Τα εγκλήματα κατά της ελεύθερης μετακίνησης συνεχίζονται. Κάλεσμα στην πορεία του Σαββάτου 10/4

Δε θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε την εγκληματική διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής ζωής από το ελληνικό κράτος και τη θανατοπολιτική που επιβάλλει στα σύνορα και στα κλειστά κέντρα με τις απάνθρωπες, εξαθλιωτικές συνθήκες. Η προσφυγιά και η μετανάστευση ποινικοποιείται και τιμωρείται με κράτηση για αόριστο χρόνο. Η πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου και νομιμοποίησης σαμποτάρεται με κάθε τρόπο, οι ενστάσεις και οι προσφυγές πάνε στα αζήτητα.
Για άλλη μια φορά, στις 27/3/2021, το ελληνικό κράτος οδήγησε στο θάνατο ακόμη έναν άνθρωπο, αυτή τη φορά, έναν Κούρδο από την Τουρκία. Στις αρχές του 2020, συνελήφθη στην Ηγουμενίτσα, στην προσπάθειά του να περάσει στην Ιταλία και μεταφέρθηκε στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης της Κορίνθου. Για 16 μήνες ζούσε σε μια “κόλαση”, όπως ο ίδιος είχε καταγγείλει σε συγγενικα του πρόσωπα και στερήθηκε την ελευθερία του και το όνειρό του να φτάσει στη Γερμανία. Τις τελευταίες ημέρες είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι τελικά θα έφευγε, αλλά μόλις του μετέφεραν, χωρίς καμιά αιτιολογία, ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί ακόμα, έχασε κάθε έλεγχο και απαγχονίστηκε.
Ένας 24χρονος άντρας που δραπέτευσε από την Τουρκία ως αντικαθεστωτικός, πέρασε φράχτες και αγκαθωτά συρματοπλέγματα και γλίτωσε από πάνοπλους συνοριοφύλακες, στερήθηκε την ελευθερία του για πάνω από ένα χρόνο σε μια φυλακή, αφού διέπραξε “το έγκλημα της ανθρώπινης μετακίνησης” και εξωθήθηκε στην αυτοχειρία ως τη μόνη λύση διαφυγής στον ανυπόφορο, παρατεταμένο εγκλεισμό που του επιβλήθηκε!
Πρόκειται για μια κρατική δολοφονία, ένα βίαιο τέλος στη ζωή ενός νεαρού πρόσφυγα που φυσικά δεν απασχόλησε τα Μ.Μ.Ε… “Ποιος νοιάζεται για τη ζωή ενός παράνομου;”, “ήθελε και τα’ παθε”, “ας καθόταν στ’ αυγά του” θα πει κάποιος νόμιμος πολίτης που κοιτάζει τη δουλίτσα του κι έχει εμπεδώσει πως κάποιες ζωές είναι κατώτερες από τη δική του.. Όμως, μια οικογένεια θρηνεί στην Τουρκία το θάνατο του παιδιού και του αδερφού τους. Οι συγγενείς τους δηλώνουν “σοκαρισμένοι, αποφασισμένοι να τα βάλουν με το ελληνικό κράτος και δεν πιστεύουν σε καμιά περίπτωση πως ο Ι.Ε. θα επέλεγε να βάλει τέλος στη ζωή του, αφού έφυγε γεμάτος όνειρα και δίψα για ζωή κι ελευθερία”.
Η αυτοκτονία του 24 χρόνου Κούρδου πρόσφυγα, ήταν η αφορμή για μια μαζική εξέγερση διαμαρτυρίας για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και φυσικά για το δίκαιο του αιτήματος απελευθέρωσης που είναι κοινό για τους περισσότερους από τους κρατούμενους. Οι ίδιοι καταγγέλλουν: “Κανείς δεν σε πληροφορεί πότε θα φύγεις και κανείς δεν σου μιλάει. Ανανεώνουν απλά την παραμονή σου κάθε 50 ημέρες”, “το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι κοριοί, όλων τα σώματα έχουν γεμίσει δαγκωματιές. Και εκτός των άλλων, αυτό μας στερεί και τον ύπνο”. Φυσικά, το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους έδειξε τα δόντια του για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να καταστείλει οποιαδήποτε αντίσταση των κρατουμένων. Έτσι, την ίδια μέρα της δολοφονίας και για τις επόμενες 3, σύμφωνα με μαρτυρίες των έγκλειστων προσφύγων και μεταναστών, τους κλείδωσαν στα κελιά τους, δεν επέτρεπαν την πρόσβαση τους στα ντους για την προσωπική τους υγιεινή, τους αφαίρεσαν το δικαίωμα προαυλισμού και δεν τους παρείχαν πρωινό, όπως ορίζει ο κανονισμός.
Όλα αυτά τα χρόνια, πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, είτε ως αυτόχειρες, είτε από την εγκληματική αδιαφορία των αρχών, όπως στην περίπτωση του 44 χρόνου μετανάστη από την Νέα Γουινέα στην Κω μέσα στον ίδιο μήνα (Μάρτιο του 2021), ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες της ΚΕΕΡΦΑ επί τρεις μέρες ούρλιαζε από φρικτούς πόνους και οι ανθρωποφύλακες, δεν ανταποκρίνονταν στο αίτημα του για μεταφορά στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα το θάνατο του από περιτονίτιδα, μετά από κρίση σκωληκοειδίτιδας.
Οι μετανάστ(ρι)ες κι οι πρόσφυγες-ισσες δεν είναι αριθμοί, ούτε η αμφιλεγόμενη εικόνα του “καημένου” ή του “κακού” που καλλιεργείται συστηματικά και διαχρονικά. Δεν είναι εγκληματίες ή θύματα που αποδέχονται παθητικά τη μοίρα τους, αλλά πραγματικοί αγωνιστές που τα βάζουν με πάνοπλους στρατούς για να εφαρμόσουν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία. Όσο κι αν χτίζουν φυλακές και φρούρια, η δίψα για ζωή κι ελευθεριά θα υπερβαίνει σύνορα και φράχτες. Ακόμη και μέσα στα σύγχρονα κολαστήρια, διεκδικούν, παλεύουν, αυτοοργανώνονται. Φως στο σκοτάδι των καιρών, οι κοινοί αγώνες για ισότητα και οι δράσεις αλληλεγγύης!!!
Να σταματήσουμε αυτά τα εγκλήματα τώρα! Καλούμε σε πορεία το Σάββατο 10/4/2021, στις 12.00, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς
H ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ-ΟΥΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ-ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ / ΚΑΤΑΛΗΨΗ RΟSA NERA

8 Μάρτη – Πλατεία Αγοράς – 2 μ.μ.

Η Rosa Nera στηρίζει και συμμετέχει στην διαδήλωση της 8ης Μάρτη στα Χανιά.

Αναδημοσιεύουμε την αφίσα και το κείμενο που δημοσιοποίησαν οι “Έμφυλες Αταξίες”.

Την 8η Μάρτη ενώνουμε φωνές απέναντι στην εργασιακή υποβάθμιση, 

καθώς και απέναντι σε κάθε μορφής βία και σεξισμού

Η 8η Μάρτη γιορτάζεται ως η παγκόσμια ημέρα των γυναικών. Η μέρα αυτή αναφέρεται στο 1857, μέρα όπου ξεκίνησαν να ξεσηκώνονται εργάτριες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, οι οποίες υπολογίζεται ότι δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, με πολύ χαμηλότερους μισθούς από τους άντρες. Την 8η Μάρτη γυναίκες στα υφαντουργία και στα ραφτάδικα ξεσηκώθηκαν κάνοντας διαδηλώσεις, οι οποίες καταστάλθηκαν άγρια με ξυλοδαρμούς και αιματοχυσίες, απαιτώντας ισότιμους μισθούς με τους άντρες, την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων, το δικαίωμα στη ψήφο, και τη μείωση του εργασιακού 16ωρου σε 10ωρο.

Στην ελληνική πραγματικότητα του 2021, η 8η Μάρτη, μας βρίσκει σε μια περίοδο δεύτερης καραντίνας, που ξεκίνησε για όλες μας με ήδη συσσωρευμένο άγχος και φόβο, έντονο στρες, σωματική κούραση και οικονομική ανησυχία. Τους τελευταίους τρεις μήνες βρισκόμαστε σε μια δεύτερη μακρόσυρτη περίοδο lockdown, η οποία μάλλον θα διαρκέσει αρκετό καιρό ακόμη. Αυτή η περίοδος της υγειονομικής κρίσης συνοδεύεται από πολλούς θανάτους και από μια έντονη και ξεκάθαρη αδιαφορία από τη μεριά του κράτους για τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας. Το κράτος αδιαφορεί όσον αφορά το ελλιπές υγειονομικό σύστημα και έχει ως μοναδική του στρατηγική αντιμετώπισης της πανδημίας, τις χρονικές περιόδους που θα επιβάλλεται καραντίνα. Έτσι, ειδικά την περίοδο του δεύτερου lockdown είναι ξεκάθαρο πως οι τρύπες στη διαχείριση της κρίσης είναι εσκεμμένες και αυτό που φαίνεται να ενδιαφέρει την τωρινή ακροδεξιά κυβέρνηση είναι η στελέχωση κάθε γειτονιάς, πανεπιστημίου, δρόμου, και εν τέλη σκέψης, με μπάτσους, ώστε να γίνονται αλλαγές σε νόμους χωρίς καμία αντίρρηση. Οι διαδηλώσεις έχουν ποινικοποιηθεί στο όνομα της διάδοσης του ιού ώστε να περνιούνται ανενόχλητα όλα τα νέα νομοσχέδια που εισηγείται η κυβέρνηση, ενώ οι ατελείωτες ουρές στα μαγαζιά επιτρέπονται στο όνομα της κατανάλωσης. Ψηφίζονται νόμοι που υποβαθμίζουν τη φύση και τον τρόπο ύπαρξή μας στο χώρο, τις συνθήκες εργασίας μας, τη διαμαρτυρία μας.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η 8η Μάρτη, μας βρίσκει αντιμέτωπες με κυβερνήσεις που θέλουν ακόμη να ελέγξουν το σώμα μας και τα αναπαραγωγικά μας δικαιώματα. Στην Πολωνία ο αγώνας αυτός βρίσκεται σε εξέλιξη, εφόσον η έκτρωση είναι ποινικοποιημένη, ενώ στην Αργεντινή μετά από μακροχρόνιο αγώνα των κινημάτων κερδήθηκε το δικαίωμα στη διακοπή της κύησης.

Στην περίοδο της καραντίνας η έμφυλη βία είναι όλο και πιο δύσκολο να ακουστεί, καθώς πολλές θηλυκότητες είναι μόνες τους. Βλέποντας πως η καραντίνα δεν έχει τελειωμό, οι ανησυχίες εντείνονται συνεχώς. Κι έτσι αυτή τη μέρα συνεχίζουμε να είμαστε παρούσες, καθώς:

Στο χώρο εργασίας,

συνεχίζει να διαιωνίζεται ο εργασιακός μεσαίωνας, χτυπώντας τις ταξικά αδύναμες και κοινωνικά ασθενέστερες, αφού υποχρεώνονται σε συστηματική και εντατικοποιημένη εργασία από 8 έως 12 ώρες, ενώ τις υπόλοιπες ώρες πρέπει να είναι έγκλειστες στο σπίτι. Μάλιστα με τη συνθήκη της τηλεργασίας πολλές αναγκάζονται να παραμένουν έγκλειστες στο σπίτι όλο το 24ωρο. Η καταπίεση ασκείται μικρομοριακά και καθημερινά αφού ο χώρος εργασίας συνοδεύεται από τη λογική πως μια γυναίκα πρέπει να πληρεί τα δεδομένα πρότυπα του ρόλου της, του ρόλου της περιποιημένης πωλήτριας, της ακούραστης νοσηλεύτριας ή και φροντίστριας κλπ. Ακόμη, η μετακίνηση στο δρόμο για τη δουλειά είναι δύσκολη για πολλές, ιδίως τις μετανάστριες, καθώς δουλεύουν πολλές ώρες και ανασφάλιστες, ενώ πολλά αφεντικά δεν διατίθενται σε καμία περίπτωση να πληρώσουν ένα ενδεχόμενο πρόστιμο.

Στο σπίτι (για όποιες έχουν),

η κατάσταση του εγκλεισμού είναι τεταμένη. Συνήθως όλη την αποσυμφόρηση πρέπει να τη διαχειριστεί η μητέρα δίνοντας μια εθελοντική εργασία καθημερινά, για την τροφή, τον ανεφοδιασμό, την παρηγοριά, και την εκπαίδευση των παιδιών, εργασία που κρίνεται απαραίτητη ώστε να λειτουργεί σωστά ο καπιταλιστικός μηχανισμός. Ακόμη, δεν ισχύει για όλες το μένουμε ασφαλείς, καθώς πολλές μένουν με τους κακοποιητές τους. Στις 17 Γενάρη είδαμε να δολοφονείται από το σύντροφό της άλλη μια γυναίκα στην Κρήτη, στα Μεσκλά Χανίων.

Στα κέντρα κράτησης μεταναστριών και μεταναστών, 

γυναίκες κρατούνται έγκλειστες χωρίς τις στοιχειώδεις παροχές υγιεινής, διατροφής και ασφάλειας και χωρίς καμία πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση και την εργασία. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα γίνονται θύματα βιασμού, ξυλοδαρμού ή και trafficking. Μάλιστα, πριν λίγες μέρες μια έγκυος αναγνωρισμένη ως προσφύγισσα αυτοπυρπολήθηκε μέσα στη σκηνή της όταν έμαθε πως το αίτημά της για τη μετάβασή της, από τη Λέσβο στη Γερμανία, απορρίφθηκε. Οι αρχές αντί να μεριμνήσουν για τα εγκαύματα και την προχωρημένη εγκυμοσύνη της, την κατηγόρησαν για απόπειρα εμπρησμού από πρόθεση.

Στις φυλακές,

όπου μένουν μητέρες με παιδιά και βρέφη, ασθενείς και ηλικιωμένες, δεν υπάρχει καμία φροντίδα παρά μόνο συνεχίζει να υπάρχει έντονη συμφόρηση. Η κατάσταση που επικρατεί αποσιωπάται από το κράτος, παρ’ ότι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνείς οργανισμοί έχουν ζητήσει από το Μάρτη του 2020 να αποσυμφορηθούν. Η εκδικητική τακτική του κράτους είναι να χρησιμοποιεί την πανδημία ως άλλοθι για να περιστέλλει τα δικαιώματα (όπως έξοδοι, επισκεπτήρια και άδειες) των κρατουμένων που συνεχίζουν να βρίσκονται σε ένα συνεχόμενο εγκλεισμό, ξεκομμένες από τον κόσμο, ενώ τα κρούσματα εξαπλώνονται και μέσα στις φυλακές.

Πολλές ακόμα δεν έχουν χώρο,

οι αόρατες αδερφές μας, οι σεξεργάτριες, οι μετανάστριες, οι χρήστριες, που βιώνουν ακόμα πιο έντονα το ζήτημα του εγκλεισμού, της απομόνωσης, του αποδιοπομπαίου τράγου.

Στον δρόμο και παντού,

υπάρχουν μπάτσοι 1., οι επίσημοι εθνικοί φορείς διαχείρισης του ιού. Τους βλέπουμε ακόμη και στα όνειρά μας να περιπλανιούνται ελεύθεροι στην πόλη τραμπουκίζοντας αυτές που τραμπούκιζαν ούτως ή άλλως, τις μετανάστριες, τις εργάτριες, τις νέες, τις αγωνίστριες.

Στα μέσα ενημέρωσης,

βλέπουμε τον Μητσοτάκη να δέχεται το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού προβάλλοντας για άλλη μια φορά το στήθος του, θέαμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία προβάλλουν τέτοιες εικόνες σε μια κοινωνία που ενοχοποιεί το γυναικείο στήθος, κατακρίνοντας ακόμα και τον θηλασμό σε δημόσια θέα.

Από την άλλη, η 8η Μάρτη μας βρίσκει σε μια περίοδο που αρχίζουν επιτέλους να ανοίγουν ρωγμές στην άθλια ελληνική πραγματικότητα όσον αφορά τη σεξουαλική παρενόχληση, κυρίως στο χώρο εργασίας. Το metoo2. έρχεται στην Ελλάδα μέσα από την αποκάλυψη της πρωταθλήτριας Σοφίας Μπεκατώρου, για να δώσει το θάρρος σε πολλές μαρτυρίες γυναικών από διαφορετικούς επαγγελματικούς, και όχι μόνο, κύκλους, να αποκαλύψουν τη σκατίλα των παραβιαστικών συμπεριφορών που διαδραματίζονται εντός τους. Βέβαια, όπως πάντοτε, δε λείπουν οι δηλώσεις που ρίχνουν τις ευθύνες στα θύματα, όπως η δήλωση της Σοφίας Αξιόγλου3. η οποία δήλωσε πως “οι κυρίες, αν δεν έχουν ευαρέσκεια, δεν μπαίνουν ποτέ στα δωμάτια μοναχικών ανδρών στις εκδρομές, στα συνέδρια και εξωσπιτικές διανυκτερεύσεις κλπ”, δικαιολογώντας έτσι τις κακοποιητικές συμπεριφορές και ρίχνοντας το βάρος της κακοποίησης στις αποδέκτριες των συμπεριφορών αυτών. Παράλληλα, βλέπουμε το ωφελιμιστικό και υποκριτικό πρόσωπο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, που κυνηγώντας τα νούμερα, ασχολούνται με το ζήτημα της κακοποίησης μόνο όταν αφορά τον χώρο της show biz. Ακόμη, στο μενού τον τηλεοπτικών εκπομπών δε λείπει και η υποκριτική συμπαράσταση και τα κροκοδείλια δάκρυα που συντάσσονται υπέρ των κακοποιημένων γυναικών. Ενώ σε αντίστοιχη περίπτωση στο παρελθόν έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι παρουσιαστές αναπαράγουν κάθε μορφή σεξιστικής ρητορείας.  4.

Η κίνηση metoo 2. αφορά ένα πολύ θετικό μοίρασμα της εμπειρίας διάφορων επιζήσαντων κακοποιήσεων, αποδίδει ένα αίσθημα δικαιοσύνης στα θύματα, καθώς η δικαιοσύνη όταν της ζητείται είναι ανίκανη συνήθως να τους το αποδώσει. Όμως, στοχοποιώντας συγκεκριμένα πρόσωπα, συνήθως έπειτα από λίγο καιρό ξεθυμαίνει και στα κανάλια και στις συζητήσεις, καθώς δεν καθιστά αντιληπτό πως οι περιπτώσεις που καταγγέλλονται αφορούν συγκεκριμένες εκφράσεις της βίας, μη μεμονωμένα περιστατικά που υπάρχουν όχι μόνο στον χώρο της show biz που τρέφει με lifestyle, αλλά γενικότερα αποτελούν θεμέλιο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας. Τέτοιες αντίστοιχες μαζικές καταγγελίες είχαν ξεκινήσει νωρίτερα από φοιτήτριες του ΑΠΘ που ξεσκέπασαν καθηγητή του τμήματός τους που παρενοχλούσε κοπέλες προκειμένου να τις περάσει στο μάθημά του, άλλες καταγγελίες για καθηγητή γυναικολογίας που παρενοχλούσε, την ώρα της γυναικολογικής εξέτασης, της φοιτήτριες του τμήματός του, καταγγελίες που έγιναν με αφορμή το me too από φοιτήτριες στην Καλών Τεχνών, και οι οποίες ακούστηκαν πολύ λιγότερο συγκριτικά με αυτές στον χώρο του θεάματος. Ακόμη λιγότερο ακούγονται οι καταγγελίες που αφορούν συχνά φαινόμενα, όπως παρενοχλήσεις στη σχολή, στη δουλειά, στο δρόμο, στο λεωφορείο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι οποίες παίρνουν ελάχιστη και λανθασμένη προσοχή όταν συμβαίνουν, ενώ πολλές φορές τα άτομα που καταγγέλλουν τέτοιες συμπεριφορές στοχοποιούνται.

Η 8η Μάρτη, για εμάς αποτελεί μέρα κατά της κακοποίησης που ασκείται στη γυναίκα και οποιαδήποτε θηλυκότητα, ημέρα ενάντια στη βία οποιασδήποτε μορφής (λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής) και σε οποιοδήποτε περιβάλλον (εργασιακό, εκπαιδευτικό, φιλικό, ακαδημαϊκό, συγγενικό, οικογενειακό). Η βία είναι άσκηση εξουσίας. Η βία δεν έχει φύλα, τάξεις και ηλικία. Αφορά μια παραβιαστική συμπεριφορά, με διαφορετικής έντασης έκφραση και διαφορετική κατεύθυνση. Αφορά την επιβολή εξουσίας από το ένα στο άλλο άτομο και συνδέεται με οποιαδήποτε παραβιαστική συμπεριφορά.

Για να εξαλειφθούν οι διακρίσεις στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο και παντού, πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτές οι συμπεριφορές διαιωνίζονται από το πατριαρχικό σύστημα, μέσα από την αφομοίωσή τους, την αναπαραγωγή τους και την αποσιώπησή τους.

Αυτές οι συμπεριφορές αναπαράγονται εκκινώντας από τις σχέσεις γονιών και παιδιών, εξαπλώνονται στις σχέσεις καθηγητών και μαθητριών, κι έπειτα εγκαθίστανται στις σχέσεις αφεντικών και εργατώννομοθετών και πολιτών. Οι σχέσεις αυτές φροντίζουν να πλάθονται σωστά οι ρόλοι του πατριαρχικού και του καπιταλιστικού συστήματος που έτσι μπορεί πιο εύκολα να ελέγχει τα σώματά μας. Τέτοιοι ρόλοι είναι αυτοί της περιποιημένης και υποτακτικής γυναίκας, της γυναίκας-αντικείμενο πόθου, της γυναίκας-μητέρας, ενώ στοχοποιούνται άλλες ταυτότητες όπως των χρηστριών, των φυλακισμένων, των χωρισμένων και οποιασδήποτε θηλυκότητας βρίσκεται εκτός των χαρτογραφημένων ταυτότητων. Από την άλλη, προωθούνται οι ρόλοι του σκληρού άντρα, του άντρα που παίρνει αυτό που θέλει με κάθε κόστος και αποτέλεσμα και περιθωριοποιούνται οι θηλυπρεπείς, οι εκφραστικοί, οι συνεσταλμένοι άντρες που εκφράζουν χαρακτηριστικά θηλυκότητας.

Για να σπάσει αυτή η νόρμα παραβιαστικών συμπεριφορών χρειάζεται να απεμπλακούμε από τους καθιερωμένους ρόλους στην καθημερινότητα και τη δράση μαςνα μη σιωπάμε απέναντι στην κακοποίηση ακόμη κι αν δεν είμαστε εμείς οι αποδέκτες της, αλλά να  καταδεικνύουμε τα περιστατικά στο περιβάλλον που συμβαίνουν, να αντιδρούμενα μη νιώθουμε ενοχές όταν μας συμβαίνουν κακοποιητικά περιστατικά, να μη θάβουμε τοξικές συμπεριφορές, να είμαστε η μια δίπλα στο άλλονα διεκδικούμε να μην υπάρχουν εξουσιαστικές συμπεριφορές σε κάθε περιβάλλον που ζούμε.

Η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή, αλλά μέρα μνήμης και συνεχούς αγώνα και επαναπροσδιορισμού της θυληκότητας. Την 8η Μάρτη θυμόμαστε και επανανοηματοδοτούμε, λέγοντας πως δεν είμαστε της οικογένειάς μας, της σχέσης μας, της δουλειάς μας, ή της ακαδημαϊκής μας ταυτότητας, αλλά του εαυτού μας. 

Την 8η Μάρτη δε γιορτάζουμε, αλλά κατεβαίνουμε στο δρόμο, ενάντια στον εγκλεισμό, την καταπίεση, τη σιωπή και τη συνενοχή, με νοιάξιμο για να βρεθούμε η μια δίπλα στην άλλη.

πορεία 8 Μάρτη στις 14:00, στην πλατεία Αγοράς

έμφυλες αταξίες, 8η Μάρτη 2021

emfylesataksies@protonmail.com   emfylesataksies.wordpress.com

  1. Μέσα σε αυτήν την περίοδο βλέπουμε μπάτσους στο Ηράκλειο να προσαγάγουν γυναίκες που κυκλοφορούσαν  μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας (έχοντας βεβαίωση μετακίνησης) και ως ένδειξη τιμωρίας, χωρίς καμία δικαιολογία και παράνομα, να τις πηγαίνουν στο τμήμα,  να φωτογραφίζουν τα προσωπικά τους αντικείμενα, να τους κάνουν σωματικό έλεγχο, να τις αναγκάζουν να αφαιρέσουν τα εσώρουχά τους και έπειτα να τις θέτουν σε δίωρη κράτηση.
  2. Το metoo ξεκίνησε διαδικτυακά το 2017, όπου η Alyssa Milano ανάρτησε στο twitter “Εάν έχετε κακοποιηθεί σεξουαλικά, γράψτε Me Too ως απάντηση σε αυτό το ‘tweet”. Δηλαδή, «Και Εγώ». Έπειτα, μέσα σε μια μέρα απάντησαν 12 εκατομμύρια, κατά συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες, καταγγέλλοντας είτε ανώνυμα είτε επώνυμα, περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης στο χώρο της εργασίας, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο δημόσιο χώρο. Το metoo παρόλα αυτά ξεκίνησε από την Tarana Burke στις αφροαμερικανικές γειτονιές του 2006, που πρότεινε αυτήν την κίνηση σα μέσο απελευθέρωσης των ¨επιζήσαντων” κακοποίησης δημιουργώντας μικρές ομάδες αυτοσυνείδησης.
  3. Η Σοφία Αξιόγλου είναι υποψήφια βουλευτής της ΝΔ και τωρινή πρόεδρος του Συλλόγου Πρόληψης και Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών στη Λάρισα.
  4. Τέτοιο παράδειγμα βιώματος που γίνεται αντικείμενο περίγελου, αφορά την αντίδραση του Γιώργου Λιάγκα πριν από έναν χρόνο, για το περιστατικό της φοιτήτριας στο ΑΠΘ που ο συμφοιτητής της εκσπερμάτωσε πάνω της.

Περί Κράτους Δικαίου και άλλων δαιμονίων

Είναι γνωστό πως το περασμένο Σάββατο η Ασφάλεια Χανίων έστησε ενέδρα, εισέβαλλε και απήγαγε φοιτητές/τριες και άλλους αγωνιζόμενους μέσα από τα σπίτια τους και από τον δρόμο, με αφορμή ψευδείς – όπως αποδείχτηκε – κατηγορίες ότι έριξαν μπογιές σε σοβάδες έξω από πολιτικά γραφεία της ΝΔ, όπως και σε σοβάδες στο πατρικό σπίτι της οικογένειας Μητσοτάκη.

Την ίδια στιγμή που οι “δυνάμεις του νόμου και της τάξης” δείχνουν να κινητοποιούνται άμεσα εναντίον αγωνιζόμενων φοιτητών/ τριών και συντρόφων με στόχο την πολιτική τους τρομοκράτηση, η “απροθυμία” του ίδιου μηχανισμού να κινητοποιηθεί και να συλλέξει στοιχεία, μετά από πολύ σοβαρές καταγγελίες εις βάρος του “γνωστού σκηνοθέτη” Δημήτρη Λιγνάδη δεν είναι τυχαία. Τονίζει ακόμα παραπάνω το περιεχόμενο του ρόλου των κατασταλτικών δυνάμεων όταν καταλήγουν σε εισβολές στα σπίτια, παράνομες προσαγωγές και άρνηση επαφής των συλληφθέντων με τον δικηγόρο τους, μόνο και μόνο λόγω της συμμετοχής σε φοιτητικούς, κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Δεν μιλάμε πια για την “αυθαίρετη βούληση κάποιων οργάνων της τάξης”, αλλά για σαφή εκτροπή από την πλευρά της εξουσίας, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αποδημοκρατικοποίησης.

Ο ζόφος τον οποίον βιώνουμε δεν ήρθε από το πουθενά. Τα “έξυπνα μέτρα” υποτιμούν καθημερινά την νοημοσύνη και την υγεία μας, καθώς είναι φανερές πλέον σε όλο τον κόσμο οι πολιτικές υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης της υγείας, αλλά και της εκπαίδευσης. Τα νομοσχέδια που περνάνε βροχή καταστρέφουν τη ζωή και την εργασία μας. Τα εγκλήματα του ελληνικού κράτους στα σύνορα και το διαρκές καθεστώς εξαίρεσης στη μεταναστευτική ζωή, αποτελούν τον προπομπό στοχοποίησης του καθενός/μιας που κάποια στιγμή θα βρεθεί σε ευάλωτη θέση, εθίζοντας παράλληλα την κοινωνία σε ένα “πόλεμο όλων εναντίον όλων”. Για χρόνια λέγαμε πως ο «άλλος» είμαστε εμείς. Κάθε κοινωνία, μαζί με τα κινήματα της, κρίνεται με όρους συλλογικής ευθύνης. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ως απολύτως δίκαιη την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, αν και είναι ευρέως γνωστό ότι διαφωνούμε πολιτικά με την δράση της οργάνωσης στην οποία συμμετείχε ο απεργός πείνας πριν την φυλάκιση του. Η κυβέρνηση και οι δοτοί της δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν την απεργία πείνας ενός κρατούμενου που έχει ήδη καταδικαστεί και εκτίει την ποινή του, ως ευκαιρία για σωρεία ψευδών γύρω από το αίτημα επαναμεταγωγής του, καλλιεργώντας εμφυλιοπολεμικές αφηγήσεις και μια βάρβαρη εκτροπή του όποιου νομικού πολιτισμού με στόχο να συσπειρώσουν το ακροδεξιό ακροατήριο μέσα από την κρατική εκτέλεση ενός απεργού πείνας – ως πρόσθετο βασανιστήριο στη ποινή που του έχει ήδη επιβληθεί.

Οι εμφυλιοπολεμικές αφηγήσεις και η ρητορική του μίσους, όμως, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας αλλά και των κινημάτων κι αφήνουν περιθώριο στον κρατικό μηχανισμό να εμφανιστεί ως διαιτητής, αλλά και μοναδικός διαχειριστής του Δικαίου. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν είναι κρίσιμες. Ας έχουμε όλες και όλοι στο νου μας πως αυτό που πραγματικά φοβούνται οι εκμεταλλευτές, οι ρατσιστές και το πολιτικό τους προσωπικό είναι το οργανωμένο μαζικό κίνημα με τη δημόσια συλλογική δράση, τον διάλογο στο εσωτερικό του και τις άπειρες του δυνατότητες – ενάντια σε κάθε πρωτοπορία και πατερναλισμό. Αρκεί να θυμίσουμε πως δεν υπάρχει κανένα “κράτος” δικαίου αλλά θεσμοί δικαιοσύνης οι οποίοι αποκρυσταλλώνουν συγκρούσεις και δεν πρέπει να θεωρούνται τσιφλίκια ούτε της εκτελεστικής εξουσίας, ούτε των αφεντικών. Δεν αποτελούν τα παραπάνω απλώς ζητήματα “αστικής” δημοκρατίας, η δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία των αστών, o εκδημοκρατισμός της κοινωνίας και της οικονομίας περνάει πάντα από το πεδίο της ταξικής πάλης.

Μια “λεπτομέρεια” των ημερών, επίσης, είναι και η “Συνεργασία Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα” στη Λογοκρισία. Το γνωστό εργασιακό κάτεργο της Τeleperformance εξαφάνισε τους λογαριασμούς προσώπων και συλλογικοτήτων που είχαν ενημερωτικό ή αντιπληροφοριακό χαρακτήρα στα ηλεκτρονικά (αντι)κοινωνικά δίκτυα. Η ταχύτητα της ιδιωτικής λογοκρισίας αναδεικνύει την χρήση αλγορίθμων αναζήτησης υλικού. Ο σύγχρονος έλεγχος της πληροφορίας δεν χρεώνεται πια στο κράτος, είναι κι αυτός δουλειά του εργολάβου και φασόν. Δεν είναι, λοιπόν, οι μπογιές κι η συνθηματολογία που προκύπτει από μια απεργία πείνας για ένα αυτονόητο δικαίωμα κρατουμένου που προκαλούν φόβο στο κράτος. Είναι η κινηματική δυναμική που συγκροτείται και οργανώνεται απέναντι στην γενικευμένη πειθάρχηση που προσπαθεί αυτό να επιβάλλει.

Μάρτης 2021

ΠΟΡΕΙΑ 5/3/2021 – 18:00 πλ. Αγοράς

ΠΟΡΕΙΑ 5/3/2021 – 18:00 πλ. Αγοράς

Πορεία ενάντια στην αστυνομοκρατία.

Να μην υπάρξει νεκρός απεργός πείνας.

Κάτω τα χέρια από το φοιτητικό, εργατικό, ταξικό κίνημα.

Αγώνας για ζωή και ελευθερία.

 

Συγκέντρωση 25/02 Πλατεία Αγοράς 6 μ.μ.

ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ!

Άμεση ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα.

Συγκέντρωση Πέμπτη 25 Φλεβάρη 2021, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς, 6 μ.μ.

 

Προς υπεράσπιση της κοινής ωφέλειας

Το Δεκέμβρη του 2020 η εταιρία Belvedere Μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε, η οποία σχεδιάζει τη μετατροπή των τριών κτιρίων στο λόφο Καστέλι σε ξενοδοχειακό συγκρότημα, αποστέλλει στο Δήμο Χανίων και σε τοπικό διαπλεκόμενο ΜΜΕ μια σειρά απεικονίσεων της πρότασής της· σε μια προσπάθεια να πείσει την τοπική κοινωνία για την εν λόγω επένδυση. Η υλοποίησή της προϋποθέτει την αλλαγή του υπάρχοντος γενικού πολεοδομικού σχεδίου (Γ.Π.Σ), το οποίο δεν επιτρέπει ξενοδοχειακή μονάδα τέτοιας κλίμακας. Η εισήγηση της επιτροπής που έχει οριστεί απ’ τη δημοτική αρχή για την αλλαγή του χωροταξικού, ύστερα από κοινωνικές αντιδράσεις, διατηρεί τη χρήση της αμιγούς κατοικίας για το λόφο Καστέλι και πλέον περιλαμβάνει την “κοινωφελή χρήση” των τριών κτιρίων.
 Ο Π. Σημανδηράκης έχει τοποθετηθεί ήδη στο πρόσφατο παρελθόν υπέρ του αυτοδιοίκητου του Πολυτεχνείου σε σχέση με την περιουσία που διαχειρίζεται, πράγμα το οποίο ουσιαστικά αποτελούσε θέση υπέρ της ξενοδοχοποίησης του Λόφου. Πλέον με τη δηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης να τροποποιήσει κεντρικά τις προτάσεις των δήμων για το χωροταξικό, μπορεί δίχως κόστος να υποκρίνεται πως αφουγκράζεται το κοινωνικό ρεύμα για κοινωφελή χαρακτήρα των κτιρίων. Παράλληλα, όλο τον προηγούμενο καιρό βρίσκεται σε εν κρυπτώ διαδικασίες και τηλεδιασκέψεις με τη σύγκλητο, την Belvedere και τον -από διάφορα πόστα (ξενοδόχος,πρύτανης, υφυπουργός παιδείας)- πιο ένθερμο υποστηρικτή της επένδυσης Β. Διγαλάκη.
Η αλλαγή του Γ.Π.Σ. δεν αφορά, όμως, μόνο το λόφο Καστέλι. Για παράδειγμα, ο καθορισμός των χρήσεων γης και των συντελεστών δόμησης για το χώρο του στρατοπέδου Μαρκόπουλο και για το παραλιακό μέτωπο της Νέας Χώρας αποτελούν ζητήματα για τα οποία η «αρμόδια επιτροπή» καλείται να καταθέσει προτάσεις. Φυσικά τον τελευταίο λόγο σε όλα τα παραπάνω έχει το «αρμόδιο Υπουργείο». Πρόκειται, λοιπόν, για μία συζήτηση που μας αφορά όλους/ες. Μια συζήτηση στην οποία ως συνέλευση της κατάληψης Rosa Nera επιδιώκουμε με τις παρεμβάσεις και τους αγώνες να θέτουμε ανοιχτά: σε τι πόλη θέλουμε να ζούμε.
Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στην τοπική αυτοδιοίκηση που επί δεκαετίες- και με δική της ευθύνη- το κέντρο της πόλης έχει μετατραπεί σε ένα τουριστικό θέρετρο. Ένα ιστορικό κέντρο το οποίο προσλαμβάνεται ως τέτοιο μονάχα όσο είναι εμπορικά αξιοποιήσιμο. “Η ακρόπολη ή το μπαλκόνι των Χανίων” λογίζεται ως φιλέτο, τόσο από τους επενδυτές που καιροφυλακτούν την υποτίμηση των μισθώσεων γης, όσο και από τους ιδιοκτήτες και το πολιτικό προσωπικό, κοινοβουλευτικό ή δημοτικό. Η τουριστικοποίηση ολόκληρων οικιστικών ζωνών, όπως ήταν κάποτε η παλιά πόλη έχει κάνει ορατές τις συνέπειές της. Η μόνιμη κατοίκηση είναι αραιή από την αύξηση των ενοικίων, οι δημόσιοι χώροι καταλαμβάνονται από επιχειρήσεις, ενώ δημιουργούνται αποκλεισμοί σε όσους δεν έχουν τη δυνατότητα κατανάλωσης ή δεν επιλέγουν να περιηγηθούν μέσα στο θεματικό πάρκο διασκέδασης. Αντιθέτως για μεγάλο μέρος του πληθυσμού που εργάζεται στην τουριστική ζώνη αποτελεί ένα χώρο υποτιμημένης εργασίας, υπερωριών, και κατά μεγάλο μέρος μαύρης εργασίας, αν όχι εξ ολοκλήρου.
Για το λόφο Καστέλι 
Κατά συνέπεια στη παρούσα συνθήκη τίθεται το ερώτημα αν το δημοτικό συμβούλιο μπορεί να προασπίσει την ιστορικότητα των χώρων και τον δημόσιο χαρακτήρα μέσω του πολεοδομικού σχεδιασμού. Στον αντίποδα από την δεκαεξάχρονη εμπειρία του συλλογικού εγχειρήματος Rosa Nera αποδεικνύεται ότι η ιστορικότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας διασφαλίζεται: από την ελεύθερη πρόσβαση στους χώρους, από την ισότητα σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, από την φροντίδα για την συλλογική μνήμη (είτε συντηρώντας το κτίριο, είτε αναδεικνύοντας πτυχές των παραλειπόμενων της τοπικής ιστορίας περασμένες στη λήθη).
 Η πιο πρόσφατη πρόταση για τα κτίρια στο λόφο που αναδείχθηκε από τον κόσμο της κυριαρχίας και της αντιπροσώπευσης είναι η εξής:
“Κόμβος Εκπαίδευσης, Τεχνολογίας και Καινοτομίας“. Πέραν του γεγονότος πως πρόκειται για ξαναζεσταμένο φαΐ (αφού από την εποχή της μεταφοράς της Αρχιτεκτονικής Σχολής στα Κουνουπιδιανά είχε εμφανιστεί στον δημόσιο διάλογο για το κτήριο της Γαλλικής Σχολής) ας εξετάσουμε την πραγματική της κοινωνική ωφέλεια.
Τεχνολογικό Κέντρο, με τη δημιουργία μηχανισμού υποστήριξης και παροχής υπηρεσιών σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας” ή για να το κάνουμε πιο λιανά, απλήρωτη εργασία φοιτητών, μεταπτυχιακών και λοιπών “εθελοντών πρακτικάριων” σε εταιρικά projects που καμία σχέση δεν έχουν με τις ανάγκες του τόπου  ή τα ίδια τα ενδιαφέροντα των φοιτητών. Το ίδιο ακριβώς μη κοινωφελές πνεύμα διακρίνει και το  “Γραφείο Υποστήριξης και Επιταχυντή Νεοφυών Επιχειρήσεων”, λες και δεν έχουμε δει πού κατέληξαν οι προηγούμενες εφαρμογές αυτής της ιδέας παγκοσμίως. Το ποσοστό των ανθρώπων που “έπιασαν την καλή” ή ακόμα και κατάφεραν να αυτοσυντηρηθούν μέσα από τα κάθε λογής “φυτώρια νεοφυούς επιχειρηματικότητας” είναι πολύ κοντά σε αυτό των ανθρώπων που έπιασαν το ΛΟΤΤΟ. Οι υπόλοιποι (και μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους) δούλεψαν και δουλεύουν σαν σκλάβοι για τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες στις “παιδικές χαρές” τους, χωρίς καν να έχουν δικαιώματα στα τμήματα του λογισμικού που γράφουν ακόμα και στον “ελεύθερό τους χρόνο”, αφού σύμφωνα με τα συμβόλαια που έχουν υπογράψει κάθε κομματάκι κώδικα που παράγουν ανήκει στην εταιρεία.
Είναι πασίγνωστο επίσης ότι οι “τεχνολογικοί κολοσσοί” που φαντασιώνεται να προσελκύσει το “Τεχνολογικό Κέντρο” όχι μόνο δεν πληρώνουν φόρους, αλλά όπου εγκαθίστανται διαρρηγνύουν συστηματικά τον κοινωνικό ιστό. Το παράδειγμα του Σαν Φρανσίσκο και των αγώνων των κατοίκων να παραμείνουν στην πόλη είναι πραγματικά βγαλμένο από την πιο εφιαλτική δυστοπία. Η πρόταση όμως γίνεται ακόμα πιο απωθητική με την “Κοινωνική Καινοτομία” που ευαγγελίζεται. Η διαχρονική απουσία των φορέων (Πολυτεχνείο, Περιφέρεια και Δήμος) σε σχέση με την αντιμετώπιση των πραγματικών αναγκών των ανθρώπων (όπως των “αόρατων” άστεγων της πόλης) ή κοινωνικών περιβαλλοντικών ζητημάτων (ΑΒΕΑ, Στρατόπεδο Μαρκοπούλου, βιομηχανικές Α.Π.Ε) το μόνο καλό που προσφέρει είναι ότι  πυροδοτεί κάποιες φορές τους τοπικούς κοινωνικούς αγώνες.
Για το στρατόπεδο Μαρκόπουλου   
Όσον αφορά στο στρατόπεδο Μαρκοπούλου, το οποίο ήδη έχει περάσει στη δικαιοδοσία του δήμου Χανίων από το υπουργείο αμύνης, ύστερα από χρόνιους αγώνες διεκδίκησης των κατοίκων της περιοχής με τη συμπαράσταση του τοπικού κινήματος, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε  λίγα πράγματα που θεωρούμε σημαντικά. Το αίτημα για ένα χώρο πρασίνου, ένα πάρκο που θα έχει δημόσιο χαρακτήρα (δηλαδή θα αποτελεί τόπο συνάντησης των ανθρώπων της πόλης), δεν μπορεί να συμπλέει με ένα χώρο πρασίνου που θα εμπεριέχει ήπια ή εντατικότερη εμπορική εκμετάλλευση. Αφενός γιατί αυτοί οι οποίοι αποφασίζουν για τις ζωές μας δεν μπορούν να εγγυηθούν τα όρια της εμπορευματοποίησης οποιουδήποτε χώρου, καθώς αποτελούν οργανικό τμήμα και γραφειοκρατικό βραχίονα των μεγάλων ή μικρότερων επενδυτών που αδηφάγα ψάχνουν για επέκταση των κερδών τους· αφετέρου γιατί η παραδοχή ότι για να υπάρξει ένας δημόσιος χώρος πρασίνου στην πόλη, το πρώτο που οφείλουμε να εξετάσουμε είναι το πώς θα είναι οικονομικά βιώσιμος (με ότι αυτό συνεπάγεται) ξεσκεπάζει απ’ τη μια τις κερδοσκοπικές προθέσεις των σχεδιαστών κι απ’ την άλλη προβάλλει την πιο χυδαία στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.

Ο μόνος κρίσιμος παράγοντας που μπορεί αποτελεσματικά να θέτει όρια στα σχέδια κερδοφορίας  ακόμα κι όταν αυτά υιοθετούν “πράσινα”, “οικολογικά” ή και “κοινωνικά ευαίσθητα” χαρακτηριστικά είναι οι κοινοί τοπικοί αγώνες της κοινωνικής και εργατικής βάσης , η οποία έχει ανάγκη για ελεύθερους από το εμπόρευμα δημόσιους χώρους που αναβαθμίζουν τον κοινωνικό μισθό και την ποιότητα της ζωής της.

Από μεριά μας, παραμένει η πρότασή μας για την προάσπιση και επέκταση των αυτοδιαχειριζόμενων ελεύθερων δημόσιων  χώρων που θα αποτελούν ζωντανά κύτταρα της πόλης και θα ευνοούν τη συμμετοχή όλων σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Παράλληλα στηρίζουμε  κι εκφραζόμαστε μέσα από κάθε αγώνα διεκδίκησης με ανοιχτές ισότιμες διαδικασίες.

Πρόταση αυτοδιαχείρισης για το Λόφο Καστέλι

Την Παρασκευή 12 Φλεβάρη αναρτήθηκε στον ιστότοπο της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera η Πρόταση Αυτοδιαχείρισης του συγκροτήματος κτηρίων στο Λόφο Καστέλι την οποία επεξεργάστηκε ομάδα εργασίας της συνέλευσης.

Η πρόταση αναλύεται σε 24 επιμέρους σελίδες ή διαφάνειες παρουσίασης.

Ολόκληρη η πρόταση σε pdf: rosa-nera-protasi-aftodiaxeirisis-kasteli

Συγκέντρωση- Πορεία, Σάββατο 6/2, στις 12:00, Πλατεία αγοράς

Τηλεπρόστιμα, αστυνομική αυθαιρεσία και νέα καταστολή

Το πρωί της Παρασκευής 11 Δεκεμβρίου 2020 σημαδεύεται από την πρωτοφανή επιβολή “τηλε-προστίμων”. Η Ασφάλεια Χανίων τηλεφωνεί στα κινητά ανθρώπων που θεωρούνται “γνωστοί/ες” για την δράση τους και τους/τις καλεί να πάνε στα γραφεία της για να παραλάβουν πρόστιμα που εκδόθηκαν για “παραβάσεις που βεβαιώθηκαν” κατά τις πολιτικές διαμαρτυρίες των 6 και 10 Δεκεμβρίου. Εώς σήμερα, ακολουθούμε γενική άρνηση παραλαβής. Δεν αναγνωρίζουμε την απαγόρευση συγκεντρώσεων που αποφάσισε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., όπως και οποιαδήποτε απαγόρευση τίθεται ενάντια στην κοινωνία. Ταυτόχρονα, αρνούμαστε την πληρωμή του προστίμου και κινούμαστε στην κατεύθυνση τόσο νομικής, όσο και κινηματικής προσβολής του. Όμως, προκύπτουν τα ερωτήματα: Πώς έγινε η ταυτοποίηση; Η αναδρομική επιβολή προστίμου προβλέπεται απ’ το νόμο;

Η τηλεφωνική επιβολή προστίμων στον κινηματικό κόσμο επαναφέρει το χουντικό φακέλωμα καταργώντας το τεκμήριο της αθωότητας. Πλέον με ένα τηλεφώνημα η αστυνομία θεωρεί ότι μπορεί να κατηγορεί τον καθένα και να του ασκεί οικονομικές κυρώσεις για την πολιτική του δράση. Αλλά και εν γένει, τα πρόστιμα δεν είναι υγειονομικό μέτρο. Αφού είναι οριζόντια (για κάποιον είναι το 50% του μισθού ενώ για άλλον το 0,001%), είναι μεροληπτικά (ο συνωστισμός στις διαδηλώσεις ενοχλεί, ενώ στο μετρό, στους χώρους εργασίας και στα πεδία κατανάλωσης, όχι) και χαλαρώνουν επικίνδυνα τη διάκριση των εξουσιών (ένας μπάτσος μπορεί ξαφνικά να αποφασίζει αν λες αλήθεια για το πού πας και γιατί).

Υπάρχει όμως μια, σχετικά άγνωστη, αλληλουχία γεγονότων:

17 Νοέμβρη: Ο Υπουργός “Προστασίας” του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης προαναγγέλει με δηλώσεις του στα Μ.Μ.Ε. την “ακύρωση” των εκδηλώσεων για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Μιχάλης Καραμαλάκης, εκδίδει μια διαταγή που απαγορεύει την συνάθροιση άνω των τεσσάρων ατόμων. Οι αντιδράσεις είναι καθολικές, η καταστολή που ακολουθεί σε ολόκληρη τη χώρα σκληρή. Στα Χανιά, η πλατεία Δημοτικής Αγοράς – στην οποία έχουν καλέσει οι συλλογικότητες της πόλης – αστυνομοκρατείται από νωρίς κι έτσι η συγκέντρωση τελικά καταφέρνει να συγκροτηθεί σε κοντινό δρόμο. Την ίδια μέρα επιβάλλονται τα πρώτα “εκδικητικά” πρόστιμα σε ανθρώπους που φτάνουν μεμονωμένα στην πλατεία την προγραμματισμένη ώρα της συγκέντρωσης, ανεξάρτητα από τη συμμόρφωσή τους στα υγειονομικά μέτρα (μάσκα, μήνυμα και αποστάσεις).

6 Δεκέμβρη: Στο ίδιο έργο θεατές. Η αστυνομία τρομοκρατεί συστηματικά και χτυπάει όπου βρίσκει σε ολόκληρη την επικράτεια. Στα Χανιά, οργανώνεται μεσημεριανή συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη διαχείριση της πανδημίας και την μνήμη της δολοφονίας Γρηγορόπουλου. Οι δυνάμεις καταστολής επιτίθενται απρόκλητα με τον “τσαμπουκά” της αρπαγής των πανό. 8 άνθρωποι οδηγούνται βίαια στο τμήμα όπου οι προσαγωγές γίνονται συλλήψεις, με ποικίλες κατηγορίες και βεβαίως με τη συνοδεία προστίμου για “συνάθροιση άνω των τριών”. Το σώμα των διαδηλωτών/τριών θα παραμείνει συντεταγμένα για αρκετές ώρες στην οδό Χάληδων διεκδικώντας την απελευθέρωση των συλληφθέντων.
Την ίδια μέρα στις πέντε το απόγευμα, πραγματοποιείται μια πορεία γειτονιάς στη Νέα Χώρα, με δυνατό παλμό, με σημαντική – για τις συνθήκες – προσέλευση και μεγάλη αποδοχή από τους περίοικους. Οι μπάτσοι κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους και επιχειρούν να μπλοκάρουν την πορεία στη Σελίνου. Ταυτόχρονα, στην πλατεία Αγοράς στήνεται ένα άλλο σκηνικό. Τα “όργανα” αρχίζουν να “δικαιολογούν την παρουσία” τους μπλοκάροντας και ελέγχοντας για “μέτρα κατά της διάδοσης του covid” κάθε διερχόμενο αυτοκίνητο και πεζό επί ώρες.

9 Δεκέμβρη, στην προγραμματισμένη “φωταγώγηση” του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου (που έχει αναγγελθεί ότι θα μεταδοθεί διαδικτυακά) το Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών παρεμβαίνει με ένα καλλιτεχνικό δρώμενο ευαισθητοποίησης για το ζήτημα των αστέγων της πόλης. Ο Δήμαρχος Χανίων, Παναγιώτης Σημανδηράκης, ζητά από τις αστυνομικές δυνάμεις να εμποδίσουν την διαμαρτυρία με το πρόσχημα ότι όσοι/ες παραμείνουν “θα ελεγχθούν για covid”.

10 Δεκέμβρη το απόγευμα, πραγματοποιείται μεγάλη (παρά την βροχή) αντικατασταλτική συγκέντρωση στην πλατεία Αγοράς. Είναι σαφές από την περικύκλωση ότι κάθε απόπειρα πορείας θα προκαλέσει και πάλι επεισόδια και χρήση βίας.

Όταν το κράτος είναι σφυρί, βλέπει τα πάντα σαν καρφιά.

Μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ότι η κρατική διαχείριση, δεν είναι μόνο ανεπαρκής αλλά και επικίνδυνη για την υγεία μας. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη βασίζεται σε υποστελεχωμένες δομές του δημόσιου συστήματος υγείας και τα αιτήματα των συνδικάτων των υγειονομικών, ήδη από την πρώτη καραντίνα, δεν εισακούονται. Η κυβέρνηση αφού απέτυχε να διαχειριστεί επικοινωνιακά την πανδημία, προχωρά σε αστυνομική διαχείριση. Ξύλο, πρόστιμα και χημικά σε όσους αμφισβητούν την κρατική τρομοκρατία και τις πολιτικές υποτίμησης της ζωής και της εργασίας μας. Πρόσφατα, το υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ., εξέδωσε και νέα απόφαση απαγόρευσης των συναθροίσεων άνω των 100 ατόμων, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση προχώρησε στο “άνοιγμα” του εμπορίου, με αποτέλεσμα έξω από τα μαγαζιά αλυσίδων της ένδυσης – είναι πασίγνωστες πλέον οι εικόνες από το πεζόδρομο της Ερμού στην Αθήνα- να παρατηρείται το φαινόμενο μαζικού συνωστισμού καταναλωτών. Γεγονός που για μία ακόμη φορά αποκαλύπτει την στρατηγική του “όλα για το κεφάλαιο”, που ακολουθεί το ελληνικό κράτος.

Απ’ την άλλη, όλο και περισσότερες κινήσεις, τοπικά και πανελλαδικά, σπάνε το μονοπώλιο της κρατικής αφήγησης με κινηματικές παρεμβάσεις στο δρόμο και το διαδίκτυο, προσπαθώντας να αντιταχθούν στις παράλογες απαγορεύσεις. Το φοιτητικό κίνημα, διεκδίκησε και πέτυχε την παρουσία του στο δρόμο, με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου Κεραμέως για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, έπειτα από μαζικές συγκεντρώσεις οι οποίες κι αυτές χτυπήθηκαν με ξύλο και χημικά.

Η κρατική διαχείριση του covid στην Ελλάδα, επενδύει απ’τη μία στο φόβο και την καταστολή, απ’την άλλη στην αποχαύνωση και τη εξαγορά των ΜΜΕ, τόσο που πλέον ο παραλληλισμός με τη Χούντα δεν ακούγεται γραφικός. Η διάκριση των εξουσιών (νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική), που αφορούσε τη διασφάλιση της αστικής δημοκρατίας, χαλαρώνει ή εκλείπει τελείως. Με νομοθετήματα “της μιας βραδιάς”, μπορεί να απαγορεύεται η συνάθροιση, η μετακίνηση, η διαδήλωση. Παράλληλα, με την εντατική λειτουργία της Βουλής περνάνε νομοσχέδια αντεργατικά, αντιπεριβαλλοντικά και αντικοινωνικά, επενδύοντας ακριβώς σε αυτήν την φίμωση της πολιτικής δράσης από τα κάτω.

Τα κράτη επιχειρούν να διαχειριστούν τις υγειονομικές κρίσεις προς όφελος του κεφαλαίου, με συνέπεια να γίνονται όλο και πιο αυταρχικά, συνεχίζοντας την αποδημοκρατικοποίηση των θεσμών. Όπως και πριν, τώρα και με κορωνοϊό, στοχοποιούν τον κόσμο που αγωνίζεται για την καλυτέρευση της κοινωνίας, για υγεία και αξιοπρέπεια. Όπως και πριν, τώρα και με κορωνοϊό, τα ζητούμενα παραμένουν ίδια: Ταξικοί αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση. Στήριξη στους αγώνες των εργατών/τριών, και ειδικά στα νοσοκομεία, στην κατεύθυνση μιας αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης για όλους/ες.

-Να αποσυρθούν οι κατηγορίες απέναντι στους συλληφθέντες/είσες της 6ης Δεκέμβρη

 

-Άμεση διαγραφή των προστίμων, που στοχεύουν στην επιβολή κλίματος τρομοκρατίας και οικονομικής εξόντωσης απέναντι στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας

Συγκέντρωση- Πορεία, Σάββατο 6/2, στις 12:00, Πλατεία αγοράς

Rosa Nera, Χανιά, Φλεβάρης 2021

συγκέντρωση αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστριες 30/1/21 και παρέμβαση στο λιμεναρχείο χανίων

ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν και φωτογραφίες από την πορεία που ακολούθησε:

 

“ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς, στρατιωτική διαχείριση,
ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις, ναυάγια”

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί για το “καλό της δημόσιας
υγείας”, έχει οξύνει την αθλιότητα στα νησιά που βρίσκονται πρόσφυγες και
μετανάστες. Στο Καρά Τεπέ στη Λέσβο χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται σε
σκηνές πάνω στις λάσπες, ενώ μια χημική τουαλέτα αντιστοιχεί σε 20 άτομα.
Άνθρωποι που σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία δικαιούνται άσυλο
αλλά και αξιοπρεπή στέγαση, απλώς στοιβάζονται σε υπαίθριες φυλακές και
επιτηρούνται από το στρατό και την αστυνομία, με τις υποθέσεις τους να
καθυστερούν για άγνωστο χρόνο.

Τα μ.μ.ε άλλων ευρωπαϊκών χωρών καθημερινά “παίζουν” το θέμα,
ενώ στην Ελλάδα θάβεται συστηματικά από την καθεστωτική ενημέρωση.
Ακόμα και συντηρητικοί πολιτικοί όπως ο γερμανός Γκερντ
Μίλερ παραδέχεται δημόσια πως στην Ελλάδα τα κέντρα κράτησης των
μεταναστών είναι χειρότερα από του Σουδάν ή του Ιράκ. Μόλις τις τελευταίες
εβδομάδες έγινε γνωστό με τη δημόσια απολογία του επικεφαλής της frontex
Φαμπρίς Λεζερί σε εσωτερική συνεδρίαση της γερμανικής βουλής το ήδη
πασίγνωστο που συμβαίνει χρόνια αλλά έχει ενταθεί από πέρυσι. Το
ελληνικό λιμενικό με τις πλάτες της frontex επαναπροωθεί (το λεγόμενο
pushback) ,παράνομα σε σχέση με το δίκαιο της θάλασσας, βάρκες με
πρόσφυγες και μετανάστες. Κλέβοντας πολλές φορές τις μηχανές τους
αφήνοντάς τους ουσιαστικά εκτεθειμένους χωρίς να έχουν καν τον έλεγχο του
φουσκωτού. Επαναπροωθήσεις βέβαια γίνονται και στα χερσαία σύνορα στην
Αλβανία και στον ‘Έβρο μη επιτρέποντας σε κάποιον καν την αίτηση ασύλου.

Στην Κύπρο επίσης στο στρατόπεδο εγκλεισμού Πουρνάρα έπεσε ξύλο
απ΄την αστυνομία, ύστερα από διαμαρτυρία των ανθρώπων εκεί γιατί ζήτησαν
να μπορούν να περπατούν λίγο έξω από αυτό.
Οι υπαίθριες φυλακές ανθρώπων που κανένα έγκλημα δεν έχουν
πράξει, αλλά κρατούνται για αυτό που είναι, δηλαδή πρόσφυγες και
μετανάστες και που η Ελλάδα με τους εταίρους της το λένε διαχείριση,
δυστυχώς δεν αφορά σε μια προσωρινή κατάσταση. Αυτός ο ¨αβίωτος
βίος¨ που γνωστά φασιστοειδή στον κατασταλτικό βραχίονα του ελληνικού
κράτους έχουν ως τακτική αντιμετώπισης των μεταναστών/τριών, δεν είναι
τίποτα παραπάνω από την πάγια στρατηγική αντιμετώπισης των πιο
ευάλωτων τμημάτων της εργατικής τάξης.

Η χρόνια εκμετάλλευση της μεταναστευτικής φθηνής εργασίας
λόγω της έλλειψης χαρτιών και του απαραίτητου ρατσισμού που τη συνοδεύει,
οδηγούν τη μεταναστευτική ζωή σε εξαθλίωση και υπό το φόβο της άμεσης
απέλασης ή της φυλάκισης τους σε κάποιο στρατόπεδο
εγκλεισμού. Όμως τώρα συμβαίνει κάτι παραπάνω. Οι όποιες νομοθεσίες που
υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα παύουν να ισχύουν και ο
στρατιωτικός νόμος που οσμιζόμαστε πλέον και στα καθ’ ημών οδηγεί στην
εξόντωση ακόμη και ασυνόδευτων παιδιών.

Η επένδυση του ελληνικού κράτους στην ασφάλεια και στην
άμυνα της χώρας, είναι μεταξύ άλλων η επένδυση σε εμπόλεμες
επιχειρήσεις για την έξοδό του από την καπιταλιστική κρίση και την
προσπάθεια να βρεθεί σε καλύτερη θέση στο διεθνή ανταγωνισμό. Αυτό για
τους υποτελείς του ελληνικού κράτους στο εσωτερικό του σημαίνει, ένταση
της τουρκοφοβίας, παραπάνω θυσίες, πετσοκομμένοι μισθοί και συντάξεις, καραντίνες και ξύλο από επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας για όποιον ξεμυτά και διαμαρτύρεται, μιας και οι συναθροίσεις/διαδηλώσεις
απαγορεύονται δια νόμου. Αυτή η συνθήκη φυσικά θέλει κι έναν υπαίτιο. Στο πρόσωπο των προσφύγων και των
μεταναστών βρίσκεται διαχρονικά ο “κακός άλλος” που φταίει για όσα
παθαίνουμε ή ακόμα κι αν δε φταίει, βολεύει μια χαρά για να θολώσουν
τα νερά (προς το παρόν ο ιός έχει αναλάβει την ευθύνη για όλα τα δεινά
της υγείας και της κοινωνίας). Όταν πριν τις καραντίνες τα κανάλια
τάιζαν το φιλοθεάμον κοινό με αποτροπές μεταναστών στον Έβρο και
ρατσιστικές επιθέσεις στη Μυτιλήνη, πήραμε μια γεύση για το ποια θα
είναι η συνέχεια.
Όσο για το εξωτερικό, η Ελλάδα εξοπλίζεται σαν αστακός να λύσει τις
διαφορές της με την Τουρκία ή όποιον άλλο, πράγμα το οποίο
σημαίνει περισσότερες δαπάνες σε εξοπλιστικά (F35, Rafalle, μαχητικά
drones κ.τ.λ), αύξηση της στρατιωτικής θητείας (χωρίς να ανοίξει ρουθούνι)
προσλήψεις επ.οπ (επαγγελματιών οπλιτών). Για μας τι σημαίνουν όλα αυτά;
Στην καλύτερη περίπτωση καθημερινή τρομοκρατία και χειροκρότημα στον
ελληνικό στρατό που παρουσιάζεται ως προστάτης ή στη χειρότερη κάποιοι θα γίνουν κρέας για την πολεμική
μηχανή και τα κρατικά συμφέροντα και κάποιοι άλλοι… πρόσφυγες.

Η απανθρωπιά του ελληνικού κράτους προς στους πρόσφυγες και
τους μετανάστες θα συνεχίζει όσο η αδιαφορία μας αδυνατεί να αλλάξει
υποκείμενο. Να αδιαφορήσουμε για τις προσταγές και τις προτεραιότητες
των αφεντικών μας και να ενδιαφερθούμε για μας και τους ομοίους μας.
Το πολυεθνικό προλεταριάτο που εξοντώνεται στις πόλεις, στην επαρχία
και στα σύνορα. Οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών για ζωή και
ελευθερία είναι απαραίτητοι. Ενάντια στον σύγχρονο φασισμό, πρέπει να
διατηρήσουμε το διαχρονικό μας όπλο, την αλληλεγγύη μεταξύ των
καταπιεσμένων.

 

διαδικτυακή εκδήλωση 30 Γενάρη στις 8μμ
– Parwana Amiri, προσφύγισσα στην Ριτσώνα
– Ιάσωνας Αποστολόπουλος, Διασώστης
– Solidarity with Migrants, Aνοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης σε
μετανάστ(ρι)ες, Αθήνα
– Stop War on Migrants, Ανοιχτή Συνέλευση, Θεσσαλονίκη
– Κατάληψη Rosa Nera
– Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών
zoom:  https://us02web.zoom.us/j/83105535150
https://www.facebook.com/events/2638798346418582/?active_tab=discussion

 

 

 

 

 

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ Σάββατο, 30.1.2020 ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!

 

Οι συνελεύσεις της Κατάληψης Rosa Nera και του Κοινωνικού Στεκιού –
Στεκιού Μεταναστών Χανίων απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα για τις 30 Γενάρη
ως μέρα δράσεων, διαμαρτυρίας και ορατότητας για τον πόλεμο ενάντια στην
προσφυγιά και την ανθρώπινη μετακίνηση.
Ο στόχος του καλέσματος είναι μέσα από μικρές δράσεις και ανάλογα με τις
δυνατότητες της κάθε συλλογικότητας, να αναδείξουμε ως κεντρικό θέμα την
αναζήτηση απαντήσεων ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση της προσφυγιάς
και της μετανάστευσης σε μια περίοδο σχετικής αποσιώπησης, απώθησης των
ευθυνών για μια σειρά από ταξικά και απάνθρωπα εγκλήματα: βίαιες
επαναπροωθήσεις, παραβιάσεις του ασύλου μέσα από τις πρόσφατες
διακρατικές συμφωνίες, εξώσεις από την προσφυγική στέγη, αποκλεισμός των
προσφυγόπουλων από τα σχολεια, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και της
διάσωσης, ναυάγια, θλιβερές συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα
εγκλεισμού, όξυνση του μιλιταρισμού παράλληλα με την υποτίμηση της
μεταναστευτικής ζωής και εργασίας.

The assemblies of Rosa Nera and Steki Metanaston address an open call
for January, 30 as a day of action, protest and visibility regarding the
war against refugees and human movement.
The purpose of the call is simple. Through small-scale actions and
depending on the capabilities of each collectivity, we search for
answers while we struggle against the military management of refugees
and migrants. We aim to bring to the forefront this crucial issue during
a period of relative silence, of absolvance of responsibilitiy for a
number of inter-state, class and inhumane crimes: violent push-backs,
breaches of asylum under recent intergovernmental agreements, evictions
from points of refuge, exclusion of refugee children from education,
criminalization of solidarity and rescue, shipwrecks, distressful living
conditions within camps, sharp increase of militarism along with a
devaluation of migrant life and work.

Διαδικτυακή εκδήλωση “ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς,
στρατιωτική διαχείριση, ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις,
ναυάγια”
στο πλαίσιο της ημέρας δράσης (Σάββατο, 30/01).
Θέμα θα είναι η ορατότητα και η αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες
ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση, τις ρατσιστικές πολιτικές και το
σύνολο των απάνθρωπων πρακτικών στις οποίες υπόκεινται.
Εισηγήσεις:
– Parwana Amiri, προσφύγισσα στην Ριτσώνα
– Ιάσωνας Αποστολόπουλος, Διασώστης
– Solidarity with Migrants, Aνοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης σε
μετανάστ(ρι)ες, Αθήνα
– Stop War on Migrants, Ανοιχτή Συνέλευση, Θεσσαλονίκη
– Κατάληψη Ρόζα Νέρα
– Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών
Η εκδήλωση θα γίνει στην πλατφόρμα Zoom
Για την διαδικτυακή εκδήλωση:
https://www.facebook.com/events/2638798346418582/?active_tab=discussion

O σύνδεσμος στο zoom: https://us02web.zoom.us/j/83105535150

Aθήνα,
ανακοίνωση από την συνέλευση Solidarity With Migrants:

https://www.facebook.com/events/1330013434033872

Το Σάββατο 30 Γενάρη συμμετέχουμε στην πανελλαδική ημέρα δράσης ,
διαδήλωσης και ορατότητας του πολέμου κατά των μεταναστών και της
ελεύθερης κίνησης που διεξάγουν Ελλάδα, Τουρκία, Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καλούμε σε ανοιχτή συγκέντρωση αλληλλεγγύης σε μεταναστ(ρι)ες με
μικροφωνική στο Πεδίο του Άρεως στις 12.00, κοντά στον παιδότοπο.
Την ίδια μέρα, στις 20:00 συμμετέχουμε στο online event του ανοιχτού
καλέσματος από την Rosa Nera και το Κοινικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών
Χανίων:
“ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς, στρατιωτική διαχείριση,
ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις, ναυάγια”
https://www.facebook.com/events/2638798346418582

Ακόμα, και αυτήν την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου, συγκεντρώνουμε βασικά
αναγκαία αγαθά (κυρίως χειμωνιάτικα ρούχα και παπούτσια) για
μετανάστες/στριες που ζουν σε καμπ και στην πόλη, στο αυτοδιαχειριζόμενο
στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής 97 & Ισαύρων, Εξάρχεια) από τις 17.30
μέχρι τις 20.00.


On Saturday we call for an open mic gathering at Pedio tou Areos at
12:00, near the childrens playground, as a response to the open call for
January, 30 as a day of action, protest and visibility regarding the war
against migrants and free movement waged by Greece, Turkey and European
Union.
On the same day we participate in the following online event of the open
call:
https://www.facebook.com/events/2638798346418582
Also, on Thursday 28 Jan. we collect basic necessities (mainly winter
clothes and shoes) for migrants living in camps and the city, at the
self-organized space Perasma (Zoodochou Pigis 97 & Isavron, Eksarcheia)
from 17.30 to 20.00h.

Παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείο των αδελφών Σκουλά

Την Παρασκευή 22 Γενάρη 2021, στις πέντε και μισή το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το αρχιτεκτονικό γραφείο των αδελφών Σκουλά στο Κουμ Καπί.

Κάλεσμα 30 Γενάρη…

“…Οι συνελεύσεις της Κατάληψης Rosa Nera και του Κοινωνικού Στεκιού – Στεκιού Μεταναστών Χανίων απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα για τις 30 Γενάρη ως μέρα δράσεων, διαμαρτυρίας και ορατότητας για τον πόλεμο ενάντια στην προσφυγιά και την ανθρώπινη μετακίνηση.

Ο στόχος του καλέσματος είναι μέσα από μικρές δράσεις και ανάλογα με τις δυνατότητες της κάθε συλλογικότητας, να αναδείξουμε ως κεντρικό θέμα την αναζήτηση απαντήσεων ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση της προσφυγιάς και της μετανάστευσης σε μια περίοδο σχετικής αποσιώπησης, απώθησης των ευθυνών για μια σειρά από ταξικά και απάνθρωπα εγκλήματα: βίαιες επαναπροωθήσεις, παραβιάσεις του ασύλου μέσα από τις πρόσφατες διακρατικές συμφωνίες, εξώσεις από την προσφυγική στέγη, αποκλεισμός των προσφυγόπουλων από τα σχολεια, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και της διάσωσης, ναυάγια, θλιβερές συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα εγκλεισμού, όξυνση του μιλιταρισμού παράλληλα με την υποτίμηση της μεταναστευτικής ζωής και εργασίας…”