Δραστηριότητες για παιδιά από την ομάδα Αερόστατο ,Κυριακή 22 οκτώβρη ώρα 12.00

Η ομάδα Αερόστατο καλεί τους μικρούς μαζί με τους μεγάλους της φίλους, να κατασκευάσουν, να διασκεδάσουν, να παίξουν και να μαγειρέψουν ωράια λαχταριστά φαγιά στην αυλή της Αμμούσας.

Κυριακή 22/10 στις 12:00 στην Κατάληψη Ελαία

Ομάδα Αερόστατο
omada.aerostato.corfu@gmail.com

Posted in: Uncategorized by katalipsielaia Comments Off on Δραστηριότητες για παιδιά από την ομάδα Αερόστατο ,Κυριακή 22 οκτώβρη ώρα 12.00

Η αναγκαιότητα των καταλήψεων σήμερα

εισήγηση της κατάληψης Terra Incognita στην εκδήλωση-ενημέρωση:

Οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις απέναντι στην κατάληψη Τερμίτα και η στρατηγική υπεράσπισης της κοινότητας αγώνα.

 

Ένα σπίτι άδειο και νεκρό. Ένα ακόμα σπίτι ανάμεσα σε τόσα που ρημάζουν μέσα στις μητροπόλεις. Ένα σπίτι που στεγάζει την ανυπαρξία. Άδειο και κενό σαν τις ζωές των ανθρώπων γύρω μας. Και ξαφνικά το λουκέτο σπάει και η πόρτα ανοίγει. Και μαζί της ανοίγει και ένας καινούριος κόσμος. Ακόμη μια ανεξερεύνητη γή.

 

Οι καταλήψεις τόσο ως στεγαστική λύση χωρίς εξωστρεφή πολιτικά χαρακτηριστικά όσο και ως κέντρα αγώνα στις μέρες μας είναι κάτι δεδομένο. Είναι μια συνθήκη που έχει κερδηθεί με πείσμα, συνέπεια και αδιαλλαξία όλα αυτά τα χρόνια που το κράτος έβαζε στο στόχαστρο την πρακτική αυτή. Γι’ αυτό και η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που διατηρούν ακόμη ισχυρό καταληψιακό κίνημα. Οι καταλήψεις  είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ατομική κ συλλογική απελευθέρωση.

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο κανόνες και συμβάσεις, εκεί όπου τα θέλω πνίγονται στα πρέπει, οι καταλήψεις έρχονται να απαλλοτριώσουν τον κλεμμένο  χώρο και  χρόνο. Έρχονται να δώσουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε όλα όσα φαντάζουν αδύνατα. Οι καταλήψεις δεν είναι ο αυτοσκοπός, είναι η ευκαιρία. Η ευκαιρία να στεγάσεις ότι πιο κρυφό έχεις. Εδάφη απελευθερωμένα από τα δεσμά της εξουσίας, χωρίς κανόνες και νόμους, χωρίς τα κυρίαρχα πρότυπα και την αλλοτρίωση. Χωρίς την εξουσιαστική επιβολή και τις επιτελέσεις της.

Οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι η έμπρακτη δυνατότητα του καθενός από εμάς να εκφραστεί ελεύθερα, να δημιουργήσει, να διαμορφώσει την προσωπικότητά του, να διασκεδάσει, να αισθανθεί, να ζήσει έξω και ενάντια στη κυρίαρχη κανονικότητα που έχει επιβληθεί από την εξουσία.

Δημιουργούμε χώρους όπου συλλογικοποιούμε τόσο τις ανάγκες μας όσο και τις επιθυμίες μας αμφισβητώντας στην πράξη την ιδιότητα τα ιδιοκτησίας. Μέσα στη καπιταλιστική συνθήκη, όλα είναι κλεμμένα και όλα μας ανήκουν. Μαθαίνουμε να ζούμε μέσα σε κοινότητες μακριά και απέναντι στο αδιέξοδο της εξατομίκευσης. Βρίσκουμε συλλογικές λύσεις στα υπαρκτά ατομικά προβλήματα ενώ αμφισβητούμε στην πράξη τα επίπλαστα αδιέξοδα που τεχνηέντως δημιουργεί η εξουσία για να εισάγει υποσυνείδητα εξαρτήσεις.

Μας δίνεται η δυνατότητα να αποτυπώσουμε τη δημιουργικότητά μας και να εκφράσουμε τις επιθυμίες μας χωρίς αυτές να φιλτράρονται μέσα από το πρίσμα της κερδοσκοπικής αξιοποίησης και των καινοτόμων δυνατοτήτων  που μπορεί να γεννήσουν. Το κίνητρο είναι αποκλειστικά και μόνο η εκπλήρωση της επιθυμίας και όχι η κριτική επεξεργασία των δυνατοτήτων και η χρησιμότητα που εμπεριέχει.

Οργανώνουμε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας από την κάλυψη των βασικών αναγκών μέχρι την διασκέδαση με βάση πολιτικά κριτήρια και όχι κριτήρια μαζικής αποχαύνωσης. Με βάση την οριζοντιότητα και την αυτοοργάνωση πολεμάμε στην πράξη κάθε μορφή ιεραρχίας. Οι καταλήψεις δεν είναι η χαβούζα μέσα στην οποία χωράνε όλοι. Εξουσιαστικές συμπεριφορές και επιτελέσεις, ματσο κουλτούρα και σεξιστικές λογικές, είναι εχθρικές και ως τέτοιες οφείλουν να αντιμετωπίζονται. Η προσπάθεια να οικοδομήσουμε ένα νέο κόσμο ισότητας, αυτοδιάθεσης και αλληλεγγύης  απαιτεί αδιάλλακτη θέση και έμπρακτη άρνηση κάθε συμπεριφορικού καρκινώματος που κυοφορείται μέσα στη μικροαστική κουλτούρα που αντιπαλεύουμε.

Οι καταλήψεις είναι η στέγη των επιλογών αγώνα που έχει κάνει ο καθένας από εμάς και τίποτα παραπάνω. Γι’ αυτό και οφείλουν να ξεπερνούν το ρόλο της νησίδας ελευθερίας και να αποτελούν ορμητήριο ενάντια στο υπάρχον. Και η υπεράσπισή τους δεν είναι κάτι άλλο από την υπεράσπιση του ίδιου του αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Η χρησιμότητα των καταλήψεων ως επαναστατικής συνθήκης αυτοοργάνωσης της δράσης μας κρύβεται στην παρακάτω ερώτηση: μπορεί να φανταστεί κάποιος σήμερα πως θα ήταν τα επαναστατικά κινήματα αν δεν υπήρχε καταληψιακή κίνηση. Ας φανταστεί ο καθένας από εμάς με βάση την αντίστοιχη εμπειρία που διαθέτει πως θα ήταν η Θεσσαλονίκη χωρίς τις καταλήψεις. Πόσο δύσκολο είναι να κινείσαι μέσα σε ένα χώρο χωρίς σημεία αναφοράς, χωρίς τη δυνατότητα να έρθεις σε άμεση επαφή με συντρόφους. Πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθούν οι νευραλγικές διαδικασίες του κινήματος: συνελεύσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις. Ακόμα και η κουλτούρα της συλλογικοποίησης  από τη πολιτική δράση μέχρι τη διαβίωση θα ήταν κάτι που με δυσκολία θα ήταν εφικτό.

 Όπως είπαμε και παραπάνω οι καταλήψεις είναι η ευκαιρία, είναι η αρχή. Είναι η δυνατότητα να στεγάσουμε την εικόνα του νέου κόσμου που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε. Είναι η απόδειξη πως μέσα στο αδιέξοδο της καπιταλιστικής κρίσης υπάρχει λύση για το ξεπέρασμά της. Λύση ριζική που τίθεται απέναντι στους θεσμούς του κράτους και του κεφαλαίου. Αν όμως οι καταλήψεις δεν είναι ορμητήριο σύγκρουσης με τον κόσμο του καπιταλισμού δεν απέχουν καθόλου από αυτόν. Αν ο καθένας βολευτεί στην ασφάλεια και τον εγωκεντρισμό του εναλλακτικού τρόπου ζωής μέσα  στη συνθήκη της κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και δεν κοινωνικοποιήσει την ανατρεπτική δράση  ενάντια σε αυτή τότε ή αφομοιώνεται ή βρίσκεται ασυνείδητα σε καθεστώς πλήρους ελέγχου καθώς εγκλωβίζει την επαναστατικότητά του σε 4 τοίχους.

Ζώντας μέσα σε μια κοινωνία βουτηγμένη στην απάθεια και την εξατομίκευση, ζώντας μέσα στη δίνη του καπιταλισμού και της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, αντιλαμβανόμαστε όλοι πως τίποτα δεν είναι ιδανικό και τέλειο. Ο καθένας μας μαθαίνει να ζει με τις αντιφάσεις του και οφείλει να κινείται ενάντια σε αυτές. Όμως οι καταλήψεις αποτελούν μια έμπρακτη προσπάθεια αποτύπωσης της λειτουργικής οργάνωσης μιας επαναστατημένης αναρχικής κοινωνίας-αυτής που προτάσσουμε και για την οποία αγωνιζόμαστε.

Να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο με αμείωτη ένταση.

10, 100, χιλιάδες καταλήψεις ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης.

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο by terraincognita Comments Off on Η αναγκαιότητα των καταλήψεων σήμερα , , ,

Προβολή του Ντοκιμαντέρ ”BEHIND THE MASK” Πέμπτη 19/10/2017 στις 21:30 στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

 

Posted in: Αυτόνομο Στέκι, Αφίσες, Περιβάλλον, Προβολές by anarxikoikavalas Comments Off on Προβολή του Ντοκιμαντέρ ”BEHIND THE MASK” Πέμπτη 19/10/2017 στις 21:30 στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Wolfi Landstreicher – Ενα σπουδαιο, ξεδιαντροπο, ασυνειδητο, περηφανο εγκλημα

Μέσω του εγκλήματος, ο εγωιστής έχει επιβεβαιώσει τον εαυτό του και έχει χλευάσει το ιερό· η διάσταση με το ιερό ή μάλλον καλύτερα από το ιερό μπορεί να γενικευθεί. Μια επανάσταση δεν επιστρέφει ποτέ, αλλά ένα σπουδαίο, παράτολμο, ξεδιάντροπο, ασυνείδητο, περήφανο έγκλημα δεν σιγοβροντάει ήδη στο μακρινό κεραυνό και δεν βλέπετε πως ο ουρανός γίνεται δυσοίωνα σιωπηλός και ζοφερός;” -Μαξ Στίρνερ

Μιλάω με λέξεις για πράγματα που οι λέξεις μπορούν μόνο να δείξουν. Αυτό βέβαια είναι αλήθεια οποτεδήποτε κάποιος μιλάει για κάτι, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις, όπου οι γλωσσικοί περιορισμοί γίνονται πιο εμφανείς και οι εξηγήσεις αναγκαίες, παρόλο που προσθέτουν περισσότερες λέξεις στο μίγμα. Ο Στίρνερ χρησιμοποιούσε τις λέξεις με έναν κοφτερό, αιχμηρό, άμεσο τρόπο. Εξαιτίας της ευκρίνειας της γλώσσας του, μου φαίνεται δύσκολο να μην αντιλαμβάνομαι την παρεξήγηση ως σκόπιμη, ως επιλογή. Αλλά, εγώ μιλάω τη δική μου γλώσσα. Ξέροντας τα όριά της, γνωρίζοντας πως είναι αντίστοιχη ενός δάχτυλου που δείχνει, όχι μια έκφραση των πραγματικών πραγμάτων που δείχνει και ξέροντας την επιθυμία μου να σας μεταδώσω κάτι χρήσιμο και σημαντικό, θα πασχίσω να είμαι σαφής και θα προσφέρω εξηγήσεις, όπου νιώθω πως χρειάζονται.

Αυτό, για το οποίο έχω σκοπό να μιλήσω, είναι μια πτυχή του έργου του Στίρνερ, που θεωρώ ουσιαστική για κάθε αυθεντικά αναρχική προσπάθεια, π.χ. μια προσπάθεια που συνειδητά στοχεύει στον τερματισμό της δικιάς σου και της δικιάς μου υποδούλωσης από οποιονδήποτε αφέντη, κάθε εξουσία[1], κάθε ιδεολογία, κάθε υποτιθέμενη ανώτερη δύναμη, μέσω της οποίας εσύ και εγώ αλλοτριώνουμε τις ζωές μας, τις δραστηριότητές μας, τους κόσμους μας. Μιλάω για τη στιρνερική καταστροφή του ιερού.

Βέβαια, αυτή η πτυχή του έργου του Στίρνερ, δεν μπορεί να αποκοπεί από το όλον και δεν προσπαθώ να κάνω εδώ έναν τέτοιο διαχωρισμό. Διαλέγω αυτό το σημείο ως αφετηρία για όλο το έργο, γιατί ξεκινώντας από εδώ, νομίζω πως μπορώ να δείξω τη χρησιμότητα του έργου του Στίρνερ για την αναρχική προσπάθεια και να προσφέρω ένα εργαλείο -ή καλύτερα μια ολόκληρη εργαλειοθήκη, για όποιον είναι πρόθυμος να το εξερευνήσει- στους άλλους, ώστε να το χρησιμοποιήσουν στη μάχη ενάντια στην υποδούλωση και την αλλοτρίωση. Αναπτύσσουμε τα ισχυρότερα εργαλεία και όπλα μας, όταν βρισκόμαστε στην επίθεση και η στιρνερική επίθεση στο ιερό ήταν καταστροφική.

Το έργο του Στίρνερ δεν είχε ως στόχο τη δημιουργία μιας μελλοντικής, ιδανικής κοινωνίας ή κόσμου. Μιλούσε για έναν τρόπο να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο εδώ και τώρα. Φαίνεται πως κανείς από τους επικριτές του δεν κατάφερε να δει αυτήν την πτυχή αυτού που έκανε ο Στίρνερ και έτσι, σχεδόν κάθε κριτική που έχω διαβάσει είναι μικροπρεπής και σε λάθος κατεύθυνση. Σχεδόν όλες τους αντιμετωπίζουν το μοναδικό και τον εγωισμό, όπως τα όριζε ο Μαξ Στίρνερ, ως προσδιορίσιμους στόχους προς επίτευξη και δυσφημούσαν αυτά τα υποτιθέμενα ιδανικά. Αλλά, το στοιχείο, που διαπερνά το στιρνερικό έργο, είναι η καταστροφή του ιερού. Κάθε μελλοντικό μέλλον, για το οποίο ίσως πασχίσω, θα τείνει να γίνεται ένα ιερό, που θα στέκεται πάνω και ενάντια σε μένα, αν δεν έχω βασίσει τον εαυτό μου στην άμεση αρπαγή της ζωής μου για μένα εδώ και τώρα. Μόνο σε αυτήν τη βάση της άμεσης κυριότητας μπορεί ένα μελλοντικό ιδανικό, ένα όνειρο καθολικής μετατροπής των κοινωνικών σχέσεων, να είναι δική μου ιδιοκτησία ως προέκταση της δικής μου επιθυμίας. Και αυτό σημαίνει πως ξεκινάω εδώ και τώρα να ζω τον κόσμο που επιθυμώ ως μια έκφραση του εαυτού μου εδώ και τώρα, παρά να περιμένω τον ερχομό κάποιου φαντασιακού παραδείσου.

Τι είναι, λοιπόν, το ιερό; Ο Στίρνερ ήταν πολύ σαφής επ’ αυτού: το ιερό είναι οτιδήποτε έχει γίνει ξένο σε σένα και μένα, έχει τοποθετηθεί πάνω από εσένα και εμένα ως αφέντης ή κάτοχός μας. Με άλλα λόγια, όλα εκείνα τα πράγματα, ιδέες, σχέσεις κλπ, από τα οποία εγώ και εσύ ίσως είμαστε κατεχόμενοι. Επομένως, δημιουργούμε το ιερό μέσω μιας διαδικασίας αποξένωσης και πραγμοποίησης, η οποία δημιουργεί ιδεολογία, φιξαρισμένες ιδέες, που κατέχουν εσένα ή εμένα. Για να το πούμε διαφορετικά, το ιερό είναι αυτό που δεν είναι δικό μου ή δικό σου, αλλά που εγώ ή εσύ είμαστε δικοί του.

Αυτό που ο Στίρνερ αντίτασσε στο ιερό (και επομένως και στην αποξένωση και την πραγμοποίηση) ήταν ηκυριότητα. Μπορούμε να την αποκαλέσουμε και αυτοκυριότητα, αρκεί να αντιλαμβανόμαστε πως αυτός ο όρος δεν αναφέρεται στην πραγμοποίηση του εαυτού, τον οποίο εγώ και εσύ διεκδικούμε, αλλά στο ότι εγώ και εσύ υπάρχουμε στο εδώ και στο τώρα, δημιουργούμε τους εαυτούς μας, τις ζωές μας και τους κόσμους μας ως δικά μας αυτήν τη στιγμή, χωρίς να ανήκουμε σε οτιδήποτε εκτός από εμάς. Σε οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρεθούμε, εγώ και εσύ καλούμαστε να κάνουμε μια επιλογή: το να γίνουμε σκλάβοι κάποιων εξωτερικών δυνάμεων -που αποτελούν το ιερό- ή το να ανήκουμε σε εμάς, δηλαδή το να δημιουργούμε και να καταναλώνουμε τους εαυτούς μας κάθε στιγμή όπως νομίζουμε, άσχετα με τις συνθήκες που μας επιβάλλονται.

Όταν απαλλοτριώνω τον εαυτό μου, απαλλοτριώνω επίσης και τον κόσμο μου· τον κάνω ιδιοκτησία μου. Η χρήση του όρου “ιδιοκτησία” από το Στίρνερ τη φέρνει καλά στους αναρχικούς και αυτό είναι κατανοητό. Οι οικονομικές αντιλήψεις περί ιδιοκτησίας, που γνωρίζουμε, είναι πολύ στενά συνδεδεμένες με τους θεσμούς υποδούλωσης και εκμετάλλευσης. Αλλά, μέσα στα γραπτά του, ο Στίρνερ κάνει χρήση αυτής της λέξης, δίνοντάς της μια πολύ πιο ευρεία και βαθύτερη σημασία από την απλή οικονομική (αν και αφού μιλούσε για το εδώ και το τώρα, συμπεριελάμβανε και αυτήν την πτυχή στην ευρύτερη, βαθύτερη σημασία του). Αν το ιερό είναι εκείνο, που έχει γίνει ξένο προς εμένα, τότε καταστρέφω το ιερό για τον εαυτό μου, όταν απλώνω τα χέρια και παίρνω αυτό που είναι αποξενωμένο κάνοντάς το δικό μουιδιοκτησία μου και το απολαμβάνω και το καταναλώνω ως δικό μου – επομένως, καταστρέφοντάς το. Η καταστροφή του ιερού είναι επομένως, η λήψη της ιδιοκτησίας.

Αλλά, για να το κάνουμε αυτό σαφές, είναι χρήσιμο να κοιτάξουμε πιο βαθιά στο πώς χρησιμοποιεί ο Στίρνερ την έννοια της “ιδιοκτησίας”. Στο βιβλίο του, ο Στίρνερ κατασκεύασε τη λέξη “αποξένωση” (Fremdentum), ώστε να τη χρησιμοποιήσει ως το αντίθετο της ιδιοκτησίας (Eigentum). Έτσι, αυτό που λέει ο Στίρνερ είναι ότι η ιδιοκτησία μου είναι ότι δεν έχει αποξενωθεί από εμένα, είτε εξαιτίας μιας εξωτερικής δύναμης, που δεν μπορώ να ξεπεράσω, είτε εξαιτίας της δικής μου αυτο-αποξένωσης. Αλλά, ο Στίρνερ καταλάβαινε πολύ καλά πως υπάρχει ακόμα ένα είδος “ιδιοκτησίας” μέσα στον κοινωνικό κόσμο, που μας περιβάλλει, η ιδιοκτησία που δεν μπορεί ποτέ να είναι δική σου ή δική μου, η ιερή ιδιοκτησία.

Ιερή είναι όλη η ιδοκτησία, που εγκρίνεται από το κράτος, από την κοινωνική τάξη ή κάποια άλλη θεσμική ή φαντασιακή ανώτερη δύναμη. Επομένως, συμπεριλαμβάνει την ιδιωτική και τη δημόσια ιδιοκτησία καθώς και κάθε συλλογική, κοινωνική ή κομμουνιστική ιδιοκτησία, εφόσον αυτή προστατεύεται μέσω της επικύρωσης από μια ανώτερη δύναμη ενάντια στην άνευ έγκρισης ατομική χρήση. Και η ιερή ιδιοκτησία καταστρέφεται απλά με το να “απλώσεις τα χέρια” και να την πάρεις. Αντιτασσόμενος στην ιερή ιδιοκτησία, η ιδιοκτησία κάποιου είναι ότι μπορεί να πάρει και να απολαύσει, καταναλώνοντάς το. Περιμένουν από εμένα να σεβαστώ την ιερή ιδιοκτησία, αλλά ως κύριος του εαυτού μου, δεν το κάνω.

Τώρα, όπως είπα παραπάνω, ο Στίρνερ δεν έδωσε καμιά εικόνα για κάποιο ιδανικό μέλλον. Μιλούσε για την αντιμετώπιση των κόσμων μας εδώ και τώρα. Το να του ασκείται κριτική επειδή μιλούσε για “ιδιοκτησία”, χρήματα”, “ανταλλαγή”[2] κλπ., χωρίς να γίνεται προσεκτική εξέταση του πώς μιλάει για αυτά, υπό το φώς της εμμονής αυτής, που τίθεται ως προαπαιτούμενο για μια εντελή καταστροφή του ιερού, σημαίνει πως έχει χαθεί το νόημα.  Για αυτόν τον λόγο, η περιβόητη κριτική των Μαρξ-Ένγκελς είναι ανάξιας λόγου. Η ιδιοκτησία, όπως την εννοεί ο Στίρνερ, είναι κάτι αντίθετο από τον αστικό και καπιταλιστικό ορισμό. Αλλά, στον κόσμο που ζούσε, έπρεπε να αντιμετωπίσει την αστική ιδιοκτησία με τον τρόπο που αυτή έπαιρνε μορφή εντός της κοινωνικής πραγματικότητας και στον κόσμο που ζούμε εσύ κι εγώ, πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον καπιταλιστικό ορισμό της ιδιοκτησίας όπως παίρνει μορφή σε αυτόν τον κόσμο, με άλλα λόγια, ως ιερή ιδιοκτησία, επικυρωμένη ιδιοκτησία, περιουσία υπό την προστασία του κράτους και της αστυνομίας, αλλά ακόμα χειρότερα, πολύ συχνά και υπό την προστασία των δικών μου και των δικών σου ηθικών δισταγμών, της δικής σου και της δικής μου συνείδησης, των μπάτσων που έχουμε δημιουργήσει στα στοιχειωμένα κεφάλια μας.

Αρκετές φορές, ο Στίρνερ στο βιβλίο του ασχολείται με την κατάσταση των προλετάριων. Και για εκείνους που δεν το καταλαβαίνουν, η αντίθεσή του στην ιερή και την ατομική ιδιοκτησία γίνεται ξεκάθαρη. Οι προλετάριοι είναι δίχως περιουσία μέσα στην κοινωνία. Αυτό που κατέδειξε ο Στίρνερ είναι πως οι κομμουνιστές δεν θέλουν να τερματίσουν αυτήν την προλεταριακή κατάσταση, αλλά να τη γενικεύσουν. Υποστηρίζουν πως θα το κάνουν αυτό καταργώντας την ιδιοκτησία, αλλά αυτό που κάνουν, στην πραγματικότητα, είναι να δίνουν μια ιερή κυριότητα, πάνω σε όλα τα πράγματα, στο φάντασμα που επιθυμούν: κοινωνία, ανθρωπότητα, “είδος”, “ανθρώπινο ον”, ανθρώπινη κοινότητα -μόνο που, στην πραγματικότητα, θα είναι πάντα κάποια μορφή κράτους αυτό που θα έχει την κυριότητα και θα την παραχωρεί, αφού τα φαντάσματα χρειάζονται μια θεσμοθετημένη δομή για να διαχειρίζονται την περιουσία τους. Επομένως, οι κομμουνιστές θα αφήσουν τους προλετάριους εκεί ακριβώς που βρίσκονται και τώρα· δίχως περιουσία, περιμένοντας την παραχώρηση από τον ιδιοκτήτη. Πάντα στην αναμονή, πάντα στην ένδοια. Ο Στίρνερ κατέδειξε πως δεν είναι τόσο η ιδιοκτησία όσο η ιερότητά της που πρέπει να καταστραφεί. Και ο καθένας από εμάς μπορεί να το κάνει αυτό εδώ και τώρα. Υπάρχουν δύο πράγματα, που αποτρέπουν τους προλετάριους να πάρουν αυτά που επιθυμούν.  Το πρώτο είναι ο διαρκής σεβασμός τους προς την ιερότητα της ιδιοκτησίας. Οι κοινωνιστές, οι οποίοι θα έδιναν την υψηλή κυριότητα στην κοινωνία ως αντίταξη σε εσένα κα εμένα, ενθαρρύνουν αυτόν τον σεβασμό. Οι κομμουνιστές, που θα την έδιναν στο είδος ή στην ανθρώπινη κοινότητα, ενθαρρύνουν αυτόν το σεβασμό. Αλλά, τελικά, είναι ο ίδιος ο προλετάριος ατομικά, που διατηρεί το σεβασμό, παραμένοντας σκλάβος στα φαντάσματα που έχει στο κεφάλι του, στην ηθική, στον σεβασμό για την αφηρημένη ιδιοκτησία, την κοινωνία, την ανθρωπότητα. Για να απαλλαγεί από αυτόν τον σεβασμό, να γίνει δικός του και να καταβροχθίσει αυτά τα φαντάσματα.

Μόλις ο προλετάριος γίνει δικός του, παύει να είναι δίχως ιδιοκτησία και παύει να σέβεται την ιδιοκτησία. Το μόνο πράγμα, που συνεχίζει να στέκεται στο δρόμο του για να πάρει αυτά που επιθυμεί, είναι η δύναμη, η εξουσία εκείνων που ελέγχουν την ιδιοκτησία εντός κοινωνίας. Στο μέτρο που του είναι δυνατό, θα απλώσει τα χέρια του και θα πάρει αυτό που επιθυμεί και εκεί που οι δυνατότητές του είναι μικρότερες των επιθυμιών του, θα προσπαθήσει να αυξήσει τη δική του δύναμη. Ο Στίρνερ είναι αρκετά σαφής στο ότι αυτή είναι μια από τις χρήσεις των εγωιστικών ενώσεων. Αν ένα άτομο σε μια περιοχή διεκδικεί όλην τη γη ως περιουσία του, άλλοι στην περιοχή μπορούν να θρηνήσουν για την κατάστασή τους, να εξεγερθούν ατομικά και μέσω του εγκλήματος (της βεβήλωσης του ιερού), να διατηρήσουν κάπως το βιοπορισμό τους ή μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους (σχηματίζοντας μια ένωση εγωιστών), να εξεγερθούν μαζί και να καταλάβουν τη γη του μπάσταρδου. Αν επιτύχουν, μπορούν μετά να αποφασίσουν μεταξύ τους πως θα χειριστούν αυτό που τώρα είναι ιδιοκτησία τους. Αλλά, αυτό συνέβη μόνο επειδή απέρριψαν την ιερότητα της ιδιοκτησίας και δεν απέφυγαν να απλώσουν τα χέρια σε αυτό που επιθυμούν, περιμένοντας και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Κάποιοι (συμπεριλαμβανομένου και του Joseph Dejacque) σκέφτηκαν πως μια μορφή κομμουνισμού θα ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του εγωισμού. Διαφωνώ, γιατί θεωρώ πως ο κομμουνισμός πρακτικά είναι η διαχείριση της ιδιοκτησίας, η οποία υποθετικά κατέχεται περισσότερο από κάποιο αφηρημένο συλλογικό ον, παρά από κάποιο πραγματικό και ζωντανό. Επομένως, διατηρεί το ιερό και ο εγωισμός που εμπλέκεται σε αυτόν είναι κίβδυλος εγωισμός -ο εγωισμός εκείνου που είναι πεπεισμένος πως τα συμφέροντά τους φροντίζονται καλύτερα εξυπηρετώντας κάποιον ανώτερο σκοπό. Όμως, η πρακτική της κυριότητας μπορεί εύκολα να φανεί ως ένα είδος κομμουνισμού. Αν η ιδιοκτησία δεν είναι ιερή, ό,τι επιθυμώ και έχω την ικανότητα να αδράξω είναι δικό μου και αν προτιμώ να έχω ευχάριστες και διασκεδαστικές σχέσεις με τους γύρω μου, τότε μπορώ πολύ εύκολα να δουλέψουμε από κοινού και να διαχειριστούμε αυτό που είναι δικό μου, δικό σου, δικό της, δικό του και ούτω καθεξής, έτσι ώστε όλες οι αναγκαιότητες και πολλές από τις ομορφιές να είναι ελεύθερα προσβάσιμες σε κάθε άτομο, που επιθυμεί να απλώσει τα χέρια του σε αυτές. Αλλά, δεν θα υπήρχε κάποια αφηρημένη ιδέα, κανένα φάντασμα, να στέκεται πάνω από εμάς ως ο πραγματικός κάτοχος των πάντων, ούτε κάποια διοίκηση, που θα εξασφαλίζει ισότιμες σχέσεις ή τη διατήριση του ηθικού κανόνα “από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του”. Δεν θα ήταν κομμουνισμός, αλλά αμοιβαία κυριότητα.

Αλλά, αυτό δεν είναι το μέρος που είμαι τώρα εγώ ή εσύ (εκτός ίσως από μικρές ομάδες φίλων). Αντιμετωπίζουμε έναν κόσμο, που τον στοιχειώνει το ιερό και ο καθένας από εμάς πρέπει να καταστρέψει αυτό το ιερό και να ανακτήσει ό,τι είναι δικό μας, κάθε στιγμή, άμεσα, καταστρέφοντας τα πάντα που μας εμποδίζουν. Ο καθένας από εμάς πρέπει να ζήσει τη δική του ζωή, τις δικές του δραστηριότητες, τον δικό του κόσμο, ενάντια στον κόσμο του ιερού.

Σημειώσεις:

1. Ξέρω πως υπάρχουν εκείνοι, που θα ισχυριστούν πως αυτή η λέξη είναι “πολύ ασαφής”, απλά λόγω των πολλών νοημάτων της, αλλά μόνο αν είσαι ένας ηλίθιος, είτε από αυθεντική βλακεία είτε από ιδεολογική τύφλωση, δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ…

2. Στην κομμουνιστική θεωρία, η ουσία βρίσκεται στην περιουσία και την ανταλλαγή. Νομίζω πως αυτό χάνει το νόημα, καθώς (όπως έδειξε ο Στίρνερ) η “ιδιοκτησία” μπορεί να λάβει πολλές, κάποιες φορές αντιθετικές, μορφές και επίσης, ακόμα και όταν συζητάμε, ανταλλάσσουμε λέξεις.  Αντίθετα, αυτό που είναι απαραίτητο για την οικονομία είναι ένα κανονικοποιημένο σύστημα αξίας, δηλαδή ένα σύστημα, στο οποίο δεν μετράει η αξία που εγώ ή εσύ δίνουμε στα πράγματα, αλλά δεχόμαστε τον ορισμό της αξίας από κάποια ανώτερη δύναμη και μετά μετράμε και υπολογίζουμε, σύμφωνα με τους επιβαλλόμενους όρους, σύμφωνα με την ιερή αξία αντί με τους δικούς μας όρους. Επομένως, το μέτρημα και ο υπολογισμός είναι καθοριστικές δραστηριότητες της οικονομίας και είναι δραστηριότητες που κάνουμε, όχι πράγματα.

 

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Wolfi Landstreicher – Ενα σπουδαιο, ξεδιαντροπο, ασυνειδητο, περηφανο εγκλημα , , , , ,

Σφαίρα στο μυαλό της εξουσίας

Τετάρτη 18/10 στις 19:00

η Σφαίρα στο μυαλό της εξουσίας παρουσιάζει την ένοπλη προπαγάνδιση ως μέσο πολιτικού αγώνα με κύρια επικέντρωση στις ομάδες του ελλαδικού χώρου που έδρασαν από το 1974 μέχρι και σήμερα. Μέρος Β.

Η εκπομπή έχει ως θεματολογία ,μια πολύ σύντομη αναφορά για τις υπόλοιπες οργανώσεις που έδρασαν από το 1974 μέχρι το 1990 (αναφορά) του ένοπλου αγώνα στον ελλαδικό χώρο που δίνουν συνεχώς το παρόν μέσα στα πλαίσια του αγώνα ενάντια στο καθεστώς.

Συντονίσου για να μας ακούσεις στο
http://radiofragmata.squat.gr/
και στο http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=2926

Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!

Posted in: Uncategorized by radiofragmata Comments Off on Σφαίρα στο μυαλό της εξουσίας , , , ,

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΜΟΥ – ΤΕΤΑΡΤΗ 18/10

ΔΕΛΤΙΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ
1) Δελτίο αντιπληροφόρησης από το Μεξικό και τη Λατινική Αμερική απο το Nebulosa Gr (Δελτίο #15) θα μεταδοθεί στις 13:00 και στις 21:00
2) Δελτίο αντιπληροφόρησης της ΕΣΕ (Δελτίο #183) θα μεταδοθεί στις 07:00, και στις 15:00 και 23:00
3) Δελτίο αντιπληροφόρησης από το Αυτοοργανωμένο Κοινωνικο Ραδιοφώνο Αγρινίου- Ραδιουργία FM, θα μεταδοθεί στις 09:00 και στις 17:00
4) Δελτίο αντιπληροφόρησης από το Ελεύθερο Κοινωνικό Ραδιόφωνο 1431am θα μεταδοθεί στις 11:00 και στις 18:00

ΕΚΠΟΜΠΗ
Σφαίρα στο μυαλό της εξουσίας

Τετάρτη 18/10 στις 19:00
η Σφαίρα στο μυαλό της εξουσίας παρουσιάζει την ένοπλη προπαγάνδιση ως μέσο πολιτικού αγώνα με κύρια επικέντρωση στις ομάδες του ελλαδικού χώρου που έδρασαν από το 1974 μέχρι και σήμερα. Μέρος Β.

Συντονίσου για να μας ακούσεις στο http://radiofragmata.squat.gr/

και στο http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=2926

Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!

Posted in: Uncategorized by radiofragmata Comments Off on ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΜΟΥ – ΤΕΤΑΡΤΗ 18/10 , , , , , , ,

THE MOST CRAZY AXTARMA PARTY!!!! Παρασκευή, 20 Οκτώβρη 2017, στις 22:00, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο ΤΕΙ Καβάλας

 

Posted in: ACCION MUTANTE, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο ΤΕΙ Καβάλας, Αφίσες, εκδηλώσεις by anarxikoikavalas Comments Off on THE MOST CRAZY AXTARMA PARTY!!!! Παρασκευή, 20 Οκτώβρη 2017, στις 22:00, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο ΤΕΙ Καβάλας

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ – ΤΡΙΤΗ 17/10

ΗΧΗΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ
“Το αίμα δεν μιλάει” – Μέρος 3ο, του Ναζιμ Χικμετ, απο τις 18:00 έως τις 20:00

ΔΕΛΤΙΑ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

1) Δελτίο αντιπληροφόρησης από το Μεξικό και τη Λατινική Αμερική απο το Nebulosa Gr (Δελτίο #15) θα μεταδοθεί στις 21:00

2) Δελτίο αντιπληροφόρησης της ΕΣΕ (Δελτίο #183) θα μεταδοθεί στις 08:00 και στις 23:00

3) Δελτίο αντιπληροφόρησης απο το Αυτοοργανωμένο Κοινωνικο Ραδιοφώνο Αγρινίου- Ραδιουργία FM, θα μεταδοθεί στις 09:00 και στις 17:00

4) Δελτίο αντιπληροφόρησης απο το Ελεύθερο Κοινωνικό Ραδιόφωνο 1431am , θα μεταδοθεί στις 11:00 και στις 22:00

Συντονίσου για να μας ακούσεις στο http://radiofragmata.squat.gr/
Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!

Posted in: Δελτίο εργατικής αντιπληροφορησης ΕΣΕ by radiofragmata Comments Off on ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ – ΤΡΙΤΗ 17/10

Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #183 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

 

bannerESE

Το δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης επιμελείται από την Ε.Σ.Ε Αθηνών ενώ ηχογραφείται  και μεταδίδεται από τα Ραδιοφράγματα.

Η Ραδιουργία FM το αναμεταδίδει καθημερινά στις 14.00 το μεσημέρι.

Διαβάστε το δελτίο #183 εδώ

11-e1318203170419

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αναμεταδόσεις, Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης, Ζώνη Αντιπληροφόρησης by radiourgia Comments Off on Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #183 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

Βιβλιοπαρουσίαση-Συζήτηση του ¨32 βήματα ή ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων¨ Παρασκευή 20/10 ώρα 20.30 .

 

Βιβλιοπαρουσίαση-Συζήτηση

“32 ΒΗΜΑΤΑ ‘Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ”

Από τις εκδόσεις ΚΨΜ με τον συγγραφέα του βιβλίου
Τάσο Θεοφίλου και με τη συμμετοχή μέλους της Ταξικής Αντεπίθεσης.

Παρασκευή 20 Οκτώβρη
ώρα 20.30
Στο χώρο της κατάληψης.

 

Posted in: εκδηλωσεις by katalipsielaia Comments Off on Βιβλιοπαρουσίαση-Συζήτηση του ¨32 βήματα ή ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων¨ Παρασκευή 20/10 ώρα 20.30 .

Πρόγραμμα του σταθμού 15/10/2017

Στις 6μμ ”Αντίλαλος στο μεντρεσέ” με εντεχνο ελληνικο τραγουδι

Στις 7μμ ”Αντιρρησίας της είδησης” δυνατά και ζωντανά! Ενάντια στο ψέμα της εξουσίας…

Στις 2μμ Δελτίο αντιπληροφορησης 1431ΑΜ

Στις 4μμ Δελτίο εργατικής αντιπληροφορησης απο την ΕΣΕ Αθήνας

Posted in: ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, Δελτίο εργατικής αντιπληροφορησης ΕΣΕ, ΜΟΥΣΙΚΗ by radiofragmata Comments Off on Πρόγραμμα του σταθμού 15/10/2017

Για τα συνορα που ερχονται

Σχόλια πάνω στα γεγονότα της Καταλονίας.

#1

Η Καταλονία, μια σημαντική περιοχή του κράτους της Ισπανίας στα βορειοανατολικά της χώρας, διεξήγαγε δημοψήφισμά για την ανεξαρτησία της. Το ζήτημα πριν το 2010 θεωρούταν αμελητέο, όμως η συνεχής δικαστική και εν τέλει αστυνομική καταστολή από την πλευρά της Ισπανίας έδωσε στο κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας την απαραίτητη ώθηση να πολλαπλασιαστεί και να διεκδικήσει κεντρικό ρόλο στη πολιτική ζωή της χώρας. Παρόλα αυτά, αυτό είναι μόνο η αρχή, και η καταστολή του Ισπανικού κράτους δεν αρκεί για να εξηγήσει την άνθιση του καταλανικού κινήματος ανεξαρτησίας, καθώς τα κράτη δεν συγκροτούνται μόνο στη βάση δογμάτων άμυνας ή αντίδρασης σε μια καταστολή. Συγκροτούνται ανακυκλώνοντας βαθιά ιστορικά στοιχεία του παρελθόντος από την μία, από την άλλη χρειάζεται να υπάρχουν υλικά διακυβεύματα, καθώς πρώτα και κύρια το κράτος είναι μορφή οργάνωσης της υλικής ζωής. Το κίνημα μέσω της καταστολής πολλαπλασιάστηκε, αλλά δεν γεννήθηκε λόγω αυτής, υπήρχε από πολύ πριν.

#2

Η Κρατική μορφή στον καπιταλισμό έχει μια ιδιαίτερη λογική. Από τη μια, το καπιταλιστικό κράτος έχει ως στόχο πάντα την περιφρούρηση των βασικών κατηγοριών της καπιταλιστικής συσσώρευσης, της ανταλλαγής, του χρήματος, της ατομικής ιδιοκτησίας και του καταμερισμού εργασίας. Όσο αυτές οι κατηγορίες λειτουργούν εύρυθμα μπορούν να αποκτούν λιγότερο ή περισσότερο δημοκρατική μορφή στην πολιτειακή τους έκφραση, δηλαδή στη μορφή που παίρνει η διακυβέρνηση του κράτους ως δημοκρατία των δικαιωμάτων. Παρόλα αυτά, καθώς η καπιταλιστική δυναμική είναι μια αλλοτριωμένη δυναμική από τους κοινωνικούς της φορείς, αφεντικά και εργάτες μαζί, όταν η αναπαραγωγή του κεφαλαίου αποσπάται εντελώς από τη αναπαραγωγή της εργασίας,, οι δύο βασικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας έρχονται σε σύγκρουση. Από την πλευρά του κράτους, το συμφέρον έγκειται στη διατήρηση της καπιταλιστικής συσσώρευσης και των καπιταλιστικών σχέσεων καθώς από αυτές τις ίδιες τις σχέσεις το κράτος εκπηγάζει λογικά και εξαρτάται πρακτικά (αντλεί φόρους και χρηματοδοτείται από αυτούς). Σε αυτό το σημείο σύγκρουσης το κράτος, φαινομενικά ουδέτερο στον “ομαλό” καπιταλισμό εμφανίζει άμεσα τον πάντα εν δυνάμει παρόντα καπιταλιστικό, κατασταλτικό και ταξικό του χαρακτήρα και ταυτίζεται με το συμφέρον της καπιταλιστικής οικονομίας και αστικής κοινωνίας εν συνόλω. Έτσι σε τέτοιες καταστάσεις αυτό που αποκαλύπτεται είναι ο πυρήνας της λογικής του: ο αστικός νόμος αντλεί την μορφή του από τις βασικές φαινομενικές κατηγορίες ισότιμης ανταλλαγής της αστικής κοινωνίας αλλά αυτό που τον καθιστά λειτουργικό είναι πάντα η πιθανή κατάσταση εξαίρεσης του, δηλαδή η δύναμη και η καταστολή[1]. Οι άνθρωποι στον καπιταλισμό είναι όντως ελεύθεροι, μόνο στο βαθμό που δεν είναι ελεύθεροι να ορίσουν την ίδια την ελευθερία.[2]

#3

Αυτό θα πρέπει να το έχουν στο μυαλό τους τόσο οι αστοί υπερασπιστές μιας “ειρηνικής και δημοκρατικής λύσης” από την πλευρά του Ισπανικού κράτους, όσο και οι υπερασπιστές μιας νέας πιθανής καταλανικής ανεξάρτητης κρατικής οντότητας. Το ισπανικό κράτος δεν μπορεί να φερθεί “δημοκρατικά” καθώς τα υλικά διακυβεύματα που πυροδοτούν την σύγκρουση έχουν από καιρό ξεπεράσει τα όρια της αστικοδημοκρατικής ανοχής. Από την άλλη οι υπερασπιστές της καταλανικής ανεξαρτησίας-κυρίως αυτοί που το κάνουν από την αστεία και ξεφτισμένη αντικαπιταλιστική σκοπιά- θα πρέπει να κοιτάξουν τα λάβαρα που υψώνονται πάνω από τα κεφάλια τους. Οι εθνικές σημαίες είναι σύμβολα μιας ενοποιητικής αρχής ενός συνόλου, το σύνολο το ορίζει ένας σαφής νόμος και “inclusio unius est exclusio alterius”η ένταξη του ενός είναι ο αποκλεισμός των άλλων κατά το γνωστό νομικό και μαθηματικό ρητό. Τα κράτη λειτουργούν βάσει αποκλεισμού σε όλες τις διαστάσεις το χρόνου. Διαχρονικά, από τον νόμο αποκλείονται όλοι όσοι δεν τον τηρούν ή συνολικά οι καταστάσεις (εν δυνάμει ή υπαρκτές) που υπονομεύουν τις προϋποθέσεις του. Συγχρονικά, καθώς το κράτος είναι μια περιορισμένη επικράτεια, που υπάγεται στην οικονομική αρχή της μετρισημότητας και της οικονομίας , όσοι είναι εντός του κράτους προϋποθέτουν κάποιες και κάποιους που μένουν εκτός διαρκώς. Όπου κάποιος κοιτά τις εθνικές σημαίες και ονειρεύεται ανάπτυξη και ελευθεριά θα πρέπει να θυμάται ότι πάντα υπάρχει ένα απ’ έξω. Αυτό πιο ρητά από οτιδήποτε είναι αποτυπωμένο στην ίδια την νομική και υλική διάσταση του συνόρου, η οποία δεν φαίνεται άμεσα στη φαντασμαγορία του κέντρου των πόλεων.

Αναφέραμε πιο πάνω ότι κάθε εθνική συγκρότηση συγκροτείται στη βάση ιστορικών διαδικασιών που συμβαίνουν τώρα, ιστορικών καταστάσεων που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν και υλικών διακυβευμάτων. Τα υλικά διακυβεύματα έχουν πάντα να κάνουν με την κοινωνικά καθορισμένη μορφή πλούτου, και αυτή είναι τόσο εντός όσο και εκτός Καταλονίας, το καπιταλιστικό χρήμα. Αυτό είναι που συνέχει τη βάση της σύγκρουσης μεταξύ Καταλονίας και Ισπανίας, και σε περίπτωση απόσχισης αυτό θα συνέχει την όποια σύγκρουση τους, αλλά και την όποια συνεργασία τους. Αφού η κρατική μορφή έχει σαν προϋπόθεση της τη σχέση του κεφαλαίου[3], η σύγκρουση ή ανεξαρτητοποίηση των κρατών δεν είναι ιστορικό συμβάν που ξεπερνά το κεφάλαιο. Μετά τον 20ο αιώνα θα έπρεπε να το ξέρουμε αυτό καθολικά.

#4

Η σχέση κεφάλαιο είναι εξ ορισμού μια παγκόσμιο σχέση. Μπορεί η μορφή αυτής της παγκοσμιότητας να αλλάζει, σε αυτό σημαντικό ρόλο παίζει η ταξική πάλη, ο μέσος όρος της παγκόσμιας παραγωγικότητας και η σύνθεση κεφαλαίου ανά κράτος, αλλά το κεφάλαιο είναι παγκόσμια σχέση. Είναι σχέση επέκτασης τόσο γεωγραφικά όσο και κοινωνικά. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα “παγκοσμιοποίησης” (ως μιας νέας αναδυόμενης διαδικασίας, και άρα επιστροφής σε μια παλαιότερη μορφή κράτους, που ζούσε με αυτάρκη εθνικό τρόπο) αλλά ιστορικοποίησης μορφής αυτής της παγκοσμιότητας[4]. Η κρατική μορφή είναι μια αναδίπλωση, είναι η μορφή με την οποία το τοπικό κεφάλαιο (ως αστική κοινωνία και όχι ως αστική τάξη) ταυτόχρονα διαχωρίζεται και συνδέεται με τα άλλα τοπικά κεφάλαια σε παγκόσμιο επίπεδο. Διαχωρίζεται στο βαθμό που θέτει όρια, δασμούς και ελέγχους στις ροές εμπορευμάτων, κεφαλαίων και εργατικής δύναμης, από την άλλη συνδέεται μαζί τους στα ίδια πλαίσια διεθνών εμπορευματικών ανταλλαγών, κεφαλαίων και εργατικής δύναμης, καθώς ως κεφάλαιο μόνο ενάντια , απέναντι και σε σχέση με άλλα κεφάλαια μπορεί να υπάρξει. Η αντιπαράθεση κράτος vs διεθνοποίηση είναι λανθασμένη αναλυτικά στο βαθμό που παραγνωρίζει την αντιφατική δομή του καπιταλισμού εν γένει και του καπιταλιστικού κράτους ειδικά, που στον πυρήνα τους έχουν την αντίφαση του θεμελιώδους καπιταλιστικού κοινωνείν: είμαι συνδεδεμένος με τον Άλλο στο βαθμό που ο Άλλος είναι το μέσο για να εξυπηρετήσω το σκοπό μου, αλλά αυτός ο Άλλος έχει και δικούς του σκοπούς που προβάλλει πάνω μου. Έτσι είμαστε ταυτόχρονα “ελεύθεροι” και εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο. Η αντίφαση του κράτους στη διεθνή και τοπική του διάσταση διαφαίνεται στην εξωτερικότητα των σχέσεων μεταξύ κρατών, τα κράτη συνδέονται, συνεργάζονται ή ανταγωνίζονται μόνο στο βαθμό που προσπαθούν σε τοπικό επίπεδο να ελέγξουν τις διεθνείς ροές του κεφαλαίου βάσει των οποίων συγκροτούνται[5], όσο πιο πολύ ανταγωνίζονται, πράττουν δηλαδή το “καπιταλιστικώς αυτονόητο” τόσο πιο πολύ αλλοτριώνονται από την πολυπόθητη “αυτοτέλεια” της καπιταλιστικής αφήγησης, καθώς ταυτίζονται με κάτι που δεν μπορούν να ελέγξουν. Αυτή η αντίφαση του κράτους είναι υψωμένη σε μεγαλύτερο εκθέτη η βασική αντίφαση του κεφαλαίου: ένωση δια της διάλυσης, σχέση δια του ανταγωνισμού. Ο σύγχρονος λαϊκισμός -αριστερός ή δεξιός- που επιχειρηματολογεί υπέρ της Καταλονίας ή άλλων νέων κρατικών μορφωμάτων είναι καταδικασμένος σε κάποιο βαθμό να αποτύχει δομικά. Παρόλα αυτά υπάρχει ακόμα ανοιχτό το διακύβευμα του ποιος θα επωμιστεί αυτήν την αποτυχία: ή θα αποτύχει να σχηματίσει κράτη “παλαιού, φορντικού και κενσιάνού τύπου” και την αποτυχία θα την επωμιστούν συνολικά οι αστικές τους κοινωνίες ή θα καταφέρουν να σχηματίσουν ανεξάρτητα κράτη, και μετά βάσει του παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, της παραγωγικότητας τους, της ικανότητας τους να συνάψουν συμμαχίες με άλλα κράτη ή να βρουν αγορές κεφαλαίων θα πρέπει να υπάρξει μια εξίσωση του ποσοστού κέρδους εσωτερικά με το επίπεδο τιμών διεθνώς, καθώς κανέναν κράτος δεν ζει μόνο του. Αυτό σημαίνει ότι το βάρος θα πέσει στα μεγαλύτερα κομμάτια της εργατικής τάξης ή των ανέργων αυτών των νέων κρατών καθώς από όλους τους παράγοντες που υπεισέρχονται στην καπιταλιστική παραγωγή ο πιο εύκολος στόχος εξοικονόμησης κεφαλαίου (και πολλές φορές ο μόνος) είναι η μείωση του έμμεσου και του άμεσου μισθού.

#5

Παρόλα αυτά τα υλικά διακυβεύματα που πυροδοτούν την κρίση είναι υπαρκτά. Ιστορικά μιλώντας, η περιοχή της Καταλονίας έχει κληροδοτήσει από το παρελθόν ήδη σχετικά σταθερές μορφές τοπικής αυτοδιοίκησης οι οποίες είναι έτοιμες να λειτουργήσουν ως κρατικοί θεσμοί. Ένα νέο εθνικό κεφάλαιο έχει εδώ την ιστορική βάση να δημιουργηθεί. Από οικονομικής άποψης, η Καταλονία βρίσκεται μπροστά σχεδόν σε όλες τις οικονομικές επιδώσεις σε σχέση με την υπόλοιπη Ισπανία. H Καταλονία βρίσκεται με διαφορά μπροστά από το μέσο ισπανικό όρο στους οικονομικούς δείκτες, η περιοχή είναι μπροστά σε μορφωτικό επίπεδο, βιομηχανία, παραγωγικότητα της εργασίας βάσει των ευρωπαϊκών στάνταρ, διεθνείς επενδύσεις στον αγροτικό και βιομηχανικό τομέα, μισθούς και προσδόκιμο ζωής. Η προσφορά της στο εθνικό ΑΕΠ είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τον πληθυσμό της ενώ κατέχει το 1/4 των εξαγωγών της Ισπανίας .[6] Από την άλλη η συμμετοχή μιας τόσο παραγωγικής περιοχής με βάση τα διεθνή κριτήρια σε μια χώρα που είναι πίσω σε όλα αυτά με ένα σχεδόν μη βιώσιμο χρέος πυροδοτεί αντιδράσεις. Από πλευράς καθαρά αστικής οικονομολογίας εκ πρώτης όψεως φαίνεται λογικό μια τέτοια περιοχή να θέλει να αποσχιστεί και να μη θέλει να επωμιστεί μέρος στην συμμετοχή αποπληρωμής του ισπανικού χρέους που νιώθει ότι η ίδια δεν το δημιούργησε στα πλαίσια της οικονομικής της ευρωστίας. Αυτός είναι ακριβώς και ένας από τους βασικότερους λόγους που τόσο έντονα διεκδικεί και το κεντρικό ισπανικό κράτος την περιοχή.[7] Η ατμομηχανή της ισπανικής οικονομίας πρέπει να μείνει εντός, για να τραβήξει και το υπόλοιπο τραίνο. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους βασικούς άξονες της όλης αντιπαράθεσης είναι η μη ικανότητα ορισμού της εσωτερικής φορολογικής πολιτικής, δυνατότητα που την αρνείται πιστά η κεντρική κυβέρνηση και τη διακδικεί η εν δυνάμει τοπική. Παρόλα αυτά, η επενδυσιμότητα μιας περιοχής, η ικανότητα καπιταλιστικής συσσώρευσης κτλ δεν εξαρτάται μόνο από την παραγωγικότητα της εργασίας με αυστηρά υλικούς όρους. Όροι σταθερότητας του κρατικού μηχανισμού, διεθνών σχέσεων, δασμών, νομισμάτων και ισοτιμιών κτλ μετράνε επίσης στη κίνηση του κεφαλαίου από το οποίο εξαρτάται η κοινωνική αναπαραγωγή στο καπιταλισμό. Για να ισορροπήσει μια τέτοια κατάσταση ή θα χρειαστεί πόλεμος και άγρια καταστολή τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά ή θα πρέπει να υπομείνει ο τοπικός πληθυσμός μεγάλη φτώχεια για κάποιο καιρό[8]. Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι από τη στιγμή που το κεφάλαιο λειτουργεί με την αμφίβολη για το ίδιο προσδοκία άντλησης υπεραξίας (καθώς αυτή πάντα εξαρτάται από την ισορρoπία της ταξικής πάλης για τον κοινωνικά καθορισμένο πλούτο), και αφού αυτό έχει σαν προϋπόθεση την κοινωνική πειθαρχία, η ένταξη ή απόσχιση μιας περιοχής από μια άλλη δεν είναι απλή προσθαφαίρεση αλλά μεταβάλει και τους όρους εν δυνάμει παραγωγικότητας και των δύο -και του παλιού κράτους και του νέου- καθώς μέχρι πρότινος αξιολογούνταν από την καπιταλιστική αγορά με ενιαίο τρόπο, με όρους ενιαίας εμπειρίας της κρατικής λειτουργίας. Το λάθος που κάνουν όλες αυτές οι αναλύσεις που μεταχειρίζονται τα οικονομικά γεγονότα ως προσθαφαιρέσεις σταθερών οικονομικών μεγεθών, είναι ότι διαχωρίζουν τις μορφές εμφάνισης του κεφαλαίου από το δομικό χαρακτήρα της σχέσης που τα συγκροτεί εξ αρχής ως πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα. Το κεφάλαιο δεν είναι απλά ένα μετρήσιμο οικονομικό μέγεθος, δεν είναι μόνο αριθμοί. Ορίζει πρώτα και κύρια το τι εκφράζουν αυτοί οι αριθμοί, και αυτό που εκφράζουν είναι το σύνολο των κοινωνικών παραγόντων που συντρέχουν στην άντληση υπεραξίας. Η αξία συγκροτεί την κοινωνία και ταυτόχρονα πάνω της εγγράφεται το σύνολο των κοινωνικών συμβάντων.

#6

Είναι σίγουρα αστείο να μιλάμε για οικονομικές αναλύσεις χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας στις αναλύσεις μας τις επιθυμίες των ανθρώπων. Όσοι βγήκαν και έπαιξαν ξύλο στους δρόμους της Βαρκελώνης είναι επικαθορισμένοι από οικονομικά κριτήρια αλλά δεν κινούνται μόνο από αυτά. Κινούνται επιθυμητικά, θυμικά. Αυτό το οποίο ονειρεύονται είναι μια καλύτερη ζωή και διεκδικούν τη μη υποτίμηση τους. Παρόλα αυτά εδώ πρέπει να γίνει μια σημαντική διάκριση. Ο θετικός πυρήνας μιας επιθυμίας δεν είναι αρκετός για να χαρακτηρίσει το γίγνεσθαι αυτής της επιθυμίας θετικά. Η απόλυτα θετική αποτίμηση μιας τέτοιας επιθυμίας παραβλέπει την ιστορία που την διαμόρφωσε, και την ιστορία στην οποία εκδιπλώνεται ως πράξη. Μεταξύ του ονείρου και της υλικής εκπλήρωσης του, διαμεσολαβείται ο υλικός κόσμος, οι κληρονομημένες ιστορικές συνθήκες και έννοιες, η συνολική διαδικασία κοινωνικής αναπαραγωγής με τους περιορισμούς και τις δυνατότητες της. Αυτό το οποίο μετρά είναι το πως μια επιθυμία περνάει στην πράξη. Στο βαθμό που η εργατική τάξη στη παρούσα φάση εμφανίζεται ανίκανη να συγκροτήσει ένα επαναστατικό υποκείμενο το οποίο ακριβώς θα επαναστατήσει όχι ενάντια μόνο στους “αστούς” ως φυσικά πρόσωπα αλλά και ενάντια σε αυτό στο οποίο η ίδια έχει συγκροτηθεί στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ιστορικότητας και του κράτους της, στο βαθμό που υπό τον φόβο του αποκλεισμού, της περιθωριοποίησης και του υπερπληθυσμού που φυτοζωεί στα περιθώρια των μεγαλουπόλεων ή έξω από τα καπιταλιστικά δυτικά κράτη, προτιμά να στρατεύεται εξακολουθητικά κάτω από εθνοποιητικές σημαίες, η επιθυμία της παραμένει εκγλοβισμένη στην αρχή της ταυτότητας, αναπαράγει αυτό το οποίο ήδη ξέρει, καθώς μόνο αυτό φαίνεται να έχει έστω και μια μικρή αποτελεσματικότητα στη παρούσα φάση. Αυτό που μουρμουρίζει η εργατική τάξη σήμερα δεν είναι μια νέα Διεθνής αλλά ένα μίζερο νανούρισμα που λέει ότι “από το καθόλου κράτος, απ΄το φόβο του περιθωρίου, έστω ένα οποιοδήποτε κράτος είναι καλύτερο”.

Η επιθυμία δεν είναι βιταλιστική αλλά ένας κινητήρας του κόσμου και τη ιστοράς. Κινεί την ιστορία και ταυτόχρονα διαμορφώνεται από αυτή. Συγκροτείται μέσα από κοινωνικές αναπαραστάσεις. Είναι κοινωνικά και ιστορικά συγκροτημένη μέσω μιας φαντασίωσης, ενός habitus, και μιας σκιάς, ενός κινδύνου του Πραγματικού. Κανείς δεν θέλει να ζήσει στη μαύρη τρύπα του πραγματικού, έξω εντελώς από το βλέμμα του Άλλου. Ο κόσμος της Καταλονίας από επιθυμητική πλευρά παλεύει να εγγραφεί στην Ιστορία, στο ιστορικό βλέμμα, καθώς το κοινωνικό παράδειγμα που κόσμος, ομάδες πληθυσμών ακόμα και κοινωνίες ολόκληρες διαγράφονται καθώς αδυνατούν να αντεπεξέλθουν και να ενταχθούν στις νόρμες κίνησης της δυναμικής του καπιταλισμού είναι πλέον υπαρκτός και σταθερός φόβος του σύγχρονου υποκειμένου. Όσο το Νέο δεν γεννιέται μόνο η γνώση του παρελθόντος παραμένει ως μοναδική διαφυγή. Βέβαια οι κοινωνικές πραγματικότητες και αναπαραστάσεις που συγκροτούν αυτή τη γνώση και αυτούς τους φόβους δεν είναι ανεξάρτητες από την αξία και τη καπιταλιστική μηχανή: έχουν σχηματιστεί στην longue duree από τις αντικειμενικές οικονομικές κατηγορίες που συγκροτούν το σύνολο της υλικής πραγματικότητας και εκεί τελικά επιβεβαιώνεται το αν μια γνώση μια αναπαράσταση θα συνεχίσει να έχει πολιτική εγκυρότητα ή όχι, το αν θα αποτελεί βάση πολιτικής κινητοποίησης ή όχι. Ο κόσμος ο οποίος βγαίνει στους δρόμους της Καταλονίας δεν γνωρίζει τους βαθύτερους “οικονομικούς κινδύνους” της ιστορίας ούτε μαρξισμό φυσικά. Ακόμα και αν ξέρει όμως κάτι τέτοιο για την ιστορία δεν έχει σημασία, τα κινήματα δεν φτιάχνονται με διαφωτιστικούς όρους, αλλά εμφανίζονται εκεί που σχηματίζονται γραμμές φυγής, και τα όνειρα των ανθρώπων δεν επικαθορίζονται από το Παλιό, εκεί που κάθε παλιά κοινωνική αναπαράσταση έχει απομυθοποιηθεί, έχει χάσει τον χαρακτήρα της μόνιμης επεξηγηματικής και πρακτικής εγκυρότητας της. Το προλεταριάτο όμως, έχει χάσει αυτή την εγκυρότητα του αποτελέσματος ως προς το Νέο και την έχει κερδίσει το κράτος και το έθνος μέσα στον 20ο αιώνα ως μοναδικές μορφές αποτελεσματικής οργάνωσης του κόσμου, παρά το μεγάλο τίμημα τους. Μέχρι κάτι τέτοιο να εμφανιστεί ως δυνητική πιθανότητα, το Ίδιος, η αναπαραγωγή του κράτικου τρόπου οργάνωσης θα είναι μονόδρομος τόσο για την εργατική τάξη όσο και για τους αστούς όπως σωστά παρατηρούσε η Ellen Meiksins Wood.

#7

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η αποτυχία των παλαιών επαναστάσεων είναι που οδηγεί τους ανθρώπους στην αγκαλιά της κρατικής διαπάλης. Ο κοινωνικός και γνωσιολογικός ορίζοντας, η κοινωνική φαντασίωση, το habitus, η κοινωνική συλογγική αναπαράσταση των υποκειμένων για τον κόσμο τους, από όποια πλευρά και αν το δει καμιά, ο ορίζοντας μονοπωλείται από το κράτος και το κεφάλαιο ως μοναδικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης. Παρόλα αυτά, αυτοί που μπροστά σε αυτή τη τρομακτική παραδοχή προσπαθούν να ταυτίσουν τον όποιο εθνικισμό, το κράτος και το παρελθόν με την επανάσταση, απεγνωσμένοι όντας, να βρουν μια επανάσταση να κρυφτούν από τους τυφώνες που έρχονται, διαπράττουν διπλό αμάρτημα. Ως ηττημένοι ιστορικά αντί να βρουν νέους τρόπους να αντισταθούν παραδίδουν τις έννοιες, τα πρακτικά και τα διανοητικά όπλα στον εχθρό, στην αστική σκέψη, συγχέουν το νέο με το παλιό, αυτό που πρέπει να έρθει με ότι ήδη υπάρχει. Παραιτούνται από το να θέσουν το ερώτημα του πως θα πάμε μπροστά ερχόμενοι σε ρήξη με ότι ξέρουμε, καθώς ότι μάθαμε στην ιστορία μας μέχρι στιγμής ήταν ταξικές λύσεις. Όσο και αν θέλουν να διαχωριστούν από τους φιλοευρωπαίους αντιπάλους τους, στην πραγματικότητα είναι ακριβώς ίδιοι: όπως οι ευρωπαίοι προτιμούν τα πτώματα των μεταναστών για να υπερασπίσουν τα “ανάπηρα καλά” της ενωμένης καπιταλιστικής Ευρώπης, έτσι και οι νέοι “λαϊκοί αγωνιστές” όλως των χρωμάτων και ηπείρων, που προσδοκούν μάταια σε μια επιστροφή στο παλιό κενσυανό και “αυτεξούσιο” και κυρίαρχο κράτος προτιμούν να δουν εμφυλίους, πολέμους και φτώχεια, για να υπερασπιστούν μια ιδέα, που ιστορικά στο παρελθόν μας έδειξε πόσο περιορισμένη ήταν, και ότι στο πυρήνα της βασίστηκε αφενός στον αποκλεισμό κάποιων έξω από τα σύνορα, αφετέρου στην εκμετάλλευση όσων κατάφεραν να τα περάσουν-να ποια είναι η ουσία του κυρίαρχου έθνους κράτους[9]. Αν το κράτος και το κεφάλαιο είναι η αλλοτριωμένη και υπερβατική αρχή του αποκλεισμού, του καταμερισμού εργασίας και της εκμετάλλευσης, και αν η ιστορία μας μέχρι στιγμής ήταν αυτό, τότε ισχύει η φράση του August Strindberg ότι “είμαστε ήδη στην κόλαση. Είναι η Γη η ίδια που είναι κόλαση, οργανωμένη απο μια δύναμη μεγαλύτερη από εμάς, που δεν μπορώ να κάνω βήμα χωρίς να προκαλώ πόνο στους γύρω μου, και οι γύρω μου δεν μπορούν να απολαύσουν τη χαρά τους αν δεν πονέσουν εμένα, τι πιο διαβολικό απ’ αυτό;”. Αυτοί που σηκώνουν τις σημαίες της επστροφής του Ίδιου, που αγνοούν το μάθημα που έδωσε η ιστορία στους ανθρώπους με πόνο και αίμα, αυτοί σηκώνουν τις σημαίες της κόλασης. Χαιρετήστε τα σύνορα που μέλλουν να ‘ρθούν.

Υποσημειώσεις.

[1] When insurrections die – Gilles Dauvé https://libcom.org/library/when-insurrections-die

[2] Θέση που διατρέχει τη Μαρξική κριτική βάσει της φράσης του Μάρξ ότι η ελευθερία στο καπιταλισμό είναι ιστορικά και κοινωνικά προσδιορισμένη ως “Ελευθερία, ισότητα, ιδιοκτησία και Μπένθαμ”. Παρόλα αυτά έχει την αφετηρία της ως παραδοχή στο φυσικό δίκαιο του 18ο αιώνα. Πάνω σε αυτό το προβληματισμό οι περισσότεροι φυσικοδικαιιστές αρνούνται την χρησιμότητα ή την πιθανότητα μιας ολοκληρωτικής δημοκρατίας καθώς θα καταργούσε την αρχή του νόμου. Ο Χέγκελ πρώτος, και στη συνέχεια ο Μαρξ και η μαρξική θεωρία της αξίας και του κράτους μας κατέδειξαν ότι έτσι και αλλιώς η αρχή της κοινωνικής συγκρότησης δεν είναι ο νόμος αλλά η αξία, συνεπώς μια τέτοια “δημοκρατικοποίηση” στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι μη δυνατή, το κράτος δεν είναι αρχή αλλά εγγυητής της αρχής της αξίας.

[3] Michael Heinrich-State and Capital- http://libcom.org/files/Michael%20Heinrich-%20State%20and%20Capital.pdf

[4] Tobias de Brink-the inter and trans-nationalisation of individual capitals, the World market

[5] Για την σκοπιά της κριτικής θεωρίας και της ριζικής κριτικής δεν τίθεται θέμα υποχώρησης ή επαναφοράς του κράτους ενάντια στην “διεθνοποίηση. Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση μεταξύ του κράτους ως τοπικού επιτηρητή της συσσώρευσης, των διεθνών οικονομικών του σχέσεων και των καθημερινών δεσμών αλληλεγγύης που παράγονται στο πλαίσιο της εθνικής ιδέας. Σίγουρα μετασχηματισμοί προκαλούνται αλλά αυτοί οι μετασχηματισμοί κατά βάση έχουν να κάνουν με αλλαγές του κράτους σε σχέση με το εξωτερικό και το εσωτερικό του, φαινομενική υποχώρηση κάποιων λειτουργιών (των αντιπροσωπευτικών) του και ισχυροποίηση άλλων (των λογιστικών και των κατασταλτικών) στο βαθμό που όλο και πιο συχνά για να κρατήσουν τη συνοχή τους οι μηχανισμοί της αγοράς χριάζονται κατασταλτικά μέσα, καθώς η δυναμική ξεφεύγει από τη δημοκρατική διαχείριση. Το κράτος όμως δεν έφυγε ούτε φεύγει ποτέ. (Για ένα από τα πολλά παραδείγματα αυτής της επιχειρηματολογίας δες Johannes Agnoli-the market, the state and the end of history όπως επίσης και Werner Bnefeld-On German Ordoliberalism). Παρόλα αυτά η απάντηση σε αυτή την τάση, ως ‘επιστροφή στο παλιό κράτος πρόνοιας είναι σε μεγάλο βαθμό λανθασμένη και αδύνατη.

[6]http://www.euronews.com/2017/09/29/six-charts-on-how-catalonia-compares-to-the-whole-of-spain και https://www.ft.com/content/62118282-a35a-11e7-b797-b61809486fe2

[7] Η φράση που έγινε και σύνθημα στις καταλανικές πορείες, είναι “Madrid nos roba” -Η Μαδρίτη μας ληστεύει. Μεταξύ των διαδηλωτών η αίσθηση ότι η Μαδρίτη παίρνει πιο πολλά απ όσα δίνει στην περιοχή με βασικό επίδικο το δικαίωμα σε τοπική φορολογική πολιτική είναι κεντρικό ζήτημα στις διαδηλώσεις. https://www.marketplace.org/2017/09/29/economy/big-reason-catalonia-wants-secede-economic-richest-regions-in-spain. Πολλοί αναλυτές ως απάντηση σε αυτό καταδεικνύουν ότι “αυτό είναι επιχείρημα των εθνικιστών, και ότι οι διαφωνίες είναι άλλες”. Αυτό το επιχείρημα είναι παράλογο υπό την έννοια ότι σε μια διαδικασία εθνοποίησης τα επιχειρήματα των εθνικιστών είναι αναγκαστικά οι βασικοί άξονες συγκρότησης του έθνους κράτους. Αυτές οι αναλύσεις προϋποθέτουν ότι κάπου αλλού υπάρχει ένας άλλος καλός εθνικισμός.

[8]http://www.bbc.com/news/world-europe-41474674 και https://www.cnbc.com/2017/09/21/heres-how-bad-economically-a-spain-catalonia-split-could-really-be.html

[9] Οι αριστεροί και αναρχικοί που υπερασπίζονται σήμερα την Καταλονία, πέρα από λόγους αυστηρά στενού συνδικαλισμού, το κάνουν και στα πλαίσια είτε αναλυτικών σφαλμάτων είτε αναπαραγωγής του μύθου μιας “προοδευτικότητας της περιοχής” την περίοδο του Ισπανικού εμφυλίου. Αυτή η ανάγνωση αγνοεί εξακολουθητικά ότι α) τα αποτελέσματα της επαναστατικής διαδικασίας στη Βαρκελώνη τότε δεν ήταν τελικά και τόσο επαναστατικά όσο ισχυρίζονται οι πολιτικοί τους επίγονοι, παρά τον αδιαμφισβήτητα μεγαλειώδη αντιφασιστικό αγώνα των κατοίκων της περιοχής β) αγνοούν ότι εδώ και 80 χρόνια δεν υπάρχει κάποια επαναστατική διαδικασία στην περιοχή, και ότι “το κεφάλαιο” τότε, είχε μια πολύ πιο διαφορετική, νομική, οικονομική και τεχνολογική μορφή απ ότι τώρα. Βρισκόμαστε στην εφιαλτική εποχή που το παρελθόν δεν μπορεί να μας παράσχει παραδείγματα, παρά μόνο οράματα.

πηγή: aruthlesscritiqueagainsteverythingexisting

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Για τα συνορα που ερχονται , , , ,

Το Σάπιο “χαμόγελο του παιδιού”

Κάτι που ακούσαμε σήμερα και μας ήρθε μια μικρή αναγούλα…. Ο τύπος που είναι αρχηγός στο ”χαμόγελο του παιδιού” (δεν θα αναφέρω το όνομα γιατί σιχαίνομαι), βγήκε να κλάψει στο real fm για το γεγονός ότι το χαμόγελο του, φορολογείται από το κράτος.

Ως εδω καλά ,και μην σου πω ότι έχει και δίκιο.

Ανέφερε όμως μέσα στο λόγο του -πράγμα που κάνει συχνά- οτι ”εμείς σαν χαμόγελο, δεν πρόκειται να διαδηλώσουμε, ούτε να κάνουμε επεισόδια, ούτε απεργίες πείνας όπως μερικοί (?) γιατί δεν ταιριάζει στην ποιότητα μας ως σύλλογος.”

Δηλ κύριε τρεχαγυρευε, όσοι διαδηλώνουν και κάνουν απεργίες πείνας είναι ξεπλενηδες, χαζοί ,τι ακριβώς? Δεν έχουν ποιότητα?
Ο κύριος αυτός συχνά πυκνά όταν μιλάει στα κανάλια και στις τηλεοράσεις για να τσεπώσει τα λεφτά ,δεν ξέχνα να κάνει τέτοιου τύπου σχόλια, ή να πετάει σε άσχετες στιγμές πολιτικές τοποθετήσεις και γενικό αοριστίες λες και τον ρωτήσαμε.

Δίνει εξετάσεις και μηνύματα στο κράτος και στους κυβερνώντες μάλλον, μη τυχόν και χάσει το μπαγιοκο.

Να προσθέσουμε τέλος οτι κάποτε το χαμόγελο με τα σάπια δόντια απο μέσα, είχε προσπαθήσει να πάρει το παΐδι συντρόφων αναρχικών επειδή το πήγαιναν σε πορείες…..

Από τον Αντιρρησία της Είδησης και τη Λύσσα μεταδοτική
Ραδιοφωνικές εκπομπές του σταθμού.

Posted in: ανακοινωσεις by radiofragmata Comments Off on Το Σάπιο “χαμόγελο του παιδιού” , , ,

Party Zone

Σάββατο 14/10 στις 22:00

Party Zone στα Ραδιοφράγματα
Βάζουμε χρώμα στο γκρίζο μονότονο ρυθμό της πόλης μέχρι το πρωί με μουσική χωρίς διακοπές…

Trance
Progressive House
Progressive Trance
Deep House

Συντονίσου για να μας ακούσεις στο http://radiofragmata.squat.gr/
και στο http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=2926

Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!

Posted in: Uncategorized by radiofragmata Comments Off on Party Zone , ,

ΖΩΝΗ ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΕΩΝ

 

Σάββατο 14/10 στις 19:00 θα γίνει αναμετάδοση στην ζώνη των αναμεταδόσεων του σταθμού του ηχητικού αρχείου της θεματικής εκπομπής με θέμα την ασφάλεια στο διαδίκτυο, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 29/9 από το στούντιο των Ρ.Α.Ε.

Συντονίσου για να μας ακούσεις στο http://radiofragmata.squat.gr/
και στο http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=2926

Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΦΩΝΕΣ, ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ!