Κάλεσμα για συγκέντρωση-πορεία στην Πλατεία Αγοράς, Πέμπτη 9/7 στις 7 μ.μ.

Με ένα νομοσχέδιο γεμάτο νοσταλγία για την Εποχή των Συνταγματαρχών, η Κυβέρνηση των Αφεντικών και ο Μέγας Ναπολέων Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσαν πως θα διαδηλώνουμε μόνο όποτε γουστάρουν οι μπάτσοι, οι βορβορίδηδες ρατσιστές, οι εργοδοτικές ενώσεις και οι λακέδες τους.

Δεν το βλέπουμε…

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 9 ΙΟΥΛΗ ΣΤΙΣ 19:00 

“Έλεγχος, Επιτήρηση και Ασφάλεια την Εποχή του Κορονοϊού” από την Κανάιμα στις 27/6

Εκδήλωση της Αντιμιλιταριστικής Συλλογικότητας Κανάιμα θα γίνει το Σάββατο 27 Ιούνη στο αίθριο της κατάληψης με θέμα “Έλεγχος, Επιτήρηση και Ασφάλεια την Εποχή του Κορονοϊού” στις 8 μ.μ.

Κάλεσμα σε συγκέντρωση-πορεία την Παρασκευή 26 Ιούνη

Ας ενωθούν οι ανάσες μας με εκείνων που δεν μπορούν να αναπνεύσουν

Κατάληψη Rosa Nera: 26 Ιούνη στην Πλατεία Αγοράς, ώρα 19:00

Τους τελευταίους μήνες, εντείνονται οι απάνθρωπες και δολοφονικές πρακτικές εναντίον προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών. Ταυτόχρονα, πληθαίνουν τα περιστατικά όπου παρεμποδίζεται η διάσωση, πρακτική ενάντια
στους νόμους της θάλασσας, αλλά και ενάντια στους στοιχειώδεις ανθρώπινους νόμους σεβασμού της ζωής που βρίσκεται σε κίνδυνο.

Παρά το ότι τα ζητήματα αυτά έχουν παγκόσμιο αντίκτυπο και έχουν προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον, στα μέρη μας φαίνεται πως η κοινωνία κοιμάται κάτω από το πέπλο της σιωπής που έχουν απλώσει οι κυρίαρχες «ομιλούσες κεφαλές» της
κρατικής και ιδιωτικής ενημέρωσης, γύρω από τις φονικές ρατσιστικές πολιτικές.
Εξώσεις και εγκατάλειψη ακόμα και μικρών παιδιών στους δρόμους κατά
παράβαση των δικαιωμάτων ασύλου, δολοφονικές επαναπροωθήσεις από
μασκοφόρους λιμενικούς και συνοριοφύλακες αποτελούν καθημερινότητα.

Μια χαρακτηριστική ιστορία που δημοσιοποιούν διασώστες, είναι αυτή της 14ης του Ιούνη, ανοιχτά της Λέσβου, το λιμενικό για 18 ώρες αρνείται να διασώσει ακυβέρνητη βάρκα με πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους παιδιά ενώ ανάμεσα τους
και μια έγκυος που αιμορραγούσε. Στη συγκεκριμένη βάρκα βρίσκονταν λοιπόν φυγάδες από τις εμφύλιες συρράξεις στο Αφγανιστάν. Από εκεί δηλαδή όπου όλες οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις συμμετείχαν στη διακρατική στρατιωτική αποστολή του ΝΑΤΟ και στον επεμβατικό πόλεμο που οδήγησε στην υπόθαλψη εμφυλίων.

Ανάλογα περιστατικά και απάνθρωπες πρακτικές που συχνά οδηγούν στο να
χαθούν ανθρώπινες ζωές στα υδάτινα ή τα χερσαία σύνορα γίνονται καθημερινά, από τις συνοριοφυλακές του ελληνικού, του τουρκικού, του ιταλικού κράτους, όπως και από συνοριοφυλακές κρατών ή στρατών της Βόρειας Αφρικής, οι οποίοι –
ακόμα και όταν ανήκουν σε απολυταρχικά καθεστώτα – συχνά επιχειρούν εναντίον αμάχων προσφύγων που αναζητούν καταφύγιο με την υποστήριξη κυβερνήσεων
της Ε.Ε. των Η.Π.Α ή της Ρωσίας.

Οι συνθέσεις αλλάζουν, στις συμμαχίες και στους διακρατικούς συσχετισμούς στις πολεμικές ανθρωποσφαγές των μικρών και των μεγάλων ιμπεριαλισμών, γύρω από την Μεσόγειο, με κύρια θύματα πάντα τον άμαχο πληθυσμό που αναζητά
καταφύγιο στην Ευρώπη, για να ξεφύγει από τον πόλεμο, την οικονομική ανέχεια, την παιδική εκμετάλλευση.

Στην Ευρώπη, τα κράτη των αφεντικών ακολουθούν ρατσιστικές πολιτικές με στόχο να παραμείνει φθηνή και χωρίς δικαιώματα η εργασία και η ζωή του
μεταναστευτικού και προσφυγικού πληθυσμού.

Η υποχώρηση στους αγώνες για την υπεράσπιση της ελευθερίας της ανθρώπινης μετακίνησης, της μεταναστευτικής εργατικής τάξης και της προσφυγιάς είναι αποτέλεσμα υποχωρήσεων και ηττών των εργατικών και των κοινωνικών κινημάτων για την ανθρώπινη χειραφέτηση, τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.

Ιδεολογικό εργαλείο ανόδου της άκρας δεξιάς στις κυβερνήσεις των αφεντικών και στην προσπάθεια τους για διαρκή απορρύθμιση των εργατικών και των όποιων ουμανιστικών κατακτήσεων είναι ο ρατσισμός.
Στις μέρες μας και στα μέρη μας, ο θεσμικός ρατσισμός επιτίθεται στην προσφυγιά.

Αναφέρουμε κάποιες από τις απάνθρωπες πρακτικές, πιθανόν όχι όλες, στις οποίες το κίνημα της ανθρώπινης χειραφέτησης ακόμα δεν έχει απαντήσει:
(α) στις
εγκληματικές φασιστικές επιθέσεις λιμενικών σε βάρκες προσφύγων και την εγκατάλειψη τους μετά από αφαίρεση των μηχανών τους
(β) στη συγκάλυψη των ναυαγίων και των ευθυνών για το χαμό χιλιάδων ζωών που κατά κανόνα χρήζουν
προστασίας
(γ) στις παράνομες και επικίνδυνες επαναπροωθήσεις, με
βασανιστήρια και φυλακίσεις προσφύγων – ακόμα και ανήλικων ή/και προσφύγων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες
(δ) στη διαρκή καταστρατήγηση της συνθήκης της Γενεύης για την προστασία του ασύλου
(ε) στις μαζικές εξώσεις 11.000
προσφύγων – θυμάτων πολέμου, παρά την διεθνή χρηματοδότηση των
προγραμμάτων στέγασης και κοινωνικής υποστήριξης – την οποία φαίνεται πως «τρώνε» γηγενείς και αλλοδαποί αστυνομικοί θεσμοί που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, ιδιωτικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες
(στ) με την άρνηση απόδοσης
πολιτικών, κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων ακόμα και στην τρίτη γενιά των μεταναστευτικών και προσφυγικών οικογενειών.

Φυσικά, οι ρατσιστές (κάθε ιδεολογικής αγέλης) δεν παίζουν μόνοι τους… Ο
μεταναστευτικός πληθυσμός και το πολυεθνικό κίνημα αλληλεγγύης έχει δώσει απαντήσεις τόσο στους φασίστες, όσο και στις ρατσιστικές πολιτικές. Παντού στον
πλανήτη, αυτή τη στιγμή, ο αγώνας απλώνεται.

Εδώ και ένα μήνα, ο πλανήτης συνταράσσεται από τα γεγονότα στις ΗΠΑ. Μετά από μια ακόμα ρατσιστική δολοφονία με φυλετικά κριτήρια του George Floyd από μπάτσους, μια μοναδική στα χρονικά αντιρατσιστική εξέγερση έχει παγκόσμιο αντίκτυπο. Εξεγέρσεις, εργατικές κινητοποιήσεις, κοινωνικά κινήματα που ευθυγραμμίζονται με το κίνημα Black Lives Matter, καταλήψεις, συγκρούσεις με αντιρατσιστικό περιεχόμενο έχουν ξεσπάσει στις ΗΠΑ, όπου σε κάποιες πολιτείες αμφισβητείται ριζικά ακόμα και η ύπαρξη της αστυνομίας μέσα από μαζικές πρωτοβουλίες πολιτών, κοινοτήτων και συνδικάτων.

Η κίνηση αυτή μεταδίδεται και σε άλλες χώρες, μέσα από την απεγνωσμένη φράση του George Floyd, τη στιγμή της απάνθρωπης δολοφονίας του, που αποκτάει οικουμενικό, συμβολικό νόημα για κάθε έγχρωμο καταπιεσμένο παντού στον πλανήτη και την ιστορία του ανθρώπου: «Ι can’t breathe – Δεν μπορώ να αναπνεύσω».

Kαι τότε… Σύμβολα και αγάλματα αιώνων της φυλετικής βίας αποκαθηλώνονται δημόσια από τα κοινωνικά κινήματα και τις αντιρατσιστικές εξεγέρσεις στις Η.Π.Α.
στο Βέλγιο, στην Αγγλία και αλλού. Έτσι και στα Χανιά συλλογικότητες και
κινήματα της πόλης έχουν ήδη οργανώσει δράσεις αλληλεγγύης στην
αντιρατσιστική εξέγερση.

Στις 26 Ιούνη διευρύνουμε το μήνυμα αλληλεγγύης προς στην αντιρατσιστική
εξέγερση στις ΗΠΑ, αλλά και ενάντια στον ρατσισμό εδώ: για τις δολοφονίες
προσφύγων στον Έβρο, για τις απάνθρωπες συνθήκες στη Μόρια, στον Ελαιώνα και σε άλλα camps εγκλεισμού προσφύγων, για τον ρατσισμό των αστυνομικών και των λιμενικών που κοστίζει ανθρώπινες ζωές στο Αιγαίο, στον Έβρο και
στην Ομόνοια. Απαντάμε ταξικά, μαχητικά, ανθρώπινα. Μέχρι να κατακτήσουμε έναν κόσμο διεθνούς αλληλεγγύης, ισότητας και δικαιοσύνης χωρίς σύνορα, καπιταλισμό, κράτη, εκμετάλλευση και ρατσισμό.

Καλούμε στις 26 Ιούνη στην Πλατεία Αγοράς, ώρα 19:00

Καμία έξωση στους πρόσφυγες, χαρτιά και ίσα δικαιώματα στη δεύτερη γενιά.

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους/ες.

Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους/ες στις Η.Π.Α (Άντε και στα δικά μας)

η ζωή θα νικήσει!

Πολιτικό καφενείο για την Αμερικανική Εξέγερση την Πέμπτη 18 Ιούνη

Εκδήλωση για την Αμερικανική Εξέγερση με την μορφή πολιτικού καφενείου θα γίνει την Πέμπτη 18 Ιούνη στις 9 μ.μ. στην κατάληψη. Θα υπάρξουν τέσσερις σύντομες εισηγήσεις που θα αφορούν: το χρονικό της εξέγερσης, τον συστημικό ρατσισμό, το γιατί μας ενδιαφέρει ό,τι συμβαίνει σήμερα στις ΗΠΑ και μια μαρτυρία αμερικανού πρώην μπάτσου. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Τρίτη 26 Μάη: Μικροφωνική αλληλεγγύης στον Βασίλη Δημάκη – Πλατεία Αγοράς – 7 μ.μ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΑΚΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ – Τρίτη 26 Μάη 2020 – 7 μ.μ.

Δεν τρέφουμε την παραμικρή ψευδαίσθηση ως προς τη συμπεριφορά του ελληνικού κράτους απέναντι στους/στις κρατούμενες/ους. Όμως όσο κι αν αυτή η “συνήθης απανθρωπιά” εκφράστηκε διαχρονικά με φυλακίσεις, σκευωρίες και στημένες δίκες κατά αγωνιστών/τριων και τα τελευταία χρόνια άγγιξε ύψη “Ηριάννας-Περικλή”, η περίπτωση του Βασίλη Δημάκη χαρακτηρίζεται ως κορυφαία της σκατοψυχιάς των “κυβερνώντων” αφού αφήνουν έναν άνθρωπο που παλεύει για το αυτονόητο να χαροπαλεύει στη φυλακή.

Έχει μια σημασία όμως να καταγράψουμε τα γεγονότα.

Ο Βασίλης Δημάκης είναι ποινικός. Μπήκε στη φυλακή σε πολύ νεαρή ηλικία για ένα έγκλημα που σχετιζόταν με την προστασία της αδερφής του. Τι έμαθε εκεί; Ό,τι και όλοι οι κρατούμενοι των ελληνικών φυλακών “που μπαίνουν μαθητούδια και βγαίνουν προφεσόροι” κατά τον Ηλία Πετρόπουλο. Για ένα διάστημα ακολούθησε αυτή τη ζωή, με ληστείες και “πειθαρχικά παραπτώματα” εντός φυλακής. Όσοι και όσες ξέρουν πόσο απλόχερα “μοιράζονται” τα πειθαρχικά στις φυλακές, ας μιλήσουν. Κι ας μιλήσουν επίσης για το ποιοί βάζουν (και με ποιο τιμοκατάλογο) τα “απαγορευμένα αντικείμενα” όπως τα κινητά και τις “ουσίες” μέσα στα καταστήματα κράτησης (κι όχι σωφρονισμού, απέχουμε πάρα πολύ από αυτόν). Δραπέτευσε κιόλας μια φορά, αλλά ξαναπιάστηκε στην “τσιμπίδα του νόμου”. Έτσι, λοιπον, έφτασε να κουβαλάει 40 χρόνια ποινής.

Στη “μπουζού” λοιπόν, εκεί όπου τα τρολ θέλουν να παραμείνει ουρλιάζοντας “εγκληματίας” στο διαδίκτυο, συνάντησε και δασκάλους. Στην αρχή στο σχολείο του Αυλώνα κι έπειτα στην Πάτρα. Δυστυχώς για τον ίδιο, η επαφή που αναπτύχθηκε μαζί τους τον άλλαξε. Με αποτέλεσμα να μπει δεύτερος στο Πολιτικό της Νομικής. Στο ΕΚΠΑ. Από τη φυλακή. Με πανελλαδικές εξετάσεις.
Δεν του βγήκε σε καλό, χρειάστηκε να κάνει απεργία πείνας για να μπορεί να παρακολουθήσει τα μαθήματά του και μάλιστα επί “αριστερής διακυβέρνησης”. Με βραχιολάκι, δηλαδή με εντελώς προκαθορίσμένο δρομολόγιο από τη φυλακή στη σχολή και πίσω. Με πλήρη καταγραφή των κινήσεών του, με μηδενική δυνατότητα ακόμα και να αλλάξει πεζοδρόμιο στο πήγαινε-έλα (είναι παράπτωμα που επισύρει πειθαρχικό). Κυκλοφορούσε φυλακισμένος μέσα σε πόλη “ελεύθερων”. Και το άντεξε, ο πρώην δραπέτης. Κι όχι μόνο το άντεξε, αλλά σε αυτή τη συνθήκη κατάφερε να περνάει όλα τα μαθήματά του με βαθμούς που να του εξασφαλίσουν υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. Ρωτήστε όποιο φοιτητή/φοιτήτρια που ξέρετε πόσο άπιαστο είναι αυτό.

Και με αυτά φτάνουμε στις μέρες του κορονοϊού. Και στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων σε όλες τις φυλακές της χώρας για τα ανύπαρκτα μέτρα προστασίας τους. Ο Δημάκης είναι στην τριμελή επιτροπή που συναντάει την γενική γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής, κυρία Σοφία Νικολάου. Η οποία, όπως κάθε “έντιμο” πολιτικό στέλεχος εύκολα υπόσχεται, αλλά ποτέ δεν υλοποιεί. Όμως στοχοποιεί κι έτσι ο Δημάκης βρίσκεται ξαφνικά “τσουβαλιασμένος” από τα ΕΚΑΜ να μεταφέρεται στα Γρεβενά, σε μια εποχή που οι μεταγωγές είναι απαγορευμένες λόγω του ιού και χωρίς καμιά συνεδρίαση Συμβουλίου, μόνο με την υπογραφή της “αξιότιμης” γενικής γραμματέως. Φυσικά, η μεταγωγή είναι παράνομη γι αυτό χαρακτηρίζεται ως “απαγωγή” σε όλα τα υπομνήματα. Υπάρχει πειθαρχικό παράπτωμα που του αποδίδεται για τη “δράση” του στον Κορυδαλλό; Όχι, κανένα, δεν το επικαλείται καν στην κατεπείγουσα μεταγωγή η “έγκριτη αξιωματούχος”. Υπάρχει παράβαση καθήκοντος από την μεριά της; Σίγουρα, αλλά ποιος θα της το καταλογίσει;

Στα Γρεβενά, ο Βασίλης Δημάκης μπαίνει σε καραντίνα 14 ημερών, δηλαδή στην απομόνωση. Χωρίς τα βιβλία του, χωρίς επικοινωνία με το δικηγόρο του (οι μετακινήσεις εκτός νομού απαγορεύονται) χωρίς επαφή με τους άλλους κρατούμενους. Αρχίζει απεργία πείνας και κλιμακώνει με δίψας.
Και ξαφνικά ανοίγουν τα στόματα. Ανθρώπων που τον γνώρισαν ως μαθητή, φοιτητή, συγκρατούμενο, συμφοιτητή και άνθρωπο. Μέχρι και το διοικητικό συμβούλιο του Ι.Κ.Υ. εξηγεί σε ανακοίνωσή του ότι εκτός από τις επιδόσεις του, είναι η φυσική του παρουσία στο πανεπιστήμιο που του εξασφαλίζει την υπερβολικά δύσκολη υποτροφία του Ιδρύματος. Κάτω από αυτή την πίεση το Συμβούλιο των Φυλακών Γρεβενών αποφασίζει την επαναμεταγωγή του στον Κορυδαλλό, ουσιαστικά αποδεχομένο το παράνομο της αρχικής μεταγωγής που αναφέρεται ως επιχείρημα στο υπόμνημα, αλλά χωρίς ρητή αναφορά στο θέμα. Δεν είναι καιρός για ηρωισμούς από χαμηλόβαθμα “στελέχη”.

Η απόφαση “κολλάει” στη γενική γραμματέα Σοφία Νικολάου. Περνάνε μέρες χωρίς να την υπογράφει. Ξανά δημοσιότητα, ξανά ψηφίσματα και νέες εκδηλώσεις υποστήριξης. Τελικά, την υπογράφει. Ο Δημάκης επιστρέφει στον Κορυδαλλό, αλλά όχι στο κελί του. Στον Κορυδαλλό ΙΙ. Στα κελιά “υψίστης επιτήρησης” στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών. Για λόγους καραντίνας και προστασίας της υγείας του και της υγείας των άλλων, δηλώνει και πάλι η “απρόσωπη εξουσία” της κυρίας Νικολάου απαντώντας στην νέα απεργία πείνας και δίψας του Βασίλη Δημάκη. Δεν έχει σημασία που η καραντίνα είναι διάτρητη σε όλες τις φυλακές της χώρας, λόγω του μπες-βγες των δεσμοφυλάκων. Δεν έχει σημασία που οι πιθανότητες να φέρει ο Δημάκης τον κορονοϊό είναι κάτω του μηδενός στατιστικά και πρακτικά. Όποιος ορίζει την “σωφρονιστική πολιτική” μπορεί να την τεντώνει σαν λάστιχο κι έπειτα να το στέλνει να χτυπήσει στα μούτρα όποιου έχει βάλει στόχο.

Στην ίδια ανακοίνωση η γενική γραμματέας “υπόσχεται” και πάλι. Ότι ο κρατούμενος θα μπορεί να παρακολουθήσει τα μαθήματά του, το μαγαζάκι του Κορυδαλού ΙΙ διαθέτει όλη την απαραίτητη υποδομή. Στέλνει και “με κούριερ” τα βιβλία στο κελί του (ποιας εταιρείας άραγε;) όπως μαθαίνουμε από την τελευταία της ανακοίνωση, γιατί είναι μεγαλόψυχη κατά βάθος.

Μετά από παρέμβαση του δασκάλου και του δικηγόρου του, ο Βασίλης Δημάκης σταματάει την απεργία πείνας και δίψας και περιμένει να περάσει η απολύτως άχρηστη νέα καραντίνα. Κακό του κεφαλιού του. Αφού η “πολλά υποσχόμενη” γενική γραμματέας ούτε και τώρα θα τηρήσει τις υποσχέσεις της. Η καραντίνα περνάει και ο Βασίλης Δημάκης παραμένει στην “υπόγα”, χωρίς επισκεπτήρια, χωρίς πρόσβαση σε υπολογιστή, ενώ το “μεγαλοστέλεχος” του υπουργείου διαρρέει (επιλεκτικά) στα ΜΜΕ περσινά ξινά σταφύλια για “βαρύ οπλισμό” και “πειθαρχικά”. Καταφεύγει σε αυτά που έγιναν πολλά χρόνια πριν για να στήσει ένα αφήγημα “επικινδυνότητας” του Δημάκη, τις τελευταίες μέρες ενεργοποιώντας και τα τρολ που προαναφέραμε να ουρλιάζουν μόνο “εγκληματίας”. Οι ίδιες οι ανακοινώσεις της αντιφάσκουν τόσο που αν δεν υπήρχε ο υπαρκτός κίνδυνος απώλειας ζωής του Βασίλη Δημάκη, θα μπορούσαμε να τις διαβάζουμε ως κωμωδία.

Για κάθε άνθρωπο που τον γνώριζει σήμερα, αλλά και για κάθε νοήμονα άνθρωπο που έχει παρακολουθήσει την αλληλουχία των γεγονότων, ο Δημάκης ούτε επικίνδυνος είναι, ούτε αντικοινωνικός. Αντιθέτως η Σοφία Νικολάου ούτε καν ένα συνεπές “παραμύθι” για να δικαιολογήσει την σωρεία αυθαίρετων, ανήθικων, παράνομων και σαδιστικών πράξεων απέναντι σε έναν κρατούμενο που θεωρητικά έχει υπό την ευθύνη της δεν μπορεί να φτιάξει. Ο Βασίλης Δημάκης τέσσερις φορές σε διάστημα μερικών ετών έχει δει το χάρο με τα μάτια του για να μπορεί να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα του στην εκπαίδευση και για να μπορεί να λέγεται άνθρωπος.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα του Βασίλη Δημάκη και υπενθυμίζουμε προς όλες και όλους πως οι εξουσιαστές δεν είναι ανόητοι ή ηλίθιοι όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε. Είναι συνειδητοί, ψυχροί και επαγγελματίες δολοφόνοι.

Είναι στο δικό μας χέρι να τους αφοπλίσουμε.

Κατάληψη Rosa Nera

Κυριακή 17 Μάη στις 4 μ.μ. στην Πλατεία Δημοτικής Αγοράς

Κάλεσμα από την Κατάληψη Rosa Nera, την Αντιμιλιταριστική Συλλογικότητα Κανάϊμα, το Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων, την Μαθητική Αντιφασιστική Δράση (ΜΑΔ), τις Έμφυλες Αταξίες, τον Αυτο-οργανωμένο Αθλητικό Σύλλογο Ασπάλαθο:

“Πανδημία. Απαγόρευση κυκλοφορίας, μπατσοκρατία. Αντί να ενισχυθεί το ήδη διαλυμένο δημόσιο σύστημα υγείας, τα λεφτά πήγαν στους καναλάρχες και τους κλινικάρχες. Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις διοικούν τις “δημοκρατίες” με συνοπτικές διαδικασίες, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Νέα ύφεση, ανεργία, κατάλυση εργατικών δικαιωμάτων. Το περιβάλλον, πλέον και με την βούλα αφήνεται βορά στους επενδυτές της “μίας” και “μοναδικής” ανάπτυξης”: αμοραλισμός, υποκρισία και όλοι πίσω απ΄την Κονόμα. Σαν να μην έφτανε όλο αυτό το σκοτάδι, διάφοροι ξαναδοκιμάζουν τη συνταγή του φασισμού. Όμως: Η ανθρωπότητα δεν χωρίζεται σε έθνη, χωρίζεται σε τάξεις.

Κοινοί Αγώνες Ντόπιων και Μεταναστών για Ελευθερία, Αξιοπρέπεια, Ζωή.

Χανιά, Κυριακή 17 Μάη, Πλατεία Αγοράς, στις 16: 00.

Ο ιός δείχνει να μολύνει και τα εργασιακά μας δικαιώματα. Παρασκευή 1η Μαϊου στις 10:30 συγκέντρωση στην Πλατεία Αγοράς

Είναι σαφές πως το ζήτημα της πανδημίας έχει πλήξει κυρίως την εργατική τάξη και τις μειονότητες – και όχι εκείνους που μπορούν να φτιάξουν κλινικές στα σπίτια τους ή να πληρώσουν χιλιάδες ευρώ για θεραπεία σε ιδιωτικές κλινικές. Οι ντόπιες και μετανάστες που δουλεύουμε στον επισιτισμό και την βιομηχανία, στον πρωτογενή τομέα και την υγεία, δεχόμαστε διπλό πλήγμα. Από την μία, αντιμετωπίζουμε αποκλεισμούς στο καθεστώς υγείας, και από την άλλη, δεχόμαστε ακόμα μια επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα που αφορούν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και ανέργους. Οι δυσκολίες στην πρόσβαση σε σημαντικές υπηρεσίες υγείας – όπως στην πρωτοβάθμια φροντίδα – είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιων δολοφονικών πολιτικών. Μόνο αν στελεχωθεί και λειτουργήσει στην κατεύθυνση των κοινωνικών αναγκών, ένα νέο σύστημα υγείας θα μπορέσει να καλύψει την ίαση και την φροντίδα όσων νοσούν από τον ιό – αλλά και όσους χρήζουν περίθαλψης (καρδιοπαθείς, καρκινοπαθείς, τροχαία κλπ).
Το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα μας αντιμετωπίζει ως νούμερα σε στατιστικές, ως μηχανές που θα παράξουν ακόμη περισσότερο πλούτο για τους λίγους. Η χρόνια υποστελέχωση των νοσοκομείων στοχεύει στην ολοένα και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της υγείας και τον έλεγχο της από ιδιωτικά συμφέροντα . Από την ταρίφα των πέντε ευρώ στα επείγοντα με τον τότε υπουργό υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, μέχρι την σημερινή ενοικίαση των ιδιωτικών ΜΕΘ στην υπερδιπλάσια τιμή, το κράτος χρηματοδοτεί τους ημέτερους και τις εργοδοτικές ενώσεις και κλέβει χρήμα από εμάς. Τα ρουσφέτια των είκοσι εκατομμυρίων ευρώ σε καναλάρχες και μέσα μαζικής ενημέρωσης, στοχεύουν στο να εκθειάσουν τους διαχειριστές της κρίσης ώστε να αποκρύψουν την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να δουλέψει σωστά – και ταυτόχρονα στην αποσιώπηση των αντεργατικών νομοσχεδίων που περάσαν και θα περάσουν. Οι χιλιάδες απολύσεις ενώ την ίδια στιγμή δίνονται λεφτά σε επιχειρήσεις για να μην τις πλήξει η κρίση, δείχνουν για ποιους πραγματικά ενδιαφέρονται. Τα γελοία προγράμματα τηλεκατάρτισης (voucher) και η υπέρογκη χρηματοδότηση των ΚΕΚ, δίνει την δυνατότητα να φάνε κι άλλα λεφτά, αφήνοντας τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες ανεκπλήρωτες. Το άνοιγμα των δικαστηρίων που θα ασχοληθούν πρώτα με τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας, θα εξαθλιώσει περισσότερο οικογένειες που χρωστάν χρήματα σε τράπεζες. Οι μειώσεις μισθών, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, τα ακόμη πιο σκοταδιστικά μέτρα για την εκπαίδευση και δεκάδες άλλες επιθέσεις στην τάξη μας, δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα θέλανε να μην αντισταθούμε.
Όσο περισσότερο νοιάζεται ένας άνθρωπος για μια μοναχική επιβίωση, κυριολεκτικά, τόσο λιγότερο χρόνο, δύναμη και οργάνωση έχει ώστε να αντισταθεί. Όσο περισσότερο σπέρνουν τον φόβο ανάμεσα μας, τόσο λιγότερο θράσος έχουμε να εξεγερθούμε και να μην υπακούσουμε. Οι διαχειριστές την πανδημίας μέσω εκπροσώπων τους, αποφασίζουν το πώς και το πότε θα βγούμε, το πώς και το πότε θα διαδηλώσουμε, πάντα με πρόφαση την υγεία μας. Αυτό που αποφασίσαμε όμως εμείς είναι πως μόνο η ίδια η τάξη μας ξέρει να προστατεύει τον εαυτό της – ιδίως απέναντι σε ένα καθεστώς υγείας που δεν είναι ικανό να προστατεύσει ούτε τους ίδιους τους εργαζόμενούς σε αυτό. Η εργατική τάξη όπως ξέρει να διεκδικεί και να οργανώνει τους αγώνες της, έτσι θα συνεχίσει να προστατεύει και την υγεία της – ιδίως μετά την τραγική εμπειρία στις βιομηχανικές πόλεις της Ιταλίας. Μόνο μέσα από δίκτυα αλληλεγγύης καταφέραμε να μην πεινάσουμε. Μόνο φτιάχνοντας συλλογικές κοινωνικές κουζίνες στηρίξαμε τους άπορους, την ίδια στιγμή που η εκκλησία έκοψε τα συσσίτια της και ο δήμος σιώπησε. Οι καταλήψεις και τα σπίτια των αλληλέγγυων γίναν το καταφύγιο των αόρατων. Μέσα από την επικοινωνία και την διαρκή αλληλοστήριξη μας δεν τρελαθήκαμε μέσα στα σπίτια μας. Έτσι, μόνο μέσα από δυνατά εργατικά σωματεία θα καταφέρουμε να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.
Στηρίζουμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που πλήττονται και καλούμε τον κόσμο του αγώνα να υπερασπιστεί τον ίδιο του τον εαυτό. Η παρουσία μας στον δρόμο αυτή την πρωτομαγιά, είναι αναγκαία. Για να υπερασπιστούμε την μνήμη και τους αγώνες του χθες αλλά και να αυτοοργανώσουμε τους αγώνες του σήμερα. Λαμβάνουμε τα μέτρα προστασίας που θεωρούμε εμείς απαραίτητα με σεβασμό στον συνάνθρωπο και κατεβαίνουμε στον δρόμο.

Λένε πως η καταιγίδα δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει. Σιγά ! εμείς εδώ δεν θυμόμαστε καν πότε άρχισε. Άσφαλώς όχι τώρα.
Λένε : όλα θα πάνε καλά…είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Ε, όχι, η βάρκα δεν είναι η ίδια. Η δική μας πλέει καταμεσίς στην καταιγίδα χωρίς τιμόνι, από πάντα.
Απόσπασμα από το ιταλικό βίντεο “Ρώμη ώρα 11:00 – Quarticciolo”

Παρασκευή 1η Μαϊου στις 10:30
συγκέντρωση στην Πλατεία Αγοράς

Κατάληψη Rosa Nera – Μάιος 2020

Ανάρτηση γιγαντοπανό και αποσπάσματα από τα πρόσφατα κείμενα της κατάληψης

Την Παρασκευή 17 Απρίλη αναρτήσαμε το παρακάτω γιγαντοπανό στα τείχη του Λόφου Καστέλι.

“…Οι πρόσφατες εξελίξεις στα ζητήματα της παγκόσμιας επιδημίας του COVID – 19 και της προσφυγιάς αποδεικνύουν πως τα διεθνή ζητήματα μπορούν να επιλυθούν μόνο με διεθνή συνεννόηση και αλληλεγγύη. Αυτή η αλληλεγγύη δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστική, κοινωνική και εργατική, ποτέ εξουσιαστική.

Αντίθετα με τα καθεστώτα υγείας του καπιταλισμού, ένα αλληλέγγυο σύστημα υγείας δεν μπορεί παρά να είναι ο στόχος μιας διεθνούς αλληλεγγύης και ανταλλαγής γνώσεων, με αναγκαία συνθήκη την εναντίωση σε ταξικές, έμφυλες και φυλετικές εξαιρέσεις από την πρόσβαση στην περίθαλψη. Σημειώνοντας ότι η υγεία για μας είναι ένα αγαθό οικουμενικό που θα πρέπει να συνυπολογίζεται σε συνάρτηση με όλα τα θέματα που αφορούν τα υπόλοιπα έμβια όντα και την οικολογία.

Ξεκαθαρίζουμε πως είναι άλλο πράγμα το μαχόμενο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και άλλο πράγμα η ιατρική εξουσία και το καθεστώς υγείας. Σε αυτό το καθεστώς η υγεία είναι προνόμιο με ταξικά, φυλετικά και έμφυλα κριτήρια. Η ιατρική εξουσία χρόνια τώρα συναίνεσε σε απάνθρωπες συνθήκες και λειτούργησε ενάντια στις φωνές των μαχόμενων ιατρικών οργανώσεων και των συντρόφων/ισσών από τον υγειονομικό χώρο.

Είναι σαφές πως η κρατική διαχείριση της κρίσης επενδύει αποκλειστικά σε ανεπαρκείς προτάσεις καραντίνας και απαγόρευσης κυκλοφορίας. Παράλληλα αφήνει χωρίς επάρκεια σε προσωπικό, υλικά, μονάδες εντατικής θεραπείας, και διαγνωστικά τεστ τις υποδομές της δημόσιας υγείας, ιδίως στην περιφέρεια. Οι πιο ευάλωτοι αφήνονται στην τύχη τους.

Την ίδια ώρα που οι φραγκάτοι χρυσοπληρώνουν τα τεστ για τον ιό στα ιδιωτικά νοσοκομεία, οι ευπαθείς ομάδες δεν έχουν καν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα, με αποτέλεσμα σοβαρές παθήσεις να μην είναι δυνατόν να διαγνωστούν. Σε αυτές τις συνθήκες, αν κάτι πάει στραβά στις κρατικές προχειρότητες θα την πληρώσουν οι πιο φτωχοί – όπως σε κάθε επιδημία. Γιατί, ενώ οι ευάλωτοι αφήνονται στην “ατομική ευθύνη τους”, η εγχώρια αστική τάξη προστατεύεται από τις – επιδοτούμενες αντί για επιταγμένες – ιδιωτικές κλινικές. Και μάλιστα βγάζει και φράγκα από την υγειονομική κρίση, αφού αντλεί κρατικό χρήμα για τις εργοδοτικές ενώσεις και τους ημέτερους.

Εδώ και μήνες γίνονται εκκλήσεις από το σύνολο των γιατρών και των υγειονομικών (ανεξαρτήτως ιδεολογίας) για θωράκιση των νοσοκομείων, προσλήψεις, βασικά αναλώσιμα. Ακόμα και σήμερα ακούμε για ελλείψεις σε γάντια, για προσωπικό που νοσεί γιατί το κράτος το άφησε συνειδητά χωρίς προστασία.

Όσο οι άστεγοι, οι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι έγκλειστοι, οι ηλικιωμένοι κι αρκετοί άλλοι, που δεν είναι κατηγοριοποιήσιμοι αλλά υπάρχουν, έχουν ανάγκη την πρωτοβάθμια υγεία, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία έχουν μόνο μια ελπίδα: τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα. Αν μιλήσουμε για κοινωνικές και ατομικές ανευθυνότητες, πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτούς που αδιαφορούν για το ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει σπίτι, δεν έχει πρόσβαση στην υγεία, δεν έχει να φάει ή συνωστίζεται σε φυλακές και στρατόπεδα. Σε καιρούς που τα πράγματα παρουσιάζονται από το πολιτικό προσωπικό και τα ΜΜΕ των αφεντικών ως μη διαχειρίσιμα παρά μόνο “αστυνομικά”, κι ίσως επικίνδυνα κοντά στο “στρατιωτικά”, ο μόνος τρόπος να την βγάλουμε καθαρή είναι η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε και άλλες απολύσεις, μειώσεις μισθών, ανεπάρκειες στη δημόσια υγεία, τζόγο με τις ζωές των ηλικιωμένων.

Να μην εγκαταλείψουμε την οργάνωση της τάξης μας, δηλαδή να μην ξεχάσουμε ότι όταν μαχόμαστε, φανερώνεται η πραγματική κατάσταση: αυτοί χρειάζονται εμάς κι όχι το αντίθετο.

Δεν πιστέψαμε ποτέ στις τέλειες λύσεις, αλλά στη ζωή δεν υπάρχει σιγουριά. Έχουμε χρέος να παραμείνουμε οργανωμένοι, στα ζητήματα της ταξικής πάλης και στην καθημερινότητά μας. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε πολιτικά. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε…”

(αποσπάσματα από τα πρόσφατα κείμενα της Κατάληψης)

Ακόμα κι οι στρουθοκάμηλοι βγάζουν πότε-πότε το κεφάλι από την άμμο!

Τι θα γίνει με αυτούς που δεν μένουν σπίτι γιατί δεν έχουν σπίτι ;

Δεν είναι μόνο ο άστεγος του Ρεθύμνου – του οποίου το φαιδρό πρόστιμο τελικά σβήστηκε μόνο και μόνο επειδή υπήρξε κοινωνική κατακραυγή. Εκατοντάδες άστεγοι στην Κρήτη, ανάμεσα τους και πολλοί προσφάτως άνεργοι λόγω πανδημίας (ντόπιοι και μετανάστες) αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα τα οποία παραμένουν αόρατα. Πριν από μία εβδομάδα, οι “προστάτες του πολίτη” προσήγαγαν τέσσερις αλληλέγγυους/ες και τρεις μετανάστες από εγκαταλελειμμένο σπίτι (ιδιοκτησίας του Πολυτεχνείου Κρήτης) στην Παλιά πόλη των Χανίων. Οι συγκεκριμένοι τρείς μετανάστες λίγες μέρες πριν είχαν ήδη υποστεί δύο εξώσεις: Μια από τους αστυνομικούς, και πιο πριν, σε άλλο σπίτι στη Νέα Χώρα, από τον “ιδιοκτήτη” και τους δήθεν “συγγενείς/φίλους” του με λοστάρια κι ένα μαχαίρι, που μαγικά εξαφανίστηκαν όταν ήρθε η αστυνομία. Πριν λίγες μέρες επίσης γίναν 2 άτυπες μεταγωγές τεσσάρων άστεγων μεταναστών από τα Χανιά στην Αθήνα. Η ιστορία είναι παλιά και γνωστή. Τους συλλαμβάνουν επειδή δεν έχουν χαρτιά, τους μεταφέρουν στο καράβι και τους στέλνουν στην Αθήνα για να μην τους έχουν στα πόδια τους. Τα πρόστιμα και οι απειλές, από τα όργανα της τάξης, είναι καθημερινό φαινόμενο για όσους βρίσκονται στην πλατεία. Έτσι λοιπόν διασφαλίζεται το εξής : οι αόρατοι/ες αυτής της κοινωνίας πάντα θα είναι βορά στα θηρία που εφαρμόζουν την «τάξη». Είτε είναι κρατική εντολή, είτε είναι αυθαιρεσία αστυνομικών, το αποτέλεσμα παραμένει οι συνεχείς αποκλεισμοί με τεράστιο κόστος στις ζωές των αδύναμων, μια κοινωνική κατρακύλα που δεν έχει πάτο.

Το οικιστικό απόθεμα εγκαταλελειμμένων κτηρίων στα Χανιά είναι ιδιαίτερα μεγάλο, παρά την “έξαλλη τουριστικοποίηση” της πόλης. Ήρθε η ώρα όλοι και όλες να απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Πού θα μείνουν με ασφάλεια οι “αόρατοι/ες” και πώς θα απαντηθούν οι ανάγκες τους; Με επικοινωνιακές ανακοινώσεις του Δήμου; Με την πλήρη “αποποίηση ευθύνης” των Μητροπολιτών και των υπόλοιπων ρασοφόρων; Με ρουφιανέματα από έναν ακροδεξιό “ανήσυχο γείτονα” και την καταστολή των καταλήψεων για τη στέγαση αστέγων ενώ “μένουμε σπίτι”; Με την άρνηση της εκκλησίας και των ξενοδόχων να επιμεριστούν οποιαδήποτε κοινωνική ευθύνη; Με την ανικανότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης, να εφαρμόσει ακόμα και τη σχετική εγκύκλιο προστασίας των αστέγων;

Τι θα γίνει με τα λεφτόδεντρα ; (*)

Από την μία έχουμε να κάνουμε με μαζικές παράνομες απολύσεις (υπολογίζονται γύρω στις 120.000), επιδόματα που δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι, εργοδότες που σου ζητάν το 1/8 του επιδόματος για να σε δηλώσουν ως εργαζόμενο, 50% μείωση του μισθού, περικοπές στις συντάξεις. Και φυσικά καμία πρόνοια για εργαζόμενους και εργαζόμενες που δούλευαν μαύρα, για τους ανθρώπους με αναπηρία, τους πρόσφυγες, τις άστεγες, τους φυλακισμένους και όλες εκείνες που παραμένουν αόρατες για το κράτος. Και από την άλλη έχουμε να κάνουμε με διαγραφή χρεών σε καναλάρχες, δώρο 11 εκατομμυρίων για επικοινωνιακή πολιτική, διπλάσιο μίσθωμα των Μ.Ε.Θ σε ιδιωτικές κλινικές και λεφτά σε μικρά και μεγάλα αφεντικά για τις επιχειρήσεις τους που πλήττονται. Ψίχουλα όμως για τους εργαζόμενους/ες και ούτε καν για όλους/ες. Καμία κουβέντα για την υποχρηματοδότηση της υγείας, την εγκατάλειψη των γηροκομείων, των κέντρων φιλοξενίας παιδιών και γυναικών, των κλειστών κέντρων κράτησης μεταναστών και των φυλακών. Κάθε μέρα λένε στον κόσμο πως όλα πάνε καλά, όλο και περισσότεροι όμως καταλαβαίνουν πως η κυβέρνηση έχει κηρύξει τον πόλεμο στους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, στις εργάτριες, στους ανασφάλιστους, στα πιο φτωχά στρώματα. Στα Χανιά, αντί για μέτρα προστασίας – πέρα από τις εθελοντικές και κινηματικές υποδομές, έχουμε εκκενώσεις σπιτιών και ξυλοδαρμούς, πληρότητα και ακαταλληλότητα του ξενώνα για τους αστέγους, ανάλγητες προσαγωγές άνεργων μεταναστών εργατών, άτυπες απελάσεις. Αν κανείς αναρωτιέται γιατί οι κρατικοί φορείς δεν μπορούν να δώσουν λύση, η απάντηση για εμάς είναι προφανής. Γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά τους.

Είναι η μεσαιωνική καραντίνα η μόνη ενδεδειγμένη, κοινωνικά και υγειονομικά, λύση και για ποιους;

Είναι σαφές πως η κρατική διαχείριση της κρίσης επενδύει αποκλειστικά σε ανεπαρκείς προτάσεις καραντίνας και απαγόρευσης κυκλοφορίας. Παράλληλα αφήνει χωρίς επάρκεια σε προσωπικό, υλικά, μονάδες εντατικής θεραπείας, και διαγνωστικά τεστ τις υποδομές της δημόσιας υγείας, ιδίως στην περιφέρεια. Οι πιο ευάλωτοι αφήνονται στην τύχη τους. Καμία μέριμνα για τους άστεγους/ες, καμία πρωτοβουλία απεγκλωβισμού των προσφύγων παρά τα 35 εκατομμύρια που τσέπωσε η κυβέρνηση από την Ε.Ε. Τα στρατόπεδα εγκλεισμού παραμένουν γεμάτα, ακόμα και αν σε ολόκληρο τον πλανήτη, μέχρι κι ο συντηρητικός κόσμος βοά για το αίσχος του εγκλεισμού μεταναστευτικών / προσφυγικών οικογενειών σε κάποια στρατόπεδα στο Αιγαίο, χωρίς καν νερό και σαπούνι… Οι φυλακές παραμένουν γεμάτες και χωρίς καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την ίδια ώρα που απαγορεύουν την συνάθροιση στον προαύλιο χώρο και ακυρώνουν τα επισκεπτήρια. Τα ελληνικά εργοστάσια και οι βιοτεχνίες, κι αυτά γεμάτα, ενώ ήδη οι εργοδοτικές ενώσεις, που, σημειωτέον, ορισμένες χρηματοδοτούνται, εντατικοποιούν την εργασία, απολύουν χιλιάδες κόσμο (συχνά με ένα sms) και ταυτόχρονα προσπαθούν να βάλουν χέρι ακόμα και στα πενιχρά εργατικά επιδόματα! Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του νεκρού εργάτη στη Βόρεια Ελλάδα, ο οποίος προσβλήθηκε από τον ιό αλλά το εργοστάσιο συνεχίζει να λειτουργεί, αδιαφορώντας για την υγεία των εργαζόμενων. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί που διαχειρίζονται την πανδημία, είναι η απάντηση των αφεντικών και έχει υλικές προϋποθέσεις, με πρόγραμμα και σχεδιασμό στην διαχρονική κατεύθυνση : οι εκμεταλλευόμενοι είναι και θα είναι αναλώσιμοι για τα αφεντικά.

Την ίδια ώρα που οι φραγκάτοι χρυσοπληρώνουν τα τεστ για τον ιό στα ιδιωτικά νοσοκομεία, οι ευπαθείς ομάδες δεν έχουν καν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα, με αποτέλεσμα σοβαρές παθήσεις να μην είναι δυνατόν να διαγνωστούν. Σε αυτές τις συνθήκες, αν κάτι πάει στραβά στις κρατικές προχειρότητες θα την πληρώσουν οι πιο φτωχοί – όπως σε κάθε επιδημία. Γιατί, ενώ οι ευάλωτοι αφήνονται στην “ατομική ευθύνη τους”, η εγχώρια αστική τάξη προστατεύεται από τις – επιδοτούμενες αντί για επιταγμένες – ιδιωτικές κλινικές. Και μάλιστα βγάζει και φράγκα από την υγειονομική κρίση, αφού αντλεί κρατικό χρήμα για τις εργοδοτικές ενώσεις και τους ημέτερους.

Εδώ και μήνες γίνονται εκκλήσεις από το σύνολο των γιατρών και των υγειονομικών (ανεξαρτήτως ιδεολογίας) για θωράκιση των νοσοκομείων, προσλήψεις, βασικά αναλώσιμα. Ακόμα και σήμερα ακούμε για ελλείψεις σε γάντια, για προσωπικό που νοσεί γιατί το κράτος το άφησε συνειδητά χωρίς προστασία. Ιδίως τα νοσοκομεία που δεν θεωρούνται νοσοκομεία αναφοράς είναι τραγικά υποστελεχωμένα και χωρίς καν τα στοιχειώδη αναλώσιμα. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας προτείνει την προσευχή και την ατομική ευθύνη. Την ίδια στιγμή το υγειονομικό προσωπικό καταθέτει συνεχώς λύσεις για την ασφαλή αντιμετώπιση του ιού. Η διεθνής εμπειρία (και όσα λάθη έχουν γίνει) έχει προσφέρει πολλά στο πώς αντιμετωπίζεται ο ιός. Οι γιατροί τα λένε αλλά το πολιτικό προσωπικό της χώρας επιλέγει να λογοκρίνει τις συνεντεύξεις τους, όπως φάνηκε και με το ψαλίδι στην ΕΡΤ.

Ποια είναι η πραγματική κοινωνική και ατομική μας ευθύνη;

Όσο οι άστεγοι, οι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι έγκλειστοι, οι ηλικιωμένοι κι αρκετοί άλλοι, που δεν είναι κατηγοριοποιήσιμοι αλλά υπάρχουν, έχουν ανάγκη την πρωτοβάθμια υγεία, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία έχουν μόνο μια ελπίδα: τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα. Αν μιλήσουμε για κοινωνικές και ατομικές ανευθυνότητες, πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτούς που αδιαφορούν για το ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει σπίτι, δεν έχει πρόσβαση στην υγεία, δεν έχει να φάει ή συνωστίζεται σε φυλακές και στρατόπεδα. Σε καιρούς που τα πράγματα παρουσιάζονται από το πολιτικό προσωπικό και τα ΜΜΕ των αφεντικών ως μη διαχειρίσιμα παρά μόνο “αστυνομικά”, κι ίσως επικίνδυνα κοντά στο “στρατιωτικά”, ο μόνος τρόπος να την βγάλουμε καθαρή είναι η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια.

Πέρα από τα αυτονόητα μέτρα προστασίας που επιβάλλει μια κατάσταση πανδημίας, διακρίνουμε μια ασύμμετρη μεγέθυνση των κατασταλτικών μέτρων και της αστυνομικής αυθαιρεσίας (4 εκατομμύρια οι εισπράξεις απ’ τα πρόστιμα παρεμπιπτόντως ). Την ίδια στιγμή η συνεισφορά στη δημόσια υγεία και την οικονομική στήριξη του βαλλόμενου πληθυσμού, είναι τεχνηέντως η ελάχιστη. Για να το κάνουμε τάλαρα, επτά μπάτσοι – ένας γιατρός. Συγχρόνως, η κρατική ρητορική περί ανευθυνότητας και ατομικής ευθύνης νομιμοποιεί τα πιο χυδαία αντανακλαστικά : τον κοινωνικό κανιβαλισμό, το ρουφιάνεμα και την υποταγή. Οπότε υπάρχει μια πραγματική ατομική και κοινωνική ευθύνη : να σταθούμε όλοι κι όλες, με συνέπεια και σε βάθος χρόνου, ενάντια στο αδηφάγο Κράτος των Αφεντικών, τους θρασύδειλους ρουφιάνους και τους μάτσο μπράβους τους (επαγγελματίες και μη). Να κάνουμε κάτι, τέλος πάντων, για το δικό μας ταξικό συμφέρον και για μια κοινωνία στην οποία θα χαιρόμαστε να ζούμε.

Επί του παρόντος :

Από τη πλευρά μας απαντάμε, όπως πάντα, με Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά. Στηρίζουμε τα σωματεία εργαζομένων, τον αγώνα των υγειονομικών, τα αιτήματα των φυλακισμένων, την εκκένωση των κλειστών κέντρων κράτησης και την ασφαλή μεταφορά προσφύγων και μεταναστριών στον αστικό ιστό. Στηρίζουμε υλικά τις δομές που μας έχουν ανάγκη, την γειτόνισσα που δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι της, τον ηλικιωμένο που δεν μπορεί να πάει στο σούπερ μάρκετ. Στηρίζουμε έμπρακτα τους άστεγους και τους μετανάστες και τις πρωτοβουλίες των αυτοοργανωμένων συσσιτίων, όπως της Σπλάντζιας και του Στεκιού Μεταναστών.

Καλούμε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να κάνει το ίδιο, κρατώντας παράλληλα και τα μέτρα προστασίας που απαιτεί η πανδημία. Τώρα που αυτή η κατάσταση – και η ταξική της διαχείριση – στοχοποιεί κυρίως (αν και όχι μόνο) τους ευάλωτους και τους πιο αδύνατους οφείλουμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσουμε τη βαρβαρότητα να επικρατήσει. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε και άλλες απολύσεις, μειώσεις μισθών, ανεπάρκειες στη δημόσια υγεία, τζόγο με τις ζωές των ηλικιωμένων.

Υπερασπιζόμαστε τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Διαχέουμε με κάθε διαθέσιμο μέσο, τον κριτικό μας λόγο για τα γεγονότα. Υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο χώρο κι όσους κινούνται σ’ αυτόν αναγκαστικά, γιατί δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Την ίδια στιγμή όμως κάνουμε κριτική και σε όσους τους έχουν αφήσει χωρίς σπίτι. Το “μένουμε σπίτι” δεν είναι για όλες το ίδιο.

Να μην δεχτούμε καμία απόλυση, δηλαδή να σταθούμε ενωμένοι κι ενωμένες απέναντι τους. Να μην ανεχτούμε καμία λύση χαρτζιλικίστικου επιδόματος, δηλαδή να σηκώσουμε μπαϊράκι αυτομείωσης “, συλλογικές αρνήσεις πληρωμών σε λογαριασμούς και νοίκια. Να μην εγκαταλείψουμε την οργάνωση της τάξης μας, δηλαδή να μην ξεχάσουμε ότι όταν μαχόμαστε, φανερώνεται η πραγματική κατάσταση: αυτοί χρειάζονται εμάς κι όχι το αντίθετο.

Δεν πιστέψαμε ποτέ στις τέλειες λύσεις, αλλά στη ζωή δεν υπάρχει σιγουριά. Έχουμε χρέος να παραμείνουμε οργανωμένοι, στα ζητήματα της ταξικής πάλης και στην καθημερινότητά μας. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε πολιτικά. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε.

Αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια.

Αγάπη και φροντίδα.

Υπευθυνότητα και ελευθερία.

Κατάληψη Rosa Nera – 6 /4/2020

(*) ενδημικό φυτό που φυτρώνει στο σπίτι του κ. Μαρινάκη, του κ. Αλαφoούζου, του κ. Σαββίδη, του κ. Βαρδινογιάννη και άλλων καναλαρχών που μπορεί να ξεχνάμε, αλλά δεν μπορεί να το αναπιάσει ο καθένας σπίτι του, εκτός εάν είναι Πέτσας.

Η Σιωπή των Αμνών στις μέρες του Κορονοϊού

Την περασμένη Κυριακή και λίγες μόνο ώρες πριν την εφαρμογή των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας, “ιδιοκτήτης” ερειπίου στη Νέα Χώρα με παρέα από “συγγενείς” ή “φίλους” του “έκαναν έξωση” σε τρεις άστεγους μετανάστες, οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο στο εγκαταλειμμένο σπίτι εδώ και τρεις μήνες. Καμιά προηγούμενη επαφή δεν υπήρξε, ο “νόμιμος κάτοχος” δεν μπήκε καν στον κόπο να περάσει, να δει τι συμβαίνει και να ζητήσει από τους ανθρώπους να φύγουν από την “περιουσία” του. Η εκδίωξη υλοποιήθηκε με βρισιές, ένα μαχαίρι και λοστάρια. Όταν έφτασε η Αστυνομία, με κάποιο μαγικό τρόπο, μαχαίρι και λοστάρια εξαφανίστηκαν, ενώ τα “λίγα-λίγα παλαμίδια” θεωρήθηκαν “λογικά”.

Από την Δευτέρα, όταν τα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας τέθηκαν σε ισχύ, άστεγοι και μετανάστες άρχισαν να στοχοποιούνται από τις αστυνομικές δυνάμεις με αρκετά περιστατικά παρενόχλησης, απειλών ή και προσαγωγών να συμβαίνουν καθημερινά. Το προνόμιο της μπλε ταυτότητας και της (ακόμη και χειρόγραφης) “βεβαίωσης κατ’ εξαίρεση μετακίνησης” έγινε πια ορατό. Σε ερωτήματα πολιτών που βρέθηκαν μπροστά σε τέτοια περιστατικά αυθαιρεσίας, η απάντηση των μπάτσων ήταν σχεδόν στερεοτυπική: “Μας παίρνουν τηλέφωνα, ότι μαζεύονται πολλοί μαζί και έξω και μέσα στα σπίτια. Τι θέλετε να κάνουμε δηλαδή;”

Την ίδια ώρα που κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα προβλήματα μιας πανδημίας θα λυθούν με περισσότερο αστυνομικό έλεγχο, μια γυναίκα βιάστηκε στο κέντρο των Χανίων. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της 25/3, μια 28χρονη μετανάστρια από την Γεωργία, η οποία είναι άστεγη, βιάστηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης στην πλατεία Δικαστηρίων. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η συχνότερη παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους δεν περιορίζει τέτοιου είδους περιστατικά.  Οι αόρατοι/ες αυτού του κόσμου πάντα θα βρίσκονται εκτεθειμένοι/ες απέναντι στην αυταρχικότητα του κράτους, του αφεντικού, του βιαστή. Όσοι ζητάνε περισσότερη ασφάλεια και λιγότερη ελευθερία δεν θα έχουν τίποτα από τα δύο. Και αν τώρα η βαρβαρότητα στοχεύει στους πιο ευάλωτους, η ιστορία διδάσκει πως αυτό το κακό έχει την τάση να γενικεύεται. Η αύξηση των ποσοστών της ενδοοικογενειακής βίας, κυρίως σε γυναίκες αλλά και σε παιδιά, έχει πιάσει ταβάνι. Στην Κύπρο τα αντίστοιχα ποσοστά αγγίζουν το 30%  και σε όλες σχεδόν τις χώρες όπου επιβλήθηκε καραντίνα η αύξηση των καταγγελιών κακοποιήσεων είναι δραματική. Το “μένουμε σπίτι” αλλά ταυτόχρονα “κλείνουμε τα ρολά στον άλλο” έχει οδηγήσει στο να γίνει και το σπίτι και ο δρόμος κόλαση για κάποιους ανθρώπους.

Στον ξενώνα αστέγων του Δήμου Χανίων δεν υπάρχει κρεβάτι. Το συσσίτιο της Μητρόπολης κόπηκε μαχαίρι. Τα Συσσίτια της Σπλάντζιας έβγαλαν έκτακτη έκκληση αφού μαζί με το Κυριακάτικο Γεύμα στο Στέκι Μεταναστών Χανιών σηκώνουν πια όλο το βάρος. Το γιατί το παπαδαριό “την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια” από την ευθύνη, όταν ένας σύλλογος και μια αυτοοργανώμένη συλλογικότητα κατάφεραν να συνεχίσουν να παράγουν έργο τηρώντας αυστηρά μέτρα προστασίας και αυτοπροστασίας των εθελοντών/τριών, πρέπει να μας πει πολλά…

Εκεί που κυριαρχεί ο φόβος αντί της αλληλοβοήθειας, εκεί κυριαρχεί και το μίσος για τον πιο αδύναμο και περιθωριοποιημένο άνθρωπο. Εκεί είναι που κάποιος ρατσιστής θα νιώσει παντοδύναμος, κρυμμένος πίσω από τις κουρτίνες. Τότε είναι που θα χαφιεδίσει στο τηλέφωνο πως ακούει μια “παράξενη” γλώσσα – κάποια γλώσσα των άστεγων του κόσμου – να μιλιέται στο πλαϊνό ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο σπίτι που χρησιμοποιείται ως καταφύγιο.“Ο φόβος σκοτώνει τη σκέψη”, έγραφε ο Φρανκ Χέρμπερτ, ήδη από το 1965, στα σπουδαία του λογοτεχνικά έργα που μας μίλησαν κριτικά για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Σήμερα, οι αληθινές δυστοπίες βρίσκονται μπροστά μας και μας προκαλούν: σε μια συνθήκη όπου η προστασία του διπλανού συνανθρώπου οφείλει να είναι πρώτη προτεραιότητα (γιατί απλώς εξασφαλίζει την επιβίωση όλων) κράτος, φορείς και πανικόβλητα άτομα φωνάζουν “Να πάνε αλλού!” ή αποποιούνται τις ευθύνες τους (όπως έκαναν πάντα) προωθώντας τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

– Άμεσο άνοιγμα ξενώνων για φιλοξενία αστέγων.

– Καμία ανοχή στις ρατσιστικές πολιτικές, τις επιθέσεις και τις διώξεις εναντίον αστέγων/ μεταναστών.

-Μέτρα προστασίας για τους άστεγους/ες, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/ριες.

Κατάληψη Rosa Nera
26/3/2020

Δεν περισσεύει καμία και κανείς

Οι πρόσφατες εξελίξεις στα ζητήματα της παγκόσμιας επιδημίας του COVID – 19 και της προσφυγιάς αποδεικνύουν πως τα διεθνή ζητήματα μπορούν να επιλυθούν μόνο με διεθνή συνεννόηση και αλληλεγγύη. Αυτή η αλληλεγγύη δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστική, κοινωνική και εργατική, ποτέ εξουσιαστική.

Αντίθετα με τα καθεστώτα υγείας του καπιταλισμού, ένα αλληλέγγυο σύστημα υγείας δεν μπορεί παρά να είναι ο στόχος μιας διεθνούς αλληλεγγύης και ανταλλαγής γνώσεων, με αναγκαία συνθήκη την εναντίωση σε ταξικές, έμφυλες και φυλετικές εξαιρέσεις από την πρόσβαση στην περίθαλψη. Σημειώνοντας ότι η υγεία για μας είναι ένα αγαθό οικουμενικό που θα πρέπει να συνυπολογίζεται σε συνάρτηση με όλα τα θέματα που αφορούν τα υπόλοιπα έμβια όντα και την οικολογία.

Ξεκαθαρίζουμε πως είναι άλλο πράγμα το μαχόμενο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και άλλο πράγμα η ιατρική εξουσία και το καθεστώς υγείας. Σε αυτό το καθεστώς η υγεία είναι προνόμιο με ταξικά, φυλετικά και έμφυλα κριτήρια. Η ιατρική εξουσία χρόνια τώρα συναίνεσε σε απάνθρωπες συνθήκες και λειτούργησε ενάντια στις φωνές των μαχόμενων ιατρικών οργανώσεων και των συντρόφων/ισσών από τον υγειονομικό χώρο. Ας μην καμώνεται λοιπόν τώρα ότι νοιάζεται για το καλό μας. Για τους νεκρούς της πανδημίας, ποτέ δε θα μάθουμε από τα καθάρματα της εγχώριας και της διεθνούς ιατρικής εξουσίας γιατί, εν γνώσει τους και εσκεμμένα, δεν ανταποκρίθηκαν στα αιτήματα ενώσεων γιατρών και νοσηλευτών/τριων για τα στοιχειώδη: την ενίσχυση της δημόσιας υγείας, την αποσυμφόρηση εργασιακών χώρων και φυλακών, τον απεγκλωβισμό του μεταναστευτικού πληθυσμού από στρατόπεδα στα οποία οι άνθρωποι στοιβάζονται χωρίς αρκετό και κακής ποιότητας νερό, φαγητό και άθλιες συνθήκες υγιεινής.

Την ίδια ώρα που τα κρατικά καθεστώτα (και όχι «συστήματα») υγείας καταρρέουν σε κάποιες χώρες, την ίδια ώρα που το εργατικό νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό δίνει σε πολλές χώρες μια επώδυνη μάχη, παντού σχεδόν η ιατρική και η κυβερνητική εξουσία προσπαθούν να περάσουν την εγγενή τους αδυνατότητα να απαντήσουν στα διεθνή προβλήματα, ρίχνοντας την μπάλα στην «κοινωνική και ατομική ευθύνη». Εμείς λέμε: δεν περισσεύει κανείς. Δεν επιτρέπουμε κανείς από τις ευπαθείς και τις ευάλωτες ομάδες να μείνει μόνος/η του και αβοήθητος/η, λόγω της αναλγησίας και της ανεπάρκειας των καθεστώτων υγείας.

Το μόνο που έχουν να προτείνουν απέναντι στην πανδημία, οι βυθισμένοι στην άγνοια αφέντες μας, είναι μια στρατιωτική – αστυνομική διαχείριση, μια σειρά από διαφορετικές μορφές (συχνά σε λανθάνουσα μορφή) «ανοσίας της αγέλης». Με στόχο πάντα να πληρώσουν τα αποτελέσματα της πανδημίας οι ευάλωτοι/ες, η εργατική τάξη και οι μειονότητες. Ιδίως στην Ελλάδα, η κρατική πρόταση είναι η εξής: «πορευόμαστε με ανεπαρκείς υποδομές και ΜΕΘ, με υποστελεχωμένο και εξαντημένο προσωπικό, αλλά για ό,τι γίνει θα φταίτε εσείς…». Το «μένουμε σπίτι» δεν είναι παρά ένα σύνθημα, όταν την ίδια στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι, αυτοί ακριβώς που θα έπρεπε χρόνια τώρα να χρήζουν προστασίας σύμφωνα με κατακτημένα με αίμα δικαιώματα, βρίσκονται εγκλωβισμένοι/ες σε χώρους εργασίας (εργοτάξια, τηλεφωνικά κέντρα, εργαστήρια, βιοτεχνίες) χωρίς ασφαλείς συνθήκες και προστασία από την επιδημία, όπως επίσης σε εσκεμμένα πολυπληθή στρατόπεδα εγκλεισμού προσφύγων και υπερχειλισμένες φυλακές. Για να μη μιλήσουμε για αυτούς/ες που δεν έχουν καν σπίτι…

Στην Ελλάδα, ούτε ένα μήνα πριν, ο υπουργός υγείας διασκέδαζε με την επιδημία στην Κίνα δηλώνοντας πως ο κρατικός μηχανισμός είναι «θωρακισμένος και έτοιμος» να αντιμετωπίσει μια ανάλογη επιδημία. Προφανώς εννοούσε πως θα την αντιμετωπίσει με μπάτσους και στρατό, όπως και την προσφυγιά. Κι όμως, μόλις πριν λίγες μέρες, σε μια παράσταση κρατικού πανικού σχεδόν παρακαλούσε για προσωπικό σε νοσοκομεία, ακόμα και με… μπλοκάκι. Παρόλα αυτά τα νοσοκομεία παραμένουν υποστελεχωμένα, όπως καταγγέλλουν οι ενώσεις των γιατρών του ΕΣΥ.

Σε κάθε λογής επιδημία (εντός ή εκτός εισαγωγικών) στην ιστορία του ανθρώπου, τα κράτη των αφεντικών προσπαθούν να ρίξουν κι άλλο την αξία της ζωής και της εργασίας των πιο ευάλωτων και εκμεταλλευομένων ομάδων και τάξεων. Δεν είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι/ες για το πώς θα ανταποκριθεί το ελληνικό καθεστώς υγείας, με δεδομένες τις, εδώ και δεκαετίες περικοπές σε προσωπικό και υποδομές. Δεν υπάρχει λόγος να συμμεριστούμε το κλίμα κρατικού πανικού που σπέρνουν, ούτε τη συναίνεση σε στρατιωτική πειθαρχία. Ήδη στην Ελλάδα πολλές εταιρείες έχουν απολύσει (παράνομα σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο) 40.000 κόσμο, αρνούνται να πληρώσουν το μισθό για τις μέρες του κλεισίματος των επιχειρήσεων τους, προσπαθούν να περάσουν ως κανονικές τις άδειες για την περίοδο του lockdown. Όπως οφείλουμε να συμπαρασταθούμε στο νοσηλευτικό προσωπικό και να τηρούμε αυτά που μας προτείνουν οι σύντροφοι από τον υγειονομικό χώρο, έτσι πρέπει να δώσουμε και τον ταξικό μας αγώνα.

Ας το αποσαφηνίσουμε λίγο, αυτό. Όλες και όλοι καταλαβαίνουμε – εργαζόμενες και άνεργοι – πως πρέπει να τηρούμε με σχολαστικότητα τους κανόνες αποφυγής εκθετικής διάδοσης του ιού. Ταυτόχρονα συμμετέχουμε στα δίκτυα αλληλοβοήθειας και υποστήριξης ευπαθών ομάδων, ηλικιωμένων, ανθρώπων σε καραντίνα χωρίς βοήθεια, προσφύγων, στα δικτυα εθελοντικής υποστήριξης των νοσηλευτών. Απαραίτητη προϋπόθεση, ο αγώνας για την εξασφάλιση μέσων προστασίας για το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και τους αλληλέγγυους/ες.

Προσοχή όμως: σε κάθε κρίση (περιβαλλοντική, επιδημική, οικονομική) το κράτος των αφεντικών δίνει στην αρχή χώρο στην κοινωνία, μέχρι να δημιουργήσει ζήτημα ασφάλειας που θα οδηγεί στην στρατιωτική διαχείριση. Πόσο μάλλον σήμερα, που μια μερίδα των αστικών τάξεων των καπιταλιστικών χωρών επιμένει να λύσει το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης με πόλεμο. Σε περίπτωση που επιχειρείται από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς να επιβληθούν συνθήκες ακραίας αποδημοκρατικοποίησης και στρατιωτικοποίησης, το κίνημα και τα εργατικά σωματεία πρέπει να απαντήσουν δραστικά. Όχι μόνο για το θέμα της αλληλεγγύης, αλλά και για να μην εκμεταλλευτούν οι δυνάμεις της άκρας δεξιάς την κατάσταση.

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση της ιατρικής εξουσίας: η αποτυχία της εξειδίκευσης και ο τρόπος που τα γνωστικά αντικείμενα δεν συνεργάζονται για να αντιμετωπίσουν τα πολύπλευρα και διεθνή φαινόμενα, που ιστορικά επανεμφανίζονται με διαφορετική μορφή, όπως οι πανδημίες. Οι εξειδικευμένες γνώσεις είναι ανεπαρκείς, ο πλανήτης δεν είναι κτηνοτροφική φάρμα ούτε μικροβιολογικό εργαστήριο. Όσο οι ανθρώπινες γνώσεις εξυπηρετούν κυρίως τη κερδοφορία των αφεντικών και των εθνικών οικονομιών, τόσο θα οδηγούν σε ανεπαρκείς και καταστροφικές λύσεις.

Οι πανδημίες, ιστορικά πάντα, είναι αποτελέσματα πολέμων, της αλόγιστης γεωργίας και κτηνοτροφίας της υπερσυσσώρευσης πληθυσμών και των τρόπων που γίνεται αποικιοκρατική η σχέση του ανθρώπου με το οικοσύστημα. Όσο η παγκόσμια συσσώρευση γνώσης δεν εξυπηρετεί διεθνείς κοινωνικές ανάγκες αλλά αντίθετα εξυπηρετεί το παρωχημένο καπιταλιστικό σύστημα ή τις εθνοκρατικά σχεδιασμένες οικονομίες, δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Κάθε πανδημία θα προκαλεί τοπικές “εκπλήξεις” και καταστροφές που θα πλήττουν – κυρίως – τους πιο ευάλωτους.

Τα κινήματα και όλοι οι πολιτικοί χώροι έχουμε επίσης ευθύνη: τη συλλογική ευθύνη, για την ήττα από την καταστροφή της δημόσιας υγείας, για την ιδιωτικοποίηση των αγαθών της κοινωνικής προστασίας, για το ότι το αίσχος των στρατοπέδων (όπως η Μόρια) ακόμα υπάρχει, ενώ θα μπορούσαν με λιγότερους πόρους να εξασφαλίζονται ανθρώπινες συνθήκες υποδοχής, παιδείας, υγείας και υποστήριξης των κατατρεγμένων.

Οι κρατικοί εκπρόσωποι μάς λένε ότι πιθανόν αυτό που μας περιμένει να μοιάζει με αυτό που τώρα συμβαίνει στις χώρες με τη μεγάλη κρίση στα κρατικά καθεστώτα υγείας, όπως η Ιταλία. Τι συμβαίνει όμως εκεί; Εκεί δίνεται μια μεγάλη ταξική πάλη. Στα ιταλικά νοσοκομεία τη μάχη δίνουν οι εργαζόμενες/οι που μετά τις μεγάλες περικοπές, δουλεύουν χωρίς ανάσα ή/και νοσώντας. Ζητούν παραπάνω προσωπικό, προσλήψεις, τα ίδια και οι εργάτριες καθαριότητας εκεί που δίνουν τη μάχη. Στη βιομηχανία εργάτριες και εργάτες κάνουν απεργίες γιατί η εργοδοσία τους στέλνει στη δουλειά χωρίς μέσα προστασίας. Η βιομηχανική εργατική τάξη θρηνεί χιλιάδες θύματα από την αναλγησία των αφεντικών. Μεγάλο αγώνα δίνουν επίσης οι ιταλοί ντελιβεράδες που θέλουν να προστατευτούν από την επιδημία, όπως και να παραδίνουν ότι δέμα στοχεύει σε κοινωνικές ανάγκες και όχι μόνο στα κέρδη της εργοδοσίας. Είναι, λοιπόν, η εργατική τάξη που διεκδικεί την υγεία και την ασφάλεια της, και όχι το κράτος των αφεντικών. Η ταξική πάλη δεν τελειώνει ποτέ, ούτε και σε συνθήκες απαγόρευσης της κυκλοφορίας.

Ανάλογα παραδείγματα και στην Κίνα: ακόμα και σε συνθήκες δικτατορίας εργαζόμενοι άνθρωποι ήταν που διέδωσαν το μήνυμα για μια διεθνή εγρήγορση όταν ακόμα το καθεστώς προσπαθούσε να καλύψει το θέμα σε μια ομίχλη. Το μήνυμα των Κινέζων εργαζόμενων και εθελοντών /τριων δεν είχε αποδέκτες – και πώς θα μπορούσε στο πλαίσιο των κρατικών ανταγωνισμών και των σχεδίων πολέμου που ετοιμάζουν; Έτσι ο Π.Ο.Υ. ήταν καθησυχαστικός, από εκεί ενημερώθηκε και ο Τσιόδρας που το Γενάρη έλεγε πως «ο ιός δεν μεταδίδεται εύκολα και δύσκολα στην Ελλάδα θα έχουμε κρούσμα…».

Χωρίς ένα διεθνές σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης και υγείας χωρίς διακρίσεις, πράγμα αδύνατο στον καπιταλισμό, η εξέλιξη σε κάθε πανδημία θα είναι παρόμοια. Γίνεται, λοιπόν, σαφές πως η διεθνής επίλυση των ζητημάτων της ανθρωπότητας, των έμβιων όντων και του οικοσυστήματος μέσα στο οποίο ζουν, δεν μπορεί να επιτευχθεί ούτε από κλειστές κοινότητες, ούτε από τις ανταγωνιστικές διοικήσεις κρατών, στρατών και βιομηχανιών που επιθυμούν κυρίως την εκμετάλλευση και την αλληλοεξόντωση μεταξύ τους.

Τα διεθνή προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο μέσα από διεθνείς αλληλέγγυες ανθρώπινες κοινότητες γνώσης και παραγωγής αγαθών που θα βρίσκονται σε διαρκή και οικουμενική αλληλοβοήθεια μέσω της επικοινωνίας μεταξύ τους, μέσα από το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής αναζήτησης κέρδους και της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας. Ο αγώνας μας, και τις μέρες που έρχονται, ας είναι σε αυτή την κατεύθυνση.

  1. Να μην αφήσουμε να περάσει καμία απόλυση. Να παλέψουμε για πλήρη κάλυψη σε άδειες με πλήρεις αποδοχές των εργαζόμενων και τα επιδόματα των ανέργων στη διάρκεια της πανδημίας.

  2. Προσλήψεις και μειώσεις στα ωράρια με αυξήσεις στο μισθό όσων σηκώνουν το βάρος της πανδημίας: εργαζόμενες/οι σε σουπερ μάρκετ, ντελίβερι, τροφοδοσία.

  3. Να μην επιτρέψουμε καμία ακροδεξιά/φιλοπόλεμη εκτροπή.

  4. Να υπάρξει κοινωνική λογοδοσία για τη καταστροφή της δημόσιας υγείας.

  5. Απαιτούμε περισσότερες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, περισσότερους γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό, εξοπλισμό και αναλώσιμα άμεσα στα νοσοκομεία.

  6. Καμία ανοχή στην αισχροκέρδεια. (Αυτο)μείωση των τιμών. Καμιά διακοπή σε φως, νερό, επικοινωνίες λόγω χρεών. Καμία έξωση λόγω αδυναμίας καταβολής του ενοικίου.

  7. Άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών και άμεση χρηματοδότηση της ιατροφαρμακευτικής μέριμνας των κρατουμένων.

  8. Καμία δίωξη ή απέλαση μετανάστη/τριας με ή χωρίς χαρτιά. Μεταφορά των έγκλειστων ανθρώπων από τα κλειστά κέντρα κράτησης σε ασφαλείς και αξιοπρεπεις συνθήκες μέσα στον κοινωνικό ιστό. Άσυλο στους πρόσφυγες.

  9. Παραγωγική εργασία αποκλειστικά και μόνο για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες πανδημίας, σε συνθήκες απόλυτης προστασίας των εργαζομένων. Καμία παραγωγική εργασία για την κερδοφορία των αφεντικών.