Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν;

 

Τι συμβαίνει με την κοινωνική ασφάλιση; Οι σύνδεσμοι των αφεντικών – αν τους έπαιρνε – θα ήθελαν πολύ να δουλεύουμε όσο πιο φτηνά γίνεται, σχεδόν τσάμπα και μέχρι θανάτου. Να δουλεύουμε τόσο φτηνά, ίσα για να μπορούμε να αναπαραχθούμε, και να δουλεύουν και οι επόμενες γενιές με τους ίδιους όρους. Να δουλεύουμε όσο πιο πολύ γίνεται ή να είμαστε άνεργοι και πρόθυμοι αντικαταστάτες αυτών που δουλεύουν. Έτσι, ώστε να μένει πάντα φτηνή η αξία της εργασίας. Να πληρωνόμαστε με λίγα φράγκα: Ίσα για να αγοράζουμε τα χρήσιμα και τα άχρηστα από την πώληση των οποίων κερδίζουν οι εκμεταλλευτές, που κλέβουν τον ανθρώπινο μόχθο και το χρόνο εργασίας που παράγει ότι πωλείται. Και όταν γεράσουμε και δεν αντέχουμε σωματικά να δουλεύουμε στην παραγωγή του καπιταλιστικού τίποτα, τότε να ψοφάμε ήσυχα σε μια γωνιά. Αυτό θέλει ο καπιταλισμός.

Επειδή όμως η εργατική τάξη αποτελείται από ανθρώπους και όχι από μηχανήματα, (γιατί τα μηχανήματα δεν θα αγόραζαν και τότε δεν θα υπήρχε κέρδος), κάποιες φορές η εργατική τάξη δείχνει τα δόντια της. Τότε μόνο, οι ενώσεις των αφεντικών και το πολιτικό τους προσωπικό αναγκάζονται να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις. Έτσι, ο κοινωνικός μισθός (η κοινωνική ασφάλιση, τα επιδόματα για τους ανέργους και τις κοινωνικές ανάγκες, η μείωση των ωραρίων και ο ελεύθερος χρόνος, τα πολιτικά δικαιώματα, η κατάργηση της παιδικής εργασίας ή το δικαίωμα στη στέγη, την παιδεία, την υγεία) σε κάποια μέρη του πλανήτη είναι το πλαίσιο κάποιων κερδισμένων με αίμα κατακτήσεων της παγκόσμιας ταξικής πάλης – και όχι απλά «κεϋνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης».

Για ένα τεράστιο μέρος του πλανήτη, ο κοινωνικός μισθός ή ακόμα και η κατάργηση της παιδικής εκμετάλλευσης είναι ακόμα ζητούμενα. Για τις «προνομιούχες» εργατικές τάξεις της δύσης αυτές οι νίκες του παρελθόντος δεν θα πρέπει να είναι κάποιου τύπου μικροαστική «καβάντζα». Αλλά αντίθετα: αυτές οι κατακτήσεις είναι οι υλικές προϋποθέσεις του αγώνα και της οργάνωσης για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού ως παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και το πέρασμα σε μια πιο δίκαιη κοινωνία. Σε κοινωνίες που η παραγωγή αγαθών, επικοινωνίας και νοήματος θα είναι δυνατές χωρίς σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης: σε μια αταξική κοινωνία. Αυτή είναι μια δυνατότητα, οι υλικές προϋποθέσεις της οποίας υπάρχουν τώρα, σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Όπως αντίθετα υπάρχουν και οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ακόμα πιο καταστροφικών δυνάμεων του καπιταλισμού και για τη συνέχιση της βαρβαρότητας.

Η υποτίμηση της εργασίας στο πλαίσιο της σύγχρονης καπιταλιστικής κρίσης της κερδοφορίας των αφεντικών, περνάει και από την αγωνία τους να ρίξουν και άλλο την αξία του κοινωνικού μισθού: Δηλαδή, τις συντάξεις και τα επιδόματα. Είπαμε, τα αφεντικά – ως μηχανές και ως κοινωνική σχέση, άσχετα με το τι λογής άνθρωποι είναι – θέλουν να δουλεύουμε όσο πιο φτηνά. Και μετά να πεθαίνουμε ήσυχα αφήνοντας εξίσου φτηνούς αντικαταστάτες. Όλα αυτά αφορούν την κοινωνική ασφάλιση και γι’ αυτό πρέπει να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε προσπάθεια να υποτιμηθεί ακόμα χειρότερα η ζωή, η εργασία, τα επιδόματα και οι συντάξεις.

Σήμερα και εδώ, η ακροδεξιά μας κυβέρνηση συνεχίζει το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων των αφεντικών. Συνεχίζονται τα ίδια μέτρα: εξαφανίζονται μόνιμα η 13η και η 14η σύνταξη, αυξάνονται τα όρια ηλικίας και τα χρόνια εργασίας στα… 67, κόβονται μια σειρά από σημαντικά επιδόματα ακόμα και σε βαρέα – ανθυγιεινά επαγγέλματα, επιβαρύνονται ακόμα περισσότερο οι γυναίκες και οι συνθήκες της μισθωτής και αναπαραγωγικής εργασίας τους (στη δουλειά και στο σπίτι δηλαδή), γίνεται προσπάθεια να οριστικοποιηθούν η κλοπή των ασφαλιστικών ταμείων και να μονιμοποιηθούν οι συντάξεις πείνας, γίνεται προσπάθεια να ιδιωτικοποιηθεί η ασφάλιση και ιδίως για τους νέους να απορυθμιστεί τελείως, μειώνονται και άλλο οι εργοδοτικές εισφορές και το κόστος πέφτει πάλι στην εργασία. Αυτά και άλλα τόσα…

Τα μέτρα αυτά είναι ακόμα χειρότερα για τον μεταναστευτικό πληθυσμό της εργατικής τάξης της χώρας, που ενώ έχει συνεισφέρει τόσα πολλά στην οικονομία και στα ασφαλιστικά ταμεία, στερείται κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Ακόμα και εκείνες οι οικογένειες που έχουν φτάσει στην τρίτη γενιά παραμονής. Χαρακτηριστική είναι επίσης η ρατσιστική διάσταση της πολιτικής των επιδομάτων γεννήσεων, η οποία στην ουσία εξαιρεί ένα τεράστιο αριθμό από παιδιά ρομά και μεταναστών, αναδεικνύοντας τις σταθερές φασιστικές απόψεις της Ν.Δ. γύρω από την ιδιότητα του πολίτη. Ακόμα πιο χαρακτηριστικές οι χιτλεραυγήτικες δηλώσεις Βρούτση στη βουλή, όπου στοχοποίησε τη μεταναστευτική εργατική τάξη, με τέτοιο τρόπο λες και όλοι είμαστε ρατσιστόμουτρα σαν τα μούτρα του. Λοιπόν, η πολυεθνική εργατική τάξη μπορεί και να επιφυλάσσει εκπλήξεις για τέτοια καθάρματα: μετανάστες και μετανάστριες, έλληνες και μη, ενωμένοι, συνάδελφοι, συμμαθητές και γείτονες ας παλέψουμε όλες και όλοι μαζί ενάντια στις ρατσιστικές πολιτικές και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, για ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία.
Και επειδή ζούμε και στο τώρα και το σήμερα, να επιτεθούμε για τα αυτονόητα:
Να αγωνιστούμε για μειώσεις στα ωράρια ενάντια στην εντατικοποίηση και την ανεργία, και για αυξήσεις στους μισθούς: δουλεύουμε για να ζήσουμε – δεν ζούμε για να δουλεύουμε.
Κατάργηση όλων των αντεργατικών – αντιασφαλιστικών νόμων, με ελάχιστο την κατάργηση όλων αυτών μετά το 2009 – επιστροφή των κλεμμένων και των απωλειών σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, όπως και επιστροφή 13ων και 14ων μισθών και συντάξεων.
Συνθήκες και μέτρα ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων σε κάθε εργασιακό χώρο, πλήρη ιατρική προστασία και κοινωνική ασφάλιση για όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους, ανεξαρτήτως καταγωγής, φύλου και χρόνου παραμονής στη χώρα.
Και μετά βλέπουμε…

Για όλους αυτούς τους λόγους στη απεργία της 18ης Φεβρουαρίου είμαστε στο δρόμο.
Κλείνοντας, παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από ένα κείμενο της Κατάληψης Rosa Nera, στο πλαίσιο μιας απεργίας πάλι για το ασφαλιστικό, το Μάρτη του 2008:
«…Γενικές απεργίες οι οποίες δεν θα γίνονται για τα μάτια του κόσμου, αλλά θα είναι διαρκείας… και δεν θα ανέχονται απεργοσπάστες, γιατί είναι αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζομένων η προάσπιση του αγώνα τους. Με συνεχή περιφρούρηση της απεργίας στους εργασιακούς χώρους και με τη δημιουργία απεργιακών ταμείων, τα οποία θα συσταθούν από τις κατά τόπους συνελεύσεις..
Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας μόνο εργάτες, αλλά και κοινωνικά άτομα που δραστηριοποιούνται μέσα στις γειτονιές και τους δρόμους που ζουν καθημερινά. Η συνείδηση μας δηλαδή, είναι ταξική και κοινωνική.
Είναι πιθανό η οργάνωση των εργαζόμενων (ανεξαρτήτως κλάδου), ακόμα και σε γειτονιές και συνοικίες με αμμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, να βοηθήσει τους εργαζόμενους… Ας μην συγχέουμε την απεργία με την αποχή. Απεργία σημαίνει επίθεση…

“Κοινά, κινήματα και πολιτιστικά αγαθά” την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου

Τα πολιτιστικά αγαθά και ιδιαίτερα η πολιτιστική κληρονομιά (ιστορικά κτήρια, αρχαιολογικοί χώροι, προφορική ιστορία και άυλη μαρτυρία) λογίζονται συνήθως ως δημόσια πράγματα, τα οποία οργανώνει και διαχειρίζεται το κράτος εκ μέρους των πολιτών και προς όφελος όλων.  Τις τελευταίες δεκαετίες, με πρόσχημα το ζήτημα της “αναγκαίας” οικονομικής (αντ)αποδοτικότητας και της υποχώρησης του κράτους πρόνοιας, βρισκόμαστε όλο και πιο συχνά αντιμέτωποι με τυπικές και άτυπες περιφράξεις των πολιτιστικών αγαθών, προς όφελος λίγων. Οι παρουσιάσεις και η συζήτηση στη Ρόζα Νέρα την Τετάρτη 19.02 στις 20.00, θα εστιάσουν στο πλαίσιο, την προοπτική και τη δυναμική πραγμάτευσης και διαχείρισης του πολιτισμού/πολιτιστικής κληρονομιάς ως κοινό αγαθό, εξετάζοντας παραδείγματα από την Ελλάδα και την Ιταλία.

Τριάντα χρόνια «ζεστή φιλοξενία»

Μαχαίρια, απελάσεις και μαύρη εργασία

Το βράδυ της τρίτης 28/1 στην περιοχή των ΚΤΕΛ, γίνεται επίθεση σε τρεις μετανάστες από τρεις «αγανακτισμένους πολίτες» ελληνικής καταγωγής ένας εκ των οποίων κρατούσε ρόπαλο και μαχαίρι, ισχυριζόμενος πως κάποιος τον έκλεψε. Η συνέχεια δόθηκε στην πλατεία αγοράς, όπου αστυνομικές δυνάμεις συνέλαβαν τον ένα μετανάστη και τον οπλισμένο κυνηγό του. Ενώ ο μεν έλληνας ισχυριζόταν πως ήταν θύμα κλοπής, δεν αναγνώρισε στο πρόσωπο του μετανάστη τον ληστή ενώ παραληρούσε πως «οι μετανάστες κλέβουν». Στο περιστατικό αυτό παρόλο που ήταν πασιφανές ποιος ήταν ο θύτης και ποιος το θύμα, ο μεν ροπαλοφόρος μετά από αυτόφωρο καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλάκισης και αφέθηκε ελεύθερος, ενώ ο μετανάστης κρατήθηκε στο μπατσομέγαρο καθώς δεν είχε χαρτιά. Απαρατήρητο δεν περνάει βέβαια ότι το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι μοναδικό. Ήδη το τελευταίο εξάμηνο έχουν γνωστοποιηθεί ανάλογες επιθέσεις κατά μεταναστών, στο Κόκκινο Μετόχι, Κουμ Καπι, Λ. Σούδας, Πλ. Αγοράς.

Ο μεταναστευτικός πληθυσμός από το ‘90 μέχρι σήμερα αποτελεί το πλέον υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, καθώς είναι τόσο φτωχό όσο και αόρατο. Τριάντα χρόνια στην ελληνική επικράτεια έχει δημιουργηθεί μια τεράστια δεξαμενή ανθρώπων από όπου πίνουν νεράκι : εργολάβοι, ιδιοκτήτες γης, μαγαζάτορες, Μ.Κ.Ο, Υπ. Αμύνης, Υπ. μεταναστευτικής πολιτικής, Υπ. Προ.Πο.· μέχρι δικηγόρους αλλά και τηλεοπτικές καρικατούρες που στήνουν αριστερές ή δεξιές πολιτικές καριέρες στις πλάτες των μεταναστών. Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά συμβάλλουν στην παγίωση της παρανομοποίησης των μεταναστών.

Οι μετανάστες όμηροι των γραφειοκρατικών διεξόδων και αδιεξόδων εκ των προτέρων αναγνωρίζονται ως παράνομοι και τους αποδίδεται το χαρτί της απέλασης. Αυτό είναι το μέσο για την καταγραφή τους από τον μηχανισμό της ελ.ας και συνήθως το πρώτο για εκείνους στοιχείο που αποδεικνύει την ύπαρξη τους εντός του κράτους. Το γραφειοκρατικό αδιέξοδο εσκεμμένα οδηγεί στη χρόνια αναμονή για την παροχή ασύλου και άδειας παραμονής και εργασίας, την οικονομική αφαίμαξη από δικηγόρους και λοιπούς παρατρεχάμενους, πόσο μάλλον στην απόκτηση της ελληνικής ταυτότητας.

Αν τύχει και δεν συλληφθούν, η αναζήτηση εργασίας εντός της ελληνικής επικράτειας είναι δεδομένη ως ανασφάλιστη και μαύρη. Οι εργοδότες επωφελούνται όσο γίνεται από την φθηνή και μαύρη εργασία που πολιτικά υποστηρίζουν, ρίχνοντας στα όρια της επιβίωσης τα μεροκάματα. Η υποτίμησης της εργασίας είτε από τα μικρά αφεντικά είτε για την επίτευξη οικονομικών στόχων του ΑΕΠ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την «ανάπτυξη».

Η συστηματική αναπαραγωγή ειδήσεων στα ΜΜΕ πότε στοχοποιεί συλλήβδην τους μετανάστες αποδίδοντάς τους φύσει εγκληματικά χαρακτηριστικά, πότε αναγιγνώσκει κοινωνικής φύσης κινδύνους για την συνύπαρξη δύο πολιτισμών, «δημοκρατικής Δύσης»- «φονταμεταλιστικής Ανατολής». Άλλοτε μιλά στυγνά για φτωχοποίηση του ντόπιου πληθυσμού διαστρεβλώνοντας τις κοινωνικές αιτίες της φτώχειας και της ανισότητας. Με άλλα λόγια οι κυρίαρχες αφηγήσεις στοχεύουν στην ανενδοίαστη εκμετάλλευση των μεταναστών, καθιστώντας τους ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας.

Μέσα σε αυτές τις αφηγήσεις κολυμπάνε οι νεοναζιστικές οργανώσεις, οι μπάτσοι και τ’ αφεντικά. Η μη πληρωμή των δεδουλευμένων εύκολα μετατρέπεται σε απειλή με αστυνομική δίωξη. Καθώς είναι αδύνατο να γίνει μήνυση από κάποιον που δεν έχει χαρτιά ,οι ρατσιστικές επιθέσεις συγκαλύπτονται. Ο αστυνομικός έλεγχος έχει στη διακριτική του ευχέρεια να στείλει όποτε θέλει και για αόριστο χρόνο κάποιον μετανάστη έγκλειστο σε κάποιο κελί ή και απόμερο κέντρο κράτησης. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών συμπυκνώνουν σε λίγα τετραγωνικά την εσκεμμένη αδιαφάνεια που χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος στην εγκληματική του διαχείριση επισφαλών ζωών. Οι θάνατοι και οι τραυματισμοί εντός των κέντρων επιμελώς κουκουλώνονται. Στον αντίποδα οι εξεγέρσεις και οι κινητοποιήσεις των μεταναστών δαιμονοποιούνται από τα ΜΜΕ, αποφεύγοντας το διάλογο για τις ανάγκες και τα αιτήματά τους. Ως εκ τούτου, οι υποτιθέμενες αντιδράσεις σε μέρη όπου υπάρχουν εγκλωβισμένοι μετανάστες, δεν εκφράζουν μονάχα το διάχυτο ρατσισμό, αλλά κυρίως το αίτημα για μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια ένταξης. 

Επιλέξαμε λοιπόν, μετανάστες και ντόπιοι, την πλατεία 1866 για να κατέβουμε στο δρόμο και να σπάσουμε αυτό τον επίπλαστο διαχωρισμό. Η κοινωνική και πολιτική ένταξη των μεταναστών είναι ένα αναγκαίο βήμα για τη βελτίωση της ζωής ενός μεγάλου κομματιού των εργαζομένων ενάντια στις αυθαιρεσίες των κρατικών μηχανισμών, την εργοδοτική τρομοκρατία, τις φασιστικές πρακτικές. Η άμεση κινητοποίηση αρκετών ανθρώπων στη θέα της επίθεσης και η άσκηση πίεσης στους μπάτσους να κατασκευάσουν ένα ψεύτικο κατηγορητήριο ήταν καταλυτική. Η συναποφασισμένη συγκέντρωση αλληλεγγύης στον κρατούμενο μετανάστη το βράδυ 29/1 έξω από το μπατσομέγαρο και η απελευθέρωση του την επόμενη μέρα, ήταν η υπενθύμιση ότι με ή χωρίς χρυσή αυγή: μπάτσοι, φασίστες και υποτιθέμενοι «αγανακτισμένοι» δεν μπορούν να δρουν ανενόχλητοι.

Κατάληψη Rosa Nera, rosanera.squat.gr
Χανιά, Φλεβάρης 2020

Κάλεσμα στην Αντιφασιστική Πορεία της Παρασκευής 7 Φλεβάρη στην 1866

Το ρατσιστικό νομικό πλαίσιο, η προπαγάνδα των ΜΜΕ και η ανοχή της αστυνομίας, έχουν δημιουργήσει ένα γόνιμο έδαφος για ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις, όχι μόνο από τους οπαδούς της υπό διάλυση Χρυσής Αυγής αλλά και από ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Καμιά ρατσιστική και φασιστική επίθεση δεν θα μείνει αναπάντητη.

Καλούμε στην Αντιφασιστική Πορεία της Παρασκευής 7 Φλεβάρη στις 6 μ.μ. στην πλατεία 1866.


Ανακοίνωση της συνέλευσης αλληλεγγύης (29/1/2020)

Το βράδυ της Τρίτης 28/1 τρείς άντρες εκ των οποίων ο ένας κρατούσε ρόπαλο και μαχαίρι, επιτίθενται σε τρείς μετανάστες στην πάνω πλευρά των ΚΤΕΛ. Το κυνηγητό για τους δυο μετανάστες συνεχίστηκε ως την πλατεία Αγοράς, όπου ύστερα από επέμβαση της αστυνομίας συνελήφθη ένας άντρας ελληνικής καταγωγής που κρατούσε το ρόπαλο και το μαχαίρι καθώς και ένας αλγερινός. Ο πρώτος αφού πέρασε αυτόφωρο, καταδικάστηκε την Τετάρτη 29/1 με ποινή τριών μηνών και κάνοντας έφεση αφέθηκε ελεύθερος, ενώ το θύμα της επίθεσης κρατείται ακόμα στην Ασφάλεια Χανιών επειδή δεν κατέχει νομιμοποιητικά έγραφα παραμονής. Ο διάχυτος ρατσισμός και η ξενοφοβία έχει οξυνθεί τους τελευταίους 5 μήνες κι αυτό το δολοφονικό χτύπημα αποτελεί το έκτο περιστατικό στην πόλη μας. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του θύματος της ρατσιστικής επίθεσης, καθώς ο μόνος λόγος που κρατείται είναι η απουσία κατοχής νομιμοποιητικών εγγράφων.

Αλληλέγγυοι/ες

Πηγή: ΑΠΑΤΡΙΣ εφημερίδα δρόμου

Μετά το τέλος της πολύ μαζικής συνέλευσης που έγινε στο Στέκι Μεταναστών ακολούθησε εξίσου μαζική παρέμβαση στο Αστυνομικό Μέγαρο για την αποφυλάκιση του κρατούμενου μετανάστη. Η παρέμβαση ξεκίνησε γύρω στις 11:30 μ.μ. και κράτησε μέχρι μετά τα μεσάνυχτα με συνθήματα και κλείσιμο το ενός ρεύματος του δρόμου έξω από την κεντρική είσοδο.

Νεότερη ενημέρωση: Το μεσημέρι της Πέμπτης 30 Ιανουαρίου ο κρατούμενος απελευθερώθηκε.

Διήμερο βιβλιοπαρουσιάσεων (Κόκκινο Νήμα) 31 Γενάρη και 1 Φλεβάρη στις 8 μ.μ.

Οι εκδόσεις “Κόκκινο Νήμα” και η Συνέλευση Εργαζομένων/Ανέργων από την πλατεία Συντάγματος θα βρεθούν στην Rosa Nera για ένα διήμερο βιβλιοπαρουσιάσεων και συζητήσεων πάνω στα θέματα που τα συγκεκριμένα βιβλία ανοίγουν. Την Παρασκευή 31 Γενάρη θα παρουσιαστεί το “Γυναίκες στην Πυρά” και το Σαββάτο 1 Φλεβάρη το “Κρίση, Αναδιάρθρωση και Ταξική Πάλη στα Πανεπιστήμια”. Οι βιβλιοπαρουσιάσεις θα ξεκινήσουν στις 8 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων της κατάληψης.

Για τον αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη την Κυριακή 26 Γενάρη στις 8 μ.μ.

Τις τελευταίες μέρες του Ιανουαρίου του 1945 ο Κόκκινος Στρατός απελευθερώνει το σύμπλεγμα των Στρατοπέδων Εξόντωσης του Άουσβιτς – Μπίρκεναου στην Πολωνία.
Το Άουσβιτς υπήρξε ένα από τα κέντρα του «σύμπαντος» των εκατοντάδων στρατοπέδων της συστηματικής εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως εβραϊκών οικογενειών (έξι εκατομμύρια ψυχές) αλλά και ρομά και σίντι, αντιφρονούντων και αντιφασιστών, ομοφυλοφίλων, ψυχικά ασθενών, σλάβων, πολωνών, σοβιετικών, ισπανών και άλλων αιχμαλώτων πολέμου ή εχθρών του ναζισμού.
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, κυρίως στο Άουσβιτς δολοφονήθηκαν 60.000 έλληνες και ελληνίδες εβραϊκής καταγωγής ή εβραϊκού θρησκεύματος, ενώ σε στρατόπεδα όπως το Νταχάου, το Μπούχενβλαντ και το Μαουτχάουζεν δολοφονήθηκαν έλληνες κομμουνιστές ή στρατιώτες αιχμάλωτοι πολέμου, πολλοί εκ των οποίων από την Κρήτη. Μεταξύ των τελευταίων 2.819 κρατουμένων που απελευθερώθηκαν στις 27 Γενάρη από το Άουσβιτς, υπήρχαν 180 παιδιά, 52 από τα οποία ήταν κάτω των 8 ετών, η τελευταία από τις ομάδες παιδιών που επέζησαν από πειράματα των ναζί.
Η ιστορία του αφανισμού της εβραϊκής κοινότητας των Χανίων διαφέρει από τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις. Στα Χανιά, τα ξημερώματα της 29ης Μάη 1944 ο γερμανικός στρατός συλλαμβάνει τις κρητικές εβραϊκές οικογένειες (270 ή για άλλους 300 ψυχές) της πόλης, αφού τους δίνει λίγο χρόνο να πάρουν ρούχα και τροφή για 8 ημέρες. Ο πληθυσμός των συλληφθέντων κρατείται στις φυλακές της Αγιάς και μετά από 10 μέρες μεταφέρεται μαζί με άλλους κρατούμενους αντιστασιακούς από την Κρήτη και ιταλούς με το πλοίο «Ταναίς». Εκεί θα πεθάνουν όλοι μαζί, καθώς το πλοίο τορπιλίζεται από βρετανικό υποβρύχιο έξω από τη Μήλο. Ελάχιστα μέλη της εβραϊκής κοινότητας διασώθηκαν μέσα από τις λίγες οικογένειες που πρόφτασαν να διαφύγουν από το νησί.
Μέσα από μια εισήγηση θα παρουσιαστούν τόσο βασικά θέματα της ιστορίας του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα, όσο και θεωρητικά θέματα: o θανάτος του πνεύματος και οι μνησικακίες στον αναστοχασμό του Ζαν Αμερύ, η έννοια της γκρίζας ζώνης και η αντίσταση στην προσβολή της μνήμης στο έργο του Πρίμο Λέβι, το μίσος και η αλληλεγγύη μετά την οικουμενική εμπειρία των στρατοπέδων στο έργο του Ίμρε Κέρτεζ.
Θα προβληθούν οι ταινίες:
1) Νύχτα και καταχνιά, (32′) του Alain Resnais, 1955 η πρώτη σημαντική ταινία τεκμηρίωσης για το σύμπαν και την αρχιτεκτονική των στρατοπέδων συγκέντρωσης,
2) Respite, του Harun Farocki, (40′), 2007 “βουβή” ανάλυση για την ανθρώπινη κατάταση πάνω στο μοναδικό κινηματογραφικό υλικό από το Westerbork της Δανίας, lager εργασίας και transit προς στα στρατόπεδα εξόντωσης.

Η “Αυθόρμητη Ανάφλεξη” (George Katsiaficas) το Σάββατο 25 Ιανουαρίου στις 8:00 μ.μ.

Το Σάββατο 25 Ιανουαρίου θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της κατάληψης βιβλιοπαρουσίαση της “Αυθόρμητης Ανάφλεξης”, του νέου βίβλίου του George Katsiaficas και συζήτηση με θέμα “Η επίδραση του έρωτα στην παγκόσμια επανάσταση” παρουσία του συγγραφέα. Η εισήγηση του θα γίνει στα Αγγλικά με διερμηνεία. Η ώρα έναρξης (8:00 μ.μ.) θα τηρηθεί για να υπάρξει χρόνος για την συζήτηση που θα ακολουθήσει.

Ο ιστότοπος του συγγραφέα και το βιογραφικό του.

Πολιτικό καφενείο από την Κανάιμα την Πέμπτη 23 Γενάρη στις 7 μ.μ.

Η Αντιμιλιταριστική Συλλογικότητα Κανάιμα διοργανώνει την Πέμπτη 23 Γενάρη στις 7 μ.μ.  μια συζήτηση για τον πόλεμο και το μιλιταρισμό στο χώρο του χειμερινού καφενείου της κατάληψης με θέμα:

ΑΟΖ, πετρέλαια, αγωγοί : Η σύγχρονη “Μεγάλη Ιδέα” του ελληνικού κράτους.

 

Γλέντι ενίσχυσης συντρόφων στις 10 Ιανουαρίου (21:00)

Την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου, από τις 9 μ.μ. και μετά, θα γίνει στο χειμερινό καφενείο γλέντι αλληλεγγύης για την οικονομική ενίσχυση των διωκόμενων αγωνιστών που κατηγορούνται για επιθέσεις σε γραφεία των νεοναζί της Χ.Α. Το γλέντι διοργανώνουν σύντροφοι/συντρόφισσες του αντιφασιστικού χώρου.

Στους διωκόμενους έχουν επιβληθεί οι περιοριστικοί όροι της υποχρέωσης εμφάνισης τέσσερις φορές το μήνα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και επιπλέον, υποχρεωτική καταβολή εγγύησης ύψους 15.000 ευρώ στον καθένα.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΘΟΡΥΒΟ ΑΠ’ ΤΙΣ ΜΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΑΠ’ ΤΙΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ

(κείμενο της κατάληψης που μοιράστηκε στην μικροφωνική-συγκέντρωση στις 21/12/2019 στην πλατεία δημοτικής αγοράς)

Το αστυνομικό κράτος που ονειρεύεται κάθε αφεντικό, φασίστας και μισάνθρωπος είναι εδώ. Είναι ελληνικό, έχει φασίστες στη διοίκηση, διαθέτει σύγχρονο δολοφονικό εξοπλισμό και εκπαιδευμένους-μισθωτούς βασανιστές. Το σχέδιο είναι η εγκαθίδρυση του φόβου και της υποταγής στους φτωχούς, στην προσφυγιά, σε όσους/ες αντιδρούν στην υποτίμηση της ζωής και της εργασίας τους.

Όποιος/α εξακολουθεί να σκέφτεται, δεν μπορεί να μην αγανακτεί. Ο συνεχιζόμενος βίαιος εγκλεισμός προσφύγων, δηλαδή ανθρώπων που χρήζουν φροντίδας ερχόμενοι από εμπόλεμες ζώνες, η καταστολή των καταλήψεων που χρησιμοποιούνται για στέγαση αλλά και πολιτικές δραστηριότητες των φτωχώτερων κοινωνικών στρωμάτων, δέχονται επίθεση. Η συμμορία που ανέλαβε να εκπληρώσει το κρατικό σχέδιο στεγάζεται στο “υπουργείο προστασίας του πολίτη”, στο “αρχηγείο της ελληνικής αστυνομίας”, αλλά και σε κάθε τοπικό αστυνομικο τμήμα.

Οι πρόσφατες εκκενώσεις καταλήψεων (έπαυλη Κουβέλου στο Μαρούσι και τρεις ακόμη της κοινότητας αγώνα στο Κουκάκι) απλώς αποδεικνύουν πως η αστυνομοκρατία ήρθε για να μείνει και δεν αρκείται πλέον σε κινήσεις εντυπωσιασμού. Αυτή τη φορά όμως, υπάρχει ένα νέο στοιχείο στο Κουκάκι. Η φόρα και το θράσος των ΕΚΑΜιτών δεν σταμάτησε στις συλλήψεις των συντρόφων/ισσών των καταλήψεων, που αντιστάθηκαν σθεναρά στη σύλληψή τους. Προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Εισέβαλαν σε διπλανή κατοικία και ξυλοκόπησαν τρεις ανθρώπους, δένοντας τους πισθάγκωνα, αποδεικνύοντας πως το σχέδιο “Εξάρχεια” όπου μήνες τώρα οι μπάτσοι εισβάλλουν σε διαμερίσματα πολυκατοικιών, μπορεί να επεκταθεί παντού. Η νομιμότητα παίρνει ολοκληρωτική τροπή και η πρόφαση πως η μαφία της ελληνικής αστυνομίας είναι εδώ για να μας προστατεύει, καταρρέει. Ίσως το μήνυμα να είναι πως “όσοι ανέχονται στη γειτονιά τους καταληψίες, θα μπαίνουμε στα σπίτια τους και θα τους δέρνουμε”. Οι μπάτσοι έχουν ήδη πλήρη πολιτική και μιντιακή κάλυψη.

Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η άρνηση ασύλου στους κυνηγημένους των πολεμικών συρράξεων, η καταπάτηση του ασύλου της κατοικίας -είτε πρόκειται για κατάληψη εγκαταλελλειμένου κτιρίου είτε νόμιμης ιδιοκτησίας- αποδεικνύει πως αφ’ ενός περνάμε σε μια φάση όπου τα κοινωνικά αυτονόητα του σεβασμού προς τον άνθρωπο καταρρέουν και αφ’ ετέρου η επιβολή γίνεται ξεδιάντροπα κρατικός νόμος. Βέβαια η ασυλία του ελληνικού κράτους καλύπτει εκτός από τους βουλευτές και τους υπουργούς, τους τραπεζίτες και τους νεοναζί. Οι τελευταίοι οδεύουν προς αθώωση σύμφωνα με την πρόσφατη πρόταση της εισαγγελέως Α. Οικονόμου. Η ασυλία που δείχνει το ακροδεξιο κράτος σε επιχειρηματίες, ΜΜΕ ή σε μαφιόζους ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων συμπληρώνει το παζλ ενός εμπόλεμου μωσαϊκού που χτίζεται επιμελώς εδώ και χρόνια.

Στο εξωτερικό, το ελληνικό κράτος συμμετέχει σε πολεμικά παιχνίδια και προσπαθεί όλο και εντονότερα να εμπλακεί σε διακρατικές συγκρούσεις όπου “τα σπασμένα του” θα κληθεί πάλι να πληρώσει η εργατική τάξη. Όπως πλήρωσε και πληρώνει την κρίση χρέους των αφεντικών εδώ και μια δεκαετία, με την υποτίμηση του μισθού, τις μειώσεις των συντάξεων, τις περικοπές δώρων και επιδομάτων, τις έμμεσες φορολογίες.

Η απεργία διαρκείας που κήρυξαν οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ από τις 21/12/2019 μέχρι τις 12/1/2020 είναι στη σωστή κατεύθυνση και πρέπει να στηριχτεί από όλες κι όλους όσους επιθυμούν ένα κίνημα στο πλευρό του κόσμου της εργασίας. Τα αφεντικά σήμερα ετοιμάζουν τη διάλυση της δημόσιας ασφάλισης, ξεπουλώντας την σε ιδιώτες. Φυσικά χωρίς να ξεχνάμε τις πολλαπλές μάχες που έχουμε να δώσουμε ενάντια στους φασίστες, οι οποίοι ξεμυτίζουν ξανά με τις πλάτες των μπάτσων.

Η ενότητα στην κοινωνική βάση οφείλει να διασφαλιστεί απέναντι σε παραταξιακές και σεχταριστικές νοοτροπίες. Η αδιαφορία μπροστά σε όλα αυτά είναι πλέον επικίνδυνη και ουσιαστικά συντάσσεται στο πλευρό του δόγματος “νόμος και τάξη”.

Από την πλευρά μας έχουμε επιλέξει να ζήσουμε αλληλέγγυα παλεύοντας για ισότητα κι ελευθερία. Στο πλευρό κάθε φτωχού που του κλέβουν το μόχθο, κάθε πρόσφυγα των πολέμων των αφεντικών, κάθε ανθρώπου που πεισμώνει κι αντιστέκεται επιθυμώντας να παραμείνει άνθρωπος.

Κι αυτό δεν αποτελεί απλά μια δήλωση.

Είναι δέσμευση κι υπόσχεση.

Κατάληψη Rosa Nera (Μαύρο Ρόδο)

Δεκέμβρης 2019

Υ.Γ. Η αντίσταση στο Κουκάκι μας δίνει δυναμη.

Αντιφασιστική συγκέντρωση-μικροφωνική το Σάββατο 21/12 το μεσημέρι

Δεν πάει πολύς καιρός που το αντιφασιστικό κίνημα σταμάτησε την προσπάθεια των ντόπιων φασιστών να εκφραστούν μέσα από ένα ισχυρό νεοναζιστικό κόμμα.

Σήμερα το κράτος συνεχίζει την εφαρμογή ενός μέρους της ατζέντας των νεοναζί: απαγάγοντας και φυλακίζοντας πρόσφυγες, καταστέλλοντας καταλήψεις, πουλώντας πολεμικά σενάρια, ετοιμάζοντας τη νέα επίθεση στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εισαγγελική πρόταση στην Δίκη της Χρυσής Αυγής που ουσιαστικά αθωώνει τα στελέχη της, εκφράζει προσδοκίες ρατσιστικών κομματιών της κοινωνίας, της αστικής τάξης και του δικαστικού κόσμου. Αυτό άλλωστε δείχνει και η αναζωπύρωση ρατσιστικών επιθέσεων στα Χανιά και αλλού.

Είμαστε ενάντια στις φυλακές, είμαστε όμως και ενάντια στους φασίστες και δίπλα στους αντιφασίστες/αντιφασίστριες.

Συμμετέχουμε και καλούμε στην Αντιφασιστική συγκέντρωση – μικροφωνική στην Πλατεία Αγοράς το Σάββατο 21/12 στις 12 το μεσημέρι.

“6 ποιητές στη six gallery” την Παρασκευή 20 Δεκέμβρη

Η θεατρική ομάδα ”ανάμεσα στο φως και τη σκιά” και η βιβλιοθήκη 451 της κατάληψης Rosa Nera διοργανώνουν μία νύχτα beat ποίησης την Παρασκευή 20 Δεκέμβρη στις 22:15 (η ώρα έναρξης θα τηρηθεί) στο χειμερινό καφενείο.

Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα η λογοτεχνία δημιούργησε νέα ρεύματα και έθεσε μεγάλο αριθμό ερωτημάτων. Ανάμεσα στα παγκόσμια ρεύματα του υπερρεαλισμού, του μοντερνισμού, του φουτουρισμού ή του ντανταϊσμού εμφανίστηκε ένα καταρχήν αμερικανικό λογοτεχνικό ρεύμα, η λογοτεχνία της «μπιτ γενιάς» ή «μπιτ λογοτεχνία».

Το 1944, κι ενώ ο πόλεμος στη Γηραιά Ήπειρο μαινόταν, στη Νέα Υόρκη θα συνέβαινε μια καταλυτική γνωριμία που έμελλε να επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλη τη λογοτεχνία κυρίως της μεταπολεμικής Αμερικής, και λιγότερο της Ευρώπης. Το 1944, ο Άλεν Γκίνσμπεργκ, ο Τζακ Κέρουακ και ο Ουίλιαμ Μπάροουζ συναντήθηκαν στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Τη γνωριμία τους οφείλουν στον Ντέιβιντ Κάμεμερ και τον Λούσιαν Καρ. Η κίνηση αργότερα μετατοπίστηκε προς τη Δυτική Ακτή, όπου στράφηκε γύρω από το βιβλιοπωλείο και εκδοτικό οίκο City Lights στο Σαν Φρανσίσκο. Στην Γκαλερί 6, στην ίδια πόλη, ο Γκίνσμπεργκ οργάνωσε μια βραδιά ανάγνωσης ποίησης στις 7 Οκτωβρίου του 1955, αμέσως μετά την ολοκλήρωση του «Ουρλιαχτού». Στη συνέχεια οι βασικοί πρωταγωνιστές του κινήματος κινήθηκαν και πάλι προς τη Νέα Υόρκη κι έπειτα στο Παρίσι, περνώντας και από το Μεξικό και την Ταγγέρη.

Έτσι δημιουργείται ο πυρήνας των «ποιητών μπιτ», μιας λογοτεχνικής ομάδας που συνέδραμε στη διαμόρφωση του παγκόσμιου πολιτιστικού χάρτη, αν αναλογιστούμε τις επιδράσεις των «μπιτ» όχι μόνο στην ποίηση και στη ροκ μουσική αλλά και στο θέατρο και στη φωτογραφία ακόμη και στην ψυχολογία: είναι γνωστές οι σχέσεις και οι δεσμοί που είχαν με τους «μπιτ» ο ψυχολόγος Τίμοθι Λίρι, οι τραγουδιστές Μπομπ Ντίλαν, Τζέρι Γκαρσία, Λου Ριντ, Τζάνις Τζόπλιν, Ντέιβιντ Μπάουι και Τομ Γουέιτς, οι Ρώσοι ποιητές Γεβγκένι Γεφτουσένκο και Αντρέι Βοζνεζένσκι, ο ανθρωπολόγος και εθνομουσικολόγος Χάρι Σμιθ, ο φωτογράφος και κινηματογραφιστής Ρόμπερτ Φρανκ, ο ζωγράφος Γουίλεμ ντε Κούνινγκ, οι Ιταλοί ζωγράφοι Σάντρο Τσία και Φρανσέσκο Κλεμέντε, ο Νικαραγουανός ιερωμένος ποιητής Ερνέστο Καρντενιάλ, ο φωτογράφος Ρίτσαρντ Άβεντον και η συγγραφέας Κάθι Εϊκερ. «Όλοι αυτοί εμπνεύσθηκαν και επηρεάστηκαν βαθύτατα από το «κίνημα των μπιτ» και εξακολουθούν και σήμερα, ο καθένας με τον τρόπο του και με το έργο του, να διακηρύττουν τα μηνύματα της παρέας της αίθουσας τέχνης Six Gallery, μηνύματα ανοιχτότητας, υπερβατικότητας, αυθόρμητης έκφρασης και αισθημάτων που βασίζονται στις αισθήσεις και στη φαντασία.»

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορία του ταξικού ανταγωνισμού στη Χιλή το Σάββατο 21 Δεκέμβρη

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορία του ταξικού ανταγωνισμού στη Χιλή με αφετηρία την μπροσούρα: «Ραντεβού με τον Ζ. Η Λαϊκή Ενότητα ενάντια στον Ταξικό Πόλεμο (Χιλή 1970-1973)» και αναφορά στην προλεταριακή εξέγερση που συγκλονίζει τη χώρα τους τελευταίους μήνες.

Η κυρίαρχη θεαματική αναπαράσταση για την ιστορία του κινήματος στη Χιλή είναι ο Αλιέντε με το όπλο στο χέρι να αμύνεται απέναντι στους πραξικοπηματίες. Η πραγματική ιστορία του προλεταριακού κινήματος την οποία αναδεικνύει η μπροσούρα του Patrick Péquenaud, «Ραντεβού με τον Ζ» είναι εντελώς διαφορετική και πολύ πιο πλούσια: καταλήψεις εργοστασίων, καταλήψεις γης, διανομή των προϊόντων, που παρήγαγαν οι εργάτες στις κατειλημμένες επιχειρήσεις και τα αγροκτήματα, στις γειτονιές από προλεταριακές συλλογικότητες, συχνά χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος, ένοπλες περιφρουρήσεις των αγώνων. Πρόκειται για μια πραγματική αποκάλυψη: ένα ταξικό κίνημα που έκανε τα πρώτα βήματα για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και τη δημιουργία νέων κομμουνιστικών κοινωνικών σχέσεων παραγωγής και αναπαραγωγής.

Η εισήγηση θα εστιάσει στην ανάδειξη του περιεχομένου, των ορίων και των αντιφάσεων του κινήματος στη Χιλή την περίοδο 1970-73, στην υπονόμευσή του από την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας και στη συντριβή του από τους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ. Θα παρουσιαστούν οι συνέπειες της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αντεπανάστασης για το προλεταριάτο της Χιλής τα τελευταία 45 χρόνια και θα σκιαγραφηθεί η κοινωνική βάση για το ξέσπασμα της εξέγερσης τον Οκτώβριο του 2019 που ακόμα συνεχίζεται.