Featured

Τι είναι αυτό το μπλογκ?

Το blog αυτό είναι ένας aggregator που μαζεύει και δείχνει συγκεντρωμένα όλα τα νέα ποστς από τα blogs του squat.gr. Μπορείτε να δείτε από εδώ τις πρόσφατες αναρτήσεις των blogs, με βάση την ημερομηνία ή με βάση κάποια κατηγορία/θεματική. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε “ροές” (rss feeds) για να βλέπετε ότι νεώτερο, είτε σε όλες τις κατηγορίες είτε σε κάποια συγκεκριμένη.

Εδώ θα κρατούνται μόνο οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις, και οι παλιότερες σιγά σιγά θα σβήνονται, οπότε η παρούσα σελίδα δεν κάνει για λόγους αρχείου.

Διεθνές κάλεσμα για έναν Επικίνδυνο Μάη

Τον Μάη, ας παίξουμε: Κάλεσμα μάχης

Εδώ μπορούμε εύκολα ν’ αντιληφθούμε πως το διάλυμα αλκοόλης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απολυμαντικό για τα χέρια, αλλά επίσης και για να πυροδοτήσει μια φωτιά.

Με άλλα λόγια: δε χρειαζόμαστε τις οδηγίες του κράτους για να φροντίσουμε τις φίλες και τους φίλους μας, και, όταν θά ‘χουμε ξεμπερδέψει με το ζήτημα της επιβίωσης, δε θά ‘χουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε απ’ το να σουλατσάρουμε καταστρώνοντας κακόβουλα σχέδια. Έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ για εκδίκηση κι αυθεντικές φιλίες.

Τώρα, όπου είμαστε κολλημένοι σε τούτο το φουτουριστικό σύστημα, μόνη μας λύση να κηρύξουμε πόλεμο στην κανονικότητα, αν δεν ποθούμε να πεθάνουμε απ’ την αποστειρωμένη πλήξη.

Βλέπουμε μια κίνηση διττή. Απ’ τη μία πλευρά φαίνεται πως η εξουσία ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρή, κερδίζοντας τις καρδιές και τα μυαλά των υπάκουων πολιτών. Απ’ την άλλη, φαίνεται πως ποτέ δεν είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε τόσο σύνθετη κατάσταση (τουλάχιστον αφότου γεννηθήκαμε).

Κατά συνέπεια, μπορούμε μάλλον να καταλήξουμε στα εξής δύο πράγματα:

Πρώτα απ’ όλα, δεν τίθεται ζήτημα αναμονής για αφύπνιση των μαζών ώστε ν’ αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

Δεύτερον, φαντάζει ακριβώς μια πολύ καλή στιγμή για να επιτεθούμε.

Και καλή στιγμή δε σημαίνει η ΜΟΝΗ καλή στιγμή. Πάντα είναι μια καλή στιγμή να πολεμήσουμε.

Όχι, εδώ η καλή στιγμή σημαίνει πως ο αντίπαλός μας είναι πλήρως απασχολημένος με άλλα ζητήματα, και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ακριβώς τις συνέπειες της δράσης μας (σε μια τόσο καινοφανή κατάσταση), ούτε αν θα έχουμε σύντομα κάποιαν άλλη ευκαιρία.

Φαίνεται ενδιαφέρον στοίχημα για όλους τους εχθρούς της εξουσίας. Ν’ αρπάξουμε την ευκαιρία και να δούμε τι μπορεί να συμβεί.

Τώρα, όπου οι δυνάμεις ελέγχου που επιτηρούν τις γειτονιές με οχήματα, drones ή απλά με τα πόδια, είναι παντού και πιο πολυάσχολες από ποτέ, τι θα συνέβαινε αν απειλούνταν μες στο φρούριό τους, αν δέχονταν με σπρέι απειλές θανάτου; Αν δέχονταν συνεχώς επιθέσεις με πέτρες, μπουκάλια, πυροτεχνήματα, κροτίδες, καταμεσής της νύχτας κι ενόσω θα κοιμούνται; Αν τρώγανε καρτέρια κατά τη διάρκεια των περιπολιών τους;

Τώρα, όπου τα κελιά έχουν τιγκάρει κι αργοπεθαίνουμε πίσω απ’ τα κάγκελα, τι θα συνέβαινε αν τα οχήματα των δεσμοφυλάκων συναντούσαν, για κακή τους τύχη, ένα κατσαβίδι, ένα σφυρί, έναν εμπρηστικό μηχανισμό; Αν αυτοί που κλειδαμπαρώνουν και φρουρούν, ευρισκόμενοι ήδη υπό διαρκή πίεση, βρισκόντουσαν και τσακίζονταν ενώ επιστρέφουν στο σπίτι τους;

Τώρα, όπου σχεδόν οι πάντες δουλεύουν, σπουδάζουν, κάνουν share, καλμάρουν, μαθαίνουν, εξεγείρονται, γαμιούνται μπροστά από μια οθόνη, τι θα συνέβαινε αν σαμποτάρονταν κάποια εύκολα προσβάσιμα καλώδια οπτικών ινών;

Τώρα, όπου σχεδόν οι πάντες “επικοινωνούν” χρησιμοποιώντας κινητά, δέχονται και δίνουν εντολές, πλανάρουν, οργανώνονται για να παράγουν (πολλές φορές και για να διαμορφώνουν άποψη), ή για να “προστατευτούν”, χρησιμοποιώντας εφαρμογές ή αδιάκοπες τηλεφωνικές κλήσεις · τι θα συνέβαινε αν αχρηστεύονταν ορισμένες κεραίες μετάδοσης, πολλές εκ των οποίων είναι τοποθετημένες στη μέση του πουθενά;

Τώρα, όπου σχεδόν οι πάντες ζουν έγκλειστοι στις “έξυπνες”, αυτοματοποιημένες τους φωλιές, τις υπερσυνδεδεμένες με το μάτριξ, σαν ένα υποκατάστατο ζωής · τι θα συνέβαινε αν πήγαινε να καταρρεύσει ένας πυλώνας υψηλής τάσεως;

Δεν έχουμε καμία απολύτως ιδέα για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Και αυτό ακριβώς είναι το γιατί πρέπει επιτακτικά να δοκιμάσουμε.

Διαδόστε και μεταφράστε τούτο το κείμενο αν σας άρεσε. Επιτεθείτε και συνωμοτήστε αν θέλετε να συνεισφέρετε. Επικοινωνήστε και αναπτύξτε τις ιδέες σας αν θέλετε να κάνετε διάλογο με άλλες εξεγερμένες κι άλλους εξεγερμένους.

Το σύντομο αυτό κείμενο αποτελεί κάλεσμα για έναν Επικίνδυνο Μάη.

Σημείωση 1η: Αν είστε τόσο ανυπόμονοι ώστε να περιμένετε για τον μήνα Μάη, και αν σας άρεσε το κάλεσμα αυτό, απλώς επιτεθείτε τον Απρίλη και γράψτε το σε μιαν ενδεχόμενη ανάληψη.

Σημείωση 2η: Αν είστε τόσο ανυπόμονες ώστε να περιμένετε, επιτεθείτε ΚΑΙ τον Απρίλη ΚΑΙ τον Μάη!

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Σαντιάγο: Πλήρης απομόνωση στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας

ΕΠΕΙΓΟΝ! Πλήρης απομόνωση στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (στο Σαντιάγο της Χιλής)

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020, η Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας, ανέστειλε επ’ αόριστον τα επισκεπτήρια και τις αποστολές φαγητού, αφήνοντας τους αιχμαλώτους του Κράτους πλήρως απομονωμένους. Μοναχά ως κατασταλτικές κινήσεις μπορούμε να εκλάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία, πολύ μακριά απ’ το να θεωρηθούν ως “καραντίνα” ή ως υγειονομικά, αφήνουν τα συντρόφια μας στα χέρια των δεσμοφυλάκων τους, δίχως καμιά πιθανότητα επικοινωνίας η παραλαβής βασικών αγαθών υγιεινής κι επιβίωσης.

Υπενθυμίζουμε πως οι απαχθέντες που βρίσκονται στη φυλακή αυτή είναι ο Juan Aliste, ο Marcelo Villarroel, ο Juan Flores, ο Joaquín García, ο Mauricio Hernández Norambuena, και άλλοι αιχμάλωτοι της Εξέγερσης.

Οι πολίτες λαμβάνουν “άδειες μετακίνησης”, ούτως ώστε να στοιβάζονται στα σούπερ μάρκετ και να πηγαίνουν στη δουλειά τους, ακόμη και σε πόλεις με πλήρη καραντίνα.

Δε δεχόμαστε τούτον τον απόλυτο περιορισμό συγκεκαλυμμένο ως μέτρο υγιεινής!

Δε θ’ αφήσουμε τα συντρόφια μας να θαφτούν στη φυλακή!

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ακόμα κι οι στρουθοκάμηλοι βγάζουν πότε-πότε το κεφάλι από την άμμο!

Τι θα γίνει με αυτούς που δεν μένουν σπίτι γιατί δεν έχουν σπίτι ;

Δεν είναι μόνο ο άστεγος του Ρεθύμνου – του οποίου το φαιδρό πρόστιμο τελικά σβήστηκε μόνο και μόνο επειδή υπήρξε κοινωνική κατακραυγή. Εκατοντάδες άστεγοι στην Κρήτη, ανάμεσα τους και πολλοί προσφάτως άνεργοι λόγω πανδημίας (ντόπιοι και μετανάστες) αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα τα οποία παραμένουν αόρατα. Πριν από μία εβδομάδα, οι “προστάτες του πολίτη” προσήγαγαν τέσσερις αλληλέγγυους/ες και τρεις μετανάστες από εγκαταλελειμμένο σπίτι (ιδιοκτησίας του Πολυτεχνείου Κρήτης) στην Παλιά πόλη των Χανίων. Οι συγκεκριμένοι τρείς μετανάστες λίγες μέρες πριν είχαν ήδη υποστεί δύο εξώσεις: Μια από τους αστυνομικούς, και πιο πριν, σε άλλο σπίτι στη Νέα Χώρα, από τον “ιδιοκτήτη” και τους δήθεν “συγγενείς/φίλους” του με λοστάρια κι ένα μαχαίρι, που μαγικά εξαφανίστηκαν όταν ήρθε η αστυνομία. Πριν λίγες μέρες επίσης γίναν 2 άτυπες μεταγωγές τεσσάρων άστεγων μεταναστών από τα Χανιά στην Αθήνα. Η ιστορία είναι παλιά και γνωστή. Τους συλλαμβάνουν επειδή δεν έχουν χαρτιά, τους μεταφέρουν στο καράβι και τους στέλνουν στην Αθήνα για να μην τους έχουν στα πόδια τους. Τα πρόστιμα και οι απειλές, από τα όργανα της τάξης, είναι καθημερινό φαινόμενο για όσους βρίσκονται στην πλατεία. Έτσι λοιπόν διασφαλίζεται το εξής : οι αόρατοι/ες αυτής της κοινωνίας πάντα θα είναι βορά στα θηρία που εφαρμόζουν την «τάξη». Είτε είναι κρατική εντολή, είτε είναι αυθαιρεσία αστυνομικών, το αποτέλεσμα παραμένει οι συνεχείς αποκλεισμοί με τεράστιο κόστος στις ζωές των αδύναμων, μια κοινωνική κατρακύλα που δεν έχει πάτο.

Το οικιστικό απόθεμα εγκαταλελειμμένων κτηρίων στα Χανιά είναι ιδιαίτερα μεγάλο, παρά την “έξαλλη τουριστικοποίηση” της πόλης. Ήρθε η ώρα όλοι και όλες να απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα: Πού θα μείνουν με ασφάλεια οι “αόρατοι/ες” και πώς θα απαντηθούν οι ανάγκες τους; Με επικοινωνιακές ανακοινώσεις του Δήμου; Με την πλήρη “αποποίηση ευθύνης” των Μητροπολιτών και των υπόλοιπων ρασοφόρων; Με ρουφιανέματα από έναν ακροδεξιό “ανήσυχο γείτονα” και την καταστολή των καταλήψεων για τη στέγαση αστέγων ενώ “μένουμε σπίτι”; Με την άρνηση της εκκλησίας και των ξενοδόχων να επιμεριστούν οποιαδήποτε κοινωνική ευθύνη; Με την ανικανότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης, να εφαρμόσει ακόμα και τη σχετική εγκύκλιο προστασίας των αστέγων;

Τι θα γίνει με τα λεφτόδεντρα ; (*)

Από την μία έχουμε να κάνουμε με μαζικές παράνομες απολύσεις (υπολογίζονται γύρω στις 120.000), επιδόματα που δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι, εργοδότες που σου ζητάν το 1/8 του επιδόματος για να σε δηλώσουν ως εργαζόμενο, 50% μείωση του μισθού, περικοπές στις συντάξεις. Και φυσικά καμία πρόνοια για εργαζόμενους και εργαζόμενες που δούλευαν μαύρα, για τους ανθρώπους με αναπηρία, τους πρόσφυγες, τις άστεγες, τους φυλακισμένους και όλες εκείνες που παραμένουν αόρατες για το κράτος. Και από την άλλη έχουμε να κάνουμε με διαγραφή χρεών σε καναλάρχες, δώρο 11 εκατομμυρίων για επικοινωνιακή πολιτική, διπλάσιο μίσθωμα των Μ.Ε.Θ σε ιδιωτικές κλινικές και λεφτά σε μικρά και μεγάλα αφεντικά για τις επιχειρήσεις τους που πλήττονται. Ψίχουλα όμως για τους εργαζόμενους/ες και ούτε καν για όλους/ες. Καμία κουβέντα για την υποχρηματοδότηση της υγείας, την εγκατάλειψη των γηροκομείων, των κέντρων φιλοξενίας παιδιών και γυναικών, των κλειστών κέντρων κράτησης μεταναστών και των φυλακών. Κάθε μέρα λένε στον κόσμο πως όλα πάνε καλά, όλο και περισσότεροι όμως καταλαβαίνουν πως η κυβέρνηση έχει κηρύξει τον πόλεμο στους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, στις εργάτριες, στους ανασφάλιστους, στα πιο φτωχά στρώματα. Στα Χανιά, αντί για μέτρα προστασίας – πέρα από τις εθελοντικές και κινηματικές υποδομές, έχουμε εκκενώσεις σπιτιών και ξυλοδαρμούς, πληρότητα και ακαταλληλότητα του ξενώνα για τους αστέγους, ανάλγητες προσαγωγές άνεργων μεταναστών εργατών, άτυπες απελάσεις. Αν κανείς αναρωτιέται γιατί οι κρατικοί φορείς δεν μπορούν να δώσουν λύση, η απάντηση για εμάς είναι προφανής. Γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά τους.

Είναι η μεσαιωνική καραντίνα η μόνη ενδεδειγμένη, κοινωνικά και υγειονομικά, λύση και για ποιους;

Είναι σαφές πως η κρατική διαχείριση της κρίσης επενδύει αποκλειστικά σε ανεπαρκείς προτάσεις καραντίνας και απαγόρευσης κυκλοφορίας. Παράλληλα αφήνει χωρίς επάρκεια σε προσωπικό, υλικά, μονάδες εντατικής θεραπείας, και διαγνωστικά τεστ τις υποδομές της δημόσιας υγείας, ιδίως στην περιφέρεια. Οι πιο ευάλωτοι αφήνονται στην τύχη τους. Καμία μέριμνα για τους άστεγους/ες, καμία πρωτοβουλία απεγκλωβισμού των προσφύγων παρά τα 35 εκατομμύρια που τσέπωσε η κυβέρνηση από την Ε.Ε. Τα στρατόπεδα εγκλεισμού παραμένουν γεμάτα, ακόμα και αν σε ολόκληρο τον πλανήτη, μέχρι κι ο συντηρητικός κόσμος βοά για το αίσχος του εγκλεισμού μεταναστευτικών / προσφυγικών οικογενειών σε κάποια στρατόπεδα στο Αιγαίο, χωρίς καν νερό και σαπούνι… Οι φυλακές παραμένουν γεμάτες και χωρίς καμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την ίδια ώρα που απαγορεύουν την συνάθροιση στον προαύλιο χώρο και ακυρώνουν τα επισκεπτήρια. Τα ελληνικά εργοστάσια και οι βιοτεχνίες, κι αυτά γεμάτα, ενώ ήδη οι εργοδοτικές ενώσεις, που, σημειωτέον, ορισμένες χρηματοδοτούνται, εντατικοποιούν την εργασία, απολύουν χιλιάδες κόσμο (συχνά με ένα sms) και ταυτόχρονα προσπαθούν να βάλουν χέρι ακόμα και στα πενιχρά εργατικά επιδόματα! Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του νεκρού εργάτη στη Βόρεια Ελλάδα, ο οποίος προσβλήθηκε από τον ιό αλλά το εργοστάσιο συνεχίζει να λειτουργεί, αδιαφορώντας για την υγεία των εργαζόμενων. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί που διαχειρίζονται την πανδημία, είναι η απάντηση των αφεντικών και έχει υλικές προϋποθέσεις, με πρόγραμμα και σχεδιασμό στην διαχρονική κατεύθυνση : οι εκμεταλλευόμενοι είναι και θα είναι αναλώσιμοι για τα αφεντικά.

Την ίδια ώρα που οι φραγκάτοι χρυσοπληρώνουν τα τεστ για τον ιό στα ιδιωτικά νοσοκομεία, οι ευπαθείς ομάδες δεν έχουν καν πρόσβαση στην πρωτοβάθμια φροντίδα, με αποτέλεσμα σοβαρές παθήσεις να μην είναι δυνατόν να διαγνωστούν. Σε αυτές τις συνθήκες, αν κάτι πάει στραβά στις κρατικές προχειρότητες θα την πληρώσουν οι πιο φτωχοί – όπως σε κάθε επιδημία. Γιατί, ενώ οι ευάλωτοι αφήνονται στην “ατομική ευθύνη τους”, η εγχώρια αστική τάξη προστατεύεται από τις – επιδοτούμενες αντί για επιταγμένες – ιδιωτικές κλινικές. Και μάλιστα βγάζει και φράγκα από την υγειονομική κρίση, αφού αντλεί κρατικό χρήμα για τις εργοδοτικές ενώσεις και τους ημέτερους.

Εδώ και μήνες γίνονται εκκλήσεις από το σύνολο των γιατρών και των υγειονομικών (ανεξαρτήτως ιδεολογίας) για θωράκιση των νοσοκομείων, προσλήψεις, βασικά αναλώσιμα. Ακόμα και σήμερα ακούμε για ελλείψεις σε γάντια, για προσωπικό που νοσεί γιατί το κράτος το άφησε συνειδητά χωρίς προστασία. Ιδίως τα νοσοκομεία που δεν θεωρούνται νοσοκομεία αναφοράς είναι τραγικά υποστελεχωμένα και χωρίς καν τα στοιχειώδη αναλώσιμα. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας προτείνει την προσευχή και την ατομική ευθύνη. Την ίδια στιγμή το υγειονομικό προσωπικό καταθέτει συνεχώς λύσεις για την ασφαλή αντιμετώπιση του ιού. Η διεθνής εμπειρία (και όσα λάθη έχουν γίνει) έχει προσφέρει πολλά στο πώς αντιμετωπίζεται ο ιός. Οι γιατροί τα λένε αλλά το πολιτικό προσωπικό της χώρας επιλέγει να λογοκρίνει τις συνεντεύξεις τους, όπως φάνηκε και με το ψαλίδι στην ΕΡΤ.

Ποια είναι η πραγματική κοινωνική και ατομική μας ευθύνη;

Όσο οι άστεγοι, οι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οι έγκλειστοι, οι ηλικιωμένοι κι αρκετοί άλλοι, που δεν είναι κατηγοριοποιήσιμοι αλλά υπάρχουν, έχουν ανάγκη την πρωτοβάθμια υγεία, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία έχουν μόνο μια ελπίδα: τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα. Αν μιλήσουμε για κοινωνικές και ατομικές ανευθυνότητες, πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτούς που αδιαφορούν για το ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει σπίτι, δεν έχει πρόσβαση στην υγεία, δεν έχει να φάει ή συνωστίζεται σε φυλακές και στρατόπεδα. Σε καιρούς που τα πράγματα παρουσιάζονται από το πολιτικό προσωπικό και τα ΜΜΕ των αφεντικών ως μη διαχειρίσιμα παρά μόνο “αστυνομικά”, κι ίσως επικίνδυνα κοντά στο “στρατιωτικά”, ο μόνος τρόπος να την βγάλουμε καθαρή είναι η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια.

Πέρα από τα αυτονόητα μέτρα προστασίας που επιβάλλει μια κατάσταση πανδημίας, διακρίνουμε μια ασύμμετρη μεγέθυνση των κατασταλτικών μέτρων και της αστυνομικής αυθαιρεσίας (4 εκατομμύρια οι εισπράξεις απ’ τα πρόστιμα παρεμπιπτόντως ). Την ίδια στιγμή η συνεισφορά στη δημόσια υγεία και την οικονομική στήριξη του βαλλόμενου πληθυσμού, είναι τεχνηέντως η ελάχιστη. Για να το κάνουμε τάλαρα, επτά μπάτσοι – ένας γιατρός. Συγχρόνως, η κρατική ρητορική περί ανευθυνότητας και ατομικής ευθύνης νομιμοποιεί τα πιο χυδαία αντανακλαστικά : τον κοινωνικό κανιβαλισμό, το ρουφιάνεμα και την υποταγή. Οπότε υπάρχει μια πραγματική ατομική και κοινωνική ευθύνη : να σταθούμε όλοι κι όλες, με συνέπεια και σε βάθος χρόνου, ενάντια στο αδηφάγο Κράτος των Αφεντικών, τους θρασύδειλους ρουφιάνους και τους μάτσο μπράβους τους (επαγγελματίες και μη). Να κάνουμε κάτι, τέλος πάντων, για το δικό μας ταξικό συμφέρον και για μια κοινωνία στην οποία θα χαιρόμαστε να ζούμε.

Επί του παρόντος :

Από τη πλευρά μας απαντάμε, όπως πάντα, με Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά. Στηρίζουμε τα σωματεία εργαζομένων, τον αγώνα των υγειονομικών, τα αιτήματα των φυλακισμένων, την εκκένωση των κλειστών κέντρων κράτησης και την ασφαλή μεταφορά προσφύγων και μεταναστριών στον αστικό ιστό. Στηρίζουμε υλικά τις δομές που μας έχουν ανάγκη, την γειτόνισσα που δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι της, τον ηλικιωμένο που δεν μπορεί να πάει στο σούπερ μάρκετ. Στηρίζουμε έμπρακτα τους άστεγους και τους μετανάστες και τις πρωτοβουλίες των αυτοοργανωμένων συσσιτίων, όπως της Σπλάντζιας και του Στεκιού Μεταναστών.

Καλούμε κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να κάνει το ίδιο, κρατώντας παράλληλα και τα μέτρα προστασίας που απαιτεί η πανδημία. Τώρα που αυτή η κατάσταση – και η ταξική της διαχείριση – στοχοποιεί κυρίως (αν και όχι μόνο) τους ευάλωτους και τους πιο αδύνατους οφείλουμε να προστατεύουμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσουμε τη βαρβαρότητα να επικρατήσει. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε και άλλες απολύσεις, μειώσεις μισθών, ανεπάρκειες στη δημόσια υγεία, τζόγο με τις ζωές των ηλικιωμένων.

Υπερασπιζόμαστε τις ευάλωτες κοινωνικά ομάδες. Διαχέουμε με κάθε διαθέσιμο μέσο, τον κριτικό μας λόγο για τα γεγονότα. Υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο χώρο κι όσους κινούνται σ’ αυτόν αναγκαστικά, γιατί δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Την ίδια στιγμή όμως κάνουμε κριτική και σε όσους τους έχουν αφήσει χωρίς σπίτι. Το “μένουμε σπίτι” δεν είναι για όλες το ίδιο.

Να μην δεχτούμε καμία απόλυση, δηλαδή να σταθούμε ενωμένοι κι ενωμένες απέναντι τους. Να μην ανεχτούμε καμία λύση χαρτζιλικίστικου επιδόματος, δηλαδή να σηκώσουμε μπαϊράκι αυτομείωσης “, συλλογικές αρνήσεις πληρωμών σε λογαριασμούς και νοίκια. Να μην εγκαταλείψουμε την οργάνωση της τάξης μας, δηλαδή να μην ξεχάσουμε ότι όταν μαχόμαστε, φανερώνεται η πραγματική κατάσταση: αυτοί χρειάζονται εμάς κι όχι το αντίθετο.

Δεν πιστέψαμε ποτέ στις τέλειες λύσεις, αλλά στη ζωή δεν υπάρχει σιγουριά. Έχουμε χρέος να παραμείνουμε οργανωμένοι, στα ζητήματα της ταξικής πάλης και στην καθημερινότητά μας. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε πολιτικά. Να μην ξεχάσουμε να ζούμε.

Αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια.

Αγάπη και φροντίδα.

Υπευθυνότητα και ελευθερία.

Κατάληψη Rosa Nera – 6 /4/2020

(*) ενδημικό φυτό που φυτρώνει στο σπίτι του κ. Μαρινάκη, του κ. Αλαφoούζου, του κ. Σαββίδη, του κ. Βαρδινογιάννη και άλλων καναλαρχών που μπορεί να ξεχνάμε, αλλά δεν μπορεί να το αναπιάσει ο καθένας σπίτι του, εκτός εάν είναι Πέτσας.

Ισπανία, Μαδρίτη: Επίθεση σε γραφεία μεσιτικής εταιρείας

Ξημερώματα 1ης Απρίλη, σπάστηκαν τα παράθυρα του γραφείου μιας μεσιτικής εταιρείας. Ως επιπρόσθετη στη μιζέρια του παρελθόντος, ήρθε τώρα η μιζέρια που προκλήθηκε απ’ την κρίση του Covid-19. Η στρατιωτικοποίηση των δρόμων, η καταστολή, η εκμετάλλευση, οι απολύσεις, ο φόβος κι η αβεβαιότητα αποτελούν ορισμένα εκ των συνηθέστερων προσώπων της δημοκρατίας και του κράτους, τα οποία καθίστανται ορατά μέσω της άξαφνης, προκληθείσας απ’ τον ιό, όξυνσης των διεργασιών τους.

Οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί, οι δικαστές, οι δημοσιογράφοι, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι μπάτσοι κι ο στρατός χορεύουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας με στρατιωτικές αρβύλες, υπό τον παγκόσμιο ήχο της “κατάστασης εκτάκτου ανάγκης”. Οι ρηξιακές διαθέσεις έχουν επίσης κάνει την εμφάνισή τους με τη μορφή απεργιών, οδομαχιών, λεηλασιών και ταραχών, αν σκιαγραφήσουμε λιγάκι τον διεθνή και τον εγχώριο χώρο. Το καζάνι βράζει. Τούτη αποτελεί μια ελάχιστη και ταπεινή συνεισφορά με μορφή επιθετική.

Για την εξάπλωση της εξέγερσης!

Ζήτω η αναρχία!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Νιχιλιστές ενάντια στην κοινωνική συνοχή. Μια οφειλόμενη τοποθέτηση.

Λάβαμε 5/4/2020

Μια οφειλόμενη τοποθέτηση

”Έχω λίγο πυρετό εδώ και κάποιες μέρες· υποφέρω ή καλύτερα αισθάνομαι λυπημένος. Από που έρχονται αυτές οι μυστήριες επιδράσεις που αλλάζουν αποθαρρύνοντας την ευτυχία και την αυτοπεποίθηση μας σε θλίψη; Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ο αέρας, ο αόρατος αέρας είναι γεμάτος από άγνωστες Δυνάμεις, στων οποίων την μυστήρια παρουσία υποτασσόμαστε. Ξυπνάω γεμάτος ευθυμία, με διάθεση μέσα απ’ την καρδιά μου να τραγουδήσω. -Γιατί;- Κατεβαίνω προς την όχθη του ποταμού· και ξαφνικά, μετά από μια μικρή βόλτα, επιστρέφω λυπημένος, σαν κάποια συμφορά να με περίμενε στο σπίτι. -Γιατί;- Είναι ένα κρύο αεράκι που, αγγίζοντας το δέρμα μου, έχει κλονίσει τα νεύρα μου και συσκοτίσει την ψυχή μου; Είναι το σχήμα των συννεφών, ή το χρώμα του ουρανού, το χρώμα των γύρω πραγμάτων, τόσο ευμετάβλητο, που, περνώντας μπρος από τα μάτια μου, προβληματίζει την σκέψη μου; Ποιος ξέρει; Όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν, όλα αυτά που βλέπουμε χωρίς να κοιτάμε, όλα αυτά που μας αγγίζουν χωρίς να το ξέρουμε, όλα αυτά που αγγίζουμε χωρίς να τα ψηλαφίζουμε, όλα αυτά που συναντούμε χωρίς να τα ξεχωρίζουμε, έχουν πάνω μας, πάνω στα όργανα μας και, μέσω αυτών, πάνω στις ιδέες μας, πάνω στην ίδια την καρδιά μας, γρήγορες, αιφνίδιες και ανεξήγητες επιδράσεις;”

Γκυ ντε Μωπασσάν

”Ο τροχος του πεπρωμενου κυλαει προς το τελος, η γεννηση της πολης τραβαει προς το μερος της τον θανατο. Η σχεση αναμεσα στην αρχη και στο τελος, αναμεσα στο αγροτοσπιτο και το οικοδομικο τετραγωνο ειναι αναλογη με εκεινη μεταξυ της ψυχης και της ευφυιας, μεταξυ του αιματος και της πετρας. Αλλα δεν ειναι τυχαιο οτι ο χρονος ειναι μια λεξη που δηλωνει τη μη αντιστρεψιμοτητα. Εδω ολα τραβουν μπροστα, τιποτε δεν γυριζει πισω.”

Όσβαλντ Σπένγκλερ

Προφήτες του καιρού – Ο άνεμος στην κοιλάδα και οι γνώμες της αγοράς της σήμερον δεν δείχνουν τίποτε από αυτό που έρχεται, αλλά μόνο για εκείνο το οποίο συνέβη ήδη.

Φρίντριχ Νίτσε

Αν δεν με έλκει το μυστήριο, είναι γιατί τα πάντα μου φαίνονται ανεξήγητα – τι λέω; Είναι γιατί ζω το ανεξήγητο και έχω μπουχτήσει.

Εμίλ Σιοράν

Το κείμενο αυτό δε φιλοδοξεί να αποτελέσει άλλη μία προσθήκη στον αχταρμά των εμφανιζόμενων πολιτικών αναλύσεων και προγνώσεων στον απόηχο της λήψης έκτακτων μέτρων προς “αντιμετώπιση της πανδημίας”. Αποσκοπεί περισσότερο στην κατάθεση κάποιων προσωπικών, κάπως περισσότερο συναισθηματικών εντυπώσεων, και την κοινοποίησή τους διαμέσου κειμένου σε ανθρώπους με παρόμοιους προβληματισμούς και συμπεράσματα. Εμφανής θα είναι η -ίσως αρκετά αιχμηρή- κριτική σε συνηθισμένες στάσεις και αντιδράσεις απέναντι στην εξάπλωση της κρίσης στους κοντινούς μας χώρους. Αυτό κυρίως συμβαίνει γιατί εκεί που οι πολλοί αντιλαμβάνονται ευκαιρίες να δοκιμάσουν τις ιδέες τους ενάντια στον κοινωνικό λήθαργο, εμείς επιλέγουμε να αντιλαμβανόμαστε ευκαιρίες να ανανήψουμε από τον δικό μας λήθαργο, συγκρουόμενοι άμεσα με τις ιδέες των πολλών για την κοινωνία. Αν δεν ξεκινήσουμε επαναξιολογώντας τις δικές μας θεωρίες, αντιλήψεις και προτάσεις, εκμεταλλευόμενοι τη σύγκρουση με την εισαγωγή των δραστικών αυτών αλλαγών, τότε οι ευκαιρίες για κάτι τέτοιο στο μέλλον θα λιγοστέψουν περισσότερο. Η κρίση, μέσα σε όλα, απέδειξε την ανετοιμότητα και την αδυναμία του αναρχικού χώρου να σταθεί πολεμικά και ξέχωρα από τις κρατικές πολιτικές σε μία κατάσταση γενικευμένης αναταραχής, κι αν δεν εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα… κάθε κρίση και χειρότερα.

Υπάρχουν δύο συνήθεις ανθρώπινες αντιδράσεις όταν το κρηπίδωμα πάνω στο οποίο έστεκαν οι βεβαιότητές μας αμέριμνα καταρρέει, παρασέρνοντάς τις στον βυθό της αβεβαιότητας. Δύο αντιδράσεις επιφανειακά εντελώς αποκλίνουσες, αλλά στο σύνολό τους πυροδοτημένες από ομοούσια συναισθήματα, και γι’ αυτό σε άμεση εξάρτηση η μία από την άλλη. Συναποτελούν δύο από τους πυλώνες στήριξης της μαζικής κοινωνίας ώστε να συνεχίσει να σκεπάζει τους ορίζοντες κάθε ανθρώπινου σχετίζεσθαι.

Αναφερόμαστε αφενός στον πανικό, τον φόβο, την τρομοϋστερία και την παραφιλογογία γύρω από τα αίτια και τις επιπτώσεις των εξελίξων, και αφετέρου στην εικοτολογία, την αισιοδοξία, τον πολιτικαντισμό, τις προφητείες και τις πομπώδεις διακηρύξεις αναφορικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Οι αντιδράσεις αυτές απαντώνται σε όλο το φάσμα των κοινωνικών τάξεων, υπερβαίνοντας σύνορα, φύλα, μόδες, πολιτικά στρατόπεδα και ιδεολογίες, προσαρμοζόμενες στον ιδιαίτερο λόγο της κάθε ομάδας, και κάνοντας ορατή -έστω και αμυδρά- τη συγκολλητική ουσία στα θεμέλια του κυριαρχικού πολιτισμού. Είτε πρόκειται για τρόμο μπροστά στην κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής ή για φόβο για την ενδεχόμενη έλευση ενός Οργουελικού κράτους, πολλοί τρομοκρατήθηκαν μόλις η κανονικότητα κλονίστηκε, και αναζήτησαν απαντήσεις. Είτε πρόκειται για την κοινωνική οδοσήμανση απ’ τους πολιτικούς ηγέτες των δημοκρατικών ομοιομάτων ή απ’ τους επαναστάτες προφήτες των μελλοντικών εξεγέρσεων, οι οποίοι, σαν έτοιμοι από καιρό, παρουσιάστηκαν απευθείας στη σκηνή ως οι καλοθελητές της. Μία λειτουργική και ανταποδοτική σχέση μεταξύ των οργανικών αυτών αντιδράσεων προκειμένου να αναχαιτιστεί η επελαύνουσα ταραχή… “Μόλις παρέλθει θα λογαριαστούμε”, λένε, και κλείνουν το μάτι ο ένας στον άλλον.

Άλλωστε, αν κάτι απέδειξε περίτρανα η παρούσα πανδημία και το ντόμινο πολιτικο-οικονομικών εξελίξεων, είναι το πόσο επηρμένες, ιδεοληπτικές και κενόδοξες είναι οι πεποιθήσεις όλων μας πως με κάποιον τρόπο εξαιρούμαστε από τον ιστορικό ορίζοντα της εποχής μας. Πόσο τυφλές και αυτάρεσκες είναι όλες οι βεβαιότητες της πλειοψηφίας πως υψωνόταν σε κάποιον υπερ-ιστορικό άμβωνα κριτικής, κηρύττοντας από εκεί τις προφητείες της για τη ροή της ιστορίας με τη σιγουριά μαθηματικού. Όμως, ακριβώς αυτή η διαφωτιστική μανία της εξαίρεσης και της κριτικής αυθεντίας πόσο απηχούσε το πνεύμα της εποχής μας άραγε; Η πρόδηλη κριτική αντικειμενοποίηση της ιστορίας δεν είναι ίδια με την αντικειμενοποίηση που μετατρέπει τα ζώα σε θερμίδες, τον αέρα και τον ήλιο σε joule, τους καρπούς και τους πόρους σε ποσοστά κέρδους; Δεν είναι η ίδια που μετατρέπει την ιστορία σε αιτιοκρατικές αλληλουχίες πλήρως υπαγόμενες στη δικαιοδοσία του πολιτικού Λόγου; Η ίδια που τη μετουσιώνει ως διαδικτυακά δεδομένα και επίχρισμα μανιφέστων απαραίτητων για την τροφοδότηση της δημοκρατικής μηχανής και του κοινωνικού εργοστασίου; Δεν είναι εμφανείς, στιγμές σαν κι αυτές, οι λεκέδες αίματος της καθημαγμένης διαλεκτικής του διαφωτισμού;

Τα αυλακώματά τους: τέρψη βαθιά για τα μάτια μας, αντίκρυ στις αναταραχές της εποχής μας. Τι άλλο να μας ευχαριστούσε περισσότερο από την κοινή στους ανθρώπους αναστάτωση, ελέω μιας κρίσης που υπάγει και χωνεύει τις υπερυψωμένες διαφορές των όσων καλομάθανε στη “μοναδικότητά” τους, προσγειώνοντάς τους στο ορμέμφυτο, στη γυμνή ζωή, στο μιαρό ζωώδες που πασχίζουν να εκλεπτύνουν ή να φτιασιδώσουν; Έτσι, ξεδιπλώνεται μπροστά μας το αιώνια επαναλαμβανόμενο ζωικό φιλοτέχνημα. Ο ζόφος του ανεξερεύνητου μέλλοντος επισκιάζει τις φαεινές ψευδαισθήσεις μας. Ο πηγαίος φόβος επανασυνδέει το “άφθαρτο” σώμα με την τρωτότητά του. Η ανάγκη ανάδειξης αισιόδοξων προοπτικών μάς κάνει να ξανασυναντηθούμε ανεπαίσθητα στους πιο κοινούς μας αδιόρατους τόπους. Διαταξικά, γιατί ο τρόμος δεν κάνει τέτοιες διακρίσεις. Ομοίως με τα σκιρτήματα και τις φρικιάσεις μας.

Δεν ικανοποιούμαστε λιγότερο με τον τρόμο του γείτονά μας απ’ ότι με τον τρόμο των αφεντικών. (ίσως με τον δεύτερο να ικανοποιούμαστε λίγο περισσότερο, ομολογουμένως). Δε λοιδορούμε λιγότερο τις απονενοημένες προσπάθειες των κυρίαρχων να μη συντριφθούν από το απροσδιόριστο μέλλον, απ’ ότι τις κενές υποσχέσεις των επαναστατών ιεροκηρύκων να τους συντρίψουν. (ίσως πάλι να λοιδορούμε λίγο περισσότερο τους δεύτερους). Δεν καυχιόμαστε πως περιβαλλόμαστε από λιγότερο σκοτάδι σε σύγκριση με τους προαναφερθέντες, αλλά παραδεχόμαστε πως δε μας πλάνεψε ποτέ το φως. Ό,τι μισήσαμε πάνω σε αυτόν τον κόσμο δεν περιχαρακώνεται αποκλειστικά σε ταξικά, φυλετικά ή πολιτισμικά σύνορα, εντοπίζοντας εκφάνσεις του ουκ ολίγες φορές ακόμα και στις πιο οικείες μας συνήθειες. Διαθέτοντας τα κριτήριά μας και στρέφοντάς τα εναντίον των στοιχείων αυτών, συμπεριφορών και πρακτικών, πώς να μην απολαύσουμε τον αλαφιασμένο, φοβισμένο τους χορό σήμερα;

Η ασφάλεια λαμβάνεται ως μέτρο απέναντι στον φόβο, όπως οι απαντήσεις κατευνάζουν την περιέργεια και την αγωνία. Οι κρατικές πολιτικές αντιμετώπισης της “υγειονομικής κρίσης” δεν αποσκοπούν να απαντήσουν σε διαφορετικά ερωτήματα απ’ ότι πολλές κοινωνικές επαναστατικές προτάσεις, απλά το κάνουν διαφορετικά, υπέρ διαφορετικών πληθυσμιακών συνόλων. Αναπαράγεται αυτούσια η απαραίτητη πολιτική σχέση εξάρτησης, ώστε να διαιωνιστεί η μαζική κοινωνία, να νομιμοποιηθεί η αντιπροσώπευση και να μείνει στο απυρόβλητο το υπάρχον διαφωτιστικό, τεχνο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, δίχως να καταλυθεί η αξιολογική του κλίμακα.

Άπλετες ερωτήσεις και ικανοποιητικός αριθμός δυνατών απαντήσεων σε αυτές. Μεταξύ τους, μερικά σημεία στίξης απόσταση, και τίποτα παραπάνω. Ο ρόλος του ενός δεν ευδοκιμεί χωρίς την πρακτική του άλλου. Κι αν, περιστασιακά, ο ένας υπονομεύει και χλευάζει τον άλλον, συμβαίνει γιατί υπάρχει κοινό συμφέρον να διατηρηθεί η απόσταση, προκειμένου να καταφάσκουν αμφίδρομα στην ταυτότητά τους. Σπάνια κάποιος διερωτάται σχετικά με το περιεχόμενο του στοχασμού.

Η κρίση του συστήματος είναι δική μας; Ο ανθρωπισμός τελικά είναι θεμιτός ως εργαλείο ανάγνωσης της πραγματικότητας; Η άρνησή μας να γίνουμε ειλικρινείς σχετικά με τις καταστροφικές συνέπειες που υπονοούνται στον πόλεμό μας ενάντια στη σημερινή μορφή του κόσμου, τι αποδεικνύει για τον εαυτό μας; Σε πόσο μεγάλο βαθμό είμαστε ζωτικά -και όχι επιδερμικά- δεμένοι με το υπάρχον και τις αξίες του; Πρέπει το εννοιολογικό κατασκεύασμα της πανανθρώπινης κοινότητας να επιβιώσει, αν αυτό συνεπάγεται τη διατήρηση της σημερινής κοινωνικής οργάνωσης; Μπορεί η κοινωνική αλληλεγγύη να είναι η απάντηση στις καπιταλιστικές κρίσεις ή αποτελεί εργαλείο του κόσμου του κεφαλαίου για να αναπροσαρμοστεί η βάση του στις νέες συνθήκες, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις θεμελιώδεις κοινωνικές κατηγορίες; Μπορούμε να συμβιβαστούμε με την θνητότητα και τις πραγματικές, μη εξιδανικευμένες απολήξεις ενός πολέμου; Έχουμε τη δύναμη να διατρανώσουμε τις απορίες μας;

Αυτά ίσως είναι ένα αντιπροσωπευτικό ψιχίο επίκαιρης αναρχικής προβληματοποίησης.

Η θέση αυτή από μεριάς μας δεν έρχεται να δώσει απαντήσεις στα προσήκοντα στη σημερινή κοινωνία ερωτήματα, αλλά να προβληματιστεί σχετικά με το πώς γεγονότα διαλυτικά για τη σημερινή τάξη προβληματοποίησης θα μας επιτρέψουν δυνητικά να αναδείξουμε μια νέα, σε διαφορετικές βάσεις. Συγκαταλέγεται και αυτό στις πιθανές κατευθυντήριες απαντήσεις απέναντι σε μια κρίση; Μπορεί. Αλλά εμείς δεν αποποιηθήκαμε την αρραγή σύνδεσή μας με την υπάρχουσα πραγματικότητα, παρά μόνο αναζητούμε οδούς και γραμμές διαφυγής από την αναπαραγωγή των σημερινών ανθρωπότυπων. Και, για να το πετύχουμε αυτό, είμαστε αποφασισμένοι να εκμηδενίσουμε βαθιά και χωρίς διακρίσεις.

Και ναι λοιπόν, απομακρυνόμαστε από και περιφρονούμε όσους πανικόβλητοι, εν μέσω καταιγίδας, είναι πρόθυμοι να σώσουν την κιβωτό της ανθρωπότητας. Ακόμα περισσότερο χλευάζουμε τους επίδοξους αντικαταστάτες των εξαφανισμένων ή αποτυχημένων καπετάνιων. Αν, ενδεχομένως, αποβλέπουν στην κατάληψη της ηγεσίας, δεν έχουν να φοβούνται ανταγωνισμό από τα “αντικοινωνικά μιάσματα”, αλλά ας μην αυταπατώνται αφυώς πως θα στελεχώσουμε τις μάταιες προσπάθειές τους ή θα ευνοηθούν από τη συναίνεσή μας. Το νου σας, τυφλοπόντικες κάθε επαναστατικής πρωτοπορίας.

Κάθε πολιτισμός αντιμετωπίζει τις προσιδιάζουσες στο ενδιαίτημά του κρίσεις. Αν ο σημερινός φρόντισε να αφανίσει ή να εξορκίσει τον φόβο για τα ξεσπάσματα και τους κινδύνους της απρόβλεπτης και αφερέγγυας φύσης, με όπλο του την ανάπτυξη μιας γνώσης εύτακτης, λειτουργικής και αποδοτικής ως προς την εγκαθίδρυση του οικονομικού του μηχανισμού, αυτό δε συνεπάγεται πως θα είναι αμετάκλητα ασφαλής από τις συμφορές του παγκόσμιου νόμου της εντροπίας. Αυτός, θα βρίσκει τρόπους να εμφανίζεται πάντα, εκμεταλλευόμενος κάθε χαραμάδα τρωτότητας της ανθρώπινης φύσης και της ζωής, όσο κι αν κάθε εξουσιαστικό σύμπλεγμα βαυκαλίζεται για το αντίθετο, εξαίροντας την ισχύ του. Όλα απόλλυνται στην πυρά του χρόνου, ανεξαρτήτως αν εμείς πολύ συχνά επιθυμούμε να συμβάλλουμε στην επιτάχυνση της διαδικασίας.

Όλες οι κοινωνίες θωρακίζονται, παλεύουν, και εν τέλει χάνουν τη μάχη με τη φθορά, ενδίδοντας στο τραγούδι της αΐδιου σειρήνας, και βαδίζουν έως ότου ανταμώσουν το τέλος τους. Γιατί κάθε τέλος και ολοκλήρωση. Κάτι ακατάληπτο βέβαια για τα παιδιά της απειρότητας. Ζηλωτές του ατέρμονου και ανεξάντλητου, χαλκευμένα στις συντεχνίες της προόδου, και εμφορούμενα μέχρι το μεδούλι από το κυνήγι της βελτίωσης, είδαν τις μορφές αυτού του κόσμου να τείνουν στην αιωνιότητα. Ακατάπαυστη συσσώρευση, απρόσκοπτη επιτάχυνση, ανελέητη πρόοδος, ακατάσχετη ρευστότητα, ανεξάντλητοι υλικοί και πνευματικοί πόροι. Για εμάς και την εποχή μας, ακόμα και ο θάνατος μεταφράστηκε ως επιστροφή στο αείζωον πυρ. Ούτε εκεί δεν προσφέρεται πια νηνεμία. Πως θα διαχειριζόταν τώρα αυτός ο κόσμος την πρόσκρουσή του με την απροσδιοριστία του κινδύνου;

Ο αλαζονικός αυτός κόσμος, και εμείς περιπλανώμενοι κάπου στις αποστειρωμένες οδούς του, λησμονήσαμε πως είμαστε τρωτοί, πως εν καιρώ θα ενσκήψει η απαράγραπτη ειμαρμένη βάζοντας τέλος στα όνειρα της αφθονίας μας. Δεν ισχυριζόμαστε πως αυτή η στιγμή είναι τώρα, αλλά, να, πώς να μην ευχαριστηθούμε με το ρυθμικό πλατάγισμα των κατακρημνισμένων κομπασμών;

Τι άλλο όμως συμβαίνει σήμερα παρεκτός της έξοχης αυτής παράστασης;

Δίχως να θέλουμε να στερήσουμε από κανέναν την τέρψη να συμπληρώσει με τη δική του αξιολογική νότα την πρόσφατη αυτή ταραχή, κρίνουμε πως είναι ανεκτίμητης σημασίας η κοινοποίηση και η αντιπαράθεση συντροφικών απόψεων πάνω στις πρόσφατες εξελίξεις. Ακριβώς γιατί εμείς, ως “κοντόφθαλμοι”, δεν εναμβρυνόμαστε για τις προφητικές μας ικανότητες. Ίσως επειδή δεν κατανοήσαμε σε βάθος απαράμιλλους στοχαστές όπως ο Αγκάμπεν, ο Μαρξ και ο Φουκώ, αναγκασμένοι τώρα να ομολογήσουμε την άγνοιά μας. Σύντροφοι και συντρόφισσες, σας χρειαζόμαστε περισσότερο τώρα.

Δε γνωρίζουμε τι μέλλει γενέσθαι και πώς ακριβώς οφείλουμε να κινηθούμε εντεύθεν. Αναμφίλεκτη παραδοχή πως υφίσταται μια καθ’ όλα πραγματική κρίση για τον σύγχρονο κόσμο, και όχι μόνο για το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα, όπως ορισμένοι έσπευσαν να ανακοινώσουν ή, πολύ πιο σεμνά, εξέφρασαν την πρόθεσή τους να μετατρέψουν σε κρίση αυτού. Καλύτερη απόδειξη άλλωστε της βαρύτητας αυτής της κρίσης είναι πως ακόμα και οι πιο ριζοσπαστικές τάξεις του αρνητικού έμειναν εμβρόντητες μπροστά στα πρωτόφαντα αυτά φαινόμενα, καταφεύγοντας συχνά στις δύο αντιδράσεις που αναλύσαμε ακροθιγώς προηγουμένως.

Ο πανικός που έχει κατακλύσει τα κυβερνητικά κέντρα και τα διευθυντικά γραφεία, οδηγώντας τα σκέλεθρα που διοικούν τον δύσοσμο αυτό βόρβορο στη σπασμωδική λήψη αποφάσεων περιστολής ελευθεριών και καταπάτησης δικαιωμάτων κεντρικών για τον αυτοπροσδιορισμό των δυτικών δημοκρατιών εδώ και χρόνια, αποδεικνύει το λιλιπούτειο ανάστημά τους. Μαλθακοί και αβροδίαιτοι, ένεκα της πίστης τους στα δόγματα του οπτιμισμού και της προόδου, έμαθαν να στηρίζονται με τον καιρό περισσότερο στις δυνάμεις των μηχανών και των κάθε λογής ειδημόνων αντί για τις δικές τους. Πρόγνωση, πρόληψη, έλεγχος, ισχύς, προγραμματισμός και διακυβέρνηση. Η σημερινή κατάσταση, όμως, ελισσόμενη στα διάκενα των παραπάνω τεχνικών, τους εκθέτει ανεπανόρθωτα, αναγκάζοντάς τους, εκτός της περαιτέρω προσφυγής τους στους γκουρού της ιατρικής και τους επαϊόντες της επιστήμης, να γελοιοποιούνται πολιτικά, καθώς ακόμα και τα μεγαλύτερα φιλελεύθερα καθίκια υιοθετούν πολιτικές και ρητορικές των χειρότερών τους αντιπάλων προκειμένου να σώσουν ό,τι προλάβουν από το ξεχείλισμα του βόθρου που ετοίμασαν.

Ορισμένοι ίσως μας καταλογίσουν έκλυτη ευθυμία με μια κατάσταση όπου πλήττει μεροληπτικά τους ταξικά υποδεέστερους. Φυσικά, είναι αναμφισβήτητο πως κάθε κοινωνική κρίση δίχως ρητό και ακραιφνή επαναστατικό-προλεταριακό χαρακτήρα, αναπόδραστα θα πλήξει εντονότερα τους αδύναμους ενός οικονομικά διαρθρωμένου κόσμου, και δε χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση. Εμείς, όμως, ποτέ δεν εναντιωθήκαμε στους κυρίαρχους για το απλό δεδομένο της κυριαρχίας τους επί κάποιων. Έτσι κι αλλιώς, δε βαφτιστήκαμε σωτήρες των αναξιοπαθούντων. Πολεμάμε τους κυρίαρχους γιατί το κοινωνικό συμβόλαιό τους με τους κυριαρχούμενους διαιωνίζει έναν επονείδιστο κόσμο αντίθετο στις επιθυμίες μας. Κομμάτι αυτού του κόσμου αποτελούν και οι κάθε λογής εξανδραποδισμένοι, καταπιεσμένοι, κολασμένοι, εκμεταλλευόμενοι και ανίσχυροι των οποίων τον πολλαπλασιασμό των βασάνων και την διόγκωση του άλγους καλωσορίζουμε, αν μέλλει να αποτελέσει θρυαλλίδα εκρήξεων ταραχής για την καταστροφή μιας κοινωνικής οργάνωσης που ορκιστήκαμε να πολεμήσουμε.

Όσοι καλοί σαμαρείτες βιάζεστε τώρα να μας κουνήσετε το δάχτυλο, σας ρωτούμε αν η δική σας παρουσίαση της πανδημίας ως ευκαιρία ξεσπάσματος επαναστάσεων διαφεύγει των κατηγοριών που ετοιμάζετε να μας εξακοντίσετε.

Ο πόλεμος αυτός, τροφοδοτημένος από το ασίγαστο και βαθιά προσωπικό μας μίσος, δε γνωρίζει φυσικά ανακωχή. Τοποθετούμαστε, καταθέτοντας μια πρώτη οφειλόμενη κριτική πάνω στα γεγονότα, ως αναρχικοί μηδενιστές-ατομικιστές ενάντια σε κάθε κυριαρχία, επιβολή, κράτος και εξουσιαστικό μόρφωμα εχθρικό στις προσωπικές συμφωνίες και επιθυμίες μας. Πόσο μάλλον όταν η λειτουργία των παραπάνω λαμβάνει σε καιρούς κρίσης έναν τόσο επιθετικό και “ολοκληρωτικό” χαρακτήρα. “Ολοκληρωτικό” σε εισαγωγικά, γιατί σημασία έχει και η ερμηνεία του καθενός σχετικά με τη φύση κοινωνικά αποδεκτών καθημερινών φαινομένων πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Ίσως, βέβαια, αυτή η πιο άμεση και ακατέργαστη εισβολή του ελέγχου στις ανέμελες καθημερινότητες του καθενός να γίνει πυροκροτητής για την ανάπτυξη στοχασμών γύρω από τη φύση και την αξία του ελέγχου σε ευρύτερα κοινωνικά τμήματα. Θα δείξει…

Τι συνιστούμε ως μια πρώτη αντίδραση εμείς; Ηρεμία, νηφαλιότητα, εγρήγορση, προσήλωση και σύνεση. Δεν ήρθε το τέλος, ούτε κάτι ιστορικά ανεπανάληπτο. Να μην επιτρέψουμε στην ιστορική λήθη και την μουσειοποίηση της μετα-νεωτερικότητας να μας κλείσει στη μέγγενή της. Μπορεί οι μορφές της κρατικής αυτής λειτουργίας να είναι φαινομενικά νέες, εφόσον η τεχνολογία διανοίγει περαιτέρω πεδία και δυνατότητες πληθυσμιακού ελέγχου στα κράτη, αλλά η λογική των μηχανισμών άμυνάς τους -δυστυχώς μαζί με τη δική μας ευθύνη- έχουν παραμείνει ανάλλαχτοι.

Μακριά από τη συμμετοχή στην παραφιλολογία και την καλλιέργεια επιβλαβούς εικοτολογίας, να εκπονήσουμε πρακτικά και αποτελεσματικά σχέδια διακοπής της απομόνωσης και προσβολής της κοινωνικής συνοχής. Οι ιδέες για το πώς οι αναρχικοί εξεγερμένοι μπορούν να διατηρήσουν την ακεραιότητά τους και να εφαρμόσουν τις πολεμικές τους επιχειρήσεις στο εδώ και τώρα είναι πάντα πιο χρήσιμες από τις εικασίες για το που οδεύει ο κόσμος. Σκοπός παραμένει να τον αλλάξουμε και όχι να τον ερμηνεύσουμε.

Είναι κεντρικής σημασίας στοίχημα να κατορθώσουμε να υπερασπιστούμε τις συντροφικές μας σχέσεις και τη μαχητική μας κουλτούρα από τον πιθανό εκφυλισμό τους σε μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, όπου οι συνήθεις τρόποι δραστηριότητάς μας περιορίζονται. Να μην επηρεαζόμαστε από τη μαζική παράκρουση. Η ψυχρή ματιά της κριτικής σθεναρότητας και η ζεστή αγκαλιά των αδερφών μας είναι το ενδεδειγμένο ενδιαίτημα για την αναχαίτιση της σύγχυσης. Να συμπράξουμε με τις συντρόφισσές μας μεταφράζοντας, παράγοντας και διαχέοντας αναρχικό λόγο ενάντια στις εκφάνσεις της αποσυντιθέμενης αυτής κοινωνίας. Μην ξεχνάμε να προστατεύουμε την υγεία μας από το πλήθος των κινδύνων που καραδοκούν, σωματικών ή ψυχικών. Κάθε πλήγμα που δεν επιλέξαμε να σηκώσουμε παίρνοντας το ρίσκο οι ίδιοι, είναι ήττα.

Κατά τ’ άλλα, η συνολική εικόνα όπως προαναφέραμε ενδείκνυται για ευχάριστη ενατένιση με πάντα δημιουργικούς όρους, αναζητώντας τρόπους να την εμπλουτίσουμε. Να μην ξεχνάμε πως, αποδεσμευμένοι από την ανάγκη κοινωνικής απεύθυνσης του αγώνα μας, δεν έχουμε καμία απειλή να μας ωθεί σε σπασμωδικές κινήσεις και πολιτικούς βερμπαλισμούς. Δεν έχουμε να πείσουμε κανέναν για τίποτα. Για εμάς, το καλύτερο φάρμακο στην επέλαση της αρρώστιας ήταν και παραμένει ο πόλεμος.

Η δημοκρατία θα πέσει.

Πίστη στην ανάφλεξη.
Πίστη στις δυνάμεις μας.
Πίστη στους σκοπούς μας.
Πιστοί ο ένας στην άλλη.

”Τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο

Νίκος Καζατζάκης

”Η δύση του λαού και της ανθρωπότητας θα σημάνει το δικό μου χάραμα.

Μαξ Στίρνερ

«Τα πάντα καταρρέουν, γκρεμίζονται. Μουχλιασμένες ιδεολογίες, σάπια ηθική, φιλοσοφίες της παραίτησης, ληγμένες ρητορείες πασχίζουν να καλλωπίσουν την κατάσταση. Η αρρώστια έχει προχωρήσει και τίποτα δεν την αγγίζει πια. Στα αγαπημένα θεμέλια του παλιού κόσμου φώλιασαν τα μικρόβια της μόλυνσης. Τα πάντα είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν, να συντριβούν στον πάτο ενός σωρού σκουπιδιών του παλιού κόσμου. Η Ιστορία κλείνει αυτήν την σελίδα με ανακούφιση, την σελίδα του αδιάλειπτου θεάματος της αδράνειας ενός πλήθους αφιερωμένου σ έναν συρφετό ανυπόστατων φαντασμάτων, κατασκευάζοντας ό,τι επίκειται να καταστρέψει, ένα σώμα ασθενικό, που ταλανίζεται από τις εξεγέρσεις των λίγων, ενώ τα πάντα συνηγορούν σ ένα σύμπλεγμα δειλίας και υποταγής, που ενίοτε ονομάζεται και ηρωισμός, τα πάντα αντανακλούν μια δυστυχισμένη έμπνευση. Κι έτσι τελείωσε αυτή η εποχή. Στα τσακίδια! Μπροστά σε τέτοια μακάβρια ερείπια τραγουδώ για την καταστροφή, σαν τον Νέρωνα. Στα ερείπια αυτά θα ανθίσει ο κόσμος, ο κόσμος μου. Συνεπώς, τραγουδώ…»

Bruno Filippi

Νιχιλιστές ενάντια στην κοινωνική συνοχή.

Αγγλία: Εμπρησμός κεραιών κινητής τηλεφωνίας δικτύου 5G

Εμπρησμός πυλώνων κινητής τηλεφωνίας δικτύου 5g στο Μπέρμιγχαμ και στο Μέρσεϊσαϊντ.

Πυλώνες δικτύου 5g πυρπολήθηκαν στο Σπαρκχιλ του Μπέρμιχαμ την Πέμπτη 2 Απριλίου και στο Μέλινγκ του Μέρσεϊσαϊντ την Παρασκευή 3 Απριλίου.

Ο πύργος 70 ποδιών στο Μπέρμιγχαμ πυρπολήθηκε λίγο μετά τις 8 μ.μ. Πυροσβέστες κλήθηκαν στην ”λαμπαδιασμένη” Ευρωπαϊκή κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού Spring Road στο Tyseley. Η αστυνομία παρευρέθηκε επίσης εκεί μπλοκάροντας τον δρόμο ενώ η πυρκαγιά μαινόταν για πάνω από μία ώρα.

Στο Μέλινγκ, Το πυροσβεστικό σώμα του Μέρσεϊσαϊντ και η υπηρεσία διάσωσης ανακοίνωσαν πως έσβησαν μία φωτιά σε πυλώνα δικτύου 5g δίπλα στον αυτοκινητόδρομο M57 αργά το βράδυ της Παρασκευής.

Επιπλέον, τέλη Σεπτέμβρη του 2019, ένας πύργος EE/BT πυρπολήθηκε και καταστράφηκε στο Πορθ της Ουαλλίας.

Ενάντια σε κάθε τι επιβλαβές και νοσηρό.

Ενάντια στην τεχνο-βιομηχανική φυλακή του κόσμου.

Πηγή: theplagueandthefire
Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΦΟΒΟΥ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΤΗΡΟΥΜΕ ΜΕΤΡΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

-Ο ΕΦΟΔΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΑ, ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΕ ΜΑΣΚΕΣ ΓΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΤΕΣΤ COVID-19

-Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΓΕΙΣ ΚΕΡΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΟΥ

-ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΒΡΥΧΟΥΝ ΑΠΟ ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟ ΚΑΙ ΑΘΛΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ

Η θανατηφόρα εξέλιξη της πανδημίας μετράει στην πόλη της Ξάνθης ήδη 4 θύματα. Η δολοφονική φύση του συστήματος, η οποία ενώ μετράμε νεκρούς επενδύει μόνο στην καταστολή, γίνεται ξεκάθαρη σε όλους μας. Από τα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης της πανδημίας δεν άλλαξε τίποτα, πέρα απ’τον περιορισμό μετακίνησης, τόσο ώστε να μην ορίζεται καν η βοήθεια σε άτομο που έχει ανάγκη, συνθήκη ικανή για να βγείς από το σπίτι σου. Η δημόσια υγεία δεν έχει καμία σχέση με τις προτεραιότητες του συστήματος. Και ενώ αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο τόσο για να λάβουμε μέτρα για εμάς, αλλά και για τους διπλανούς μας, αντιλαμβανόμαστε και ακόμα δύο παραμέτρους που ορίζουν τις μέρες που ζούμε. Την εντατικοποίηση της δουλείας όσων εργάζονται ακόμα, και την βίαιη φτωχοποίηση όσων έχουν αποκλειστεί από τη δουλειά. Έτσι αναρωτιόμαστε…

Ως πότε οι γιατροί θα μπορούν να διαχειρίζονται την κατάσταση σε ένα εθνικό σύστημα υγείας το οποίο έχουν ισοπεδώσει οι μνημονιακές πολιτικές? Ως πότε οι εργαζομενοι θα μπορούν να δουλεύουν διπλοβάρδιες ή χωρις διάλλειμα για να καλύπτουν βασικές ανάγκες ( σουπερ μαρκετ, ντελίβερι, νοσηλευτές)? Θα είμαστε σε θέση όλοι να καταβάλλουμε τα ενοίκια κανονικά για τους επόμενους μήνες αν συνεχίσουν οι ίδιες συνθήκες? Και τέλος, ως ποτε θα είμαστε σε θεση να έχουμε πρόσβαση σε βασικά αγαθά?

Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ.

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Γαλλία, Μαρσέιγ: Εμπρηστικές επιθέσεις στην εταιρεία SNEF

Sniff Sniff SNEF

Καθώς εντείνεται όλο και περισσότερο ο κοινωνικός έλεγχος στη Μαρσέιγ (όπως και οπουδήποτε αλλού), και καθώς πολλαπλασιάζοντι οι κάμερες και τα λοιπά μέσα επιτήρησης, η SNEF έχει καταξιωθεί ως εξέχων στόχος στον αγώνα μας ενάντια στο πρόβλημα που λέγεται Κράτος. Πράγματι, αν φημίζεται για τη διεκπεραίωση κάθε είδους δουλειάς (σίγουρα θα έχετε δει το όνομα της εταιρείας αυτής να εμφανίζεται σε κάμποσα sites που συνεισφέρουν στον επιταχυνόμενο εξευγενισμό της Μαρσέιγ), αποτελεί επίσης κι έναν απ’ τους μεγάλους “νικητές” και συνεργάτες της πολιτικής της ιδιαίτερης εξάπλωσης του δικτύου καμερών στο αστικό πεδίο.

Τη νύχτα της 17ης Μαρτίου, η οποία προηγήθηκε της πρώτης μέρας απαγόρευσης κυκλοφορίας, αποφασίσαμε να τους απευθύνουμε ένα μικρό, ευγενές κάλεσμα σε ένα απ’ τα γραφεία τους, τυλίγοντας στις φλόγες μέρος της ηλεκτρικής υποδομής τους. Μια βδομάδα αργότερα, αυτήν τη φορά στο κέντρο της πόλης και κατά τη διάρκεια πλήρους απαγόρευσης κυκλοφορίας, πυρπολήθηκε κι ένα απ’ τα οχήματά τους.

Τούτες οι επιθέσεις αποτελούν μέρος μιας σειράς σαμποτάζ που στοχοποιούν τη συγκεκριμένη εταιρεία, καθώς και άλλες αντίστοιχες υπεύθυνες για την εξάπλωση της επιτήρησης στη Μαρσέιγ, συμπεριλαμβανομένου κι ενός μικρού αριθμού άλλων πυρπολημένων οχημάτων, αλλά και του σαμποτάζ σε οπτικές ίνες και κάμερες καθ’ όλη τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς.

Καθώς το εξουσιαστικό πλέγμα αυστηροποιείται όλο και πιο πολύ σ’ αυτούς τους καιρούς της πανδημικής παράνοιας, κι ενώ οξύνονται οι απόπειρες να δεχτούμε έξωση απ’ τις ζωές μας, οι προσπάθεις να ξεφορτωθούμε την καταπίεση που μας κρατά καθηλωμένες και καθηλωμένους φαντάζει ανάσα φρέσκου αέρα για εμάς, μια ρωγμή στο υπάρχον που μας θέλει να παραμείνουμε υπάκουες και υπάκουοι.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Παρέμβαση στo υποκατάστημα τούρκικων συμφερόντων MADO

Οι επενδύσεις του τούρκικου κράτους είναι βαμμένες με το αίμα της ανθρωποκτόνου πολιτικής του

Οι βιαιότητες της ανθρωποκτόνου πολιτικής του τουρκικού δικτατορικού καθεστώτος συνεχίζουν με αμείωτη ένταση το τελευταίο διάστημα. Την Τρίτη 10 Μάρτη, ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας εισβάλλουν στο σπίτι της Αντίστασης του Grup Yorum και απαγάγουν τους απεργούς πείνας Ibrahim Gökçek και Helin Bölek (μέλη του συγκροτήματος Grup Yorum). Οι απεργοί μεταφέρονται στο νοσοκομείο όπου 2 μέρες μετά υποβάλλονται, έπειτα από την πίεση που δέχονται οι γιατροί, στο σύγχρονο ψυχοσωματικό βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης. Παράλληλα βασανισμούς μέσα από την αναγκαστική σίτιση καταγγέλλει μέσω της δικηγόρου του και ο απεργός πείνας Mustafa Koçak.

Τα μέλη του Grup Yorum Ibrahim Gökçek και Helin Bölek βρίσκονται σε απεργία πείνας από τη 17η Μαΐου 2019 απαιτώντας την παύση των διώξεων και της κρατικής τρομοκρατίας που υφίστανται. Αυτή τη στιγμή ζυγίζουν λιγότερο από 40 κιλά παρότι συνεχίζουν τον δίκαιο αγώνα τους μέχρι θανάτου, ενάντια στην τρομοκρατία και τον συνεχή εκφοβισμό που υφίστανται μέσα από εφόδους και συλλήψεις ακόμα και κατά τη διάρκεια της απεργίας τους από τις μυστικές υπηρεσίες. Τα αιτήματά τους είναι τα εξής:

  • να απελευθερωθούν όλα τα μέλη του Grup Yorum και να αποσυρθούν οι δικαστικές διώξεις.
  • να σταματήσουν οι έφοδοι της αστυνομίας στο Πολιτιστικό τους Κέντρο Idil και στα γραφεία τους
  • να καταργηθεί η επικήρυξη των μελών του συγκροτήματος, από τη λίστα της τουρκικής αστυνομίας και να ακυρωθούν τα εντάλματα σύλληψης τους.
  • να αρθεί η απαγόρευση των συναυλιών του Grup Yorum.

Παράλληλα σε απεργία πείνας από τις 3 Ιούλη 2019, βρίσκεται και ο αγωνιστής Mustafa Koçak με αιτήματα:

  • να καταργηθούν τα ειδικά δικαστήρια για τους πολιτικούς κρατούμενους.
  • να καταργηθούν οι νόμοι που αναγνωρίζουν τις καταθέσεις των ρουφιάνων. Δεν θέλουμε κοινωνία με ρουφιάνους.
  • να γίνει έρευνα και να τιμωρηθούν οι βασανιστές αστυνομικοί της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην Κωνσταντινούπολη
  • να ακυρωθεί η παράνομη ποινή με την οποία με καταδίκασαν. Τα βασανιστήρια είναι αδίκημα σε βάρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων
  • να γίνει από την αρχή ένα νόμιμο δικαστήριο για την υπόθεσή μου
  • να σταματήσουν οι άδικες, παράνομες αποφάσεις εις βάρος μου και όλου του λαού.

Μέσω της δικηγόρου του, ο ίδιος καταγγέλλει πλήθος βασανιστηρίων που υφίσταται με σκοπό τη βίαιη αναγκαστική σίτιση, στην οποία αντιστέκεται σθεναρά. Οι γιατροί με την παρουσία μπάτσων, ασφαλιτών και πρακτόρων των μυστικών υπηρεσιών έχουν αποπειραθεί να του χορηγήσουν πάνω από 73 ορούς, τους οποίους ο ίδιος αφαιρούσε μέχρι πρότινος, σκίζοντας τα σωληνάκια με το στόμα. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται καθηλωμένος με 8 χειροπέδες και σφραγισμένο το στόμα για να μη φωνάζει, ενώ έχει δεχθεί ακόμα και σεξουαλική κακοποίηση από τους φρουρούς με τα γκλομπ τους. Ο αγώνας των απεργών πείνας δεν είναι μια ατομική υπόθεση αλλά ο φωτεινός σηματοδότης μέσα στη δυστοπία της δικτατορικής εκμετάλλευσης και της τρομοκρατίας που βιώνει η αγωνιζόμενη κοινωνία της Τουρκίας.

Όμως η αιμοβόρα διάθεση του δικτάτορα δε σταματά εδώ. Για δεκάδες μέρες οι ζωές χιλιάδων μεταναστών αποτελούσαν ανοιχτό πεδίο διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους εταίρους και τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία. Ο ίδιος ο Ερντογάν για μήνες πριν την σύνοδο ασφαλείας του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο, με αφορμή την εισβολή στα συριακά εδάφη, απειλούσε τους συμμάχους του πως «θα πνίξει την Ευρώπη στους μετανάστες», αν δε δεχθεί στήριξη στον πόλεμο ενάντια στους Κούρδους. Παράλληλα και με αφορμή τις εντάσεις στην Μεσόγειο για τον καθορισμό των ΑΟΖ και την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων, ο Ερντογάν είχε ξεκαθαρίσει προς το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση Μητσοτάκη πως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μπορούν να βελτιωθούν άμεσα αρκεί να στηριχθεί το μέτωπο της αντιτρομοκρατίας, εκδίδοντας όλους τους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές που βρίσκονται στην Ελλάδα, για να δικαστούν και να φυλακιστούν στην Τουρκία. Το δίλημμα του Ερντογάν προς τη διεθνή κοινότητα και οι κινήσεις θεάματος είναι ξεκάθαρες: διαλέξτε ποιόν θα στηρίξετε, τους συμμάχους σας στο ΝΑΤΟ ή τους τρομοκράτες;

Οι αντάρτες δεν είναι μέσο διαπραγμάτευσης και διπλωματίας

Έτσι και έγινε λοιπόν. Το πρωί της 19ης Μάρτη κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντιΤρομοκρατικής και της ΕΥΠ σε οίκημα στα Σεπόλια καθώς και στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου-Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν στα Εξάρχεια, προσήχθησαν πάνω από 25 αγωνιστές και αγωνίστριες καθώς και αλληλέγγυοι που συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία για να σταθούν δίπλα τους. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης στα Σεπόλια, βρέθηκε βαρύς οπλισμός και αντιαρματικά ενώ αξίζει να σημειωθεί πως στην έρευνα συμμετείχε και κλιμάκιο του Τάγματος Εκκαθάρισης Ναρκοπεδίων Ξηράς του ελληνικού στρατού. Μέσα από τα στόματα των έμμισθων κονδυλοφόρων της εξουσίας, η επιχείρηση που κατέληξε στη σύλληψη 11 αγωνιστ(ρι)ών αφορά την εξάρθρωση ένοπλου πυρήνα του DHKP-C. Το ελληνικό κράτος κάνει λοιπόν την επιζητούμενη πρώτη κίνηση για την εκτόνωση της ελληνοτουρκικής έντασης, καταστέλλοντας δεκάδες Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές και αγωνίστριες με αφορμή το πρόσχημα της καταπολέμησης της διεθνούς τρομοκρατίας. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό κράτος επιλέγει στοχευμένες χρονικά συλλήψεις απέναντι σε Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές-χαρακτηριστικές είναι οι προηγούμενες συλλήψεις και φυλακίσεις αγωνιστών λίγες μέρες πριν την επίσκεψη Ερντογάν το 2017 που έπειτα από 2 χρόνια κράτησης αθωώθηκαν.  Έτσι «και μέσα σε μια νύχτα» λοιπόν η Τουρκία ανέστειλε την πίεση στα σύνορα και τις διεκδικήσεις στη Μεσόγειο, οδηγώντας χιλιάδες μετανάστες σε κλειστά κέντρα κράτησης.

Η εκδικητικότητα απέναντι στους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές δεν έχει σταματημό, καθώς η ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθεια της να σπάσει την κοινότητα αγώνα εντός των φυλακών, προφυλάκισε τον καθέναν από τους 11 συλληφθέντες σε διαφορετική φυλακή. Ο αγώνας τους όμως δεν σταματά ούτε μέσα από τα τείχη. Ο φυλακισμένος αγωνιστής Şadi Naci Özpolat, γνωστός για την μαχητική του δράση και την ιστορία του στις φυλακές, βρίσκεται στην απομόνωση των φυλακών Διαβατών καθώς αρνήθηκε τον εξευτελισμό μέσω του σωματικού ελέγχου κατά την είσοδό του στις φυλακές. Από τις 28 Μάρτη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας ζητώντας την άρση του καθεστώτος απομόνωσης. Την Πέμπτη 2 Απρίλη, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο υποκατάστημα της αλυσίδας τούρκικων συμφερόντων MADO στην Λεωφόρο Νίκης στη Θεσσαλονίκη. Στέλνουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη μας σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην τρομοκρατία του τούρκικου δικτατορικού κράτους. Στους απεργούς πείνας και τους φυλακισμένους αγωνιστές, σε όσους μάχονται στους δρόμους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια της τούρκικης αγωνιζόμενης κοινωνίας, σε όσους αντιστέκονται έξω από τα σύνορα, στην επικυριαρχία και τον επεκτατισμό του Ερντογάν. Τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο.

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας Mustafa Koçak, Ibrahim Gökçek και Helin Bölek

Άμεση άρση του καθεστώτος απομόνωσης του απεργού πείνας Şadi Naci Özpolat

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες-ίσσες της επιχείρησης σε Σεπόλια και Εξάρχεια τη 19η Μάρτη

Αγώνας ενάντια στη διεθνή κρατική τρομοκρατία

  

ΒΙΟΜΕ: Η συστημική κρίση αντεπιτίθεται

Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο

Το πρωί της Δευτέρας 30 Μάρτη, συνεργείο της ΔΕΗ με τη συνοδεία 2 διμοιριών ΜΑΤ προσεγγίζει το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και κόβει την παροχή ρεύματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το αυτοοργανωμένο πείραμα της ΒΙΟΜΕ δέχεται την κρατική καταστολή. Είναι όμως πολύ συγκεκριμένοι οι λόγοι που οδήγησαν αυτή τη φορά στην απόπειρα μπλοκαρίσματος της παραγωγής, μέσα σε αυτή τη χρονική και πολιτική συγκυρία. Το κράτος είναι έτοιμο να καταστείλλει κάθε δομή αλληλεγγύης προερχόμενη από τη βάση, για να διατηρήσει το μονοπώλειο στη διαχείριση της κατάστασης. Στόχος δεν είναι η κοινωνική πρόνοϊα αλλά η διάσωση του κρατισμού ως σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Από την πρώτη μέρα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με αφορμή τη διασπορά της πανδημίας και την κοινωνική κρίση που βρίσκεται προ των πυλών, οι εργαζόμενες-οι της ΒΙΟΜΕ πήραν θέση απέναντι στην κρατική κα καπιταλιστική τακτική δαχείριση, που οδηγεί στον αποκλεισμό χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα από την υλική στήριξη όλων των αυτοοργανωμένων δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, που έχουν συσταθεί το τελευταίο διάστημα, αλλά και την αποστολή υλικού ατομικής προστασίας σε κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών, όπως το κολαστήριο της Μόριας, η ΒΙΟΜΕ συμβάλλει στον αγώνα που δίνεται αυτές τις μέρες έτσι ώστε να υπάρχει ισότητα στην πρόσβαση σε παροχές ατομικής φροντίδας.

Αυτά που για τους περισσότερους από εμάς είναι αυτονόητα, για κάποιους που στέκονται αόρατοι απέναντι στην κρατική διαχείριση αποτελούν προνόμια. Αυτή η συνθήκη πρέπει να σπάσει εδώ και τώρα. Αυτές τις μέρες ο καθένας μας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέψει τα ατομικά του εργαλεία, σε συλλογικά όπλα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Και ειδικά αυτές τις μέρες, η ΒΙΟΜΕ είναι ένα τέτοιο όπλο στα χέρια της κοινωνικής βάσης.

Μέσα από τις δομές και διαδικασίες κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας στέλνουμε την αλληλεγγύη μας απέναντι στις εργαζόμενες-ους της ΒΙΟΜΕ

 Σε ένα σύστημα που κάνει διαλογή, δεν έχουμε να διαλέξουμε τίποτα λιγότερο από τον αγώνα ενάντια του

[:el]Κάλεσμα για συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης[:]

[:el]Bρισκόμαστε σε μία συγκυρία καραντίνας όπου η υγειονομική βόμβα της επιδημίας μετράει αντίστροφα για πολλούς/ες από εμάς αφήνοντας μας λίγες επιλογές (δράσης και ανταπάντησης σε όσα ζούμε. ) Αρχικά , σαν πολιτικός χώρος και καταληψίες έχουμε επιλέξει να μην αρκεστούμε στην κρατική συνταγογράφηση ”ατομικών ευθυνών” και να βρεθούμε αλληλέγγυα δίπλα σε όσους το έχουν ανάγκη . Έτσι, σαν μέλη της κατάληψης Ντουγρού συνεχίζουμε να ζούμε συλλογικά και αντιεραρχικά προωθόντας την έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ των απο τα κάτω και όλων όσων καταπιέζονται και βάλλονται περισσότερο κάθε φορά που εμφανίζονται ”κρίσεις” παντώς τύπου . (οικονομικές, υγειονομικές κλπ.)

Εμείς ξέρουμε καλά ότι σε όλες τις κρίσεις που ανακηρύσουν τα κράτη και πολλοί άλλοι προνομιούχοι, υπεύθυνος δεν είναι άλλος παρά το ίδιο το σάπιο καπιταλιστικό τους σύστημα που προασπίζονται με νύχια και με δόντια εις βάρος μας. Αυτοί που στηρίζαν τόσα χρόνια τις ιδιωτικοποιήσεις και την απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών, ανάμεσα τους και τις δομές υγείας, που είναι αναγκαίες για την επιβίωση μας, έρχεται η ώρα να απολογηθούν για όλους όσους χτυπήθηκαν ή θα χτυπηθούν από την πανδημία. Επίκαιρα, με επιδημία και χωρίς, τα αιτήματα για δωρεάν και αξιοπρεπή υγεία, παιδεία, στέγη, ρεύμα και νερό για όλους/ες. Με πολλούς/ες από τη γειτονιά μας έχουμε βρεθεί πολλές φορές μαζί στις ουρές του ΟΑΕΔ, στις ατελείωτες ουρές των εξωτερικών ιατρείων κάποιου νοσοκομείου, στα ταμεία της ΔΕΗ και της ΔΕΥΑΛ, σε κάποιο χώρο εργασίας, στο γραφείο του επιθεωρητή εργασίας, σε κάποιο κρατητήριο του Α.Τ., στους δρόμους, στη σχολή, στα πάρκα, σε κάποια διαδήλωση, σε κάποιο μπαρ στην κατάληψη.

Σίγουρα με άλλους/ες τόσους/ες σε αυτήν την πόλη έχουμε βρεθεί απέναντι και σίγουρα με πολλούς/ες θα συνεχίσουμε να είμαστε απέναντι όσο τρέφουν και τρέφονται από την μισαλλοδοξία αυτού του κόσμου. Ο ιστός της πόλης , μέρα με τη μέρα, δεν απονεκρώνεται, αλλά αναδιαρθρώνεται και αναρωτιόμαστε για τα επισφαλή δεδομένα που συγκροτούσαν και συγκροτούν την καθημερινότητα: πως θα πληρωθούν τα νοίκια, οι λογαριασμοί, το μάρκετ? πότε θα ξαναβγώ για μεροκάματο? πως θα εργαστώ και Κυριακές με τα παιδιά χωρίς νηπιαγωγείο?

Ερωτήματα που δεν εκλείπανε και πριν φυσικά, αλλά τώρα η συγκυρία εξωθεί πολλούς/ες από εμάς σε ακόμα πιο ευάλωτη θέση. Καλούμε λοιπόν όσους/ες έχουν ανάγκη από οποιαδήποτε βοήθεια, είτε υλική (τρόφιμα, φάρμακα, είδη υγιεινής) είτε πρακτική (βοήθεια με τα ψώνια από σούπερ μάρκετ ή φαρμακείο), να απευθυνθούν στην κατάληψη. Ήρθε η ώρα να δείξουμε ότι όσο το κράτος, εν καιρώ επιδημίας, το μόνο που έχει να μας προσφέρει είναι και άλλη μπατσαρία εμείς έχουμε να προσφέρουμε ο ένας την άλλη.

Σας καλούμε όλους/ες από έξι δρόμους και απ΄οπουδήποτε αλλού, να δώσετε ότι σας περισσεύει από βασικά είδη ανάγκης αυτήν τη περίοδο (τρόφιμα μακράς διάρκειας, είδη υγιεινής) στο διπλανό σας που ξέρετε ότι έχει ανάγκη.[:]

Κανένας μόνος του στην κρίση

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Δωρεάν τεστ για όλους, επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και του προσωπικού, προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού, επαρκής ιατρικός εξοπλισμός

Άμεση αποσυμφόρηση των κέντρων κράτησης προσφύγων και μεταναστών και των φυλακών

Στεκόμαστε δίπλα στις ευπαθείς ομάδες, στους γιατρούς και στους ασθενείς

Οργανωνόμαστε και φτιάχνουμε οριζόντιες δομές αλληλεγγύης για να αλληλοστηριχτούμε στις δύσκολες μέρες που έρχονται

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Παρέμβαση στη λέσχη σίτισης του ΑΠΘ

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάϊ της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Την ίδια στιγμή το κράτος επιλέγει να στοχοποιήσει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης από τη βάση (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόψιμο ηλεκτροδότησης της ΒΙΟΜΕ). Στόχος για την επομενη μέρα δεν είναι να βγούμε όλοι μαζί δυνατοί όπως λένε οι κυβερνητικοί, αλλά να επικρατήσει πανηγυρικά ο κρατισμός, απευθυνόμενος σε ακόμα πιο λίγους.

Τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός αυτοπαρουσιάζεται στη διεθνή κοινότητα ως άρτιος διαχειριστής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που έχει προκύψει, εκατοντάδες είναι αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση ούτε στα βασικά αγαθά επιβίωσης όπως η σίτιση, η στέγαση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ακόμα και η ατομική καθαριότητα. Για όλους αυτούς που πραγματικά βάλονται αποτελώντας τις κατεξοχήν ευπαθείς ομάδες, το κράτος σφυράει αδιάφορα. Γιατί όλοι αυτοί για το κράτος είναι αόρατοιή με άλλα λόγια θα ήθελε πάρα πολύ να τους εξαφανίσει με μια κίνηση. Ένα ασφαλές συμπέρασμα για τις διαθέσεις του αύριο μπορεί κανείς να ανάγει και από τα μέτρα πρόνοιας και τις ήδη ανακοινωνμένες παροχές: οικονομικά επιδόματα, εξυπηρετήσεις κτλ (ψίχουλα μεν αλλά υπαρκτά) για το «παραγωγικό σύνολo» και μαζικές εκκαθαρίσεις για τους μη παραγωγικούς (μαζικοποίηση του εγκλεισμού για τους μετανάστες, μαζικοί εκτοπισμοί από πλατείες για άστεγους και τοξικοεξαρτημένους).

Δεν υπάρχει πιο ποταπή συνθήκη από το να ασκείς πολιτική στις πλάτες των εξαθλιωμένων. Απέναντι σε μια συνθήκη πρωτόγνωρη για όλους μας και κρίνοντας την ως κομμάτι της κοινωνικής βάσης που πλήττεται άμεσα, ψάχνουμε να βρούμε λύσεις στις ανάγκες που να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και όχι κάποια προνομιακή τάξη ή μειοψηφία. Η σίτιση για παράδειγμα είναι και οφείλει να παραμείνει βασική ανάγκη και όχι προνόμιο. Και ενώ ήδη υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθώπων που δε μπορούν να καλύψουν αυτή τη βασική ανάγκη, ο κρατικός μηχανισμός αδιαφορεί πλήρως-γνωρίζοντας πως υπάρχουν κρατικές λύσεις. Το επόμενο διάστημα οπου θα αυξάνεται το επίπεδο φτωχοποίησης της κοινωνικής βάσης, θα αυξάνεται γραμμικά και το ποσοστό της πείνας. Δεκάδες ήταν όσοι το προηγούμενο διάστημα κατέφευγαν στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ για να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Γεγονός που, παρά τις αντιρρήσεις της διοίκησης του ΑΠΘ, είχε κερδιθεί με τους αγώνες για την υπεράσπιση της κοινωνικής σίτισης αλλά και τις καθημερινές αντιστάσεις ενάντια σε περιστατικά αποκλεισμών.

Τις τελευταίες βδομάδες το κλείσιμο των σχολών και η απαγόρευση κυκλοφορίας αποτέλεσαν δομικούς συσχετισμούς για την αδρανοποίηση κοινοτήτων αγώνα στα πανεπιστήμα κα την φυσική απουσία όσων υπερασπίζονταν στην πράξη το δικαίωμα στην σίτιση χωρίς αποκλεισμούς. Και ενώ η εξαθλίωση εντείνεται, αυξάνονται τα περιστατικά όπου φύλακες της λέσχης απαγορεύουν (εκ του ασφαλούς και δίχως αντίλογο) την είσοδο σε εξωπανεπιστημιακούς. Τη Πέμπτη 2 Απρίλη το πρωί, κατά το άνοιγμα της πρωϊνής ζώνης σίτισης πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα είσοδο της λέσχης όπου βρίσκονται τα φυλάκια και στον όροφο όπου βρίσκονται οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, τη στιγμή μάλιστα που ήταν η βάρδια γνωστού, για τα face control, φύλακα. Ας γίνει λοιπόν ξεκαθαρο τόσο προς τη διοίκηση του ΑΠΘ όσο και προς τον τελευταίο θιασώτη της νομμότητας το εξής: όσο η κρίση βαθαίνει θα βρούμε όλους εκείνους τους τρόπους με τους οποίους θα επιβιώσουμε συλλογικά. Η λέσχη αν έπρεπε να είναι ανοιχτή όλο το προηγούμενο διάστημα για όλους, τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλει να κοινωνικοποιηθεί. Να μετατραπεί σε χώρο μαζικής δωρεάν σίτισης όπου θα παρέχονται τα είδη ατομικής προστασίας τόσο για όσους πηγαίνουν να φάνε όσο και για τους εργαζόμενους, έτσι ώστε να τηρούνται όλα τα μέτρα πρόληψης και για όλους. Χωρίς ελέγχους, μπραβιλίκια και αποκλεισμούς.Ας σκεφτεί λοπόν ο καθένας την ατομική του ευθύνη απέναντι στις συλλογικές ανάγκες της κοινωνικής βάσης. Και ας πράξει συνειδητά, αναλαμβάνοντας και το κόστος.

Την ώρα που εμείς μιλάμε για ζωές εσείς μετράτε (και θα μετράτε αν συνεχίσετε) κόστος και ζημιές

Στηρίζουμε στην πράξη τις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες

Ο πολιτισμός και οι επιδημίες του

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΤΟΥ

Οι σωτήριες για την ζωή επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής παρατίθενται συχνά για να προκαλέσουν τους αναρχικούς, οι οποίοι είναι επικριτικοί με τον πολιτισμό. Αυτό που οι πρωτοπόροι της ιατρικής επιστήμης αγνοούν, παρ’ όλα αυτά, είναι οι επικίνδυνες αποτυχίες αυτού του είδους της ιατρικής.

Πρόσφατα, τα Κέντρα για την Ασθένεια, τον Έλεγχο και την Πρόληψη (CDC) αναγνώρισαν ότι τα αντιβιοτικά αποδεικνύονται άχρηστα για έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενειών. Σύμφωνα με τα κέντρα αυτά, η αντίσταση στα αντιβιοτικά θα είναι πολύ περισσότερο θανατηφόρα και από τον καρκίνο το 2050. Σήμερα, πάνω από 23 χιλιάδες άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες πεθαίνουν κάθε χρόνο από μολύνσεις που είναι ανθεκτικές στα αντιβιοτικά.

Η πρώτη ετήσια αναφορά του Παγκόσμιου Συμβουλίου Παρακολούθησης της Προετοιμασίας, που δημοσιεύτηκε το 2019, προειδοποίησε πως υπάρχουν “ολοένα και πιο δεινοί κίνδυνοι” από επιδημίες που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν σε ολόκληρο τον κόσμο και ενδεχομένως να σκοτώσουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Η έκθεση αναφέρει την κλιματική κρίση, την αυξανόμενη μετανάστευση, την αστικοποίηση και την έλλειψη νερού ως τους κύριους λόγους λόγω των οποίων τέτοιες ασθένειες εξαπλώνονται όλο και ταχύτερα. Από τότε, ο νέος κορονοϊός έχει ήδη σκοτώσει πάνω από 1.486 άτομα από τα μέσα Φεβρουαρίου (οι αριθμοί είναι πιθανόν πολύ μεγαλύτεροι από ό, τι έχει αναφερθεί μέχρι τώρα).

Όπως αναφέρθηκε και πριν, η θανατηφόρος φύση αυτών των ασθενειών πιο πολύ ενισχύεται, παρά αποτρέπεται από αυτό που ο καπιταλιστικός πολιτισμός ονομάζει “εξέλιξη”. Η παγκοσμιοποίηση -το αποτέλεσμα της ανάγκης του καπιταλισμού να επεκταθεί ολοένα και περισσότερο στον κόσμο- έχει αυξήσει την κινητικότητά μας, κινητοποίησε τους ανθρώπους να παγιδευτούν όλο και πιο στενά στις πόλεις καταπατώντας όλο και περισσότερο τα εδάφη των άγριων ζώων, όλα αυτά ενθαρρύνουν την εξάπλωση της ασθένειας. Οι παγκόσμιες πανδημίες θα επιδεινώνονται όλο και περισσότερο όσο συνεχίζουμε τέτοιες πρακτικές.

Ενώ ιοί που προέρχονται από ήδη περιθωριοποιημένες περιοχές του κόσμου τείνουν να λαμβάνουν τη μεγαλύτερη προσοχή, είναι στην πραγματικότητα η κοινή γρίπη που ενδέχεται να προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους. Περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν το 1918-1919 από την ισπανική γρίπη · οι ειδικοί της δημόσιας υγείας τη χαρακτήρισαν ως τη “χειρότερη πανδημία στη σύγχρονη ιστορία”.

Η ενίσχυση της υγείας και της ευεξίας είναι ιδιαίτερα σημαντική, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της σύγχρονης ιατρικής βιομηχανίας. Αυτή η βιομηχανία αναπτύχθηκε κατά τα πρώιμα στάδια του καπιταλισμού για να απομακρύνει τη δύναμη από τις γυναίκες και τους παραδοσιακούς ολιστικούς θεραπευτές, δίνοντας εξουσία σε “ειδικούς” με ελάχιστη κατανόηση του ανθρώπινου σώματος, και των οποίων οι σπουδές έχουν επηρεαστεί, συνειδητά ή μη, από τις ανάγκες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η υγεία και η ευτυχία είναι, παρ’ όλα αυτά, στόχος των περισσότερων αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι υπερασπιστές της ζωής, όχι για να παρατείνει κανείς την ύπαρξή του, αλλά για να εμβαθύνουμε τη ζωή και την ευτυχία μας στο έπακρο.

Το έργο της μετάβασης προς μια υγιή και ευτυχισμένη κοινωνία, στην οποία αποκαθίσταται η ισορροπία και η σχέση μεταξύ των έμβιων όντων, δεν μπορεί να πραγματωθεί στα πλαίσια του “πολιτισμού”. Ο πολιτισμός ορίζεται από τη μη βιωσιμότητά του, από την ανάγκη μιας ομάδας να εκμεταλλεύεται μια άλλη για την επιβίωσή της, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων οδηγεί στην αλλοτρίωση, ενώ στη χειρότερη στον θάνατο. Η λύση στην κατάσταση της παγκόσμιας υγείας που επιδεινώνεται δεν μπορεί να βρεθεί στις βιομηχανίες που την παρήγαγαν. Πρέπει να χαράξουμε τα δικά μας μονοπάτια προς τη φυσική και πνευματική ευημερία!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro