«Θα έρθει μια εποχή, που σιωπή μας από τον τάφο θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα» Αύγουστος Σπάις (Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών)

«Θα έρθει μια εποχή, που σιωπή μας από τον τάφο
θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα»

Αύγουστος Σπάις
Αναρχικός εργάτης που εκτελέστηκε στο Σικάγο, 1886

Στις 4 Μαΐου το 1886, κατά την διάρκεια εργατικής διαδήλωσης στο Σικάγο δημιουργήθηκαν μεγάλης έντασης αναταραχές που οδήγησαν στη σύγκρουση τους πληρωμένους απεργοσπάστες-τσιράκια των αφεντικών, που οπλοφορούσαν (με την αστυνομία στο πλευρό τους) με εξεγερμένους και εξεγερμένες, μικρούς και μεγάλους. Με αφορμή αυτό το γεγονός, τέσσερις Αναρχικοί, που συμμετείχαν στην εξέγερση, εκτελέστηκαν.

Η ιστορική εξέγερση των εργατών στο Σικάγο αποτελεί την πρώτη εργατική κινητοποίηση στην ιστορία του καπιταλισμού που, διεκδίκησε και –με αίμα- κέρδισε λίγο καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους -του δυτικού, κυρίως, κόσμου (καθιέρωση του 8ωρου και κυριακάτικη αργία). Παρότι δεν κατάφερε να ανατρέψει το καθεστώς, έδειξε (και δείχνει) πως μπορούμε να συγκροτήσουμε μέτωπα κοινωνικής αντίστασης και εξεγερθούμε, μπορούμε όχι μόνο να ανακτήσουμε τα αυτονόητα, αλλά και να διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν.

Όμως 128 χρόνια μετά, στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης , οι συνθήκες χειροτερεύουν και ο άνθρωπος(όταν βρίσκει δουλειά και ανέχεται να δουλέψει) παραμένει ταπεινό ενεργούμενο που πληρώνεται(;) για να επιβιώνει, σε καθεστώς μισθωτής σκλαβιάς. Όχι μόνο βρίσκεται στο περιθώριο, αλλά αποτελεί δουλικό δυναμικό των αδίστακτων καπιταληστών αλλά και αντικείμενο χειραγώγησης των εργατοπατέρων συνδικαλιστών και των κομματικών μηχανισμών, με τη συνδρομή του κράτους και των μέσων μαζικής εξημέρωσης.

Αν αναρωτηθούμε τι είναι η Εργατική Πρωτομαγιά(και τι συμβολίζει) για εμάς, ώστε με τις μικρές(;) μας δυνάμεις να βάλουμε κι εμείς το δικό μας πετραδάκι για τη σύνθεση ενός ευρύτερου κινήματος αμφισβήτησης και αντίστασης ενάντια στους εκμεταλλευτές των ζωών μας και των εξουσιαστικών σχέσεων που προσπαθούν να μας επιβάλλουν.

Η Εργατική Πρωτομαγιά είναι ένα ανοιξιάτικο έθιμο; Είναι μια εθιμοτυπική γιορτή; Είναι μια συμβολική (α)κινητοποίηση του εργατικού δυναμικού με την επιγραφή «Κλειστό Λόγω Απεργίας» ; Μήπως είναι μια επαναστατική γιορτή που θα έπρεπε να συνειδητοποιήσει και να εξεγείρει τον κόσμο;
Μήπως δεν είναι καν γιορτή; …
«οι λαοί έχουν τους εξουσιαστές που τους αξίζουν» (;)
Αξίζουν οι άνθρωποι να έχουν εξουσιαστές ;
Προσφέρουν οι εξουσιαστές κάτι ουσιώδες στην κοινωνία μας;

Ξέχνα τους αυτούς. Σκέψου τι θέλουμε εμείς.
Θέλουμε μια κοινωνία ανάπτυξης και (υπέρ) – παραγωγής. Μια κοινωνία που θα διατηρήσει το μοντέλο εργασίας που υπάρχει τώρα, με τις ευλογίες του πατέρα-αφεντικού που μας δίνει το χαρτζιλίκι που γουστάρει, (ότ)αν γουστάρει;
Θέλουμε μια (μετά)βιομηχανική κοινωνία που παράγει για να υπερκαταναλώνει, ή ελεύθερες κοινότητες που θα εκτιμούν τις πραγματικές τους ανάγκες και θα είναι αυτάρκεις για να τις ικανοποιήσουν, σε αλληλεγγύη και συνεργασία με τους γείτονες-συντρόφους;

Θέλουμε τις πρακτικές και τις λογικές που ιστορικά συνέθεσαν το καθεστώς της μισθωτής σκλαβιάς, της ασύστολης και ανούσιας παραγωγής για την παραγωγή, της ανάπτυξης για την ανάπτυξη και της κατανάλωσης για την κατανάλωση, φέρνοντας τον άνθρωπο και τα υπόλοιπα ζώα, όσο και τον ίδιο τον πλανήτη στο χείλος της (αυτό)καταστροφής;
Θέλουμε διεκδικήσουμε την ευκαιρία, να ορίσουμε εξʼ αρχής οι ίδιοι/-ες τις σχέσεις που θα έχουμε, χωρίς εξουσία και ετεροκαθορισμό, χωρίς εκμετάλλευση και αδικία;

Εν τέλει, μπορούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να υπερασπιστούμε τα φυσικά(ελευθερία…) και κοινωνικά(ισότητα…) μας δικαιώματα;
Είναι ακόμα μακρύς ο δρόμος…
Είναι;
Η φύση εξεγείρεται…
Στη φυσική, κάθε δράση φέρνει μία αντίδραση.
Μήπως είναι, λοιπόν, στη φύση μας να αντιδράσουμε ενάντια σε ό,τι μας στερεί τα(φυσικά και κοινωνικά) δικαιώματά μας ;
Όταν ο ήλιος ανατέλλει και δύει, ακολουθεί το φυσικό «ρολόι» του.
Ενώ ο ήλιος ανατέλλει και δύει φυσικά, ο άνθρωπος ακολουθεί το ρολόι της πολυεθνικής ή του εργοστασίου. Γιατί;
Οι μηχανές είναι αυτές που δεν σταματούν ποτέ. Ο ακόρεστος πλουτοκράτορας δεν χορταίνει ποτέ. Και όσο υποχωρούμε, τόσο θα «ανεβαίνουν στο κρεβάτι» μας…
Το κερδισμένο με αίμα 8ωρο χάθηκε. Η κυριακάτικη αργία ήδη θίγεται, και θα ακούγεται ουτοπική σε λίγα χρόνια.
Υπάρχει -ποιοτική- διαφορά μεταξύ ζωής και
επιβίωσης.
Το τελευταίο πράμα που ενδιαφέρει το αφεντικό σου, είναι η ζωή σου. Τα ψίχουλα που μας «ταΐζουν» δεν μας προσφέρουν κάτι, απλά μας κρατάνε σε λειτουργία..
Όμως οι μηχανές χρειάζονται ένα ανθρώπινο χέρι για να φτιαχτούν, να εκκινήσουν ή να απενεργοποιηθούν.
Γιατί εμείς μπορούμε να «επανεκκινήσουμε» τις ζωές και τις σχέσεις μας, όσο τα αφεντικά αποφασίζουν και διατάζουν από τις καρέκλες τους.
Γιατί μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, αν το πάρουμε απόφαση…
Και είμαστε εμείς, που αν σταματήσουμε, θα σταματήσει και ο κόσμος των μηχανών.

2014 – 1886. 140 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ.
Το Πληρώσαμε με αίμα δεν το διαπραγματευόμαστε ξανά.

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών

Για αυτούς που έλεγαν: ”το ξέρουμε ότι κάνουμε λάθος αλλά θα το πάμε μέχρι τέλους”! (Πρωτοβουλία Αγώνα Για Τη Γη Και την Ελευθερία)

Μολονότι έχουμε να ασχοληθούμε με σοβαρότερα  πράγματα του αγώνα, είναι αναπόφευκτο κάποτε να ασχολούμαστε και με ορισμένα  παρατράγουδά του. Έχει ενδιαφέρον πάντως να βλέπεις πόσο διαφορετικά  τοποθετούνται μερικοί άνθρωποι όταν μιλούν προσωπικά απ’ όταν μιλούν για τα ίδια  πράγματα σε δημόσια θέα. Όπως καλή ώρα ορισμένοι που υπογράφουν ένα κείμενο το  οποίο απαντά, υποτίθεται, στα κείμενα των συλλογικοτήτων της Αυτόνομης  Συνάντησης Αγώνα (ΑΣΑ) για τον Αχελώο σχετικά με το τι έκαναν ορισμένοι στο  εσωτερικό της και την προσπάθειά τους κατόπιν να σπεκουλάρουν πάνω στην ιστορία  και τις κινητοποιήσεις της.

Εκείνοι λοιπόν που μιλώντας μας προσωπικά έλεγαν  “το ξέρουμε ότι κάνουμε λάθος αλλά θα το πάμε μέχρι τέλους“, και “ναι, μαλακία  έκανε ο δικός μας αλλά θα τον υπερασπιστούμε (γιατί είναι δικός μας!)”, είναι οι  ίδιοι που προσπαθούν τώρα να εμφανισθούν πολιτικά αδικημένοι και υπερασπιστές  του αδίκως διωκόμενου “δικού” τους από την κακία του κόσμου! Είναι διασκεδαστική  η προσπάθειά τους να αντιστρέψουν την πραγματικότητα ώστε να δικαιολογηθούν τα  αδικαιολόγητα, αλλά τα πράγματα για τα οποία υποχρεώθηκαν να τοποθετηθούν μετά  τη δική μας πολιτική καταγγελία δεν είναι και τόσο αστεία.

Τα πράγματα καταρχάς έχουν ως εξής: Κανείς δεν μας  ζήτησε βέβαια την πολιτική εξόντωση οποιουδήποτε και πολύ περισσότερο δεν  ζητήσαμε εμείς κάτι τέτοιο από την εφ. Γκιλοτίνα, στην οποία άλλωστε δεν  απευθυνθήκαμε ποτέ και καθ’ οιονδήποτε τρόπο, δεδομένου ότι με το Στέκι Αγρινίου  συνεργαζόμασταν και όχι με αυτήν! Οπότε τζάμπα εμφανίζονται παριστάνοντας τους  ηρωικούς υπερασπιστές του υποτίθεται αδικημένου φίλου τους. Εμείς το μόνο που  ζητήσαμε από εκείνους που συνεργαζόμασταν είναι να μη μας φορτώνεται  οποιοσδήποτε η συμπεριφορά του οποίου δεν εξηγείται, δεν δικαιολογείται και δεν  είναι ανεκτή ανάμεσά μας. Αν νομίζουν ότι η άρνησή μας να δεχτούμε την απολίτικη  κι αντισυντροφική συμπεριφορά οποιουδήποτε μας πλησιάζει συνιστά πολιτική  εξόντωσή του και για αυτό και θα έπρεπε να τον ανεχτούμε, δεν έχουμε να πούμε  τίποτα.

Σε ό,τι μας αφορά λοιπόν, ως Πρωτοβουλία Αγώνα για  τη Γη και την Ελευθερία ενημερωθήκαμε κάποια στιγμή από μία συγκεκριμένη  συλλογικότητα καταληψιών ότι μέλη της απειλούνταν από ορισμένα άτομα. Επειδή δύο  από αυτά τα άτομα είχαν εμφανισθεί ανάμεσά μας στα πλαίσια της ΑΣΑ μέσω φίλων  τους και είχαν εκφράσει την επιθυμία να συμμετέχουν στη διοργάνωση της  κινητοποίησής μας στον Αχελώο το 2012, ζητήσαμε να τοποθετηθούν για όσα τους  καταλογίζονταν. Διότι, εφόσον ήθελαν να συνεργαστούν μαζί μας, είχε μεγάλη  σημασία για μας εάν αυτά που τους αποδίδονταν ως γεγονότα ήταν βάσιμα ή όχι.

Αντί κάποιας απάντησης ή τοποθέτησης,  ενημερωθήκαμε από ένα άλλο άτομο ότι οι καταγγελλόμενοι για τις απειλές δεν θα  συμμετείχαν τελικά στην ΑΣΑ και την κινητοποίησή της για δικούς τους λόγους και  πως θα τοποθετούνταν αργότερα. Επιπρόσθετα όμως το ίδιο άτομο μας ενημέρωσε ότι  “θα τους υπερασπιστούμε γιατί είναι δικοί μας”! Δεν αντιληφθήκαμε ακριβώς το  νόημα αυτής της φράσης καθώς και της διαμεσολάβησης τους, αλλά, αφού οι  καταγγελλόμενοι εξαφανίστηκαν από την ΑΣΑ, ακυρώθηκε και η βάση πάνω στην οποία  ζητήσαμε την τοποθέτησή τους σχετικά με ό,τι τους καταλογιζόταν.

Η κινητοποίηση λοιπόν της ΑΣΑ τον Αύγουστο του  2012 στον Αχελώο πραγματοποιήθηκε κανονικά χωρίς τη συμμετοχή των  καταγγελλόμενων και αφού αποτρέψαμε τυχόν παρατράγουδα από θερμόαιμους φίλους  τους που ήθελαν να τη μετατρέψουν σε πεδίο αντιπαράθεσης με όποιον από τους  καταγγέλλοντες καταληψίες θα ερχόταν να συμμετάσχει.

Στη συνέχεια, το ίδιο πάλι άτομο που μας συνήθισε  να μιλά προσωπικά εξ ονόματος της συλλογικότητάς του και να διαμεσολαβεί τον  έναν από τους καταγγελλόμενους, μας ενημέρωσε ότι αντί του ίδιου του  εγκαλούμενου φίλου του θα απαντούσε η ομάδα του, η οποία όμως, όπως μας είχε  πληροφορήσει προηγουμένως, είχε διαλυθεί προσφάτως!

Τέλος πάντων, το ένα από τα δύο καταγγελλόμενα  πρόσωπα είχε την ευθύτητα να απαντήσει στην καταγγελία, χωρίς ωστόσο να τη  διαψεύδει όσον αφορά τις απειλές, ενώ, προς μεγάλη μας έκπληξη, στη θέση του  άλλου καταγγελλόμενου εμφανίστηκαν με υπογραφή “κάποιοι”, οι οποίοι, χωρίς να  τοποθετηθούν καθόλου για το θέμα των απειλών και όσα άλλα καταγγέλλονταν,  κατηγόρησαν τη συλλογικότητα των καταληψιών που είχε κάνει την καταγγελία σαν  ρουφιάνους και ρατσιστές!

Στην απορία και τα ερωτηματικά μας γι’ αυτό το  απαράδεκτο κείμενο, το ίδιο πάλι άτομο που διαμεσολαβούσε τον καταγγελλόμενο  φίλο του απάντησε ότι ήταν ένα λάθος, αλλά δεν μπορούσαν πια να το πάρουν πίσω!  Το κείμενο αυτό, που συγκάλυπτε κανονικότατα τον καταγγελλόμενο και καθύβριζε  τους απειλούμενους από αυτόν, μας υποχρέωσε να ζητήσουμε να σταματήσουν  επιτέλους τα μισόλογα και να δοθούν ξεκάθαρες πολιτικές απαντήσεις στα εύλογα  ερωτήματά μας, μιας και στους “κάποιους” που το υπέγραφαν ή το υιοθετούσαν ήταν  και ορισμένοι που συνεργαζόμασταν μαζί τους. Απαντήσεις, όχι πια από τον ίδιο  που μιλούσε και κινούνταν προσωπικά διαμεσολαβώντας κανονικότατα τους άλλους,  αλλά από τη συνέλευση του Στεκιού Αγρινίου που συμμετείχε στην ΑΣΑ και με την  οποία συνεργαζόμασταν.

Στο μεταξύ είχαμε πληροφορηθεί και άλλα  περιστατικά με την προβληματική συμπεριφορά του ατόμου που υπερασπίζονταν  μερικοί με το επιχείρημα ότι ήταν “δικός” τους: ξυλοκοπήματα μέσα σε συνέλευση  καθώς και τραμπουκισμοί σε βάρος συντρόφου που απειλήθηκε ότι αυτός και οι φίλοι  του θα πάθουν διάφορα. Δεν ήταν σίγουρα από τις περιπτώσεις που θα αποδεχόμασταν  ανάμεσά μας σιωπηρά και μας κατέλαβε μεγάλος σκεπτικισμός για ορισμένους  συντρόφους που συνεργαζόμασταν μαζί τους, στο βαθμό που συγκάλυπταν με μισόλογα  αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις, αν δεν τις υπερασπίζονταν κιόλας.

Απάντηση όμως στις γραπτές θέσεις και τα πολιτικά  ερωτήματα που στείλαμε για αυτό το ζήτημα στη συλλογικότητα με την οποία  συνεργαζόμασταν δεν πήραμε ποτέ, οπότε, εξαιτίας της παγιοποιημένης πια  διαμεσολάβησής της και της προφανούς αδυναμίας της να απαντήσει συλλογικά,  έμεινε εκκρεμές το τι είδους συνεργασία θα είχαμε μαζί της στο μέλλον. Μετά από  μήνες, μας ήρθε μια επιστολή ενός άλλου ατόμου -όχι από το Στέκι που απευθύναμε  τα ερωτήματά μας – το οποίο κάπου ανάμεσα σε άλλα φληναφήματα αναφερόταν και στο  επίδικο ζήτημα με τρεις-τέσσερις λέξεις, λέγοντας ότι “ήταν άδικες οι  κατηγορίες” σε βάρος του καταγγελλόμενου, χωρίς να λέει όμως ούτε ποιες ήταν  αυτές ούτε γιατί ήταν άδικές. Και δεν θα μπορούσε να το λέει γιατί απλούστατα  δεν ήταν καθόλου άδικες! Αυτό άλλωστε που αρνούνταν να αποδεχτούν δημόσια το  αποδέχονταν οι ίδιοι μιλώντας μας ιδιωτικά, μέχρις ότου το αποδέχτηκε και ο  ίδιος ο καταγγελλόμενος ένα χρόνο μετά! Με λίγα λόγια, αντί να κάνουν κάποια  κριτική στον “δικό” τους για τα λάθη του ώστε να τα κριτικάρει κι ο ίδιος ως  τέτοια, τα αποσιώπησαν, κατηγορώντας όσους τα καταλόγισαν, ενώ αυτό που μας  ζητούσαν, χωρίς να δίνουν καμία απάντηση στα ερωτήματά μας, ήταν να τον  συγκαλύψουμε και εμείς και να τον υπερασπιστούμε!

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον αγώνα για τον  Αχελώο; Καμία! Πρόκειται για ορισμένα παρεΐστικα και απολίτικα φαινόμενα του  ευρύτερου “χώρου” (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό), τα οποία μερικοί είχαν τη  φαεινή ιδέα να τα εμπλέξουν με τη ΑΣΑ για να τους δώσουν και κάποια πολιτική  υπόσταση. Αλλά δεν τα λογάριασαν καλά, διότι τόσο εμείς όσο και άλλοι σύντροφοι  της ΑΣΑ σε καμία περίπτωση δεν ήμασταν διατεθειμένοι να ανεχτούμε ανάμεσά μας  και να μοιραστούμε μαζί τους τις παρέες τους και τα προβλήματά τους.

Ο ισχυρισμός τους ότι η επιλογή μας να πάρουμε τις  αποστάσεις μας από αυτές τις αξιοθρήνητες καταστάσεις οφείλεται στο ότι  αρνούμασταν κάποιες διαφορετικές απόψεις είναι αστείος. Η ΑΣΑ είναι μια ανοιχτή  πολιτική διαδικασία και ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα αντιπαρατιθέμενων απόψεων. Το  ζήτημα που τέθηκε ήταν ήθους και συμπεριφοράς ορισμένων που παρεμπιπτόντως ποτέ  δεν μπόρεσαν να καταθέσουν ή να καταγράψουν κάποια ιδιαίτερη άποψη για το  αντικείμενο της ΑΣΑ. Εκτός αν μερικοί θεωρούν άποψη το “ό,τι να ’ναι” και το  “όλα μέσα”. Εκείνο που αρνηθήκαμε ήταν η σιωπή και η ανοχή μας σε μια σειρά  απολίτικων κι αντισυντροφικών συμπεριφορών.

Μετά λοιπόν από τη γραπτή τοποθέτησή μας στην ΑΣΑ  για αυτό το ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι ορισμένες συμπεριφορές και η συγκάλυψή  τους δεν μπορούν να είναι αποδεκτές, σιωπηρά και χωρίς οποιαδήποτε απάντηση ή  τοποθέτηση από μέρους τους, εξαφανίστηκαν οι συγκαλύπτοντες τον “δικό” τους. Και  ενώ εμείς, μετά από ένα διάστημα, συζητούσαμε για τη διοργάνωση της Αυτόνομης  Συνάντησης Αγώνα στον Αχελώο τον Αύγουστο του 2013, πληροφορηθήκαμε ότι αυτοί  απηύθυναν εσωτερικά καλέσματα σε διάφορες ομάδες για να συνεχίσουν μαζί τους,  όπως έγραφαν, τις κινήσεις που γίνονται εδώ και χρόνια στη Μεσοχώρα! Και από  ποιον γίνονταν τόσα χρόνια αυτές οι κινήσεις; Από την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα!  Δηλαδή προτίθεντο να την υποκαταστήσουν κανονικότατα μαζί με τον “δικό” τους και  όποιον άλλο πρόθυμο να ακολουθήσει το κάλεσμά τους.

Οι συλλογικότητες της ΑΣΑ, μη μπορώντας πλέον να  σιωπήσουν απέναντι στα καμώματα και τις μεθοδεύσεις τους, κατήγγειλαν δημόσια  την επιχειρούμενη υποκατάστασή της και τη λεηλασία του λόγου και του έργου της,  προσδιορίζοντας με ακρίβεια για μια ακόμη φορά το πολιτικό κι αξιακό πλαίσιο  λειτουργίας και παρέμβασής της, κι ενημερώνοντας όποιον κινείται έξω από αυτό το  πλαίσιο της ΑΣΑ ότι καλά θα κάνει να κρατήσει και τις αποστάσεις του από αυτήν  και να μην επιχειρήσει ούτε στο ελάχιστο την υποκατάσταση ή τη διεμβόλιση των  κινητοποιήσεών της.

Μιλώντας τώρα, και κατόπιν της φετινής παρουσίας  μας στον Αχελώο στις 14-18 Αυγούστου, θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι η ΑΣΑ,  αυτοκαθοριζόμενη στο σχεδιασμό και την πραγματοποίηση των κινήσεών της,  υπερκαθόρισε τελικά κι αυτούς που ήθελαν να σπεκουλάρουν πάνω της. Γιατί από τη  στιγμή που προσδιόρισε δημόσια τις ημερομηνίες, τη διάρκεια και το πλαίσιο της  κινητοποίησής της οι φερέλπιδες συνεχιστές των μακροχρόνιων κινήσεών της  αναπροσαρμόστηκαν ανάλογα, αλλάζοντας τους αρχικούς σχεδιασμούς τους. Και  αποφεύγοντας να προκαλέσουν ανεπιθύμητες καταστάσεις, μπορεί να πει κανείς ότι  συνέδραμαν κιόλας την όλη κινητοποίηση της ΑΣΑ, δεδομένου ότι, χωρίς αμφιβολία,  προσδιορίστηκαν τελικά από αυτήν.

Αν δεν ξεχνούσαν κιόλας να γράψουν στην αφίσα τους  ότι η κινητοποίηση αφορά την εναντίωση στα φράγματα, τα οποία αυτά καθαυτά, και  χωρίς την εκτροπή του Αχελώου, καταδικάζουν σε καταστροφή τη Μεσοχώρα και τον  άνω ρου του ποταμού, θα ήταν ακόμα περισσότερο εντός των προταγμάτων του αγώνα.  Εκτός εάν υποθέσουμε ότι η απουσία κάθε αναφοράς στα φράγματα του Αχελώου είναι  σκόπιμη γιατί σαν τοπικιστές που διατείνονται πως είναι ενοχλούνται αποκλειστικά  και μόνο από την εκτροπή που θα στερήσει το νεράκι του ποταμού από τον τόπο τους  στέλνοντάς το στον θεσσαλικό κάμπο.

Και μιας και μιλάμε για τον τοπικισμό που  επικαλούνται, δηλ. τον σεχταρισμό τους, και αναλώνονται να εξηγήσουν από δήθεν  αγωνιστική σκοπιά, προφανώς παριστάνουν ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους  καταλογίσαμε και προσπαθούν να ενεργοποιήσουν εκεί που απευθύνονται τοπικιστικά  αντανακλαστικά τύπου : η εκτροπή του Αχελώου αφορά εμάς τους ντόπιους στην  Αιτωλοακαρνανία, τι δουλειά έχουν οι ξενομερίτες της ΑΣΑ; Θέλουν βέβαια να  ξεχνούν ότι οι “ξενομερίτες” ήταν αυτοί που με συνέπεια και συνέχεια σε βάθος  χρόνου ανέδειξαν σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα τόσο ευρύτερα όσο και κατά τόπους.

Προσπαθούν μάλιστα να χρησιμοποιήσουν στρεβλά, και  χάριν της σπέκουλας, τη χρόνια επιχειρηματολογία και πρόταση της ΑΣΑ για τη  διεύρυνση του αγώνα και στη Θεσσαλία, όπου επικεντρώνεται η κρατική προπαγάνδα  για την καταστροφή του Αχελώου στο όνομα της ανάπτυξης. Πρόταση που, ως γνωστόν,  όταν έγινε πράξη, έγινε από την ίδια την ΑΣΑ, κινητοποιώντας τις δυνάμεις που  υπάρχουν κατά τόπους και παράγοντας μαζί με άλλους συντρόφους μια σειρά  κινήσεων, όπως εκδηλώσεις και πορείες.

Διαστρεβλώνοντας την απτή πραγματικότητα, αυτοί οι  όψιμοι τοπικιστές θέλουν τώρα χάριν του σεχταρισμού τους να εμφανίζονται ως  “ντόπιοι” στον Αχελώο σε σχέση με τους “ξενομερίτες” της ΑΣΑ. Κι επιχειρούν  επιπλέον να συγκρίνουν την περίπτωσή τους ως δήθεν ντόπιων με τους αγωνιζόμενους  κατοίκους στη ΒΑ Χαλκιδική (!), καταλήγοντας στη γελοιότητα. Για να τελειώνουμε  με τις βλακείες, στη Μεσοχώρα και τη χαράδρα του Πίνδου όπου φράσσεται ο  Αχελώος, πλην των κατοίκων της, όλοι οι υπόλοιποι είναι εξίσου ξενομερίτες, είτε  εκκινούν από την Αθήνα είτε από το Αγρίνιο. Όσο για τη διοργάνωση των  κινητοποιήσεων της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα στη Μεσοχώρα όπου και  επικεντρώνεται ο αγώνας για την προάσπιση του Αχελώου, δεν ήταν ποτέ μια υπόθεση  “ντόπιων” ή “ξένων”, άλλα υπόθεση όσων αγωνίζονται από κοινού και συντονισμένα  για την προάσπιση του ποταμού κι ευρύτερα της φύσης από τη λεηλασία του κράτους  και του κεφαλαίου.

Επιπλέον, είναι ολότελα διαφορετικό εκείνο που  εμείς είπαμε πως επιδίωκαν ορμώμενοι από μια σκοπιά πολιτικά ασόβαρη κι ολότελα  άσχετη: να χρησιμοποιήσουν το δοκιμασμένο από χρόνια σχήμα της ΑΣΑ και τις  κινητοποιήσεις της σαν όχημα δημιουργίας κάποιου είδους τοπικής αναρχικής  οργάνωσης στη δυτική Ελλάδα. Αυτά που πασχίζουν να πουν περί δήθεν τοπικιστικού αγώνα για τον Αχελώο είναι  παντελώς άσχετα κι αποτελούν προϊόν της αμηχανίας να τοποθετηθούν πάνω στο  πραγματικό ζήτημα. Και αυτό δεν ήταν η μορφή του αγώνα για τον Αχελώο αλλά η  χρησιμοποίηση του σχήματος της ΑΣΑ ως πόλου συσπείρωσης και μέσου για αυτό που  κάποια στιγμή εμπνεύστηκαν: ένα είδος αναρχικής οργάνωσης που φαντάζονταν στην  περιοχή τους με επίκεντρο τον εαυτό τους. Για αυτό άλλωστε και χάριν της  “οργάνωσης” έφεραν στην ΑΣΑ -και κατόπιν δικαιολογούσαν και συγκάλυπταν- τον  όποιο “δικό” τους, κι όχι χάριν του αγώνα για τον Αχελώο, που δεν έχει βέβαια  σχέση με τα καμώματα του ενός ή του άλλου ουρανοκατέβατου που είδε φως και  μπήκε!

Αυτά που γράφουν τώρα περί του δήθεν αγωνιστικού  τοπικισμού τους δεν απαντούν σε τίποτα σε εκείνα που γράψαμε, και το κάναμε  δημόσια ακριβώς γιατί. εξαιτίας των υπεκφυγών και της παρελκυστικής στάσης τους,  δεν μπορούσαμε να συζητήσουμε μαζί τους: “Όποιος αναφέρεται στην πανελλαδική διάσταση του ζητήματος του Αχελώου, και  μάλιστα μπροστά στην άμεση προοπτική ολοκλήρωσης της καταστροφής του, θα έπρεπε  να κινείται και να απευθύνεται αναλόγως κι όχι να χρησιμοποιεί το ζήτημα, την  οργάνωση και τον αγώνα γι’ αυτό προσχηματικά, επιδιώκοντας μια τοπικιστική  οργανωτική συσπείρωση στην περιοχή του γύρω από τον εαυτό του. Η ΑΣΑ ήταν  εξαρχής, όπως προτάθηκε από την πρωτοβουλία μας και υιοθετήθηκε από όλους όσοι  συμμετείχαν, ένας μετωπικός σχηματισμός κατά βάση για το ζήτημα του Αχελώου.  Στην πορεία, και με βάση την επιτυχία και την απήχηση των κινήσεών μας σε βάθος  αρκετών χρόνων, γεννήθηκε κάποια στιγμή σε ορισμένους η ιδέα ότι η Αυτόνομη  Συνάντηση Αγώνα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εκ μέρους τους σαν εργαλείο και  μέσον για την επίτευξη οργανωτικών στόχων οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με  αυτήν και στερούνταν στοιχειώδους σοβαρότητας. Γι’ αυτό και είχαν την αντίληψη  ότι η ΑΣΑ θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν σημείο συσπείρωσης φίλων τους, οι  οποίοι, παρεμπιπτόντως, έχουν τόση σχέση με τον Αχελώο όση έχουν με τον Γάγγη  και τον Μισισιπή, και που επιπλέον αποδείχτηκε ότι κάποιοι από αυτούς έπρατταν  και συμπεριφέρονταν τόσο σε άλλους όσο και μεταξύ τους με τρόπους (απειλές,  τραμπουκισμούς, ξυλοδαρμούς) που καμία συλλογικότητα η οποία σέβεται τον εαυτό  της δεν θα ανεχόταν”.

Τελειώνοντας να προσθέσουμε μια φράση από το  κείμενό τους : “Γιατί θεωρούμε ότι ακόμη και οι αντιπαραθέσεις μπορούν και  δημιουργούν γόνιμο έδαφος όχι για την καταστολή των αντιστάσεων αλλά για την  ριζοσπαστικοποίηση και την άμβλυνσή τους, άμβλυνση που μας ενδιαφέρει πρωτίστος  μιας και έχει να κάνει με το διαρκή και ακηδεμόνευτο (από οποιονδήποτε έχει κάτι  αντίθετο στο μυαλό του) αγώνα”. Συμφωνούμε, με τη διαφορά ότι εμείς δεν  ενδιαφερόμαστε πρωτίστως για την άμβλυνση των αντιστάσεων αλλά για το ακριβώς  αντίθετο, την όξυνση τους, που δεν έχει όμως σε τίποτα να κάνει με την  περιχαράκωση στον τοπικιστικό σεχταρισμό, την ασύστολη κηδεμόνευση,  διαμεσολάβηση και τη συγκάλυψη των “δικών” μας όταν επιδίδονται σε απειλές και  τραμπουκισμούς.

Όσο για τα υπόλοιπα παιδιαρίσματά τους, θα πούμε  μόνο ότι ο Αχελώος είναι σίγουρα μεγάλος ποταμός και ρέει ακόμα στην κοίτη του  σε όλη τη διάρκεια του έτους, οπότε είναι απορίας άξιο που πηγαινοέρχονται  προσανατολιζόμενοι με βάση τις ημερομηνίες των καλεσμάτων της ΑΣΑ, ψάχνοντας  μέρος για να κατασκηνώσουν κάπου δίπλα της και τρόπο να οικειοποιηθούν οτιδήποτε  από την ιστορία και τις κινητοποιήσεις της.

Εκείνο που έχει σημασία για μας είναι ότι η  κινητοποίηση που καλέστηκε από την ΑΣΑ στη Μεσοχώρα στις 14-18 Αυγούστου 2013  -με την εκδήλωση στην πλατεία του χωριού και την πορεία στο φράγμα-  πραγματοποιήθηκε επιτυχώς όπως κάθε χρόνο, με απήχηση στην τοπική κοινωνία και  στήριξη από αρκετές συλλογικότητες και συντρόφους που εμπνέονται από τη συνέπεια  στο σκοπό της και συμβαδίζουν με το αντιεξουσιαστικό αξιακό και πολιτικό πλαίσιό  της. Για την παρουσία ορισμένων άλλων που έσπευσαν κι αυτοί, εκόντες άκοντες, με  βάση το κάλεσμα της ΑΣΑ, μολονότι εκείνο που θα ήθελαν ήταν να την  υποκαταστήσουν επειδή δεν μπορούσαν να τη φέρουν στα μέτρα τους, δεν θα  προσθέσουμε άλλα.

Αρκετά ασχοληθήκαμε με αυτούς που ήξεραν ότι  έκαναν λάθος αλλά μη μπορώντας να το διορθώσουν το έκαναν σημαία τους, ψάχνοντας  κι άλλους για να το μοιραστούν. Εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο που βαδίζουμε  χρόνια, απαλλαγμένοι πια από το βάρος απολίτικων, αντισυντροφικών κι  αντικινηματικών καταστάσεων που δεν ταιριάζουν στον αγώνα μας.

Πρωτοβουλία  Αγώνα για τη Γη και την Ελευθερία

Οι φασίστες είναι τάγματα εφόδου του κράτους και μπράβοι των αφεντικών ο κόσμος της αντίστασης θα τσακίσει και αυτούς και τους πάτρωνές τους! (Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς»)

Στις 18  Σεπτέμβρη δολοφονείται στο Κερατσίνι ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας (Killah  P) από μαχαιριές που δέχτηκε στην καρδιά, σε ενέδρα που έστησαν στην παρέα του  τα ναζιστικά καθάρματα της χρυσής αυγής, και ενώ το γεγονός παρακολουθούν  αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ.

Τι είναι αυτό που όπλισε και αποθράσυνε μια  συμμορία δολοφόνων; Η συνεργασία, η προστασία και η ασυλία που σταθερά και για  χρόνια της παρείχαν οι επίσημοι κατασταλτικοί μηχανισμοί, η αστυνομία και η  «δικαιοσύνη», την ίδια στιγμή που με λύσσα προσπαθούν να συντρίψουν  οποιαδήποτε μορφή αντίστασης στο κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες λακέδες  τους. Με λίγα λόγια, το γεγονός ότι πρόκειται για συμμορία παρακρατικών.  Ούτε μάθαμε σήμερα για πρώτη φορά ούτε θα ξεχάσουμε τις εκατοντάδες  αποσιωπημένες φασιστικές επιθέσεις στο φτωχότερο κομμάτι της εργατικής τάξης, σε  πρόσφυγες και μετανάστες, σε σπίτια, στο δρόμο, σε λαϊκές αγορές ή στη δουλειά  τους, που πραγματοποιήθηκαν είτε με τη συνοδεία είτε με την κάλυψη αστυνομικών  δυνάμεων (όπως στο κέντρο της Αθήνας, στον Αγ. Παντελεήμονα κ.α.). Δεν ξεχνάμε  τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τον βάναυσο ξυλοδαρμό των  αιγύπτιων ψαράδων στο Πέραμα, τις χαρακιές στο πρόσωπο δεκατετράχρονου παιδιού  από το Αφγανιστάν. Δεν ξεχνάμε τις δεκάδες θρασύδειλες επιθέσεις σε καταλήψεις,  σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και στέκια γειτονιάς, τις μαχαιριές σε  αναρχικούς, αριστερούς και αντιφασίστες αγωνιστές, τη δράση των νεοναζιστών στο  πλευρό των ΜΑΤ σε διαδηλώσεις – που όχι απλώς συγκαλύφθηκαν, αλλά ενθαρρύνθηκαν  από τις αρχές. Δεν ξεχνάμε την ενέδρα σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη  ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και τις απειλές που έχουν εκτοξεύσει οι νεοναζί για  λογαριασμό των εφοπλιστών, όπως και για λογαριασμό της καναδικής πολυεθνικής  Eldorado και του μεγαλοεργολάβου Μπόμπολα στα μεταλλεία της Χαλκιδικής. Το  γεγονός ότι μερικοί μπάτσοι και νεοναζί διώκονται σήμερα για ένα μέρος της  εγκληματικής τους δράσης που ήταν γνωστή για χρόνια αποδεικνύει μόνο το μέγεθος  της συνενοχής και της εποπτείας του κράτους σε αυτά τα εγκλήματα.

Γιατί οι φασίστες χτυπούν εκεί που τους  υποδεικνύει η ίδια η κρατική πολιτική, τα συμφέροντα των αφεντικών και η  καθεστωτική προπαγάνδα των ΜΜΕ: ενάντια στο αγριότερα εκμεταλλευόμενο τμήμα της  κοινωνίας και ενάντια στα κινήματα, που διακηρυγμένα βρίσκονται στο στόχαστρο  της κρατικής καταστολής. Η στοχοποίηση έχει γίνει από τα πλέον επίσημα  κυβερνητικά χείλη, αφήνοντας τις φασιστικές συμμορίες να δρουν επικουρικά στα  σχέδια του κράτους και των αφεντικών. Δεν ξεχνάμε ότι έναν μόλις χρόνο πριν, ο  πρωθυπουργός εξήγγειλε επιχειρήσεις ενάντια στους φτωχούς και τους αγωνιζόμενους  (τους «λαθρομετανάστες», τους «συνδικαλιστές» και τους «κουκουλοφόρους» στη δική  του γλώσσα) για την απρόσκοπτη επιβολή της μνημονιακής λεηλασίας. Και αυτό  ακριβώς είναι το αυστηρό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι νεοναζί: Παράλληλα  με τα αστυνομικά πογκρόμ του «Ξένιου Δία», τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα  βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα (όπως εκείνα που υπέστη ο Μοχάμετ Καμράν στο  ΑΤ Νίκαιας με αποτέλεσμα το θάνατό του), τους πυροβολισμούς επιστατών ενάντια σε  ξένους εργάτες γης στη Μανωλάδα, τους ρατσιστικούς νόμους. Παράλληλα με το  κρατικό κυνήγι εναντίον οροθετικών γυναικών, άστεγων και Ρομά… Παράλληλα με τις  απολύσεις, την εργοδοτική τρομοκρατία, την επιστράτευση απεργών. Παράλληλα με  την καταστολή των διαδηλώσεων, τις συνεχιζόμενες εισβολές σε  πολιτικούς-κοινωνικούς χώρους αγώνα (καταλήψεις και στέκια), τις συλλήψεις και  τα βασανιστήρια αγωνιστών (σε γενικές απεργίες, τοπικές αντιστάσεις ή  αντιφασιστικές δράσεις, όπως στη μοτοπορεία το φθινόπωρο του 2012). Γιατί η  χρυσή αυγή δεν είναι απλώς μία εγκληματική συμμορία, είναι η συμμορία που  εξέθρεψε το ίδιο το κράτος.

Μέσα σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής και  οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, και  αντιμέτωπο με τις μαζικές κινητοποιήσεις των επόμενων χρόνων ενάντια στη φτώχεια  και την εξαθλίωση, το καθεστώς επέλεξε να πριμοδοτήσει τη δολοφονική συμμορία  της χρυσής αυγής με όλα τα μέσα, ως εργαλείο στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αντι-εξεγερτικής  και αντεπαναστατικής στρατηγικής, με δύο στόχους: Την τρομοκράτηση των πολιτικών  του αντιπάλων από τις ναζιστικές ομάδες κρούσης, καθώς επίσης και τη  συσπείρωση των πιο αντιδραστικών στοιχείων του πληθυσμού γύρω από τα ναζιστικά  αποβράσματα και τη στρατολόγηση ενός μέρους του στη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό,  στην εμπέδωση του ολοκληρωτισμού και της βίας απέναντι στους ταξικά αδύναμους,  ώστε να διαχυθεί ο κοινωνικός εκφασισμός, να στοχοποιηθούν οι παρίες για τα  δεινά που επιφέρει η πολιτική του κράτους και των αφεντικών, και να μείνουν στο  απυρόβλητο οι ισχυροί.

Αυτοί λοιπόν που όπλισαν τον νεοναζί δολοφόνο του  Παύλου Φύσσα, οι πολιτικοί πάτρωνες των φασιστών με τη βοήθεια των έμμισθων  λακέδων τους στα ΜΜΕ, παριστάνουν τους έκπληκτους και εμφανίζονται ως τιμωροί  που θα αποδώσουν δικαιοσύνη. Θέλοντας να καταπνίξουν την οργή για αυτή τη  δολοφονία που δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί και που έκανε ορατή τη συνενοχή  τους, επιχειρούν να καθηλώσουν την κοινωνία στο ρόλο του θεατή μιας δήθεν  θεσμικής αντιμετώπισης των ναζιστών και να ανακτήσουν κοινωνική νομιμοποίηση.

Είναι αλήθεια ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα  επιδρά στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, και σε εκείνο το ευρύτερο κομμάτι της  κοινωνίας που δεν αποδέχεται τον εκφασισμό, με τρόπο και συνέπειες που το  καθεστώς θέλει να ελέγξει. Είναι επίσης αλήθεια ότι η απόσπαση της εκλογικής  πελατείας της χρυσής αυγής αποτελεί ζητούμενο για ένα κομμάτι του πολιτικού  συστήματος. Ωστόσο, οι προσχεδιασμένες συλλήψεις ορισμένων από τους  αρχιτραμπούκους της συμμορίας (των οποίων η δολοφονική δράση είναι πασίγνωστη  εδώ και χρόνια) όπως και η πολιτική επένδυση που έγινε σε αυτές δεν ήταν μια  αμυντική κίνηση του κράτους. Εντάσσονται σε μια επιθετική κίνηση στο πλαίσιο της  ανασυγκρότησής του, στην κατεύθυνση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Αντανακλούν  επίσης τη συνεχή διαπάλη στο εσωτερικό του συστήματος ανάμεσα σε εκείνη την τάση  που σκέφτεται ακόμα το ενδεχόμενο μιας πολιτικής διαχείρισης με τη χρυσή αυγή  και σε εκείνη την τάση που προσβλέπει στην πολιτική της περιθωριοποίηση – δηλαδή  στη συρρίκνωση ή την απομάκρυνσή της από την κεντρική πολιτική σκηνή και την  παραμονή της μόνο στο επίπεδο των ομάδων κρούσης. Και αυτή η διαπάλη πήρε πολύ  σύντομα τη μορφή ενδοοικογενειακών συγκρούσεων μέσα στους κόλπους του κράτους  και των μηχανισμών του σε σχέση με το πώς εξυπηρετούνται καλύτερα τα κοινά τους  συμφέροντα, με αποτέλεσμα άλλοι παρακρατικοί τραμπούκοι να αφήνονται ελεύθεροι  και άλλοι να πετιούνται στη φυλακή σαν στυμμένες λεμονόκουπες.

Η συμμορία της χρυσής αυγής δεν είναι παρά το  αναλώσιμο δεκανίκι, η εφεδρεία ενός συστήματος σε κρίση, και το ίδιο το σύστημα  χρησιμοποιεί την -αμφίβολης έκβασης- «δίωξή» της για τους ίδιους λόγους που την  ανέθρεψε: για να τρομοκρατήσει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Σήμερα, επιδεικνύεται πρόσκαιρα και πάνω σε ορισμένους παρακρατικούς λακέδες η  «πυγμή της δημοκρατίας», με σκοπό να αντληθεί συναίνεση απέναντι στη χρήση ενός  κατασταλτικού οπλοστασίου που προορίζεται για τους αγωνιζόμενους. Η προσπάθεια  κοινωνικής νομιμοποίησης του τρομονόμου, των παρακολουθήσεων, των μέτρων  έκτακτης ανάγκης στο όνομα μίας δήθεν καταπολέμησης των ναζί συνδυάζεται με τη  ρητορική περί «δύο άκρων», η οποία επιχειρεί να ταυτίσει τους παρακρατικούς  φονιάδες με τον κόσμο της αντίστασης. Οι κρατικοί αξιωματούχοι δεν διστάζουν να  καπηλευτούν το αίμα ενός νεκρού αντιφασίστα και να επικαλεστούν μια δήθεν  κάθαρση από φασιστικούς θύλακες για να εμπεδωθεί το κρατικό μονοπώλιο της βίας  και να εντείνουν την καταστολή των κοινωνικών αγώνων στο όνομα της δημοκρατίας.  Σ’ αυτό το πλαίσιο χτύπησαν από την αρχή με τα ΜΑΤ τις αντιφασιστικές πορείες  στο Κερατσίνι (όπου ένας διαδηλωτής έχασε την όρασή του από έκρηξη δακρυγόνου),  στη Νίκαια, τη Δάφνη (όπου αστυνομικός εκτός υπηρεσίας πυροβόλησε προς το μέρος  των συγκεντρωμένων), τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, την Κοζάνη κ.α., συνέλαβαν και  έσυραν στα δικαστήρια αντιφασίστες. Σ’ αυτό το πλαίσιο εφαρμόζουν σήμερα τον  τρομονόμο απέναντι στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής.

Τον φασισμό δεν θα τον αντιμετωπίσει το κράτος,  γιατί ο φασισμός απορρέει από το ίδιο το κράτος. Γιατί ο φασισμός δεν είναι απλά  οι νεοναζί, αλλά ο ίδιος ο κρατικός ολοκληρωτισμός.

Τον φασισμό δεν θα τον νικήσει η ψήφος σε μια  εναλλακτική πολιτική διαχείριση του συστήματος όπως μας υπόσχεται η καθεστωτική  αριστερά, που προσπαθεί να αποτρέψει και να χειραγωγήσει τους κοινωνικούς  αγώνες, καλώντας τους καταπιεσμένους να εναποθέσουν την επίλυση των κοινωνικών  και ταξικών αντιθέσεων στους θεσμούς, να εμπιστευτούν το πολιτικό σύστημα, τη  «δικαιοσύνη» κ.λπ.

Τον φασισμό θα τον συντρίψουν οι πλατιές,  οριζόντιες, αντιθεσμικές κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Τον φασισμό θα τον  συντρίψουμε στα οδοφράγματα, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες, στα  σχολεία, στους χώρους δουλειάς. Θα τον συντρίψει η αλληλεγγύη μεταξύ των  καταπιεσμένων, η αυτοοργάνωση των εργαζόμενων, των άνεργων, των μαθητών, ντόπιων  και ξένων, και ο κοινός μας αγώνας για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας. Για να στείλουμε το κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες στο σκουπιδοτενεκέ της  ιστορίας.

Αναρχική  Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς», 4 /10/13

Αλληλεγγύη στον αγωνιστή κρατούμενο Σπύρο Στρατούλη (Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς»)

Αν είναι αιτία το κελί που  μπήγει τόσο σκληρές ρίζες μέσα στον εγκέφαλο, τόσο της οδύνης όσο και της  τραγικότητας ρίζες, τότε πρέπει αυτό το καταραμένο κελί να πάψει να υπάρχει… Πρέπει να το πάρουν οι άνθρωποι και να το κατακρημνίσουν μια για πάντα και να  διαμορφώσουν τη ζωή τους χωρίς να ’χουν πλέον την ανάγκη του. Ούτε τον τρόμο του  ούτε την καταστολή του. Γ. Πετρόπουλος, «Ο  Χάρης Δεσμώτης»

Ο Σ. Στρατούλης βρίσκεται σε απεργία πείνας από  τις 11 Νοέμβρη ’13, διεκδικώντας την επαναχορήγηση αδειών εξόδου που έπαιρνε το  τελευταίο διάστημα από τη φυλακή μετά από 22 χρόνια εγκλεισμού – αφού βρίσκεται  κρατούμενος από παιδί 17 χρονών. Αυτή την ανάσα ελευθερίας του στέρησαν  εκδικητικά οι διωκτικές και δικαστικές αρχές εξαιτίας της αγωνιστικής του στάσης  στα κολαστήρια της δημοκρατίας, της συμμετοχής του σε συλλογικές κινητοποιήσεις  κρατουμένων ενάντια στις άθλιες συνθήκες και τη βαρβαρότητα των φυλακών, και της  αλληλεγγύης του με κοινωνικούς και πολιτικούς κρατούμενους στη διεκδίκηση της  αξιοπρέπειας και της ελευθερίας. Πρόσφατα, εξαιτίας της συντροφικής σχέσης του  με αντιεξουσιαστικά εγχειρήματα και αγωνιστές στη Θεσσαλονίκη οι αρχές τον  ενέπλεξαν σε μία γελοία δικογραφία που τιτλοφορείται «εγκληματική οργάνωση –  στέκια Θεσσαλονίκης» και, αποδίδοντάς του ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, του  αρνούνται τις άδειες που δικαιούται με βάση την ποινή που έχει εκτίσει.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε την απεργία πείνας,  ανθρωποφύλακες, μπάτσοι και συγκεκριμένοι γιατροί στο νοσοκομείο Λάρισας  εφάρμοσαν πάνω του πρακτικές καταστολής, ταπείνωσης και βασανισμού, τη στιγμή  που η υγεία του βρίσκεται σε οριακή κατάσταση, προκειμένου να κάμψουν τον αγώνα  του. Δεν τα κατάφεραν. Σήμερα ο Σ. Στρατούλης διανύει την 59η μέρα απεργίας  πείνας. Διακινδυνεύει τη ζωή του για να κερδίσει ξανά λίγες στιγμές από την  ελευθερία που προσπαθούν να καταπνίξουν οι γδάρτες των ονείρων, όχι μόνο των  αγωνιζόμενων κρατούμενων, αλλά και όλων των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Ο Σπύρος  Στρατούλης, όπως και όλοι όσοι παλεύουν για να αποτινάξουν τις αλυσίδες της  κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής, δεν είναι μόνος του. Δεν θα επιτρέψουμε την  εξόντωσή του!

AΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ  ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΕΞΟΔΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ  ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΣΠΥΡΟ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 11 ΝΟΕΜΒΡΗ  ’13

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ  ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΡΑ, ΧΩΡΙΣ  ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

 

Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς», 8 Γενάρη ’14

Από την εξέγερση της αξιοπρέπειας στην ελευθεριακή αυτονομία (Αλληλέγγυοι/ες Από Τον Αναρχικό, Αντιεξουσιαστικό Και Ελευθεριακό Χώρο)

Την 1η Ιανουαρίου 1994 οι ιθαγενείς ζαπατίστας  καταλαμβάνουν τις πόλεις και τα χωριά της πολιτείας Τσιάπας. Η κραυγή «φτάνει  πια!» που ακούγεται για πρώτη φορά από τα στόματα των χιλιάδων εξεγερμένων του  Νοτιοανατολικού Μεξικού θα αντηχήσει σε κάθε γωνιά του κόσμου, εκφράζοντας  όλους/ες όσους/ες από τα κάτω αγωνίζονται για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

19 χρόνια μετά, στις 21 Δεκεμβρίου 2012, δεκάδες  χιλιάδες ζαπατίστας καταλαμβάνουν χωρίς όπλα αυτή τη φορά τις πέντε μεγαλύτερες  πόλεις της Τσιάπας, και σιωπηλά μας στέλνουν το ίδιο μήνυμα. «Το μήνυμά μας δεν  είναι ένα μήνυμα υποταγής. Ούτε μήνυμα πολέμου, θανάτου και καταστροφής. Είναι  ένα μήνυμα αγώνα και αντίστασης». Είναι η ίδια κραυγή για ελευθερία και  αξιοπρέπεια, που γεννήθηκε πριν από περισσότερα από 500, 100, 45, 30, 20 χρόνια,  πριν από λίγες μέρες, ή σήμερα. «Είμαστε ο αγώνας 500 χρόνων. Είδαμε τους  προγόνους μας να υποφέρουν και να αγωνίζονται, να πολεμούν για την ανεξαρτησία  αλλά να παραμένουν σκλάβοι. Είδαμε τους παππούδες μας να παλεύουν για γη και  ελευθερία στην επανάσταση του Ζαπάτα, αλλά να παραμένουν σκλάβοι. Είδαμε τους  πατεράδες μας με την οργή στα μάτια και στα χέρια, και καταλάβαμε πως δεν είχαν  τελειώσει όλα, πως σε κάποια γωνιά της καρδιάς και του νου μας υπήρχε κάτι  πολύτιμο, αυτό που μας κρατούσε ζωντανούς, αυτό που έδινε ώθηση στο βήμα μας,  στο συλλογικό μας βήμα: η αξιοπρέπεια».

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος  που αποφασίζει να αυτοχειραφετηθεί και να εξεγερθεί ενάντια σε κάθε μορφή  εξουσίας, ιεραρχίας, ηγεμονισμού και πρωτοπορίας, επανατοποθετώντας παράλληλα  την επανάσταση ως έννοια με τη μορφή ερωτήματος: προχωράμε ρωτώντας, όχι  διακηρύττοντας; «Και ανακαλύψαμε ότι η ελευθερία δεν πρόκειται να έρθει από  αλλού, δεν πρόκειται να μας τη δώσει ούτε ο Φελίπε Καλντερόν, ούτε οι  διεφθαρμένες κυβερνήσεις, αλλά οι ίδιοι μόνοι μας, άντρες και γυναίκες,  αυτοοργανωνόμαστε για να κερδίσουμε την ελευθερία να προτείνουμε, να αναλύουμε,  να μελετούμε, να αποφασίζουμε, να συζητάμε». Κεντρική θέση στο ζαπατιστικό λόγο  και πράξη έχει το «εμείς», η κοινότητα, η συνάντηση με τον άλλο, την άλλη, για  τη δημιουργία ενός κοινού τόπου, μιας κοινής πορείας. Αυτό το «εμείς» που  βασίζεται στη συνείδηση, στο σεβασμό του ατομικού και της διαφορετικότητας, στη  συλλογικοποίηση και την συντροφικότητα, θα οργανωθεί για να χτίσει την αυτονομία  του στην πράξη.

Ο αντικαπιταλισμός των ζαπατίστας δε στοχεύει μόνο  στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή την ανάκτηση των μέσων  παραγωγής. Αποτελεί τη βάση για τη δημιουργία νέων κοινωνικών σχέσεων. Δεν  περιορίζεται μόνο στην υπεράσπιση της συλλογικής ιδιοκτησίας – εχίδο («η γη  ανήκει σε όλους, δεν πουλιέται, τη δουλεύουμε και την υπερασπιζόμαστε»), αλλά  προχωρά στην οργάνωση της συλλογικής εργασίας. Το έδαφος και η αυτονομία – η γη  και η ελευθερία – αποτελούν το σημείο εκκίνησης. «Τώρα το βασικό μέσο παραγωγής,  η γη, είναι στα χέρια μας. Έτσι μπορούμε να δημιουργήσουμε και όλα τα υπόλοιπα  για το λαό μας. Αυτόνομα σχολεία, νοσοκομεία, ιατρεία κλπ. Δουλεύουμε με τρόπο  κοινοτικό, συλλογικό, κατά περιοχές ή δήμους, φτιάχνοντας κολεκτίβες και  κοοπερατίβες».

Βασικός πυλώνας της ζαπατιστικής οργάνωσης είναι η  συλλογική συμμετοχή στην άσκηση της πολιτικής. Η συνέλευση αποτελεί το κυρίαρχο  όργανο όχι μόνο λήψης αποφάσεων αλλά και διάχυσης της γνώσης. Απορρίπτοντας τον  εύκολο δρόμο της ανάθεσης, οι ζαπατιστικοί λαοί επιλέγουν τη συλλογική  αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναζητώντας από κοινού λύσεις. Στη οργανωτική τους  δομή συναντάμε τρία επίπεδα. Την κοινότητα, το δήμο (που αποτελείται από ένα  σύνολο κοινοτήτων) και την περιφέρεια (που αποτελείται από έναν αριθμό δήμων).  Οι συνελεύσεις των κοινοτήτων θα ορίσουν τους ανθρώπους που θα τις εκπροσωπήσουν  είτε στα αυτόνομα δημοτικά συμβούλια (τα οποία αποτελούνται από εκπροσώπους των  κοινοτήτων), είτε στα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης (που συγκροτούνται από  εκπροσώπους των αυτόνομων δημοτικών συμβουλίων). Βασικό χαρακτηριστικό των  συμβουλίων αυτών είναι η κυκλικότητα – εναλλαγή, η ανακλητότητα και η λογοδοσία  στις συνελεύσεις των κοινοτήτων, οι οποίες αξιολογούν και ελέγχουν το έργο τους.  Αν και κάθε περιφέρεια λειτουργεί αυτόνομα, ακολουθώντας τις αποφάσεις των δικών  της λαών, υπάρχει ένας κοινός πολιτικός δρόμος που εκφράζεται μέσα από τα  κείμενα και τις διακηρύξεις τους και διέπεται από τις επτά αρχές τού «διοικούμε  υπακούοντας». «Υπακούμε και δεν κυβερνούμε, εκπροσωπούμε και δεν υποκαθιστούμε,  δημιουργούμε και δεν καταστρέφουμε, υπηρετούμε και δεν υπηρετούμαστε, διατηρούμε  την ενότητα δημιουργικά, κατεβαίνουμε και δεν ανεβαίνουμε, προτείνουμε και δεν  επιβάλλουμε». Αυτός ο τρόπος οργανωτικής δομής των συνελεύσεων και των  συμβουλίων στοχεύει στην κατάργηση του διαχωρισμού ανάμεσα σε αυτούς που  διοικούν και κατέχουν τη γνώση και αυτούς που υπακούουν, αφού όλοι θα έχουν τη  δυνατότητα να συμμετάσχουν κάποια στιγμή σε κάποιο από τα συμβούλια και όλοι, με  τη λήξη της θητείας τους, θα επιστρέψουν στις εργασίες τους.

Δύο από τις ανατροπές που έφερε η εξέγερση είναι η  ανάδειξη των γυναικών ως βασικό υποκείμενο του ζαπατιστικού αγώνα και η  συνάντηση, η αμοιβαία σχέση και αλληλεπίδρασή του με τα κινήματα που υπάρχουν  πέρα από τα σύνορα της Τσιάπας και του Μεξικού. Κινήματα που χαρακτηρίζονται από  μια συλλογική συνείδηση που αντιπαλεύει τις λογικές της διαπραγμάτευσης, της  εξάρτησης και της διαμεσολάβησης, προωθεί την αυτοοργάνωση και την αυτονομία και  στοχεύει στην αυτοχειραφέτηση των από κάτω.

Σε αυτά τα κινήματα επέλεξαν να απευθυνθούν για  άλλη μια φορά οι βάσεις στήριξης του EZLN και να ανοίξουν τις πόρτες του μικρού  ζαπατιστικού τους σχολείου, τον Αύγουστο του 2013, για να μοιραστούν αυτό το  «μήνυμα αγώνα και αντίστασης» που μας απεύθυναν σιωπηλά, υψώνοντας την αριστερή  γροθιά, ένα χρόνο πριν, τη μέρα του τέλους του κόσμου.

«Σύντροφοι. Είμαστε η Έκτη. Θα  είναι μεγάλες οι δυσκολίες. Δε θα λιγοστέψουν τα βάσανά μας όταν ανοιχτούμε στους πονεμένους αυτού του  κόσμου. Ο δρόμος θα είναι γεμάτος στροφές. Θα παλέψουμε. Θα αντισταθούμε. Θα αγωνιστούμε. Μπορεί να πεθάνουμε. Αλλά μία, δέκα, εκατό, χίλιες φορές, πάντα θα νικάμε, πάντα.»

Από την Παράνομη Επαναστατική  Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN Η Έκτη – EZLN Τσιάπας, Μεξικό, Πλανήτης Γη, Ιανουάριος 2013»

Αλληλέγγυοι/ες από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό και ελευθεριακό χώρο,  8/11/2013

solidarioszapatistas@gmail.com,

http://solidarioszapatistas.squat.gr

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις Μαραγκοπούλειο, Παράρτημα και Στέκι ΤΕΙ στην Πάτρα, σε όλες τις καταλήψεις, τους αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και τις κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις (Συντρόφισσες Και Σύντροφοι Από Την Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37)

Tα ξημερώματα  της 5ης Αυγούστου, με μια ευρεία κατασταλτική επιχείρηση εκκενώθηκαν ταυτόχρονα  στην Πάτρα οι καταλήψεις Μαραγκοπούλειο, Παράρτημα και το Αυτοδιαχειριζόμενο  στέκι στο ΤΕΙ, οι οποίες σφραγίστηκαν και εξακολουθούν να φυλάσσονται από  αστυνομικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια των αστυνομικών εισβολών συνελήφθησαν  πέντε σύντροφοι και συντρόφισσες που βρίσκονταν μέσα στο Μαραγκοπούλειο (οι  οποίοι οδηγήθηκαν για να δικαστούν στο αυτόφωρο) ενώ έγιναν και έντεκα  προσαγωγές αλληλέγγυων που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν την κατάληψη.

Η κατάληψη του Παραρτήματος -κτήριο που στέγαζε το  παλιό παράρτημα του Πανεπιστημίου Πατρών- είναι ένας χώρος άρρηκτα συνδεδεμένος  με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της πόλης αλλά και ευρύτερα. Έγινε  σύμβολο της αντιδικτατορικής δράσης, κατελήφθη για πρώτη φορά το Νοέμβρη του ’73  εν μέσω της εξέγερσης ενάντια στη χούντα και έκτοτε αποτέλεσε επίκεντρο  πολύμορφων κοινωνικών αντιστάσεων και φιλοξενούσε μεγάλο μέρος κινηματικών  διαδικασιών (συνελεύσεις, εκδηλώσεις, ραδιοφωνικό σταθμό κ.ά). Η κατάληψη του  Μαραγκοπούλειου ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2010, στο από 20ετίας εγκαταλελειμμένο  κτήριο, για να στεγάσει το συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης “Πέρασμα”.  Βρέθηκε στο στόχαστρο της καταστολής δύο μήνες αφότου κατελήφθη, όταν και έγινε  εισβολή της αστυνομίας. Ωστόσο με την επιμονή των καταληψιών και των αλληλέγγυων  το κτήριο ανακαταλήφθηκε τρεις μέρες μετά. Στο χώρο της κατάληψης φιλοξενήθηκαν  εκδηλώσεις, προβολές, ενώ λειτουργούσε βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων,  δανειστική βιβλιοθήκη και αυτοοργανωμένο καφενείο.

Η επίθεση αυτή στις καταλήψεις της Πάτρας είναι η  συνέχεια της κατασταλτικής επιχείρησης του κράτους ενάντια στους κατειλημμένους  χώρους αγώνα που ξεκίνησε έναν χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2012, με την  εκκένωση της Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη, της κατάληψης Δέλτα στη Θεσσαλονίκη  τον Σεπτέμβρη του 2012, και συνεχίστηκε το χειμώνα με τις εισβολές στις  καταλήψεις Villa Amalias, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι ΑΣΟΕΕ, Σκαραμαγκά και Λέλας  Καραγιάννη. Το κατασταλτικό κύμα εισβολών και εκκενώσεων σταμάτησε προσωρινά, σε  εκείνο το σημείο τότε, εξαιτίας της ανάπτυξης ενός πλατιού και μαχητικού  κινήματος αλληλεγγύης και αντίστασης από πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές  δυνάμεις, και ενός μεγάλου πλήθους αγωνιστών και αγωνιστριών. Κομβικής σημασίας  ήταν σε αυτή την αντιπαράθεση με τους κρατικούς σχεδιασμούς η ανακατάληψη της  Villa Amalias στις 9 Γενάρη 2013 και η κατάληψη των κεντρικών γραφείων της ΔΗΜΑΡ  την ίδια μέρα, η μεγάλη διαδήλωση περισσότερων από 10.000 αγωνιστών-ριών στις 12  Γενάρη και το φιάσκο της όλης κατασταλτικής επιχείρησης για την εκκένωση της  κατάληψης Λέλας Καραγιάννη 37 στις 15 Γενάρη. Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι  την τωρινή επίθεση στις καταλήψεις της Πάτρας, στο στόχαστρο της καταστολής  βρέθηκαν τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αντιπληροφόρησης Athens Indymedia, 98 FM  και Ένταση FM, σε μια προσπάθεια φίμωσης κάθε φωνής αντίστασης στο καθεστώς.

Στους καιρούς του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, το  χτύπημα των αντιστάσεων που δεν ελέγχονται από θεσμούς, φορείς και παράγοντες  του συστήματος, και ευρύτερα η εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων  είναι στην κορυφή της ατζέντας των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών της χώρας  και των υπερεθνικών επιτελείων. Στόχος της κατασταλτικής στρατηγικής, η οποία  συνοψίζεται στο φασιστικό δόγμα περί “αποκατάστασης της τάξης και της  νομιμότητας”, είναι το απρόσκοπτο πέρασμα στη νέα εποχή της κρατικής και  καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στην εποχή ενός μόνιμου καθεστώτος έκτακτης  ανάγκης.

Το σχέδιο καταστολής των καταλήψεων αποτελεί μέρος  της γενικευμένης κατασταλτικής πολιτικής που στόχο έχει τον ολοκληρωτικό  μετασχηματισμό της κοινωνίας σε απόλυτα ελεγχόμενο και πειθήνιο σώμα για την  εφαρμογή των νέων ασφυκτικών συνθηκών εκμετάλλευσης και καταπίεσης που  επιβάλλονται από το κράτος και τα αφεντικά. Αποτελεί μέρος της συνολικής  επίθεσης των κυρίαρχων πάνω στα στοιχειώδη δικαιώματα και όρους ζωής των  πληβειακών και πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Μιας επίθεσης που γίνεται  ορατή στους μισθούς πείνας, στις εκατοντάδες απολύσεις καθημερινά, στις στρατιές  των ανέργων, την επίθεση σε εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, την κατάργηση του  ασύλου στους πανεπιστημιακούς χώρους, στις επιχειρήσεις “Ξένιος Δίας” σε βάρος  των μεταναστών, στον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο πογκρόμ σε  βάρος των Ρομά σε όλη τη χώρα, στην κλιμάκωση της κρατικής και πολλές φορές της  παρακρατικής καταστολής των αντιστάσεων.

Είναι φανερό ότι οι επιθέσεις στις καταλήψεις στην  Πάτρα δεν είναι μόνο η συνέχεια ενός κατασταλτικού σχεδίου, αλλά και το προοίμιο  νέων επιθέσεων. Κατά συνέπεια, είναι επιτακτικό όχι μόνο να εκφράσουμε την  αλληλεγγύη μας στις καταλήψεις που χτυπήθηκαν αλλά και να προασπίσουμε τις  υπάρχουσες καταλήψεις σε όλη τη χώρα που προοιωνίζεται η καταστολή τους.

Από τη μεριά μας, οι καταληψίες και αλληλέγγυοι  της Λέλας Καραγιάννη 37 εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις συλλογικότητες των  καταλήψεων που δέχθηκαν επίθεση στην Πάτρα και σε όλες τις καταλήψεις στη χώρα  και καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους να υπερασπιστούν με κάθε μέσο και  δυνατότητα που έχουν τους κατειλημμένους χώρους αγώνα. Σε ό,τι μας αφορά, και  περιμένοντας την ανανέωση της επίθεσης που δέχτηκε η κατάληψη στις 15 Γενάρη,  επαναλαμβάνουμε ότι η Λέλας Καραγιάννη δεν παραδίνεται, μάχεται!

“Καμιά νοσταλγία για αυτόν το  γερασμένο κόσμο που, από καιρό πια, ανήκει στο παρελθόν… Κανένας συμβιβασμός με  το αβίωτο παρόν που υπόσχεται μόνο το χειρότερο… Κανένας δισταγμός και φόβος για  το μέλλον που θέλουμε: την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον  κομμουνισμό…”

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ –  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Συντρόφισσες  και σύντροφοι  από την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, 6 Αυγούστου 2013

Αλληλεγγύη στους απεργούς του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Ε.Μ. Πολυτεχνείου (Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37)

Οι εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου Αθηνών και του  Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου βρίσκονται σε απεργία διαρκείας εδώ και εννέα  εβδομάδες ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις 1.349 διοικητικών υπαλλήλων από  οχτώ πανεπιστήμια της χώρας.

Με τον αγώνα τους αρνούνται τις πολιτικές της  μνημονιακής λεηλασίας που καταδικάζουν όλο και περισσότερους στην ανεργία και  εκβιάζουν την πειθάρχηση στην εργοδοτική τρομοκρατία. Δημιουργούν ένα ανάχωμα  στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παιδείας, αφού οι απολύσεις είναι μέρος μιας  ευρύτερης κίνησης αναδιάρθρωσης των πανεπιστημίων στα μέτρα της αγοράς και στα  πρότυπα του ασφυκτικού ελέγχου και της καταστολής, σε μια εποχή μάλιστα που κάθε  κοινωνικό αγαθό ιδιωτικοποιείται και εμπορευματοποιείται (περίθαλψη, μόρφωση,  μεταφορές), βαθαίνοντας τις ταξικές ανισότητες και τους κοινωνικούς  αποκλεισμούς. Επιλέγουν να σταθούν και να αγωνιστούν μαζί, απορρίπτοντας τον  κατακερματισμό τους με βάση τα κριτήρια “αξιολόγησης” που θέτει το υπουργείο  παιδείας.

Με τη συλλογική τους άρνηση απέναντι στις  απολύσεις, με τις κινητοποιήσεις τους, τις απεργιακές περιφρουρήσεις, την  απεύθυνσή τους σε άλλους εργαζόμενους, φοιτητές και αγωνιζόμενα κομμάτια της  κοινωνίας, επιχειρούν να υπερβούν λογικές που θέλουν τις εργατικές αντιστάσεις  συντεχνιακές, απομονωμένες, ελεγχόμενες από συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες.

Ο αγώνας τους διεξάγεται μέσα σε έναν πόλεμο  φθοράς και συκοφάντησης από το κράτος και τα ΜΜΕ, με τη συνήθη προπαγάνδα που  προωθεί τον κοινωνικό αυτοματισμό για να πνίξει την ταξική αλληλεγγύη.

Όπως γράφει σε ανακοίνωσή της η απεργιακή επιτροπή  εργαζομένων ΕΚΠΑ: “Για μας (…) ο στόχος (…) ήταν και είναι το ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ. Όταν βάλαμε αυτό το  στόχο ξέραμε ότι θα ερχόμασταν σε σύγκρουση με τον πυρήνα της μνημονιακής  πολιτικής. Ότι αυτό που θέλαμε να κάνουμε ήταν να σπάσουμε τον τσαμπουκά αυτής  της κυβέρνησης. Ξέραμε ότι θα μας τρομοκρατήσουν, θα επιχειρήσουν να μας  διασπάσουν, να μας σπάσουν, να τσακίσουν τα νεύρα μας, με τη βοήθεια πρόθυμων  συμμάχων τους, από τα ΜΜΕ μέχρι τις συνδικαλιστικές ηγεσίες.(…) Εμείς όμως  ξέραμε πάντα ότι όπλο μας είναι Η ΑΠΕΡΓΙΑ. Και τώρα το ξέρουμε ακόμα καλύτερα”.

Από την κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, έναν  αυτοοργανωμένο χώρο αντίστασης, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους απεργούς των  πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και σε όλους-ες όσους-ες παλεύουν ενάντια στη λεηλασία  της ζωής και της αξιοπρέπειας τους από το κράτος και το κεφάλαιο.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ, ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ,  ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ-ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ – ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Κατάληψη  Λέλας Καραγιάννη 37

5/11/13

Διεθνές κάλεσμα για κινητοποίηση για την απελευθέρωση της Sonja Suder

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2013, ας κινητοποιηθούμε  για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στη νομιμοποίηση των βασανισμών στη δίκη της  Sonja Suder και για την απελευθέρωσή της.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2011, η Sonja και ο φίλος  της Christian εκδόθηκαν από τη Γαλλία στη Γερμανία όπου και φυλακίστηκαν. Ο  Christian αποφυλακίστηκε, αλλά η Sonja παραμένει στη φυλακή. Είχαν εγκαταλείψει  τη Γερμανία το 1978, όταν την επαύριο μιας άγριας καταστολής του επαναστατικού  κινήματος, κάθε άτομο που ανήκε στο χώρο της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης είχε  κάθε λόγο να φοβάται ότι θα είναι στόχος της κρατικής εκδικητικότητας.

Εδώ και δυο χρόνια, η Sonja είναι προφυλακισμένη  στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας των φυλακών Preungesheim στη Φρανκφούρτη. Εδώ κι  ένα χρόνο υφίσταται μια δίκη βασισμένη σε δυο μαρτυρίες: τη μαρτυρία ενός  μετανοημένου που την έδωσε με αντάλλαγμα μείωση της ποινής και μια άλλη μαρτυρία  που αποσπάστηκε με βασανιστήρια το 1978 από έναν άνδρα που θεωρούνταν από την  αστυνομία ύποπτος για συμμετοχή στους Επαναστατικούς Πυρήνες.

Αν ο μετανοημένος Hans Joachim Klein κατέθεσε  ανενδοίαστα στο δικαστήριο της Φρανκφούρτης για να δώσει τη χιλιοστή εκδοχή μιας  μαρτυρίας γεμάτης ασυναρτησίες και αντιφάσεις (που η δικαστής θεωρεί παρ’ όλα  αυτά σωστό να ληφθεί υπόψη), αντιθέτως ο Hermann F. ανέκαθεν αμφισβητούσε τα  στοιχεία που εμφανίζονται στις ανακρίσεις που υπέστη. Δεν είναι παρά το  αποτέλεσμα τεσσάρων μηνών βασανισμού πέραν κάθε διαδικαστικού πλαισίου.

Μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, ανακρίθηκε μόλις  βγήκε από μια εγχείρηση ακρωτηριασμού των κάτω άκρων κι ενώ είχε χάσει εντελώς  την όρασή του. Ο πόνος, ο τραυματισμός, τα φάρμακα, η απομόνωση, η σύγχυση, ο  αποπροσανατολισμός έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους μπάτσους για να τον  υποχρεώσουν να συμπληρώσει 1.300 σελίδες κατάθεσης. Κρατήθηκε παράνομα σε ένα  αστυνομικό τμήμα, χωρίς δικηγόρο, όντας τυφλός και με βαριά αναπηρία. Αυτό που  υπέστη δεν έχει παρά ένα όνομα: βασανισμός. Στις 13 Αυγούστου του 2013, το  δικαστήριο της Φρανκφούρτης προχώρησε στην ανάγνωση των ανακριτικών καταθέσεων  που υποχρεώθηκε να δώσει ο Hermann το 1978 και θα συνεχίσει την ανάγνωσή τους  στις επόμενες συνεδριάσεις.

Η Sonja, στα 80 της χρόνια, πάνω από 35 χρόνια  μετά τα γεγονότα που της αποδίδονται, κινδυνεύει να καταδικαστεί με βάση αυτές  τις καταθέσεις που η χρήση τους αποτελεί νομιμοποίηση από τη δικαιοσύνη των  πρακτικών βασανισμού της αστυνομίας. Η Sonja διώκεται από τη γερμανική αστυνομία  και δικαιοσύνη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Θεωρείται ύποπτη για  συμμετοχή στους Επαναστατικούς Πυρήνες και η δίκη της αφορά τρεις επιθέσεις που  δεν προκάλεσαν παρά περιορισμένες υλικές ζημιές το 1977 και το 1978: ενάντια  στην επιχείρηση MAN που συνεργαζόταν στην κατασκευή ατομικών όπλων για τη Ν.  Αφρική την εποχή του απαρτχάιντ, ενάντια στην επιχείρηση KSB που κατασκεύαζε  αντλίες για σταθμούς πυρηνικής ενέργειας, και στο κάστρο της Χαϊδελβέργης  ενάντια στην πολιτική αστικής ανάπλασης. Θεωρείται επίσης ύποπτη συμμετοχής στην  προετοιμασία της επίθεσης ενάντια στο συνέδριο του OPEC στη Βιέννη το 1975.

Σήμερα, κρατώντας την στη φυλακή, δικάζοντάς την,  απειλώντας την ότι θα τελειώσει τη ζωή της στη φυλακή, το ομοσπονδιακό κράτος  της Γερμανίας δεν στοχεύει μόνο στη Sonja. Θέλει να εξουδετερώσει μια  επαναστατική ιστορία και να επιβάλει με τη βία την ιδέα ότι δεν εξεγείρεται  κανείς ατιμωρητί. Η καταδίκη της Sonja θα είναι εκείνη της εξέγερσης. Αρνούμενη  να υποταχθεί και να συνεργαστεί, εξακολουθεί να καταγγέλλει το κράτος και τη  δικαστική του μασκαράτα. Η καταδίκη της θα είναι και εκείνη κάθε επαναστατικού  κινήματος. Η προφυλάκιση της Sonja είναι ένα φόβητρο που μπορεί να  χρησιμοποιηθεί ενάντια σε όλες εκείνες και όλους εκείνους που αγωνίζονται  σήμερα. Δεν είναι από μια γυναίκα 80 χρονών που θέλουν να απαλλαγούν, αλλά από  όλες εκείνες και όλους εκείνους που έχουν σαν κι εκείνη τη βούληση να μην  υποταχθούν.

Η SONJA ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ  ΑΜΕΣΑ!

 Το κείμενο αυτό στάλθηκε  από γάλλους συντρόφους. Αφορά τον αγώνα για την απελευθέρωση της Sonja Suder,  κατηγορούμενης από το γερμανικό κράτος για συμμετοχή σε ενέργειες της ένοπλης  οργάνωσης “Επαναστατικοί Πυρήνες” τη δεκαετία του ’70 με βάση την έωλη μαρτυρία  ενός μετανοημένου και μια άλλη μαρτυρία που οι μπάτσοι απέσπασαν με  βασανιστήρια. Η Sonja αποφυλακίστηκε τελικά στις 12 Νοέμβρη ’13, αφού το  δικαστήριο της επέβαλε ποινή 3,5 ετών με αναστολή.

Αναρχικοί σύντροφοι

Δε διαλέγουμε τρόπο σφαγής, απέχουμε από το δημοψήφισμα (Ρεσάλτο)

Ρεσάλτο

Δε διαλέγουμε τρόπο σφαγής

Τώρα που οι μάσκες έπεσαν, τώρα που το εμπόριο ελπίδας και οι σοσιαλδημοκρατικές ψευδαισθήσεις ενός «ήπιου κεϋνσιανισμού», ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», ενός «έντιμου συμβιβασμού με τους δανειστές», μιας «αξιοπρεπούς και αμοιβαία συμφέρουσας συμφωνίας με τους εταίρους» καταρρέουν, έχει ιδιαίτερη σημασία η σαφήνεια θέσεων και προσανατολισμών. Γιατί το δημοψήφισμα που έχει προκηρυχθεί θολώνει για άλλη μια φορά τα νερά, συμπυκνώνοντας κρίσιμα ερωτήματα σε ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, δημιουργώντας παράλληλα μια κοινωνική πόλωση σε εξίσου ψευδεπίγραφη βάση.
Από τη μία, πρέπει να είναι σαφές ότι δεν υπάρχει θεσμική λύση (οποιουδήποτε τύπου) στη λυσσαλέα επίθεση του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, των κρατικών και υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας, ακόμα περισσότερο μέσα σε περιβάλλον νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού σε κρίση. Ούτε μπορεί να προκύψει οποιουδήποτε είδους προοπτική από όλες εκείνες τις πολιτικές-κομματικές δυνάμεις (κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές) που αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εκδοχές του συστήματος εκμετάλλευσης και υποταγής, στη (νεο)φιλελεύθερη ή στη σοσιαλδημοκρατική, στη γραφειοκρατική ή στη φασιστική εκδοχή του. Όπως δεν υπάρχει αντικρατισμός (και εν γένει αναρχία) με εθνικό πρόσημο και το αντίστροφο.
Από την άλλη, πρέπει να είναι επίσης σαφές ότι η προσπάθεια διαφοροποίησης ή διεύρυνσης του περιεχομένου ενός δημοψηφίσματος δεν έχει (και δεν μπορεί να έχει) ιδιαίτερη επιτυχία. Αυτό που γίνεται είναι η πρόσδεση διαφορετικών οπτικών και επιδιώξεων στο κυρίως περιεχόμενο, που καθορίζεται πάντα από αυτόν που θέτει το ερώτημα (τα διάφορα μπλοκ εξουσίας) είτε με εξαιρετική σαφήνεια είτε με δημιουργική ασάφεια. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος, που παρουσιάζεται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας (και μάλιστα στην αμεσοδημοκρατική της εκδοχή), είναι αποπροσανατολιστική αφού κωδικοποιεί ψευδεπίγραφα ένα πρόβλημα (πέραν των καλών προθέσεων ή των σκοπιμοτήτων), υποκαθιστώντας την κοινωνική ζύμωση, συμφωνιών, διαφωνιών, σύνθεσης ή συναίνεσης, που μπορεί να συμβαίνει μόνο στο πλαίσιο της γενικευμένης κοινωνικής αυτοοργάνωσης, ελευθεριακών-αντιιεραρχικών διαδικασιών-συνελεύσεων εθελούσιας, ενσυνείδητης και ισότιμης συμμετοχής για τη λήψη των αποφάσεων, μέσα σε ένα κλίμα αμοιβαιότητας, αλληλοκατανόησης και συνδιαμόρφωσης.
Στην ουσία μας καλούν να επιλέξουμε τον τρόπο σφαγής μας: εντός ή εκτός ευρωζώνης; / με το πρόγραμμα της ελληνικής κυβέρνησης ή με αυτό των δανειστών; Και το δίλημμα μοιάζει εφιαλτικά με αυτά των προηγούμενων ετών: “ευρώ ή δραχμή”, “μνημόνιο ή χρεοκοπία”. Εξάλλου, η πρόταση της «πρώτης φοράς αριστερά» στην κυβέρνηση για μέτρα 8 δις (η προς το χειρότερο ανανέωσή της το βράδυ της Τρίτης 30/6 και η πρόταση της για νέα διετή δανειακή σύμβαση με νέο μνημόνιο την 1η Ιούλη) δεν έχει ιδιαίτερες διαφορές από την πρόταση των θεσμών, που τίθεται σε δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου, παρότι η τελευταία δεν είναι πλέον σε ισχύ από το βράδυ της 30ης Ιούνη. Απλά τώρα ο εκβιασμός δεν τίθεται στο πλαίσιο ενός προπαγανδιστικού πολέμου αλλά με ένα δημοψήφισμα για την απευθείας επιλογή των όρων σφαγής μέσω «λαϊκής εντολής». Αυτό που εξελίσσεται είναι ο εγκλωβισμός, ο αφοπλισμός, ο ακρωτηριασμός της σημερινής δυσαρέσκειας και των αυριανών αγώνων των «από κάτω», μέσα από την εθελούσια συμμετοχή τους στις διαφορετικές εκδοχές ισοπέδωσής τους.
Απέχουμε από το δημοψήφισμα
Το ότι είμαστε κάθετα αντίθετοι στο ΝΑΙ, στα περιεχόμενα, τις θέσεις και την κοινωνική-ταξική σύνθεση αυτών που το υποστηρίζουν (αστική τάξη, ΜΜΕ, μικρομεσαία στρώματα ωφελούμενα από το ευρώ, φοβισμένοι εργαζόμενοι συντηρητικών αντιλήψεων, ιδεολογικά τοποθετημένοι εθνικόφρονες ευρωφιλελεύθεροι) δε σημαίνει ότι εντοπίζουμε κάτι ρηξικέλευθο και διεξοδικό στο ΟΧΙ, το οποίο ταυτόχρονα σημαίνει ΝΑΙ στις εξίσου αδιανόητες κυβερνητικές προτάσεις. Πρόκειται για μια επιλογή που επενδύεται με μπόλικη «εθνική αξιοπρέπεια και περηφάνια», προβάλλεται ως το μικρότερο κακό και η συντριπτική πλειοψηφία όσων την υποστηρίζουν δεν επιθυμεί εξίσου να βγει από την ευρωζώνη και την ΕΕ γενικότερα. Αν προσθέσουμε και τη σύνταξη σε κοινό μέτωπο με τους φασίστες της χα, η εικόνα που προκύπτει δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική.
Οραματιζόμαστε και παλεύουμε για μια άλλη κοινωνία
Απέναντι στην ανάθεση και την αδράνεια προτάσσουμε την ατομική και συλλογική αυτενέργεια, απέναντι στην ετερονομία τον αυτοκαθορισμό, απέναντι στην ιεραρχία την αυτοοργάνωση, απέναντι στην υποταγή την αντίσταση, απέναντι στην εξουσία την ελευθερία, απέναντι στη βαρβαρότητα την αλληλεγγύη.
Μόνο μέσα από ριζοσπαστικούς, ακηδεμόνευτους, χειραφετημένους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και αντιδομές, μέσα από αλυσιδωτές κοινωνικές εξεγέρσεις που θα οδηγήσουν σε κοινωνική επανάσταση, στη χειραφέτηση κάθε πτυχής της καθημερινής ζωής, μπορεί να προκύψει η πιθανότητα-δυνατότητα κοινωνικού μετασχηματισμού και όχι μέσα από εκλογικές ή δημοψηφισματικές αναθέσεις-ψευδαισθήσεις και ανεδαφικές λογικές είτε «ρήξης εντός της ΕΕ» είτε «αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς» χωρίς κοινωνικό ξεσηκωμό. Με την καταστροφή του κράτους, των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, των υπερεθνικών μηχανισμών κυριαρχίας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ κλπ), της πατριαρχίας, κάθε μορφής εξουσίας και την αντικατάστασή τους από αυτοοργανωμένες και δικτυωμένες μεταξύ τους ανεξούσιες-ακρατικές-αταξικές κοινότητες, ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης, χωρίς πλαστούς διαχωρισμούς και διακρίσεις στη βάση της φυλής, του τόπου καταγωγής, του φύλου, της σεξουαλικής προτίμησης, χωρίς ανώτερους και κατώτερους, ηγέτες και ακολουθητές, αφέντες και υποτακτικούς.
Ρεσάλτο