AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, ΑΦΙΣΑ ΚΑΒΑΛΑ

 

Πιθανότατα ο σύντροφος Β. Σταθόπουλος απολογείται την Παρασκευή.
Να σταθούμε δίπλα του μέχρι τη νίκη της έμπρακτης αλληλεγγύης.
Ενάντια σε μια δίκη που με εκδικητικά σενάρια και κατασκευή στοιχείων θέλει να καταδικάσει το πολιτικό φρόνημα.
Η υπεράσπιση του συντρόφου μας, είναι η υπεράσπιση της ιστορίας μας. Είναι η επιλογή να παραμείνουμε στο δρόμο, να δίνουμε το χέρι ο ένας στον άλλον όταν μας κυνηγούν.

Οι καλύτερες στιγμές μας όταν ο ένας δίπλα στον άλλον σε δύσκολους δρόμους μπροστά προχωρήσαμε.
Ο Βαγγέλης ήταν η εμπιστοσύνη σε όποιον στάθηκε  και παρέμεινε δίπλα του , αυτό υπερασπίζεται, το δρόμο που βαδίσαμε και ποτέ δεν ξεχάσαμε….

Ανέβηκε στο firefund. Για την οικονομική υποστήριξη του συντρόφου Β. Σταθοπούλου που δικάζεται.

Τα εγκλήματα κατά της ελεύθερης μετακίνησης συνεχίζονται. Κάλεσμα στην πορεία του Σαββάτου 10/4

Δε θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε την εγκληματική διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής ζωής από το ελληνικό κράτος και τη θανατοπολιτική που επιβάλλει στα σύνορα και στα κλειστά κέντρα με τις απάνθρωπες, εξαθλιωτικές συνθήκες. Η προσφυγιά και η μετανάστευση ποινικοποιείται και τιμωρείται με κράτηση για αόριστο χρόνο. Η πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου και νομιμοποίησης σαμποτάρεται με κάθε τρόπο, οι ενστάσεις και οι προσφυγές πάνε στα αζήτητα.
Για άλλη μια φορά, στις 27/3/2021, το ελληνικό κράτος οδήγησε στο θάνατο ακόμη έναν άνθρωπο, αυτή τη φορά, έναν Κούρδο από την Τουρκία. Στις αρχές του 2020, συνελήφθη στην Ηγουμενίτσα, στην προσπάθειά του να περάσει στην Ιταλία και μεταφέρθηκε στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης της Κορίνθου. Για 16 μήνες ζούσε σε μια “κόλαση”, όπως ο ίδιος είχε καταγγείλει σε συγγενικα του πρόσωπα και στερήθηκε την ελευθερία του και το όνειρό του να φτάσει στη Γερμανία. Τις τελευταίες ημέρες είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι τελικά θα έφευγε, αλλά μόλις του μετέφεραν, χωρίς καμιά αιτιολογία, ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί ακόμα, έχασε κάθε έλεγχο και απαγχονίστηκε.
Ένας 24χρονος άντρας που δραπέτευσε από την Τουρκία ως αντικαθεστωτικός, πέρασε φράχτες και αγκαθωτά συρματοπλέγματα και γλίτωσε από πάνοπλους συνοριοφύλακες, στερήθηκε την ελευθερία του για πάνω από ένα χρόνο σε μια φυλακή, αφού διέπραξε “το έγκλημα της ανθρώπινης μετακίνησης” και εξωθήθηκε στην αυτοχειρία ως τη μόνη λύση διαφυγής στον ανυπόφορο, παρατεταμένο εγκλεισμό που του επιβλήθηκε!
Πρόκειται για μια κρατική δολοφονία, ένα βίαιο τέλος στη ζωή ενός νεαρού πρόσφυγα που φυσικά δεν απασχόλησε τα Μ.Μ.Ε… “Ποιος νοιάζεται για τη ζωή ενός παράνομου;”, “ήθελε και τα’ παθε”, “ας καθόταν στ’ αυγά του” θα πει κάποιος νόμιμος πολίτης που κοιτάζει τη δουλίτσα του κι έχει εμπεδώσει πως κάποιες ζωές είναι κατώτερες από τη δική του.. Όμως, μια οικογένεια θρηνεί στην Τουρκία το θάνατο του παιδιού και του αδερφού τους. Οι συγγενείς τους δηλώνουν “σοκαρισμένοι, αποφασισμένοι να τα βάλουν με το ελληνικό κράτος και δεν πιστεύουν σε καμιά περίπτωση πως ο Ι.Ε. θα επέλεγε να βάλει τέλος στη ζωή του, αφού έφυγε γεμάτος όνειρα και δίψα για ζωή κι ελευθερία”.
Η αυτοκτονία του 24 χρόνου Κούρδου πρόσφυγα, ήταν η αφορμή για μια μαζική εξέγερση διαμαρτυρίας για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και φυσικά για το δίκαιο του αιτήματος απελευθέρωσης που είναι κοινό για τους περισσότερους από τους κρατούμενους. Οι ίδιοι καταγγέλλουν: “Κανείς δεν σε πληροφορεί πότε θα φύγεις και κανείς δεν σου μιλάει. Ανανεώνουν απλά την παραμονή σου κάθε 50 ημέρες”, “το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι κοριοί, όλων τα σώματα έχουν γεμίσει δαγκωματιές. Και εκτός των άλλων, αυτό μας στερεί και τον ύπνο”. Φυσικά, το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους έδειξε τα δόντια του για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να καταστείλει οποιαδήποτε αντίσταση των κρατουμένων. Έτσι, την ίδια μέρα της δολοφονίας και για τις επόμενες 3, σύμφωνα με μαρτυρίες των έγκλειστων προσφύγων και μεταναστών, τους κλείδωσαν στα κελιά τους, δεν επέτρεπαν την πρόσβαση τους στα ντους για την προσωπική τους υγιεινή, τους αφαίρεσαν το δικαίωμα προαυλισμού και δεν τους παρείχαν πρωινό, όπως ορίζει ο κανονισμός.
Όλα αυτά τα χρόνια, πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, είτε ως αυτόχειρες, είτε από την εγκληματική αδιαφορία των αρχών, όπως στην περίπτωση του 44 χρόνου μετανάστη από την Νέα Γουινέα στην Κω μέσα στον ίδιο μήνα (Μάρτιο του 2021), ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες της ΚΕΕΡΦΑ επί τρεις μέρες ούρλιαζε από φρικτούς πόνους και οι ανθρωποφύλακες, δεν ανταποκρίνονταν στο αίτημα του για μεταφορά στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα το θάνατο του από περιτονίτιδα, μετά από κρίση σκωληκοειδίτιδας.
Οι μετανάστ(ρι)ες κι οι πρόσφυγες-ισσες δεν είναι αριθμοί, ούτε η αμφιλεγόμενη εικόνα του “καημένου” ή του “κακού” που καλλιεργείται συστηματικά και διαχρονικά. Δεν είναι εγκληματίες ή θύματα που αποδέχονται παθητικά τη μοίρα τους, αλλά πραγματικοί αγωνιστές που τα βάζουν με πάνοπλους στρατούς για να εφαρμόσουν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία. Όσο κι αν χτίζουν φυλακές και φρούρια, η δίψα για ζωή κι ελευθεριά θα υπερβαίνει σύνορα και φράχτες. Ακόμη και μέσα στα σύγχρονα κολαστήρια, διεκδικούν, παλεύουν, αυτοοργανώνονται. Φως στο σκοτάδι των καιρών, οι κοινοί αγώνες για ισότητα και οι δράσεις αλληλεγγύης!!!
Να σταματήσουμε αυτά τα εγκλήματα τώρα! Καλούμε σε πορεία το Σάββατο 10/4/2021, στις 12.00, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς
H ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ-ΟΥΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ-ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ / ΚΑΤΑΛΗΨΗ RΟSA NERA

Παρέμβαση στο γραφείο πολιτεύτριας της ΝΔ στο ΑΠΘ ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία

Να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο σκουπιδαριό μέσα στα πανεπιστήμια

Το νέο αντεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη,  που αφορά τον λειτουργικό και κατασταλτικό εξωραϊσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα πρότυπα των ευρωπαϊκών αρχών βρίσκεται προ των πυλών της εφαρμογής του, με την κυβέρνηση να θέτει ως ορόσημο την 15η Απρίλη ως μέρα κατάληψης των πανεπιστημιακών χώρων από τους ένστολους δολοφόνους. Μέσα από αυτό το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους παραγωγικής εκπαίδευσης για τις καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς, μακριά και έξω από κάθε έννοια  ελευθερίας και γνώσης.

Η εικόνα από το κοντινό μέλλον αφορά τη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κέντρου αφού πλέον θεσπίζεται η εγκατάσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η είσοδος και η κίνηση θα είναι ελεγχόμενη και περιορισμένη ενώ η αγωνιστική δραστηριότητα παρανομοποιείται με βάση τη συγκρότηση πειθαρχικού δικαίου και πειθαρχικών συμβουλίων που θα είναι ικανά να επιβάλλουν απαγόρευση συμμετοχής σε εξετάσεις ως και οριστική διαγραφή των φοιτητ(ρι)ών, πέραν των δικαστικών ποινών που θα επιφέρει κάποιο γεγονός.

Την ίδια στιγμή που περιορίζεται ο χρόνος φοίτησης, ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής αλλά και οι υλικοτεχνικές παροχές φοιτητικής μέριμνας μειώνονται (δωρεάν συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κτλ) αναδεικνύοντας τον ταξικό προσανατολισμό στη δυνατότητα φοίτησης, το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στις εταιρίες και τις βιομηχανίες. Συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις με βιομηχανίες όπλων και πολεμικών εξοπλισμών, ερευνητικά προγράμματα για την αναπτυξιακή παραγωγικότητα βιομηχανιών μακριά κα ενάντια στις ανάγκες της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο υποστελεχώνεται και υποβαθμίζεται χρόνια τώρα σκόπιμα σε δυναμικό, περιεχόμενα και δυνατότητες έτσι ώστε ο εξευρωπαϊσμός του να κατατεθεί ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δε θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος αν δεν είχαν στρατευμένους πλάι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παρά τη βιτρίνα της ανεξάρτητης κοινότητας, μερίδα πανεπιστημιακών (για να μην αδικήσουμε και όσους/ες  χρόνια αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για τη διάδοση της γνώσης πάνω από την επιβολή της μάθησης), αποτελούν προγεφύρωμα για την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος μηδενικής ανοχής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάνου, που αποτελεί και πρόεδρο της συνόδου των πρυτάνεων-του οργάνου που κατοχύρωσε και ακαδημαϊκά την αναγκαιότητα ψήφισης του νέου νομοσχεδίου.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ, αυτός ο «εξαίρετος άνθρωπος», έδειξε τις διαθέσεις του από πολύ νωρίς σε ότι αφορά την ανάμειξη του πανεπιστημίου στον τομέα της καταστολής των κοινοτήτων αντίστασης του αγώνα. Ο ίδιος που έβαλε την υπογραφή του στην εκκένωση της κατάληψής μας και τη συνεχή ομηρία της από τις δυνάμεις καταστολής, θέλει τώρα να μετατρέψει το μαγαζάκι του (γιατί έτσι αντιμετωπίζει το ΑΠΘ) στο μεγαλύτερο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Ο ίδιος εβαλε την  υπογραφή του στην εκκένωση της πρυτανείας και τον ξυλοδαρμό δεκάδων αγωνιζόμενων φοιτητ(ρι)ών. Η σημερινή συνθήκη αποτελεί κορύφωση μιας στρατηγικής περιορισμού των ελευθεριών μέσα στο ΑΠΘ, καθώς από το 2014 οι πρυτανικές αρχές είχαν προβεί σε συνεχή κλειδώματα των εισόδων πρόσβασης, υποβαθμίζοντας παράλληλα τη ζωή και την καθημερινότητα μέσα στο campus μεταφέροντας σκόπιμα (μαζί με τους μπάτσους) τις ναρκομαφίες μέσα στους χώρους. Έτσι οι πρότερες επεμβάσεις και πλέον η εγκατάσταση αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, φαντάζουν ως κάτι αναγκαίο. Ίδια στρατηγική έχει ακολουθηθεί τόσο στην ΑΣΟΕΕ όσο και στο ιστορικό κτίριο του Γκίνη, έναν χώρο που στο παρελθόν έχει πρωτοστατήσει ως πεδίο οργάνωσης των κοινωνικών και ταξικών διεργασιών ενώ πλέον αποτελεί άβατο για όλους πέραν της αστυνομίας. Στο πλάι όμως του Παπαϊωάννου στέκονται ένα σωρό σκουπίδια που στηρίζουν στην πράξη την αποστείρωση του πανεπιστημίου. Πρόκειται για μια δράκα νεοφιλελεύθερων ακαδημαϊκών που στελεχώνουν το δεξιό τόξο μέσα στις διοικητικές αποφάσεις. Στο ΑΠΘ μέρος αυτού του συρφετού αποτελεί η πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας Νιόβη-Φωτεινή Παυλίδου (που όταν μύρισε χρήμα μεταπήδησε από το Ποτάμι στη ΝΔ), καθηγήτρια στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Εν όψει της πανελλαδικής μέρας δράσης ενάντια στην μπατσοκρατία των πανεπιστημιακών χώρων, το πρωί της Τετάρτης 7 Απρίλη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με σπρέι, τρικάκια και αφίσες στο γραφείο της Παυλίδου αλλά και στους χώρους του Πολυτεχνείου, για να θυμάται πολύ καλά η ίδια και το υπόλοιπο σινάφι της πως τίποτα δε θα περάσει έτσι

Το σημερινό νομοσχέδιο επιχειρεί  να σφραγίσει την εμμονή της κυβερνητικής στρατηγικής απέναντι στις ελευθερίες και τα δικαιώματα μέσα στα πανεπιστήμια. Η άρση του ασύλου, η συνεχείς επεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στα campus, η καταστολή των φοιτητικών αγώνων δεν είναι αρκετά για το γόητρο μηδενικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας, που όλα αυτά τα χρόνια έχει ανοιχτό πόλεμο με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως και στο παρελθόν μέσα από τις δικαστικές αρχές, οι κυβερνήσεις φίμωναν κάθε φωνή και αγώνα για την ελευθερία. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα μεταξύ των οποίων ο αποκλεισμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη Νομική,  το lockout της Νομικής για να μην ακουστεί ο λόγος του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, μέχρι και το κλείσιμο των σχολών για να μην αποδοθεί φόρος τιμής στους/ις αγωνιστ(ρι)ές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ΄73

Ότι χτίζει τείχη για να περιορίσει τον αγώνα, γκρεμίζεται με αγώνα

Απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενα εμπορικά κέντρα, οι φοιτήτ(ρι)ες όλο αυτό το διάστημα έχουν σπάσει τη σιωπή και την ανοχή. Οργανώνονται από τη βάση, προχωρούν σε συνελεύσεις και διαδικασίες αγώνα, καταλαμβάνουν σχολές και κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί εκεί ανατρέπονται τα κυβερνητικά σχέδια. ‘Ολο αυτό το διάστημα έχουν καταργήσει στην πράξη τον ολοκληρωτισμό και τις φωτογραφικές απαγορεύσεις της κυβέρνησης σπάζοντας τον τρόμο με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς , πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούσεις υπερασπιζόμενοι τον αγώνα και τις ελευθερίες όλων μας. Τα πανεπιστήμια αποτελούν ξανά πνεύμονα αντίστασης και ελευθερίας, ενάντια στην υποταγή και την αποστείρωση που επιβάλλει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία η πρόσβαση στη γνώση και τη μάθηση οφείλει να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ο έλεγχος και η επιτήρηση της γνώσης και της αμφισβήτησης, αποτελούν χαρακτηριστικά των αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων. Όμως υπερασπιζόμενοι τα ελεύθερα πανεπιστήμια, αγωνιζόμαστε για πολλά περισσότερα από τη γνώση, καθώς το σύγχρονο πανεπιστήμιο εξυπηρετεί τις κρατικές και καπιταλιστικές ανάγκες, έχοντας απομακρυνθεί χρόνια από την διάδοση της παιδείας. Το ανοιχτό πανεπιστήμιο συμβολίζει το διάβα των αγώνων για τις ελευθερίες. Δεκαετίες τώρα τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν έστίες αντίστασης μέσα στα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες για την ελευθερία. Υπερασπιζόμενοι/ες τα πανεπιστήμια, δίνουμε ακόμα έναν αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αντιστάσεις. Τα ελεύθερα πανεπιστήμια είναι πεδία ζύμωσης και αντίστασης, οργάνωσης και αντεπίθεσης στο κράτος και τα αφεντικά. Ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε και ως τέτοια θα τα υπερασπιστούμε δίπλα στις φοιτήτριες, τους καθηγητές, τους εργαζόμενους και καθεμία που αντιλαμβάνεται ως προτεραιότητα τη μάθηση της ελευθερίας πάνω από την ελευθερία της μάθησης. Ενάντια στους μπάτσους, τους βιομήχανους και τους στρατοκράτες.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα

 

Συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στον Β. Σταθόπουλο

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη του προφυλακισμένου συντρόφου Β. Σταθόπουλου. Ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των συντροφικών σχέσων ζητάμε την αθώωση του
Β. Σταθόπουλου και την άμεση απελευθέρωση του.

’’…Με δικάζουν, επειδή έδωσα το χέρι μου και πρόσφερα τις πρώτες βοήθειες σε ένα τραυματισμένο σύντροφο. Γιατί όταν ενημερώθηκα ότι ο Δ. Χατζηβασιλειάδης είναι βαριά τραυματισμένος, έκανα την επιλογή να του σταθώ και βάζοντας, την προσωπική και κοινωνική μου ζωή σε κίνδυνο, δεν τον εγκατέλειψα. Ε λοιπόν, δηλώνω απερίφραστα ότι δεν έχω μετανιώσει γι’ αυτό. Ακόμα και αν το κόστος μου είναι ήδη μεγάλο και δυσανάλογο, ακόμα και εάν κουβαλάω ένα βαρύ φορτίο για τους κοντινούς μου, ο χρόνος ήταν λίγος και η απόφαση άμεση: σε ένα τραυματία δίπλα του να σταθώ…

Αντιστεκόμενος στις φρονηματικές διώξεις, δεν καταδίκασα ποτέ καμία μορφή αγώνα, δεν θα επιλέξω εγώ με ποια μορφή και ποια μέσα οι καταπιεσμένοι θα αντισταθούν στην καταπίεση τους. Ακόμα και εάν έχω κάποιες σοβαρές διαφωνίες, αυτές είναι συζητήσεις και διαδικασίες όσων αποτελούν κομμάτι των αγώνων. Ιδιαίτερα όταν εξαπολύεται ένα ανθρωποκυνηγητό σε αγωνιστές και μεθοδεύεται η πολιτική και φυσική τους εξόντωση…’’

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ 

ΣΑΒΒΑΤΟ 10-4-21 ΩΡΑ 18:30 ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΔΗ

 

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

 

Συζήτηση για τις αρνήσεις πληρωμής και την άμεση διαγραφή των προστίμων λόγω covid19

Την κρίση του συστήματος δε θα την πληρώσουμε εμείς

Πιστεύουμε πως είναι η στιγμή να συλλογικοποιήσουμε τις επιλογές μεμονωμένων συντρόφων/ισσών που όλο αυτό το διάστημα, είτε από αδυναμία είτε συνειδητά, ακολούθησαν τη στάση πληρωμών με αφορμή διοικητικά πρόστιμα λόγω της ολικής άρνησης στράτευσης, δεκάδες δικαστικά πρόστιμα, κλήσεις και χρέη στο δημόσιο ή σε υπηρεσίες κοινής οφέλειας. Γι΄ αυτό και ως συλλογικότητα καταθέτουμε δημόσια την συλλογική άρνηση πληρωμών στα διοικητικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν με τιμωρητικό χαρακτήρα λόγω της παραβίασης κυκλοφορίας, των παρεμβάσεων και των συλλήψεων που έχουμε δεχθεί όλο αυτό το διάστημα με σκοπό τον αγώνα για μαζικοποίηση των αρνήσεων και συλλογική διαγραφή τους.

Είμαστε εμείς που καθημερινά δίνουμε και τη ζωή μας για τα κέρδη των αφεντικών. Είμαστε εμείς που βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής. Είμαστε εμείς που πεθαίνουμε στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στα νοσοκομεία και τα ψυχιατρεία. Είμαστε εμείς που χάνουμε τα σπίτια μας, που καταδιωκόμαστε ακόμα και ως άστεγοι στις πλατείες γιατί ο καπιταλισμός χτίζεται  πρώτα στην εικόνα και έπειτα στην ουσία. Δε θα πληρώσουμε εμείς τα κενά του συστήματος και τα χρέη των καπιταλιστών απο τη διαχείριση της πανδημίας. Ο covid-19 μπορεί να είναι ο ιός, ο καπιταλισμός όμως είναι η πανδημία.

Καλούμε σε συζήτηση για την άρνηση πληρωμής των διοικητικών προστίμων που έχουν επιβληθεί ένα χρόνο τώρα από τις απαγορεύσεις και τα μέτρα λόγω covid19 αλλά και τις κινηματικές αντιστάσεις που διεκδικούν την άμεση διαγραφή των χρεών την Τετάρτη 7 Απρίλη, στις 18:00 στο στέκι του Βιολογικού.

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri που διώκονται ισόβια από το ιταλικό κράτος

Στο ​Ιταλικό αυταρχικό κράτος δεν υπάρχει μόνο η ποινή της ισόβιας κάθειρξης αλλά και της ισόβιας δίωξης και ενοχής. Αυτό είναι το πρωτόκολλο για τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, πόσο μάλλον για όλους αυτούς που ανά τα χρόνια διώχθηκαν, βασανίστηκαν, θάφτηκαν ​στο μπετό στερούμενοι την ελευθερία τους για δεκαετίες αλλά δε λύγισαν, συνέχισαν να αγωνίζονται μέσα και μετέπειτα έξω από τα τείχη της αιχμαλωσίας.

Η Ιταλία αποτέλεσε πεδίο γενοκτονίας σε ότι αφορά την κρατική διαχείριση της πανδημίας με τους νεκρούς από την εγκληματική αμέλεια και αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού να ξεπερνούν τους 90.000. Αυτό είναι το τίμημα του καπιταλισμού: φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες, δακρύβρεχτες δηλώσεις από τους κυβερνώντες και επίκληση στην εθνική συμφιλίωση για να καλύψουν το οργανωμένο έγκλημα απέναντι στην κοινωνική βάση που οδηγείται συγκροτημένα στο θάνατο. Η νέα τεχνοκρατική κυβέρνηση του Ιταλικού κράτους ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει κέρδος βουτηγμένο στο αίμα, καθώς ο επικεφαλής  της Mario Draghi έχει διατελέσει για μια δεκαετία σχεδόν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Μιλάμε για την περίοδο 2011-2019, όπου ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οδηγούν το σύνολο των εκμεταλλευόμενων σε οικονομική ομηρία από την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που ακολουθήθηκε για τη διάσωση της χρηματοπιστωτικής δικτατορίας του κεφαλαίου. Σε αυτή τη δεκαετία, στα οικονομικά προσδεμένα στους θεσμούς  κράτη, δεν έμεινε τίποτα όρθιο καθώς η παραγωγική ανασυγκρότηση και διάσωση του κεφαλαίου διέλυσε τις εκάστοτε οικονομίες. Και ήρθε τώρα η κρατική διαχείριση της πανδημικής περιόδου να τσακίσει κάθε απόπειρα οικοδόμησης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων ενάντια στη συγκροτημένη στροφή στον νεοφιλελευθερισμό.

Η αντίσταση στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, είναι καθήκον των καταπιεσμένων. Για τους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri είναι ιστορική ευθύνη να μη σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα του Ιταλικού κράτους. Δε σιώπησαν όταν η Ιταλία φλέγονταν κατά τη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων, στρατευμένοι μέσα στις γραμμές της Prima Linea, αγωνιζόμενοι για την ένοπλη έφοδο προς τον ουρανό, για τη μαχητική οργάνωση της αντεξουσίας. Δε σιώπησαν μπροστά στις συλλήψεις, στα δικαστήρια και τις ποινές δεκάδων χρόνων, στα αιχμάλωτα χρόνια. Έτσι δε θα σωπάσουν και τώρα που βλέπουν το θάνατο να απλώνεται γύρω μας ως κανονικότητα.

Οι σύντροφοι Gianfranco και  Pia βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής για την συνεχή αντικαθεστωτική τους δράση και την έντονη δραστηριότητα τους μέσα από τους αγώνες της Λαϊκής Επιτροπής “Αλήθεια & Δικαιοσύνη για τα θύματα του Covid 19”, επιχειρώντας συλλογικά να ξεσκεπάσουν το κρατικό έγκλημα της πανδημικής διαχείρισης. Με αφορμή του αγώνες του σήμερα και κατασταλτικό εργαλείο τις επιλογές στράτευσης του χθες οι δύο σύντροφοι κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς ή ανατρεπτικούς σκοπούς. Οι δικαστικές αρχές, ξεθάβοντας την βαριά παρακαταθήκη του πρωτεργάτη εισαγγελέα Marini, κατηγορούν τους 2 συντρόφους ως μέλη της οργάνωσης-φάντασμα «Προλεταριακοί Πυρήνες Λομβαρδίας» για την αποστολή απειλητικών επιστολών (με μια σφαίρα των 3.65mm) τον Ιούνιο στους προέδρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Λομβαρδίας και του Μπέργκαμο καθώς και για την αποστολή παγιδευμένου δέματος τον Σεπτέμβρη στον αντίστοιχο πρόεδρο της Μπρέσια.

Το βράδυ του Σαββάτου 3 Απρίλη, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια στο κτίριο όπου στεγάζονται το ελληνο-ιταλικό εμπορικό επιμελητήριο και το ιταλικό προξενείο και με πανό και τρικάκια στο ιταλικό ινστιτούτο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αν για το Ιταλικό και κάθε άλλο κράτος η συνεπή στράτευση στον αγώνα είναι το τεκμήριο της ισόβιας ενοχής, τότε για όλους εμάς που βρισκόμαστε από την ίδια μεριά του αναχώματος παλεύοντας μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, μέσα πάλης και αντίστασης τον κοινό εχθρό, η λέξη αλληλεγγύη έχει έναν και μόνο επιθετικό προσδιορισμό. Ισόβια αλληλεγγύη πέρα από τα σύνορα και τους φράχτες. Ισόβια αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δε λυγίζουν μπροστά στην καταστολή, στους φυλακισμένους αγωνιστές που δίνουν όλο αυτό το διάστημα σημαντικές μάχες μέσα στα κολαστήρια του ιταλικού κράτους, σε καθέναν και καθεμιά που δεν σκύβει το κεφάλι μπροστά στην εξουσία.

Ισόβια διεθνιστική αλληλεγγύη στους συντρόφους  Gianfranco Formoni και Pia Panseri

Από την Ελλάδα ως την Ιταλία θάνατος στο κράτος και τον καπιταλισμό

Ανοιχτή συνέλευση – καφενείο οικονομικής ενίσχυσης | 4/4-ώρα:13:00

Ανοιχτή συνέλευση – καφενείο οικονομικής ενίσχυσης | 4/4-ώρα:13:00,κατάληψη Ευαγγελισμού

Ο Ραδιοφωνικός σταθμός SQUAT FM καλεί την Κυριακή 4 Απρίλη στης 13:00 την πρώτη ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ στην κατάληψη Ευαγγελισμου(Θεοτοκοπούλου 18), να γνωριστούμε και να δούμε πως θα διαμορφωθεί η δημόσια απευθύνση (μουσικές, εκπομπές κτλ) περα από τα τεχνικά.Θα ακολουθήσει ΚΑΦΕΝΕΙΟ για την οικονομική ενίσχυση του σταθμού.

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Δράσεις αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στη Χιλή

Καλούμε σε δράσεις παντός τύπου, πεπεισμένοι πως η εξεγερτική/ανατρεπτική αλληλεγγύη θα βγάλει τα αδέρφια και τα συντρόφια μας έξω απ’ τις φυλακές.

Το βράδυ της 28ης Μάρτη, στην περιοχή Almagro (στο κέντρο του Μπουένος Άιρες), ορθώσαμε πύρινα οδοφράγματα και ρηγματώσαμε την κανονικότητα των πολιτών, αποφεύγοντας το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας.

Προκρίνουμε ένα συνένοχο και εμπρηστικό/εκρηκτικό συνεχές.

Το βράδυ της 29ης Μάρτη, κολλήσαμε αφίσες στην περιοχή του προξενείου της Χιλής στο Μπουένος Άιρες.

Κι αυτό σε στήριξη του αγώνα που διεξάγεται στις φυλακές τους από ανατρεπτικά και αναρχικά έγκλειστα συντρόφια, από αιχμαλώτους και αιχμάλωτες της εξέγερσης του Οκτώβρη, καθώς και του αγώνα για απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Δεν κινητοποιούμαστε για να δράσουμε απλώς ενάντια στον εγκλεισμό.

Το να στηρίζουμε όσες και όσους έπεσαν στη μάχη ή απήχθησαν από την εξουσία αποτελεί μια φυσική δυναμική. Θεωρούμε όμως πως η μόνη μορφή αλληλεγγύης είναι η συνέχιση του αγώνα.

Ο χρόνος είναι τώρα!
Όλα συνεχίζονται!
Η απομόνωση είναι βασανιστήριο!
Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!
Θάνατος στο Κράτος και ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Biobío: Εμπρηστική επίθεση σε αρένα ταυρομαχιών

Μια αρένα ταυρομαχιών στο Cañete (στην περιοχή Biobío) δέχθηκε σοβαρότατες υλικές ζημιές έπειτα από εμπρηστική επίθεση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ από καθεστωτικά μέσα, στο σημείο αφέθηκε φυλλάδιο που αναφέρεται στην απελευθέρωση των Μαπούτσε πολιτικών κρατουμένων.

Πηγή: Bite Back

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αλληλεγγύη στη συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη

Παρεμβάσεις, με σπρέι και τρικάκια, στις επιχειρήσεις: Euromedica και Βιοκλινική, που διαθέτουν παραρτήματα ελέγχου γενετικού υλικού, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην αναρχική συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη.

Έπειτα από τη σύλληψη των αναρχικών Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου και Γ. Μιχαηλίδη (29/01/20) στην Αγία Παρασκευή και κατά τη διάρκεια κράτησης της συντρόφισσας Δ.Β. στη ΓΑΔΑ, η απάντηση στην άρνηση της να συνεργαστεί είναι: πολλαπλά χτυπήματα, σωματικός έλεγχος και αγγίγματα από άντρες της αντιτρομοκρατικής, που καταλήγουν σε βίαιη λήψη του γενετικού της υλικού. Και μπορεί για κάποιους αυτά να φαίνονται αποκυήματα της φαντασίας, μιας και όπως πληροφορούμαστε το τελευταίο διάστημα δεν είναι αυτές οι πρακτικές της δημοκρατίας, για εμάς όμως ούτε άγνωστα είναι ούτε εξαπίνης μας έπιασαν ούτε και μείναμε με ένα γιατί ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Γιατί… αυτές ήταν, είναι και θα είναι οι πρακτικές της δημοκρατίας.

Δεν περιμένουμε κανένα μπάτσο, κανέναν δικαστή, κανέναν εισαγγελέα να φερθεί με γνώμονα την αξιοπρέπεια ή την “επιείκεια”, έστω και για το θεαθήναι. Η θέση τους είναι ξεκάθαρη, τα στρατόπεδα διαχωρισμένα, η σύγκρουση μεταξύ μας αναπόφευκτη.

Κι έτσι εμείς, από τη δική μας μεριά, εχθροί της εξουσίας, δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας πως οι συνειδήσεις δεν κάμπτονται, η οργή μας ξεχειλίζει και δεν μπορεί κανένας και τίποτα να την κάνει να κοπάσει. Δίπλα, λοιπόν, σε εκείνους που δε συνεργάστηκαν, δεν υποτάχθηκαν, αρνήθηκαν να γίνουν έρμαια στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του, που δεν τους λογάριασαν στιγμή ως συμμάχους και στήριξαν τις επιλογές τους με κάθε κόστος. Είμαστε εδώ, για να τους θυμίσουμε με όποιον τρόπο, πως δε θα είναι ποτέ μόνοι απέναντι τους.

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Ούτε κέντρα κράτησης ούτε φιλοξενίας-Είμαστε με τις αόρατες αυτής της κοινωνίας

Από την έναρξη της πανδημικής κρίσης οι μετανάστες βιώνουν τα μέτρα του λοκντάουν στον πιο άγριο βαθμό, μαζί με τις απαράδεκτες συνθήκες που βίωναν έτσι και αλλιώς. Για τα camp και τα κέντρα κράτησης ο συνωστισμός συνεχίζεται, καθώς από τις ημερομηνίες της πρώτης καραντίνας, οι περιορισμοί στις μετακινήσεις τους αυξήθηκαν. Τους επιβλήθηκαν απαγορεύσεις εξόδου από τα καμπ, στα οποία κρατούνται για λόγους “δημόσιας υγείας” με μια υπουργική απόφαση, χωρίς καμία επεξήγηση ενώ την ίδια στιγμή το κράτος αδιαφορεί για την υγεία των ίδιων. Η (όχι και τόσο) νέα στρατηγική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών αποκόβει τους/τις μετανάστ(ρι)ες από κάθε δυνατότητα νόμιμης ενσωμάτωσης στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Τους/τις στοιβάζει κατά εκατοντάδες-χιλιάδες σε “ανοιχτές” φυλακές, χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτικές δομές, χωρίς δικαίωμα σε νόμιμη εργασία, σε εκπαίδευση ούτε για τα ίδια τα παιδιά που κρατούνται εκεί. Τόσο οι συνεχιζόμενες απαγορεύσεις κατά τη διάρκεια της καραντίνας όσο και το πάγωμα των διαδικασιών ασύλου, οδηγούν τους μετανάστ(ρι)ες στα όρια τους.

Η αυτοκτονία μετανάστη από το τούρκικο Κουρδιστάν στις 27/3 που βρισκόταν έγκλειστος για 16 μήνες σε κάμπ της Κορίνθου και η κρατική δολοφονία ενός ακόμα μετανάστη από τη Γουινέα Κονάκρυ στις 24/3 στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης στην Κω, λόγω της άρνησης των ανθρωποφυλάκων να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο μετά από τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις και κραυγές του ίδιου, αποτελούν τα τελευταία περιστατικά της δολοφονικής πολιτικής του κράτους στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

Το κράτος επιβάλλεται σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους, καταπατώντας κάθε τους δικαίωμα. Καθημερινά έρχονται στο φως μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια νύχτα στην Τουρκία, πριν καν προλάβουν να αιτηθούν άσυλο ή ακόμα και όταν κατέχουν τα απαραίτητα χαρτιά για την παραμονή τους στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκμεταλλευόμενο την καραντίνα και με χουντικούς ελέγχους στα αστικά κέντρα, απαγάγει μετανάστ(ρι)ες και τους στέλνει στα κέντρα κράτησης ή και απευθείας στην Τουρκία. Οι εξεγέρσεις των μεταναστ(ρι)ών απέναντι σε αυτά που βιώνουν, είναι μονόδρομος.

Για όλους/ες εμάς, που μετράμε μόνο νεκρούς στα πεδία των δικών τους πολέμων, ο αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης, όπου δε θα υπάρχουν ντόπιες/οι και ξένες/οι, όπου η λέξη πόλεμος θα είναι μια θλιβερή ανάμνηση του παρελθόντος , συνεχίζεται. Μέχρι τότε οφείλουμε να στηρίξουμε τους αγώνες των μεταναστ(ρι)ών. Μέχρι τα δικά μας αυτονόητα (ελεύθερες μετακινήσεις, εκπαίδευση, νοσηλεία …), να γίνουν κεκτημένα όλων.

Τα σύγχρονα κολαστήρια δεν εξανθρωπίζονται  αλλά καταστρέφονται

Δεν υπάρχουν Έλληνες δεν υπάρχουν ξένοι, μόνο καταπιεστές και καταπιεσμένες/οι

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Κυριακή 4 Απρίλη, 13:00 Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας