ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει. Δεν είμαι αθώος. Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεφαλαίου και του κράτους του. Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντός δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη.

-Απόσπασμα απο την απολογία του Τ.Θεοφίλου

 

Το καλοκαίρι του 2012 στην Νάουσα της Πάρου πραγματοποιείται ληστεία σε υποκατάστημα τράπεζας της alphabank. Κατά τη διάρκεια της φυγής των ληστών, ένας οδηγός ταξί αποπειράθηκε να τους σταματήσει με αποτέλεσμα να δεχτεί πυρά και να σκοτωθεί. Λίγες μέρες έπειτα, οι μπάτσοι αναζητώντας τα ‘’ίχνη των δραστών’’, συλλαμβάνουν τον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου στο κέντρο της Αθήνας. Αιτία της σύλληψης του ήταν ένα ‘’ανώνυμο τηλεφώνημα’’ στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής που στοχοποιούσε άμεσα τον Τάσο Θεοφίλου για την παραπάνω υπόθεση. Οι κυριότερες κατηγορίες που του αποδόθηκαν είναι ανθρωποκτονία, συμμετοχή σε λήστεια και στην ΕΟ Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς (που για τη δεύτερη έχει αθωωθεί πρωτόδικα ). Από τότε ξεκίνησε μια σειρά δικαστηρίων που μέχρι και σήμερα προσπαθούν εκδικητικά να καταδικάσουν τον Τ. Θεοφίλου.

Όσον αφορά αυτή την υπόθεση, η εκδικητικότητα του κράτους γίνεται εμφανής αρχικά από τον τρόπο σύλληψης του Τ. Θεοφίλου, δηλαδή την απαγωγή του την ώρα που περπατούσε στο κέντρο της Αθήνας καθώς και τη βίαιη λήψη αποτυπωμάτων και DNA. Το  αστυνομοδικαστικό σύμπλεγμα, στήνοντας ανυπόστατες κατηγορίες με ασαφείς ενδείξεις, οδήγησε τον Τ. Θεοφίλου στην φυλακή επεδή δεν κατάφερε να αποδείξει την ‘’αθωώτητα’’ του. Συγκεκριμένα, μια από τις ενδείξεις των μπάτσων και των δικαστών είναι  το γεγονός πως ένα απ’ τα άτομα που πραγματοποιούν την ληστεία μοιάζει με τον Τ.Θεοφίλου, ισχυρισμός που δεν έχει υπόσταση, αφού οι μάρτυρες δεν τον αναγνώρισαν. Παράλληλα, η κατηγορία για συμμετοχή στην ΕΟ Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, κατέρρευσε αμέσως. Εκείνη την περίοδο αρκούσε να είσαι αναρχικός διώκόμενος για να σου προσάψουν αυτή την κατηγορία. Το μόνο στοιχείο που μέχρι και σήμερα κρατά τον Τ. Θεοφίλου στη φυλακή, είναι η εύρεση DNA σε καπέλο που οι μπάτσοι ισχυρίζονται πως έπεσε απ’ τον δράστη την ώρα της ληστείας, κι αυτό δίχως απτές αποδείξεις.

Σε όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία, υποστηρικτικό ρόλο έπαιξαν –όπως πάντα- τα φερέφωνα της άρχουσας τάξης, δηλαδή τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, που με ευτελή ρεπορτάζ και με σενάρια βγαλμένα κατευθείαν απ’ τα γραφεία της αντιτρομοκρατικής, έπλασαν για τον Τ.Θεοφίλου μια εικόνα ενός αιμοσταγή αναρχικού τρομοκράτη που ληστεύει τράπεζες και δολοφονεί εν ψυχρώ ‘’αθώους πολίτες’’.

Πρωτόδικα ο Τ.Θεοφίλου κσταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη. Το εφετείο ξεκίνησε στις 21/11/2016 και συνεχίζεται εως και σήμερα. Η επόμενη δίκη αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 28/4 που είναι και η «απολογία» του συντρόφου.

Αδιαπραγμάτευτη για εμάς είναι η αλληλεγγύη και η έμπρακτη συμπαράσταση στον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, όπως επίσης σε κάθενα και κάθεμία αναρχικό/η που στοχοποιείται και διώκεται απ’ την εξουσία.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ 28/4, 9.00 πμ,Οδός Λουκάρεως, Αίθουσα Δ70Α, 1ος όροφος 

 

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΤΕΙ Αθήνας

 

Posted in: αλληλεγγύη by asta Comments Off on ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Προβολή στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι

Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι, Αφίσες, Συναυλίες/ Parties/ Προβολές by radiourgia Comments Off on Προβολή στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι

Λογος και αφηρημενη ανταλλακτικη αξια, επτα σημειωσεις

“Η Λογική είναι το Χρήμα του Πνεύματος”
(Μαρξ, Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844)

 

[1]

Οι ιστορικοί-κοινωνικοί δεσμοί είναι στενοί ανάμεσα στην άνοδο της εμπορευματικής ανταλλαγής, την ανάπτυξη του Δικαίου και της Πολιτικής, της εμφάνισης της Έννοιας και του Λόγου στα πλαίσια της αρχαίας πολιτείας και των αποικιών της όπου η Φιλοσοφία-Επιστήμη αναπτύσσει και αντιτάσσει στη Μυθική, τη Λογική Μορφή των νέων παραστάσεων του κόσμου. Για να καταλάβουμε καλύτερα τη σχέση της ελληνικής φιλοσοφίας με την ανάπτυξη του εμπορευματικού κεφαλαίου (αγοράζω “φτηνά”, πουλάω “ακριβά”)[1] πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τη φιλοσοφία του Παρμενίδη και των ατομικών φιλοσόφων (Δημόκριτος, Λεύκιππος κ.α.)[2].

[2]

Το Είναι του Παρμενίδη[3] είναι Ένα και το Αυτό, ταυτόσημο με τον αναλλοίωτο, συνεχή, επαναλήψιμο και ιδεώδη εαυτό του, δεν μπορεί να γίνει άλλο και διαφορετικό από τον εαυτό του, υπάρχει ταυτολογικά και προσδιορίζεται μόνο στον Απόλυτο και ταυτόσημο εαυτό του αποκλείοντας ότι δεν-είναι-ο-εαυτός-του καθώς το μη Είναι και το γίγνεσθαι δεν υπάρχει, δεν μπορεί να ονομαστεί: αυτό που υπάρχει είναι η αναλλοίωτη ύπαρξη που έχει εξατομικευμένο κοινό όνομα και η αναλλοίωτη-μη-ύπαρξη χωρίς όνομα.

Το Είναι του Παρμενίδη είναι αντικείμενο ενός ορθολογικού αναστοχασμού, αντικείμενο του Λόγου και ως τέτοιο Αντι-κείμενο το Είναι παράγεται το ίδιο Υπο-κειμενικά μέσα από την Αντι-κειμενική ορθολογική γλώσσα (Είναι και Νοείν ταυτίζονται άμεσα) η οποία Γλώσσα – εν κρυπτώ στο πρόσωπο του Φιλόσοφου – αναστοχάζεται τον Εαυτό της βρίσκοντας στην οντο-λογική αρχή της μη αντίφασης το αμετάθετο θεμέλιο του Εαυτού της δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για έναν οντολογικό δυϊσμό μεταξύ αισθητού και νοητού, σώματος και πνεύματος. Το Είναι υπάρχει ολόκληρο, Ένα και Συνεχές σαν συμπαγής και αμετάθετη Τέλεια Σφαίρα, ούτε ποτέ υπήρξε ούτε και ποτέ θα υπάρξει: το μόνο που υπάρχει είναι “αυτό που είναι και που υπάρχει” το οποίο “είναι και υπάρχει πριν ακόμα υπάρξει(!)” ως αφηρημένη γενική ονομασία των ταυτόσημων-με-τον-εαυτό-τους πραγμάτων που ανήκουν όλα σε μια και αυτή Απόλυτη Λογική Τάξη, Ενότητα, Γένος.

[3]

Με τους ατομικούς φιλοσόφους η σύλληψη του Είναι παίρνει σαφώς άλλη μορφή χωρίς όμως να εγκαταλειφθεί η βασική Παρμενιδική του αντίληψη. Το Είναι για τους ατομικούς φιλοσόφους είναι το Γεμάτο που αντιτίθεται στο μη Είναι που υπάρχει ως Κενό. Το Γεμάτο Είναι δεν είναι ολόκληρο και συμπαγές σαν την Τέλεια Σφαίρα του Παρμενίδη αλλά Ασυνεχές και σχηματίζεται από έναν άπειρο αριθμό υλικών “στοιχείων” πολύ μικρών, αδιαίρετων, αιώνιων και υπεραισθητών: τα άτομα που είναι ολόκληρα, συμπαγή, συνεχή, άφθαρτα, αγέννητα, αυτοτελή και ταυτόσημα με τον εαυτό τους. Το Απόλυτο Είναι του Παρμενίδη που είναι αδιαίρετο, αιώνιο, άφθαρτο και αγέννητο όντας ταυτόσημο με τον αναλλοίωτο, Ιδεώδη εαυτό του γίνεται, με τα ταυτόσημα, άφθαρτα, αγέννητα, υλικά άτομα, μια πολλαπλότητα όντων. Αυτό το πέρασμα από την αφηρημένη, ιδεώδη, ταυτιστική ενότητα στην αφηρημένη, ιδεώδη, ταυτιστική πολλαπλότητα γίνεται δυνατό με την ταυτολογική/κρυπτική επινόηση των υλικών Ατόμων ως ποσοτήτων Ύλης και του μη Είναι ως Κενού μέσα στο οποίο τα υλικά άτομα στροβιλίζονται σύμφωνα με αιώνιους και αναγκαίους λογικούς Νόμους.

[4]

Οι ατομικοί φιλόσοφοι μπορούν έτσι να περάσουν στην ερμηνεία του αισθητού και μεταβαλλόμενου κόσμου, στην “κρυμμένη” και υπο-κείμενη[4] “νοητή ουσία” του που παραμένει μια και για πάντα αναλλοίωτη, ταυτόσημη με τον Ιδεώδη, αφηρημένο καθολικό εαυτό της, αποκλείοντας ότι δεν είναι ο ταυτολογικός εαυτός της, προ-υπο-θέτωντας και “δημιουργώντας” κάθε συγκεκριμένη και μεταβαλλόμενη πολλαπλότητα του αισθητού κόσμου ως “Έσχατη” και “Τελική” πραγματικότητά του: τα ταυτόσημα με τον εαυτό τους υλικά άτομα δεν έχουν καμία αισθητά αντιληπτή ποιότητα που να τα διαφοροποιεί το ένα από το άλλο εκτός από τα Μεγέθη τους. Η ποσοτική συναρμολόγηση των υπεραισθητών, ταυτόσημων και αιώνιων υλικών ατόμων “δημιουργεί” τη μεταβαλλόμενη πολλαπλότητα με όλες τις αισθητές ποιότητες των σωμάτων. Μόνο αυτά καθεαυτά τα χαρακτηριστικά των ταυτόσημων και άφθαρτων υλικών ατόμων είναι “θεμελιωδώς πραγματικά” και αναγκαία. Όλα τα άλλα χαρακτηριστικά των αισθητών σωμάτων δεν είναι παρά απλά “φαινόμενα” των συνδυασμών των αναλλοίωτων και υπεραισθητών υλικών ατόμων που είναι ταυτόσημα με τον εαυτό τους. Κάνουμε μια σύμβαση όταν μιλάμε για το χρώμα, για το γλυκό, το πικρό κτλ. Στην πραγματικότητα αυτό που είναι “θεμελιακό” και “πραγματικά πραγματικό” είναι τα αναλλοίωτα, άπειρα και υπεραισθητά υλικά άτομα και ο αιώνιος στροβιλισμός τους στο Κενό. Έτσι λοιπόν μονάχα ο Λόγος επιτρέπει να συλληφθεί η Αλήθεια και να αποσπάσει “πίσω” και “πέρα” από τις ιδιαίτερες και μεταβαλλόμενες “φαινομενικές” μορφές του αισθητού κόσμου την υπο-κείμενη, την αναλλοίωτη, την υπεραισθητή, την αφηρημένα κοινή/καθολική/γενική “νοητή ουσία” του, δηλαδή τα ταυτόσημα υλικά Άτομα και το Κενό(!).

[5]

Παρατηρούμε πως η σύλληψη της φύσης, του Είναι, του πραγματικού από τους ατομικούς φιλοσόφους είναι βαθύτατα επηρεασμένη από την Παρμενιδική μεταφυσική. Οι ατομικοί φιλόσοφοι προσπαθούν να επιλύσουν και όχι να αρνηθούν ως μυστικιστικό εκείνο το “πρόβλημα των προβλημάτων” που ο Παρμενίδης ζωντάνεψε με την κατάργηση του γίγνεσθαι και της συγκεκριμένης ποιοτικής πολλαπλότητας του μεταβαλλόμενου αισθητού κόσμου[5]: την εξήγηση του Κόσμου εν Γένει με βάση τα αφηρημένα και αναλλοίωτα καθολικά των “πρώτων λογικών/απόλυτων αρχών” (ταυτόσημα, αιώνια, υπεραισθητά υλικά Άτομα και Κενό[6]) διατυπώνοντας, εκ των πραγμάτων, (αν και όχι ρητά όπως θα πράξει η μεταγενέστερη Φιλοσοφία-Επιστήμη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη) μια μεταφυσική “αισθητού φαινομένου” και “νοητής ουσίας” η οποία εδράζεται σε μια οντολογική διαίρεση-διχασμό μεταξύ αισθητού και νοητού, σώματος και πνεύματος. Αυτή η μεταφυσική περνάει από τον αφηρημένο, ιδεώδη και ταυτολογικό μονισμό της “ουσίας” του παρμενιδικού Είναι στην αφηρημένη, ιδεώδη, ταυτολογική πολλαπλότητα των στοιχειωδών “υλικών-στοιχείων-ουσιών” (ταυτόσημα, αδιαίρετα, αγέννητα, άπειρα και υπεραισθητά υλικά άτομα που στροβιλίζονται αιώνια στο Κενό σύμφωνα με αναγκαίους λογικούς Νόμους) και ανακοινώνει το βασικό έργο της Μεταφυσικής, της “μόνης Αληθινής Γνώσης”: να αναδείξει την αναλλοίωτη, την υπεραισθητή και καθολική “νοητή ουσία” πίσω από τα μεταβαλλόμενα, ιδιαίτερα αισθητά “φαινόμενα” (που δεν είναι παρά ένα “φαίνεσθαι”) βάζοντας σε Απόλυτη, σε Έσχατη Λογική Τάξη ακριβώς αυτή την απατηλή φαινομενικότητα των αισθήσεων. Η αφηρημένη και γενική Έννοια του Λόγου, δεμένη με τη σταθερή ενότητα/ταυτότητα των λέξεων και των αριθμών που αποτελούν τον εξατομικευμένο “φορέα” της είναι η καταλληλότερη γιαυτό το έργο της καθολικής κυριαρχίας πάνω στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον των όντων, πάνω στις αντιφάσεις της αισθητής πραγματικότητας, πάνω στις αντιφάσεις των “πραγμάτων και των ανθρώπων”.

[6]

Σε αυτό το σημείο είναι εμφανής η γενετική και λογική σύνδεση μεταξύ του Ιδεώδους, ταυτόσημου Είναι της Παρμενιδικής-ατομιστικής μεταφυσικής με την ποιοτική ομοιομορφία και ομοιογένεια της αφηρημένης ανταλλακτικής “αξίας”, ιδιαίτερα όπως αυτή “ενσαρκώνεται, σωματοποιείται και εξυλικεύεται” στο χρήμα, ως γενικός-καθολικός “πλούτος” σε εξατομικευμένη μορφή, “πλούτος” που είναι ταυτόσημος με τον Εαυτό του, καθαρή αφαίρεση του Νοείν. Η αφηρημένη ανταλλακτική αξία, “ενσαρκωμένη, σωματοποιημένη και εξυλικευμένη” στο χρήμα και στις τιμές των εμπορευμάτων είναι Ένα και το Αυτό ταυτολογικό σώμα με τον ποιοτικά ομογενοποιημένο-ποσοτικά δυναμοποιημένο Εαυτό της, θέτει σε “άφθαρτη και αέναη κίνηση” (Perpetuum Mobile) τα εμπορεύματα σαν να είναι η ψυχή τους, η καθολική “ουσία” τους, η απόλυτη λογική αρχή τους. Τα εμπορεύματα για να ανταλλαχθούν πρέπει να συγκριθούν μεταξύ τους, πρέπει να καταστούν “ισοδύναμα” το ένα με το άλλο μέσα από μια διαδικασία εξίσωσης και αφαίρεσης (συμμετροποίησης) που εξαλείφει τo συγκεκριμένο και ιδιαίτερο περιεχόμενο των πραγμάτων προς αναζήτηση της ποσοτικής ομοιομορφίας και της γενικής “αξιακης ισοδυναμίας”, προς αναζήτηση εκείνου του αφηρημένου γενικού “νοητού στοιχείου” που είναι η ανταλλακτική “αξία”, η “κρυμμένη υπεραισθητή ουσία” που είναι ταυτολογικά κοινή σε όλα τα εμπορεύματα ως αφαίρεση του Νοείν.

[7]

Η αφηρημένη ανταλλακτική “αξία”, “ενσαρκωμένη, σωματοποιημένη και εξυλικευμένη” στο χρήμα και στις τιμές των εμπορευμάτων, είναι η καθολική “ουσία” και η απόλυτη λογική αρχή όλων των εμπορευμάτων καθώς 1) τα θέτει σε αέναη αγοραπωλησία και 2) επιστρέφει στον ταυτολογικό εαυτό της αυξημένη, δομώντας δια του διαχωρισμού, της εξίσωσης και του αποκλεισμού μια αφηρημένη γενική “ισοδυναμία” από ταυτόσημα και σύμμετρα πράγματα-εμπορεύματα [7]. Με αυτό τον τρόπο και ακριβώς σαν το ιδεώδες, ταυτιστικό Είναι του Παρμενιδικού-ατομιστικού Λόγου, το εξυλικευμένο χρήμα βρίσκει κρυπτικά στον ταυτόσημο και ιδεώδη εαυτό του τη θεμελίωση του αφηρημένου εαυτού του, την υπεραισθητή “εγγενή αξία” του. Αυτό που στην αρχαία πολιτεία απλώς υπολανθάνει ως προεικόνιση του καπιταλιστικού μέλλοντος και μας κάνει να βλέπουμε εκ των υστέρων και αναδρομικά στα πια παλιά τα πιο καινούργια και στα πιο καινούργια τα πιο παλιά [8] (Μαρξ), οφείλεται στο γεγονός πως η εμπορευματική-εκχρηματισμένη ανταλλαγή βρίσκει την πλήρη και καθολική της έκφραση μόνο στον καπιταλιστικό τρόπο (ανα)παραγωγής της κοινωνικής ζωής ως υπαγμένη στιγμή (“πραγματοποίηση της αξίας”) της τυφλής διαδικασίας “αξιοποίησης της αξίας” μέσω της “αφηρημένης εργασίας” (Μαρξ) και έτσι μας επιτρέπεται από το ιστορικό μας παρόν να νοηματοδοτήσουμε εκ των υστέρων και αναδρομικά το μακρινό παρελθόν που δεν υπάρχει πια [9].

Υποσημειώσεις και παραπομπές

[1] Στην αρχαία πολιτεία η εμπορευματική παραγωγή-κυκλοφορία δεν είναι η κυρίαρχη μορφή της κοινωνικής αναπαραγωγής, το ανεπτυγμένο εμπορευματικό κεφάλαιο συσσωρεύει αξία στην “κυκλοφορία” των εμπορευμάτων και προμηθεύεται “από τα έξω” εμπορεύματα (αγοράζοντας “φτηνά”, πουλώντας “ακριβά” ή αλλιώς λεηλατώντας, αρπάζοντας, μετατρέποντας “μη πολίτες” σε δούλους, ιδρύοντας αποικίες κτλ) καθώς η κοινωνική αναπαραγωγή δεν είναι καθολικά εκχρηματισμένη.

[2] Βλέπε και Mario de Paoli, Economia commerciale e linguaggio razionale: denaro e logos Agaragar Τεύχος 3, Silva editore 1971, Ιταλία καθώς και Denaro e Logos του ιδίου στο http://www.finimondo.org/node/588

[3] Γράφει – σε ελεύθερη μετάφραση – ο γαιοκτήμονας και ιδιοκτήτης δούλων Παρμενίδης στο “Περί Φύσεως”: “Τίποτα δεν Γίνεται, ό,τι Υπάρχει Είναι, Είναι πριν Υπάρξει, Είναι και Νοείν είναι Ένα”. Με άλλα λόγια οι αφηρημένες γενικές Έννοιες προσδιορίζονται κρυπτικά και ταυτολογικά στον αναλλοίωτο, καθολικό, απόλυτο εαυτό τους αδιαφορώντας και προκαταλαμβάνοντας ως μυθικά/θεϊκά παντοδύναμες κάθε συγκεκριμένο και ιδιαίτερο περιεχόμενο.

[4] Υπο-κείμενη: αυτή που κείτεται, που βρίσκεται “από κάτω”.

[5] Ο Παρμενίδης δεν είναι “ιδεαλιστής” ενώ, για παράδειγμα, ο Ηράκλειτος (σ.σ. ένας φιλόσοφος της αρχαιότητας ιδιαίτερα αγαπητός στους μαρξιστές γιατί βλέπουν σε αυτόν ένα “φωτισμένο πρόγονο του διαλεκτικού υλισμού”) “υλιστής”. Πέρα από το γεγονός πως η διάκριση σε “υλισμό” και “ιδεαλισμό” είναι χαρακτηριστική της νεώτερης εποχής και της σχιζοειδούς συγκρότησης του αστικού υποκειμένου ως “αντικειμενικού υποκειμένου” της αξίας (Robert Kurz) με τη “φυσική αντικειμενική υλικότητα” να αποτελεί απλώς την άλλη όψη και πλευρά της φαντασμαγορίας και του “αντικειμενικού ιδεαλισμού” της πραγματικής/κοινωνικής αφαίρεσης της αξιακής μορφής (προκατηγορική αναγωγή μέσω της Τεχνο-Επιστήμης των ανθρώπων και της γήινης φύσης σε “πρώτες ύλες” για την παραγωγή ενός κόσμου εμπορευμάτων) και οι δυο αρνούνται την “ύπαρξη της Αλήθειας” στο “αισθητά αντιληπτό” (Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί, Ηράκλειτος) το οποίο έχει 1) ήδη μυστηριωδώς φυσικοποιηθεί – οντολογικά και γνωσιολογικά – και 2) εν κρυπτώ απογυμνωθεί/αποσπαστεί από κάθε συγκεκριμένη, ενσώματη νοηματοδότηση/σημασία με τις τελευταίες να υπερβατικοποιούνται στον “καθαρό αιθέρα” του Λόγου, της αφηρημένης Διάνοιας, που καθορίζει ως ταυτολογικός Φυσικός Νόμος/αναλλοίωτη καθολική “ουσία” τη μουγκή φυσικοποιημένη ύπαρξη του “αισθητά αντιληπτού”. Με άλλα λόγια η διαλεκτική οντολογία/πρωτοφιλοσοφία του Ηράκλειτου είναι μια αντεστραμμένη Παρμενιδική μεταφυσική/θεοσοφία η οποία υποστασιοποιεί το Γίγνεσθαι στη θέση του Παρμενιδικού Είναι. Αν έγραφε και ο Ηράκλειτος ένα “Περί Φύσεως” θα ήταν κάπως έτσι: “Τίποτα δεν Είναι, ό,τι Υπάρχει Γίνεται, Γίνεται πριν Υπάρξει, Γίγνεσθαι και Νοείν είναι Ένα.”

[6] Μέσα στις διάφορες ιστορικές παραδόσεις της ατομιστικής κοσμοθεωρίας τα υλικά άτομα ως “καθολική, αιώνια και υπεραισθητή ουσία” του αισθητού κόσμου μπορεί να είναι τόσο αδιαίρετα και συμπαγή όσο και απείρως διαιρετέα σε συνεχώς μικρότερα και στοιχειωδέστερα “έσχατα στοιχεία”. Τα “κακό” άπειρο αυτής της ad infinitum διαίρεσης και η απορρέουσα από αυτή αναγωγιστική-αναλυτική λογική είναι ο νοηματοδοτικός πυρήνας της ατομιστικής κοσμοαντίληψης. Σύμφωνα με αυτήν ένα αισθητά συγκεκριμένο και εσωτερικά διαφοροποιημένο όλον σχέσεων και διαδικασιών είναι εντελώς ομόλογο, ισοδύναμο και σύμμετρο – από τα “κάτω” προς τα “πάνω” – με τα διαμελισμένα/απομονωμένα και ποιοτικά ομοιογενή ταυτόσημα “κομμάτια” του, με τα πιο “απλά” και στοιχειώδη αφηρημένα γενικά “στοιχεία” τα οποία στη φετιχιστική/μυθική αυτοτέλειά τους, στην απόλυτη ταυτότητα/ενότητα με τον Ιδεώδη, αφηρημένο καθολικό εαυτό τους που δεν υπερβαίνεται ποτέ, αλληλεπιδρούν με εγγενείς, αναλλοίωτες και ποσοτικά δυναμοποιημένες ιδιότητες για να “δημιουργήσουν” κάθε συγκεκριμένη και μεταβαλλόμενη ποιοτική πολλαπλότητα του αισθητού κόσμου ως “’Έσχατη”, ως “Τελική” πραγματικότητά του. Τέτοιες μορφές σκέψης αναπτύσσονται οργανικά σε εκείνες τις κοινωνικές-ιστορικές μορφές ζωής όπου είναι έντονη η παρουσία εμπορικών-εκχρηματισμένων κοινωνικών σχέσεων και η απορρέουσα από αυτές ανταγωνιστική ατομικοποίηση της κοινωνικής ζωής. Έτσι λοιπόν (σκέφτηκε εδώ ο Δημόκριτος) όπως η Πόλις-Κράτος είναι ένα “όλο” με ιδιαίτερες μορφολογικές ή άλλες αισθητές ιδιότητες, που όμως έχει σαν “έσχατο, καθολικό και αιώνιο αδιαίρετο συστατικό” τον πολίτη/άτομο (ά-τομο: δεν τέμνεται/διαιρείται άλλο), έτσι και η Φύση ως Ύλη μπορεί να έχει διάφορες πολλαπλές ιδιαίτερες μορφές, όμως εν-τέλει και εν-γένη συνίσταται από ένα σύνολο “έσχατων” σε μέγεθος και αδιαίρετων, ταυτοσήμων-με-τον-εαυτό τους, αιώνιων γενικών υλικών “στοιχείων” που είναι τα υπεραισθητά “άτομα”.

[7] “Όλα αλλάζονται με τη φωτιά και η φωτιά με όλα, όπως ο χρυσός με τα εμπορεύματα και τα εμπορεύματα με το χρυσό”. Με αυτή τη μυστικιστική φράση ο Ηράκλειτος θέτει σε ευθεία “οντολογική αναλογία” την “αέναη κοσμική μεταβολή” με την εμπορευματική-εκχρηματισμένη ανταλλαγή. Η Φωτιά του Ηράκλειτου είναι το φυσικοποιημένο σύμβολο και – ως τέτοιο – ο “υλικός φορέας” του Λόγου ο οποίος, ανυψωμένος σε οντολογικό/φυσικό θεμέλιο του κόσμου, αέναος και αναλλοίωτος, ανάβει και σβήνει σύμφωνα με ορισμένα ποσοτικά μέτρα. Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνει αυτή η “αναλογική προβολή” σε κοσμική-οντολογική κλίμακα της πεζότατης εμπορικής πράξης των ανταλλαγών; Πως η πραγματική αφαίρεση της εμπορευματικής πρακτικής είναι και η κοινωνική/ιστορική μήτρα των μεταφυσικών αφαιρέσεων του Πνεύματος, του Λόγου.

[8] Ο οντολογικός και γνωσιολογικός ροβινσωνισμός του ανθρώπου (Evald Ilyenkov) διατυπώθηκε στους μοντέρνους καιρούς από τους αστούς φιλοσόφους με τη μορφή ενός υπερβατολογικού υποκειμένου διχασμένου και διαιρεμένου ανάμεσα σε δυο οντολογικούς κόσμους, διχασμός που κληρονομείται από τον αρχαίο κόσμο: στον “Κόσμο της Φαινομενικής Εμπειρικής Αίσθησης” που είναι Αναληθής από τη μια, και στον “Κόσμο της Νοητής Λογικής Ουσίας” που είναι Αληθής από την άλλη. Tο υπερβατολογικό υποκείμενο λοιπόν είναι ένα αυθύπαρκτο “φυσικό άτομο”, απομονωμένο και ξεκομμένο από κάθε κοινωνική-ιστορική σχέση που αρχικά αντιλαμβάνεται την συσσώρευση μεμονωμένων και απομονωμένων αισθητηριακών “εντυπώσεων” από τις οποίες στη συνέχεια αφαιρεί με επαγωγή κάτι πολλαπλά επαναλήψιμο, ταυτόσημο, κοινό και γενικό. Αυτό το αφηρημένο γενικό το υπερβατολογικό υποκείμενο το περιγράφει στον ταυτολογικό Εαυτό του με ένα εξατομικευμένο κοινό όνομα, με μια λέξη μέσα στο κεφάλι του τη γενική σημασία της οποίας αναστοχάζεται απαγωγικά με τις a priori καθολικές κατηγορίες του Πνεύματος (αιτία και αποτέλεσμα, ποιότητα και ποσότητα, ταυτότητα/ενότητα και διαφορά/ετερότητα, αναγκαιότητα και τυχαιότητα, φαινόμενο και ουσία, εξωτερικό και εσωτερικό, αντικείμενο και υποκείμενο, χώρος και χρόνος, πρωταρχικό και δευτερεύων κτλ) οι οποίες και βάζουν σε Έσχατη Λογική Τάξη τον Φαινομενικό Εμπειρικό Κόσμο του Υπερβατολογικού Υποκειμένου.

[9] Αυτή είναι η εκ των υστέρων αναδρομική διερεύνηση του παρελθόντος βάσει της μαρξικής θέσης ότι η ανατομία του ανθρώπου είναι το κλειδί για την ανατομία του πιθήκου και οι νύξεις για κάτι “ανώτερο” στα “κατώτερα” ζωικά είδη μπορούν να κατανοηθούν μονάχα όταν το “ανώτερο” είναι το ίδιο ήδη γνωστό.

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

Πηγή: https://theshadesmag.wordpress.com

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Λογος και αφηρημενη ανταλλακτικη αξια, επτα σημειωσεις , , ,

Κυριακή 30 Απρίλη: βιβλιοπαρουσίαση – συζήτηση: πληθυσμοί στο στόχαστρο

με την πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα) και τους MUSAFERAT (Λέσβος)

 

Posted in: Μετανάστευση, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ... by Rosa Nera Comments Off on Κυριακή 30 Απρίλη: βιβλιοπαρουσίαση – συζήτηση: πληθυσμοί στο στόχαστρο

Arma Forma: Εκτυπωση μπροσουρων

 

Η μπροσούρα, με τίτλο «Λόγια Συνομωσίας», η οποία δημιουργήθηκε
πρωτοβουλιακά από την Αναρχική ομάδα Arma Forma (Αθήνα), ενώ τυπώθηκε
από τους συντρόφους της Αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν (Μυτιλήνη)
διανέμεται σε συντροφικές καταλήψεις και χέρι με χέρι. Αποσκοπεί
αποκλειστικά και μόνο στην διάχυση του αναρχικού λόγου των έγκλειστων
συντρόφων μας και είναι ελεύθερη προς επανεκτύπωση από τον/την κάθε
σύντροφο/ισσα εκεί έξω…

Παράλληλα τυπώθηκαν και κάποιες παλαιότερες μπροσούρες για λόγους
αρχείου (ΤΟ ΑΝΑΜΜΕΝΟ ΦΥΤΙΛΙ – ΕΞΕΓΕΡΤΙΚΟΣ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ – Η ΠΡΑΞΗ ΣΤΗ
ΘΕΩΡΙΑ, Χωρίς επιστροφή – 2007, Si vis pacem para bellum
-Φθινόπωρο-2010 ).

Μέχρι στιγμής μπορείτε να τις βρείτε στον χώρο πολύμορφης δράσης
αναρχικών Ζαΐμη 11 ή να επικοινωνήσετε μαζί μας στο mail:
arma_forma@riseup.net

 

Βελγιο: Η ομορφια του καμμενου αστυνομικου τμηματος

Aναδημοσιεύουμε από: Traces of Fire

 

Δεν είμαστε στρατιώτες

Είμαστε εγκληματίες

Δεν έχουμε πατρίδα, ή κάποιο απώτερο σκοπό, δεν ακολουθούμε οδηγίες, εκτός από εκείνες του εαυτού μας.

Από την άλλη πλευρά, αγωνιζόμαστε.

Για να βρούμε τον εαυτό μας, και να εξερευνήσουμε την ελευθερία μας.

Παλεύουμε με την δυστυχία, την καταπίεση των ηθών μας, και με κάθε τι που μας φυλακίζει.

Το βράδυ της 18ης Απριλίου, βάλαμε φωτιά στο αστυνομικό τμήμα στη Λιέγη (Βέλγιο). Καταστράφηκε ολοσχερώς, από τις φλόγες.

Αφιερώνουμε αυτή την ενέργεια στους φυλακισμένους συντρόφους μας που κατηγορούνται για τη ληστεία της τράπεζας στο Άαχεν.

Αποφασιστικότητα και θάρρος!

Οι σκέψεις μας είναι με τον σύντροφο Damien από το Μοντρέιγ, ο οποίος παραμένει εγκλωβισμένος στις φυλακές Φλερί.

Μην παραιτηθείς ποτέ!

Χαιρετάμε όλους όσους συνωμοτούν.

Με βία, αγάπη και χαρά.

Είμαστε σε διαρκή πόλεμο.

“Μήπως έχεις φωτιά?”

 

Μετάφραση: Τraces Of Fire

Πηγή: Insurrection News

Posted in: Αναλήψεις Ευθύνης, Διεθνή, νέα by ragnarok Comments Off on Βελγιο: Η ομορφια του καμμενου αστυνομικου τμηματος , ,

Τρίτη 25/04 το κινηματικό βιβλιοπωλείο “αταξικοί ορίζοντες” διοραγανώνει μια συζήτηση απορέουσα από ένα ταξίδι στο νότιο Κουρδιστάν στις 20.00

Posted in: Uncategorized by katalipsielaia Comments Off on Τρίτη 25/04 το κινηματικό βιβλιοπωλείο “αταξικοί ορίζοντες” διοραγανώνει μια συζήτηση απορέουσα από ένα ταξίδι στο νότιο Κουρδιστάν στις 20.00

Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

Το πρόγραμμα σε PDF
https://cyklopi.noblogs.org

 

Posted in: Uncategorized by mwvkafeneio Comments Off on Αθήνα, 27-30 Απριλίου | Queer Feminist Spring Fest

Video για την πολιτική εκδήλωση για το νερό στην Πάτρα

Εκδήλωση-συζήτηση στο πλαίσιο του διημέρου για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό που διοργανώνει η αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” (site):

Η καταστροφή και λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο: η συγκεντροποίηση και εμπορευματοποίηση των υδάτινων πόρων.

Παρασκευή 28/4, 7 μμ στον Έσπερο (πλατεία Γεωργίου), Πάτρα

* η αφίσα και το αναλυτικό πρόγραμμα του διημέρου υπάρχει σε αυτό τον σύνδεσμο.

Posted in: εκδηλώσεις, κίνημα, Περιβάλλον by cumulonimbus Comments Off on Video για την πολιτική εκδήλωση για το νερό στην Πάτρα

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΑΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ

(more…)

Posted in: Παρεμβάσεις by mploko Comments Off on ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΑΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ , ,

Κάλεσμα σε ενημέρωση-συζήτηση την τετάρτη 8μμ στην Rosa Nera

Τις τελευταίες μέρες υπάρχουν πληροφορίες για κρυφή δημοπράτhση κτιρίων του πολυτεχνείου κρήτης, συμπεριλαμβανομένου και του κτιρίου της κατάληψης Rosa Nera.

Καλούμε σε ενημέρωση – συζήτηση κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται μαζί μας για την υπεράσπιση των δημοσίων χώρων και τις δομές των κοινωνικών κι εργατικών κινημάτων της πόλης.

Τετάρτη 19/4, 8μμ στην κατάληψη Rosa Nera

Posted in: Καταλήψεις, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ... by Rosa Nera Comments Off on Κάλεσμα σε ενημέρωση-συζήτηση την τετάρτη 8μμ στην Rosa Nera

Sydney E Parker: Η δικη μου αναρχια

Το κείμενο αυτό γράφτηκε την άνοιξη του 1981 και δημοσιεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 2012, στην έντυπη έκδοση «Free Life, The Journal of the Libertarian Alliance» της ομώνυμης ιστοσελίδας [http://www.la-articles.org.uk/

 

Το 1947, στην ηλικία των 17χρόνων, άρχισα να αυτοαποκαλούμαι αναρχικός. Έχοντας κάνει μια θητεία γύρω στα τρία χρόνια στο σοσιαλιστικό κίνημα, όπως ήταν φυσικό, αντελήφθην την αναρχία ως μια μορφή κομμουνισμού. Στη θέση του Bukharin τοποθέτησα τον Bakunin, στη θέση του Kautsky τον Kropotkin και στη θέση του Marx, τον Malatesta, η κοινοκτημοσύνη, όμως, σαν απότερος σκοπός, παρέμεινε η ίδια, ακόμα κι αν η διαδρομή ήταν τώρα πια διαφορετική. Και ήταν αυτός ο στόχος, προς τον οποίο κατευθύνθηκα τα επόμενα δέκα χρόνια, παρά τα διαφορετικά σημεία στα οποία έδωσα έμφαση και τις διαφορετικές τακτικές. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1950, άρχισα να έχω σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη συμβατότητα της αναρχίας με τον κομμουνισμό. Αρχικά, η κριτική μου στην αναρχία ως ένα είδος κομμουνισμού, ήταν ήπια και εστίαζε κυρίως στην ανάδειξη του γεγονότος ότι υπήρχαν άλλοι τρόποι ανάγνωσης της αναρχίας από την κομμουνιστική. Τότε, το 1961, διάβασα το «Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του» του Max Stirner και πείστηκα ότι η αναρχία δεν ήταν μια μορφή κομμουνισμού, αλλά μια μορφή ατομικισμού. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα τότε και στο οποίο εμμένω μέχρι σήμερα, ήταν πως ο ατομικισμός, όπως λέει και ο John Beverley Rob- inson, είναι «η συνειδητοποίηση του ίδιου του ατόμου ότι βρίσκεται πάνω από κάθε θεσμό και τύπο, ότι αυτά υπάρχουν στο μέτρο που ο ίδιος επιλέγει να τα κάνει δικά του με την αποδοχή τους» και, πιο αναλυτικά, είναι «η συνειδητοποίηση του ατόμου ότι είναι ο ένας, πως σε ό,τι αφορά τον ίδιο, είναι μοναδικός». (Αυτό δεν αποτελεί κάποιο είδος σολιψισμού. Ο Robinson πάει και παραπέρα, για να αναγνωρίσει την ύπαρξη «κι άλλων ατόμων». «Κανείς, όμως, από αυτούς δεν είναι σαν τον ίδιο. Εκείνος ξεχωρίζει. Η συνείδησή του, οι επιθυμίες και οι πηγές από τις οποίες αντλεί ικανοποίηση με βάση αυτή, είναι κάτι μοναδικό, κανένας άλλος δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σ’αυτή»).

 

Σαν επακόλουθο αυτού, του ότι δεν αναγνώριζαν κανένα τύπο και κανένα θεσμό ως έχοντες εξουσία πάνω τους, ήρθε το γεγονός πως οι ατομικιστές ήταν, λογικά, αναρχικοί. Και, επειδή αρνούνταν την εγκυρότητα της όποιας εξουσίας πάνω στο άτομο, οι αναρχικοί ήταν, λογικά, ατομικιστές, δεδομένου ότι η άρνηση αυτή επιβεβαίωνε την πρωτοκαθεδρία του ατόμου. Η αναρχία μου, τότε, απελευθερώθηκε από τα τελευταία απομεινάρια εκείνου του αλτρουϊστικού ιδεαλισμού, ο οποίος θέτει εκτός υπηρεσίας το Θεό και το κράτος, μόνο για να τα αντικαταστήσει με την υπηρεσία στο όνομα της Κοινωνίας και της Ανθρωπότητας. Και πέραν αυτού, η αναρχία, όπως τη βλέπω τώρα, ξετρύπωσε την εξουσία από την τελευταία της κρυψώνα μέσα σε φαντάσματα όπως το «καθήκον» και η «ηθική υποχρέωση» και ρίζωσε βαθιά στο συνειδητό εγωισμό.

 

Ο πρότερος στόχος μου περί ακρατικής κομμουνιστικής κοινωνίας, μου έγινε απωθητικός. Νιώθοντας έντονα την ανάγκη διατήρησης της ατομικότητάς μου, δεν επιθυμούσα επουδενί να διαλύσω το εγώ μου μέσα στην αμορφία ενός ισόνομου κοπαδιού. Ο κομμουνισμός θα με καθιστούσε ανίσχυρο, πριν κι από την οικονομική κολλεκτιβοποίηση. Η κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής θα με έφερνε αντιμέτωπο με την επιλογή: ενσωμάτωση ή περιθώριο. Η οποιαδήποτε ομάδα, ή ομοσπονδία ομάδων, μπορεί να είναι τόσο ισχυρή όσο το οποιοδήποτε Κράτος, εάν αυτή μονοπωλήσει, σε οποιαδήποτε περιοχή, τις επιλογές δράσεις και συνειδητοποίησης. Το αποτέλεσμα θα ήταν ο κοινωνικός ολοκληρωτισμός, ακόμα κι αν αυτός εφαρμοζόταν στο όνομα της «αναρχίας». Επί του πρακταίου, ο ακρατικός κομμουνισμός θα συσσώρευε το σύνολο της εκτελεστικής εξουσίας στα χέρια των μαζικών συνελεύσεων, ή των εκλεγμένων εκπροσώπων. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, θα εκφραζόταν ως μια de facto διακυβέρνηση του ατόμου από την πλειοψηφία. ένων εκπροσώπων. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, θα εκφραζόταν ως μια de facto διακυβέρνηση του ατόμου από την πλειοψηφία. Ποια δύναμη θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω εάν, για παράδειγμα, έμενα κολλημένος στη βάση της πυραμίδας των εργατικών συμβουλίων, τα οποία ενδείκνυνται ως διοικητικές δομές στην κομμουνιστική κοινωνία; Στην καλύτερη των περιπτώσεων, και στην πιο αγνή του μορφή, ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να παράξει μια αναρχία του συνόλου. Δε θα παρήγαγε την αναρχία του ατόμου.

 

Αυτή, όμως, η απόρριψη της κομμουνιστικής ουτοπίας, δεν τελειοποίησε τον ορισμό που έδωσα στην αναρχία ως μορφή ατομικισμού. Ο κομμουνισμός ήταν αναμφίβολα ασύμβατος με την αναρχία, η αναρχία, όμως, ήταν άραγε συμβατή με οποιαδήποτε κανονιστική κοινωνική τάξη; Με άλλα λόγια, ήταν δυνατό να αντιλαμβανόμαστε την αναρχία ως ένα κοινωνικό σχηματισμό;

 

Στο «Ο Ανθρωπος ενάντια στο κράτος», ο Herbert Spencer σημειώνει ότι «η κοινωνική οργάνωση έχει νόμους οι οποίοι υπερπηδούν τις επιθυμίες του ατόμου. Και η μη τήρηση αυτών, οφείλει να είναι καταστροφική». Αφήνοντας κατά μέρους το σχετικό ερώτημα: καταστροφική για ποιόν; Μπορώ να δώ πού το πάει ο Spencer. Οι περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι αυτοαποκαλούνται αναρχικοί, εικάζουν πως η εξαφάνιση του Κράτους θα σημαίνει και την εξαφάνιση της εξουσίας. Είναι αλήθεια πως μια δημοφιλέστατη απάντηση σ’αυτούς οι οποίοι τοποθετούνται ενάντια στη δυνατότητα ύπαρξης κοινωνίας χωρίς διακυβέρνηση, είναι τα παραδείγματα πρωτόγονων κοινωνιών, οι οποίες είναι ή ήταν ακρατικές, θέτοντας το ερώτημα, αφού μπορούν εκείνοι να λειτουργήσουν μ’αυτόν τον τρόπο, γιατί όχι κι εμείς; Για παράδειγμα, ο Hubert Deschamps στο βιβλίο του «Οι πολιτικοί θεσμοί της Μαύρης Αφρικής» περιγράφει φυλές, στο εσωτερικό των οποίων «δεν υπάρχει καμία αναγκαιότητα ηγεσίας, ούτε καταναγκαστικών θεσμών. Οι προστριβές μειώνονται στο ελάχιστο λόγω της απουσίας κοινωνικών διαφοροποιήσεων, καθιστώντας αδύνατο για κάποιον να υπερισχύσει έναντι του άλλου, και όλων, λόγω της εκ φύσεως υποταγής σε έθιμα των προγόνων» (δική μου έμφαση) [2]. Σε τέτοιες κοινωνίες, λοιπόν, δεν υπάρχει κάθετη εξουσία που να ασκείται από το Κράτος, υπάρχει, όμως, μια οριζόντια εξουσία η οποία ασκείται από την «κοινωνία», με τη μορφή «εθίμων των προγόνων» – εθίμων που συχνά είναι πανταχού παρόντα και δεσποτικά, περισσότερο ακόμα κι από τις σύγχρονες κυβερνήσεις! Το γεγονός ότι ένα τέτοιο μοντέλο κοινωνικού ελέγχου υπάρχει στο μυαλό πολλών δηλωμένων αναρχικών, καταδεικνύεται στη μπροσούρα του Nico- las Waiter, «Σχετικά με τον Αναρχισμό» (About Anarchism). Ο ίδιος ισχυρίζεται εδώ πως «στα πλαίσια μιας πιο ελευθεριακής κοινωνίας» η «κατάλληλη αντιμετώπιση της παραβατικότητας θα ήταν μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος και του συστήματος υγείας, και δε θα μετατρεπόταν σε ένα θεσμοθετημένο σύστημα τιμωρίας. Η έσχατη λύση δε θα ήταν η φυλάκιση ή ο θάνατος, αλλά ο αποκλεισμός ή η απομάκρυνση». Η ίδια «έσχατη λύση» πολλών πρωτόγονων κοινωνιών ενάντια σε όσους παραβίαζαν τα έθιμά τους, προβλέπεται και ως μηχανισμός μιας αναρχικής κοινωνίας, πιθανότατα στη λογική του να έχουμε ένα καλό μέλλον, μέσω τους παρελθόντος μας.

 

Εξ’ όσων γνωρίζω από ιστορία, δε φαίνεται να έχει υπάρξει κάποια οργανωμένη συλλογικότητα άνευ εξουσίας, είτε νομοθετικής, είτε εθιμοτυπικής. Αυτό συμβαίνει λόγω του ότι όλες οι συλλογικοποιήσεις χρειάζονται νόρμες, πάνω στις οποίες τα μέλη τους θα συμμορφώνονται, προκειμένου να είναι λειτουργικές. Και οι νόρμες αυτές χρειάζονται κυρώσεις, ούτως ώστε να εξασφαλίσουν την τήρησή τους από οποιοδήποτε απείθαρχο άτομο. Οι κυρώσεις αυτές μπορεί να είναι εθιμοτυπικής φύσης, θρησκευτικής, πολιτικής, οικονομικής ή ηθικής, όλες, όμως, προστίθενται στην άσκηση εξουσίας πάνω στο άτομο. Η αναρχία δεν αποτέλεσε ποτέ μια κοινωνική φόρμα, ούτε μπορεί ποτέ να αποτελέσει τέτοια. Στην πραγματικότητα, θεωρώ μέγιστο λάθος το να αντιμετωπίζεται η αναρχία ως μια κοινωνική θεωρία. Δεν περιμένω από κανένα είδος κοινωνίας να εξασφαλίσει ή να σεβαστεί την ατομικότητά μου, δεδομένου πως όλες οι κοινωνίες πασχίζουν να υπονομεύσουν την αυτοκυριότητα που αποτελεί τη βάση της. Όλες πασχίζουν να παίξουν το ρόλο της αρχής πάνω στην ύπαρξη και τη συμπεριφορά μου, με τα ιδεώδη περί συνεργασίας ή συναγωνισμού, ή αδελφοσύνης, ή κοινού καλού, ή αγάπης, όπως η κυρίαρχη ομάδα της εκάστοτε κοινωνίας τα ορίζει. Σε όλες τις κοινωνίες, ως εκ τούτου, το άτομο, το οποίο υποτίθεται πως είναι το βασικό σημείο εστίασης όλων των προνομίων, χάνεται μέσα στο συνοθύλευμα των γενικοτήτων, οι οποίες στέκονται απέναντι και πάνω από την ιδιαιτερότητα και τη συγκεκριμενοποίησή του. Για τον λόγο αυτό, ο πόλεμος ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία θα συνεχιστεί όσο υπάρχουν και τα δύο. Η αναρχία δεν είναι κοινωνική φόρμα. Είναι η αιχμή του ατομικισμού, η άρνηση στα πλαίσια μιας εγωιστικής φιλοσοφίας. Ο αναρχικός δεν είναι ένας πλανόδιος μικροπωλητής συστημάτων κοινωνικής σωτηρίας, αλλά ένας μονίμως αντιστεκόμενος σε κάθε προσπάθεια υπαγωγής της μοναδικότητας του ατόμου στην εξουσία της συλλογικότητας. Ο αναρχικός είναι κάποιος ο οποίος αρνείται να παρασυρθεί ακόμα κι από το πιο λαμπερό ή το πιο ορθολογικό όραμα μιας κοινωνίας, μέσα στην οποία οι διάφοροι εγωισμοί θα τιθασεύονται, προκειμένου να εναρμονιστούν ο ένας με τον άλλο. [3]

 

Στην προαναφερθείσα μπροσούρα του Nicolas Walter, το είδος της αναρχίας το οποίο υπογραμμίζω απορρίπτεται, ίσως, με περιφρόνηση, ως κατάλληλο για «ποιητές και αλήτες», ως «αναρχία στο εδώ και το τώρα, αν όχι πανανθρώπινη, τότε στη ζωή του καθενός».

Επί της ουσίας, όμως, πού και πότε άλλοτε θα μπορούσε κάποιος να την περιμένει;

Υποσημειώσεις:

[1] Σε ολόκληρο το αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται η λέξη anar- chism.

[2] Κατά την αναζήτηση του πρωτότυπου κειμένου, δε βρέθηκε κάποια έμφαση του συντάκτη.

[3] Η έμφαση των μεταφραστών

 

Μετάφραση: Violent by Design [Κύκλος Ατομικιστών Αναρχικών]

Πηγή: The Anarchist Library

Αφίσα – μια μικρή συμβολή για την απομυθοποίηση της τουριστικής βιομηχανίας

Posted in: Διάφορα, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ... by Rosa Nera Comments Off on Αφίσα – μια μικρή συμβολή για την απομυθοποίηση της τουριστικής βιομηχανίας

Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #157 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

bannerESE

Το δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης επιμελείται από την Ε.Σ.Ε Αθηνών ενώ ηχογραφείται  και μεταδίδεται από τα Ραδιοφράγματα.

Η Ραδιουργία FM το αναμεταδίδει καθημερινά στις 14.00 το μεσημέρι.

Διαβάστε το δελτίο #157 εδώ ή εδώ

11-e1318203170419

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αναμεταδόσεις, Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης, Ζώνη Αντιπληροφόρησης by radiourgia Comments Off on Δελτίο εργατικής αντιπληροφόρησης #157 από Ε.Σ.Ε Αθηνών και Ραδιοφράγματα

Live:Βat Signal,Κemerov,Ηillbilly Revenge

 

Posted in: ACCION MUTANTE, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο ΤΕΙ Καβάλας, Αφίσες, συναυλίες by anarxikoikavalas Comments Off on Live:Βat Signal,Κemerov,Ηillbilly Revenge