Τι είναι αυτό το μπλογκ?

Το blog αυτό είναι ένας aggregator που μαζεύει και δείχνει συγκεντρωμένα όλα τα νέα ποστς από τα blogs του squat.gr. Μπορείτε να δείτε από εδώ τις πρόσφατες αναρτήσεις των blogs, με βάση την ημερομηνία ή με βάση κάποια κατηγορία/θεματική. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε “ροές” (rss feeds) για να βλέπετε ότι νεώτερο, είτε σε όλες τις κατηγορίες είτε σε κάποια συγκεκριμένη.

Εδώ θα κρατούνται μόνο οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις, και οι παλιότερες σιγά σιγά θα σβήνονται, οπότε η παρούσα σελίδα δεν κάνει για λόγους αρχείου.

Posted in: ανακοινώσεις by sivnik Comments Off on Τι είναι αυτό το μπλογκ?

Προβολή ντοκιμαντέρ 16/1 στις 21.00 στο Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Posted in: Uncategorized by stekiksanthis Comments Off on Προβολή ντοκιμαντέρ 16/1 στις 21.00 στο Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

[:el]Bar οικονομικής ενίσχυσης της εφ. δρόμου Άπατρις[:en]Benefit bar for the anarchist newspaper Apatris[:]

[:el]Σάββατο 21 Ιαν 20:00 ρακόμελο, και όχι μόνο, μπαρ για να ζεσταθούμε και για να ενισχύσουμε την εφημερίδα δρόμου Άπατρις.

[:en]Saturday 21 Jan 20:00 benefit bar for the anarchist newspaper Apatris at 52 Tzavella str, Ntougrou Squat[:]

Posted in: Αρχική, Αφίσες by ntougrou Comments Off on [:el]Bar οικονομικής ενίσχυσης της εφ. δρόμου Άπατρις[:en]Benefit bar for the anarchist newspaper Apatris[:] , , , , , , , , ,

Προβολή στη κατάληψη Apertus

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Κατάληψη Apertus, Συναυλίες/ Parties/ Προβολές by radiourgia Comments Off on Προβολή στη κατάληψη Apertus

Προβολή ταινίας: Οι Ατίθασες (Mustang)

Προβολή ταινίας: Οι Ατίθασες (Mustang)

Παρασκευή 13 Ιανουαρίου, ώρα 21:00

Μια ταινία που επικεντρώνεται στο τι σημαίνει να γεννηθείς κορίτσι στη σύγχρονη Τουρκία, σε μια αντιφατική κοινωνία όπου το μέλλον και η ζωή σου είναι προδιαγεγραμμένα. Τα καλοκαιρινά παιχνίδια πέντε αδερφών με τους φίλους τους κρίνονται ανάρμοστα και οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες. Το σπίτι της οικογένειας μετατρέπεται σταδιακά σε φυλακή, οι δουλειές του σπιτιού και τα μαθήματα μαγειρικής αντικαθιστούν το σχολείο και οι γάμοι των κοριτσιών κανονίζονται ο ένας μετά τον άλλο. Οι πέντε αδερφές αντιδρούν, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, ενάντια στα όρια που τους επιβάλλονται…

 

Posted in: καφενειο, ΠΡΟΒΟΛΕΣ by apertus Comments Off on Προβολή ταινίας: Οι Ατίθασες (Mustang)

Για την αποδομηση των επαναστατικων υποκειμενων

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το έντυπο: Μηδενιστική Πορεία

 

Εισαγωγή

Η συζήτηση γύρω από το ζήτημα του επαναστατικού υποκειμένου, δηλαδή  του ποιον ή ποιους θεωρεί ο κάθε συζητητής ως φορέα της επαναστατικής αλλαγής, έχει έρθει στο προσκήνιο ξανά με φόντο την «κρίση». Δυστυχώς κοινός τόπος των αναλυτικών εργαλείων που πέφτουν στο τραπέζι είναι η προσκόλληση τους σε μαζικά υποκείμενα τα οποία βρισκόμενα εν υπνώσει πρέπει να αφυπνιστούν και να επαναστατήσουν. Επίσης, παρά τις επιμέρους διαφορές τους αυτά τα αναλυτικά εργαλεία αναπαράγουν την αντίληψη της ύπαρξης de facto επαναστατικών υποκειμένων Η επαναλήψεις θεωριών που χρονολογούνται στις απαρχές της αντικαπιταλιστικής ανάλυσης κουβαλούν μαζί τους και τις ψευδαισθήσεις τους. Πόσο δύσκολο είναι να διαλυθεί μία ψευδαίσθηση; Αν κρίνει κανείς από το αγωνιώδες σθένος με το οποίο κομμάτια του αναρχικού «κινήματος» παραμένουν γαντζωμένα στα δικά τους ψευδαισθητικά οράματα -και εξαρτημένα από αυτά-η απάντηση μοιάζει αυτονόητη.

Η θεώρηση κατά την οποία, η «οικονομική κρίση» αποτελεί ευκαιρία για τη διάδοση του αναρχικού κοινωνικού σχεδίου, χρειάζεται ένα target group για να απευθυνθεί. Έτσι βγαίνει από το σεντούκι, το μαρξιστικό απολίθωμα της εργατικής τάξης ως περιούσιος λαός, οι κοινωνικές μάζες ως βασικοί και «μοιραίοι» φορείς της απελευθέρωσης αλλά και άλλα θολά φαντάσματα όπως ο «λαός» και οι «από κάτω». Έτσι, αυτό που αποκαλείται σήμερα «αναρχικός κινηματικός λόγος» ως περιεχόμενο (πρωτίστως) αλλά και με τη μορφή που καταλήγει να προσλαμβάνει καθώς επιχειρείται η χρήση του ως εργαλείο κοινωνικής απεύθυνσης, θα συνεχίζει να αντηχεί στο απόλυτο κενό όσο προσπαθεί να αφυπνίσει ένα φαντασιακό ακροατήριο.

Ακολουθώντας τον παραπάνω συλλογισμό ο ρεαλισμός, ως εργαλείο ανάλυσης του υπάρχοντος όπως αυτό πραγματικά είναι και εξελίσσεται, υποκαθίσταται συστηματικά από αναλυτικά εργαλεία που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα και αποκαλύπτουν  τις μυωπικές προσκολλήσεις στη θεωρία και μάλιστα σε μερικές από τις πιο παρωχημένες εκδοχές της. Είναι τέτοια η έκταση της στρέβλωσης στην αντίληψη της πραγματικότητας, που –αναμενόμενα πια- οδηγεί στην παραγωγή πολιτικής σκέψης και στη διατύπωση κινηματικού λόγου με ολοένα και πιο θολή κατεύθυνση σχετικά με την καταστροφή του υπάρχοντος άλλα και στον ίδιο τον ορισμό του τελευταίου. Αντίθετα, όλο και πιο συχνά αναδύει μια υπόρρητη ροπή προς το μετασχηματισμό του υπάρχοντος επί το… αναρχικότερον. Δεδομένου λοιπόν ότι οποιαδήποτε πράξη στο σήμερα πρέπει να πατάει σε μια θεωρία του σήμερα, κρίνεται αναγκαία η αποδόμηση του αναλύσεων του χθες.

Προλεταριάτο και εργατική τάξη

Σημαίνουσα θέση σε όλες της κομμουνιστικές αναλύσεις απολαμβάνει η περίφημη εργατική τάξη. Είναι γεγονός ότι το καπιταλιστικό σύστημα διαρθρώνει ταξικά την κοινωνία του. Είναι όμως επίσης γεγονός ότι η δομή της καπιταλιστικής κοινωνίας έχει αλλάξει από το 19ο αιώνα και ενώ η άντληση της υπεραξίας και η εκμετάλλευση της εργασίας παραμένει η βάση της καπιταλιστικής οικονομίας, οι δομές της κυριαρχίας  είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκες και η εξουσία βασίζεται περισσότερο στη διαπλοκή των διάφορων ταυτοτήτων και ρόλων που έχουν τα «άτομα» στα πλαίσια της κοινωνίας (άρα και στο πεδίο της εργασίας). Οι αναλύσεις που θέλουν ως κεντρικό πολιτικό υποκείμενο την τάξη (ή εξίσου αφηρημένα σύνολα ατόμων, όπως ο «λαός» ή η «κοινωνία») αλλά ακόμα και οι προσεγγίσεις που ομαδοποιούν με βάση άλλα επιμέρους στοιχεία των ταυτοτήτων αυτού που προσδιορίζουν ως υποκείμενο (π.χ. το φύλο) είναι εξ ορισμού ακρωτηριασμένες. Πασχίζουν να εντοπίσουν μια μόνιμη συγκολλητική ουσία που να οδηγεί σε συλλογικοποίηση και στην προσπάθεια τους αυτή παραγνωρίζουν και ισοπεδώνουν βασικά συστατικά της μοναδικότητας κάθε ατόμου, επικεντρώνοντας την ανάλυση σε ένα ή σε μερικά μόνο εξ αυτών των συστατικών. Είναι επομένως αναλύσεις εγκλωβισμένες σε αγώνες κινηματικούς και ενδοσυστημικούς που,παρά τα όποια μεγαλόπνοα γενικά πολιτικά προτάγματα, αυτοπεριορίζονται (και συχνά εκφυλίζονται π.χ. αιτηματικοί αγώνες κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων) αφού αδυνατούν να λάβουν υπόψη τους την ολότητα των υποκειμένων. Ιεραρχούν αυθαίρετα τα επιμέρους χαρακτηριστικά και υποπίπτουν στο τεράστιο σφάλμα της a priori απόδοσης στο υποκείμενο τους ιδιοτήτων, που είτε δεν υφίστανται είτε, στην καλύτερη περίπτωση βρίσκονται σε βαθιά ύπνωση. Γι’ αυτό και αναλώνονται σε αξιολογήσεις οι οποίες έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

Οι ίδιες αναλύσεις δείχνουν να επιδιώκουν την αναγωγή της καταπίεσης και εκμετάλλευσης σε συγκολλητική ουσία μεταξύ των υποκειμένων που την υφίστανται. Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι η καταπίεση από μόνη της αποτελεί ικανή συνθήκη όχι μόνο για τη συλλογικοποίηση, αλλά και την ενεργοποίηση εξεγερσιακών αντανακλαστικών. Τέτοιες προσεγγίσεις έχουν διαψευστεί και θα συνεχίσουν να διαψεύδονται, όσο θα βασίζονται στο μύθο της συλλογικής (ταξικής ή άλλου είδους) συνείδησης.

Ακόμα και αν μπορούσαμε  να βάλουμε την εργατική ταυτότητα αυθαίρετα πάνω από όλα, είμαστε πολύ μακριά από το στόχο μας. Είναι παραδεκτό πως η εργατική ταυτότητα είναι μια ταυτότητα μισθωτού σκλάβου. Επομένως είναι σχιζοφρενικό να αρνείσαι ένα ρόλο ως εξουσιαστικό και παράλληλα να τον προκρίνεις ως σημείο συγκρότησης συνείδησης.Η οικονομική εκμετάλλευση και η ιδία θέση στην παραγωγή δε μπορεί να αποτελέσει δεσμό μεταξύ των υποκειμένων καθώς υπάρχουν εκατοντάδες άλλες παράμετροι που διαχωρίζουν τα υποκείμενα, δημιουργούν σχέσεις ιεραρχίας και εκμετάλλευσης μεταξύ τους ή τα ενοποιούν πιο στιβαρά πάνω σε άλλες βάσεις. Μάλλον ακόμα και αν λειτουργεί ως δεσμός είναι ανεπαρκέστατος.Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την ελληνική εργατική τάξη είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που εκτός ότι έχουν μεταξύ τους τεράστιες διαφορές που δε μπορούμε να παραβλέπουμε για χάρη της ταξικής τους θέσης, φέρουν και αυτή όπως και το γηγενές εργατικό προλεταριάτο, δεκάδες ιδεολογήματα απολύτως εχθρικά με την αναρχική αντίληψη.

Επίσης η εργατική ταυτότητα, ακριβώς επειδή είναι εξουσιαστική ταυτότητα, εμπεριέχει μέσα της στοιχεία που δεν έχουν καμιά σχέση με την ελευθερία και που συνοπτικά ονομάζουμε ηθική της εργασίας. Ο σεβασμός στην ιεραρχία, η πειθαρχία, η ίδια η θέληση για εργασία, η αμιγώς υλιστική αντίληψη της ζωής ως αλληλουχία κάλυψης των σωματικών αναγκών κλπ. Επίσης η εργασία είναι μια διαδικασία άκρως αλλοτριωτική και τα παράγωγά της (οι εργάτες) είναι ακατάλληλα για την σφαιρική αντίληψη της Αναρχίας ειδικά όταν δεν αμφισβητούν την ίδια τους την κατάσταση.

Εδώ έγκειται το λάθος της ταξικής συνείδησης και περηφάνιας. Πρώτον η συνείδηση των εξεγερμένων ατόμων είναι αταξική, επομένως ακόμα και αν ενισχύει κανείς την ταξική συνείδηση τακτικά μέχρι την επανάσταση είναι αδύνατον να πείσεις το ίδιο άτομο στη συνέχεια να την αποβάλλει. Όσο για την περηφάνια, ίσως έχει να κάνει με το τι ορίζει κανείς ως περηφάνια. Πάντως για μια ελεύθερη συνείδηση το να είσαι υποζύγιο δεν συνοδεύεται με αισθήματα περηφάνιας.

Συνεχίζοντας το παραπάνω σκεπτικό, η ταξική εμμονή μπορεί να ειδωθεί ως ορθή μόνο αν οι υποστηρικτές της ονειρεύονται μεγα-κοινωνίες εργατών, δηλαδή μια αναρχίζουσα εκδοχή του μαρξιστικού εργατικού κράτους με την απουσία του τελευταίου. Δηλαδή μια ακόμα μαζική εξουσιαστική θέσμιση που επικεντρώνεται στην παραγωγή (έστω αυτοδιαχειριζόμενη) και βλέπει το άτομο ως οικονομική μονάδα. Σε αυτό το σημείο περιπλέκεται το ζήτημα καθώς μπαίνουν και οι παράμετροι του τεχνοβιομηχανικού συμπλέγματος αλλά για να μη μπερδέψουμε την κουβέντα σταματάμε εδώ για τώρα. Μπορούμε να πούμε προς το παρών πως οι μαρξιστές τουλάχιστον, αντιλαμβάνονται το παραπάνω παράδοξο γι’ αυτό και διατηρούν τον κρατικό μηχανισμό στη θεώρηση τους.

Μπορεί επίσης να παρατηρήσει κανείς την πλήρη μετατόπιση του αναρχικού λόγου περί εργασίας αφού απουσιάζει, σχεδόν συνολικά, το πρόταγμα της άρνησης εργασίας. Η άρνηση εργασίας παρουσιάζεται ως μια περιθωριακή λύση, ως καπρίτσιο ή ως συνώνυμη της παραβατικότητας. Η άρνηση της εργασίας δεν έχει να κάνει απλά με το να αρνείται κάποιος να μπει στον κύκλο της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης. Το άτομο είναι ολοκληρωμένη προσωπικότητα και δεν είναι η εργατική του δύναμη το μόνο που έχει όπως διατείνονται οι μαρξιστές. Η άρνηση εργασίας είναι άρνηση όλου του οικονομικού συστήματος. Είναι άρνηση του ρόλου του καταναλωτή, άρνηση της χρηματοκεντρικής αντίληψης της ζωής, είναι επανοικιοποίηση του χρόνου και του χώρου, άρνηση των εμπορευματικών σχέσεων, άρνηση γενικά όλων των σχέσεων του κεφαλαίου οι οποίες δεν περιορίζονται μόνο στο  ζεύγος αφεντικό/εργάτης. Είναι συνοπτικά η άρνηση της αντίληψης που θέλει τον άνθρωπο πρώτα εργάτη-καταναλωτή και μετά όλα τα άλλα.

Τέλος, η αλλαγή του υποκειμένου από «εργατική τάξη» στο πιο γενικό «προλεταριάτο», δεν απαντάει στα παραπάνω αλλά προσθέτει και άλλες προβληματικές, καθώς συσπειρώνει και υποκείμενα που είναι αποκλεισμένα από την παραγωγή και την εργασία ή που επειδή ακριβώς η αλλοτρίωση και η κατατεμάχιση της προσωπικότητας είναι πολύ συνολικότερη από την στείρα οικονομική ανάλυση, παρ’ όλο που είναι κομμάτι του προλεταριάτου η απλή οικονομική ανάλυση δε μας λέει από μόνη της τίποτα για αυτά (πχ. λούμπεν).

Η Κοινωνία ενάντια στο Άτομο

Εκείνοι που κατανοούν ότι η παλαιάς κοπής ταξική ανάλυση αδυνατεί να περιγράψει τη σύγχρονη πραγματικότητα, αντικαθιστούν το εργατικό/προλεταριακό υποκείμενο με το κοινωνικό σώμα.

Κατά τη γνώμη μας, αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή υπάρχει η ψυχολογική ανάγκη του επαναστατικού υποκειμένου ως εφαλτήριο. Δεύτερον, επειδή υπάρχει μια στρεβλή αντίληψη του τι εστί κοινωνία.

Η Αναρχία, αλλά και οποιαδήποτε άλλη θεώρηση, λαμβάνει υπόσταση όταν υπάρχουν υποκείμενα που φέρουν τις αντιλήψεις της και πράττουν ανάλογα. Αυτό είναι κάτι δεδομένο και δεν αμφισβητείται, αν δε θέλουμε να το ρίξουμε στον (ακραίο) ιδεαλισμό. Το πρόβλημα είναι ότι οι αναρχικοί διαχρονικά (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) προσδοκούσαν και απευθύνονταν σε μαζικά υποκείμενα. Αυτός ο «εθισμός», λοιπόν, φτάνει και στις μέρες μας, οδηγώντας στην αντικατάσταση ή εναλλαγή των επαναστατικών υποκειμένων με ακλόνητη πάντα σταθερά τη μάζα. Σε μια συγκυρία όπως η σημερινή, που εντείνονται οι μαζικές αυταπάτες απελευθέρωσης, λόγω της προαναφερθείσας ντετερμινιστικής θεώρησης σύμφωνα με την οποία η οικονομική εξαθλίωση των περισσότερων ανθρώπων θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην εξέγερση, οι περισσότεροι αναρχικοί σφιχταγκαλιάζουν τις μάζες ως τη μοναδική ελπίδα και ευκαιρία.

Να σημειώσουμε εδώ περιεκτικά πως πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και το ιδεολόγημα του ανθρωπισμού, από το οποίο δυστυχώς δε ξέφυγαν ούτε οι αναρχικοί ως γνήσια τέκνα του Διαφωτισμού. Μιλάμε για την φαντασιακή αντίληψη ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη συγκροτούν μια κοινότητα. (ανθρωπότητα) τα μέλη της οποίας έχουν λίγο πολύ βασικές ομοιότητες και ανάγκες και άρα πρέπει να συνεργαστούν. Αυτή η στρεβλή αντίληψη αποκόπτει τους ανθρώπους από φυσικό τους περιβάλλον αφού θεωρούν πως αποτελούν κάτι ξεχωριστό και ανώτερο και ανάγει την ανθρώπινη ζωή σε αυταξία. Είναι επίσης η πηγή μια μεγάλης σειράς αλυσίδων για το άτομο που περιέχονται στην ανθρωπιστική Ηθική, στα Δικαιώματα του ανθρώπου, στην αναγκαστική ή φυσική αλληλεγγύη μεταξύ των ατόμων και ένα σωρό άλλους καταναγκασμούς που βρίσκονται στον πολιτισμικό πυρήνα των κοινωνιών τον οποίο θα δούμε παρακάτω.

Η δεύτερη και σημαντικότερη προβληματική σχετίζεται με τον ορισμό της κοινωνίας. Η συχνότερη ερμηνεία θεωρεί την κοινωνία ως απλά ένα σύνολο ανθρώπων που ζουν στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Πρόκειται για μια αφαιρετική και επιφανειακή προσέγγιση που αφενός, τσουβαλιάζει όλες τις ανθρώπινες ομαδοποιήσεις διαχρονικά ως κοινωνίες και αφετέρου, αφήνει εκτός περιεχομένου όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την ύπαρξη κοινωνιών όπως η εξουσία, η καταστροφή της φύσης, η αποατομίκευση και η μαζοποίηση των ανθρώπων, η δημιουργία νορμών συμπεριφοράς κ.α.

Η κοινωνία δεν είναι απλά η μάζα. Αν ήταν έτσι, θα ζούσαμε όπως τα κοπάδια των άλλων ζώων, όπου ούτε εκεί συχνά παρατηρούμε ανεξούσιες καταστάσεις. Για να υπάρξει κοινωνία, πρέπει τα μέλη της να δεθούν με διάφορους οικονομικούς, πνευματικούς, υλικούς, πολιτικούς δεσμούς, να σχηματίσουν, δηλαδή, πολιτισμό. Επομένως, δε γίνεται να αντιληφθούμε την κοινωνική μάζα ξεχωριστά. Εδώ θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει πως μια κοινωνική επανάσταση θα διαμορφώσει νέες πολιτισμικές συνθήκες και πως θα εγγυάται τον ατομικό αυτοκαθορισμό. Αυτή η αντίληψη είναι ανεδαφική. Οποιαδήποτε «νέα» κοινωνία είναι υποχρεωμένη να αναπτύξει κοινούς κώδικες συμπεριφοράς σε όλα τα επίπεδα, εάν θέλει να λειτουργήσει, επομένως, ο αυτοκαθορισμός πάει περίπατο καθώς ο πολιτισμός είναι συλλογικός και απρόσωπος. Ακόμα και σε εκείνες τις ανθρώπινες δραστηριότητες όπως η Τέχνη, όπου η ατομικότητα παίζει κεντρικότατο και πασιφανή ρόλο ως δημιουργός, τα παράγωγα (έργα τέχνης) χρεώνονται αυθαίρετα σε όλο το κοινωνικό σύνολο. Επίσης, οι αλλαγές που προτείνονται από όλο το αντικαπιταλιστικό φάσμα είναι απλά εναλλακτικές ρυθμίσεις στο ζήτημα της παραγωγής και της οικονομίας εν γένει. Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά εφόσον μιλάμε για κοινωνία. Οποιαδήποτε αλλαγή πατάει στη μαζοποίηση των ατόμων και στη διατήρηση του πολιτισμικού εκτρώματος είναι μια ενδοσυστημική αλλαγή. Οποιαδήποτε κοινωνία είναι Εξουσία και οποιοσδήποτε συλλογικός πολιτισμός εντός κοινωνικού πλαισίου είναι αλυσίδα για το άτομο.

Να συμπληρώσουμε εδώ πως οι μαζικές κοινωνίες δεν υπήρχαν από καταβολής κόσμου ούτε είναι λογικά επακόλουθα της ανθρώπινης εξέλιξης, όπως υπονοεί η κυρίαρχη αντίληψη. Οι κοινωνίες πήραν τη θέση των κοινοτήτων με την εμφάνιση των εξουσιαστικών, συγκεντρωτικών και εκμεταλλευτικών λογικών τόσο στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων όσο και στη σχέση με τη φύση. Δεν υιοθετούμε εδώ τις θέσεις των πρωτογονιστών περί επιστροφής στις πρωτόγονες κοινότητες αλλά δε μπορούμε να μην αναφέρουμε την ιστορική ανακολουθία που παρατηρούμε. Αυτή η οπτική, εάν διερευνηθεί σε διαφορετικούς ιστορικούς χωροχρόνους, δείχνει ανάγλυφα πως η εξουσία και η εκμετάλλευση των πρώτων κοινωνιών διογκώθηκε και εξελίχτηκε ώσπου να φτάσουμε στις σημερινές τεχνοβιομηχανικές καπιταλιστικές κοινωνίες – τέρατα και τις μυρμηγκοφωλιές των πλέμπων που τις «επανδρώνουν».

Μια ατομικιστική, αναρχομηδενιστική οπτική

Οφείλουμε να αναρωτηθούμε, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αν το ζητούμενό μας είναι η αναζήτηση συγκολλητικών ουσιών στο συλλογικό επίπεδο ή αν, αντίθετα, είναι χρησιμότερο να λειτουργήσουμε, σε συλλογιστικό και πρακτικό επίπεδο, διαλυτικά. Αν θα συνεχίσουμε να απευθυνόμαστε με διαλεκτική διάθεση σε στρεβλές ομαδοποιήσεις, προσδοκώντας να πείσουμε ότι η ταυτότητά τους είναι αυτή που εμείς περιγράφουμε και όχι αυτή που οι ίδιες αντιλαμβάνονται ως τέτοια (και αναμένοντας ίσως ότι θα βρούμε μέσα σε αυτές… «συμμάχους» και «συμπαραστάτες») ή αν θα αποδομήσουμε την κοινωνία και όλα τα επιμέρους υποσύνολά της «στα εξ ων συνετέθησαν». Φτάνουμε, λοιπόν, αναπόφευκτα στο γνωστό «τέλμα» που υποτίθεται ότι μας οδηγεί αυτή η ατομικιστική, αντικοινωνική ανάλυση. Ποιο είναι, λοιπόν, το σημερινό υποκείμενο αγώνα και ποιο το πλάνο για το αύριο, την Αναρχία.

Ξεκινώντας ανάποδα, εμείς θεωρούμε πως το δεύτερο ερώτημα είναι κενό νοήματος, από τη στιγμή που δε θεωρούμε την Αναρχία ένα μελλοντικό σχέδιο κοινωνικής συγκρότησης. Συγκεκριμένα, η Αναρχία είναι μια κατάσταση συνειδητότητας του σήμερα, η οποία σπρώχνει το άτομο να βιώσει την αναρχική κατάσταση επίσης στο σήμερα, διαρρηγνύοντας τις σχέσεις του με το υπάρχον και κηρύσσοντας τους τον πόλεμο. Κοντολογίς, η αναρχία σήμερα είναι ένας πόλεμος μεταξύ της Εξεγερμένης ατομικότητας, η οποία έχει αποκτήσει συνείδηση του εαυτού της και του κόσμου της εξουσίας και της κοινωνίας του. Δεν είναι, λοιπόν, για εμάς ένας μελλοντικός παράδεισος που τάζεται στη μάζα και παρηγορεί τους επαναστάτες, δεν είναι μια ακόμα χριστιανική αίρεση που χρειάζεται παπάδες, καλόγερους και πιστούς. Είναι ένας πόλεμος σε όλα τα επίπεδα (υλικό, πνευματικό) με όλα τα μέσα. Είναι κάπως «περίεργο» να σχεδιάζει κάποιος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια μια μελλοντική ουτοπία την οποία είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα ζήσει για να δει, απαιτώντας μάλιστα να κάνουν όλοι το ίδιο, ενώ ταυτόχρονα δέχεται στο σήμερα να φυτοζωεί και κάθεται άπραγος όσο ο πολυεπίπεδος πόλεμος μαίνεται. Για εμάς το ζήτημα δεν είναι πως θα είναι ο κόσμος σε 5, 50, 100 χρόνια αλλά πως είναι τώρα και ποια είναι η θέση μας σε αυτόν ως σκεπτόμενα και δρώντα υποκείμενα. Ακόμα και αν σκεφτόμαστε το μέλλον, δεν το τοποθετούμε σε κουτάκια γιατί θεωρούμε την Αναρχία μια μέθοδο και όχι ένα πρόγραμμα.

Τώρα, σχετικά με το πρώτο σκέλος του ερωτήματος, αρνούμαστε κατηγορηματικά τα de facto επαναστατικά υποκείμενα. Είμαστε, όμως, πεπεισμένοι πως χωρίς την ατομική εξέγερση, τίποτα δεν έχει σημασία. Έγκειται στο ίδιο το άτομο να σπάσει τους δεσμούς με αυτόν τον κόσμο και να συγκροτήσει επαναστατική συνείδηση. Έγκειται στο ίδιο το άτομο να μπει στο διεξαγόμενο πόλεμο. Αυτή του η επιθυμία μπορεί, προφανώς, να συναντήσει συμμάχους, συντρόφους με τους οποίους το άτομο δημιουργεί ομάδες συγγένειας, ώστε να πολεμήσουν μαζί. Δεν είναι, όμως, οι φαντασιακοί ταξικοί ή κοινωνικοί δεσμοί που ενώνουν τους εξεγερμένους αλλά η κοινή συνείδηση, οι κοινές επιθυμίες και η κοινή θέληση για άνευ όρων ελευθερία και αξιοπρέπεια.

 

 Αντικοινωνικά στοιχεία

 

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Για την αποδομηση των επαναστατικων υποκειμενων , , , , , ,

Πρασινη Νεμεσις – Πραξη 2η (Αναληψη ευθυνης)

i. Οργανωτικές πτυχές και αποτελέσματα του σαμποτάζ

α) Η προκήρυξη όπως είχε δημοσιευτεί στις 19/12/2016:

Προϊόντα των μεγαλοεταιρειών Coca Cola, Nestle, Unilever και ΔΕΛΤΑ (αναλυτικότερα αναφέρονται παρακάτω) έχουν δηλητηριαστεί με χλωρίνη και υδροχλωρικό οξύ. Για ένα διάστημα, το οποιο δε θα αποκαλύψουμε καθώς δε θέλουμε να αποσυρθούν μερικώς οι παρτίδες που κυκλοφορούν, απαλλοτριώσαμε από γνωστες αλυσίδες super market σε όλη την Αττική τα προϊόντα αυτά.

Η σάλτσα για Ceasar σαλάτες τις Hellmans (που ανήκει στην Unilever) ήταν αρκετά εύκολη. Απλά τραβήξαμε το καπάκι με δύναμη, χωρίς να ξεσφραγιστει, αφαιρέσαμε 10mL του προϊόντος και προσθέσαμε 10mL χλωρίνη. Ανακινήσαμε, και το προϊόν δεν παρουσιάζει καμια εμφανή αλλοίωση.

Για το ”Φρέσκο γάλα” της ΔΕΛΤΑ ήταν επίσης απλή η διαδικασία. Το μονο που χρειάστηκε ήταν να εμβολίσουμε μια σύριγγα στο πάνω μέρος της συσκευασίας, να γείρουμε τη συσκευασία, να αφαιρέσουμε 20mL του προϊόντος και να γεμίσουμε με 20mL υδροχλωρικό οξύ (HCl). ξαναπιεσαμε το χαρτόνι για να σιγουρευτούμε ότι δε στάζει και βεβαιωθήκαμε πως είναι σαν καινούργιο.

Για τις σάλτσες ντομάτας Pummaro (της Unilever) ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία με το γάλα, με τη διαφορα ότι χρειάστηκε να ανασηκώσουμε λίγο το πάνω μέρος της συσκευασίας, ώστε να τοποθετηθεί η σύριγγα, να αφαιρέσουμε 10mL προϊόν και να γεμίσουμε με 10mL υδροχλωρικό οξύ. Έπειτα απλά συγκολλήσαμε τα πλαϊνά του πάνω μέρους με λίγη κολλα σε ένα λεπτό πινέλο.

Για τα προϊόντα τις Nestle και της Coca Cola ακολουθήθηκε η εξής διαδικασία: ξεκολλήσαμε ελάχιστα την ετικέτα τους, και στο σημείο της κολλας ανοίξαμε με πυρωμένο τσιμπιδάκι πολύ λεπτή τρυπα ώστε να χωρα ισα ισα η μύτη της σύριγγας και να αφαιρέσουμε 20mL απ’ τα προϊόντα, επανατοποθετώντας 20mL υδροχλωρικού οξέως. Σφραγίσαμε την τρυπα με ελαχιστη σιλικόνη και απλά ξανακολλήσαμε την ετικέτα. Δεν υπήρξε κάποια εμφανής παραμόρφωση του προϊόντος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια τις διαδικασίας φροντίσαμε ώστε να μην αφήσουμε καθόλου γενετικό υλικό που να μπορεί να μας ταυτοποιησει, και επίσης μετά το τέλος τις διαδικασίας για όλα τα προϊόντα, καθαρίστηκαν επαρκώς, για ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά.

Πιο συγκεκριμένα, απαλλοτριώθηκαν και δηλητηριάστηκαν:
-12 σάλτσες για Ceasar σαλάτες της Hellmans (Unilever)
-23 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro ”Κλασσική” (Unilever)
-11 συσκευασίες σάλτσα ντομάτας Pummaro ”Πιο συμπυκνωμένη” (Unilever)
-35 συσκευασίες ”Φρέσκο γάλα” της ΔΕΛΤΑ
-12 μπουκάλια Nestea ροδάκινο, της Nestle
-10 μπουκάλια Nestea λεμόνι, της Nestle
-29 μπουκάλια Coca Cola Light

Τα δηλητηριασμένα προϊόντα θα επανατοποθετηθούν στα ράφια μεγάλων αλυσίδων super market σε όλη την Αττική. Να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να αποτραπεί κάπως η διαδικασία επανατοποθέτησης, καθώς όπως τα απαλλοτριώσαμε έτσι και θα τα βάλουμε πίσω (μακριά από κάθα είδους ”ματια”, ηλεκτρονικά και μη). Η επανατοποθέτηση των προϊόντων θα ξεκινήσει 3 μέρες ακριβώς μετά την αποστολή του συγκεκριμένου μηνύματος (δηλαδή θα ξεκινήσει από τις 22/12/2016) και θα διαρκέσει ακριβώς 2 εβδομάδες (μέχρι τις 5/1/2017).

Επιχειρησιακή στοχοθεσία της συγκεκριμένης δράσης είναι το σαμποτάζ των παραπάνω εταιρειών μέσω της πλήρους απόσυρσης των προϊόντων τους για τις 2 αυτές εβδομάδες, καθιστώντας σαφές πως δεν αποσκοπούμε να προκαλέσουμε οποιαδήποτε ζημια σε καταναλωτές. Χτυπώντας το μαρκετιστικο προφίλ των συγκεκριμένων μεγαλοεταιρειών, επιδιώκουμε να τους προκαλέσουμε οικονομικό πλήγμα, καθώς, αν θέλουν να είναι ”ασφαλείς” οι πελάτες τους, θα πρέπει να αποσύρουν όλες τις παρτίδες των προϊόντων που θα είναι στα ράφια για όλο το διάστημα κατά το οποιο θα διαρκέσει η δράση.

Για τη δημοσίευση του συγκεκριμένου προειδοποιητικού μηνύματος καθιστούμε υπεύθυνα τα καθεστωτικά μέσα στα οποια έχει αποσταλεί (Καθημερινή, Ζούγκλα, Bloko, Newsbeast). Σε περίπτωση μη δημοσίευσης, με ο,τι αυτό συνεπάγεται, καθαρά υπεύθυνα θα είναι πάλι τα συγκεκριμένα μέσα.

Με την ολοκλήρωση της δράσης θα δημοσιευτεί αναλυτικό κείμενο ανάληψης ευθύνης.

β) Παρατηρήσεις και αποτελέσματα της ενέργειας:

– Η ενέργεια ήταν απόλυτα επιτυχημένη ως προς τις αρχικές της στοχεύσεις. Ήδη από τη δεύτερη μέρα μετά τη δημοσίευση της προκήρυξης οι εταιρείες, μετά και από υποδείξεις της αντιτρομοκρατικής, απέσυραν τα προϊόντα που είχαμε στοχοποιήσει, με αποτέλεσμα επί δυο εβδομάδες να μην έχουν κέρδη από τα προϊόντα αυτά. Αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες ευρώ χαμένα για τις συγκεκριμένες εταιρείες, καθώς επίσης και η απόδειξη (για άλλη μια φορα) ότι υπάρχουν τρωτά σημεία τα οποια μπορούν να χτυπηθούν ποικιλοτρόπως και να προκαλέσουν πλήγματα κέρδους και γοήτρου στους καπιταλιστικούς φορείς.

– Είναι προφανές πως η παρούσα ενέργεια δεν αποσκοπούσε να ρίξει τον παγκόσμιο καπιταλισμό και να φέρει κάποια παγκόσμια επανάσταση. Όπως αντίστοιχα καμια επιθετική ενέργεια από μονη της δε δύναται να ρίξει ένα τόσο καλά ριζωμένο σύστημα. Δεν έχουμε αυταπάτες μαζικών επαναστάσεων στο παρόν, ούτε αναθέτουμε τη δράση στο μέλλον. Πράττουμε στο τώρα, μελετώντας τους εχθρούς και μεθοδεύοντας τη δράση μας, με στόχο την άμεση ζημια και τη συσπείρωση συντροφισσών/ων γύρω από τα προτάγματα και τα μέσα του πολεμου μας.

– Σε πρακτικό επίπεδο, είναι επίσης προφανές πως κανένας τυχαίος πολίτης δεν κινδύνευσε, καθώς είχαμε προνοήσει ώστε να δημοσιευτεί και να διαχυθεί η αρχική μας προκήρυξη 3 μέρες πριν ξεκινήσει η επανατοποθέτηση των προϊόντων. Η επανατοποθέτηση όμως δεν υπήρξε κανένας λόγος να συμβεί, καθώς τα προϊόντα είχαν ήδη αποσυρθεί, ο στόχος είχε επιτευχθεί, και εφόσον θα ήταν μεγάλο σφάλμα στα ράφια απ’ τα οποια έλειπαν τα προϊόντα που “στοχοποιισαμε” να πάμε και να επανατοποθετήσουμε τα δηλητηριασμένα.

ii. Λίγα λόγια για τους στόχους του σαμποτάζ

Διαλέξαμε να επιτεθούμε στις συγκεκριμένες εταιρείες καθώς αποτελούν όλες μεγάλα μονοπώλια στον κλάδο τους, εκμεταλλεύονται την εργασία εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ χρησιμοποιούν τα μη ανθρώπινα ζώα είτε για την παραγωγή των προϊόντων τους (ΔΕΛΤΑ) είτε για τη διεξαγωγή πειραμάτων με σκοπό να αποδείξουν την ”αξιοπιστία” των προϊόντων τους. Στην εγχώρια αγορά αποτελούν όλες τεραστια πηγή κέρδους για όλο το ευρύ οικονομικό σύμπλεγμα (από τις ίδιες τις εταιρείες, από τις ίδιες τις μονάδες παραγωγής, μέχρι τις μεγάλες αλυσίδες super market και κάθε σημείο πώλησης). Για κάθε μια από τις εταιρείες, όπως και για τις θυγατρικές τους και για τις εταιρείες με τις οποιες συνεργάζονται, υπάρχουν πάμπολλα περιστατικά που καταδεικνύουν την ίδια τους τη φύση και το πως λειτουργούν.

Πιο συγκεκριμένα:

Τόσο η Unilever όσο και η Nestle ευθύνονται άμεσα για την αποψίλωση των δασών στο Βόρνεο, τη Μαλαισία και την Ινδονησία. Χιλιάδες εκτάσεις έχουν ισοπεδωθεί για να πάρουν τη θέση τους μονοκαλλιέργειες φοινικέλαιου, βασικό συστατικό για αρκετά απ’ τα προϊόντα τους, με τη Unilever να είναι απ’ τους μεγαλύτερους αγοραστές παγκοσμίως. Στις περιοχές αυτές οι ουρακοτάγκοι όπως και κάθε τι άλλο ζωντανό εξοντώνεται, καθώς το φυσικό τους περιβάλλον εξαφανίζεται και η βιομηχανία παίρνει τη θέση του.

Την ίδια στιγμή οι αυτόχθονες πληθυσμοί ξεριζώνονται, ιδιαιτερα μάλιστα όταν αυτοί αντιστέκονται, με παράδειγμα την υπόθεση του χωριου Sungai Beruang στην Ινδονησία. H Wilmar, εταιρεία με την οποια η Unilever συνεργάζεται και την οποια θα συναντήσουμε και παρακάτω, με τη βοήθεια τις αστυνομίας και παραστρατιωτικών οργανώσεων κατέστρεψε το χωριο το οποιο βρίσκεται στη μέση μιας φυτείας 40.000 εκταρίων, και κατοικείται απ’ την αυτόχθονη μειονότητα των Suku Anak Dalam. 700 ένοπλοι στρατιώτες επιτέθηκαν στο χωριο καταστρέφοντας 40 σπίτια, τρομοκρατώντας τους κατοικους και τραυματίζοντας κάποιους απ’ αυτούς. Οι κάτοικοι του εν λόγω χωριου αλλα και της ευρύτερης περιοχής αντιστέκονται στην καταστροφή του δασους απ’ τη βιομηχανία φοινικέλαιου λόγω των μονοκαλλιεργειών. Στο Sungai Buayan της Ινδονησιας οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν απ’ τα σπίτια τους και η γη τους αποψιλώθηκε. Παραστριωτικοι και δυνάμεις ασφαλειας απ’ την αδερφική εταιρεία της Wilmar, Asiatic Persada, κατέστρεψαν το χωριο.

Οι εταιρείες αυτές επιχειρούν την ίδια στιγμή να προτάξουν ένα πράσινο πρόσωπο με περιβαλλοντολογικές ‘ανησυχίες”. Στην πραγματικότητα, σε οποιες αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση κι αν έχουν προβεί, αυτές πάντα προέρχονται από εξωτερικές πιέσεις ικανές να επηρεάσουν τα κέρδη τους και εν τελει αποσκοπούν στην κατασκευή ενός ”άνθρωπινου” και οικολογικού προφίλ φιλικό προς τους καταναλωτές σε μια εποχή που η οικολογία πλασάρεται και πουλάει ως trend.

Unilever και Nestle έχουν επίσης διασυνδεθεί με την παιδική και καταναγκαστική εργασία, σε χώρες του λεγομενου ”τρίτου κόσμου”, μέσω των εταιρειών-προμηθευτών με τις οποιες συνεργάζονται. Παιδιά δουλεύουν έως και 13 ώρες την ημερα, ερχόμενα πολλές φορες σε επαφή με βαριά χημικά και φυτοφάρμακα. Η Nestle επίσης φαίνεται να προμιθεουτεται κάποιες απ’ τις πρώτες ύλες της, συγκεκριμένα κακάο απ’ την Κυανή Ακτή και την Γκάνα, που παράγονται απ’ την εξαναγκαστική εργασία παιδιών. Η ίδια εταιρεία μάλιστα έχει δηλώσει πως παρότι το ζήτημα την απασχολεί, δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι οι πρώτες ύλες της φτιάχνονται χωρίς τη χρήση καταναγκαστικής εργασίας.

Και οι δυο προαναφερθείσες εταιρείες διεξάγουν πειράματα σε μη ανθρώπινα ζώα για την υποτιθέμενα ”προστασία” των καταναλωτών με το σχετικά πρόσφατο και γνωστό παράδειγμα όπου 96 ποντίκια τέθηκαν σε απομόνωση και ταΐστηκαν διά της βίας με διατροφή αποκλειστικά αποτελούμενη από τσάι για 6 μέρες, πριν μολυνθούν με το βακτήριο E.Coli, ή την περίπτωση των εγκυμονουσών λαγών που τους χορηγήθηκε υπό δοκιμη σκεύασμα αδυνατίσματος και δολοφονήθηκαν λίγο πριν γεννήσουν. Όλα αυτά για τα προϊόντα της Unilever και της Nestle. Επίσης, μερικές γνωστες εταιρείες που ανήκουν στη Unilever και δοκιμάζουν τα προϊόντα τους σε μη ανθρώπινα ζώα είναι η Axe, η Noxzema, η Dove, η Timotei και η Cif.

Η Coca Cola είναι υπεύθυνη για την ξηρασία και τη μόλυνση του υπεδάφους σε περιοχές της Iνδιας όπου και διατηρεί 58 εργοστάσια εμφιαλωμένου νερού, αναγκάζοντας τις τοπικές κοινωνίες να εγκαταλείψουν τη γεωργία και τον μέχρι τότε τρόπο ζωής τους, με παραδείγματα ανθρώπων να πρέπει να περπατήσουν μέχρι και 5 χιλιόμετρα για την εύρεση καθαρού νερού. Η Coca Cola έφτασε μέχρι το σημείο να χαρίζει η ακόμα και να πουλα μέρος των αποβλητων της ως λίπασμα στους αγρότες, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε φώσφορο, τα οποια βρέθηκαν να έχουν υψηλά ποσοστά καδμίου, καθιστώντας τα βλαβερά.

Όλα αυτά είναι απλά κάποια ελάχιστα παραδείγματα, καθώς η λίστα είναι πολύ μεγάλη.

Τέλος, η ΔΕΛΤΑ βασίζεται εμφανέστατα στην εκμετάλλευση μη ανθρωπινων ζωων. Μπουκάλια με εικόνες χαρούμενων αγελάδων και διαφημίσεις με ελευθερα ζώα να παίζουν σε καταπράσινα λιβάδια καθώς στοργικοί κτηνοτρόφοι τα επιτηρούν, πλασάρουν στους καταναλωτές που επιλεγουν να εθελοτυφλούν μια πλαστή εικόνα, καθησυχάζοντας την οποια αναταραχή μπορεί να προκαλέσουν οι πραγματικές εικόνες. Εν τελει, οι καταναλωτές που ελάχιστα αναρωτιούνται η θέλουν να γνωρίζουν για το πως έφτασαν τα προϊόντα στα χερια τους. Μη ανθρώπινα ζώα θα περάσουν όλη τη σύντομη και μίζερη ζωή τους σε αιχμαλωσία. Θα γεννηθούν, θα ζήσουν και ύστερα θα πεθάνουν σε άθλιες συνθήκες εγκλεισμού. Θα “παραταιστουν” ορμόνες και αντιβιοτικά ώστε να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στους εξοντωτικούς ρυθμούς ”παραγωγής”, θα βιαστούν-γονιμοποιηθούν διά της βίας συστηματικά, και τα μωρά τους θα απομακρυνθούν από αυτές αμέσως μετά τη γέννηση τους για να σφαχτούν και αυτά με τη σειρά τους για το κρέας που θα στολίσει τα γιορτινά και μη τραπέζια.

iii. Ο ανθρωποκεντρισμός και η αποτύπωση του σε κάθε ανθρώπινη αλληλεπίδραση

Χιλιετίες ολόκληρες καταδυνάστευσης της φύσης από ανθρώπινους πολιτισμούς. Χιλιετίες πρωτοκαθεδρίας απέναντι σε κάθε τι ζωντανό, σε κάθε βιότοπο, σε οτιδήποτε υπάρχει. Τα πάντα ”χαρίζονται’ προς εκμετάλλευση για ένα τέρας που διαρκώς πεινα και κυνηγά να καταβροχθίσει οτιδήποτε ορθώνεται γύρω του. Ένα τέρας για το οποιο η μονη σημασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι η απομύζηση κάθε πόρου προς κέρδος. Δάση, υδροβιότοποι, ορεινές περιοχές, πεδιάδες, κάθε χώρος υφίσταται για να συντηρεί το ανθρώπινο τέρας. Ο απόλυτος ανθρωποκεντρισμός, που σαφώς δεν αποτελεί δημιούργημα ούτε του καπιταλισμού, ούτε κάποιου αλλου οικονομικού και πολιτικού συστήματος, είναι βαθύτατα ριζωμένος στη μαζική νοοτροπία. Είναι αυτός που επιβάλλει αξιες καθαρά ιεραρχικές, εργαλειακές και χειριστικές, που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει παντοδύναμος, να αισθάνεται το κέντρο του κόσμου και να συμπεριφέρεται στα πάντα ως αντικείμενα.

Εμφανέστατη απόρροια της ανθρωποκεντρικής αντίληψης αποτελεί ο σπισισμος. Νοοτροπία και πρακτική που αποτυπώνει τα μη ανθρώπινα ζώα ως σώματα προς εκμετάλλευση κάθε είδους. Αρχικά για τροφή, έπειτα για ένδυση, στη συνεχεια για δουλειές και τέλος για πειράματα. Τα μη ανθρώπινα ζώα δέχονται την απόλυτη αντικειμενοποίηση.Λογαριάζονται σαν οι αιώνιοι υποτελείς των ανθρωπινων πολιτισμών. Ο σπισισμος, ως παραγωγο του ανθρωποκεντρισμού, αποτελεί βαθιά ριζωμένη αντίληψη, εσωτερικευμένη στα πιο πολλά μυαλά ως το ”λογικό”, αφού ”ό άνθρωπος έχει τη δύναμη και τη συνείδηση, άρα ο άνθρωπος καθορίζει τις φυσικές δυναμικές”.

Η σχέση με τα μη ανθρώπινα ζώα είναι βαθύτατα δηλωτική της εξουσιαστικής επιθυμίας που κυοφορείται απ’ την πλειονότητα των ανθρώπων, επιθυμία που καταγράφεται απ’ την αρχαιότητα και που προβάλλεται πάνω και στις περισσότερες κοινωνικές σχέσεις, απ’ την πατριαρχία και τον σεξισμό, μέχρι τον εγκλεισμό και τις πλειοψηφικές ή μειοψηφικές δικτατορίες. Κάθε έμβιο on υπάρχει μονο προς χρήση απ’ τον άνθρωπο, ως αντικείμενο που κοστολογείται με βάση τις επιθυμίες και τις ανάγκες του ανθρώπου. Είναι λοιπόν τυχαίες οι αντιστοιχίες με κάθε εκμεταλλευτικό οικονομικό σύστημα, με κάθε πατριαρχική αντίληψη, με κάθε ιεραρχικό πολιτικο σύστημα, και γενικά με κάθε τι που χτίζει νόρμες και κανονικότητες; Η πλειοψηφία των ανθρωπινων σχέσεων δομείται ως αντανάκλαση της κυριαρχικής θέλησης. Κι έτσι επικρατούν δίπολα ισχύος, όπου οι αδύναμες/οι αποσιωπούνται και παραδίδονται στη λήθη. Μα εδώ έξω υπάρχουν και κάποιες/οι που θυμούνται. Αναλύουν, επεξεργάζονται, στοχεύουν και επιτίθενται εναντια στον ανθρωποκεντρισμό και κάθε άθλιο προϊόν του, εναντια σε κάθε ιεραρχικό σύστημα, εναντια στην ευρύτερη κουλτούρα της κυριαρχίας.

iv. Εναντια στην κουλτούρα και την ηθική της κατανάλωσης

Εχθρευόμαστε απόλυτα τη μαζική καταναλωτική κουλτούρα, τον πολιτισμό που σαν επίκεντρο έχει την ιδιότητα του καταναλωτή και κατ’ επέκταση την ηθική της θεοποίησης της παραγωγής και της κατανάλωσης, με όλο το εξουσιαστικά διαμεσολαβημένο σύμπλεγμα σχέσεων που έχει ως αναγκαίο και φυσικό επακόλουθο.

Η απόλυτη αδιαφορία ως προς τις συνθήκες παραγωγής των προϊόντων, η εκστατική μανία προσήλωσης στο υλικό, η επέλαση απέναντι σε οικοσυστήματα και βιότοπους που φιλοξενούν εκατομμύρια μη ανθρώπινες μορφές ζωής, η θεώρηση των μη ανθρωπινων ζωων ως κρέας και μηχανές, είναι αναπόσπαστα στοιχεια του καπιταλισμού και του πως αυτός έχει εσωτερικευτει και εισχωρήσει σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Η ψυχρότητα της σωρού του μη ανθρωπινου ζώου που αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο και καταλήγει στον θάνατο μετά από πειράματα, η ψυχρότητα της μηχανής που έκανε κύμα το άψυχο κορμί του, η ψυχρότητα της πλαστικής συσκευασίας που περιλαμβάνει το προϊόν, η ψυχρότητα της μηχανοποιημένης και προβλέψιμης ρουτίνας που απαιτεί η παραγωγή, όλα αυτά διαμορφώνουν την ψυχρότητα και την απάθεια στα ματια και τις αντιλήψεις του σύγχρονου ανθρωποτυπου του πολιτισμένου καταναλωτή, του φιλήσυχου πολίτη, του εργάτη που δεν έχει βλέψεις πέρα απ’ τη βελτίωση των συνθηκών σφαγής του, της κάθε ατομικότητας που δε διανοείται αυτοπλήρωση πέρα από και εναντια στην κυρίαρχη νόρμα.

Το πνεύμα της κατανάλωσης αναδύεται στην πιο φανταχτερή μορφή και εξόφθαλμη μορφή του κατά τη διάρκεια των επισημων ”γιορτών”. Στο μέσο μυαλό ταυτίζεται με μια ευκαιρία φθηνότερης, ξέφρενης κατανάλωσης. Κατανάλωση περισσότερης σάρκας, κατανάλωση διασκέδασης, μόδας, εορταστικών συσκευασιών, κατανάλωση, κατανάλωση, κατανάλωση. Η ευτυχία, η ζωτικότητα, η απόλυτη ηδονή όταν το προϊόν φτάνει στα χερια σου. Το γέμισμα μιας άδειας ζωής.

Σαφώς και οι γιορτές αποτελούν εξαιρετική βαλβίδα αποσυμπίεσης από την κατά τα αλλα μίζερη και κενή καθημερινότητα. Σαφώς και πάντα εξυπηρετούν την κυρίαρχη συστηματοποιημένη κοινωνική δομή. Οι εκπτώσεις, τα δώρα, τα οικογενειακά τραπέζια, τα φώτα, τα χρώματα, τα στολίδια, όλα αυτά είναι που τροφοδοτούν τις ματωμένες εργατοώρες, τα επόμενα πεσόντα μη ανθρώπινα ζώα για χάρι της ανθρώπινης υγείας (μέσω πειραμάτων), της τροφής, της διασκέδασης, τα επόμενα παγωμένα, αδιάφορα και αιμοδιψή βλέμματα στους δρόμους, τη διαιώνιση με λίγα λόγια της κυριαρχίας του καπιταλισμού, του κρατισμού και κάθε συστηματοποιημένης ιεραρχίας, αλλα και της αποδοχής αυτής της κυριαρχίας από κάθε μη προνομιούχα ατομικότητα.

Γι’ αυτό επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε την παρούσα ενέργεια σε περίοδο ”γιορτών”, με σκοπό να χτυπήσουμε έστω και στο ελάχιστο την παραπάνω διωνυμική ηθική του καταναλωτή-παραγωγου, να προκαλέσουμε το ελάχιστο πλήγμα στις σχέσεις που αποτελούν αποκύημα της παραπάνω ηθικής και κουλτούρας.

v. Αναρχική βία και η μεθοδευμένη οικειοποίησή της

Η παρούσα συμβολή μας στον πόλεμο εναντια στον κρατισμό, την πατριαρχία, τον ανθρωποκεντρισμό, κάθε εκμεταλλευτικό οικονομικό σύστημα, και κάθε μορφή ανθρώπινης συστηματοποιημένης κυριαρχίας, θα θέλαμε να συνοδεύεται απ’ την αντίληψη ότι η αναρχική βία είναι κάτι άμεσα οικειοποιήσιμο απ’ την/on καθεμια/ένα, σε συνάρτηση με το αν εν τελει επιθυμεί τη σύγκρουση και το υλικό πλήγμα σε κάθε εξουσιαστή και με το κατά ποσο δύναται να ρισκάρει να βρεθεί αιχμάλωτη/ος ή νεκρή/ός. Ο πόλεμος που δομούμε φροντίζουμε να βρίσκεται σε πλήρη συνάφεια με τις σχέσεις που κυνηγάμε να χτίσουμε. Δε γνωρίζει έμφυλα προνόμια, προνόμια σωματικής δύναμης η διανοητικές διαβαθμίσεις. Δεν ανταποκρίνεται σε ρόλους και νόρμες συμπεριφοράς. Αντίθετα, επιδιώκει το τσάκισμα των παραπάνω. Το τσάκισμα της εξειδίκευσης πάνω στη βία, το τσάκισμα πάσης φύσεως μονοπώλησης της, το τσάκισμα εν τελει κάθε αποκλεισμού πάνω στην άσκησή της.

Θεωρούμε πως η αναρχική βία είναι χρήσιμο να μεθοδεύεται και να αποσκοπεί συνεχώς στην όξυνσή της, αλλα να παραμένει ένα μέσο που σκοπό έχει την εδώ και τώρα πρόκληση κενών και πληγών σε κάθε είδους εξουσία. Όταν η βία γίνεται σκοπός, αποδεικνύεται πως παραμένει στάσιμη, ανεξερεύνητη, ανεπαρκής, προβλέψιμη, και αποκρούεται, αποφεύγεται, αφομοιώνεται η αντιστρέφεται πολύ εύκολα. Aυτο συμβαίνει διότι όταν η επιθυμία για άσκηση βίας καθεαυτή αποτελεί κίνητρο κάθε βίαιης πράξης, και όχι η αποστροφή προς κάθε εξουσία, η τελμάτωση και αυτοπληρωση είναι πολύ πιο εύκολη και δε χρειάζεται να πάει παραπέρα. Για όσες/ους όμως έχουν ως κίνητρο την αποστροφή και την αηδία προς κάθε εξουσιαστή και κάθε κυριαρχική κοινωνική σχέση, όση βία και να ασκήσουν γνωρίζουν πως ποτε δε θα είναι επαρκής. Η συνεχής μελέτη και επιχειρησιακή και οργανωτική αναβάθμιση του αναρχικού μας πολεμου είναι μονόδρομος για εμάς.

Μιλάμε και πράττουμε ως αναρχικές μειoψηφιες. Οι βλέψεις μας δεν αγγίζουν μαζικές επαναστάσεις και σίγουρα οι επιθέσεις μας δεν αυταπατόμαστε πως θα διαλύσουν ένα παγκόσμιο πολιτισμικό στερέωμα που δεν έχει απλά εγκαθιδρυθεί, αλλα έχει εσωτερικευτει και από την πλειοψηφία των μη προνομιούχων του. Κυνηγάμε στιγμές ζωής βασισμένης στις επιθυμίες και τα πάθη μας. Επιθυμίες και πάθη που δεν ικανοποιούνται με ταξικές επαναστάσεις που είτε δεν αγγίζουν καθόλου είτε αγγίζουν επιδερματικα μονο μορφές κυριαρχίας όπως η πατριαρχία, ο σπισισμος, ο ανθρωποκεντρισμός, η καθημερινή απληστία επιβεβαίωσης εις βάρος άλλων. Επιδιώκουμε λοιπόν να στρέψουμε τα πυρά μας απέναντι σε κάθε θεσμό που τις διαιωνίζει και σε κάθε τέτοια σχέση που τις αναπαράγει στο παρόν, χωρίς να υποχωρούμε ως προς την έκφραση του μισους μας προς όλες τις παραπάνω μορφές ανθρώπινης κυριαρχίας.

Είμαστε λοιπόν μακριά από ”ειδικούς” της αναρχικής βίας, μακριά από όσους αναθέτουν σε κάποιο άγνωστο μέλλον τη σύγκρουση με ο,τι μας στερεί τη ζωή, μακριά από lifestyle υποκουλτούρες βίας η μη βίας, που στοχεύουν απλά στην εγκαθίδρυση μιας εναλλακτικής αθλιότητας η οποια κανέναν κίνδυνο δεν εγκυμονεί απέναντι στις κυρίαρχες σχέσεις.

vi. Πράσινη Νέμεσις: Συμβολή στη διάχυση της οικοτερροριστικής θεωρίας και πρακτικής

Η δράση αυτή αποτελεί μέρος του σχεδίου Πράσινη Νέμεσις, καθώς επιδιώκουμε τη στήριξη και τη διάχυση του. Θέλουμε να δούμε να πολλαπλασιάζονται οι άμεσες επιθέσεις σε εξουσιαστικούς στόχους, όχι τόσο υπό το συγκεκριμένο σχέδιο, αλλα σε γενικότερο επίπεδο. Θεωρούμε πως το συγκεκριμένο κάλεσμα αποτελεί απλά μια πολύ καλή ευκαιρία να τεθούν βάσεις συσπείρωσης ατόμων και επιθετικών πρακτικών. Οικονομικό σαμποτάζ σε μεγαλοεταιρείες, πυρπόληση των οχημάτων τους, ανατίναξη, εμπρησμοί και βανδαλισμοί στα εργοστάσια τους, επελευθέρωσης μη ανθρωπινων ζωων, κάθε είδους δράση μας φαίνεται εξίσου όμορφη και χρήσιμη και θα χαιρόμασταν να δίνεται ώθηση για τη δημιουργία συνεχώς νέων αναρχικών πυρήνων επίθεσης που μετουσιώνουν τη θεώρηση τους σε πράξη.

Ανεβάζουμε τον πήχη της αναρχικής βίας. Δεν αυτοεγκλωβιζομαστε στο συμβολικό πεδίο και τις μαζικές δυνατότητες, καθώς επιθυμούμε να συμπληρώσουμε το μωσαϊκό της αναρχικής δράσης με ενέργειες πιο αναβαθμισμένης βίας, αντιμετωπίζοντας όμως κάθε μορφή δράσης ισάξια, εναντια στη λογική των πρωτοποριών και των ελίτ που βγαίνουν μπροστά και οι άλλες/οι ακολουθούν.

Υποστηρίζουμε τον ανορθόδοξο πόλεμο εναντια σε κάθε μορφή εξουσίας, πρακτική που θεωρούμε ότι μπορεί να ενσαρκωθεί στο άτυπο μοντέλο δράσης της FAI. Εναντια σε βραδυκίνητες στρατηγικές αναμονής ιδανικών συνθηκών, επιλέγουμε εμείς τον τόπο και το χρόνο της κάθε σύγκρουσης. Φροντίζουμε να βρισκόμαστε σε θέση επίθεσης, επιλέγοντας εμείς τους ορους τις, αποφεύγοντας λογικές στημένων ραντεβού, καθώς θέλουμε να λάβουμε προβάδισμα, να γίνουμε απρόβλεπτες/οι και αποτελεσματικές/οι. Όπως διαχρονικά αποδεικνύουν οι δυναμικές πολεμου, όταν ο οργανωτικά και στρατιωτικά αδύναμος (στη θέση του οποιου βρισκόμαστε εμείς) συνεχώς αμύνεται, συνεχώς και θα υποχωρεί, συνεχώς και θα πλήττεται περισσότερο.

Η συμβολή μας στο σχέδιο Πράσινη Νέμεσις και στο εγχείρημα της FAI αποτελεί μια έμπρακτη απάντηση εναντια σε κάθε είδους ευαγγέλιο ορθής χρήσης της βίας και των συγκυριών, όπως επίσης και μια στοιχειώδη συνεισφορά στη συνεχίσει του ισοτιμου διαλογου που ανοίγεται μέσω των δράσεων μας, με σκοπό τη βελτιωση μας με υλικούς και οργανωτικούς ορους.

ΥΓ.: Η παρούσα ενέργεια αποτελεί μια πράξη αλληλεγγύης στις συντρόφισσες Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου, μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, οι οποιες συνελήφθησαν στις 5/1/2017, και που από την πρώτη στιγμή της αιχμαλωσίας τους στάθηκαν πολεμικά και αξιοπρεπώς προχωρώντας σε απεργία πεινας και δίψας εναντια στην ομηρία του 6χρονου παιδιού της Πόλας και του Νίκου Μαζιώτη. Ο στόχος της απεργίας, το να μείνει το παιδί με τους συγγενείς της Πόλας, τελικά πέτυχε και το παιδί δόθηκε στη γιαγιά του στις 9/1. Η ενέργεια μας επίσης αφιερώνεται στα συντροφια στην Ιταλία που κατηγορούνται για συμμετοχη σε δράσεις της FAI-IRF, και επίσης στη μνήμη του συντρόφου Sebastian Oversluij, ο οποιος έπεσε νεκρός στις 13/12/2013 από πυρά σεκιουριτά, τη στιγμή που προσπάθησε να απαλλοτριώσει τράπεζα στη Χιλή.

Πυρήνας Acta Manent
FAI – ELF / Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Μέτωπο Απελευθέρωσης Γης
10/01/2017

 

Αναδημοσιεύουμε από: Athens indymedia

Posted in: Αναλήψεις Ευθύνης, Εγχώρια, νέα by ragnarok Comments Off on Πρασινη Νεμεσις – Πραξη 2η (Αναληψη ευθυνης) , , , , , , ,

Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #144 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

bannerESE

Το δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης επιμελείται από την Ε.Σ.Ε Αθηνών ενώ ηχογραφείται  και μεταδίδεται από τα Ραδιοφράγματα.

Η Ραδιουργία FM το αναμεταδίδει καθημερινά στις 14.00 το μεσημέρι.

Διαβάστε το δελτίο #144 εδώ ή εδώ

11-e1318203170419

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αναμεταδόσεις, Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης, Ζώνη Αντιπληροφόρησης by radiourgia Comments Off on Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #144 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

Παρέμβαση ενάντια στην τρομοϋστερία και στήριξη της απεργίας πείνας-δίψας των μελών του ΕΑ

[Κυρ.8/1/17] Παρεμβάσεις σε Μπραχάμι και Ηλιούπολη ενάντια στην τρομοϋστερία και για τη στήριξη της απεργίας πείνας-δίψας των μελών του ΕΑ

Το μεσημέρι της Κυριακής 8 Γενάρη 2017 περίπου 30 σύντροφοι και συντρόφισσες προχωρήσαμε σε μαζική παρέμβαση σε Μπραχάμι και Ηλιούπολη, πέριξ των γειτονιών κι έξω ακριβώς από τα σπίτια από όπου τα ξημερώματα της Πέμπτης 5 Γενάρη συνελήφθησαν τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου & Πόλα Ρούπα, αντίστοιχα.

Η παρέμβαση αυτή στόχευε από τη μία, στο να σπάσει το «άβατο» στις γειτονιές και το κλίμα τρομοϋστερίας που διαμορφώνεται από την «αντιτρομοκρατική», το κράτος και τα ΜΜΕ. Από την άλλη, αποσκοπούσε στο να επικοινωνηθεί στις δυο αυτές γειτονιές η απεργία πείνας και δίψας (από 5/1) των Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτη και Κ. Αθανασοπούλου με αίτημα να πάψει η ομηρία του 6χρονου παιδιού των δύο πρώτων και να δοθεί στους συγγενείς της μητέρας του.

Κατά τη διάρκεια της διπλής χωρικά αυτής παρέμβασης μοιράζονταν σε κατοίκους και διερχόμενους, στις πόρτες των σπιτιών και σε καφετέριες, φυλλάδια με τις σχετικές ανακοινώσεις των τριών απεργών πείνας-δίψας (οι οποίες και διαβάστηκαν και με ντουντούκα στις δυο γειτονιές), πετάγονταν τρικάκια, φωνάζονταν συνθήματα και αναγράφονταν με σπρέι συνθήματα σε τοίχους.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ-ΔΙΨΑΣ

ΝΑ ΠΑΥΣΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΟΜΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΩΝ Π.ΡΟΥΠΑ-Ν.ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ

-Α-

 

Posted in: Προκυρήξεις by paapty123 Comments Off on Παρέμβαση ενάντια στην τρομοϋστερία και στήριξη της απεργίας πείνας-δίψας των μελών του ΕΑ

Πανό αλληλεγγύης στα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Αυτοί που δεν έσκισαν τα μνημόνια, που δεν κατάργησαν το ΤΑΙΠΕΔ και δεν ανέστειλαν τις ιδιωτικοποιήσεις, που δεν κατάργησαν τα ΜΑΤ και τη χρήση χημικών, που δεν διαχώρισαν την εκκλησία από το κράτος, που δεν κυνήγησαν τους νεοναζί, αυτοί που δεν αναίρεσαν τις ειδικές συνθήκες κράτησης για τους πολιτικούς κρατούμενους και δεν βελτίωσαν το “σωφρονιστικό σύστημα” και τις συνθήκες νοσηλείας εντός του, αυτοί που δεν μπορούν να αφαιρέσουν το αίμα στα χέρια τους από την «ανθρωπιστική» διαχείριση του μεταναστευτικού.

(more…)

Posted in: αλληλεγγύη, Δράσεις, Κείμενα by cumulonimbus Comments Off on Πανό αλληλεγγύης στα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα

Δευτέρα 9/1: συγκέντρωση αλληλεγγύης στα μέλη του Ε.Α.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ αλληλεγγύης Δευτέρα 9/1 στις 12μμ στην καμάρα.

Στον πόλεμο που διεξάγεται υπάρχουν 2 εχθρικά μεταξύ τους στρατόπεδα,
αυτό της εξουσίας και αυτό των εξεγερμένων. Εμείς, ως αναρχικοί, δεν
περιμένουμε καμία “ανθρωπιστική” διαχείρηση των κρατών απέναντι στους
αγωνιστές. Τα παραδείγματα πολλά: βασανισμοί, ξυλοδαρμοί, βίαιες λήψεις
DNA, απομονώσεις, εξοντωτικές ποινές…
Η καταστολή όμως, στρέφεται ενάντια και στο συγγενικό-φιλικό περιβάλλον
των αγωνιζόμενων. Αποκορύφωμα αυτής της τακτικής είναι η απαγωγή και
ομηρία του 6χρονου Βίκτωρα-Λαμπρου, η οποία έληξε μετά την απεργία
πείνας και δίψας των Ρούπα, Αθανασοπούλου, Μαζιώτη, δίνοντας προσωρινά
την κηδεμονία στη γιαγιά του. Παρ’όλο που η έκβαση της υπόθεσης είναι
προσωρινά θετική, το κράτος έστρωσε.. και όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΝΑ ΜΗ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΑ.

Κατάληψη Terra Incognita

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο by terraincognita Comments Off on Δευτέρα 9/1: συγκέντρωση αλληλεγγύης στα μέλη του Ε.Α. , , , ,

Κάλεσμα από Συνέλευση ενάντια στην κρατική καταστολή

Κάλεσμα από την Συνέλευση ενάντια στην κρατική καταστολή, για την οργάνωση νέων δράσεων και την αλληλεγγύη ενόψει νέου δικαστηρίου στο Αγρίνιο (20/01/17) για τα γεγονότα αντίστασης κατά την ψήφιση του Μνημονίου ΙΙ στις 12 Φλεβάρη του 2012.

Τρίτη 10 Ιανουαρίου, ώρα 19:00
στο 1ο όροφο της Πανεπιστημιακής Σχολής Αγρινίου

πηγή: indymedia

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, ανακοινώσεις, Συνέλευση ενάντια στη κρατική καταστολή by radiourgia Comments Off on Κάλεσμα από Συνέλευση ενάντια στην κρατική καταστολή

Συγκέντρωση-μικροφωνική στη πλατεία Δημοκρατίας από το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι

Στις 5-1-17 συλλαμβάνονται τα μέλη του επαναστατικού αγώνα Πόλα Ρούπα και Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου. Κατά τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα μαζί της είναι και ο 6χρονος γιο της. Τα καθάρματα της αντιτρομοκρατικής απαγάγουν το ανήλικο παιδί από το εκδικητικό μένος τους απέναντι στους Ρούπα και Μαζιώτη, θέλοντας έτσι να τσακίσουν το ηθικό των αγωνιστών αλλά και για να το ανακρίνουν προσπαθώντας να του αποσπάσουν πληροφορίες.

Ο 6χρονος κρατείται στο νοσοκομείο αγία Σοφία στο τμήμα των βαρέων παιδοψυχιατρικών περιστατικών χωρίς να επιτρέπεται η επαφή με τα συγγενικά του πρόσωπα, όπως η γιαγιά του και η θεια του, μάνα και αδελφή της Πόλας Ρούπα. Όλη αυτή η διαδικασία επιδρά αρνητικά στον ψυχισμό ενός 6χρονου παιδιού με κίνδυνο να δημιουργηθούν τέτοιες τραυματικές μνήμες που θα επηρεάσουν μη αναστρέψιμα την εξέλιξή του.

Οι Π. Ρούπα, Ν. Μαζιώτης και Κ. Αθανασοπούλου ξεκινούν απεργία πείνας και δίψας ενώ σε πολλές φυλακές κρατούμενοι αγωνιστές αρνούνται να μπουν στα κελιά τους.
Κράτος και κεφάλαιο με αιχμή τους, τους μηχανισμούς καταστολής στοχεύουν όλη την κοινωνία πυροβολώντας 15χρονους και απαγάγωντας 6χρονους. Η σαπίλα του συστήματος φανερώνεται αυτή τη φορά με τον πιο βρωμερό τρόπο πάνω στο σώμα και την ψυχή ενός παιδιού.

Οι γονείς του 6χρονου Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτης ως αναρχικοί επέλεξαν τον αγώνα της ένοπλης πάλης ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο και αφού δεν μπορούν να τους ακουμπήσουν ακόμα κι όταν βρίσκονται στα χέρια τους ξεσπούν στο παιδί τους.
Υπεύθυνοι για όλο αυτό είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η αντιτρομοκρατική, οι γιατροί του νοσοκομείου και οποιοσδήποτε συναίνεσε σε αυτό το έγκλημα.

ΟΠΟΙΟΣ ΣΠΕΡΝΕΙ ΑΝΕΜΟΥΣ ΘΑ ΘΕΡΙΣΕΙ ΘΥΕΛΛΕΣ 
ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΣΤΑ ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΑ.

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ 

Συγκέντρωση-Μικροφωνική

09/01/17, 11.00, πλατεία Δημοκρατίας

Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι, Διαδηλώσεις-Πορείες-Δράσεις, Ζώνη Αντιπληροφόρησης by radiourgia Comments Off on Συγκέντρωση-μικροφωνική στη πλατεία Δημοκρατίας από το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι

Σάββατο 14/1, 12.00, πλ.Σουρμένων, Διαδήλωση αλληλεγγύης στις κρατούμενες μετανάστριες στο κέντρο κράτησης Ελληνικού

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε ονομάζονται Κέντρα «Φιλοξενίας», είτε Κέντρα Κράτησης μεταναστών, δεν είναι παρά αποθήκες ψυχών για όσους περισσεύουν, όσους δεν είναι ακόμη χρήσιμοι, ως φθηνά εργατικά χέρια στη καπιταλιστική μηχανή της δύσης. Χιλιάδες μετανάστες στοιβάζονται σ’ αυτά απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, χωρίς χαρτιά και αποκλεισμένοι από κάθε δικαίωμα. Ένα από αυτά είναι και το Κέντρο Κράτησης Ελληνικού, στο οποίο φυλακίζονται γυναίκες μετανάστριες και παιδιά.

Οι συνθήκες που επικρατούν μέσα σε αυτές τις φυλακές είναι δραματικές (έλλειψη φαγητού, γιατρών, φαρμάκων, ρουχισμού κ.α.). Σ’ αυτά τα Στρατόπεδα Συγκέντρωση που έχουν στηθεί για να «φιλοξενούν» μετανάστες, οι κρατούμενοι παραμένουν χωρίς να γνωρίζουν πόσο θα διαρκέσει ο εγκλεισμός τους, χωρίς να καταλάβουν το λόγο που είναι φυλακισμένοι, βιώνοντας καθημερινά τον εξευτελισμό από τους ανθρωποφύλακες.

Παράλληλα ένας χορός κερδοσκοπίας πραγματοποιείται πάνω στις πλάτες των έγκλειστων μεταναστών. Οι ΜΚΟ, ως εξωραϊσμένες κρατικές υπηρεσίες, αναλαμβάνουν τον καθησυχασμό των μεταναστών υποσχόμενες γρήγορη απελευθέρωση, την ώρα που επιδίδονται σε φαγοπότι των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβει στο κέντρο κράτησης Ελληνικού από την Μ.Κ.Ο. PRAXIS, όταν, κατά την διάρκεια αποχής των κρατουμένων από το συσίτιο, τις επισκέφθηκε και κατέστειλε τον αγώνα τους καθησυχάζοντάς τες ότι δήθεν θα απελευθερωθούν σύντομα. Συχνά δε, τσαρλατάνοι ή διαπλεκόμενοι με τους μπάτσους δικηγόροι, απομυζούν όλες τις οικονομίες τους υποσχόμενοι άμεση απελευθέρωση και αφού πληρωθούν μεγάλα ποσά εξαφανίζονται.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η φυλάκιση των μεταναστών είναι μέρος τις ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής για την πληθυσμιακή διαχείριση τους, που σκοπό έχει να τους καταστήσει αόρατους, διαχειρίσιμους και υποτιμημένους.
Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, Κράτος και Ε.Ε., υπογράφουν συμφωνίες με την Τουρκία, αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες σαν εμπόρευμα προς επιστροφή. Βασικό άξονα αυτής της συμφωνίας αποτελούν ελεγχόμενες επιτροπές που εξασφαλίζουν την απόρριψη των αιτημάτων ασύλου και επαναπροωθήσεις στην Τουρκία με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικά ως την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας οι μετανάστες παραμένουν φυλακισμένοι.

Αλλά και όσοι μετανάστες δεν εμπίπτουν στην παραπάνω συμφωνία, η αστυνομία έχει την απόλυτη εξουσία να τους φυλακίσει κατά το δοκούν, χαρακτηρίζοντας τους «επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη, ασφάλεια και υγεία».

Η τακτική του κράτους, για να σπάσει κάθε αντίδραση σε όλα αυτά είναι γνωστή. Τρομοκρατία από την αστυνομία, διαστρέβλωση και δαιμονοποίηση από τα ΜΜΕ, πλάτες στους φασίστες και ταυτόχρονη προσπάθεια απομόνωση των μεταναστών από τους αλληλέγγυους.

Η συλλογικότητα «Αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια», με την στήριξη πολλών συντρόφων/ισσων και συλλογικήτων πραγματοποίησαν επί δύο χρόνια επισκεπτήρια και παρεμβάσεις στο κολαστήριο του Ελληνικού, κατήγγειλαν την πρακτική εγκλεισμού των μεταναστριών, ανέδειξαν τα αιτήματα των κρατουμένων και δημοσιευσαν τις άθλιες συνθήκες κράτησης τους, ρίχνοντας φως σε θέματα, που το κράτος θα ήθελε να μείνουν αόρατα.
Επί δύο χρόνια στηρίξαμε τους αγώνες, που αποφάσισαν οι ίδιες οι κρατούμενες. Το παράδειγμα της Sanaa Taleb η οποία κρατήθηκε εκδικητικά επί ένα χρόνο, είναι ίσως το πιο γνωστό αλλά όχι το μοναδικό παράδειγμα αγώνα των κρατουμένων μέσα σε αυτό το στρατόπεδο. Αποχή συσσιτίου, απεργία πείνας, άρνηση επιστροφής στα κελιά από το προαύλιο, δημοσιοποίηση γραμμάτων ήταν μερικοί από τους τρόπους, που οι κρατούμενες χρησιμοποίησαν για να αντιδράσουν.

Αυτή την έπρακτη αλληλεγγύη στις έγκλειστες μετανάστριες και τη δυναμική των σχέσεων, που χτίστηκαν μεταξύ μεταναστών και αλληλέγγυων, θέλουν να καταστείλουν οι αρχές και για το λόγο αυτό απαγόρευσαν τα επισκεπτήρια μας από το περασμένο Σεπτέμβρη.

Η απαγόρευση των επισκεπτηρίων ήρθε σαν φυσική συνέχεια των κυβερνητικών διώξεων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, το καλοκαίρι του ‘16 (συλλήψεις συντρόφων, διάλυση αλληλέγγυων δομών, πλάτες σε χρυσαυγίτες) και των «καφκικών μεταμορφώσεων» του Μουζάλα. Ήλθε επίσης ως φυσική συνέχεια της σχέσης που αναπτύξαμε με τις κρατούμενες, της εναντίωσης μας στην πρακτική του εγκλεισμού, της κοινοποίηση των αιτημάτων των κρατουμένων και της δημοσιοποίησης των άθλιων συνθηκών κράτησης.

Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε των αγώνα κάθε αγωνιζόμενου μετανάστη, μέχρι το κλείσιμο κάθε φυλακής.

ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΩΝ

Πρωτοχρονιά έξω από το κέντρο κράτησης Ελληνικού
Προσυγκέντρωση: μετρό Ελληνικού, 23.00

Σάββατο 14/1/2017, Πορεία προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού
Προσυγκέντρωση: Πλ. Σουρμένων, 12.00

Αλληλέγγυοι κρατουμένων στα νότια

 

Posted in: Προκυρήξεις by paapty123 Comments Off on Σάββατο 14/1, 12.00, πλ.Σουρμένων, Διαδήλωση αλληλεγγύης στις κρατούμενες μετανάστριες στο κέντρο κράτησης Ελληνικού

Κάλεσμα σε Ειδική Διαχειριστική Συνέλευση | Πέμπτη 12/1/17 – ώρα:20:00

Η διαχειριστική συνέλευση της Κατάληψης Ευαγγελισμού αποφάσισε τη διοργάνωση μιας σειράς απολογιστικών συνελεύσεων του τοπικού α/α χώρου, σε σχέση με τα γεγονότα, τις δράσεις, τις πολιτικές σχέσεις, τις κατακτήσεις και τις αδυναμίες της χρονιάς που μας πέρασε, καθώς και τις στρατηγικές και τακτικές κατευθύνσεις για το επόμενο διάστημα. Η θεματολογία της συζήτησης αποτυπώνεται σε 3 άξονες, που θα αποτελέσουν τα γενικά θεματικά πεδία συζήτησης (οι άξονες δεν δημοσιεύονται προς αποφυγή συγχύσεων μιας και δεν έχουν λήξει ακόμα οι ακριβείς τίτλοι).

Την ερχόμενη Πέμπτη στις 12 Ιανουαρίου 2017, στις 20:00, στην πρώτη διαχειριστική της χρονιάς, οι παραπάνω άξονες θα εξειδικευτούν, προκειμένου να πάρουν τη μορφή συγκεκριμένων θεμάτων.

Καλούμε όποιον δραστηριοποιείται στον α/α του Ηρακλείου και ενδιαφέρεται να συμμετάσχει στις απολογιστικές συνελεύσεις, να έρθει και να συμβάλλει στην εξειδίκευση και διαμόρφωση των θεμάτων, προτείνοντας φυσικά και τα δικά του θέματα προς συζήτηση.

 

Διαχειριστική Συνέλευση Κατάληψης Ευαγγελισμού

Posted in: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ by ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ Comments Off on Κάλεσμα σε Ειδική Διαχειριστική Συνέλευση | Πέμπτη 12/1/17 – ώρα:20:00

Άμεση ικανοποίηση του αιτήματος της απεργίας πείνας και δίψας των αναρχικών αγωνιστών Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτη.

Posted in: Uncategorized by katalipsielaia Comments Off on Άμεση ικανοποίηση του αιτήματος της απεργίας πείνας και δίψας των αναρχικών αγωνιστών Π. Ρούπα και Ν. Μαζιώτη.