Τι είναι αυτό το μπλογκ?

Το blog αυτό είναι ένας aggregator που μαζεύει και δείχνει συγκεντρωμένα όλα τα νέα ποστς από τα blogs του squat.gr. Μπορείτε να δείτε από εδώ τις πρόσφατες αναρτήσεις των blogs, με βάση την ημερομηνία ή με βάση κάποια κατηγορία/θεματική. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε “ροές” (rss feeds) για να βλέπετε ότι νεώτερο, είτε σε όλες τις κατηγορίες είτε σε κάποια συγκεκριμένη.

Εδώ θα κρατούνται μόνο οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις, και οι παλιότερες σιγά σιγά θα σβήνονται, οπότε η παρούσα σελίδα δεν κάνει για λόγους αρχείου.

Posted in: ανακοινώσεις by sivnik Comments Off on Τι είναι αυτό το μπλογκ?

Ακύρωση Χιπ-χοπ καφενέ

Αυτό το Σάββατο (18/08) και το επόμενο, ο Χιπ-χοπ καφενές της κατάληψης δεν θα λειτουργήσει.

 

Posted in: Hip-Hop Καφενείο by apertus Comments Off on Ακύρωση Χιπ-χοπ καφενέ

Live…!

18/08/2018 | 21:00

Posted in: εκδηλώσεις, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ... by Rosa Nera Comments Off on Live…!

Reggae bar στην αυλή της κατάληψης Apertus

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Κατάληψη Apertus, Συναυλίες/ Parties/ Προβολές by radiourgia Comments Off on Reggae bar στην αυλή της κατάληψης Apertus

Reggae bar στην αυλή της κατάληψης

Reggae bar στην αυλή της κατάληψης

Τετάρτη 15 Αύγουστου, μετά τις 21:00

Αυτοοργανώνουμε τις ανάγκες μας και την καθημερινότητά μας μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Συναντιόμαστε μακριά από τους κανόνες του κέρδους και της μαζικής κουλτούρας των μαγαζιών. Ενισχύουμε οικονομικά την κατάληψη και το Ταμείο Αλληλεγγύης της κατάληψης. Στηρίζουμε τις καταλήψεις.

 

Posted in: ΑΦΙΣΕΣ, καφενειο by apertus Comments Off on Reggae bar στην αυλή της κατάληψης

Αυτοοργανωμενα bar στην αυλή της κατάληψης Apertus

Δείτε περισσότερα στην ιστοσελίδα της κατάληψης Apertus

Posted in: Αναδημοσιεύσεις, Κατάληψη Apertus, Συναυλίες/ Parties/ Προβολές by radiourgia Comments Off on Αυτοοργανωμενα bar στην αυλή της κατάληψης Apertus

Στουπί – Εκπομπή 2η

Ακουσματα ημερων

Μουσικες επιλογες απο Ελληνες και Ξενους καλλιτεχνες  σε ενα σετ μιας ωρας απ τον ΑΚ  K.bhta, The boy , Nalyssa Green , Zinovia, Atiq & Enk , Subheim , Geomatic κτλ..

Posted in: Uncategorized by theidea Comments Off on Στουπί – Εκπομπή 2η

Αυτοοργανωμενο bar στην αυλή της κατάληψης

Αυτοοργανώνουμε τις ανάγκες μας και την καθημερινότητά μας μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Συναντιόμαστε μακριά από τους κανόνες του κέρδους και της μαζικής κουλτούρας των μαγαζιών. Ενισχύουμε οικονομικά την κατάληψη και το Ταμείο Αλληλεγγύης της κατάληψης.Στηρίζουμε τις καταλήψεις.

10/08 & 11/08

ΜΕΤΑ ΤΙΣ 21:00

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  10/09 ΠΑΝΚ ΡΟΚ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11/09 ΧΙΠ ΧΟΠ ΚΑΦΕΝΕΣ

 

Posted in: Hip-Hop Καφενείο, καφενειο by apertus Comments Off on Αυτοοργανωμενο bar στην αυλή της κατάληψης

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ !

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ !

Στη Μεσοχώρα Τρικάλων υπάρχει ένα φράγμα που θα δημιουργήσει μία μεγάλη λίμνη. Εκεί πηγαίνουμε από το 2007. Αλλά αν γίνει η λίμνη θα καταστραφεί ο Αχελώος, το φυσικό περιβάλλον και πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τα σπίτια τους. Για αυτό ελάτε να αγωνιστούμε αν δεν θέλουμε να γίνει ένας ατελείωτος βούρκος το δεύτερο μεγαλύτερο ποτάμι στην Ελλάδα μαζί με τα χωριά του. Αγαπάμε τη φύση, τα δάση τα βουνά, τα ποτάμια, και τα χωριά, την Πίνδο και την Μεσοχώρα. Τα χαιρόμαστε και τα υπερασπιζόμαστε.

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΕΙ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΝΕΡΟ!

9-14 Αυγούστου 2018 κατασκήνωση στις όχθες του ποταμού,

10-13 Κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, συζητήσεις και προβολές βίντεο στην κεντρική πλατεία του χωριού. Έκθεση φωτογραφίας και έντυπου υλικού από αγώνες για τον φυσικό κόσμο. Περιηγήσεις στο ποτάμι και πεζοπορίες.

Κυριακή 12 Αυγούστου, 12μ.μ. ΣΥΓΚΈΝΤΡΩΣΗ στην πλατεία της Μεσοχώρας – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στη στέψη του φράγματος.

Παιδική Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα

Posted in: Αχελώος by axeloosasa Comments Off on Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ !

Ανακοίνωση της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα – Αύγουστος 2018

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ – ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ Υ/Η ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΑ

ΕΝAΝΤΙA ΣΤΗΝ «ΠΡΑΣΙΝΗ» AΝAΠΤΥΞΗ, ΤA ΦΡAΓΜAΤA ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

Η επαπειλούµενη στις µέρες µας οριστική καταστροφή του ποταµού Αχελώου µέσω της αυτόνοµης λειτουργίας του Υ/Η φράγµατος στη Μεσοχώρα, του Υ/Η εργοστασίου και του τεχνητού ταµιευτήρα στην περιοχή του άνω ρου του – η οποία είχε µείνει ανέγγιχτη- και η εκτροπή του σε επόµενο χρόνο, από τη φυσική λεκάνη απορροής του προς τη Θεσσαλία θα επιφέρει ανυπολόγιστες καταστροφές τόσο στις ορεινές κοιλάδες, τα φυσικά οικοσυστήµατα και τους ανθρώπινους οικισµούς του καταποντίζοντάς τα στη λάσπη, όσο και στο ευάλωτο δέλτα των εκβολών του στο Ιόνιο όπου σχηµατίζονται µοναδικοί υδροβιότοποι. Να σηµειώσουµε ότι ολόκληρο το χωριό της Μεσοχώρας Τρικάλων προβλέπεται να απαλλοτριωθεί αναγκαστικά από τη ΔΕΗ και να εκκενωθεί ενώ µεγάλο µέρος του, όπως και άλλοι παραποτάµιοι οικισµοί, θα κατακλυσθούν από τα νερά του τεχνητού ταµιευτήρα.

Σήµερα, αυτή η καταστροφική για την περιοχή προοπτική είναι περισσότερο ορατή από τότε που ξεκίνησαν να κατασκευάζονται τα γιγαντιαία Υ/Η φράγµατα στα τέλη της δεκαετίας του 80΄. Η σηµερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, πλήρως ευθυγραµµισµένη στις νεοφιλελεύθερες αντικοινωνικές πολιτικές λεηλασίας του φυσικού κόσµου και του κόσµου της εργασίας, που επέβαλαν όλες οι προηγούµενες κυβερνήσεις, η ΕΕ και το ΔΝΤ, στις οποίες εντάσσεται και η ολοκλήρωση των Υ/Η έργων και η ιδιωτικοποίηση τους, ολοκλήρωσε τις διαδικασίες αποδέσµευσης του Υ/Η φράγµατος Μεσοχώρας από το συνολικό έργο της εκτροπής, το οποίο έχει µπλοκάρει προσωρινά από το Σ.τ.Ε., ώστε να λειτουργήσει άµεσα – όπως έχουν εξαγγείλει από τον Οκτώβρη του 2015, ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κ. Αγοραστός και ο αντιπρόεδρος της ΔΕΗ Γ. Ανδριώτης.

Στις 2 Αυγούστου 2017, υπογράφηκε από τον Αναπληρωτή Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτη Φάµελλο, η ΑΕΠΟ (Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) του υδροηλεκτρικού έργου του φράγµατος της Μεσοχώρας.Σε συνέντευξη Τύπου που συµµετείχαν οι Σωκράτης Φάµελλος, Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Εµµανουήλ Παναγιωτάκης, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύµβουλος ΔΕΗ, Κων/νος Αγοραστός, Περιφερειάρχης Θεσσαλίας και Κων/νος Μαράβας, Δήµαρχος Πύλης, και παραβρέθηκαν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλίας, εκτέθηκαν οι µεθοδεύσεις των κρατικών αξιωµατούχων για την άµεση λειτουργία του Υ/Η φράγµατος στην περιοχή της Μεσοχώρας.Συγκεκριµένα, µε βάση το χρονοδιάγραµµα που τέθηκε στη συνέντευξη τύπου, η έµφραξη του ποταµού θα γίνει το αργότερο τον Ιούλη του 2019, οπότε και θα αρχίσει να λειτουργεί το Υ/Η εργοστάσιο.

Παράλληλα η ΔΕΗ, η οποία αποτελεί για το κράτος άµεσο στόχο ιδιωτικοποίησης µέσω του ΤΑΙΠΕΔ, έχει εγκρίνει κατόπιν εντολής του ΥΠΕΚΑ, τον απαιτούµενο προϋπολογισµό, περίπου 20 εκατοµµύρια ευρώ, για την αποπεράτωση του Υ/Η φράγµατος και του εργοστασίου της Μεσοχώρας καθώς και περίπου 90 εκατοµµύρια ευρώ για την καταβολή αποζηµιώσεων για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις σπιτιών και κτηµάτων των κατοίκων του χωριού. Πρόκειται δηλαδή για την συνέχιση της κατασπατάλησης από το κράτος τεράστιων ποσών κοινωνικού πλούτου για τη λειτουργία κατασκευαστικων έργων που θα επιφέρουν καταστροφικά αποτελέσµατα στο περιβάλλον, τις τοπικές κοινότητες και την κοινωνία συνολικά, και τα οποία θα αποδοθούν για εκµετάλλευση και κερδοφορία σε ιδιώτες µαζί µε το αποκλειστικό δικαίωµα εκµετάλλευσης του νερού του ποταµού και των παρακείµενων εκτάσεων.

Επιπλέον το ζήτηµα της εκτροπής του Αχελώου συνεχίζει να αποτελεί κεντρική στόχευση του κράτους µε την συνεχή χρηµατοδότηση για τη συντήρηση των έργων που ήδη έχουν κατασκευαστεί (σήραγγα εκτροπής, τµήµα του φράγµατος στη Συκιά κλπ) ώστε να προχωρήσει τµηµατικά το εποµενο διάστηµα. Έτσι, όσον αφορά συγκεκριµένα την εκτροπή του Αχελώου από τη φυσική λεκάνη απορροής του προς τη Θεσσαλία, εκφράστηκε στη συνέντευξη τύπου η πρόθεση να πραγµατοποιηθεί το επόµενο διάστηµα, αφού επανεξεταστούν οι τεχνικοί όροι του έργου. Συγκεκριµένα, ο Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτης Φάµελλος αναφέρθηκε σε “αναθεώρηση του σχεδίου διαχείρισης υδατικής λεκάνης” και “τροποποίηση του παλαιότερου λανθασµένου σχεδίου της εκτροπής”, ώστε να προσπεραστούν θεσµικά κολλήµατα του παρελθόντος. Να υπενθυµίσουµε ότι το κόµµα του ΣΥΡΙΖΑ εµφανιζόνταν για χρόνια ως αντίθετο στην κατασκευή και λειτουργία των µεγάλων Υ/Η φραγµάτων και της εκτροπής του Αχελώου. Ωστόσο η παρουσία του στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις είχε σαφή στόχο: την προσπάθεια διαµεσολάβησης και χρησιµοποίησής τους ως εργαλείο διαπραγµατευτικής ισχύος από τον ίδιο µέσα στους θεσµούς, αποσκοπώντας εν τέλει στην αφοµοίωση των κοινωνικών αγώνων, την απονεύρωση και µετατροπή τους σε δεξαµενή ψήφων για την ανέλιξή του στην εξουσία. Η ολοκληρωτικά ηττηµένη αντίληψη που προώθησε, ότι µπορούν να δικαιωθούν οι πόθοι και οι διεκδικήσεις των αγωνιζόµενων ανθρώπων µέσα από τους θεσµούς, συµπυκνώνεται και στο κεντρικό αίτηµα της δηµιουργίας Υπουργείου Περιβάλλοντος για την προάσπιση του Αχελώου και συνολικότερα της φύσης, που έθετε από το 2007 µέχρι το 2010 η Πανελλαδική Κίνηση Ενάντια στην Εκτροπή. Αυτό το αίτηµα ικανοποιήθηκε το 2010 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο η πρώτη εξαγγελία του υπουργείου περιβάλλοντος τον ίδιο χρόνο, µιλούσε για αποπεράτωση και αυτοτελή λειτουργία του Υ/Η φράγµατος της Μεσοχώρας για την παραγωγή «πράσινης» ενέργειας. Λίγα χρόνια αργότερα αυτή την απόφαση και µε την ίδια επιχειρηµατολογία έρχεται να υλοποιήσει το σηµερινό Υπουργείο Περιβάλλοντος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.Επίσης, έχει σηµασία να υπενθυµίσουµε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ µέσω της Παναλλαδικής Κίνησης Ενάντια στην Εκτροπή επιχείρησε από το 2007 να εµφανιστεί ως µοναδικός εκφραστής του αγώνα προάσπισης του ποταµού Αχελώου και της Μεσοχώρας, συκοφαντώντας και παρεµποδίζοντας κάθε µη ελεγχόµενη από τον ίδιο αγωνιστική έκφραση και δράση. Ωστόσο έτσι όπως απέτυχε να επιβληθεί στο κίνηµα, γελοιοποιήθηκε και εξαφανίστηκε µετά το 2010 από κάθε αγωνιστική κινητοποίηση, έτσι αποτυγχάνει και σήµερα να απευθυνθεί στην κοινωνία µε µια στοιχειώδη σοβαρότητα. Ενώ ως κυβέρνηση προωθεί µε κάθε τρόπο τη λειτουργία του µεγαλύτερου στην Ελλάδα Υ/Η φράγµατος καθώς και πλήθος άλλων καταστροφικών σχεδιασµών, όπως το ανοιχτό µεταλλείο χρυσού στη Β.Α. Χαλκιδική για την εξυπηρέτηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ως κόµµα “αυτοκαταγγέλεται” και επιχειρηµατολογεί κατά των µεγάλων φραγµάτων, προσπαθώντας απεγνωσµένα να συντηρήσει τις φιλοπεριβαλλοντικές και φιλολαϊκές αυταπάτες που καλλιέργησε τα προηγούµενα χρόνια. Λίγα χρόνια µετά το σχηµατισµό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η εµπιστοσύνη που υπέκλεψε από σηµαντικό µέρος του πληθυσµού, εξανεµίζεται µαζί µε την ακύρωση όλων των προσδοκιών που καλλιέργησε το προηγούµενο διάστηµα.

Από τη πλευρά µας, ως Αυτόνοµη Συνάντηση Αγώνα, µη προσδοκώντας τίποτε ουσιαστικό από τους θεσµικούς διαµεσολαβητές – χειραγωγούς, και έχοντας βαθιά επίγνωση ότι οι λογικές ανάθεσης και η εµπιστοσύνη στην αριστερή, όπως και σε κάθε άλλη, κυβέρνηση οδηγεί στην παραίτηση και την ήττα των κοινωνικών αγώνων, οργανώνουµε από τα κάτω τις αντιστάσεις µας και στήνουµε αναχώµατα στην επέλαση κράτους και κεφαλαίου, µε σκοπό να πυκνώσουν οι δεσµοί αλληλεγγύης και συντροφικότητας των αγωνιζόµενων και να συντεθούν οι αρχές και οι θέσεις τους στην κατεύθυνση µιας συνολικότερης επιλογής ρήξης µε την εξουσία και τις αντικοινωνικές επιταγές της. Στηρίζουµε τις τοπικές πρωτοβουλίες αντίστασης οι οποίες είναι ουσιαστικές για τη δυναµική και την εξέλιξη του αγώνα, και απευθυνόµαστε ευρήτερα σε όλο τον κόσµο του αγώνα και την κοινωνία συνολικά πιστεύοντας ότι αυτός ο αγώνας δεν αφορά ένα στενά τοπικό περιβαλλοντικό ζήτηµα, αλλά ένα κεντρικό πολιτικό ζήτηµα.

Αντιλαµβανόµενοι τον ποταµό Aχελώο ως µέρος τού φυσικού κόσµου που λεηλατείται από το κράτος και το κεφάλαιο, κοινή συνείδηση όσων βρεθήκαµε από το 2007 στη Μεσοχώρα ήταν να παρέµβουµε εκεί ακριβώς όπου εξελίσσονται οι καταστροφικές δραστηριότητες και να συµβάλουµε στην αναζωπύρωση του αγώνα ενάντια στα φράγµατα και την εκτροπή του ποταµού, τις αµµοληψίες και την αποψίλωση των παρόχθιων δασών. Αντίθετα µε µια λογική που θέλει τον αγώνα είτε να αυτοπεριορίζεται είτε να αποµακρύνεται από το σηµείο των φραγµάτων και της εκτροπής και εντέλει να αδρανοποιείται, µε ολέθριες επιπτώσεις για αυτήν την επιλογή αλλά και αρνητική επίδραση στον ευρύτερο αγώνα για την προάσπιση του ποταµού.

Πολλοί κάτοικοι της Μεσοχώρας από το 1990 διάλεξαν τον αξιοπρεπή δρόµο της αντίστασης, και είναι στο χέρι τους να τον συνεχίσουν και σήµερα. Κόντρα στην τοπική εξουσία (Δηµαρχία και Περιφέρεια) και τα συµφέροντα που παίζονται στις πλάτες τους για χάρη της ΔΕΗ, του κράτους και των κατασκευαστικών εταιρειών, αλλά και πέρα από θεσµικές και κοµµατικές λογικές διαφόρων παραγόντων που καλλιεργούν αυταπάτες. Από τη µεριά µας, επιζητώντας τη ριζοσπαστικοποίηση, την όξυνση, τη γενίκευση και το συντονισµό του κοινωνικού αγώνα από τα κάτω, στεκόµαστε αλληλέγγυοι πλάι σε όλους όσοι αγωνίζονται συλλογικά ενάντια στη λεηλασία της φύσης. Και θεωρούµε την αγωνιστική παρουσία µας στο χώρο όπου διαπράττεται το έγκληµα των φραγµάτων και της εκτροπής απαραίτητη και χρήσιµη για την εξέλιξη και την ανάπτυξη τόσο του αγώνα για την προάσπιση του Αχελώου και των τοπικών κοινωνιών στον άνω ρου του, όσο και για την προάσπιση του φυσικού κόσµου και της κοινωνίας συνολικότερα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ – Αύγουστος 2018

Posted in: ανακοινώσεις, Αχελώος by axeloosasa Comments Off on Ανακοίνωση της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα – Αύγουστος 2018

ΑΛΗΤΕΙΑ ΠΑΡΤΥ, Σάββατο 11/8/2018, από τις 20:00, στο Παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3

 

Posted in: Αφίσες, εκδηλώσεις, Κατάληψη Βύρωνος 3 by anarxikoikavalas Comments Off on ΑΛΗΤΕΙΑ ΠΑΡΤΥ, Σάββατο 11/8/2018, από τις 20:00, στο Παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3

Αφίσα για τη στέγη και ενάντια στην τουριστικοποίηση

«Ποιος πληρώνει τις διακοπές σου;”

«Όταν κλείνεις ένα διαμέρισμα, σκέψου τις τιμές των ενοικίων που αυξάνονται για τους ντόπιους, την άνοδο της τουριστικοποίησης και τον κόσμο που υπόκειται σε κοινωνικό εκτοπισμό. Για κάθε τουριστικό διαμέρισμα, κάποιος κάτοικος πρέπει ν’ αφήσει το σπίτι του”.

Η αφίσα στα αγγλικά συμπληρώνει κείμενό μας στα ελληνικά για τη στέγη και ενάντια στην τουριστικοποίηση που μοιράστηκε στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου λίγες μέρες πριν.

Posted in: Κείμενα-αφίσες της ΕΣΕ by Ε.Σ.Ε Ιωαννίνων Comments Off on Αφίσα για τη στέγη και ενάντια στην τουριστικοποίηση

Προβολή της ταινίας ‘SOUND OF NOISE’, Δευτέρα 13/8/2018, στις 22:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

 


Το Sound of noise είναι μια Σουηδική ‘εγκληματική κωμωδία’ του 2010 από τον Ola Simonsson και τον Johannes Stjärne Nilsson. Είναι η ιστορία μιας ομάδας μουσικών που κάνουν τρομοκρατική επίθεση σε μια πόλη, εκτελώντας μουσική σε αντικείμενα στα διάφορα ιδρύματα της πόλης. Η ταινία αποτελεί συνέχεια της ταινίας Μιούζικαλ για ένα Διαμέρισμα και Έξι Τραγουδιστές του 2001, η οποία έγινε από τους ίδιους ανθρώπους και ακολούθησε την ίδια ιδέα. Ο τίτλος προέρχεται από το Ιταλικό φουτουριστικό μανιφέστο του 1913 Luigi Russolo «Η Τέχνη των Θορύβων

Ο αστυνομικός Amadeus Warnebring γεννήθηκε σε μια μουσική οικογένεια με μακρά ιστορία διάσημων μουσικών. Κατά ειρωνικό τρόπο, μισεί τη μουσική. Η ζωή του ρίχνεται σε χάος όταν μια μπάντα τρελών μουσικών αποφασίζει να εκτελέσει μια μουσική αποκάλυψη χρησιμοποιώντας την πόλη ως την ορχήστρα τους … Αδικαιολόγητα, ο Warnebring ξεκινά την πρώτη του μουσική έρευνα.

Posted in: εκδηλώσεις, Κατάληψη Βύρωνος 3, Προβολές by anarxikoikavalas Comments Off on Προβολή της ταινίας ‘SOUND OF NOISE’, Δευτέρα 13/8/2018, στις 22:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Εκδηλώσεις στην Μεσοχώρα Τρικάλων

Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα
του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού

Wolfi Landstreicher – Ξένοι σε έναν Άγνωστο Κόσμο

Μερικές σκέψεις πάνω στο να είσαι αναρχικός στον 21ο αιώνα

Το «Ξένοι σε έναν άγνωστο κόσμο» είναι ένα βιβλίο σε συνέχειες -που βρίσκεται σε εξέλιξη- από τον Wolfi Landstreicher και εμφανίζεται σε κάθε τεύχος του περιοδικού «Modern slavery» (Μοντέρνα σκλαβιά).

Εισαγωγή

«…είμαστε μόνοι, με έναν ολόκληρο κόσμο στραμμένο εναντίον μας».

Andrea Dorea

Υπήρξα αναρχικός για πάνω από τριάντα χρόνια τώρα. Για ’μένα, αυτό δεν ήταν ποτέ μια ταυτότητα προς προσκόλληση, μια ετικέτα για να μου δώσει μια αίσθηση του ανήκειν. Ήταν, μάλλον, μια συνεχής πρόκληση να αντιμετωπίσω τη ζωή μου με έναν συγκεκριμένο τρόπο, εγείροντας σταθερά το ερώτημα του τι σημαίνει να απορρίπτεις κάθε μορφή κυριαρχίας και εκμετάλλευσης στη ζωή σου, σε πρακτικό επίπεδο. Αυτή δεν είναι μια απλή ερώτηση με εύκολες απαντήσεις, αλλά ένα πρόβλημα, με το οποίο πρέπει να παλεύω συνεχώς, επειδή αντιμετωπίζω έναν κόσμο εδώ και τώρα, στον οποίο η κυριαρχία και η εκμετάλλευση καθορίζουν τις κοινωνικές σχέσεις, στον οποίο τα περισσότερα άτομα στερούνται κάθε δυνατότητας να καθορίσουν τη δική τους ύπαρξη, αποξενωμένοι από τη δημιουργική ενέργεια, μέσω της οποίας θα μπορούσε να πραγματωθεί ένα τέτοιο έργο. Ως αναρχικός, έχω πάρει την απόφαση να απορρίπτω και να πολεμώ αυτόν τον κόσμο. Αυτό με κάνει έναν λιποτάκτη, ένα αουτσάιντερ, στην πραγματικότητα, έναν ξένο σε έναν εξωγήινο κόσμο. Προφανώς, αυτό δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Κάποια χρόνια πριν έγραψα: «Δεν είμαι ένας φιλειρηνικός άνθρωπος, ένα ανθρώπινο περιεχόμενο και πρόθυμος να δεχτώ τη θέληση των θεών. Όχι, είμαι ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε πόλεμο – με τον κόσμο και με την κοινωνία, στην πραγματικότητα, αλλά και με τον εαυτό μου και αυτούς που αγαπώ πιό πολύ». Και νομίζω ότι αυτό ισχύει αναπόφευκτα για κάθε αναρχική, που είναι ειλικρινής στην επιθυμία της να ζήσει την άρνησή της στις επιβολές της άρχουσας τάξης. Για να ξεπεράσει κανείς την απομόνωση αυτής της άρνησης, είναι αναγκαίο να αναζητήσει συνεργούς, με τους οποίους θα επανοικειοποιηθεί τη δημιουργική ενέργεια, με την οποία μπορούμε να οικοδομήσουμε τη ζωή μας μαζί, με τους δικούς μας όρους και με τους οποίους θα χρησιμοποιήσουμε αυτήν την ενέργεια για να καταστρέψουμε τον ξένο κόσμο, που μας επιβάλλει η άρχουσα τάξη. Παλεύω σταθερά με το ερώτημα για το πώς να διαδώσω αυτόν τον τρόπο ζωής και πώς να συνεχίσω αυτό το σχέδιο με χαρά. Οι σκέψεις, που ακολουθούν, πηγάζουν απο αυτό το ερώτημα.

Αν αναφερθώ κυρίως στους αναρχικούς, μιλώντας για το σκοπό που επιδιώκω, αυτό είναι γιατι είμαι αναρχικός και επιλέγω να διεξάγω τα έργα μου με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ακριβώς λόγω αυτού. Την ίδια στιγμή, γνωρίζω πολύ καλά πως η συνενοχή δεν μπορεί να περιοριστεί στους αναρχικούς. Υπάρχουν εκείνοι που μισούν τις συνηθισμένες, ασυλλόγιστες ημερήσιες δραστηριότητες, σχέσεις και ρόλους, που απαρτίζουν αυτήν την κοινωνία και που με τη σχεδόν καθολική ασυνείδητη αποδοχή τους επιβάλλονται σε όλους εμάς, οι οποίοι, ωστόσο, δεν εκφράζονται μέσα απο επαναστατικές ή αναρχικές ιδέες. Παρ’ όλα αυτά, δρουν εναντίον αυτής της κοινωνίας στη ζωή τους και είναι, επίσης, εν δυνάμει συνένοχοι. Στην πραγματικότητα, μόνο με το να είμαστε ανοιχτοί σε τέτοιες σχέσεις, μπορούμε εμείς οι αναρχικοί να δραπετεύσουμε απο τα ghetto, μέσα στα οποία χάνουμε τόσο εύκολα τους εαυτούς μας. Γι ‘αυτό, απευθύνω αυτές τις σκέψεις κυρίως στους αναρχικούς, αλλά και σε όποιον περιφρονεί τις επιβολές υποδούλωσης αυτής της κοινωνίας.

Υπάρχουν λέξεις, που θα χρησιμοποιήσω στο γραπτό αυτό, τις οποίες όμως δεν εμπιστεύομαι. Ξέρω οτι είναι προβληματικές και εύκολα παρερμηνεύσιμες. Για τον λόγο αυτό, θα χρησιμοποιήσω κάποιες φορές τη λέξη «εμείς». Υπάρχουν συνθήκες, μέσα στις οποίες η ακριβής μεταφορά είναι η καλύτερη, για να εκφράσω αυτό που θέλω να πω. Όσο δύναμαι, θα αγνοήσω το γενετικό «εμείς» για χάρη του τρίτου προσώπου, αλλά όπου αυτό δημιουργεί μια αδέξια και δυσάρεστη ανάγνωση και αναφέρομαι στα ανθρώπινα όντα γενικά, θα χρησιμοποιήσω αυτήν την αναξιόπιστη λέξη. Επιπλέον, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί οτι η κοινωνία, το κράτος, η οικονομία, η θρησκεία κλπ δεν είναι πράγματα που μπορούν να δράσουν απο μόνα τους. Είναι, περισσότερο, κοινωνικές σχέσεις, δραστηριότητες, που τα άτομα φέρνουν εις πέρας, με έναν συνήθη και απερίσκεπτο τρόπο, γενικότερα. Με αυτήν τη σειρά, συχνά θα χρησιμοποιώ τη «στενή» μορφή της φράσης «η κοινωνία κάνει αυτό», «το κράτος κάνει εκείνο» κλπ, θα ήθελα, όμως, ο αναγνώστης να έχει υπόψιν του ότι αυτό είναι απλά μια απλούστευση, γιατί στην πραγματικότητα, αυτοί που τα κάνουν αυτά είναι τα άτομα, με το να διαδραματίζουν τους προκαθορισμένους, σύνηθεις ρόλους και δραστηριότητες, που δημιουργούν και διατηρούν τις θεσμικές δομές αυτής της κοινωνίας. Εν τέλει, αυτές οι σκέψεις είναι εξερευνήσεις, όχι τελικά συμπεράσματα. Ως τέτοιες, εγώ τις θεωρώ ένα εργαλείο προς χρήση για ’μένα και για άλλους, στην ανάπτυξη και την επέκταση των σχεδίων μας για την επανοικειοποίηση των ζωών μας και την καταστροφή της κοινωνικής τάξης, που τις έκλεψε απο ’μάς.

Κεφάλαιο 1ο – Ζώντας σε έναν ξένο κόσμο

«Ο δικός μας είναι ένας «τελειωμένος» κόσμος, στον οποίο η μη εκπλήρωση έχει δημιουργήσει μια γενική αδυναμία και εκκενώσει από κάθε ηθική ευθύνη. Ο άνθρωπος έχει αρνηθεί τον έλεγχο πάνω στον κόσμο και ως εκ τούτου, μας χτυπάει η μια καταστροφή μετά την άλλη, η κάθε μια πιο «αναπόφευκτη» από την τελευταία.»

Andrea Dorea

Τι σημαίνει να ζεις σε έναν κόσμο ξένο; Παρ’ όλ’ αυτά, η κατάσταση δεν είναι έτσι μόνο για τους αναρχικούς και τους επαναστάτες, τους συνειδητά εχθρούς αυτού του κόσμου. Είναι η φυσιολογική συνθήκη της ζωής μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία. Η αποξένωση καθορίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις σε έναν κόσμο εργασίας και χρημάτων, πολιτικής και οικονομίας, όπου ο πλούτος και η εξουσία είναι συγκεντρωμένα σε λίγα χέρια. Κάτω απο τέτοιες συνθήκες, δεν υπάρχει καμία ευθής σχέση ανάμεσα στις σκέψεις των ατόμων, τις επιθυμίες τους, τις δραστηριότητες τους και την έκβασή τους. Η «ζωή» είναι κάτι που συμβαίνει σ’ αυτούς, όχι κάτι που δημιουργούν. Είναι μια ξένη επιβολή πάνω στο τίποτα, στο οποίο έχουν μετατραπεί. Αν συνεχίσουν να επιθυμούν έντονα με μια δημιουργική ενέργεια, που απαιτεί να εκφράζεται, η συνθήκη αυτή είναι αβάσταχτη. Αλλά, για να το καταπολεμήσουν αυτό, χρειάζεται να κατανοήσουν τον τρόπο λειτουργίας του.

Επιβίωση εναντίον ζωής

Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η αποξένωση είναι η κεντρική βάση των κοινωνικών σχέσεων σ’ αυτόν τον κόσμο, είναι το γεγονός ότι οι απαιτήσεις για επιβίωση δεν είναι απλώς διαχωρισμένες από την επιθυμία για μια πλήρη και παθιασμένη ζωή, αλλά στην πραγματικότητα, έρχονται σε αντίθεση μ’ αυτήν. Οι θεσμοθετημένες και συνήθεις δραστηριότητες και σχέσεις, που περιλαμβάνουν την κοινωνία της αγοράς και του κράτους, δημιουργούν μια πραγματικότητα, στην οποία είμαστε αναγκασμένοι να θυσιάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής μας, με σκοπό να βγάλουμε χρήματα για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, πολύ περισσότερο από το να καταναλώνουμε τις ζωές μας στην προσωπική μας απόλαυση και δημιουργική εξερεύνηση. Για να το θέσω κι αλλιώς, αυτός ο κόσμος μας εκβιάζει στο να τον αναπαράγουμε, στο να θυσιάζουμε τους εαυτούς μας στη συνεχιζόμενη ύπαρξη και επέκτασή του.

Αυτό μου είναι πραγματικά οικείο, αφού έχω αρχίσει να συναντώ όλο και μεγαλύτερη δυσκολία στο να φέρω εις πέρας ό,τι θέλω στη ζωή μου και έχω δεί έναν αυξανόμενο αριθμό φίλων να πέφτουν σε δεινή οικονομική κατάσταση, τώρα τελευταία. Υπάρχουν συγκεκριμένες συνθήκες, που όξυναν την πίεση του κοινωνικού εκβιασμού της επιβίωσης, οικονομικές πραγματικότητες, αλλαγές στις συνθήκες παραγωγής και τις ταξικές σχέσεις, που έχουν κάνει τα πράγματα πολύ πιο δύσκολα παντού. Η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι, κι αυτή ξεχωριστά, σε κακή κατάσταση αυτήν τη στιγμή και ως είθισται, αυτοί που βρίσκονται στον πάτο το πληρώνουν πιο ακριβά. Και δεν υπάρχει τίποτα στο να είσαι επαναστάτης ή αναρχικός, που να δημιουργεί ανοσία σ’ αυτές τις δυσκολίες.

Δυστυχώς, για το μεγαλύτερο μέρος, παρά τις κριτικές, που εμείς οι αναρχικοί έχουμε ασκήσει στους εχθρούς της κοινωνίας, τείνουμε να αναζητούμε άμεσες λύσεις σε κατακερματισμένα και κονιορτοποιημένα μέσα. Παρ’ όλο που μπορεί να το αναγνωρίζουμε, με όρους των ονείρων και των επιθυμιών μας, ένας Obama ή ένας Nader δεν είναι καλύτεροι από έναν Bush, δεν εφαρμόζουμε την ίδια λογική στις επιλογές που μας προσφέρει αυτή η κοινωνία για να επιβιώσουμε. Σε έναν βαθμό, αυτό είναι αναπόφευκτο, όσο υπάρχει αυτή η κοινωνία. Δεν υπάρχει τίποτα ζωτικά παθιασμένο και αναζωογονητικό στην πείνα. Πτώση – όλα είναι απλά τρόποι επιβίωσης μέσα στην κοινωνία και τη δουλειά, το επίδομα ανεργίας, τις σχολικές επιχορηγήσεις, τις απάτες, τις κλεψιές, σκουπίδια, τίποτα περισσότερο. Το θέμα είναι ότι η επιβίωση εντός κοινωνίας είναι πάντα κατακερματισμένη και κονιορτοποιημένη κι αυτός είναι ο λόγος, που είναι απαραίτητη για να προσπαθήσουμε να φέρουμε τη χαρά στη ζωή και τα σχέδια της εξέγερσης ενάντια σ’ αυτήν την κοινωνία να υπερισχύσουν ενάντια στην επιβίωση, έτσι ώστε να μπορούμε να μετατρέψουμε τις κατακερματισμένες δραστηριότητες, μέσα απο τις οποίες επιβιώνουμε, σε απλά εργαλεία για τα έργα μας και τις ζωές μας, χρησιμοποιώντας τα ενάντια στην κοινωνία που τα επιβάλλει.

Αυτό είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο σχέδιο. Περιλαμβάνει το να βλέπουμε πέρα από το ποιοι είμαστε, πέρα από τους περιορισμούς της παρούσας ύπαρξής μας. Και αυτό περιλαμβάνει το να μάθουμε πώς να αναγνωρίζουμε τους συνεργούς, όταν τους συναντάμε, μαθαίνοντας πώς να υφαίνουμε μαζί τις προσπάθειές μας για να ξεφύγουμε από τα όρια αυτής της κοινωνίας και τις επαναστάσεις μας ενάντια στις επιβολές της επιβίωσης. Τέτοιες προσπάθειες υπάρχουν όπου οι άνθρωποι δεν έχουν οδηγηθεί στα όρια της απελπισίας, όπου ακόμα και η ελάχιστη ευχαρίστηση μπορεί να εισέλθει στις ζωές των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί απο’ μάς έχουμε βιώσει τις στιγμές αυτές του να ζείς πέρα από τα όρια που επιβάλλονται από αυτήν την κοινωνία. Στην εισαγωγή του στο «Dancing in the streets» (Χορεύοντας στους δρόμους), ο Franklin Rosemontπεριγράφει μια τέτοια εμπειρία στο North Beach, στο Σαν Φρανσίσκο, κατά τη διάρκεια του Beat Era. Συσχετίζει την εμπειρία των ανθρώπων, που αποφάσισαν να δώσουν τη ζωή τους, τη δημιουργικότητα τους και την προτεραιότητα της απόλαυσης τους ενάντια στην επιβίωση κι έτσι, βρήκαν τρόπους να φροντίσουν το μετά χωρίς να εμποδίζουν το πριν. Με τα λόγια του: «Σχεδόν όλοι ήταν φτωχοί, αλλά κανείς δεν πεινούσε και οι νεοεισερχόμενοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να βρουν ένα μέρος για να μείνουν. Στο North Beach, το 1960, αυτό που είχε σημασία ήταν η ποίηση, η ελευθερία, η δημιουργικότητα και το να περνάς καλά». Είναι ένα ουτοπικό όνειρο, που αντιμετωπίζει τις άθλιες πραγματικότητες της ύπαρξης αυτής, δημιουργώντας έτσι μια ουτοπική πρακτική στο παρόν χωρίς να καταφεύγεις στη φυγή. Την ίδια στιγμή, αναγνωρίζω ότι αυτές ήταν διαφορετικές, πιο εύκολες, πιο ευημερούσες στιγμές. Όπου η ευημερία ακόμα φαίνεται να υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη δυτική Ευρώπη, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό απο το πιστωτικό σύστημα και γι’αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θα παίξουν αυτό το παιχνίδι, η ψευδαίσθηση της ευημερίας εξαφανίζεται. Αυτοί, που δεν συνεχίζουν να το παίζουν, παραμένουν σε διαρκές χρέος, που τους σκλαβώνει όλο και πιό πολύ, στον ατέρμονο κύκλο του δούλευε-πλήρωνε και όσο το πιστωτικό σύστημα καταρρέει, στις ραφές είναι δύσκολο να φανταστείς ότι αυτή η ψευδαίσθηση θα κρατήσει, για όποιον διαθέτει ένα ψήγμα νοημοσύνης, πολύ περισσότερο. Αλλά, ο αποξενωμένος κόσμος διατηρεί τη βαμπιρίστικη λαβή του πάνω στις ζωές των άλλων και μόνο μέσα σε μια αδιάκοπη εξέγερση εναντίον του είναι δυνατόν να διακόψεις προσωρινά την αναμονή και να κατανοήσεις αυτές τις στιγμές της πραγματικής ζωής.

Δύσκολες ώρες

Οι άνθρωποι ζουν σε έναν ξένο κόσμο, από τη στιγμή που η οικονομία και το κράτος πρωτοεμφανίστηκαν για να κυριαρχήσουν πάνω στη ζωή, η συγκεκριμένη, όμως, γενιά ζει εξαιρετικά δύσκολες ώρες. Οι διαβεβαιώσεις μερικών δεκαετιών πρίν έχουν καταρρεύσει σε όλα τα επίπεδα και η «σιγουριά», που εκφράζουν αυτοί που εξουσιάζουν αυτόν τον κόσμο, συνεχίζεται σε έναν όλο και πιο τραχύ τόνο, όσο οι αποτυχίες τους συνδυάζονται με τις τρομακτικές συνέπειες των επιτυχιών τους, να εκθέσουν την αβέβαιη φύση του κόσμου, που έχει δημιουργηθεί για όλους. Όντως, είναι η καθημερινή μας δραστηριότητα (δουλειά, κατανάλωση, η αναπαραγωγή της κοινωνικής πραγματικότητας στους ρόλους και τις προκαθορισμένες σχέσεις, που παίζει ο καθένας μας κάθε μέρα) που δημιουργεί τον κόσμο αυτόν. Και όμως, έχει δημιουργηθεί εναντίον μας, τοποθετώντας την ευημερία μας και ακόμα περισσότερο την ύπαρξη μας σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Η αβεβαιότητα σε όλα τα επίπεδα έχει έρθει να ορίσει την ανθρώπινη ύπαρξη, όσο ζούμε σε έναν καταστροφικό κόσμο, ο οποίος είναι ένα προϊόν και μια αξίωση της καπιταλιστικής κοινωνίας και της βιομηχανικής μηχανής της.

Από τη στιγμή που άρχισε να αναπτύσσεται, ο καπιταλισμός είναι η καταστροφή για τον καθένα, εκτός από τους άρχοντες και τους διαχειριστές της κοινωνίας. Μπορεί να επιβιώσει μόνο μέσα από την επέκτασή του και η επέκτασή του απαιτεί το συνεχόμενο ξεριζωμό των ανθρώπων από τα εδάφη και τις σχέσεις, που τους παρέχουν την ύπαρξή τους. Αυτό είναι απαραίτητο, ώστε να μπορέσουν οι καπιταλιστές να αποκτήσουν πρόσβαση σε πρώτες ύλες και να εξαναγκάσουν τους ανθρώπους σε μια κατάσταση, στην οποία θα είναι εξαρτημένοι από το να ξεπουλάνε τις ώρες της ζωής τους, σαν αντάλλαγμα για έναν μισθό, για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Η επέκταση του κεφαλαίου, όμως, απαιτεί επίσης και την ανάπτυξη ενός βιομηχανικού συστήματος παραγωγής, που ήταν η αρχή για την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Παρόλο που οι καταστροφές είναι κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας από την αρχή, μέσα στις τελευταίες δεκαετίες έχει σημειωθεί μια αξιοσημείωτη άυξηση στον αριθμό και την ένταση των καταστροφών. Αυτό δεν θα ’πρεπε να αποτελεί έκπληξη. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του βιομηχανικού συστήματος συσσωρεύονται και αυτό το σύστημα επεκτείνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Τα τεχνολογικά συστήματα γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα και εύθραυστα και ως συνέπεια, είναι πιο επιρρεπή στη δυσλειτουργία και τη βλάβη. Όλο αυτό έχει συμβάλλει σε μια κατάσταση, όπου τα συστήματα είναι όλο και πιο διασυνδεδεμένα και χρησιμοποιούν υλικά, των οποίων τις ενδεχόμενες επιπτώσεις δεν γνωρίζουμε. Έτσι, οι βλάβες αυτές μπορούν να είναι πραγματικά καταστροφικές.

Βιομηχανικές καταστροφές, όπως το Three Mile Island, το Chernobyl, το Bhopal, το Τokaimura (Ιαπωνία[1] και το Baiă Mare (Ρουμανία[2], ξεχωρίζουν εξαιτίας της έκτασης της ζημιάς και των κραυγαλέων τεχνολογικών αιτίων. Παρόμοιες, όμως, καταστροφές, σε μικρότερη κλίμακα, είναι κομμάτι της φυσιολογικής λειτουργίας του βιομηχανικού συστήματος. Στη Baiă Mare, για παράδειγμα, υπήρξαν πολλές διαρροές χημικών τη χρονιά πριν την καταστροφή, μια άλλη μικρότερη τον ίδιο μήνα, και ένα σταθερό πανηγύρι τέτοιων τον επόμενο χρόνο. Ομοίως, χημικές διαρροές στον ποταμό Μισισσιπή δολοφονούσαν αργά όλο και περισσότερα από τα παράκτια ύδατα του Κόλπου, κατά μήκος της νότιας ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, πολύ πριν τη διαρροή πετρελαίου της British Petroleum το 2010. Οι χειρότερες, ίσως, καταστροφές είναι οι αυτές που συμβαίνουν σταδιακά, με επιπτώσεις που γίνονται ξεκάθαρες μόνο μετά από χρόνια καταστροφής.

Οι αποκαλούμενες, όμως, «φυσικές» καταστροφές έχουν γίνει πιο συχνές και πιο καταστροφικές. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να μιλήσουμε ειλικρινά για τις απλές φυσικές καταστροφές πια. Κάθε καταστροφή είναι κοινωνική. Απ’ τη μια πλευρά, η καπιταλιστική ανάγκη για επέκταση προωθεί «οικονομικά αποδοτικές» μεθόδους παραγωγής και κατασκευής, που δημιουργούν μια κατωτερότητα, που είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει δραστικά την καταστροφή, που προκλήθηκε από διάφορες άλλες καταστροφές. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ότι κατά τη διάρκεια των σεισμών στην Τουρκία, το 1999, ήταν κατά κύριο λόγο οι πιο καινούριες κατασκευές που κατέρρευσαν. Οι παλιές, χτισμένες πριν να αναλάβει ο καπιταλισμός την κατασκευή στην περιοχή, άντεξαν την καταστροφή. Απ’ την άλλη, τα τεχνολογικά προγράμματα του κράτους και του κεφαλαίου σχεδόν πάντα παίζουν έναν ρόλο στην ένταση και τη συχνότητα των «φυσικών» καταστροφών. Εάν ο ακριβής ρόλος των υπόγειων πυρηνικών όπλων, που δοκιμάζονται στην αυξανόμενη ένταση και συχνότητα των σεισμών, τίθεται πάλι επό τάπητος, ο ρόλος της βιομηχανικής μόλυνσης στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή, που σίγουρα έχει εντείνει τους τυφώνες, τις πλημμύρες, τις χιονοθύελλες και άλλες καιρικές καταστροφές τα τελευταία χρόνια, είναι αρκετά προφανής. Ζούμε σε μια κοινωνία, που γεννά την καταστροφή.

Οι καταστροφές, όμως, δεν είναι απλώς μια δυσάρεστη επιρροή αυτής της κοινωνικής τάξης. Απαιτεί τέτοιες καταστροφές. Τώρα που η κοινωνική τάξη του καπιταλισμού έχει απλωθεί σε όλον τον κόσμο, η συνεχιζόμενη καταστροφή είναι απαραίτητη για να διατηρήσει την παραγωγική επέκταση. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο εξαιτίας της ανάγκης για αποκατάσταση των πληγειθέντων περιοχών, αλλά και εξαιτίας των συνθηκών, που παρέχουν δικαιολογίες για τις καινούριες τεχνολογικές εξελίξεις, που φέρεται να προορίζονται για τον περιορισμό των βλαβερών συνεπειών των καταστροφών, αλλά στην πραγματικότητα, προορίζονται για την επέκταση των κερδών. Επιπρόσθετα, η απειλή της καταστροφής παίζει έναν απαραίτητο ρόλο στην αιτιολόγηση του ρόλου των ειδικών και της ηγεσίας τους. Σκιαγραφώντας καταστροφές ως πιο άμεσα και απομονωμένα γεγονότα, ταmedia μας προστατεύουν από το να διατηρούμε συνδέσεις και να πετυχαίνουμε μια κατανόηση της κοινωνικής λειτουργίας της καταστροφής, δίνοντάς της το χαρακτήρα μιας αναπόφευκτης μοίρας. Αυτό διατηρεί την απειλή ως μια πηγή μιας λανθάνουσας ατμόσφαιρας φόβου, που υπηρετεί τους κυβερνήτες αυτού του κόσμου. Οι καταστροφές, όμως, γίνονται όλο και περισσότερο συχνές και έντονες και το βιομηχανικό σύστημα, που επιβάλλεται από το κεφάλαιο, μόνο χειρότερα μπορεί να τα κάνει. Οι εμπειρογνώμονες και οι τεχνολογικές διορθώσεις τους γίνονται όλο και λιγότερο πειστικές λύσεις, όπως κάθε νέα τεχνολογική διόρθωση φέρνει το δικό της τρένο της καταστροφής μαζί της.

Όπως επεσήμανα νωρίτερα, ο καπιταλισμός ξεκίνησε την επέκταση του με το ξερίζωμα τεράστιου αριθμού ανθρώπων από τη ζωή που είχαν δημιουργήσει για τον εαυτό τους. Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα η πλειοψηφία των λαών του κόσμου έχουν καταφέρει να διατηρήσουν την ύπαρξη τους ως αγρότες, κηπουροί, βοσκοί και κτηνοτρόφοι, με μόνο περιστασιακή άμεση επαφή με την πραγματικότητα του καπιταλισμού. Στις δυτικές χώρες, όπου ο καπιταλισμός προχωρά μπροστά, ένα αυξανόμενο τμήμα των ξεριζωμένων έγιναν μισθωτοί εργάτες και ταξικοί αγώνες άρχισαν να εκδηλώνονται εντός των βιομηχανικών κλάδων. Δίπλα δίπλα με την αιματηρή καταστολή, οι κυβερνήτες έκαναν κάποιες παραχωρήσεις στους εργαζομένους, συνήθως μέσω συνδικαλιστικών διεκδικήσεων. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, υπήρχαν εγγυήσεις για τους εργαζόμενους και συστήματα κοινωνικής πρόνοιας για τους φτωχούς, που φάνηκαν ότι εγγυούνται τουλάχιστον την επιβίωση στις περισσότερες δυτικές χώρες. Την ίδια στιγμή, όμως, ο καπιταλισμός είχε έρθει στην πραγματικότητα για να εξουσιάσει την υφήλιο και τα αποτελέσματα αυτής της παγκόσμιας κυριαρχίας είχαν αρχίσει να εμφανίζονται.

Η πιο οφθαλμοφανής επιρροή της επέκτασης του καπιταλισμού ανά την υφήλιο είναι ο συνεχιζόμενος ξεριζωμός των ανθρώπων από τη ζωή που ήξεραν. Στη φάση αυτή, περισσότερο από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στις πόλεις. Επειδή δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις για όλους αυτούς τους ανθρώπους στην αγορά εργασίας, πολλοί βρίσκονται σε γκέτο και παραγκουπόλεις, συμπληρώνοντας μια ύπαρξη στο έγκλημα ή στην παραοικονομία. Επιπρόσθετα, οι εθνοτικές, οι εθνικιστικές και οι θρησκευτικές συγκρούσεις, οι επιδημίες ή απλά η φτώχεια, οδήγησαν έναν αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων να βγουν στον δρόμο ή στην ανοιχτή θάλασσα, με την ελπίδα να βρουν κάτι καλύτερο.

Αυτοί οι, συχνά παράνομοι, μετανάστες είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμοι ως φθηνό εργατικό δυναμικό, ενώ ζουν σε ένα μόνιμο φόβο σύλληψης και απέλασης. Αυτοί που καταφέρνουν να συνεχίσουν τη ζωή τους σε μικρές παραδοσιακές κοινότητες, όπου το κεφάλαιο δεν έχει ακόμα διεισδύσει πλήρως, παρ’ όλα αυτά αισθάνονται τις επιπτώσεις του, με τη μορφή ενός χώρου που συρρικνώνεται, με την εισβολή ρύπων, με αεροπλάνα να διέρχονται απο πάνω, τη μεταφορά να τους προσπερνά, άτομα να έρχονται για να τους αλλάξουν, στα πρότυπα του κυρίαρχου κόσμου.

Αυτή η επέκταση ανά την υφήλιο πάει χέρι χέρι με μια οικονομική και τεχνολογική αναδόμηση, που έχει επιτρέψει στο κεφάλαιο να υπονομεύσει τις παλιές εγγυήσεις για τους εργαζόμενους και τους φτωχούς στη Δύση. Όσο η ευημερία περικόπτεται, είναι όλο και πιο δύσκολο να βρει κανείς μια σίγουρη δουλειά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουν σε περιστασιακές δουλειές ή σκατιάρικα επαγγέλματα, όπου είναι αναμενόμενο να παραιτηθούν ή να απολυθούν μετά από ένα σύντομο διάστημα. Το φαινόμενο των αστέγων είναι σε άνοδο. Τα έσοδα δεν μπορούν να «ακολουθήσουν» τα νοίκια που αυξάνονται και τους λογαριασμούς κοινής ωφελείας. Πολλοί δεν μπορούν να πληρώσουν για την ιατρική τους περίθαλψη. Η παράνομη δραστηριότητα και η «μαύρη» οικονομία είναι απαραίτητες για την επιβίωση όλο και περισσότερων ανθρώπων.

Εν ολίγοις, το κεφάλαιο έχει έρθει για να κυριαρχήσει στον κόσμο, ρίχνει όλο και περισσότερους ανθρώπους στο περιθώριο της κοινωνίας, μετατρέποντας την εκμετάλλευση και τις στερήσεις στην απειλή του αποκλεισμού. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί μια κατάσταση, που όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα νιώσουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν, εστιάζοντας την οργή τους εναντίον της άρχουσας τάξης.

Είναι φανερό ότι μπορούμε να αντιληφθούμε την αυξανόμενη διείσδυση του κοινωνικού ελέγχου και των μεθόδων αστυνόμευσης και φυλακής σε κάθε παράμετρο της καθημερινότητας. Το κράτος γνωρίζει ότι ο ξεριζωμός, που είναι απαραίτητος για την επέκταση του κεφαλαίου, αρχίζει τώρα να αφαιρεί τον πολιτισμό από αυτά που ξεριζώνει, δημιουργώντας έναν αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων δυσαρεστημένων, χωρίς απαιτήσεις και μάλιστα, με τίποτα απολύτως να πουν σε όσους βρίσκονται στην εξουσία. Γι’ αυτό, προσπαθεί να πάρει τον μηχανισμό με το μέρος του, για να κρατήσει αυτήν την αναταραχή φαινομενικά παράλογη, σποραδική και απομονωμένη, ακατανόητη από τον ίδιο της τον εαυτό, όπως είναι και για το κράτος. Στο άμεσο επίπεδο των δρόμων, αυτό σημαίνει στρατιωτικοποίηση της αστυνόμευσης. Αυτή είναι μια αμφίδρομη ανάπτυξη, κατά την οποία οι αστυνομικές δυνάμεις των πόλεων λαμβάνουν στρατιωτική εκπαίδευση σε αστικούς ελιγμούς, ενώ οι στρατιωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο σε διεθνείς και εγχώριες αστυνομικές επιχειρήσεις. Το κράτος ασκεί, επίσης, πίεση εναντίον όσων θεωρεί πιθανή απειλή. Οι ιστορίες των mediaπροσπαθούν να παρουσιάζουν τέτοιους εχθρούς του κράτους ως δαίμονες, έτσι ώστε να τους απομονώσουν απο τους υπόλοιπους εκμεταλλευόμενους. Έτσι, σε κάποια μέρα, οι αναρχικοί βρίσκονται κάτω από έντονη πίεση και παντού, οι συνειδητοποιημένοι επαναστάτες στοχοποιούνται. Επιπρόσθετα, οι τεχνολογίες επιτήρησης διαδίδονται μέσα στο αστικό τοπίο, δημιουργώντας ένα αποκεντρωμένο και πανταχού παρόν αποτέλεσμα – το γεγονός οτι βρισκόμαστε σε συνεχή επιτήρηση, έχει σκοπό να μετατρέψει εμάς τους ίδιους σε μπάτσους.

Οι τεχνολογίες αυτές, όμως, είναι εύθραυστες, δυσλειτουργικές κάποιες φορές και πάντα βασίζονται στον άνθρωπο για την επεξεργασία των πληροφοριών που συλλέγουν. Αυτό αντανακλά μια άλλη παράμετρο της ανάγκης για επέκταση του ελέγχου μέσα σε ολόκληρο τον κοινωνικό τομέα. Για να επιτευχθεί αυτό, το κράτος πρέπει να βασίζεται σε ένα εύθραυστο, ανεπαρκώς ανεπτυγμένο τεχνολογικό δίκτυο, ένα απέραντο δίκτυο με πολλές τρύπες και πολλές αδυναμίες. Γι’ αυτόν τον λόγο, πρέπει να βασίζεται στο να πείσει τους ανθρώπους να επιτηρούν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

Για να πείσει τους ανθρώπους προς αυτήν την κατεύθυνση, το κράτος χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο όπλο του: το φόβο. Η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ, για να παρελάσει μια σειρά απειλών μπροστά στα μάτια του κόσμου. Από την καταστροφή στην τρομοκρατία, από το έγκλημα στην πιο πρόσφατη επιδημία, από την απειλή της ανεργίας και της έλλειψης στέγης σε μια υποτιθέμενη γενετική προδιάθεση για καρκίνο ή σχιζοφρένεια, τα ΜΜΕ διακηρύσσουν ότι ο καθένας είναι υπό συνεχή επίθεση και ότι μόνο το κράτος και οι ειδικοί του μπορούν να σταθούν ανάμεσα στην ολέθρια καταστροφή και όλους εμάς. Με τον τρόπο αυτόν, οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου πείθουν σχεδόν τους πάντες να δεχτούν την αστυνόμευση και να γίνουν, όντως, μπάτσοι του εαυτού τους. Όσο οι αρχές χτίζουν μια ευάερη φυλακή γύρω μας, τα καταφέρνουν πολύ καλά στην εκπαίδευση των περισσοτέρων ανθρώπων να ευχαριστούν τους δεσμότες τους ή, ακόμα χειρότερα, να είναι οι δεσμότες του εαυτού τους. Κι όμως, μια προσεκτική ματιά σ’ αυτές τις απειλές δείχνει ότι αυτές, που δεν αποτελούν απλές επινοήσεις για να δικαιολογήσουν συγκεκριμένες τεχνολογικές και πολιτικές εξελίξεις, στην πραγματικότητα, προκαλούνται από την κοινωνική τάξη του ίδιου του κράτους και του κεφαλαίου, από τον κόσμο που αυτή η τάξη κατασκευάζει. Κι αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο να μείνει κρυφό.

Αυτή είναι μια πολύ ανολοκλήρωτη και σύντομη σκιαγράφηση των δύσκολων στιγμών, που ζούμε αυτήν τη στιγμή. Ως αναρχικός, δεν ενδιαφέρομαι καθόλου να μοιρολογήσω γι’ αυτό. Το περισσότερο που μπορεί να προσφέρει το κεφάλαιο, το κράτος αυτό και όλα τα θεσμικά όργανα του πολιτισμού αυτού, δεν θα με ικανοποιούσε πια. Είμαι ένας ξένος και ένας εχθρός για τον κόσμο αυτόν και όχι ένας ρεφορμιστής. Το ενδιαφέρον μου να ερευνώ την πραγματικότητα είναι για να κατανοώ τον κόσμο, που αντιμετωπίζω στο τώρα, έτσι ώστε να μπορώ να βγάλω ένα συμπέρασμα για το πώς να δημιουργήσω μια ζωή για μένα, ενάντια σ’ αυτήν την πραγματικότητα, βρίσκοντας τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσω και τους συνεργούς, με τους οποίους θα δράσω ενάντια σε έναν κοινωνικό κόσμο, που έκλεψε τη ζωή σας και τη ζωή μου.

Η ζωή ως τάση

Εάν όλοι οι εκμεταλλευόμενοι, οι στερημένοι, οι ξεριζωμένοι είναι ξένοι σ’ αυτόν τον ξένο κόσμο, τότε δεν είναι αυτή η αποξένωση τέτοια, που να ξεχωρίζει εμένα ως αναρχικό. Ούτε είναι η επίγνωση αυτής της κατάστασης. Είναι, μάλλον, το γεγονός ότι αναγνωρίζω σ’ αυτήν την αποξένωση μια μνημειώδη κλοπή – την κλοπή της ζωής μου (και της ζωής όλων) από την κοινωνική τάξη – και ότι γι’ αυτόν τον λόγο, επιλέγω να είμαι ένας άσπονδος εχθρός της τάξης αυτής, αγωνιζόμενος να πάρω πίσω τη ζωή μου εδώ και τώρα, συνεργαζόμενος με άλλους, που αγωνίζονται για το ίδιο πράγμα, όπου αυτό είναι δυνατό.

Η οικονομία και το κράτος έχουν επεκτείνει το εύρος τους παντού [4], οπότε δεν υπάρχει σίγουρα κανένα μέρος, στο οποίο να μπορώ να δραπετεύσω για να χτίσω τη ζωή μου. Η επιθυμία μου να έχω τη ζωή μου δική μου και η εχθρότητα μου απέναντι στην κοινωνική τάξη συνεχώς αντιμετωπίζουν αυτήν την επιβεβλημένη πραγματικότητα. Δημιουργώ τη ζωή μου για τον εαυτό μου, αλλά όχι σε συνθήκες της επιλογής μου. Την ίδια στιγμή, είμαι έξω για να καταστρέψω τις συνθήκες αυτές κι έτσι, η ζωή μου υπάρχει ως μια αέναη τάση ενάντια σ’ αυτό, στο οποίο αυτή η κοινωνία αντιτίθεται. Εφόσον δεν είμαι χριστιανός (ή αριστεριστής), πρόθυμος να θυσιάσω τη ζωή μου για ένα ανώτερο καλό, δεν είμαι και πρόθυμος να περιμένω για να ξεκινήσω τα πειράματά μου για την ανάκτηση της ζωής μου, μέχρι αυτές οι συνθήκες – που τώρα είναι παγκόσμιες – να καταστραφούν. Τα πειράματα αυτά, όμως, προσκρούουν διαρκώς πάνω στην κοινωνική πραγματικότητα. Δεν έχω παρά να επιτεθώ σ’ αυτήν.

Τι σημαίνει, όμως, αυτό σε πρακτικό επίπεδο; Πώς δημιουργώ τη ζωή μου ως μια επίθεση ενάντια στον κοινωνικό κόσμο που την κλέβει; Τα ερωτήματα αυτά δεν μπορούν να απαντηθούν μια και καλή. Όλες οι τελικές απαντήσεις θα αντιστοιχούσαν σε ένα σύνολο κανόνων, ένα σύνολο επαναπροσδιορισμένων συνθηκών, που ελέγχουν τη ζωή μου. Οι απαντήσεις μου σε τέτοια ερωτήματα πρέπει να είναι δικές μου και πρέπει οι ίδιες να τίθενται υπό αμφισβήτηση σε καθημερινή βάση. Αυτό είναι που κρατά τη ζωή μου στο παιχνίδι, που την κάνει να αξίζει να τη ζω.

Αν η αναρχική τάση είναι η ώθηση για να πάρω πίσω τη ζωή μου όσο κινούμαι ενάντια στην καθημερινή πραγματικότητα αυτής της κοινωνίας, τότε χρειάζομαι να αναπτύξω μια ιδέα της ζωής μου ως σύνολο, ως συνεχή δημιουργία, όχι ως ασύνδετα θραύσματα. Δεν είναι δυνατό να συνεχίσω μ’ αυτήν τη δημιουργική διαδικασία στην απομόνωση, γιατί ζω σε σχέση με τους άλλους. Οι περισσότερες, όμως, από τις σχέσεις αυτές είναι επιβεβλημένες. Είναι κοινωνικοί ρόλοι, που συνδέονται με τον κοινωνικό ρόλο σαν τα γρανάζια μιας μηχανής, μας κάνουν, όμως, να νιώθουμε περισσότερο σαν μπάλες του μπιλιάρδου, που συγκρούονται η μία με την άλλη και φεύγουν μακριά όσο πιο γρήγορα γίνεται, λόγω της αποστροφής μας. Οι καταστασιακοί θεωρούν ότι χρειαζόμαστε να μάθουμε να ανατρέψουμε τους ρόλους αυτούς, να τους στρέψουμε ενάντια στην κοινωνία που τους επιβάλλει και θεωρώ πως αυτό είναι ένα χρήσιμο ανατρεπτικό έργο. Το πιο σημαντικό, όμως, ώστε να πάρω τη ζωή μου πίσω, είναι το γεγονός ότι χρειάζομαι να καλλιεργήσω σχέσεις συγγένειας και συνενοχής με τους άλλους, συνειδητές σχέσεις, που αναπτύσσουμε ως τρόπους για τη δημιουργία της ζωής μας μαζί. Δεν μιλάω για το σχηματισμό συλλογικοτήτων, στις οποίες μια κοινωνική οντότητα οικειοποιείται και πάλι τις ζωές των ατόμων που τις απαρτίζουν, αλλά πιο πολύ για υπολογισμό των τρόπων για να συνυφάνουμε τις ζωές μας, τις επιθυμίες μας, τους αγώνες μας, τις δυνατότητες και τους πόρους μας, έτσι ώστε η ζωή κάθε ατόμου να ενισχύεται και να γίνεται πιο πλήρης η ίδια. Μέσα σε ένα τέτοιο γενικό πλαίσιο, όπου δημιουργούμε τις ζωές μας μαζί ενάντια στον κόσμο, η καταστασιακή πρακτική, που αναφέρθηκε πρωτύτερα, μπορεί να γίνει ένα εργαλείο υπονόμευσης καταστάσεων, που αυτή η κοινωνία μας επιβάλλει, στα δικά μας μέτρα επανάκτησης των ζωών μας και καταστροφής αυτής της κοινωνίας.

Έχω επισημάνει πως, σ’ αυτήν την κοινωνία, η επιβίωση έρχεται σε αντίθεση με μια πλήρη και παθιασμένη ζωή. Κι όμως, είναι προφανές ότι αν κάποιος πεθάνει από την πείνα ή την έκθεση, δεν θα έχει μια τέτοια ζωή. Έτσι, εδώ είναι ένας άλλος τομέας της έντασης. Το να μιλήσουμε εδώ για την πρακτική της κατάληψης, της κλοπής ή για παρόμοιες δραστηριότητες ως λύσεις, θα σήμαινε το να χάσουμε το νόημα. Θεωρώ πως ο καθένας, που το διαβάζει αυτό, είναι ικανός να εντοπίσει διαφορετικούς τρόπους επιβίωσης. Το ερώτημα είναι: πώς προσπερνάω την κυριαρχία της επιβίωσης στη ζωή μου; Πώς μετατρέπω τα μέσα, με τα οποία παίρνω ό,τι χρειάζομαι για να επιβιώσω, σε απλά εργαλεία δημιουργίας της ζωής μου, με έναν επεκτατικό και παθιασμένο τρόπο; Πώς μπορώ να το κάνω αυτό μαζί με άλλους, με τους συντρόφους και τους συνεργούς μου, οι οποίοι, επίσης, πασχίζουν να κατανοήσουν τη ζωή τους; Και πάλι, δεν υπάρχουν τελικές απαντήσεις. Εκτός αν έχουμε μια ιδέα του τι θέλουμε να κάνουμε με τη ζωή μας, εκτός αν «έχουμε έναν καλό λόγο να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι», αυτά τα ερωτήματα είναι ανούσια. Απλά, θα παρασυρθούμε από τις απαιτήσεις της επιβίωσης και τις «εναλλακτικές» όπως η κατάληψη, η κλοπή ή η εξαπάτηση, θα είναι απλά άλλες μορφές εργασίας. Μια αντιστροφή προοπτικής είναι χρήσιμη για να ξεκινήσουμε να δημιουργούμε τις ζωές μας ως ένα εν εξελίξει έργο. Εδώ είναι που η αποφυγή της δουλειάς δίνει τρόπο για την καταστροφή της δουλειάς ως κοινωνική σχέση, επειδή οτιδήποτε κάνουμε για τα λεφτά ή την επιβίωση (ακόμα και τα επαγγέλματα) θα γίνουν ένα απλό εργαλείο, ένα προσωρινό μέσο, στο εν εξελίξει έργο της δημιουργίας των ζωών μας, στην εξέγερση ενάντια σ’ αυτήν την κοινωνική τάξη.

Έχω μιλήσει σχετικά με την ανεύρεση συνεργών στις μάχες ενάντια στην κοινωνία. Δεν χρειάζεται να είναι όλοι αναρχικοί. Η επιθυμία για «κάτι εντελώς διαφορετικό» δεν ανήκει αποκλειστικά σε όσους φέρουν αυτήν την ταμπέλα. Ούτε είναι μια συνειδητή επίγνωση αυτής της επιθυμίας απαραίτητη για μια ατομική ή κοινωνική σύγκρουση, για να εκδηλωθεί σε δράση. Οι περισσότερες από αυτές τις συγκρούσεις προκαλούνται από συγκεκριμένες καταστάσεις. Αυτοί, που εμπλέκονται, ανταποκρίνονται σε κάτι συγκεκριμένο που τους εξαγρίωσε. Συχνά, όμως, αρχίζουν να δρουν από μόνοι τους, χωρίς τη μεσολάβηση από οργανισμούς εκπροσώπησης, αρνούμενοι να διαπραγματευτούν, δρώντας για τον εαυτό τους. Οι αναρχικοί είναι, επίσης, γενικά μέσα στους εκμεταλλευόμενους και τους στερημένους αυτής της κοινωνίας και αντιμετωπίζουν την ίδια άμεση πραγματικότητα. Έτσι, τέτοιες καταστάσεις παρέχουν έναν χώρο εξερεύνησης της ολοκλήρωσης σε μια πιο ευρεία κλίμακα. Εξαιτίας της φύσης των αναρχικών ιδανικών, ωστόσο, η συμμετοχή μου σ’ αυτές τις κοινωνικές συγκρούσεις θα εκφράσει το ίδιο είδος έντασης, που υπάρχει στη ζωή μου. Όπως όλοι οι άλλοι, σίγουρα θέλω άμεση ανακούφιση από κάποιες από τις πιο δυσάρεστες παραμέτρους της ζωής μου, δεν θα θυσιάσω, όμως, ποτέ την επιθυμία μου να κάνω τη ζωή μου δική μου σ’ αυτές τις άμεσες συνθήκες. Έτσι, θα φέρω αυτήν την επιθυμία σε κάθε σύγκρουση ως ηθελημένη τάση προς την αυτονομία και την ελευθερία. Θέλουμε ο τρόπος, με τον οποίο θα διαχειριστούμε αυτές τις συγκρούσεις, να αντανακλά τον τρόπο, με τον οποίο θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Γι’ αυτό, επιμένω να χρησιμοποιώ μια μεθοδολογία χωρίς ιεραρχία και πρωτοπορία. Αυτό δημιουργεί μια ένταση της προσπάθειας να ενθαρρύνει τάσεις προς την αυτο-οργάνωση και την αυτόνομη άμεση δράση, που ήδη υπάρχουν σε συγκεκριμένες συγκρούσεις, χωρίς να πέφτουν σε έναν ευαγγελικό ή αρχηγικό ρόλο, που θα υπονόμευε την επιθυμία μου για συνεργούς σε μια σχέση τόσο σταθερή όσο το τσιμέντο. Επειδή βίσκομαι συνειδητά σε πόλεμο με την κοινωνική τάξη, η συμμετοχή μου σε οποιαδήποτε ευρεία κοινωνική σύγκρουση θα πάρει τη μορφή παρέμβασης, που ευελπιστεί να διευρύνει το όραμα αυτής της σύγκρουσης, προωθώντας την στο σημείο, που δεν υπάρχει επιστροφή. Από τη στιγμή, όμως, που δεν έχω καμία επιθυμία να είμαι αρχηγός ή δάσκαλος ή ευαγγελιστής – ρόλοι που παρεμβαίνουν στην ικανότητα μας να είμαστε άτομα, που αλληλεπιδρούν με άλλα άτομα – , η παρέμβαση αυτή θα είναι πάντα ένα βάδισμα σε τεντωμένο σχοινί, ανάμεσα στο βίωμα της δικής μου μάχης σε επίπεδο καθημερινής ζωής και στο να βρω τους τρόπους να συνδέσω αυτήν τη μάχη με τη μάχη όλων εκείνων των εκμεταλλευόμενων και των στερημένων ανθρώπων, που μάχονται ενάντια στη συνθήκη αυτή.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να εξετάζω όλες τις περιοχές, στις οποίες υπάρχει αυτή η ένταση. Το θέμα, όμως, είναι ότι ως ένας ξένος μέσα σε έναν ξένο κόσμο, που έχει επίγνωση αυτής της αποξένωσης και έχει επιλέξει να δώσει μάχη εντάντια σ’ αυτόν τον κόσμο, κάθε στιγμή της ζωής μου ως αναρχικός είναι μια ένταση, μια ένταση ενάντια σε κάτι, για το οποίο δεν έχω καν λέξεις και ενάντια στα όρια της επιβεβλημένης πραγματικότητας. Γι’ αυτόν τον λόγο, το να είσαι αναρχικός στον κόσμο αυτόν είναι μια επιλογή, που πρέπει να γίνεται σε κάθε στιγμή, απαλλαγμένη απο ηθικά ή προγραμματικά δεκανίκια. Σε έναν κόσμο, που αντιτίθεται στην ελεύθερη ζωή, δημιουργημένο στην ολότητά του, ο μόνος τρόπος να έχω τη ζωή μου είναι να τη ζήσω ως ένα ποσοστό, που παίζω κάθε μέρα.

Σημειώσεις:

1. Το 1999, ραδιενεργό υλικό διέρρευσε στον πυρηνικό σταθμό εδώ, προκαλώντας σημαντική περιβαλλοντική ζημιά για μια ακτίνα πολλών μιλίων γύρω από αυτό.

2. Μια σημαντική διαρροή επικίνδυνων χημικών ουσιών συνέβη εδώ τον Ιανουάριο του 2000, που κατέστρεψε τριακόσια μίλια της ζωής στα ποτάμια Lapus, Samos, Τίσα και Δούναβη.

3. Γνωστή επίσης και ως «υπερθέρμανση του πλανήτη». Παρά το γεγονός ότι η γενική τάση είναι προς υψηλότερες μέσες θερμοκρασίες, οι πραγματικές επιπτώσεις της, όπως τη βιώνουν, είναι πολύ πιο χαοτικές, γι’ αυτό προτιμούν να την αποκαλούν παγκόσμια κλιματική αλλαγή.

4. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο έλεγχος του κράτους και του κεφαλαίου είναι απόλυτος. Στην πραγματικότητα, αυτή η εκτεταμένη πρόσβαση σε παγκόσμιο επίπεδο έρχεται περίπου σε βάρος του ελέγχου, που εκτείνεται στα όριά του, γεγονός που το καθιστά πολύ αδύναμο παντού. Αυτό συμβαίνει επειδή η επέκταση γίνεται δυνατή κυρίως μέσω της χρήσης περίπλοκων και εύθραυστων τεχνολογικών δικτύων (συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής τεχνολογίας της γραφειοκρατίας), που είναι αναπόφευκτα γεμάτα τρύπες.

Posted in: Αρχείο, Εγχώρια, Κείμενα, νέα by ragnarok Comments Off on Wolfi Landstreicher – Ξένοι σε έναν Άγνωστο Κόσμο , , , , , ,

Προβολή της ταινίας ”ISLE OF DOGS”, Δευτέρα 6/8/2018, στις 22:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

 

Το Νησί των Σκύλων

Isle of Dogs

του Γουές Αντερσον

Το νέο stop-motion animation του Γουές Αντερσον – ένα απολαυστικό, πανέμορφο και καυστικά πολιτικό σχόλιο πάνω στα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τα κατοικίδια της ζωής μας. Αργυρή Αρκτος Σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Η πρώτη stop motion ταινία του Γουές Αντερσον είχε ως βασικό ήρωα μια αλεπού και η δεύτερη την πιο αξιαγάπητη αγέλη σκύλων που είδαμε ποτέ στο σινεμά, σε ένα φιλμ που είναι τόσο γεμάτο από ομορφιά αλλά και σκληρότητα, υπέροχους χαρακτήρες, απολαυστικές λεπτομέρειες αλλά και πολιτικό μήνυμα. Η ιστορία του ξεκινά πίσω στην εποχή των σαμουράι με έναν πρόλογο που μιλά για το προαιώνιο μίσος της δυναστείας των Κομπαγιάσι για τους σκύλους, πριν μεταφερθεί είκοσι χρόνια στο μέλλον, στην πόλη του Μεγκασίτι, στην οποία μια επιδημία γρίπης των σκύλων έχει «αναγκάσει» τον δήμαρχο Κομπαγιάσι να εξορίσει όλα τα σκυλιά σε ένα γειτονικό νησί-σκουπιδότοπο.

Και είναι εκεί όπου ο μακρινός ανιψιός του, Ατάρι Κομπαγιάσι, θα προσγειωθεί ψάχνοντας τον αγαπημένο σκύλο-σωματοφύλακά του Βούλες, ο οποίος ήταν ο πρώτος που εκδιώχθηκε από την πόλη στο νησί. Με την βοήθεια μιας αγέλης σκυλιών που όλα ήταν κάποτε κατοικίδια εκτός από τον αδέσποτο Αρχηγό, θα διασχίσει το μήκος αυτού του τόπου εξορίας μέχρις ότου να ανακαλύψει τι συνέβη στον σκύλο του, σε ένα ταξίδι που είναι προφανώς κυριολεκτικό όσο και μεταφορικό, γεμάτο περιπέτεια και επίπεδα αυτογνωσίας.

Τοποθετημένο σε μια ρετροφουτουριστική Ιαπωνία για λόγους που έχουν να κάνουν μόνο με την αγάπη του Αντερσον και της ομάδας των συνεργατών του (οι Ρόμαν Κόπολα Τζέισον Συόρτσμαν και Κουνίτσι Νομούρα που έγραψαν μαζί του το σενάριο) για το γιαπωνέζικο σινεμά, από τον Κουροσάουα έως τον Μιγιαζάκι, τις φουτουριστικές ταινίες και φυσικά τα σκυλιά, το «Isle of Dogs» είναι ένα σκυλο-μεζεδάκι για τα μάτια, μια σειρά από υπέροχα ταμπλό βιβάν γεμάτα από τόσες πολλές λεπτομέρειες που σε κάνουν να αδημονείς για την στιγμή που θα το ξαναδείς, ή για εκείνη που θα το μελετήσεις προσεκτικά πατώντας ξανά και ξανά το pause.

Μα είναι η ιστορία του, γεμάτη αξιολάτρευτα ιδιαίτερους ήρωές και βασισμένη σε μια γνώριμη μα εντελώς απολαυστική διαδρομή φιλίας και θριάμβου του μικρού, του αδύνατου, του παραμελημένου που σε κάνει να ταυτιστείς και να αγαπήσεις το φιλμ ακόμη περισσότερο. Γιατί το «Isle of Dogs» ακόμη κι αν έχει ως πιο θετικούς από τους ανθρώπινους ήρωές του, τον 12χρον Ατάρι και μια Αμερικανίδα μαθήτρια ενός ιαπωνικού σχολείου δεν είναι προφανώς μια ταινία για παιδιά.

Πίσω από την εξιστόρηση αυτού του ταξιδιού προς την αμοιβαία εμπιστοσύνη, την βαθιά φιλία και την αγάπη, υπάρχει μια κάθε άλλο παρά κρυμμένη πολιτική παραβολή για τους κινδύνους της απόλυτης εξουσίας, τον φασισμό, την ρητορική της εθνικής καθαρότητας, την καταπίεση της διαφορετικότητας, ακόμη και το μεταναστευτικό.

Ομως ακόμη κι αν μιλά για τόσα πολλά και τόσα σοβαρά, ίσως η μόνη στιγμή που το φιλμ στραβοπατά είναι το ίσως λίγο πιο βιαστικό και «τακτοποιημένο» τέλος του, αφού στην διάρκειά του κατορθώνει με αριστοτεχνική λεπτότητα να ισορροπήσει την τρυφερότητα με μερικές αληθινά σκοτεινές, ακόμη και βίαιες σκηνές και να δώσει σχεδόν σε όλους τους χαρακτήρες του, σκύλων αλλά κι ανθρώπων την πολυπλοκότητα, τα επίπεδα, τα χαρακτηριστικά που θα τους κάνουν ξεχωριστούς.

Γεμάτο αξιομνημόνευτες στιγμές, δίχως να φοβάται τα συναισθήματα, το χιούμορ, την συγκίνηση αλλά και την θλίψη ή την μελαγχολία, το «Isle of Dogs» διερωτάται «whatever happened to man’s best friend?», αλλά στην ουσία δεν ρωτά τι συνέβη ή τι απέγιναν οι σκύλοι, μα τι στ΄ αλήθεια συνέβη στον σύγχρονο άνθρωπο. Κι όχι δεν χρειάζεται να κοιτάξεις στην Ιαπωνία του μέλλοντος για να βρεις την ερώτηση καίρια κι επείγουσα.

 

Posted in: Αφίσες, εκδηλώσεις, Κατάληψη Βύρωνος 3, Προβολές by anarxikoikavalas Comments Off on Προβολή της ταινίας ”ISLE OF DOGS”, Δευτέρα 6/8/2018, στις 22:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3