Εκδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh) στην κατάληψη Apertus

Διαβάστε περισσότερα στην
ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αφίσες, εκδηλώσεις, Κατάληψη Apertus by radiourgia Comments Off on Εκδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh) στην κατάληψη Apertus

Εκδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh)

Εκδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh)

από την Πρωτοβουλία Ενημέρωσης για το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα

Κυριακή 11 Νοεμβρίου, 18:00

  • Προβολή βίντεο
  • Συζήτηση

Στην κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

 

Posted in: ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ / ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΑΦΙΣΕΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΠΡΟΒΟΛΕΣ by apertus Comments Off on Εκδήλωση για τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh)

Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

“μου άρεσαν οι κατάλογοι διακοπών, η αφαιρετικότητά τους, ο τρόπος που έχουν να περιορίζουν ολόκληρο τον πλανήτη σε συγκεκριμένες εικόνες δυνητικών απολαύσεων και τιμών- έτρεφα ιδιαίτερη εκτίμηση στο σύστημα αξιολόγησης με τα αστεράκια, που υποδεικνύει την ένταση της ευτυχίας στην οποία μπορείς να ελπίζεις”

Mισέλ Oυελμπέκ

Ζώντας σε μια πόλη που υποφέρει από την επέκταση της τουριστικής βιομηχανίας, δε μπορούμε να παραβλέπουμε τις οικονομικο-κοινωνικές επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας αλλά και στη ζωή των μελλοντικών γενεών.

Μιλώντας για τουρισμό, στην ουσία μιλάμε γι’ αυτή τη βιομηχανία πώλησης εμπειριών με τη συνακόλουθη εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου και του τόπου. Μέσα από την νοοτροπία του τουρισμού, η τάση των ανθρώπων για ταξίδι, αναζήτηση κι εμπειρίες τυποποιείται σαν προϊόν προς πώληση και κατανάλωση. Αντίθετα με τους περιηγητές του μακρινού παρελθόντος, ο σύγχρονος τουρίστας δεν οφείλει να προσαρμοστεί στα έθιμα και τη γλώσσα του τόπου, αλλά μεταμορφώνει τον τόπο έτσι ώστε ο τελευταίος να γίνει προσβάσιμος και προβλέψιμος, ενισχύοντας μια άλλη σχέση με την παράδοση. Μια σχέση κατανάλωσης κι εκμετάλλευσης στο πλαίσιο της οποίας το παρελθόν τείνει να μοιάζει με ενα κολάζ απολιθωμένων εικόνων δίχως ουσιαστικό βίωμα, δίχως βάθος νοήματος.

Η αναζήτηση του ταξιδιώτη αναλώνεται στην επιβεβαίωση αυτών που διάβασε στους τουριστικούς οδηγούς. Η παραγωγή κι εμπορία “αυθεντικών εμπειριών” μετατρέπει τους τουρίστες σε κυνηγούς βιωμάτων και τους ντόπιους σε ηθοποιούς μιας σκηνοθετημένης αυθεντικότητας. Τουριστικά λάφυρα (σουβενίρ κ.λ.π.), φωτογραφίες και κάθε είδους πειστήρια μιας σκηνογραφίας του τόπου, πλαισιώνουν ένα άχρηστο εμπόριο γύρω από το οποίο αμοίβονται όλοι, ακόμα και οι φτωχοί (σαν τους κομπάρσους κάποιου κακόγουστου έργου). Έτσι βλέπουμε κοινότητες να επαναφέρουν ξεχασμένα παραδοσιακά έθιμα με στόχο να τα αναβιώσουν ως θέαμα για τουριστική κατανάλωση. (Αλήθεια, ποιός ντόπιος κυκλοφορεί σήμερα στην πόλη με άμαξα;;;)

Επιπρόσθετα, η παρουσία εκατομμυρίων ανθρώπων δίχως διάρκεια, δίχως δέσμευση, δίχως κρίση, συμβάλλει στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, ενώ παράλληλα ενισχύει τη δίψα για κερδοφορία στους παραγωγούς της τουριστικής βιομηχανίας.

Σαν τους παπάδες που υπόσχονται τη γη της επαγγελίας, ολόκληρος ο μηχανισμός των εθνικών και υπερεθνικών αρχών -από τα δημοτικά συμβούλια μέχρι το ευρωπαϊικό κοινοβούλιο- συστρατεύεται σε μια πολιτική κέρδους που δελεάζει τα χωριά, τις πόλεις και τα κράτη με σχέδια οικονομικής σωτηρίας, υποσχόμενα ένα μέλλον “βιώσιμο”, “αναπτυξιακό”, “κερδοφόρο”.

Συγχρόνως, οι διεθνείς αξιώσεις για πιστοποίηση και άρα τυποποίηση του τουριστικού προϊόντος τείνουν να ομογενοποιούν τους τουριστικούς προορισμούς με αποτέλεσμα οι κοινωνίες να ωθούνται στην ομοιομορφία των ηθών και των τρόπων ζωής. Οι μόνες αυθεντικότητες που απομένουν μέσα σ’ αυτήν την τουριστική βιομηχανία είναι η διαρκής υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας, οι αυξανόμενες τιμές των ενοικίων και η εξαργύρωση της παράδοσης.

Κάτω από αυτή τη συνθήκη, η αδιάλειπτη σύγκρουση των νόμων της καπιταλιστικής αγοράς με τους αγώνες για δημοκρατική θέσμιση αφήνει έντονα τα σημάδια της πάνω στο στεγαστικό ζήτημα. Η διαρκής μεγέθυνση του τουρισμού αυξάνει τις απαιτήσεις για τουριστικά καταλύματα σε βάρος της ανάγκης για μόνιμη κατοικία -για όσους δεν έχουν δικό τους σπίτι. Το δικαίωμα στη στέγη παραγκωνίζεται για λόγους κερδοφορίας. Μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες καθώς και καταναλωτές του τουρισμού, συνδράμουν όλοι στον εκτοπισμό των κατοίκων. Την ποσοτικοποίηση κι εμπορευματοποίηση που συνεπάγεται η τουριστική μεγέθυνση, ακολουθεί ο κοινωνικός καννιβαλισμός. Εξώσεις, προσωρινότητα της διάθεσης των σπιτιών, παραιτήσεις δημοσίων υπαλλήλων και φοιτητών που δε βρίσκουν σπίτι, αυξήσεις των ενοικίων και διάλυση των γειτονιών, φαίνεται να μην ανησυχούν τους τουριστοκάπηλους.

Από την άλλη, οι διαστάσεις του φαινομένου που λέγεται Airbnb αφορούν πλέον όλη την κοινωνία και κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών ακόμη κι αν δε γνωρίζει ότι τη βίαιη ξενοδοχοποίηση του τόπου θα ακολουθήσει η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Ήδη ξεκίνησαν οι μεγάλοι εθνικοί και υπερεθνικοί οργανισμοί να αναζητούν ακίνητα για μαζική αγορά με στόχο να τα θέσουν στην πλατφόρμα του Airbnb. Παράλληλα, η χώρα που ζούμε κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά σε εγκαταλελλειμμένα κτίρια σ’ όλη την ευρώπη.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, μόνο η συλλογική αντίσταση των εκτοπισμένων απο την τουριστική βιομηχανία, μπορεί να προλάβει μια ανεπίστρεπτη καταστροφή της ποιότητας του τόπου και της ζωής μας. Αρκεί να αναλογιστούμε ποιοι είναι οι ενορχηστρωτές αυτής της τουριστικοποίησης για να αντιληφθούμε ποιος είναι ο εχθρός της κοινωνίας.

Τα πρωτοβάθμια σωματεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, όλες οι οργανώσεις βάσης κι οι επιτροπές γειτονιών, είναι ανάγκη να δημιουργήσουν ένα κοινό μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης του δικαιώματος στη στέγη. Οι καταλήψεις των άδειων σπιτιών με την παράλληλη στήριξη των κινημάτων, η διεκδίκηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, η μαζική αντίσταση στις εξώσεις και η απαίτηση να τεθούν όρια στην ανεξέλεγκτη τουριστική εξάπλωση, μπορούν να αποτελέσουν κάποια βήματα στις πρώτες μάχες για το στεγαστικό πρόβλημα που αναπτύσσεται.

Να βγούμε αποφασιστικά κι επιθετικά στους δρόμους – όπως ήδη έχει ξεκινήσει σε κάποιες χώρες – προτού γίνει ο τόπος αυτός ενα απέραντο ξενοδοχείο.

Νοέμβρης 2018

Posted in: Δημόσιος χώρος/ Πόλη, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ... by Rosa Nera Comments Off on Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σημειώσεις πάνω στο ερώτημα «γιατί οι φιλελεύθεροι ανέχονται φασίστες;

1) Το νεωτερικό κράτος, και κάθε ιστορική του μορφή, είναι αυτό που έρχεται ως εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης μετά από κάθε εμφύλιο διχασμό. Σε αντίθεση με την αφήγηση που θέλει το κράτος να είναι προϊόν “συναίνεσης” της συνεχούς θέλησης τόσο των από πάνω όσο και των από κάτω, εμείς επιλέγουμε την αφήγηση ότι αυτή η κοινή θέληση προέκυπτε πάντα από μία τομή, έναν τεράστιο εσωτερικό διχασμό, ο οποίος έκλεισε με την ενσωμάτωση των από κάτω στο έθνος και με την αποκρυστάλλωση της νίκης των από πάνω στο κράτος. Αγγλία μετά τον 30ετή εμφύλιο, Γαλλία μετά την “βασιλεία του τρόμου”, την παρισινή κομμούνα ή τον Μάη του ’68, Ιταλία μετά τη δεκαετία του ’70, ΕΣΣΔ μετά την Οκτωβριανή και Ρωσία μετά το ’90 κλπ. Στην Ελλάδα αυτό συνέβη, ας πούμε, 3 φορές στον 20ο αιώνα: μετά το 1922, μετά το 1949, μετά το 1973.

2) Αν την απάντηση του κράτους, στην απειλή ή έκφραση του εμφύλιου διχασμού, την αποκαλούμε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, τότε η βασική προ-υπόθεση της “επαναφοράς” σε συνθήκες κοινωνικής ειρήνης είναι η απώθηση του τραύματος του εμφύλιου διχασμού και άρα, το κράτος, ως εγγυητής αυτής της απώθησης, μαζί με τους μηχανισμούς συλλογικής μνήμης, πρέπει να δημιουργήσει ένα διοικητικό πλέγμα ελέγχου και πειθάρχησης, το οποίο να μην είναι στρατιωτικό/πολεμικό. Αυτό είναι η αστυνομία1. Για την κατεστημένη έκφραση του κόσμου, όταν αυτός έχει αποκαταστήσει τις συνθήκες ηρεμίας του, η αστυνομία είναι σαν μαύρη κηλίδα σε μια λευκή επιφάνεια, η οποία δείχνει ότι κάποιο θέμα υπάρχει κάτω από την επιφάνεια αυτή. Καλό είναι να βρίσκεται σε ένα μέρος όπου όσο το δυνατόν λιγότεροι/ες να μπορούν να αντιληφθούν την τεράστια προσπάθεια που χρειάζεται ο απέραντος χώρος των πτυχώσεων, των διαιρέσεων, των κενών και των αντιφάσεων για να μετατραπεί σε μια λεία και αδιατάρακτη επιφάνεια, στην οποία οι ροές του κεφαλαίου και οι δικαιϊκές λειτουργίες να μπορούν να διαμορφώσουν το βιοπολιτικό σώμα που απαιτείται για την συνέχεια των λειτουργιών της παραγωγής και της κατανάλωσης. Η πολιτική οικονομία, δηλαδή, η πολιτική-θεολογική απάντηση του κράτους στη σχέση-κεφάλαιο και τις αντιφάσεις της, δε θα ήθελε να παραδεχτεί ποτέ αυτή τη λειτουργία της αστυνομίας.

3) Η επιτυχία της “κατάστασης έκτακτης ανάγκης” είναι να την ταυτίσουμε με την “κατάσταση εξαίρεσης”, δηλαδή να σκεφτούμε ότι η σχέση “κανονικού” και “παθολογικού” στην ιστορική εξέλιξη του κράτους, είναι αυτή ανάμεσα στον κανόνα της κοινωνικής ειρήνης και την εξαίρεση της εκτροπής. Με μέτρο αυτό, η αστυνομία είναι το “αναγκαίο κακό” για να κρατάει το στρατό “πίσω από το συρματόπλεγμα” του στρατοπέδου, αφού στην ινδοευρωπαϊκή μυθολογία το κράτος είναι το προϊόν της συμπύκνωσης της κυριαρχίας σε δύο κεφαλές (του βασιλιά-μάγου και του ιερέα-δικαστή), όπου το τρίτο μέρος, η πολεμική μηχανή, πρέπει να εξουδετερωθεί, προκειμένου να γίνει στρατιωτική μηχανή και άρα τρίτος πόλος της. Από αυτή τη σκοπιά, η αστυνομία είναι τα ο εσωτερικό συμπλήρωμα της βίας που συμπυκνώνεται στο κράτος και ο στρατός το εξωτερικό παραπλήρωμα. Η ανάμνηση της διαφορετικής γενεαλογίας του πολέμου σε σχέση με το κράτος πρέπει να ξεχαστεί, προκειμένου το κράτος να μπορεί να ισχυριστεί ότι κατέχει το μονοπώλιο της κήρυξης του πολέμου απέναντι σε ότι αποτελεί απόκλιση της ιστορικής του πορείας. Και να μπορεί να ισχυριστεί από την πλευρά του ότι αυτός ο πόλεμος είναι πάντα εξωτερικός προς τη φύση. Αλλιώς, στην κοινή γλώσσα, οτιδήποτε άλλο θα ήταν φασισμός.

4) Η αποτυχία της “κατάστασης έκτακτης ανάγκης” είναι να σκεφτούμε πως είναι ο κανόνας, σύμφωνα με μια ιστορική σκέψη που αναγνωρίζει ότι η μεγάλη αφήγηση της εξέλιξης της κυριαρχίας του δικαίου του κράτους δεν είναι τίποτα άλλο από την προληπτική καταστολή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που μπορεί να κηρύξουν οι καταπιεσμένοι. Έτσι, λοιπόν, ο φόβος για τους κυρίαρχους είναι να γενικευτεί η αντίληψη που κατανοεί ότι η φιλολογία για την “κατάσταση εξαίρεσης” ενεργοποιείται κάθε φορά που αποτυγχάνει η απλή επίκληση της “κατάστασης πολιορκίας”. Κάθε φορά, δηλαδή, που η ισχύς του δικαίου έναντι των αποκλεισμένων χάνει ή φοβάται ότι θα χάσει το θεμέλιό της. Τότε, πραγματικά, θα μπορούσε να γίνει φανερό ότι, στη διαφορετική καταγωγή της, η νομαδική πολεμική μηχανή, που σήμερα είναι το μη-νεγκρικό πλήθος2 και οι άπειρες δυνατότητές του, στην οποία ο πόλεμος είναι μόνο παραπληρωματικός σκοπός3, έχει εχθρό το κράτος. Και τότε το κράτος, που ως σήμερα είχε συλλάβει αυτή την πολεμική μηχανή, εξουδετερώνοντας τη και ανάγοντας το πειθαρχημένο τμήμα της σε στρατό και το υπόλοιπο σε εργατική δύναμη, θα πρέπει να παρουσιάσει το καταστατικό ψεύδος που έκρυβε και παρουσιάζεται με τη μορφή της “απόκλισης” στην αστυνομία: Αυτό που στην καθομιλουμένη αποκαλείται “φασισμός”.

5) Η αστυνομία, κατ’ αυτό τον τρόπο, είναι το πολιτικό “απομεινάρι” μιας επιτυχούς στρατιωτικής επιχείρησης ειρήνευσης, η απόδειξη της πραγματικής αδυνατότητας να κλείσει οριστικά το ρήγμα μεταξύ κυρίαρχων και καταπιεσμένων, να παρουσιαστεί η “τάξη” ως φυσική, ακίνητη, αιώνια. Η αστυνομία είναι η “άμεση”, και “έκτακτη”, απάντηση του δικαίου σε ό,τι αμφισβητεί την καθολικότητά του. Είναι η απόδειξη ότι στο δίκαιο δεν υπάρχει “δικαιοσύνη” παρά μόνο μια κυρίαρχη και συναινετική μορφή νομιμότητας της εκμετάλλευσης, στην οποία η “γενική πίστη” μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανακληθεί. Η αστυνομία το 17ο-18οαιώνα ήταν το ίδιο το κράτος, ένα σύνολο επιστημών για την “ειρηνική ευδαιμονία” των πολιτών, και ο στρατός η εξωτερική έκφραση της έκτασης του έθνους, η περίοδος δηλαδή που το κράτος και η διακυβέρνησή του ταυτίζονταν. Μέχρι και τον 20ο αιώνα, η αστυνομία έγινε μια βίαιη μαριονέτα του πολιτικού συστήματος και ο στρατός η συνέχεια της πολιτικής του, αφού η μηχανική σύμφυση κράτους-κοινωνίας απαιτούσε αντίστοιχα τον πλήρη διαχωρισμό των εξουσιών που ως τότε εμφανίζονταν ενιαίες, δηλαδή το μηχανικό διαχωρισμό κράτους-διακυβέρνησης. Σήμερα, το πολιτικό σύστημα συνοψίζεται σε μια αστυνομική επιχείρηση, όπου το -ενιαίο, ως προς την τάση και την προοπτική- πλέγμα στρατού-αστυνομίας είναι η έκφραση της πολιτικής του κυριαρχίας. Δηλαδή, η περίοδος όπου οι διαφορετικοί -και συχνά αντιτιθέμενοι- πόλοι του κρατικού μηχανισμού υιοθετούν τα χαρακτηριστικά του εμφύλιου διαχωρισμού που διατρέχει την κοινωνία και άρα τίποτα άλλο από “ πολιτικές φράξιες του κοινωνικού”. Ίσως γιατί η “πρωταρχική συσσώρευση” πολεμικής βίας πέραν του πολιτικού (για να το θεμελιώσει) έχει, αναγκαστικά, μετατραπεί σε “διαρκή συσσώρευση” πολιτικής βίας ενσωματωμένης στην στρατιωτική – και το αντίστροφο. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε “κανονικοποποίηση” του κρατικού μονοπωλίου της βίας: υπερβατικό αρχικά – μηχανικά διαχωρισμένο και παρόν στην πορεία – ενσωματωμένο οργανικά στην ίδια την κοινωνική συγκρότηση τώρα. Κάτι αντίστοιχο μπορούμε να ισχυριστούμε και για το νεωτερικό κράτος.

6) Η νίκη (για τους κυρίαρχους) σε όλες τις προηγούμενες μορφές κοινωνικού πολέμου μέσα στο έθνος-κράτος, είναι ότι η ίδια η διακυβέρνηση βρισκόταν εκτός της απαξιωτικής κριτικής των καταπιεσμένων. Ίσως γιατί “ο κρατικός μηχανισμός τελειοποιούνταν μετά από κάθε εξέγερση”, οι εκπρόσωποι της οποίας τον αντιλαμβάνονταν ως “τρόπαιο” (Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ) δηλαδή η δημοκρατία φαινόταν να αναστέλλεται αποτελεσματικά για να λειτουργήσει η “ωμή ισχύς” της κρατικής κυριαρχίας και άρα να μένει αναλλοίωτο το φαντασιακό που την ήθελε τόπο ειρηνικής μεσολάβησης των αντιπαρατιθέμενων πολιτικών φραξιών. Το ιδεώδες δημοκρατικό αίτημα του έθνους-κράτους μπορούσε να θριαμβεύει ως τόπος της πολιτικής κοινότητας “των φίλων” στον οποίο ο “εχθρός” μπορούσε να κηρυχθεί πάντα εξωτερικός, χωρίς να χρειαστεί κανείς να παραδεχτεί τις ασυμφιλίωτες αντιθέσεις στο εσωτερικό της, άρα την αδυνατότητά της έναντι του εμφυλίου. Ακόμα και ο Καρλ Σμιτ, στη “Θεωρία του Αντάρτη” (1962), υπέκυψε στη γοητεία αυτής της επιχείρησης ειρήνευσης προκειμένου να συμφιλιωθεί με τη μετα-πολεμική τάξη πραγμάτων.

7) Όμως, το 1917 υπήρξε μια τομή. Οι καταπιεσμένοι απέκτησαν μια μορφή παγκόσμιας εκπροσώπησης απέναντι στη φθίνουσα διεθνή τάξη του Jus Publicum Europaeum, που διατηρούσε την ειρήνη επί έναν και επιπλέον αιώνα. Από τότε η “τάξη και η ασφάλεια” μπορούσαν να είναι μόνο υπερεθνικές, καθώς κάθε έθνος-κράτος είχε αποκτήσει μια εμφύλια διαίρεση στο εσωτερικό του, με οικουμενικά χαρακτηριστικά, η οποία είχε πλέον διακριτή πολιτική μορφή και σε σαφή αναφορά με αυτό που αποκαλείται «παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος. Από τότε, η τάξη μπορούσε να είναι μόνο διεθνής και το κράτος, όλο και πιο πολύ, μέρος της εσωτερικής αντιπαράθεσης των πολιτικών κομμάτων (και όχι μεσολαβητής τους ή τρόπαιο της νίκης τους). Μπορεί τα 2 άλματα των καταπιεσμένων (1917, 1968) να τα υπερέβη το κράτος και να βγήκε νικητής και μπορεί επίσης να “ηττήθηκε” (αφού “κρατικοποιήθηκε”) το κομμουνιστικό πρόταγμα, στις ιστορικές μάχες του 20ου αιώνα, όμως οι πολιτικές προϋποθέσεις της σχέσης επανάστασης-εμφυλίου, δηλαδή του κοινωνικού πολέμου στην πολιτική του μορφή, δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω από το 1914-18.

8) Ειδικά, λοιπόν, στην τελευταία καμπή του κοινωνικού πολέμου, που έληξε προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70, και ειδικά στην Ιταλία που αποτέλεσε παραδειγματική περίπτωσή του, η δημοκρατία αναγκάστηκε να καταστείλει η ίδια την εξέγερση των καταπιεσμένων, ως κόμμα της “τάξης και της ασφάλειας” κι όχι ως ένα πεδίο πολιτικής διαμάχης αντιπαρατιθέμενων κομμάτων. Κάπως έτσι, το πέρασμα από μια ιστορική μορφή κράτους σε μια άλλη, δημιούργησε ένα βραχυκύκλωμα: η ασφάλεια, από γενικό αγαθό αναζήτησης κάθε μορφής διακυβέρνησης έγινε όρος ύπαρξης κάθε μορφής διακυβέρνησης. Από τότε η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” δεν μπορεί να αναγνωρίζεται ως μια εκτροπή από τις ομαλές συνθήκες παρά μόνο ως προϋπόθεσή τους4 (). Αντίστοιχα, τα σύγχρονα μοντέλα διακυβέρνησης δεν είναι πλέον εναλλακτικές μορφές του κράτους δικαίου αλλά σύνολο επιμέρους πρακτικών του κράτους άμυνας-ασφάλειας έναντι των καταπιεσμένων, που μπορεί να το αμφισβητήσουν. Γι’ αυτό και κάθε φορά, όλο και πιο “ευρείες κυβερνητικές πλειοψηφίες”, που προκύπτουν από τις εκλογές, καταλήγουν -αντί να ενοποιούν την κοινωνία και να μεσολαβούν τις αντιθέσεις της- να μεταφέρουν τις ασυμφιλίωτες αυτές διαφορές που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ακόμα και στον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό. Αυτή η διαδικασία κανονικοποίησης χαρακτηρίζει αυτό που ο Agamben αποκαλεί “μόνιμη κατάσταση έκτακτης”. Το πρόβλημά του, όμως, είναι ότι ισορροπεί ανάμεσα στον Χάιντεγκερ και στον Μπένγιαμιν, ανάμεσα στην “παράδοση των καταπιεσμένων” και την “παράδοση των κυρίαρχων”, προκειμένου να κατασκευάσει έναν χώρο αρνητικότητας στην αναστολή του περάσματος από την εξαίρεση στον κανόνα. Όμως, και το τελευταίο παιδί γνωρίζει ότι όταν η εξαίρεση γίνεται κανόνας τότε ούτε η εξαίρεση ούτε ο κανόνας εξακολουθούν να σημαίνουν αυτό που ήταν, γιατί δε συγκροτούν πια Νόμο. Έτσι, οι συγκρούσεις μεταξύ του “Κράτους” και του “μη-κράτους”, αυτού του αόρατου εχθρού, ανοίγονται σε ένα αχανές πεδίο όπου το διακύβευμα είναι ξανά η αντιπαράθεση μεταξύ των μορφών-ζωής. Μόνο που τώρα πια το κράτος δεν είναι η ακμάζουσα και αναδυόμενη μορφή σε αυτές τις συγκρούσεις αλλά -αντίθετα- η φθίνουσα και παρακμάζουσα.

9) Πριν προχωρήσουμε παραθέτουμε τρία παραδείγματα. Στα απομνημονεύματά του ο, πρωθυπουργός της χούντας το ’73, Σπ. Μαρκεζίνης, ισχυρίζεται ότι, αν είχε προλάβει να φτιάξει τα ΜΑΤ, τα επεισόδια του Πολυτεχνείου θα είχαν ενδεχομένως αποφευχθεί: “[…] επηρεασμένος από όσα είδα εις την πλατείαν Χιλής εις το Παρίσι […] είχον εντυπωσιασθή. Διότι είδα αστυφύλακας με μάσκας και ασπίδας που ενεθύμιζον πολεμιστάς του μεσαίωνος καθώς και ειδικά μηχανοκίνητα της αστυνομίας. Και έκαμα τότε την σκέψιν, ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα η σημερινή Αστυνομία, του αγγλικού τύπου, ή και η Χωροφυλακή, ανήκει εις εποχίν η οποία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί […] Αν η Αστυνομία και η Χωροφυλακή διέθετε αυτόν τον αναγκαίον και σύγχρονον οπλισμόν […] είναι πάρα πολύ πιθανόν να καθίστατο περιττή η επέμβασις των τεθωρακισμένων εις το Πολυτεχνείον και να μη προέκυπτε ανάγκη κηρύξεως στρατιωτικού νόμου”5. Από την άλλη, ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών, απαντά για την άσκηση αδικαιολόγητης βίας στον Ζ.Κ.: “Όλες οι αστυνομικές πρακτικές λένε τα ίδια πράγματα […] Αυτή είναι η πρακτική. Σε όποιον αρέσει […]σ’ εμένα δεν αρέσει κάτι άλλο. Δεν μπορεί να κρίνεται η δράση του αστυνομικού, που […] προβλέπει συγκεκριμένα πράγματα, βάσει της πολιτικής ιδεολογίας του καθενός που κυβερνάει6. Τέλος, πορεία αστυνομικών στη Γαλλία, τον Οκτώβριο του 20167, κι εν μέσω των ταραχών του Nui Debout, αψηφά τις “κυβερνητικές απαγορεύσεις” για να “καταγγείλει τους ανεπαρκείς πόρους προκειμένου να αντιμετωπίσει την ανομία”. Υπάρχουν άπειρα ακόμα παραδείγματα, όμως νομίζουμε ότι αυτά είναι επαρκή για να δείξουν τη σύνδεση των τριών όρων της αλληλουχίας που περιγράφουμε. Μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου βρισκόμαστε ενώπιον μιας μετάβασης: το τεχνικό ζήτημα μιας πολιτικής σύγκρουσης, που περιγράφει ο Μαρκεζίνης, είναι σήμερα το πολιτικό ζήτημα μιας τεχνικής διακυβέρνησης. Εξηγούμαστε. Αν ο πρωθυπουργός της χούντας ήθελε να διασώσει, με τεχνικά μέσα την “ομαλή μετάβαση” από τη χούντα στη δημοκρατία, ο πρόεδρος των αστυνομικών, απαιτεί από την κυβέρνηση να “μην μπλέκεται στα τεχνικά ζητήματα” αυτών που “εγγυώνται την πολιτική της ύπαρξη”. Εξάλλου, το όνειρο του Μαρκεζίνη αφού το υλοποίησε η δημοκρατία, το επανέλαβε το 2009, όταν συγκρότησε τις ομάδες Δ και ΔΙΑΣ, σαν άμεση στρατιωτικού τύπου απάντηση στον Δεκέμβρη του 2008. Το πραγματικά καινούριο, όμως, είναι η αντιστροφή στις σχέσεις διακυβέρνησης και αστυνομίας: τώρα πια το αστυνομικό σώμα κατανοεί ότι δεν είναι απλά ένας μηχανισμός εκτέλεσης εντολών της κυβέρνησης αλλά η προϋπόθεσή της, ο εγγυητής της ύπαρξής της. Είναι λογικό, από τη στιγμή που η ασφάλεια δεν είναι δεξιά ή αριστερή»8 αλλά όρος αναπαραγωγής του συστήματος ως “ακραίου κέντρου” ενάντια στις αποκλίσεις, και αφού η πολιτική έχει αναχθεί σε μια διαρκή αστυνομική επιχείρηση, οι επιχειρήσεις της αστυνομίας να είναι κατεξοχήν ζήτημα τεχνοκρατικής πολιτικής. Και, φυσικά, το λαμπρό αποτέλεσμα αυτής της μετάβασης είναι η αστυνομία να ζητάει από τους “πολιτικούς” να βάλουν τάξη στον πληθυμό. Δεν είναι από εδώ παρά ένα βήμα για να θεωρούμε φυσιολογικό το θέαμα οπλισμένων και κουκουλοφόρων αστυνομικών να κατευθύνεται στα Ηλύσια Πεδία, το σύμβολο της ενότητας της εξουσίας της Γαλλικής Δημοκρατίας, φωνάζοντας «διεφθαρμένα συνδικάτα» και «οι μασόνοι στη φυλακή», με τον υποψήφιο (τότε) πρόεδρο Σαρκοζί να τους στηρίζει. Η τεχνική υποστήριξη της αστυνομίας (ή πιο σωστά, του τεχνοοικονομκιού συμπλέγματος άμυνας-ασφάλειας) στις πολιτικές επιλογές της κεφαλής του κράτους έχει μετατεθεί σε πολιτική στήριξη της κυβέρνησης στις τεχνο-κρατικές επιλογές της αστυνομίας. Είναι κάτι περισσότερο από ένδειξη αυθάδειας. Η αστυνομία, πριν διεκδικήσει και αυτή την υλική της αυτονομία, έχει ήδη αρχίζει να απαιτεί, να υπερασπίζεται και να διατυμπανίζει την πολιτική της αυτονομία.

10) Πολύς κόσμος αναρωτιέται, με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου9, για τις σχέσεις τις αστυνομίας με το “παρα-κράτος”, τη “μαφία”, τον “εθνικό κορμό” ή τα “ακραία εθνικιστικά κόμματά”. Διατηρώντας όλη την επιφύλαξη που μπορούμε να έχουμε για το τι θα σήμαινε “παρακράτος” στην παραπάνω συλλογιστική, τολμούμε να πούμε ότι η σχέση είναι αντίστροφη από την έννοια της “κάλυψης” ή της “παροχής υπηρεσιών” (έναντι τιμήματος ή ανταλλαγμάτων, αν και όλα αυτά μπορεί φυσικά να υπάρχουν στα πλαίσια μιας συναλλαγής – βλ. “Tο Αμαρτωλό ΑΤ Ομόνοιας”, που βρίσκεται ξανά πρωταγωνιστής, αυτή τη φορά στο “επίσημο” [και από ό,τι φαίνεται συντονισμένο] λυντσάρισμα ενός ανθρώπου)10. Η αστυνομία, κατά μία έννοια, ή ένα μέρος της, είναι κομμάτι του συνεχούς ενός συνόλου κοινωνικών σχέσεων που διατρέχεται από αντίστοιχες επιμέρους “επενδύσεις”, συσσωρεύσεις κεφαλαίων, οπτικές της αξιοποιήσης του χώρου κλπ. Γι’ αυτό μπορεί να διαιρείται και στο εσωτερικό της, κάτι που να αντανακλάται και στις πολιτικές διαφοροποιήσεις της. Αφού οι μπάτσοι έχουν κατακτήσει το δικαίωμα να δολοφονούν, να καλύπτουν, να τραυματίζουν, να απειλούν χωρίς να τιμωρούνται ή να κατονομάζονται, όταν έχουν “κερδίσει” τον πιο εξελιγμένο οπλισμό και τα επαγγελματικά τους προνόμια, τι άλλο μένει εκτός από την αναγνώρισή τους ως μια πολιτικά αυτόνομη “κοινότητα” μέσα στους θύλακες του κράτους, με δικές της σχέσεις, δικές της συνδέσεις και δίκτυα εξουσίας;

Χοντρικά, μπορούμε να πούμε ότι η αστυνομία (κατ’ αναλογία του πολιτικού προσωπικού) είναι διαιρεμένη σε δύο αντίρροπες τάσεις. Αντίρροπες, βέβαια, μόνο με την έννοια ενός “τέρατος με δύο κεφάλια” ενάντια σε κάθε καταπιεσμένο/η ή -για να υιοθετήσουμε την αργκό των ίδιων- την έννοια “του καλού και του κακού μπάτσου”. Από τη μία είναι το συντηρητικό “φιλελεύθερο” κόμμα, που πιστεύει ακόμα στο λειτούργημα της αστυνομίας και αναμένει ακόμα τον εκδημοκρατισμό της, τον εκσυγχρονισμό και την συμπερίληψη των σύγχρονων δικαιωματικών τάσεων στο εσωτερικό της. Αυτό το “κόμμα” θέλει να είναι ένα μέσο για την υπεράσπισης της τάξης, μιας τάξης που πια δεν υπάρχει ή, μάλλον, την απαξιώνουν όλοι/ες. Από την άλλη είναι το “κόμμα της δράσης”, αυτό που ρουθουνίζει περιμένοντας να μπει στη μάχη, να λειτουργεί αυτόκλητα, για να καθαρίσει τα “αποβράσματα”. Αυτό το κόμμα ονειρεύεται να βάλει τη δική του τάξη, να χρησιμοποιήσει το πολιτικό σύστημα σαν μέσο στην ίδια του την ύπαρξη σαν αυτοτελή σκοπό. Αυτά τα δύο κόμματα μπορούν να συνυπάρξουν μόνο αν εμφανιστεί μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη να στηρίξει πολιτικά έναν κρατικό μηχανισμό που θα καθαρίσει τα αποβράσματα. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και τότε θα διακυβεύεται κάτι παραπάνω από την αυτοτελή ύπαρξή της. Θα διακυβεύεται η ύπαρξη του κράτους.

0) (Δεν είναι) συμπέρασμα. Ο ρόλος του συμπλέγματος άμυνας-ασφάλειας είναι να παράγει τάξη μέσα από το χάος, όπου και τα δύο διατηρούνται σε μια σχετική ασυμμετρία διαχωρισμένων πολιτικών κοινοτήτων. Από τη μια, το περιφραγμένο χάος στο οποίο οι από κάτω βιώνουν μια διαρκή κατάσταση που μοιάζει με έκτακτη ανάγκη. Από την άλλη, η περιφραγμένη δημοκρατία της οποίας η ομαλότητα αναπαράγεται διαρκώς σαν ένα πλεόνασμα της κατάστασης εξαίρεσης από “την άλλη μεριά του τείχους”. Αυτό το μεταβλητό και παγκόσμια διευρυμένο Apartheid, συντηρεί πλέον και την ύπαρξη της αστυνομίας αλλά ίσως είναι ταυτόχρονα ο νεκροθάφτης της. Το όλο και μεγαλύτερο μίσος για την αστυνομία, που συνοψίζεται πια στο παγκοσμιοποιημένο σύνθημα “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”, δεν έχει να κάνει με το παρόν “ρήγμα” μεταξύ αστυνομίας και κοινωνίας αλλά με τον άμεσο κίνδυνο του όλο και μεγαλύτερου ρήγματος μεταξύ αυτών που ήδη μισούν την αστυνομία και αυτών που τη στηρίζουν. Μεταξύ “εχθρών” και “συνεργατών”. Μήπως, πάντα αυτό δεν ήταν πάντα, στην τελική του μορφή, το υπαρξιακό διακύβευμα κάθε επαναστατικής απόπειρας;

Όταν η λειτουργία της αστυνομίας παράγει περισσότερο χάος από τάξη ή περισσότερο χάος από αυτό που καλείται να διαχειριστεί, τότε ο ρόλος της καταρρέει. Απέναντι σε αυτό είτε θα αυτονομηθεί συνολικά είτε θα επιστρέψει στο περιορισμένο καθήκον της εκτέλεσης εντολών ενός πολιτικά απαξιωμένου βραχίονα. Η αστυνομία είναι πια το τελευταίο όριο της εγγύησης ότι η τάξη θα επιστρέψει από το χάος. Σε αυτό της αρμόζει, απλά και μόνο, να αντιμετωπιστεί ως αυτό που είναι: το τελευταίο εμπόδιο πριν “γίνουμε ακυβέρνητοι”

Μανώλης Ψ

 

2 Μάλλον αυτό το πλήθος μοιάζει κάπως περισσότερο με τον αρνητικό ορισμό του Agamben (“Κι έτσι, αν κανείς θελήσει να προβεί σε μια προφητεία για την πολιτική του μέλλοντος, αυτή δεν θα έχει να κάνει αναφορικά μ’ έναν αγώνα για την κατάκτηση ή τον έλεγχο του κράτους από τα νέα ή τα παλιά υποκείμενα, αλλά μάλλον μ’ έναν αγώνα ανάμεσα στο κράτος και το μη-κράτος (την ανθρωπότητα), σε μια ανεπανόρθωτη διάζευξη μεταξύ μιας μη ταυτοτικής μοναδικότητας και της κρατικιστικής οργάνωσης”, Η Κοινότητα που Έρχεται, 2001, σ.124) ή τον “κάπως θετικότερο” του Frank Rudda, όπου το πλήθος θα μπορούσε να κατανοηθεί ως ό,τι δεν χωράει στη διαλεκτική αλυσίδα “οικογένεια, εργασία και έθνος”, παράγοντας γραμμές φυγής… (Hegels Rabble)
3 DG, Χίλια Πλατώματα, Εκδ. Πλέθρον, σ.515
4 Όπως το θέτει η ΕΕ υποδειγματικά στις θέσεις της ΕΠΑΑ: “Η ασφάλεια αποτελεί προϋπόθεση της ανάπτυξης” Ευρωπαιϊκή στρατηγική Ασφαλείας, Βρυξέλλες, 12/12/2003.
5 Ιός, Ελευθεροτυπία. Όπως αναφέρεται και στο κείμενο, σημειώνουμε ότι τα ΜΑΤ φτιάχτηκαν το ’76, από την κυβέρνηση Καραμανλή. Εδραιώθηκαν τη δεκαετία του ’80 απ’ την κυβέρνηση Παπανδρέου και τριπλασιάστηκαν το ’96 απ’ την κυβέρνηση Σημίτη

10Αυτή, βέβαια, το σοκ έχει προ πολλού ξεπεραστεί, τουλάχιστον εμπειρικά, στα κομμάτια του πληθυσμού (κυρίως προσφυγικά, αποκλεισμένα κλπ) όπου το «κανονικό» της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι γι’ αυτά «εξαίρεση». Συνήθως, ένα κύμα φόβου διαταράσσει την πολιτική μας ύπαρξη μόνο όταν αυτή η αντιστροφή μεταξύ κανονικότητας και εξαιρετικότητας αγγίξει την εμπειρία μας σαν κάτι που πάντα παρόν. Αυτό μάλλον κινητοποιεί έναν αυθόρμητο συναγερμό και όλα τα αντανακλαστικά μιας φετιχιστικής απώθησης του στυλ «το ξέρω ότι πάντα έτσι να ήταν αλλά δεν είναι δυνατό να…»

Πηγή: ταξικές μηχανές

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ , , ,

Τιμή στον Mikhail Zhlobitskiy

Ο πόλεμος δεν είναι μονάχα στρατοί παραταγμένοι, στρατιωτικά σαλπίσματα, και παραγγέλματα, πλήθη που αλλαλάζουν καθώς θερίζονται μαζικά από τα πολυβόλα , μαζικοί θάνατοι που προκαλούν άψυχα κουμπιά που πατιουνται απο ψυχρούς χειριστές, παρελασεις τεθωρακισμένων αρμάτων και υπερπτήσεις βομβαρδιστικών. Πόλεμος είναι και το πάθος, η λαχτάρα, η οργή και το μίσος του ατόμου που υψώνει την απόφαση του να χτυπήσει το τέρας αυτού του δολοφονικού κόσμου εδώ, εκεί παρά πέρα. Αυτή η άγρια δίψα για επίθεση στις αξίες του πολιτισμένου γαλαξία της απέραντης σαπίλας που κυριαρχεί παντού γύρω μας. Πόλεμος είναι και οι απελπισμένες κραυγές των μοναχικών ενάντια στην Κυριαρχία. Πόλεμος είναι και η ατομική επιλογή στο σκοτάδι που οπλίζεται με πυροκροτητες και μπαρούτι ενάντια στη βαρβαρότητα και τη μαζική συνενοχή. Που οπλιζεται με μια απόφαση βαθιά χαραγμένη στην καρδιά, μια απόφαση που λυσσασμένα σφίγγει τα δόντια μέχρι να ματώσουν τα ούλα , μια αποφάση που βροντοφωνάζει με την δύναμη χίλιων εκρήξεων: “Μάχομαι μέχρι το τέλος” .

Τιμή για πάντα στον 17χρονο αναρχικό Mikhail Zhlobitskiy που έπεσε νεκρός πυροδοτώντας μια βόμβα στα γραφεία των μυστικών υπηρεσιών της Ρωσίας (FSB).


Πηγή:theblast

Posted in: Διεθνή, Εγχώρια, Καλέσματα-Ανακοινώσεις, νέα by ragnarok Comments Off on Τιμή στον Mikhail Zhlobitskiy , ,

Μπροσούρα: Η ειρήνη τους μυρίζει πόλεμο

Μια διασυλλογική απόπειρα ανάγνωσης των πολιτικών εξελίξεων με αφορμή τις αναδυόμενες εντάσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα, τον ιστορικό ρόλο διακρατικών πολιτικοστρατιωτικών οργανισμών και την κοινωνικοοικονομική διάσταση ενός επερχόμενου πολέμου από τις συλλογικότητες κατάληψη Terra Incognita, αναρχική ομάδα Πυρανθός και Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά

Η μπροσούρα σε ηλεκτρονική μορφή εδώ

Posted in: Αρχείο by terraincognita Comments Off on Μπροσούρα: Η ειρήνη τους μυρίζει πόλεμο , ,

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Δημήτρη Δημτσιάδη-Δίκη 8 Νοέμβρη

 

Η καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης

είναι η επιτομή της εντατικοποίησης στην πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους

Το τελευταίο διάστημα ο αναρχικός και ολικός αρνητής στράτευσης Δημήτρης Δημτσιάδης βιώνει ένα ιδιώτυπο καθεστώς ομηρίας που βασίζεται στην εμμονική και προσωποκεντρική δίωξη των στρατιωτικών μηχανισμών καταστολής προς το πρόσωπό του. Μέσα σε 2 χρόνια συνειδητής και πολιτικής ανυποταξίας βρίσκεται αντιμέτωπος με 4 διώξεις με βάση τη σαδιστική φύση του συνεχούς αδικήματος και παράλληλα 4 διοικητικά πρόστιμα των 6000€.  

Το τελευταίο διάστημα χαρακτηρίζεσαι από αμείωτες διακρατικές εντάσεις και αλλαγές στους συσχετισμούς ισχύος. Η προσπάθεια επιβολής της εθνικής κυριαρχίας στα χωρικά ύδατα και οι προστριβές που δημιουργούνται για τον έλεγχο των ΑΟΖ, εντείνουν την πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους για έναν ακόμα πόλεμο. Οι διαρκείς εξοπλιστικές αναβαθμισεις, η ένταση στην εδαφικοποίηση των νατοϊκών δυνάμεων με τη δημιουργία νέων βάσεων,  οι εντατικές στρατιωτικές ασκήσεις του ελληνικού κράτους με τη συμμετοχή  μηχανισμών άλλων χωρών αποτελούν πλέον μια νέα κανονικότητα, που κάνει το ενδεχόμενο ενός πολέμου πιο ρεαλιστικά υπαρκτό από ποτέ.

Δεν αποζητούμε καμία διαμάχη μεταξύ των καταπιεσμένων, όποια γλώσσα και αν μιλάνε, όποιο χρώμα και αν έχουν. Ο εχθρός μας βρίσκεται κσι μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Μέσα στα υπουργικά γραφεία, στις βιομηχανικές μονάδες και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς, μέσα στους εκκλησιαστικούς ναούς και στα τηλεδικία. Μιλάει την ίδια γλώσσα με εμάς και προσποιείται τον σύμμαχο. Ο εχθρός μας βρίσκεται μέσα στις καθημερινές σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Και όσο αποφασισμένοι είμαστε να μη στρατευθούμε στο πλεύρό του, άλλο τόσο λυσσασμένα αποφασισμένοι είμαστε να πολεμήσουμε εναντίων του. Ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, αυτοδιάθεσης  και αλληλεγγύης.

Κανένας πόλεμος μεταξύ των εκμεταλλευόμενων

Καμία ειρηνη μεταξύ των τάξεων

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Δημήτρη Δημτσιάδη

Δίκη 8 Νοέμβρη 9:00 Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο, Αφίσες by terraincognita Comments Off on Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Δημήτρη Δημτσιάδη-Δίκη 8 Νοέμβρη , ,

Cold Wave και Dark Wave Καφενείο, 6/11 21:00

Αυτοοργανωμένο καφενείο-bar στην κατάληψη Allerta (7η πάροδος Ν. Θεοτόκη, Σπηλιά), τρίτη 6/11 στις 21:00.

Posted in: Κείμενα by allerta Comments Off on Cold Wave και Dark Wave Καφενείο, 6/11 21:00

Η ψυχή στον βωμό του μόχθου και η εργασία ως προνόμιο

Μας λένε ότι η εποχή μας είναι η εποχή της δουλειάς.

Στην πραγματικότητα, είναι η εποχή της θλίψης,

της αθλιότητας και του ξεπεσμού.

Πωλ Λαφάργκ

Έχει ιδιαίτερη αξία να εξεταστεί όσο πιο ενδελεχώς γίνεται η σχέση μεταξύ της φαντασιακής θέσμισης της εργασίας στα πλαίσια της φαρμακευτικής αγωγής και της νέας ηθικής της εργασίας που προάγει η συγκαιρινή παλινόρθωση του καπιταλισμού. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε μετά βεβαιότητας ότι δεν έχει υπάρξει άλλη εποχή με τόσο ηχηρή αποθέωση της εργασίας όσο η σημερινή: η εργασία πλέον οφείλει να λατρεύεται για τις θεραπευτικές, μαγικές και λυτρωτικές της ιδιότητες. Με την οικονομία της αγοράς να έχει αναλάβει τον μετασχηματισμό της εργασίας σε ένα νέο είδος εξουσίας που ελέγχει απόλυτα τους ανθρώπους, αυτό που τελικά τους επιφυλάσσεται ως ένταξη στην κοινωνία είναι ο ρόλος αποκλειστικά των παραγωγών και καταναλωτών τη στιγμή που ο ένας θεσμός μετά τον άλλον δείχνουν να υποχωρούν και να καταρρέουν μπρος σ’ αυτή την επιταγή. Άλλωστε, όταν θεσμοί όπως η οικογένεια, η εκπαίδευση, η φιλία δεν καταφέρνουν να υπαχθούν και να προσαρμοστούν στους κανόνες της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς, τότε αποτελούν τροχοπέδη για την πορεία της καριέρας, την ανάπτυξη του επαγγελματικού Εγώ και την εξέλιξη του εαυτού μας σε μικροσκοπική επιχείρηση. Πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι η κοινωνική κινητικότητα που καθοδηγεί το όνειρο της επαγγελματικής ανέλιξης προϋποθέτει χαλαρούς και εύθραυστους δεσμούς, μακριά από συναισθηματικές φορτίσεις και ψυχική επένδυση, που μπορούν ανά πάσα στιγμή να σπάσουν. Στον εύκαμπτο και ηδονιστικό καπιταλισμό της υπερνεωτερικότητας οι σχέσεις γίνονται κυμαινόμενες, ανάλαφρες και φευγαλέες, υπακούουν στο κάλεσμα του πλανητικού νομαδισμού· το να προσκολλάται κανείς σε μια σταθερή σχέση, να αφιερώνεται στην κοινότητά του ή να συμπράττει με τους πλησίον του έχοντας μακροπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα συνιστούν κατάρα, δείχνουν αδυναμία, προσφωνούν την καταδίκη της στασιμότητας.

Εκ πρώτης όψεως, η ευλογία της εργασίας παρουσιάζεται σαν ένα φαινόμενο που συνυπάρχει με τη γένεση του ανθρώπου, οδηγώντας τους φιλοσόφους της κλασικής πολιτικής οικονομίας όχι μόνο να την ταυτίσουν με την ανθρώπινη υπόσταση στο σύνολό της, αλλά και να την θεωρήσουν απώτατο προορισμό της ανθρώπινης κατάστασης. Κοιτώντας όμως πιο προσεκτικά την εκδίπλωση της ιστορίας, αυτή η τάση, μακράν του να προσιδιάζει στην απόκρυφη «φύση» του ανθρώπου, μάλλον εμφανίζεται, τροφοδοτείται, διογκώνεται και τελικά επικυριαρχεί μέσω της επικράτησης ενός συγκεκριμένου πνεύματος1. Σε αντίθεση, λοιπόν, με τη σύγχρονη κοινωνία όπου ο μόχθος μοιάζει να είναι το μόνο που έχει απομείνει προκειμένου να προσανατολίσει τη δραστηριότητά του ο άνθρωπος, στον αρχαίο κόσμο η εργασία λογιζόταν ως η κατώτερης μορφής ενέργεια της vita activa, η πιο εξευτελιστική και ατιμωτική συνθήκη. Ομοίως και με τον αποκαλούμενο πολιτισμό των «άγριων» κοινωνιών που αφιέρωναν ελάχιστο απ’ τον συλλογικό τους χρόνο για τον κοινωνικό μεταβολισμό2. Η απέχθεια για την εργασία πηγάζει απ’ το γεγονός ότι, μέσω αυτής, ο άνθρωπος κατέληγε υποζύγιο των ίδιων του των αναγκών, υποδουλωνόταν, υποχρεωνόταν σε μια βάναυση ζωή και τελικά στερούνταν την ανθρωπινότητά του, την ιδιότητα του να πράττει και να ομιλεί με τους άλλους μέσα στη δημόσια σφαίρα και να συγκροτεί ένα sensus communis μαζί τους που θα υπερβαίνει τον μεταβολισμό του καθημερινού ζόφου και θα συνθέτει μια ζωή που θα δημιουργεί σπουδαία και λαμπρά πράγματα, ικανά να τον υψώσουν πάνω απ’ το βιολογικό του επίπεδο. Η συνείδηση ότι το ανθρώπινο ον δεν εξαντλείται στην ικανοποίηση των φυσικών του αναγκών και στον κόσμο των αισθήσεων έδωσε το έναυσμα σε ένα κίνημα απελευθέρωσης απ’ τη χρείαν, με τον δαμασμό της αναγκαιότητας και την απαλλαγή απ’ την εξαχρείωση να θεωρούνται ως δυο εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις της ελευθερίας για λόγους και πράξεις, την αποκάλυψη με άλλα λόγια των ιδιοτήτων που μπορούν να καθορίσουν τη μοναδικότητα ενός προσώπου εμφανίσιμου και αναγνωρίσιμου από τους άλλους3

Φαίνεται να έχουμε γυρίσει σελίδα απ’ αυτή την αντίληψη, όπου η εργασία έδινε τη σκυτάλη στο σύμπαν των ανώτερων δραστηριοτήτων που όριζε η ελευθερία, αφού η πρώτη επιτελούσε το έργο της με την εκπλήρωση αποκλειστικά της ανάγκης για επιβίωση και αυτοαναπαραγωγή. Βρισκόμαστε, λοιπόν, ενώπιον μιας μετάλλαξης ιστορικών διαστάσεων η οποία, παρά τις ενδιάμεσες αλλοιώσεις στις προσλαμβάνουσές της4, συνθέτει την εξής αντίφαση στη διαλεκτική αλληλεπίδραση μεταξύ του προσανατολισμού του ηθικού υποκειμένου και των τεχνικών δυνατοτήτων που δείχνουν διαρκώς ικανές να υπερβαίνουν και να διαλύουν τη σχέση του με τις κατηγορικές προσταγές: όσο περισσότερο η ανάπτυξη του τεχνικού φαινομένου απαλλάσσει τον άνθρωπο από τον φόρτο της ενεργής ζωής, τόσο περισσότερο αυξάνεται η ζήτηση για εργασία και όλο και περισσότερο καθορίζεται η ανθρώπινη υπόσταση απ’ τις σχέσεις παραγωγής· όσο πιο πολύ απαξιώνεται η υπόσταση της εργασίας και περιθωριοποιείται απ’ τη μεγατεχνική, τις επιστημονικές μεθόδους οργάνωσης της παραγωγής, τον αυτοματισμό και την κατάργηση της προσπάθειας, τη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία δίχως την ανάγκη εργασιακής δύναμης, την αυτορρύθμιση της αγοράς, τόσο πιο πολύ κορυφώνεται η φαντασιακή επένδυση της εργασίας με αρετές χιλιαστικές και απελευθερωτικές στη θέση των υποδουλωτικών. «Arbeit macht frei», το κλειδί κατανόησης της καπιταλιστικής κοινωνίας που επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην ατελεύτητη συσσώρευση του πλούτου και την απεριόριστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων5. Σαν τελικά από μια διεστραμμένη αντιστροφή των όρων, η εκμηδενιστική σπατάλη του ανθρώπινου όντος με τη μορφή της αδιάκοπης εργασίας θα έφερνε την οριστική ελευθερία και την αγωγή των ψυχών στην πολιτεία του Θεού, μετατρέποντας τελικά την κοινωνία σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ανθρώπινων απορριμμάτων.

Με την άρση του «δικαιώματος στην επιβίωση»6 ξεκίνησε ένας μεγάλος κοινωνικός και οικονομικός μετασχηματισμός όπου, με πρόσχημα την καταπολέμηση της μοχθηρίας, άνοιξε μια ακόρεστη όρεξη για «ανάπτυξη», ώστε να ριχτούν οι άνθρωποι με τα μούτρα στην εργασία, να εξαναγκαστούν σε έναν εγκόσμιο παραγωγικό ασκητισμό ο οποίος αν δεν εξασφαλιζόταν δεν μπορούσε να εξασφαλίσει με τη σειρά του «τα προς το ζην» για το άτομο. Πρόκειται για την πρώιμη φάση του καπιταλισμού όπου, σύμφωνα με την απόφανση του Μαρξ στα Χειρόγραφα, οι προλετάριοι «εργάζονται για να ζουν» – πράγμα που σημαίνει πως ο εργαζόμενος εκείνης της περιόδου είχε συνείδηση της ταπείνωσης που υφίσταται, εξαναγκαζόταν από τη βία της ανάγκης στο εργοστάσιο, ήταν ακόμα διαποτισμένος από τις «τεμπέλικες» προβιομηχανικές αξίες, βίωνε με τον χείριστο τρόπο τη μετατροπή της ζωντάνιας του σε απονεκρωμένη εργασία που παράγει εμπορεύματα, αλλοτριωνόταν μέσα στο εργοστασιακό σύστημα, αλλά ανέπνεε τον αέρα της ελευθερίας, όταν έβγαινε απ’ αυτό. Αυτή η υπόρρητη σύγκρουση κορυφώθηκε μέσα από το εγγενές μίσος για την εργασία που εκδηλωνόταν στους ταξικούς αγώνες7, την εντύπωση πως «η ζωή ξεκινά μετά τη δουλειά». Η απόσχιση της εργασίας απ’ τον κύκλο της ζωής σηματοδοτεί και τη σταδιακή οργάνωση της παραγωγής σε μια ξεχωριστή και αυτόνομη σφαίρα που αναπόφευκτα οδήγησε στην ανάδυση της «αγοράς εργασίας». Όμως, οι εξελίξεις στην άνοδο και την εδραίωση του νεωτερικού καπιταλισμού δεν πρέπει να επισκιάσουν αυτή τη σημαντική λεπτομέρεια για τα δεδομένα της εποχής: τα όρια μεταξύ εργασίας και ζωής ήταν διακριτά8

Σήμερα, αντιθέτως, στον απόηχο της δεύτερης ατομικιστικής επανάστασης που γνώρισε ο πολιτισμός μας αρχής γενομένης από τη δεκαετία του 1960, τα πράγματα είναι ασφαλώς πολύ πιο σοβαρά: από τη ραγδαία εμπορευματοποίηση της κουλτούρας, την κυριάρχηση του ελεύθερου χρόνου από τη βιομηχανία της διασκέδασης, την ιδιωτικοποίηση και «υπαλληλοποίηση» της κοινοτικής ζωής υπό τη μορφή κοινωνικών υπηρεσιών μέχρι την εξάπλωση της κοινωνικής δικτύωσης και της κομπιουτεροποίησης των προσωπικών δεσμών, η διάκριση μεταξύ εργασίας και ζωής δεν τίθεται ακριβώς εξαιτίας της πολτοποίησης και της κοινοτοποποίησης όλων των κοινωνικών σχέσεων. Λογική του «melting pot», η αποξένωση και η αλλοτρίωση του ανθρώπου πολλαπλασιάζονται σε υπερθετικό βαθμό κάθε στιγμή της καθημερινότητας δημιουργώντας ένα κλίμα ρευστότητας, ελαστικότητας και αδιάκοπης κινητικότητας. Μέσα σ’ αυτή την αγχώδη ατμόσφαιρα της αβεβαιότητας, το animal laborans πλέον δεν εργάζεται για να ζει αλλά ζει για να εργάζεται. Δεν είναι η εργασία που ενσωματώνεται στον κύκλο της ζωής, μα η ζωή που ενσωματώνεται στον κύκλο της εργασίας, καθότι, όπως φαίνεται, μόνο διαμέσου της εργασίας έχει νόημα να ζει κανείς, μονάχα αν καταφέρει κάθε ατομική ύπαρξη να βυθιστεί στην αγορά εργασίας και να προσαρμόσει τη συμπεριφορά της στη φρενήτιδα της καριέρας και της επαγγελματικής ανόδου θα έχει αξία η ζωή, καθώς η εργασία είναι η αξία, η φαντασιακή πρωτο-αξία θέσμισης του υποκειμένου9. Υπ’ αυτή την έννοια μόνο τυχαίος δεν μπορεί να θεωρηθεί ο εκθειασμός των «εμπειριών» από τις δομές της φεστιβαλικής μας κουλτούρας, όπου, ακριβώς επειδή η ορμή των οποίων δεν είναι παρά η αντανάκλαση του εγκλωβισμού της ζωής στην άμεση εμπειρία της επιβίωσης που συντηρείται μέσω του μόχθου, τελικά πρέπει να νοούνται ως εξευγενισμένες και φιλικές προς τον χρήστη μορφές μίμησης της εργασίας.

Οι δοξολογίες και οι πανηγυρικοί του υπερνεωτερικού καπιταλισμού όχι μόνο εντείνουν τις αντιφάσεις της εργασίας, αλλά συν τοις άλλοις τη μετασχηματίζουν από δικαίωμα σε προνόμιο. Η υποχώρηση του κοινωνικού ιδεώδους «εργασία και δίκαιος μισθός για όλους» δίνει τη σκυτάλη στην εξατομικευμένη λογική του «όσοι εργάζονται είναι προνομιούχοι», «βολεμένοι» και τυχεροί, επειδή τουλάχιστον «κάνουν κάτι». Η ειρωνεία της αυτονόμησης της οικονομικής ανάπτυξης απ’ την επιβίωση φαίνεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις μέρες μας με τη δημιουργία μιας εργασιακής κοινωνίας δίχως εργασία, με τη λατρεία του τοτέμ της εργασίας την ίδια στιγμή που το αντικείμενο του πόθου όλο και απομακρύνεται. Παρόλο που κατά γενική ομολογία τα ποσοστά της ανεργίας και της υποαπασχόλησης είναι εύφλεκτα, παρόλο που το μισθοδοτικό σύστημα, ο χρόνος εργασίας και τα όρια συνταξιοδότησης «απελευθερώνονται» απ’ την αναγκαιότητα και τα φυσικά όρια του ανθρώπινου οργανισμού, παρόλο που μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού σε όλες τις προηγμένες κοινωνίες αδυνατεί να σταθεροποιήσει την αναπαραγωγή του και μουρμουρά ενοχλημένα για την «κρίση», κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να εξεγερθεί ενάντια σ’ αυτό το ξεπέρασμα όλων των φραγμών, ώστε να επιβληθούν κάποια όρια· αντιθέτως όλο και περισσότεροι δείχνουν συμμορφωμένοι έως και ικανοποιημένοι από τη γενικευμένη ανικανοποίηση και τη διαρκή εντατικοποίηση των ρυθμών της ζωής, όλοι ανεξαιρέτως καταλήγουν να αντλούν μια υφέρπουσα ηδονή απ’ το «προνόμιο» της εργασίας – όχι απαραίτητα απ’ τη συγκεκριμένη ατομική εργασία που επιτελούμε ο καθένας ξεχωριστά, αλλά μάλλον απ’ την ίδια τη γεγονότητα ότι επιτελούμε κάποια εργασία. Στον αιώνα που διανύουμε η εργασία δεν είναι ένα «πράγμα» το οποίο πρέπει να γίνει, αλλά ένα γεγονός που θέλουμε να «κάνουμε».

Αυτός ο εθισμός του ανθρώπου στην εργασία την ώρα που η τελευταία γίνεται το πιο σπάνιο εμπόρευμα της εποχής μας μπορεί να γίνει κατανοητός απ’ τα νέα εταιρικά ήθη που προτάσσουν οι επιχειρήσεις προσπαθώντας να διαμορφώσουν ένα είδος υπερσύγχρονων δουλοπάροικων: οι θριαμβολογίες γύρω απ’ την «ανακάλυψη» του ανθρώπινου παράγοντα ως σημαντικού κεφαλαίου για τη βελτίωση των πωλήσεων, η προσχώρηση της αισθητικής και του στιλ μέσα στην εταιρεία, η δημιουργία ενός άνετου, κλιματιζούμενου και διασκεδαστικού εργασιακού περιβάλλοντος, η διαδικασία της «gamification», της παιγνιοποίησης των παραγωγικών σχέσεων, η δια βίου μάθηση, το κλίμα φιλικότητας και η πεποίθηση πως όλοι ανεξαιρέτως από τους διευθυντές μέχρι τις καθαρίστριες είναι «συνεργάτες», η νοοτροπία των meetings του προσωπικού σημαίνουν τη θυσία του ατόμου ψυχή τε και σώματι στον βωμό της εργασίας10 Καθώς οι εποπτικοί μηχανισμοί της αποδοτικότητας διαπερνούν πλέον όλο τον ψυχισμό του υποκειμένου και δεν περιορίζονται μόνο στη σωματική δύναμη, το αποτέλεσμα είναι η «διανοητικοποίηση» της εργασίας που άγεται από έναν μανιερισμό περί «smartness», ώστε να συγκεντρώνεται μαζί με τη σωματική και η πνευματική ενέργεια του εργαζομένου στις υπηρεσίες της επιχείρησης. Υπό αυτές τις συνθήκες, η επιτελεστικότητα τεντώνεται μέχρι τα έσχατα όριά της με αποτέλεσμα οι υψηλά προϊστάμενοι να απαιτούν τα πάντα να γίνονται όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, όσο το δυνατόν περισσότερα. Το άμεσο, βιαστικό και βραχυπρόθεσμο κέρδος, που τείνει να γίνει ο κανόνας λειτουργίας του νέου καπιταλισμού, καταργεί την ετεροχρονισμένη ικανοποίηση και την υπομονή και επιβάλλει την ηδονιστική ακαριαιότητα του multitasking, την εντύπωση ότι όλα μπορούν να γίνουν αμέσως, ότι τα κέρδη μπορούν να εκτινάζονται συνεχώς σε δυσθεώρητα ύψη – φυσικά πάντα με τα τμήματα ανθρωπίνων πόρων να προσδίδουν την ευγενική ονομασία «ανάληψη πρωτοβουλιών» σ’ αυτό τον εξοντωτικό παραλογισμό.

Αργά ή γρήγορα, ο εργαζόμενος καταλήγει όμηρος των ίδιων του των κινήτρων και του ομολογούμενου πάθους για αναρρίχηση στην κοινωνική πυραμίδα, η διάλυση της ταξικής συνείδησης και η επέκταση του ατομικισμού στην επαγγελματική ζωή λειτουργεί ως μηχανισμός κακοδιαχείρισης των υπαλλήλων. Αποτέλεσμα, ο καθένας να αισθάνεται σαν ατιμασμένος μονομάχος σε έναν οικονομικό πόλεμο όλων εναντίον όλων που εκτονώνεται στον πόθο για προαγωγή και για απόκτηση θέσεων εξουσίας. Η κατάρρευση του επαναστατικού συνδικαλισμού οφείλεται ακριβώς σ’ αυτή τη μετακίνηση από την υπεράσπιση των συλλογικών συμφερόντων των εργαζομένων προς τη βιογραφική μέριμνα για την ιδιοτελή εξέλιξη του εαυτού11. Εφόσον διατείνεται πως η εργασία δεν εκφράζει τα συλλογικά συμφέροντα αυτών που την εκπροσωπούν, τότε παύει να συνδέεται και με το ωφελιμιστικό καθήκον συμμετοχής στο κοινωνικό αγαθό ή της εκπλήρωσης του ανθρώπινου ιδανικού της προόδου και της προκοπής· ανακυκλώνεται γύρω απ’ τον εαυτό, επιστρέφει σ’ αυτόν μέσω μιας υγειονομικής, αθλητικής και ψυχοθεραπευτικής μαγγανείας και πλαισιώνεται από new age επαγγελματικές πρακτικές, ομοιοπαθητικές, γυμναστήρια, δίαιτες, φάρμακα, πρότυπα ομορφιάς και μια βιομηχανία κοσμετολογίας, ώστε να δουλεύουμε διαρκώς με τον εαυτό μας, να είμαστε σε εγρήγορση και διαρκή άμυνα απέναντι στην αναλωσιμότητα και τις εφήμερες συμβασιακές σχέσεις που επιβάλλει η αγορά εργασίας και να φαινόμαστε μονίμως νέοι, δραστήριοι, όμορφοι, χαρούμενοι και πρόθυμοι για δουλειά. Άλλωστε, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε: η ζωή είναι δουλειά. Ως εκ τούτου, όσο πιο πολύ αυξάνεται η ποσότητα της καθημερινής απασχόλησης, τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι υπόνοιες πως κάποιος είναι ζωντανός. Ομολογουμένως, εφόσον έχει διαμορφωθεί μια τέτοια κατάσταση, στο άλλο άκρο του ντοπαρίσματος και του workaholism, εκεί που κάνουν την εμφάνισή τους η υπερκόπωση και η ανεργία, παρατηρούμε ότι η έκλειψη της εργασίας συσχετίζεται με μια έκλειψη της ίδιας της ζωής, της αγωνίας να «επιζήσουμε» πάση θυσία, του απόλυτου κενού· η κατάθλιψη και η αυτοκτονία δείχνουν με τον πιο σπαρακτικό τρόπο τα απώτατα όρια αυτού του βιώματος.

1 Μαξ Βέμπερ, Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού, μτφ. Μ. Κυπραίου, επιμ. Β. Φίλια, Αθήνα, Gutenberg, 2006.

2 Ο Marshall Sahlins, στο μνημειώδες έργο του Stone Age Economics [Οικονομικά της λίθινης εποχής] (Σικάγο, Aldine – Atherton, 1972), ισχυρίστηκε ότι στους πολιτισμούς της λίθινης εποχής οικονομία, από δομική άποψη, δεν υπάρχει. Αν λοιπόν το πρόβλημα της σπάνης, σύμφωνα με τις προσταγές του σοσιαλιστικού οράματος, θα επιλυθεί τη στιγμή που η οικονομία θα καταργηθεί ως αυτόνομη σφαίρα της κοινωνικής ζωής και ο homo oeconomicus θα παραχωρήσει τη θέση του στον homo hominus, τότε η λίθινη εποχή ήταν η πρώτη περίοδος που χαρακτηρίστηκε από την κατάσταση της αφθονίας. Και αυτό το φαινόμενο είναι δύο συνήθως οι οπτικές που προσπαθούν να το ερμηνεύσουν: η πρώτη, εθνοκεντρική στις καταβολές της, αρθρώνει, σύμφωνα με τον Pierre Clastres, έναν λόγο περί «έλλειψης» μιλώντας για κοινωνίες «χωρίς Κράτος», «χωρίςοικονομία», «χωρίς επιστήμη», «χωρίς τεχνολογία»· η δεύτερη, αναγνωρίζοντας πως υπάρχει πάντα κάτι μέσα στην απουσία, η οποία προμηνύει ενδεχομένως το ξεπέρασμα μιας κατάστασης ή την αντίσταση σ’ αυτήν, διαβεβαιώνει πως τελικά πρόκειται για κοινωνίες «ενάντια στο Κράτος» ή «ενάντια στην οικονομία».

3 Πάνω σ’ αυτές τις παρατηρήσεις, το έργο της Άρεντ Vita Activa παραμένει αξεπέραστο. Βλ. Χάννα Άρεντ, Η ανθρώπινη κατάσταση (Vita activa), μτφ. Γ. Λυκιαρδόπουλου, Στ. Ροζάνη, Αθήνα, Γνώση, 2009.

4 Λέγοντας «ενδιαμέσες αλλοιώσεις» εννοείται ότι αν και, για παράδειγμα, η εργασία στις μέρες μας εμπνέεται από μια κουλτούρα εξατομίκευσης και δεν συνδέεται με την αρετή της προόδου ή δεν αποβλέπει σε μια εγγενή αλληλεγγύη των εργαζομένων προς έναν κοινωνικά ωφέλιμο σκοπό δεν αναιρεί το γεγονός ότι συνιστά πυρηνική φαντασιακή σημασία της καπιταλιστικής κοινωνίας.

5 Βλ. ενδεικτικά Κορνήλιος Καστοριάδης, «Σκέψεις πάνω στην “ανάπτυξη” και την “ορθολογικότητα”», Οι χώροι του ανθρώπου, μτφ. Ζ. Σαρίκα, επιμ. Μ. Κυρτζάκη, Αθήνα, Ύψιλον/βιβλία, 2007, σσ. 11-56 και Κορνήλιος Καστοριάδης, Η «ορθολογικότητα» του καπιταλισμού, μτφ. Κ. Σπαντιδάκη, Αθήνα, Ύψιλον/βιβλία, 1999.

6 Ως «δικαίωμα στην επιβίωση» εννοείται το άτυπο πλέγμα αλληλεγγύης, αυτοπροστασίας και αμοιβαιότητας μιας κοινότητας με σκοπό να παρέχει τα απαραίτητα αγαθά στα μέλη της, ώστε να μπορούν να καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες. Μερικές μορφές θεσμικής έκφρασης αυτού του δικαιώματος μπορούμε να διακρίνουμε, μεταξύ άλλων, στον τρόπο λειτουργίας των ενοριών που επιφορτίζονταν με αυτό το έργο, στις διάφορες τελετουργίες αναδιανομής από το potlatch μέχρι τη συλλογική κατανάλωση τροφής στις γιορτές της κοινότητας, ή ακόμα και στους αναδασμούς της γης. Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα των μετασχηματισμών της κοινωνικής ζωής εξαιτίας της άρσης του δικαιώματος στην επιβίωση, το έργο του Κάρλ Πολάνυι, Ο μεγάλος μετασχηματισμός: οι πολιτικές και κοινωνικές απαρχές του καιρού μας, μτφ. Κ. Γαγανάκη, Θεσσαλονίκη, Νησίδες, 2007, είναι αρκετά διαφωτιστικό.

7 Απόδειξη αυτής της κατάστασης είναι η πολιτική συνείδηση του προλεταριάτου του 18-19ου αιώνα καθώς και οι μορφές έκφρασης της ταξικής πάλης: απ’ τον πυροβολισμό των ρολογιών, το σπάσιμο των μηχανών, τον ξυλοδαρμό των επιστατών, τις στάσεις εργασίας μέχρι τα απεργιακά ξεσπάσματα, τις καταλήψεις των εργοστασιακών χώρων και το σαμποτάζ της παραγωγής ο σκοπός ήταν να σταματήσει η εργασία και η αποκτήνωση που αυτή επιφέρει. Και υπ’ αυτή την έννοια δεν είναι διόλου τυχαίο ή συγκυριακό όπου τα πιο κεντρικά αιτήματα του προλεταριάτου ξεκινούσαν από τη μείωση του εργάσιμου χρόνου και κατέληγαν στην κατάργηση της μισθωτής εργασίας.

8 Βλ. Ε. Π. Τόμσον, Χρόνος, εργασιακή πειθαρχία και βιομηχανικός καπιταλισμός, μτφ. Β. Τομανά, επιμ. Β. Τομανά, Σκόπελος, Νησίδες, 1994.

9 Anne Godignon και Jean-Louis Thiriet, “The Rebirth of Voluntary Servitude” [Η αναγέννηση της εθελοδουλείας], New French Thought: Political Philosophy, μτφ. αγγλικά Lisa Maguire, επιμ. Mark Lilla, Πρίνστον, Princeton University Press, 1994, σσ. 226-231.

10 Μερικές παραπλήσιες επισημάνσεις θα μπορούσε να αναζητήσει κάποιος στο Ζιλ Λιποβετσκί, Το λυκόφως του καθήκοντος: η ανώδυνη ηθική των σύγχρονων δημοκρατικών αρχών, μτφ. Β. Μηγιάκη, επιμ. Δ. Ποταμιανού, Αθήνα, Καστανιώτης, 1999.

11Μια συγκριτική αντιπαράθεση των ταινιών La classe operaia va in Paradiso [Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο] του Elio Petri (1971) καιDeux jours, une nuit [Δυο μέρες, μια νύχτα] των αδερφών Dardenne (2014) -ταινίες που ούτως ή άλλως τις χωρίζει μια χρονική απόσταση τεσσάρων δεκαετιών, απόσταση ικανή ώστε να αντικατοπτρίσει τη θύελλα των πραγματικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις- θα ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική, αλλά και παιδαγωγικού χαρακτήρα για την κατανόηση του περάσματος από τους εργατικούς αγώνες στον επαγγελματικό ατομικισμό. Ενώ στην Εργατική τάξη, η επίμαχη προβληματική και το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι οι, μέσα από δημόσια συλλογικά όργανα και πολιτικές μάχες, εσωτερικές τριβές και αντιπαραθέσεις εργατών, συνδικαλιστών, χαρτογιακάδων, αριστεριστών φοιτητών και λοιπών επαναστατικών γκρουπούσκουλων πάνω στο κομβικό ζήτημα της «χειραφέτησης της εργατικής τάξης στο σύνολό της», στην Δυο μέρες, μια νύχτα, αντιθέτως, η κεντρική κινηματογραφική φιγούρα είναι μια καταθλιπτική απολυμένη που απολύθηκε από τη συνέλευση των εργαζομένων, ώστε οι τελευταίοι να πάρουν σε μορφή bonus τους μισθούς που θα κέρδιζε η εταιρεία, και η οποία πρωταγωνίστρια αναλαμβάνει μέσα από ιδιωτικού τύπου προσωπικές συναντήσεις με τους «συναδέλφους» της, μοναχικά και οικτίροντας τη λύπησή τους στο να ανακαλέσουν την απόφασή τους, ώστε να μην χάσει τη δουλειά της.

** 2ο μέρος του κειμένου «Ένα σπάνιο εμπόρευμα: για την άνοδο και την πτώση της εργασίας»

Πηγή: respublica

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Η ψυχή στον βωμό του μόχθου και η εργασία ως προνόμιο , , ,

Σαμποτάζ

1. (ουσιαστικό) Παράνομη πράξη, συνήθως βίαιη, παρεμβολής και καταστροφής, η οποία στοχεύει στο να καταστήσει παραγωγικές, πολιτικές ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις μη λειτουργικές.

2. (ουσιαστικό) Δόλιος χειρισμός, πράξεις που στοχεύουν στην αποδιοργάνωση και την πρόκληση αποτυχίας μιας επιχείρησης ή ενός εγχειρήματος.

3. (ουσιαστικό) Υλική πράξη που στοχεύει στην παρεμπόδιση της κανονικής λειτουργίας μιας υπηρεσίας.

Κατά καιρούς, μπορεί να οδηγηθούμε στο να πιστέψουμε πως ζούμε σε έναν κόσμο φαντασμάτων. Χωρίς σώμα ή μορφή, στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες μας, προσπαθώντας να ταυτοποιήσουν και να ελέγξουν ολόκληρη την ύπαρξή μας. Λέγονται Οικονομία, Έθνος, Πολιτική, Δημόσιο Καλό, Κράτος, Τάξη. Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι, γιατί υπάρχουν και κυρίως κανείς δε συμφωνεί με το τι εννοεί κάποιος άλλος όταν τα χρησιμοποιεί. Έτσι, λοιπόν, τα φαντάσματα είναι φευγάτα, εξαιρετικά ανθεκτικά στην καλοπροαίρετη ή εποικοδομητική, όπως λένε, κριτική, καθώς έχουν την καταπληκτική ικανότητα να απορροφούν μισο-γνώμες, προσεγγίσεις στο περίπου και την επιφανειακή κριτική.

Η εξουσία διευρύνει συνεχώς την άβυσσο μεταξύ αυτών των ιδεολογημάτων και της αναντίρρητης ουσίας της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της αδικίας και της έλλειψης ελευθερίας. Η οικονομία αναφέρεται σαν να είναι κάτι ξεχωριστό από την αποπνικτική δουλειά μας, σαν να μην είναι τα ρούχα που φορούμε, κατασκευασμένα από εκατομμύρια σκλάβους σε κάποια μακρινή χώρα. Μιλάμε για Τάξη, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως όταν αυτή η σύλληψη εφαρμόζεται στην πραγματικότητα, σημαίνει χιλιάδες νεκροί μετανάστες στα σύνορα. Ακούγονται λόγια για Εγκλεισμό, Τιμωρία, Δικαιοσύνη, αλλά εκείνος που τα λέει σπανίως έχει περάσει χρόνια σε 9 τετραγωνικά μέτρα.

Με τον αγώνα διατρυπούμε αυτό το κάστρο των φαντασμάτων, τα ψέματα στα οποία είναι βασισμένη η κοινωνία. Βλέπουμε τα πράγματα σε όλην τους την αγριότητα, με σάρκα και οστά. Πέρα από το παιχνίδι των παραμορφωτικών καθρεφτών των ιδεολογιών. Πέρα από τους επαγγελματίες του λόγου και τους ειδικούς των αναλύσεων. Σπάμε τον ψευδή διαχωρισμό μεταξύ αντικειμενικού και υποκειμενικού, συναισθήματος και λογικής, σκέψης και πράξης: οι σκέψεις μας συμβαδίζουν με τον ρυθμό των καρδιών μας που δίνουν δύναμη στα χέρια μας για να δράσουν.

Στον αγώνα, ένα από τα όπλα που έχουμε στα χέρια μας είναι το σαμποτάζ. Οι παράνομες και καταστρεπτικές πράξεις κάποιου που δρα σε εχθρικό έδαφος, πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Καλύτερα από το να εμπλακούμε σε μια μετωπική μάχη και να υποκύψουμε στις υπερ-αναπτυγμένες άμυνες του συστήματος, εμείς προτείνουμε το σαμποτάζ για να εμποδίσουμε την κατασκευή των φυλακών υψίστης ασφαλείας. Να βλάψουμε, να υπονομεύσουμε και να καταστρέψουμε τις εσωτερικές λειτουργίες της μηχανής που πρόκειται να κατασκευάσει αυτήν τη φυλακή – τρόμο: τις εταιρείες που την κατασκευάζουν, τους αρχιτέκτονες με το μολύβι στο χέρι, τους μηχανικούς που υπολογίζουν τον πιο οικονομικό και ασφαλή τρόπο να φυλακίσεις έναν άνθρωπο, τις τράπεζες και τους θεσμούς που τη χρηματοδοτούν, τους πολιτικούς που την υποστηρίζουν και τη δικαιολογούν. Καθώς η εξουσία ετοιμάζει το βαλς με φαντάσματά της, με λεκτικούς πυροβολισμούς περί υπερπληθυσμού, ασφάλειας και Δικαιοσύνης, το σαμποτάζ βγάζει στην επιφάνεια την υλική φύση όλης αυτής της υπόθεσης των φυλακών υψίστης ασφαλείας.

Εκτός από την παρεμπόδιση της κανονικής του λειτουργίας, το σαμποτάζ προκαλεί επίσης σύγχυση στις γραμμές του εχθρού. Δεν μπορεί να γνωρίζει από πού θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Τη μια στιγμή είναι τα παράθυρα ενός αρχιτεκτονικού γραφείου που σπάστηκαν τη νύχτα, την επόμενη ένα κτίριο μηχανικών που δέχθηκε επίθεση μέσα στην ημέρα, ενώ φλόγες καταστρέφουν τα εργοτάξια και των εξοπλισμό των εργολάβων φυλακών. To σαμποτάζ αναστατώνει τον εχθρό.

Και είναι η αποδιοργάνωση εκείνο που τον εμποδίζει να πετύχει τους στόχους του, όπως η επιβολή της κατασκευής φυλακών υψίστης ασφαλείας στις Βρυξέλλες. Έτσι, λοιπόν, μακριά από εμάς οι λόγοι των πολιτικών, οι συζητήσεις των δημοσιογράφων, οι αυταπάτες των νομιμόφρονων και η αντιπολίτευση των πολιτών, όλα τους υποκριτικές μπούρδες. Ας σαμποτάρουμε το κάστρο των φαντασμάτων.

Ricochets, αναρχικό δελτίο ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας και τον κόσμο τους, τεύχος 6, Μάιος 2015.

———

Μετάφραση: Inter Arma

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Σαμποτάζ , ,

Με αφορμή το 3ο στρατοδικείο του Κώστα Σώλου

Με αφορμή το 3ο στρατοδικείο μου (11 – 12 – 18 /Γιάννενα)

Όσο αλήθεια είναι ότι χαίρεσαι από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι τη Δαμόκλειο Σπάθη πάνω από το κεφάλι σου τόσο πραγματικός είναι κάθε στιγμή ο κίνδυνος να σπάσει εκείνη η κλωστή που διατηρεί την τάξη πραγμάτων που επιβάλεις. Κάθε μέρα ξεκινάει με εκείνη την ελευθερία της βούλησης που κάνει τον άνθρωπο μικρό θεό που δημιουργεί διαρκώς στο υπάρχον. Το ερώτημα εδώ είναι τι θα μπορούσε να δημιουργήσει ένας τέτοιος Άνθρωπος στο υπάρχον?

Όσον αφορά εμένα, πιστεύω στον αγώνα με όλα τα μέσα για την καθολική καταστροφή του υπάρχοντος και την αντικατάσταση του από τις δομές και τις αξίες εκείνες που θα φέρουν αυτοί που θα το καταστρέψουν. Πιο συγκεκριμένα, αυτό το πράγμα υπάρχει στις προτάσεις αγώνα, του μόνου πολιτικού χώρου που δεν ελέγχεται από το καθεστώς σε απόλυτο βαθμό, του αναρχικού – αντιεξουσιαστικού. Και οι αξίες που προωθούνται μέσα από τις δομές και τις διαδικασίες του χώρου αυτού, αντανακλούν και καθρεπτίζουν σε μεγάλο βαθμό, έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, κοινωνικής δικαιοσύνης, αντιεξουσιαστικής αυτοθέσμισης και αυτοκαθορισμού των κοινωνιών, αντιεραρχικές μορφές λήψης αποφάσεων μέσα από ανοιχτές κοινωνικές δομές κ.α. προωθώντας ταυτόχρονα εκείνες τις κοινωνικές φυσιογνωμίες που αναγνωρίζονται από όλους με χαρακτηριστικά την τιμιότητα, την ειλικρίνεια και τη δύναμη του λαού.

Πολλά μπορεί να διδακτεί κανείς από το καθημερινό έργο που παράγουν οι συλλογικότητες και τα άτομα από το α/α κίνημα, όπως και από τις κοινωνικές προτάσεις του, που θέλουν να συνεισφέρουν στο δημόσιο διάλογο και φέρουν εκείνη τη συνέπεια και σοβαρότητα που μαρτυρά η καθημερινή τους ύπαρξη και αναμέτρηση με το καθεστώς (είτε το έχουν επιλέξει είτε αυτό, τους επιβάλλεται σαν επιλογή).
Ένα έλλειμμα τρανταχτό ίσως να αποτελεί το γεγονός ότι δεν είμαστε τόσο συγκεκριμένοι, με το να παίρνουν τη θέση που τους αναλογεί στη συλλογική μνήμη και την ιστορία τα διάφορα μέτωπα του αγώνα έτσι όπως αυτά εκδηλώνονται σε ανταγωνισμό με το υπάρχον. Αδυναμία που δεν μας επιτρέπει να συνθέσουμε τη συλλογική μας υπόσταση μέσα από τις πράξεις μας κεφαλαιοποιώντας τη συνολική αντιεξουσιαστική ενέργεια που έτσι κι αλλιώς παράγεται. Έτσι δεν μας εμπιστεύονται οι πολλοί που έχουν κοινό συμφέρουν να αντισταθούν και είναι από τη δική μας πλευρά.

Στους καιρούς της γενικευμένης απονομιμοποίησης του καθεστώτος ας δείξουμε ότι είμαστε ικανοί να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

***

Πιστεύω ότι σε αυτό το σχέδιο αγώνα που αναδύεται μέσα από τη δράση και το αίμα των αναρχικών, και στην Ελλάδα, ο ελληνικός στρατός δεν μπορεί να συνεισφέρει στο παραμικρό κάτω από την παρούσα πολιτική και φυσική ηγεσία, μορφή – φιλοσοφία. Αλλά θα μπορούσε εκείνοι που κρατούν τα όπλα και σκοτώνουν καταπιεσμένους ή ίδιους μ΄αυτούς (από άλλη ομάδα), να τα στρέψουν στη μεριά των αφεντικών κάτω από συνθήκες που θα επιφέρουν οι αναρχικοί, αν οι τελευταίοι ζήσουν την ιστορία έτσι όπως αυτή εκδηλώνεται, τώρα, και αν κριθούν άξιοι να ήταν ποτέ τέτοιοι. Έτσι κι αλλιώς όλοι πέφτουν λίγο-λιγο κάθε μέρα, εμείς όμως θέλουμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει και το αντίστροφο.
Προς ώρας ο στρατός και όλες οι κρατικές δομές όλων των κρατών είναι εχθροί του ανθρώπινου γένους.
Ως αιχμάλωτος πολέμου με ελεύθερη βούληση, αρνούμαι να συναινέσω στα κελεύσματα των δημίων μου και πάντα θα προσπαθώ όσο και όπως μπορώ να τους πλήξω.

Κώστας Σώλος
Νοέμβρης 2018, Αγρίνιο

Από την ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι, Ζώνη Αντιπληροφόρησης, Κείμενα by radiourgia Comments Off on Με αφορμή το 3ο στρατοδικείο του Κώστα Σώλου

Ανοιχτή συνάντηση της ομάδας βιβλιοθήκης της κατάληψης Apertus

Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα
της κατάληψης Apertus

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, ανακοινώσεις, Διάφορα, Κατάληψη Apertus by radiourgia Comments Off on Ανοιχτή συνάντηση της ομάδας βιβλιοθήκης της κατάληψης Apertus

Αθήνα: Καλέσματα για την αντιφασιστική πορεία ενάντια στο παρακράτος [3/11]

κάλεσμα Αντιφασιστικού-Αντιεξουσιαστικού στεκιού Δίστομο και Αναρχικής συλλογικότητας Νέας Φιλαδέλφειας

Στην περίοδο που διανύουμε, δημιουργούνται νέοι όροι για την επανεμφάνιση του φασιστικού παρακράτους στον δρόμο, το οποίο αποσκοπεί στην αποτύπωση της ακροδεξιάς ατζέντας, ενώ παράλληλα αποπειράται να ριζωθεί εκ νέου στις φτωχογειτονιές της μητρόπολης. Παρ’ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα, ο παρακρατικός μηχανισμός φαίνεται οργανωτικά αποδυναμωμένος, η πολιτική του δυναμική παραμένει υπαρκτή και έχοντας την αμέριστη στήριξη της ντόπιας ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού, επιχειρεί να ξαναβγεί στον δρόμο, ειδικά σε μια προεκλογική περίοδο όπως η τωρινή. Άλλωστε νέα φασιστικά μορφώματα αναπτύσσονται, τα οποία συνδέονται άμεσα μεταξύ τους σε πολιτικό επίπεδο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις συγκρότησης ή επανατοποθέτησης σ’έναν ενιαίο μηχανισμό που περιλαμβάνει κόμματα εξουσίας (κομμάτι ΝΔ-ΑΝ.ΕΛΛ.), Ένοπλες Δυνάμεις και Σώματα Ασφαλείας. Είμαστε βέβαιοι πως το κράτος και τα αφεντικά δεν θα διστάσουν να τους χρησιμοποιήσουν, όταν αυτό κριθεί απαραίτητο για τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους, στοχοποιώντας αγωνιστές, μετανάστες, την ίδια την εργατική τάξη και ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα.Επιπλέον, εμμέσου της συνεχούς επίθεσης που έχει εξαπολυθεί τα τελευταία χρόνια και έχει πάρει χαρακτήρα κοινωνικής λεηλασίας και ταξικής αφαίμαξης, παρατηρήσαμε προσφάτως να επιχειρείται μια νέα εθνική αφήγηση που περιγράφει ως γιορτή την απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτώβρη από τα ναζιστικά στρατεύματα. Αυτό, για εμάς, είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια ενσωμάτωσης της ιστορικής περιόδου 1940-1944, από την πλευρά της ντόπιας ολιγαρχίας, μιας περιόδου που αναμφισβήτητα αποτελεί την προμετωπίδα του εγχώριου αντιφασιστικού κινήματος. Είναι τουλάχιστον χυδαίο από την πλευρά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να προσπαθεί να οικιοποιηθεί την ιστορία της ένοπλης λαϊκής αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ απέναντι στους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, την ίδια ώρα που είναι πιστός υπηρέτης των πολιτικών της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του ντόπιου κεφαλαίου. Αποτελεί μια προσπάθεια για εκ νέου συσπείρωση των όποιων αριστερών αντανακλαστικών έχουν απομείνει στη βάση του, ενόψει των επερχόμενων εκλογών, ιδιαίτερα τώρα πια που οι κομπασμοί πως τα μνημόνια τελείωσαν ηχούν παράξενα στα αυτιά της κοινωνίας, η οποία συνεχίζει να βιώνει ακατάπαυστα τα ‘’πλεονεκτήματα’’ της παραμονής στην Ε.Ε..Για τους παραπάνω λόγους αλλά και για όλους τους λόγους του κόσμου, θεωρούμε καθήκον μας την οργάνωση μιας αντιφασιστικής διαδήλωσης ενάντια στο παρακράτος. Μιας διαδήλωσης που θα πάρει τον χαρακτήρα τιμής του αντιφασιστικού μας παρελθόντος στον δρόμο αλλά ,κυρίαρχα, κελεύσματος για την οργάνωσή μας στο σήμερα. Επιθυμούμε αυτή η πορεία να είναι η αφετηρία μια νέας μαχόμενης αντιφασιστικής δικτύωσης που θα δομηθεί πάνω στα χαρακτηριστικά της πολυμορφίας, της άμεσης δράσης, της εδαφικής απάντησης απέναντι σε οποιαδήποτε απόπειρα κοινωνικής επέκτασης του φασιστικού εσμού. Για ένα μαχητικό αντιφασισμό που θα στήσει ανάχωμα απέναντι στις επιθέσεις ενάντια στους απόκληρους και τους εκμεταλλευόμενους, χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του ξέχωρο από τον αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό αγώνα αλλά αντίθετα αναπόσπαστο κομμάτι του που θα έχει την πρέπουσα πολιτική αυτοτέλεια.

Αντιφασιστική πορεία ενάντια στο παρακράτος:

Σάββατο 3 Νοέμβρη 2018 στις 18.00, πλατεία Βικτωρίας

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ

ΕΜΠΡΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ

Αντιφασιστικό-Αντιεξουσιαστικό στέκι Δίστομο

Αναρχική συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας (ΑΣΥΝΦ)

Κάλεσμα ΕΚΧ Φαβέλα

Την τελευταία χρονική περίοδο έχει παρατηρηθεί μία προσπάθεια ανάκαμψης ναζιστικών μορφωμάτων και γκρουπούσκουλων, καθώς η αποδυναμωμένη Χρυσή Αυγή, έδωσε το περιθώριο ή ακόμα και την οδηγία, σε ομάδες του νεοναζιστικού χώρου, απαρτιζόμενες πολλές φορές από «πρώην» μέλη της, να αναλάβουν το ρόλο των ακτιβιστών «ριζοσπαστών» νεοναζί, με δήθεν κοινωνικό ή και μαχητικό χαρακτήρα. Η αλλαγή ονομάτων ή και προσώπων μας αφήνει αδιάφορους, μία που η μάχη που δίνουμε απέναντι τους είναι διαρκής και σταθερή, μία μάχη για την δημιουργία ελεύθερου εδάφους σε όλες τις γειτονιές και γνωρίζουμε ότι πάντα θα βρίσκουμε απέναντί μας το κράτος, τους ναζί, αλλά και κάθε σύμμαχό τους. Εξάλλου, η ελληνική ακροδεξιά έχει μακρύ παρελθόν, μία που οι δωσίλογοι ουδέποτε τιμωρήθηκαν, με αποτέλεσμα να εκθρέψουν τα σημερινά τάγματα εφόδου, αλλά και πιο πρόσφατο, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1990, με την ανάπτυξη εθνικιστικού παραληρήματος για το Μακεδονικό αλλά και υπέρ των «αδελφών» σέρβων σφαγέων των βαλκανίων, οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση με τα τραγελαφικά μακεδονικά συλλαλητήρια και τις διαμαρτυρίες για την «δολοφονία του Έλληνα πατριώτη από Αλβανούς». Επομένως ο εφησυχασμός και η αναμονή μόνο επικίνδυνα μπορεί να είναι, μία που όλη η πορεία της ελληνικής ακροδεξιάς μπορεί να δείχνει ότι αυτή πλέον παραπαίει, αλλά η γενικότερη ακροδεξιά ρητορική και πρακτική αναπαράγεται όλο και περισσότερο. Για τους παραπάνω λόγους θεωρούμε καθήκον μας την συνδιοργάνωση μιας αντιφασιστικής διαδήλωσης ενάντια στο παρακράτος. Μιας διαδήλωσης που θα αποτελεί συνέχεια της μέχρι τώρα αντιφασιστικής μας δράσης αλλά και κελεύσματος για την οργάνωσή μας στο σήμερα. Επιθυμούμε αυτή η πορεία να είναι η αφετηρία μια νέας μαχόμενης αντιφασιστικής δικτύωσης που θα δομηθεί πάνω στα χαρακτηριστικά της πολυμορφίας, της άμεσης δράσης, της εδαφικής απάντησης απέναντι σε οποιαδήποτε απόπειρα κοινωνικής επέκτασης του φασιστικού εσμού. Για ένα μαχητικό και κοινωνικό αντιφασισμό που θα στήσει ανάχωμα απέναντι στις επιθέσεις ενάντια στους απόκληρους και τους εκμεταλλευόμενους.

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα

Κάλεσμα Αναμέτρησης-ομάδα Κομμουνιστών/στριών

Σάββατο 3/11 Πλ. Βικτωρίας 6μμ

Είναι γεγονός ότι ο φασιστικός κίνδυνος, με κατεξοχήν εκφραστή του τη Χρυσή Αυγή, δεν έχει εκλείψει για την ελληνική κοινωνία σήμερα. Τη διετία 2011-2013, οι φασίστες αύξησαν τόσο τις οργανωτικές τους δυνάμεις όσο και την πολιτική και κοινωνική τους απεύθυνση, μπήκαν στη Βουλή με υψηλό ποσοστό και κλιμάκωσαν γρήγορα τις επιθέσεις τους απέναντι σε μετανάστες, αγωνιστές, συνδικαλιστές και γενικώς τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Η στρατηγική έντασης και κλιμάκωσης, που κορυφώθηκε το Σεπτέμβρη του 2013, έτσι όπως σφραγίστηκε με την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και τη δολοφονία Φύσσα, αναχαιτίστηκε με τις συλλήψεις της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής και την παραπομπή της σε δίκη για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης που ακολούθησε. Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν το αντιφασιστικό κίνημα δεν φάνταζε απειλητικό και ευρύτερα αποσταθεροποιητικό για την αστική ταξική κυριαρχία. Επί μία διετία αντιφασιστικές επιτροπές, συνελεύσεις, μαχητικές δράσεις, αντισυγκεντρώσεις, μοτοπορείες και αντιφασιστικές περιπολίες παντού σε όλη την Ελλάδα δεν άφηναν ζωτικό χώρο έκφρασης στη Χρυσή Αυγή, αναπτύσσοντας πολύμορφες αγωνιστικές πρακτικές. Επιπλέον οι μαζικές και ανεξέλεγκτες αντιδράσεις μετά τη δολοφονία Φύσσα, δημιούργησαν τρόμο στο αστικό πολιτικό προσωπικό και στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, φοβούμενοι ότι βρίσκονται μπροστά σε νέο Δεκέμβρη του 2008.

Σήμερα, με μια πρώτη ανάγνωση μπορεί να μη βρισκόμαστε μπροστά στην απειλή με την οποία ήρθαμε κατά πρόσωπο το Σεπτέμβρη του 2013, ωστόσο η τρέχουσα πολιτική συγκυρία μόνο εφησυχασμό δεν εμπνέει. Η διεθνής άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και όχι μόνο πλέον (βλ. Βραζιλία), είναι τέτοιου μεγέθους, όπου φτάνει σε σημείο να αναδεικνύεται σχετικά εύκολα πια σε αντιπολίτευση (Γαλλία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Σουηδία, κλπ) ή ακόμα και σε κυβερνητικό εταίρο (Ιταλία, Αυστρία). Αυτό δημιουργεί «εύκρατο» κλίμα (με την έννοια της πολιτικής νομιμοποίησης) στη «γειτονιά» της Ελλάδας, για τη συνέχιση της δράσης της Χρυσής Αυγής. Η δίκη της ΧΑ πλησιάζει στο τέλος της (με πιθανό ορίζοντα το Σεπτέμβρη του 2019), με αβέβαιη την έκβαση της όσον αφορά την αποφασιστική τιμωρία της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής.

Μπροστά μας τέλος έχουμε και τριπλές εκλογές τις οποίες οι φασίστες θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν ως πεδίο επανεμφάνισης τους στις γειτονιές και τους δρόμους, στη δημόσια συζήτηση και γενικά στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας. Τυχόν ευνοϊκά αποτελέσματα γι αυτούς θα επιχειρηθούν να χρησιμοποιηθούν ως μοχλός πίεσης όσον αφορά και την τελική έκβαση της δίκης. Η εκλογική επιρροή της ΧΑ δείχνει να μην υποχωρεί ιδιαίτερα πράγμα το οποίο μας δείχνει ότι αφενός ένα τμήμα της ταξικής απεύθυνσης της ΧΑ (παραδοσιακά μικροαστικά στρώματα και άνεργοι) είναι αρκετά ανθεκτικό και συμμέτοχο σε μια γενικότερη πορεία αντιδραστικοποίησης και εκφασισμού και αφετέρου ότι η ΧΑ ηγεμονεύει και εκφράζει ιδεολογικοπολιτικά τον γενικότερο ακροδεξιό χώρο. Τέλος η γενικότερη μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά, ο τρόπος που άνοιξαν μια σειρά θέματα το τελευταίο διάστημα (από το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά μέχρι το πρόσφατο περιστατικό με τον ένοπλο ακροδεξιό που σκοτώθηκε από την αλβανική αστυνομία και τη δολοφονία του Ζακ), η γενικότερη αναβάθμιση της ακροδεξιάς ατζέντας και από τα λεγόμενα πιο μετριοπαθή δεξιά κόμματα φαίνεται να πριμοδοτεί σε μεγάλο βαθμό τον «αυθεντικό» εκφραστή της.

Σε αυτό το φόντο το τελευταίο διάστημα παρατηρείται εκ νέου άνοδος των επιθέσεων σε μετανάστες εργάτες κυρίως αλλά και σε νεαρούς αγωνιστές. Με αυτό τον τρόπο η Χρυσή Αυγή στέλνει ένα μήνυμα στην κοινωνία, ένα μήνυμα προς υποστηρικτές και πολέμιους, ότι είναι εδώ, ότι η πολιτική της λογική και παρέμβαση δεν έχει αλλάξει και ότι θα επανέλθει δριμύτερη με την πρώτη ευκαιρία. Αναδεικνύει επίσης εκ νέου τις ιστορικές σχέσεις του χώρου που εκφράζει και των πρακτικών που αυτός χρησιμοποιεί με το αστικό παρακράτος. Σχέσεις που της δίνουν την επιχειρησιακή δυνατότητα ακόμη και την περίοδο που όλος σχεδόν ο στελεχιακός της ιστός είναι υπόδικος να τολμά να εμφανίζεται στις γειτονιές και τους δρόμους μας με νέα επιθετικότητα.

Πάνω σε αυτές τις εκτιμήσεις πιστεύουμε πως η αντικαπιταλιστική – κομμουνιστική αριστερά οφείλει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην υποτιμήσει -όπως έκανε με καταστροφικές συνέπειες στο παρελθόν- τόσο τον φασιστικό κίνδυνο όσο και τα πολύπλευρα καθήκοντα που απορρέουν από τη σκοπιά του στόχου του τσακίσματός του. Η αντιμετώπιση του φασισμού δεν αφορά μονοδιάστατα την οργανωτική αντιπαράθεση με τις νεοναζιστικές συμμορίες. Αντίθετα απλώνεται σε όλες τις πλευρές και τα πεδία της ανάπτυξης και ανασυγκρότησης του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος. Η απουσία όμως και των μαχητικών απαντήσεων στο δρόμο που στόχο έχουν να περιφρουρήσουν τους αγωνιστές και όσους βρίσκονται στο στόχαστρο των φασιστών και να επιστρέψουν τον φόβο στο αντίπαλο στρατόπεδο καταντούν την όλη συζήτηση κενό γράμμα.

Από αυτή τη σκοπιά ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα που έγινε από το αντιφασιστικό στέκι “Δίστομο” στον Άγιο Παντελεήμονα και πλαισιώθηκε και από άλλες αντιφασιστικές συλλογικότητες όπως ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα στον Πειραιά για μια κοινή μαχητική αντιφασιστική πορεία στο κέντρο της Αθήνας το Σάββατο 3 Νοέμβρη, θεωρώντας πως παρά τις πολιτικές διαφορές και τις διαφορετικές αφετηρίες η κοινή δράση και ο συντονισμός κομμουνιστών, αναρχικών, αριστερών, εργαζομένων και νεολαίων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για μια νέα επανεκκίνηση και αντεπίθεση του αντιφασιστικού κινήματος. Αυτή η πορεία και άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες μπορούν να δώσουν το μήνυμα ότι υπάρχει ένα αξιόλογο δυναμικό που όπως έπραξε όλο το προηγούμενο διάστημα θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη απέναντι στο φασισμό και να αποτελέσουν παράλληλα την αφετηρία μια νέας μαχόμενης αντιφασιστικής δικτύωσης που μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμη στο άμεσο μέλλον.

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ (Ομάδα Κομμουνιστών /στριών)

Κάλεσμα Αντιφασιστικής ομάδας μαθητών από Ελευσίνα

Το Σάββατο 3/11 στις 18:00 , στην πλατεία Βικτωρίας , το Αντιφασιστικό-Αντιεξουσιαστικό Στέκι Δίστομο , η Αναρχική Συλλογικότητα Ν.Φιλαδελφειας και ο ΕΚΧ Φαβέλα καλούν σε αντιφασιστικη πορεία ενάντια στο παρακράτος. Η Αντιφασιστική-Αντιεξουσιαστική Ομάδα Μαθητών Ελευσίνας στηρίζει το κάλεσμα και καλεί στην συγκέντρωση.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΝΟΜΟΥΣ

Κάλεσμα Αντιφασιστικής-Αντιεξουσιαστικής ομάδας Bellini

Σε μια εποχή όπου το ρατσιστικό-φασιστικό δηλητήριο εκχέεται στην κοινωνία από το κράτος και τα αφεντικά,χωρίζοντας τους καταπιεσμένους με βάση την εθνικότητα,το χρώμα, το κοινωνικό φυλο,την θρησκευτική η μή προτίμηση, οι φασίστες ως γνήσια προϊόντα του κράτους και του κεφαλαίου προσπαθούν να επιστρέψουν στο δρόμο μετά τις αλλεπάλληλες ήττες που δέχτηκαν πανελλαδικά από το μαχόμενο αντιφασιστικό κίνημα. Η συγκυρία στην οποία το επιχειρούν δεν είναι τυχαία:η επιβολή της οικονομικής εξαθλίωσης ως μόνιμη συνθήκη στο εσώτερικό, η ολική στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου, η αντιμετώπιση των προσφύγων που τρέχουν να σωθούν από τις βόμβες του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας ως εισβολή, η καταστολή του αναρχικού κινήματος εκτός και εντός των φυλακών, απαιτούν τον ολικό εκφασισμό της υπνοβατούσας ελληνικής κοινωνίας. Για άλλη μια φορά, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Ετσι, στις 3/11 είναι προγραμματισμένη η αντιφασιστική πορεία ενάντια στο παρακράτος.Ο μαχητικός αντιφασισμός για εμάς δεν είναι άλλη μια πολιτική πρόταση, μια αφηρημένη έννοια που θεαματοποιεί τον αγώνα ενάντια στις φασιστικές-ναζιστικές γκρούπες. Η βίαιη αντιμετώπιση των φασιστών στο δημόσιο χώρο, η καταστροφή των υλικών υποδομών τους, είναι η εδαφικοποίηση της οργής ενάντια σε ένα επιβαλλόμενο καθεστώς τρόμου.

Πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν άλλη η πρακτική, από τη στιγμή που η μπότα του νόμου συνθλίβει καθημερινά τις ζωές μας; Η μαχητική αντιμετώπιση -οργανωμένη ή μη, οποιουδήποτε φασίστα, ρατσιστή, ομοφοβικού δεν είναι μόνο η έκφραση της οργής μας εναντίον τους-είναι η ραχοκοκαλιά της συνεχής εξέγερσης ενάντια στο υπάρχον, είναι η άμεση και καθημερινή εναντίωση στις πατερίτσες του κράτους και του κεφαλαίου. Δεν μπορεί λοιπόν παρά να μας χωρίζει άβυσσος με όσα πολιτικά σχήματα επιλέγουν και την δικαστική οδό “ενάντια” στους φασίστες.Δεν είμαστε αυτοί που ονειρευόμαστε “φυλακές για τους εθνικιστές”, δηλώνοντας την πίστη μας στις μεθόδους της δημοκρατίας. Αυτές οι πρακτικές, σίγουρα δεν είναι μαχόμενες και σίγουρα δεν είναι αντιφασιστικές. Οι μηνύσεις στους νεοναζί, είτε υποδηλώνουν ηττοπάθεια σε επίπεδο δρόμου, είτε μία αποτυχημένη προσπάθεια θυματοποίησης των αντιφασιστών.Γνωρίζουμε όμως καλά, ότι το αίμα δεν είναι νερό και η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Ο φασισμός ιστορικά, από την Cable street στο Λονδίνο μέχρι τα οδοφράγματα της Βαρκελώνης έχει τσακιστεί στο δρόμο. Σε περιόδους σαν αυτήν, σε γεγονότα με ξεκάθαρα μαχητικά χαρακτηριστικά, η αντιμετώπιση των φασιστικών ομάδων, παραμερίζει τις πολιτικές διαφωνίες και αυτή η ανάγκη δημιουργεί συννενοήσεις με σκοπό το τσάκισμα του φασισμού.

Καλούμε λοιπόν και στηρίζουμε την Αντιφασιστική πορεία ενάντια στο παρακράτος, 3/11 στις 18.00 στην πλ. Βικτωρίας.

Κάλεσμα Αναρχικής Ομοσπονδίας- Περιφέρεια Αθήνας

Το να μιλάμε εν γένει για τον σύγχρονο φασισμό συγκρίνοντάς τον με τα μεσοπολεμικά ιδεολογικά ρεύματά του, είναι τουλάχιστον ιστορικά ανακριβές και οδηγεί σε αβάσιμα και άγονα συμπεράσματα. Ωστόσο, ένα βασικό πλαίσιο επάνω στο οποίο μπορεί να τοποθετηθεί μία σχετική προσέγγιση, είναι στο πως αντιλαμβάνεται ο ευρύτερος κοινωνικός κορμός αντίστοιχα φαινόμενα και τι διαστάσεις τους δίνει στο παρόν. Εκτός των ανεκδιήγητων και ξεδιάντροπων ιδεολογικών εκφραστών του και πέραν αυτών που για λόγους πολιτικής ή οικονομικής σκοπιμότητας υποστηρίζουν ότι αντίστοιχες καταστάσεις ακραίας βαρβαρότητας ανήκουν στο παρελθόν, υπάρχει και μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα πολιτών η οποία έχει απενοχοποιήσει, εν μέρει απονοηματοδοτήσει ή/και νομιμοποιήσει στο συνειδητό της τον φασισμό. Εάν θεωρήσουμε τη Μεταπολίτευση σαν έναν κύκλο που έχει κλείσει, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι βρισκόμαστε στην έναρξη μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι η κρίση δημιούργησε νέα δεδομένα και όρους ενώ ταυτόχρονα έβγαλε στην επιφάνεια τις θαμμένες για χρόνια παθογένειες της κοινωνίας μας. Τα στίγματα που άφησε θα στοιχειώνουν για δεκαετίες όλους αυτούς που τη βιώσανε. Συνεπώς, ο προβληματισμός που τίθεται είναι, με ποιον τρόπο θα διαχειριστούμε αυτά τα στίγματα. Βρισκόμαστε στην αρχή μιας, κατά τα φαινόμενα, νεο-δυστοπικής πραγματικότητας στην οποία το κεφάλαιο με σιδερένιο χέρι ωθεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στα όρια της εξαθλίωσης. Παράλληλα, οργανώνει και την στρατιωτική τους διαχείριση, ώστε να είναι σε θέση να τους ελέγξει. Μία γεύση ήδη έχουμε πάρει από τον τρόπο υποδοχής και φιλοξενίας των μεταναστών/προσφύγων από το ελληνικό κράτος. Όταν λοιπόν οι εξαθλιωμένες μάζες των εργατών αρχίσουν να πληθαίνουν, θα αποτελούν ζήτημα δημόσιας τάξης και οι αρμόδιοι για τον έλεγχο τους θα είναι οι μηχανισμοί καταστολής. Ωστόσο, για να καρποφορήσουν τα παραπάνω χρειάστηκε άφθονο καρκινογόνο λίπασμα το οποίο πετάχτηκε στο πόπολο τη δεκαετία του ’90, η οποία χαρακτηρίστηκε από την κοινωνική διάχυση ρατσιστικών ιδεών και φασιστικών πρακτικών. Αυτό το λίπασμα μεγάλωσε νέες γενιές αλλά και αναθέρμανε τις παλαιότερες. Έτσι λοιπόν, δεν μπορεί να νοηθεί ως υπέρμαχος του φασισμού μόνο ο οργανωμένος νεοναζί αλλά και κάθε είδους ακροατής του που μπολιάστηκε από τη μικροαστικοποίηση της εργατικής τάξης. Ως φασίστας μπορεί να νοηθεί εκείνο το νομοταγές ανθρωπάκι που προσπαθεί να επιβάλει δια της βίας ότι δεν συμβαδίζει με τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα (βλ. δολοφονία Ζακ/Zackie Oh) και με βάση τη μυωπική του αντίληψη θεωρεί κατώτερο οτιδήποτε δεν ευθυγραμμίζεται απόλυτα με το άθλιο υπερεγώ του. Κάθε υπόθεση επιβεβαιώνει ακόμα περισσότερο -διότι εδώ και χρόνια είναι ξεκάθαρο- ότι απέναντί στην κοινωνική βάση δεν στέκονται μόνο το κράτος, οι μηχανισμοί του, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο αλλά και εκείνοι οι “φιλήσυχοι” πολίτες που υπερασπίζονται με κάθε τρόπο τα παραπάνω. Όλοι αυτοί οι κανίβαλοι, οι οποίοι όπως αποδεικνύεται συνεχώς (βλ. Χορταριάς Αθανάσιος/Πατριωτικό Μέτωπο), τάσσονται με το απέναντι στρατόπεδο και στις κατάλληλες κλιματικές συνθήκες -όπως το πρόσφατα με το Μακεδονικό- αναθερμαίνονται και ξεπετάγονται. Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, δεν τίθεται λόγος για δύο άκρα αλλά για δύο στρατόπεδα. Στη μια μεριά είναι ο κόσμος του αγώνα. Της “γης οι κολασμένοι”. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται το κράτος με τους “δημοκρατικούς” του θεσμούς και τα κρατικά μαντρόσκυλά του, τους φασίστες και τους παρατρεχάμενούς του. Δεκαετίες τώρα, στην σύγχρονη πολιτική ιστορία, με τους όρους της κάθε συγκυρίας, κράτος και παρακράτος συμπορεύονται προσπαθώντας να εξοντώσουν οποιονδήποτε αντιστέκεται. Οι φασίστες επιβιώνουν χάρη στο κράτος, του οποίου αποτελούν εκτελεστικό δεκανίκι. Κράτος και ΜΜΕ με μακιαβελικές τακτικές, τους ανοίγουν δρόμους για να κυκλοφορούν ελεύθεροι, πότε οργανωμένα και πότε με κάλυψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης αποτελεί ο χρυσοχόος/κλεπταποδόχος-καταδότης και τσιράκι του ΑΤ Ομόνοιας, δολοφόνος Δημόπουλος Ευάγγελος. Εάν κάνουμε μία αναδρομή σχεδόν έξι χρόνια πριν, το άνοιγμα δρόμων στους φασίστες γίνεται ακόμα πιο χειροπιαστό με τις εκκενώσεις της Villa Amalias και της Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά (η οποία έγινε κατ’ εντολή του γραφείου τύπου της Χ.Α.), που αποτελούσαν αναχώματα απέναντι στον φασιστικό συρφετό του κέντρου. Προφανώς, ο φασισμός δεν είναι μόνο η Χ.Α. και οι παραφυάδες της. Προφανώς, ο φασισμός δεν γεννήθηκε μέσα στην κρίση. Προφανώς, ο φασισμός έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική όπως και κάθε εξουσιαστική κοινωνία. Αυτό όμως που είναι ακόμα πιο προφανές για όλους/ες εμάς είναι το καθήκον μας να εναντιωθούμε στη βίαιη επέλασή του. Να οργανώσουμε και να σφυρηλατήσουμε την αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη. Να υψώσουμε νέα αναχώματα απέναντι στη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ξενοφοβία και κάθε είδους διάκριση που υποβιβάζει τις ζωές μας και εποφθαλμιά την ελευθερία μας. Να δώσουμε τις μάχες μας κόντρα σε κράτος και παρακράτος, δίνοντας ταυτόχρονα στους εαυτούς μας την υπόσχεση ότι δεν ξεχνάμε. Τέλος ως αναρχικοί/ες, αναγνωρίζουμε μόνον τον μαχητικό αντιφασισμό και θεωρούμε ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται στον δρόμο. Χτυπάμε τους φασίστες με κάθε τρόπο, από συνθήματα σε τοίχους, αφισοκολλήσεις, μοιράσματα κειμένων μέχρι και το τσάκισμα τους στο πεζοδρόμιο και όπου αλλού τους βρίσκουμε.

ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΡΧΙΣΕ ΤΩΡΑ

Αντιφασιστική Πορεία ενάντια στο παρακράτος

Σάββατο 3 Νοέμβρη 2018 / 18:00 / Πλατεία Βικτωρίας

Βίντεο από τις αφισοκολλήσεις-περιπολίες ενόψει της αυριανής αντιφασιστικής πορείας ενάντια στο παρακράτος:

 

 

 

 

 

 

via Athens Indymedia

Posted in: Events/Εκδηλώσεις, νέα by eleutheriaki-anavasi Comments Off on Αθήνα: Καλέσματα για την αντιφασιστική πορεία ενάντια στο παρακράτος [3/11] ,

Αντιπολεμική εκδήλωση-παρουσίαση στην Ξάνθη

Posted in: ανακοινώσεις, Αρχείο, Αφίσες by terraincognita Comments Off on Αντιπολεμική εκδήλωση-παρουσίαση στην Ξάνθη ,

Το νέο δελτίο αντιπληροφόρησης του σταθμού

Ραδιουργία 87,7 FM
Ζώνη Αντιπληροφόρησης
Δελτίο 03/11/18

Τοπικά νέα:
– Μαθητική πορεία πραγματοποιήθηκε στις 29 Οκτώβρη στο κέντρο της πόλης μας, με την συμμετοχή 100 περίπου μαθητών/τριών στα πλαίσια των μαθητικών κινητοποιήσεων ενάντια στις αλλαγές στο Λύκειο και στο νέο σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η πορεία κατέληξε στο Δημαρχείο όπου και αναρτήθηκε πανό από το Συντονιστικό Αγώνων Μαθητών Αγρινίου. Την ίδια στιγμή και στα πλαίσια των ίδιων κινητοποιήσεων, πολλά σχολεία σε ολόκληρο τον νομό τελούν υπό κατάληψη, μέσα σε αυτά αρκετά σχολεία του Αγρινίου και των κοντινών περιχώρων όπως τα 1ο, 4ο και 5ο Γενικά Λύκεια Αγρινίου, 1ο και 2ο ΕΠΑΛ Αγρινίου, 1ο Γυμνάσιο Αγρινίου και Μουσικό Σχολείο Αγρινίου. ΓΕΛ Παναιτωλίου, ΓΕΛ Γαβαλούς και ΕΠΑΛ Μακρυνείας.

– Το Σωματείο “Δικαίωμα στη Ζωή” ενημερώνει μέσω της ιστοσελίδας του ότι την Τετάρτη 31/10/, Πέμπτη 01/11 και Παρασκευή 02/11 στο Νομό μας έχουν προγραμματιστεί να γίνουν δεκαπέντε πλειστηριασμοί. Οι δεκατρείς πλειστηριασμοί του Αγρινίου έχουν μετατραπεί σε ηλεκτρονικούς και θα πραγματοποιηθούν οι επτά από πιστοποιημένο Συμβολαιογράφο Ναυπάκτου και οι άλλοι έξι από πιστοποιημένους Συμβολαιογράφους Πατρών. Ο ένας πλειστηριασμός της Ναυπάκτου έχει μετατραπεί σε ηλεκτρονικό και θα πραγματοποιηθεί από πιστοποιημένο Συμβολαιογράφο Ναυπάκτου. Ο ένας πλειστηριασμός της Βόνιτσας έχει μετατραπεί σε ηλεκτρονικό και θα πραγματοποιηθεί από πιστοποιημένο Συμβολαιογράφο Βόνιτσας. Αφορούν σπίτια, διαμερίσματα, καταστήματα, γραφεία, αγροτεμάχια και επιχειρήσεις. Γι’ αυτή την εβδομάδα έχουν προγραμματιστεί πανελλαδικά 757 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί. Παλεύουμε και αντιστεκόμαστε ενάντια:
· Στη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού μέσω των περικοπών μισθών και συντάξεων και στην ανελέητη φορολόγηση.
· Στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και στο ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.
· Στις συνεχείς κατασχέσεις ακινήτων και λογαριασμών, (700 κατασχέσεις λογαριασμών ημερησίως) για χρέη προς το Δημόσιο.
· Στις συνεχείς διακοπές ρεύματος και νερού (5.500 διακοπές ρεύματος ετησίως για το Δήμο μας, δηλαδή 500 το μήνα).
· Στις συνεχείς διώξεις των μελών των Κινημάτων και του ελληνικού λαού, που αντιστέκονται και διεκδικούν.
· Στην εγκατάσταση των Αιολικών Πάρκων που στόχο έχουν τις επιδοτήσεις και όχι το περιβάλλον και τα οφέλη των πολιτών.
· Στις ανεξέλεγκτες εξορύξεις πετρελαίου που καταστρέφουν το περιβάλλον και αλλάζουν ριζικά την εδαφική συνοχή, χωρίς όφελος για τους πολίτες.

Πανελλαδικά νέα:
– Ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονήθηκε στις 21/09 από νοικοκυραίο ιδιοκτήτη κοσμηματοπωλείου και τον φασίστα γείτονα του, με τη βοήθεια των μπάτσων και τα συνεναινετικά βλέμματα του αγανακτισμένου όχλου. Με πρόσχημα την υπεράσπιση της ιδιοκτησίας και του εμπορεύματος, ο κοσμηματοπώλης, ο οργανωμένος φασίστας και οι μπάτσοι, βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν ανεμπόδιστα το μίσος τους για τις ζωές των αδύναμων. Ανακριτής και εισαγγελέας, με επιδέξιους νομικούς χειρισμούς φρόντισαν να διαμορφώσουν ευνοϊκές συνθήκες για την αγέλη των δολοφόνων, παρα το δημοσιοποιημένο οπτικοακουστικό υλικό και τις μαρτυρίες που δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται περι αυτοάμυνας ή ληστείας. Ο Ζακ ως οροθετικός, φτωχός, ομοφυλόφιλος και ακτιβιστής της queer κοινότητας, περίσσευε στον κόσμο κράτους και κεφαλαίου, γι αυτο και η ζωή του δεν είχε καμμιά αξία για τους δολοφόνους του που τον χτύπαγαν ανελέητα, ματωμένο και αναίσθητο στο πεζοδρόμιο. Το λιντσάρισμα και η δολοφονία του από αυτή την φασιστική αγέλη αφεντικών και μπάτσων, πρώτα έγινε live θέαμα για αρκετό περαστικό και αδιάφορο κόσμο. Στις επόμενες ώρες μέσω των δελτίων ειδήσεων και των «ενημερωτικών» εκπομπών των ΜΜΕ, η φρίκη αυτή κανονικοποιήθηκε με γκεμπελίστικη προπαγάνδα (ληστής, πρεζάκι, μαχαιροβγάλτης κλπ) και προσφέρθηκε «στο πιάτο» δεκάδων χιλιάδων βολεμένων σε κουτάκια, φιλήσυχων και νομοταγών, πιστών υπηκόων της κυριαρχίας και υποστηρικτών του καθεστώτος εξαίρεσης, για κανιβαλιστική κατανάλωση.

– Ο Χρήστος Λοβέρδος Στελακάτος διώκεται από την εταιρία ιχθυοκαλλιέργειας ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ μετά τις καταγγελίες του για χρήση φορμόλης και τοξικών χρωμάτων στα δίκτυα των κλωβών. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού καθώς και σε σχετική αφίσα που κολλήθηκε στην πόλη μας, η χρήση φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες παρά τα όποια νομιμοφανή επιτρεπτά όρια, με κατά παραγγελία νομοθεσίες, αποτελεί ένα ακόμα πεδίο των αντικοινωνικών πρακτικών του κεφαλαίου για τη μεγιστοποίηση της παραγωγής και του κέρδους. Η μεγάλη συγκέντρωση ψαριών σε μικρούς κλειστούς χώρους δημιουργεί αναπόφευκτα ασθένειες που επηρεάζουν καταλυτικά την ποιότητα και την ποσότητα της παραγωγής. Οι συνέπειες από τη χρήση φορμόλης στα τρόφιμα για την καταπολέμηση παρασίτων, είναι καρκινογενέσεις, μετάλλαξη dna και άλλες εκφυλιστικές ασθένειες καθώς και τη μόλυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Να σταματήσει κάθε δίωξη εναντίον του Χρήστου Λοβέρδου Στελακάτου από την εταιρία και τους ψευδομάρτυρες που χρησιμοποίει.

– Ο αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Δημήτρης Δημτσιάδης διώκεται για τέταρτη συνεχόμενη φορά μέσα σε δύο χρόνια για την επιλογή του να μην υπηρετήσει στον εθνικό στρατό, ενώ του επιβάλλεται και το τέταρτο πρόστιμο των 6000 ευρώ. Το γεγονός αυτό πέρα του ότι αναδεικνύει την εκδικητικότητα του κράτους σε όσους αντιστέκονται, σημαίνει δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε πρόστιμα, απανωτές καταδικές που θα σημάνουν με τη σειρά τους νέες οικονομικές επιβαρύνσεις -από τα παράβολα των δικών μέχρι την εξαγορά των ποινών- ή ακόμα και το ενδεχόμενο φυλάκισής του.

Διεθνή νέα:
– Ο Λιβανέζος επαναστάτης κομμουνιστής Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλά συμπληρώνει 34 χρόνια αιχμαλωσίας στις φυλακές του γαλλικού κράτους. Είναι ο μακροβιότερος πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη, καθώς οι γαλλικές αρχές του στερούν, εκδικητικά, την αποφυλάκιση του, που δικαιούται από το 1999. Παρά τις δύο αποφάσεις για την απελευθέρωσή του που εξέδωσε το δικαστήριο εφαρμογής ποινών, ο Ζορζ Αμπνταλά κρατείται στη φυλακή με απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης των νεοφιλελεύθερων συμμάχων της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ. Με αυτή την ευκαιρία οργανώσεις, συλλογικότητες και αλληλέγγυοι/ες από τη Γαλλία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο αλλά και την Ελλάδα καλούν σε Συντονισμό Δράσεων κηρύσσοντας την εβδομάδα 17-24 Οκτώβρη διεθνή εβδομάδα δράσεων για την απελευθέρωση του Ζορζ Αμπνταλά.

– Εδώ και έξι χρόνια, από τον Απρίλιο του 2012, υπερασπιστές της Γης έχουν καταλάβει το αρχαίο δάσος του Hambach στη Γερμανία για να σταματήσουν την αποψίλωση του δάσους για εξόρυξη λιγνίτη. Αυτές τις μέρες γίνονται συνεχείς επιθέσεις από την αστυνομία με στόχο την εκκένωση της κατάληψης του δάσους, για να μπορέσει η RWE να σκοτώσει μέσω της αποψίλωσης, τον Οκτώβρη, ένα ακόμη κομμάτι δάσους.

Το δελτίο της Ζώνης Αντιπληροφόρησης του σταθμού μεταδίδεται καθημερινά στις 12.00 το πρωί. Επίσης στα πλαίσια της καθημερινής Ζώνης Αντιπληροφόρησης μεταδίδεται καθημερινά στις 14.00 το μεσημέρι το δελτίο αντιπληροφόρησης του 1431ΑΜ ενώ στις 20.00 μεταδίδεται το δελτίο αθλητικής αντιπληροφόρησης από τα Ραδιοφράγματα.

 

Posted in: Δελτίο Αντιπληροφόρησης του σταθμού, Ζώνη Αντιπληροφόρησης by radiourgia Comments Off on Το νέο δελτίο αντιπληροφόρησης του σταθμού