Να σταθούμε συλλογικά στον τρόμο. Καμία ανοχή στις ναζιστικές και φασιστικές συμμορίες

Την Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη ο αντιφασίστας μουσικός  Παύλος Φύσσας (Killah P) δολοφονήθηκε με μαχαιριές στην καρδιά από τον φασίστα  Γιώργο Ρουπακιά σε ενέδρα που έστησαν στην παρέα του ναζιστικά καθάρματα της  χρυσής αυγής. Είχε προηγηθεί πλήθος περιστατικών, τόσο ρατσιστικών επιθέσεων και  πογκρόμ σε βάρος μεταναστών, με μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς, ληστείες και  δολοφονίες, όσο και θρασύδειλων επιθέσεων σε αγωνιστές και χώρους αγώνα  (καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και στέκια) από τις ναζιστικές και  φασιστικές συμμορίες, με την κάλυψη της αστυνομίας.

Πλήθος, όμως, κινητοποιήσεων έγιναν τόσο στις  γειτονιές μας όσο και ευρύτερα από αντιφασιστικές συλλογικότητες ενάντια στις  εγκληματικές δράσεις και τα κηρύγματα μισανθρωπισμού των νοσταλγών του Χίτλερ,  του Νταχάου και του Άουσβιτς. Οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην πλατεία  Αμερικής, την πλατεία Κυψέλης, την Αχαρνών, τα Πατήσια και το Γαλάτσι πέτυχαν να  ανακόψουν την προσπάθεια τρομοκράτησης των μεταναστών και διάχυσης κλίματος  μισαλλοδοξίας στα πιο ευάλωτα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται από τη  γενικευμένη επίθεση κράτους και αφεντικών, την εξαθλίωση και τη φτώχεια.

Για να τερματιστεί η απάνθρωπη και αντικοινωνική  εγκληματική δράση των φασιστικών συμμοριών απαιτείται η καθολική και διαρκής  κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής που δεν θέλουν να κυριαρχήσει στις  γειτονιές μας η βία και ο τρόμος. Και επειδή κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί  αποτελεσματικά μόνος του στα φαινόμενα του φασισμού που εκδηλώνονται γύρω μας,  είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν με τη συμμετοχή του καθένα μας αυτοοργανωμένες  κοινωνικές συλλογικότητες σε κάθε γειτονιά, ενώ απαραίτητος είναι και ο  συντονισμός τους στη βάση της ισότητας και της αλληλεγγύης.

Άμα περιμένουμε από τους θεσμούς και τη  “δικαιοσύνη” να αντιμετωπίσουν την εγκληματική δράση των φασιστικών συμμοριών,  είμαστε βαθιά γελασμένοι. Ο φασισμός απορρέει από το ίδιο το κράτος και το  κεφάλαιο, είναι το αναλώσιμο δεκανίκι, η εφεδρεία του συστήματος σε κρίση. Ακόμα  και αυτή η δήθεν απόπειρα “δίωξης” της συμμορίας της χρυσής αυγής  χρησιμοποιείται από το σύστημα για τη χειραγώγηση και τον αποπροσανατολισμό όσων  δεν ανέχονται την παρουσία των φασιστών στις γειτονιές τους, αλλά και για την  τρομοκράτηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που πηγάζουν από τα κάτω.

Αφενός, επιχειρείται η χειραγώγηση των υγιών  αντιφασιστικών αντανακλαστικών πλατιών κομματιών της κοινωνίας, ο  αποπροσανατολισμός τους και η ενσωμάτωσή τους στους μηχανισμούς της αστικής  δημοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και κάθε μορφή ανάθεσης της “λύσης”  σε μια εναλλακτική πολιτική διαχείριση, όπως αυτή που μας υπόσχεται η  καθεστωτική αριστερά, στην προσπάθειά της να χειραγωγήσει το ριζοσπαστικότερο  κομμάτι της κοινωνίας και να εξαργυρώσει εκλογικά τους κοινωνικούς αγώνες.

Αφετέρου, η θεωρία των δύο άκρων εισάγεται  δυναμικά το τελευταίο διάστημα από το κράτος και τα πλήρως ελεγχόμενα μέσα  ενημέρωσης. Δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια ακόμη κατάπτυστη προσπάθεια  ποινικοποίησης και κοινωνικής απομόνωσης των αγωνιζόμενων που αντιστέκονται στον  σύγχρονο ολοκληρωτισμό, την εξατομίκευση και τον εκφασισμό συλλογικά και  αυτοοργανωμένα.

Εργαζόμενε, άνεργε, νέε και νέα, οι ασφυκτικές  συνθήκες ζωής και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στις γειτονιές  μας, δεν διαφέρουν ουσιαστικά από όσα εμφανίζονται και σε άλλες γειτονιές της  αθηναϊκής μητρόπολης. Και οφείλονται κατά βάση στις συνθήκες ανέχειας και  εξαθλίωσης που προκαλούν τα ντόπια και διεθνή πολιτικά και οικονομικά αφεντικά  της χώρας με την άγρια επίθεση που έχουν εξαπολύσει πάνω στα κατώτερα και πιο  αδύναμα στρώματα της κοινωνίας. Συνθήκες που χειροτερεύουν εξαιτίας και των  αντικοινωνικών συμπεριφορών ενός κομματιού των πιο φτωχών και εξαθλιωμένων που  αντί να στραφούν εναντίον εκείνων που πραγματικά καταδικάζουν τις ζωές  εκατομμυρίων ανθρώπων στην ανέχεια, τη δυστυχία και την απελπισία, το βρίσκουν  ευκολότερο να επιτίθενται κατά των πιο αδύναμων, ντόπιων ή μεταναστών,  συντηρώντας ένα καθεστώς κοινωνικού κανιβαλισμού που εξυπηρετεί μόνο το κράτος  και τα αφεντικά.Θα ήταν αυταπάτη όμως να πιστεύει κανείς πως αυτές τις  ανυπόφορες συνθήκες μπορεί να τις αλλάξει η δράση της αστυνομίας που ουσιαστικά  ελέγχει τα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών και ανθρώπων, που χτυπάει και βασανίζει  διαδηλωτές, απεργούς και αγωνιζόμενους ανθρώπους, που οδηγεί, με επιχειρήσεις  “σκούπα”, εκατοντάδες μετανάστες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ούτε  βέβαια θέλει να τις αλλάξει, παρά μόνο προς το απείρως χειρότερο, η εγκληματική  δράση φασιστικών συμμοριών από μπράβους, μαχαιροβγάλτες και μισάνθρωπους  τραμπούκους που λειτουργούν συμπληρωματικά με τις δυνάμεις καταστολής,  επιτιθέμενοι σε βάρος των πιο αδύναμων, των πιο φτωχών, των κοινωνικά  αποκλεισμένων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων για μια κοινωνία ισότητας,  αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.

Οι ζωές μας μπορούν να αλλάξουν πραγματικά μόνον  αν πάρουμε οι ίδιοι τις τύχες μας στα χέρια μας! Με την επικοινωνία και τον  αλληλοσεβασμό εκεί που ζούμε και κυρίως μέσα από τον αγώνα με αυτοοργανωμένες  δομές και αλληλέγγυα δράση ντόπιων και μεταναστών ενάντια στη συνθήκη του  κοινωνικού κανιβαλισμού, όπου ο φτωχός στρέφεται εναντίον του φτωχότερου,  ενάντια στις μαφίες και τα φαινόμενα αντικοινωνικής εγκληματικότητας -όπως η  σωματεμπορία και το εμπόριο ναρκωτικών-, απέναντι στη βαρβαρότητα των κρατικών  και παρακρατικών ταγμάτων εφόδου, απέναντι στην καταπίεση και την εκμετάλλευση  ανθρώπου από άνθρωπο. Να δημιουργήσουμε εμείς τους όρους ζωής μας με ισότητα,  αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Δεν πρέπει, τέλος, να ξεχνάμε ότι τα φαινόμενα  αντικοινωνικής εγκληματικότητας δεν έχουν εθνικότητα και η ατομική ευθύνη  οποιουδήποτε για τις πράξεις του εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπων δεν βαραίνει  και δεν ενοχοποιεί συλλογικά ολόκληρες εθνοτικές, φυλετικές και κοινωνικές  ομάδες, ντόπιων ή μεταναστών. Ντόπιοι και μετανάστες εργαζόμενοι, άνεργοι και  νεολαίοι, ζούμε κι εργαζόμαστε μαζί, τα παιδιά μας πάνε στα ίδια σχολεία και  παίζουν μαζί στις ίδιες παιδικές χαρές. Μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους και τις  ίδιες ελπίδες για το αύριο και δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ –  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ  ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΑΝΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

Συνέλευση  Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων

Φασίστες δολοφόνοι δεν χωράτε στις γειτονιές μας (Αυτοοργανωμένος Χώρος Αλληλεγγύης Και Ρήξης Ρεσάλτο, Συνέλευση Της Πλατείας Κερατσινίου Δραπετσώνας, Αυτόνομη Αντιφασιστική Συνέλευση Κερατσινίου)

 

Αυτοοργανωμένος Χώρος Αλληλεγγύης Και Ρήξης Ρεσάλτο 2014

 

 

 

 

Οι φασίστες είναι τάγματα εφόδου του κράτους και μπράβοι των αφεντικών ο κόσμος της αντίστασης θα τσακίσει και αυτούς και τους πάτρωνές τους! (Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς»)

Στις 18  Σεπτέμβρη δολοφονείται στο Κερατσίνι ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας (Killah  P) από μαχαιριές που δέχτηκε στην καρδιά, σε ενέδρα που έστησαν στην παρέα του  τα ναζιστικά καθάρματα της χρυσής αυγής, και ενώ το γεγονός παρακολουθούν  αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ.

Τι είναι αυτό που όπλισε και αποθράσυνε μια  συμμορία δολοφόνων; Η συνεργασία, η προστασία και η ασυλία που σταθερά και για  χρόνια της παρείχαν οι επίσημοι κατασταλτικοί μηχανισμοί, η αστυνομία και η  «δικαιοσύνη», την ίδια στιγμή που με λύσσα προσπαθούν να συντρίψουν  οποιαδήποτε μορφή αντίστασης στο κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες λακέδες  τους. Με λίγα λόγια, το γεγονός ότι πρόκειται για συμμορία παρακρατικών.  Ούτε μάθαμε σήμερα για πρώτη φορά ούτε θα ξεχάσουμε τις εκατοντάδες  αποσιωπημένες φασιστικές επιθέσεις στο φτωχότερο κομμάτι της εργατικής τάξης, σε  πρόσφυγες και μετανάστες, σε σπίτια, στο δρόμο, σε λαϊκές αγορές ή στη δουλειά  τους, που πραγματοποιήθηκαν είτε με τη συνοδεία είτε με την κάλυψη αστυνομικών  δυνάμεων (όπως στο κέντρο της Αθήνας, στον Αγ. Παντελεήμονα κ.α.). Δεν ξεχνάμε  τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τον βάναυσο ξυλοδαρμό των  αιγύπτιων ψαράδων στο Πέραμα, τις χαρακιές στο πρόσωπο δεκατετράχρονου παιδιού  από το Αφγανιστάν. Δεν ξεχνάμε τις δεκάδες θρασύδειλες επιθέσεις σε καταλήψεις,  σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και στέκια γειτονιάς, τις μαχαιριές σε  αναρχικούς, αριστερούς και αντιφασίστες αγωνιστές, τη δράση των νεοναζιστών στο  πλευρό των ΜΑΤ σε διαδηλώσεις – που όχι απλώς συγκαλύφθηκαν, αλλά ενθαρρύνθηκαν  από τις αρχές. Δεν ξεχνάμε την ενέδρα σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη  ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και τις απειλές που έχουν εκτοξεύσει οι νεοναζί για  λογαριασμό των εφοπλιστών, όπως και για λογαριασμό της καναδικής πολυεθνικής  Eldorado και του μεγαλοεργολάβου Μπόμπολα στα μεταλλεία της Χαλκιδικής. Το  γεγονός ότι μερικοί μπάτσοι και νεοναζί διώκονται σήμερα για ένα μέρος της  εγκληματικής τους δράσης που ήταν γνωστή για χρόνια αποδεικνύει μόνο το μέγεθος  της συνενοχής και της εποπτείας του κράτους σε αυτά τα εγκλήματα.

Γιατί οι φασίστες χτυπούν εκεί που τους  υποδεικνύει η ίδια η κρατική πολιτική, τα συμφέροντα των αφεντικών και η  καθεστωτική προπαγάνδα των ΜΜΕ: ενάντια στο αγριότερα εκμεταλλευόμενο τμήμα της  κοινωνίας και ενάντια στα κινήματα, που διακηρυγμένα βρίσκονται στο στόχαστρο  της κρατικής καταστολής. Η στοχοποίηση έχει γίνει από τα πλέον επίσημα  κυβερνητικά χείλη, αφήνοντας τις φασιστικές συμμορίες να δρουν επικουρικά στα  σχέδια του κράτους και των αφεντικών. Δεν ξεχνάμε ότι έναν μόλις χρόνο πριν, ο  πρωθυπουργός εξήγγειλε επιχειρήσεις ενάντια στους φτωχούς και τους αγωνιζόμενους  (τους «λαθρομετανάστες», τους «συνδικαλιστές» και τους «κουκουλοφόρους» στη δική  του γλώσσα) για την απρόσκοπτη επιβολή της μνημονιακής λεηλασίας. Και αυτό  ακριβώς είναι το αυστηρό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι νεοναζί: Παράλληλα  με τα αστυνομικά πογκρόμ του «Ξένιου Δία», τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα  βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα (όπως εκείνα που υπέστη ο Μοχάμετ Καμράν στο  ΑΤ Νίκαιας με αποτέλεσμα το θάνατό του), τους πυροβολισμούς επιστατών ενάντια σε  ξένους εργάτες γης στη Μανωλάδα, τους ρατσιστικούς νόμους. Παράλληλα με το  κρατικό κυνήγι εναντίον οροθετικών γυναικών, άστεγων και Ρομά… Παράλληλα με τις  απολύσεις, την εργοδοτική τρομοκρατία, την επιστράτευση απεργών. Παράλληλα με  την καταστολή των διαδηλώσεων, τις συνεχιζόμενες εισβολές σε  πολιτικούς-κοινωνικούς χώρους αγώνα (καταλήψεις και στέκια), τις συλλήψεις και  τα βασανιστήρια αγωνιστών (σε γενικές απεργίες, τοπικές αντιστάσεις ή  αντιφασιστικές δράσεις, όπως στη μοτοπορεία το φθινόπωρο του 2012). Γιατί η  χρυσή αυγή δεν είναι απλώς μία εγκληματική συμμορία, είναι η συμμορία που  εξέθρεψε το ίδιο το κράτος.

Μέσα σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής και  οικονομικής κρίσης, ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, και  αντιμέτωπο με τις μαζικές κινητοποιήσεις των επόμενων χρόνων ενάντια στη φτώχεια  και την εξαθλίωση, το καθεστώς επέλεξε να πριμοδοτήσει τη δολοφονική συμμορία  της χρυσής αυγής με όλα τα μέσα, ως εργαλείο στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αντι-εξεγερτικής  και αντεπαναστατικής στρατηγικής, με δύο στόχους: Την τρομοκράτηση των πολιτικών  του αντιπάλων από τις ναζιστικές ομάδες κρούσης, καθώς επίσης και τη  συσπείρωση των πιο αντιδραστικών στοιχείων του πληθυσμού γύρω από τα ναζιστικά  αποβράσματα και τη στρατολόγηση ενός μέρους του στη μισαλλοδοξία, το ρατσισμό,  στην εμπέδωση του ολοκληρωτισμού και της βίας απέναντι στους ταξικά αδύναμους,  ώστε να διαχυθεί ο κοινωνικός εκφασισμός, να στοχοποιηθούν οι παρίες για τα  δεινά που επιφέρει η πολιτική του κράτους και των αφεντικών, και να μείνουν στο  απυρόβλητο οι ισχυροί.

Αυτοί λοιπόν που όπλισαν τον νεοναζί δολοφόνο του  Παύλου Φύσσα, οι πολιτικοί πάτρωνες των φασιστών με τη βοήθεια των έμμισθων  λακέδων τους στα ΜΜΕ, παριστάνουν τους έκπληκτους και εμφανίζονται ως τιμωροί  που θα αποδώσουν δικαιοσύνη. Θέλοντας να καταπνίξουν την οργή για αυτή τη  δολοφονία που δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί και που έκανε ορατή τη συνενοχή  τους, επιχειρούν να καθηλώσουν την κοινωνία στο ρόλο του θεατή μιας δήθεν  θεσμικής αντιμετώπισης των ναζιστών και να ανακτήσουν κοινωνική νομιμοποίηση.

Είναι αλήθεια ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα  επιδρά στις συνειδήσεις των αγωνιζόμενων, και σε εκείνο το ευρύτερο κομμάτι της  κοινωνίας που δεν αποδέχεται τον εκφασισμό, με τρόπο και συνέπειες που το  καθεστώς θέλει να ελέγξει. Είναι επίσης αλήθεια ότι η απόσπαση της εκλογικής  πελατείας της χρυσής αυγής αποτελεί ζητούμενο για ένα κομμάτι του πολιτικού  συστήματος. Ωστόσο, οι προσχεδιασμένες συλλήψεις ορισμένων από τους  αρχιτραμπούκους της συμμορίας (των οποίων η δολοφονική δράση είναι πασίγνωστη  εδώ και χρόνια) όπως και η πολιτική επένδυση που έγινε σε αυτές δεν ήταν μια  αμυντική κίνηση του κράτους. Εντάσσονται σε μια επιθετική κίνηση στο πλαίσιο της  ανασυγκρότησής του, στην κατεύθυνση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Αντανακλούν  επίσης τη συνεχή διαπάλη στο εσωτερικό του συστήματος ανάμεσα σε εκείνη την τάση  που σκέφτεται ακόμα το ενδεχόμενο μιας πολιτικής διαχείρισης με τη χρυσή αυγή  και σε εκείνη την τάση που προσβλέπει στην πολιτική της περιθωριοποίηση – δηλαδή  στη συρρίκνωση ή την απομάκρυνσή της από την κεντρική πολιτική σκηνή και την  παραμονή της μόνο στο επίπεδο των ομάδων κρούσης. Και αυτή η διαπάλη πήρε πολύ  σύντομα τη μορφή ενδοοικογενειακών συγκρούσεων μέσα στους κόλπους του κράτους  και των μηχανισμών του σε σχέση με το πώς εξυπηρετούνται καλύτερα τα κοινά τους  συμφέροντα, με αποτέλεσμα άλλοι παρακρατικοί τραμπούκοι να αφήνονται ελεύθεροι  και άλλοι να πετιούνται στη φυλακή σαν στυμμένες λεμονόκουπες.

Η συμμορία της χρυσής αυγής δεν είναι παρά το  αναλώσιμο δεκανίκι, η εφεδρεία ενός συστήματος σε κρίση, και το ίδιο το σύστημα  χρησιμοποιεί την -αμφίβολης έκβασης- «δίωξή» της για τους ίδιους λόγους που την  ανέθρεψε: για να τρομοκρατήσει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Σήμερα, επιδεικνύεται πρόσκαιρα και πάνω σε ορισμένους παρακρατικούς λακέδες η  «πυγμή της δημοκρατίας», με σκοπό να αντληθεί συναίνεση απέναντι στη χρήση ενός  κατασταλτικού οπλοστασίου που προορίζεται για τους αγωνιζόμενους. Η προσπάθεια  κοινωνικής νομιμοποίησης του τρομονόμου, των παρακολουθήσεων, των μέτρων  έκτακτης ανάγκης στο όνομα μίας δήθεν καταπολέμησης των ναζί συνδυάζεται με τη  ρητορική περί «δύο άκρων», η οποία επιχειρεί να ταυτίσει τους παρακρατικούς  φονιάδες με τον κόσμο της αντίστασης. Οι κρατικοί αξιωματούχοι δεν διστάζουν να  καπηλευτούν το αίμα ενός νεκρού αντιφασίστα και να επικαλεστούν μια δήθεν  κάθαρση από φασιστικούς θύλακες για να εμπεδωθεί το κρατικό μονοπώλιο της βίας  και να εντείνουν την καταστολή των κοινωνικών αγώνων στο όνομα της δημοκρατίας.  Σ’ αυτό το πλαίσιο χτύπησαν από την αρχή με τα ΜΑΤ τις αντιφασιστικές πορείες  στο Κερατσίνι (όπου ένας διαδηλωτής έχασε την όρασή του από έκρηξη δακρυγόνου),  στη Νίκαια, τη Δάφνη (όπου αστυνομικός εκτός υπηρεσίας πυροβόλησε προς το μέρος  των συγκεντρωμένων), τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, την Κοζάνη κ.α., συνέλαβαν και  έσυραν στα δικαστήρια αντιφασίστες. Σ’ αυτό το πλαίσιο εφαρμόζουν σήμερα τον  τρομονόμο απέναντι στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής.

Τον φασισμό δεν θα τον αντιμετωπίσει το κράτος,  γιατί ο φασισμός απορρέει από το ίδιο το κράτος. Γιατί ο φασισμός δεν είναι απλά  οι νεοναζί, αλλά ο ίδιος ο κρατικός ολοκληρωτισμός.

Τον φασισμό δεν θα τον νικήσει η ψήφος σε μια  εναλλακτική πολιτική διαχείριση του συστήματος όπως μας υπόσχεται η καθεστωτική  αριστερά, που προσπαθεί να αποτρέψει και να χειραγωγήσει τους κοινωνικούς  αγώνες, καλώντας τους καταπιεσμένους να εναποθέσουν την επίλυση των κοινωνικών  και ταξικών αντιθέσεων στους θεσμούς, να εμπιστευτούν το πολιτικό σύστημα, τη  «δικαιοσύνη» κ.λπ.

Τον φασισμό θα τον συντρίψουν οι πλατιές,  οριζόντιες, αντιθεσμικές κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Τον φασισμό θα τον  συντρίψουμε στα οδοφράγματα, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες, στα  σχολεία, στους χώρους δουλειάς. Θα τον συντρίψει η αλληλεγγύη μεταξύ των  καταπιεσμένων, η αυτοοργάνωση των εργαζόμενων, των άνεργων, των μαθητών, ντόπιων  και ξένων, και ο κοινός μας αγώνας για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας. Για να στείλουμε το κράτος, τα αφεντικά και τους φασίστες στο σκουπιδοτενεκέ της  ιστορίας.

Αναρχική  Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς», 4 /10/13