Συγκέντρωση – Πορεία Ενάντια στο νομοσχέδιο για τις συναθροίσεις – διαδηλώσεις

Η ΕΣΕ Ιωαννίνων καλεί σε συγκέντρωση – πορεία ενάντια στο νέο νομοσχέδιο για τις συναθροίσεις.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΓΜΑΤΑ, ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ

Τρίτη στις 19:00 στην περιφέρεια Ιωαννίνων

Αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις για την υπεράσπιση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων

Η κυβερνητική επίθεση με αφορμή την νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους κατά τα πρότυπα της Ευρώπης-Φρούριο συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Μέσα σε λίγους μήνες και με fast track διαδικασίες η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πέρασε νομοσχέδια που αφορούν την περιστολή των εργατικών δικαιωμάτων, το ανθρωποκυνηγητό των μεταναστών και την ανάταση της επενδυτικής δραστηριότητας στον τομέα της πράσινης ανάπτυξης.

Παράλληλα με την συνταγματική αναθεώρηση η ΝΔ όμως ανασυγκροτεί και τον μισθοφορικό στρατό κατοχής της δημοκρατίας. Νέες κατασταλτικές μονάδες αναλαμβάνουν δράση ενώ δαπανούνται εκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμό των μπάτσων. Με κεντρική στρατηγική το παλιό δόγμα μηδενικής ανοχής επιτίθενται με μένος σε διαδηλωτές, χτυπούν, βασανίζουν, συλλαμβάνουν και φυλακίζουν όσους αντιστέκονται.

Η τελευταία πράξη οχύρωσης του κρατισμού απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που ολοένα και πληθαίνουν είναι η κατάθεση προς ψήφιση του νέου νομοσχεδίου που αφορά τον περιορισμό και την απαγόρευση των διαδηλώσεων στα ευρωπαϊκά αντιτρομοκρατικά πρότυπα. Η νομική θωράκιση του κράτους αφορά την απαγόρευση των διαδηλώσεων όταν και όπου κρίνουν οι αρχές, καθώς θα απαιτείται επώνυμη άδεια. Παράλληλα θα συσταθεί αυτοτελής Υπηρεσία με τίτλο «Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας», υπαγόμενη απευθείας στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που θα διαχειρίζεται τις παραμέτρους των διαδηλώσεων.

Αν η αντίσταση στις μέρες μας είναι επιτακτικό καθήκον του κάθε αγωνιζόμενου-ης, η υπεράσπιση των χρόνια κεκτημένων δικαιωμάτων, για τα οποία κάποιοι αγωνίστηκαν μέχρι θανάτου, είναι μονόδρομος.

Αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις για την υπεράσπιση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων

Τρίτη 7 Ιούλη 18:30 Καμάρα  *  Πέμπτη 9 Ιούλη 19:00 Αγ. Βενιζέλου

Κάπου στη Γαλλία: Πυρπόληση κεραίας τηλεπικοινωνιών

Τον Μάη, κάναμε κι εμείς αυτό που μας αρέσει. Πυρπολήσαμε μια κεραία τηλεπικοινωνιών.

Θέλαμε να μετάσχουμε στο χαρμόσυνο αντι-τεχνολογικό κύμα που έχει διαδοθεί σ’ ολάκερο τον κόσμο. Κάποιες φορές, μέσω της μιντιακής φωνής, η εξουσία επιλέγει για διάφορους λόγους ν’ αποσιωπεί ορισμένα πράγματα · να τι συνέβη και στην παρούσα υπόθεση, και μας κάνει να ευελπιστούμε πως κατά την περίοδο αυτήν έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες δράσεις ενάντια στην κυριαρχία, δίχως νά ‘χουν αναφερθεί ή νά ‘χουν αναληφθεί.

Είναι ξεκάθαρο πως οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών έχουν ενεργό συμμετοχή στην ομαλή λειτουργία της καπιταλιστικής τάξης. Εδώ και πολύ καιρό, οι κεραίες τηλεπικοινωνιών αποτελούν σημαντικά κατασταλτικά εργαλεία για την παρακολούθηση και τον έλεγχο των επικοινωνιών και της κίνησής μας. Και όταν το Κράτος αποφασίζει πως μοναδική επιτρεπτή μορφή επικοινωνίας πρέπει νά ‘ναι η ψηφιακή, τότε η σημασία της τεχνολογίας αυξάνεται ακόμα περισσότερο. Το ίδιο λοιπόν κι ο πόθος μας να της επιτεθούμε.

Σε μια περίοδο όπου το Κράτος κι οι υπήκοοι επιδίωκαν ν’ απαγορεύσουν να βγαίνουμε έξω, υπήρξε η δυνατότητα να προετοιμάσουμε τούτη την επίθεση. Μας χαροποίησε ιδιαιτέρως το ότι ανακαλύψαμε πως, όταν το δίκτυο παραλύει, πάραυτα ανοίγονται κενά.

Στέλνουμε ολάκερη την αλληλεγγύη μας σ’ εκείνες κι εκείνους που πλήττονται απ’ την καταστολή, είτε βρίσκονται υπό εγκλεισμό, ηλεκτρονική επιτήρηση, δικαστική ομηρία, παρακολούθηση, είτε είναι επικηρυγμένοι.

Αλληλεγγύη στα αναρχικά συντρόφια που στοχοποιήθηκαν απ’ την επιχείρηση Bialystock.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Ο αναρχικός σύντροφος Gabriel Pombo Da Silva μεταφέρθηκε στη φυλακή της Mansilla de las Mulas

Η συντρόφισσα Elisa μάς έστειλε πληροφορίες σχετικά με τον αναρχικό σύντροφό μας Gabriel Pombo Da Silva, ο οποίος έχει ήδη μεταχθεί και βρίσκεται στη φυλακή της Mansilla de las Mulas, στη León. Παρόλο που δεν έχει καταφέρει ακόμη να μιλήσει άμεσα με τον Gabriel, γνωρίζει πως είναι μια χαρά και πως η φυλακή στη León είναι φυλακή προσαρμογής, οπότε θα τον κρατήσουν εκεί για λίγο.

Μπορείτε να του γράψετε και να κρατήσετε επαφή μαζί του στην ακόλουθη διεύθυνση:

Gabriel Pombo da Silva
C.P. Mansilla de las Mulas
Place Villahierro
24210 – Mansilla de las Mulas (León)
SPAIN

Δε λησμονούμε τα αιχμάλωτα συντρόφια μας!
Ο αγώνας συνεχίζεται!
Λευτεριά στις αναρχικές κρατούμενες και στους αναρχικούς κρατουμένους!
Λευτεριά στον σύντροφό μας Gabriel Pombo!

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Για την επικείμενη μεταγωγή του αναρχικού συντρόφου Gabriel Pombo Da Silva

26.06.2020: Εν όψει της επικείμενης μεταγωγής του αναρχικού συντρόφου μας, Gabriel Pombo da Silva, σας ενημερώνουμε πως αν του στέλνετε γράμματα στη φυλακή της Μπανταχόθ, πιθανότατα θα επιστρέφονται ή θα χάνονται.

Ο Gabriel έχει ήδη ενημερωθεί για τη μεταγωγή, αλλά δε γνωρίζουμε ακόμη πότε θα φύγει, ούτε πόσες μέρες θα κρατείται (μεταφορά με “kangaroo van” της Ισπανικής Πολιτοφυλακής), οπότε σας ζητούμε να περιμένετε μέχρι να λάβουμε κάποια ανακοίνωση που να επιβεβαιώνει τον νέο του προορισμό.

Αν τα σωφρονιστικά ιδρύματα και οι σωφρονιστικές αρχές δεν αλλάξουν το “σενάριο”, η φυλακή όπου αναμένεται να μεταχθεί είναι στη Mansilla de las Mulas στη León, όμως πιθανότατα η μεταγωγή δε θα είναι άμεση, και θα πρέπει να περάσει πρώτα από άλλες φυλακές.

Στη φυλακή της Μπανταχόθ, δεν έφτασε στον σύντροφό μας σχεδόν ούτε ένα γράμμα, γι’ αυτό λοιπόν, αν θέλετε να του γράφετε, είναι προτιμότερο να του στέλνετε επικυρωμένα γράμματα, για να μπορεί να ενημερώνεται και να λαμβάνει την αλληλογραφία.

Τούτη είναι η διεύθυνση αυτής της φυλακής:

C.P. Mansilla de las Mulas
Paraje Villahierro
Mansilla de las Mulas
24210 – León, SPAIN

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Το πρωί της 12ης Ιουνίου του 2020, οι ROS (Raggruppamento Operativo Speciale / Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων) προέβη σε μια ακόμη αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση, τούτη τη φορά υπογεγραμμένη απ’ την Εισαγγελική Αρχή της Ρώμης. Δυο συντρόφια κατέληξαν υπό κατ’ οίκον κράτηση, και πέντε ακόμη βρίσκονται έγκλειστα στα ιταλικά, γαλλικά και ισπανικά εδάφη.

Μεταξύ των κατηγοριών, ως είθισται πλέον, είναι αυτές της ανατρεπτικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς σκοπούς και της υποκίνησης σε διάπραξη εγκληματικών πράξεων. Για μία ακόμη φορά, ο σκοπός είναι να επιτεθούν σ’ εκείνες κι εκείνους που αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ως επιθετική πρακτική και ενεργή στήριξη των αναρχικών συντροφισσών και συντρόφων που αντιμετωπίζουν την καταστολή. Όπως και στην Μπολόνια τον προηγούμενο μήνα, με την Επιχείρηση “Ritrovo”, οι μέθοδοι επαναλαμβάνονται: μπάτσοι με μπαλακλάβες, σε κάποιες περιπτώσεις με όπλα, σπασμένες ανοιχτές πόρτες, τηλέφωνα να αρπάζονται, έρευνες και κατασχέσεις υπολογιστών και έντυπου υλικού.

Το κράτος, μέσω αυτών των φανταχτερών επιδείξεων, προσπαθεί να μας φοβίσει και να μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένες, ακολουθώντας την ίδια γραμμή με δαύτη την πατριαρχική κοινωνία που θα μας ήθελε πειθήνιες, κλειδαμπαρωμένες στους προκαθορισμένους έμφυλους ρόλους μας. Δε μας εκπλήσσει που, όπως και στην περίπτωση αυτήν, τα media δίνουν έμφαση στην παρουσία γυναικών στις έρευνες, δείχοντας κατάπληξη που δεν υποβιβαζόμαστε στη δεύτερη γραμμή. Αρνούμαστε τούτη τη λογική που διανθίζεται με πατερναλισμό, δε γυρεύουμε για προστασία μα για συνενοχή στην επίθεση. Πάντα πολεμούσαμε και πάντα θα πολεμάμε ενάντια σε προσπάθειες ν’ αποφευχθεί η χρήση βίας ως απάντηση στα όσα μας καταπιέζουν.

Δεν ποθούμε μια θέση εντός της πατριαρχικής αυτής κοινωνίας -η οποία συντηρεί κι επίσης αναπαράγει τον εαυτό της μέσω της κατανομής της εξουσίας-, εντός του φύλου που εκλαμβάνεται κοινωνικά ως θηλυκό · ποθούμε μονάχα να χορέψουμε στα συντρίμια της.

Δε μας αφορούν οι νομικές λεπτομέρειες και οι διχαστικές λογικές ενοχής και αθωότητας. Ως φεμινίστριες και αναρχικές μπορούμε μοναχά να δείχνουμε αλληλεγγύη μ’ εκείνες κι εκείνους που επιτίθενται στο πατριαρχικό σύστημα και όλες του τις εκφάνσεις.

Μετατρέπουμε τον φόβο σε οργή, και την οργή σε δύναμη. Κι αυτό μάς κάνει επικίνδυνες.

Θάνατος στο Κράτος

Θάνατος στην Πατριαρχία

Για την Αναρχία

Συνενοχή κι αλληλεγγύη με τα συλληφθέντα συντρόφια της Επιχείρησης “Bialystok”

Λευτεριά σε όλους κι όλες

Κάποιες φεμινίστριες αναρχικές

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Hράκλειο Κρήτης: Πορεία αλληλεγγύης με την κατάληψη Δερβενίων 56

Λάβαμε:  27/6/2020

Με αφορμή την εκκένωση της κατάληψης Δερβενίων 56 σήμερα το πρωί (26/6) στα Εξάρχεια καλέστηκε αντανακλαστική πορεία γειτονιάς. 100-150 σύντροφοι-ισσες πορευθήκαμε στα πέριξ του κέντρου του Ηρακλείου, φωνάζοντας συνθήματα, πετώντας τρικάκια και μοιράζοντας κείμενα,σαν μια πρώτη κίνηση αλληλεγγύης. Τα κείμενα που μοιράστηκαν:

(1) Ανακοίνωση της κατάληψης Δερβενίων: https://athens.indymedia.org/post/1605989/

(2) Αντιμπατσικό/αντικατασταλτικό κείμενο που γράφτηκε με αφορμή την εκκένωση:

ΚΡΑΤΟΣ, ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ

Για κάθε εκκένωση εστιών αγώνα(σαν την σημερινή επέμβαση -26/6- στην κατάληψη Δερβενίων 56 στην Αθήνα)

Για κάθε ρατσιστικό ξυλοδαρμό στο δρόμο(σαν τον τελευταίο που έγινε πριν λίγες μέρες στην Αμμουδάρα, όπου ΔΙΑδες πέρασαν κάποιον για πακιστανό και τον ξυλοκόπησαν)

Για κάθε επίθεση σε κόσμο που αγωνίζεται(σαν την άγρια καταστολή με ξύλο και χημικά που δέχτηκε από ΜΑΤ η πορεία ενάντια στην καύση απορριμάτων στο Βόλο) Για κάθε δικαστική απόπειρα τρομοκράτησης(σαν την δίωξη των 2 συντρόφων στην Θεσσαλονίκη αλλά και τη δικαστική σκευωρία σε βάρος δύο μελών του Ρουβίκωνα) Για κάθε κρατική δολοφονία(σαν αυτή του George Floyd στην Αμερική)

και γενικότερα…

Για κάθε βάρβαρο 8ωρο και μια ζωή που δε μας ανήκει, για κάθε επίθεση των κατασταλτικών μηχανισμών αλλά και τον έλεγχο που επιβάλλει καθημερινά το κράτος στις ζωές όλων όσων δεν χωράνε ή δε συμβαδίζουν με τα πρότυπα που αυτό δημιουργεί, είτε γιατί βρίσκονται ταξικά στον πάτο, είτε γιατί έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά (έθνος, φυλή, κουλτούρα, σεξουαλικότητα κλπ)

κάνουμε για άλλη μια φορά ξεκάθαρο ότι

ΚΑΝΕΝΑ ΧΤΥΠΗΜΑ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΗ ΖΩΗ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ

Αναρχικές-οι ,Ηράκλειο Κρήτης
[Ιούνιος 2020]

Παρέμβαση στο Ελληνο-Γαλλικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης

Καμία αυταπάτη για τις επενδύσεις η πράσινη ανάπτυξη μαυρίζει συνειδήσεις

Βαδίζουμε σε δυστοπικές περιόδους όπου χρειάζεται να αγωνίζεσαι ακομα και για τον αέρα που αναπνέεις. Η επενδυτική δραστηριότητα του αρχιμαφιόζου δήμαρχου Μπέου προχωράει γοργά προς την κατασκευή της μονάδας παραγωγής SRF στο κάτεργο της ΑΓΕΤ-LaFarge, μέσα σε ένα περιβάλλον ήδη επιβαρυμένο από την πολύμηνη καύση σκουπιδιών. Η κατασκευή της νέας μονάδας αποτελεί ύψιστο επενδυτικό στόχο για τη δημαρχεία, καθώς θα γεμίσει τις τσέπες της μαφίας με φράγκα από Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και προγράμματα, αδιαφορώντας για τη γνώμη όσων πρόκειται να υποστούν τις ενεργοβόρες συνέπειες της παραγωγής και καύσης RDF-SRF.

Απέναντι στη μαφία του Μπέου, η αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου έχοντας στο πλάι της ένα ευρύ κίνημα αλληλεγγύης δίνει έναν μαχητικό αγώνα όλο αυτό το διάστημα για να μπλοκάρει την επενδυτική φρενίτιδα. Στις 13 Ιούνη χιλιάδες αγωνιζόμενοι-ες κάτοικοι και αλληλέγγυοι κινήθηκαν οργανωμένα μέχρι και το προαύλιο της ΑΓΕΤ, διαδηλώνοντας κατά του εγκλήματος που συντελεί η καύση σκουπιδιών, ενάντια στη φύση και τις ζωές όλων μας. Η διαδήλωση δέχτηκε βίαιη καταστολή από τα ένστολα τάγματα εφόδου του Μπέου, με ασταμάτητες επιθέσεις, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις τόσο έξω από το εργοστάσιο, όσο και μέσα στην πόλη, στην αστυνομική διεύθυνση και στα δικαστήρια την επόμενη μέρα.

Έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν πως η αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου αλλά και κάθε κοινότητα αγώνα που δέχεται τη βία και την καταστολή του κράτους και των αφεντικών, δεν είναι μόνη. Μπροστά στις μαφιόζικες απειλές του κάθε Μπέου ορθώνεται το δίκιο του αγώνα και η αλληλεγγύη μεταξύ των κοινοτήτων αντίστασης. Από το μέτωπο της Θεσσαλονίκης, όπου η αδειοδότηση στη βιομηχανική μονάδα θανάτου της ΤΙΤΑΝ για καύση σκουπιδιών καλείται να βρεί απέναντί της την ίδια μαχητικότητα και αντίσταση, στέλνουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στον αγώνα τον κατοίκων του Βόλου. Στις 25 Ιούνη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο Ελληνο-Γαλλικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης ενάντια στην επενδυτική βαρβαρότητα του ελληνογαλλικού ομίλου ΑΓΕΤ-LaFarge. Καμία δίωξη σε όσους αγωνίζονται βάζοντας τις ζωές τους και την προστασία του φυσικού κόσμου, πάνω από τα κέρδη των αφεντικών.

Επίθεση στις ελληνογαλλικές επενδύσεις

Από την ΑΓΕΤ μέχρι την ΤΙΤΑΝ μολύνουν τον αέρα και θάνατο σκορπάν

 

 

Γερμανία, Βερολίνο: Μια απάντηση στην κήρυξη πολέμου ενάντια στους αναρχικούς

Στις 3 Ιουνίου 2020, ο δικαστικός μηχανισμός, μέσω της απόφασής του, άνοιξε τον δρόμο για την εκκένωση και την κατεδάφιση της Liebig34. Με την απόφαση αυτή, λειτούργησε ως συνήθως δίχως ανεξαρτησία, ως απλό όργανο της δημοκρατικής βιαιότητας. Οι πελάτες του απ’ τα τοπικά κοινοβούλια και το Κοινοβούλιο προωθούν με συνέπεια την ατζέντα μιας πόλης για τους πλουσίους, χάριν των οποίων όλα τα υπόλοιπα οφείλουν ν’ απαλειφθούν. Αισθάνονται νομιμοποιημένοι λόγω της συμμετοχής σχεδόν του μισού πληθυσμού στις τελετουργικά καλεσμένες εκλογές. Για να ενισχύσουν τις περί τάξεως φαντασιώσεις τους και τα οικονομικά τους συμφέροντα, κάνουν χρήση της αστυνομικής δύναμης, η οποία μονίμως προσπαθεί να ξεπλύνει το σεξιστικό και δεξιό εξτρεμιστικό προφίλ της ως παραστρατήματα μεμονωμένων δημοσίων υπαλλήλων, και πως δεν υπάρχει φόβος ούτε για ρατσιστικές παρενοχλήσεις ούτε για δολοφονίες.

Είναι όμως μονάχα τα γαμημένα αφεντικά που, παρέα με πολιτικούς πίσω από κλειστές πόρτες, μετατρέπουν την πόλη σε αντικείμενο κερδοσκοπίας. Στην εγγενή στο σύστημα λογική, κατά την οποία οι καπιταλιστές κυνηγούν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, προστίθεται ένα επιπλέον φαινόμενο, το οποίο θέτει το πλέον απροσπέλαστο εμπόδιο στον δρόμο των αναρχικών οπτικών. Έπειτα από δεκάδες χρόνια νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας, καταναλωτικού τρόμου, κοινωνικού σωβινισμού και σκιαγράφησης μιας εξωτερικής απειλής, με άλλα λόγια της “προσφυγικής κρίσης”, οι κάτοικοι της πόλης έχουν εκπαιδευτεί στην ατομική ανέλιξη, την ιδιωτική ασφάλεια και τον εγωιστικό μοναχικό ανταγωνισμό. Μια ματιά στις ανακαινισμένες και νεόδμητες συνοικίες φανερώνει οικογένειες στις ιδιωτικοποιημένες παιδικές χαρές τους, ή νεαρούς σχεδιαστές λογισμικού σε χιψτερο-καφετέριες, όλοι τους σε αναζήτηση της ατομικής τους ευτυχίας και με πλήρη αδιαφορία για το περιβάλλον τους.

Πρέπει να πολεμήσουμε αυτήν την κατάσταση, και για τον λόγο αυτόν χρειαζόμαστε μέρη που να μην πέφτουν θύματα σε αυτούς τους περιορισμούς κι αυτές τις νόρμες, και συνάμα να προσφέρουν χώρο σε δομές με τις οποίες δε χρειάζεται πάντα να συμφωνούμε πλήρως προκειμένου να τις υπερασπιστούμε με βίαια μέσα.

Σε λίγες εβδομάδες, ψηφοφόροι, πολιτικοί και αφεντικά θα επιτεθούν στη Liebig34 και στη γειτονιά της με παραστρατιωτικές μεθόδους, άμεσα ή έμμεσα, με πλήρη νομιμοποίηση, και θ’ αρπάξουν τα σπίτια ανθρώπων πετώντας τους στον δρόμο – ευελπιστώντας να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στη διάλυση του αναρχικού χώρου. Στον βόρειο τομέα του Φριντριχσάιν, η Liebig34 και η Rigaer94 αποτελούν το σημείο εκκίνησης μιας επιθετικής αυτο-οργανωμένης πρακτικής έξω απ’ τις κοινωνικές νόρμες και την κρατική κανονικότητα. Ακόμη κι αν ο εκατομμυριούχος και ιδιοκτήτης ακινήτων, Padovicz, πάρει ένα ακόμη σπίτι με σκοπό το κέρδος, μικρή η σημασία για την καπιταλιστική διαχείριση της πόλης. Όμως, στη γειτονιά αυτή -μεταξύ άλλων- αποκρυσταλλώνεται η αντίληψη της ισχύος και της διάχυσης των αναρχικών αγώνων, η οποία έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία, αρχινώντας απ’ την πλατεία της κοινότητας. Η Γερουσία, όπως επίσης και ο Geisel, ο Υπουργός Εσωτερικών, έχουν υπόψιν τους την κατάσταση αυτή, και παρόλα αυτά προσπαθούν να διαχειριστούν το θέμα κουκουλώνοντάς το, δίχως καμιά μεγάλη έκρηξη όπως του προκατόχου τους, Frank Henkel. Όπως οι προκάτοχοί του, έτσι και ο νυν επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας έχει ελιχθεί προς το αδιέξοδο της σχεδιασμένης κατεδάφισης ενός απ’ τα εναπομείναντα δημόσια σημεία αντίστασης.

Αντιστεκόμαστε στη στρατηγική αυτή με μικρά χτυπήματα, τα οποία θα συναντηθούν με τις μαζικές απαντήσεις σε αλληλεγγύη με τη Liebig34. Όσον αφορά τον αναρχικό χώρο, πέρα απ’ τα δημόσια εγχειρήματα και τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτά ή τα χρησιμοποιούν, εκτείνεται και σε ποικίλα άλλα αόρατα δίκτυα που δε βαστάνε με την υποκριτική εικόνα του Βερολίνου ως μια πόλη κοσμοπολίτικη κι ευκατάστατη. Η ανακοινωμένη επίθεση της στρατιάς των μπάτσων στη Liebig34, η προσέγγιση των οποίων είναι πρωτοφανής και με μολυσματική επιθετικότητα, δε γίνεται αντιληπτή από εμάς μοναχά ως η συνήθης τρομοκρατία του εξευγενισμού, αλλά και ως στοχευμένη επίθεση στον χαρακτήρα του κτιρίου, καθώς και ως συνέπεια του φασιστικού αναβρασμού λόγω του οποίου εδώ και χρόνια κατεδαφίζονται τα λίγα κατειλημμένα διαμερίσματα.

Παρά την όλη κριτική που έχει εξαπολυθεί ενάντια στις πρώτες ομάδες, οι οποίες -στις αρχές της δεκαετίας του 1990- αποκρίθηκαν στην καταστολή με την προσέγγιση μιας συνοικιακής πολιτοφυλακής, πρέπει να σημειωθεί πως ορισμένα κοινωνικά στρώματα και φορείς καταλαβαίνουν μοναχά τη γλώσσα την οποία μιλήσαμε την 8η Ιούνη στην πλατεία Αρκόνα, στο Μίττε: Πυρπολήθηκαν τέσσερα πολυτελή οχήματα (Porsche, SUV και άλλα), τα ακριβά παιχνιδάκια που περιβάλλουν τον συρφετό της μεσαίας τάξης, ως απάντηση στην κήρυξη πολέμου από πλευράς τους. Δεν είναι τα στρώματα αυτά τα οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε με καλέσματα ν’ αποδράσουμε απ’ το καζίνο και τον ανταγωνισμό. Είναι όμως αυτά που έχουν ευθύνη, που λαμβάνουν σοβαρές αποφάσεις, και δίνουν πίστη στις πολιτικές που τάζουν την προστασία της περιουσίας τους.

Το καλοκαίρι του 2016 έγινε ξεκάθαρο πως όσοι στήριξαν τη Henkel, θερίσανε φωτιά, κατεβασμένες τζαμαρίες και ταραχές. Με τέσσερις προγραμματισμένες εκκενώσεις (Liebig34 , Potse, Syndikat, Meuterei), η πελατεία των κυβερνώντων κομμάτων υφίσταται αύξηση της ζημίας που σχετίζεται με τον πληθωρισμό.

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Τσακίστε τους όπου τους βρίσκετε: Κείμενο και αφίσα ενάντια στον κατασταλτικό μηχανισμό

Λάβαμε στις 14/06/2020

Τσάκισε τους μπάτσους όπου τους συναντάς. Δεν έχει σημασία να ξέρεις τον λόγο, τον ξέρουν αυτοί.

Δυστυχώς, όμως, οι αποκτηνωμένοι υποτακτικοί της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας δε γαλουχούνται να κατανοούν και να διαπιστώνουν ό,τι δε σχετίζεται άμεσα με την ταυτοποίηση υπόπτων και την εξόντωση παραβατικών -για το κυρίαρχο δικαϊκό σύστημα- ανθρώπων. Το κατεργασμένο και εύπλαστο εγκεφαλικά φύραμα που καταχρηστικά τούς κατατάσσει στους νοήμονες οργανισμούς, είναι η απαραίτητη πρώτη ύλη όταν ο κόσμος του κεφαλαίου μηχανεύεται μεθόδους υπεράσπισης της παραδεδεγμένης κοινωνικής του οργάνωσης. Δεν εξυπηρετεί στον αναστοχασμό και την καλλιέργεια της αυτοσυνείδησης, αλλά στην άμεση και τελεσφόρα κατάπνιξη όσων στοχάζονται και καλλιεργούν τη δική τους σε ένα αντίξοο περιβάλλον αφανισμού εν μέσω κρίσης. Δεν είναι εφικτό γι’ αυτούς να προσεγγίσουν στοχαστικά τον αντίκτυπο των επιλογών τους σε κοινωνική κλίμακα, άρα εξίσου ανέφικτη είναι και η ανάλυση οποιουδήποτε παράγοντα θίγει και διαταράσσει τη σαθρή διανοητική δομή της σκέψης τους, ικανή να τους εξασφαλίζει μόλις μία υποτυπώδη βιολογική συνέχεια. Αντιθέτως, αναρίθμητοι ανά την πλούσια σε αίσχη ιστορία των κρατικών οντοτήτων, δέκτες των συνεπειών του κοινωνικού τους ρόλου (χαρακτηριζόμενου ως επάγγελμα κεφαλαιώδους σημασίας μόνον απ’ όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε ό,τι επιτείνει την παρακμή του ανθρώπου), μπορούν να επιβεβαιώσουν ήδη ότι καθεμιά και καθένας μας, πάντα επηρεασμένος από τις διαφορετικές αφετηρίες, επιθυμίες και στοχεύσεις του, γνωρίζει έστω επιφανειακά: Ο μπάτσος δεν έχει πρόσωπο, και όποιος αγωνίζεται να αποκτήσει πρόσωπο δε γίνεται μπάτσος. Οι μπάτσοι, μια αξιολύπητη ασπίδα επιστρατευμένη ανέκαθεν για την προστασία όσων προσώπων ευδαιμονούν κάνοντας τα δικά μας να συνοφρυώνονται, έχουν -εφόσον εκτελούν μια ενιαία λειτουργία- την ίδια μούρη, και μοναδικός μας ευσεβής και διαχρονικός στόχος: να την κάνουμε να ματώνει.

Δεν πρόκειται, όπως ήδη αναγράφηκε, για δικό μας προνομιακό συμπέρασμα. Όλα τα πληθυσμιακά σύνολα -πάντα λαμβάνοντας υπόψιν τις κοινωνικές τους καταβολές και ατομικές ιδιαιτερότητες- γνωρίζουν ασυναίσθητα πως ο μπάτσος είναι κάτι λιγότερο από άνθρωπος, και εμείς θα προσθέταμε -επηρεασμένοι σαφώς απ’ τα δικά μας κίνητρα- ίσως λίγο λιγότερο από έμβια ύλη. Είναι πρωτίστως μηχανισμός, και οι μηχανισμοί κρίνονται πάντα σε σχέση με τη χρησιμότητα και την αποδοτικότητά τους.

Εδώ, οι άνθρωποι και τα διαφορετικά συλλογικά σώματα ξεκινούν να βαδίζουν σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια αποτίμησης. Οι μπάτσοι, εν είδει ενός δαπανηρού και πολυέξοδου μηχανισμού, συγκεντρώνουν πάνω τους το άχθος ποικίλων αξιολογήσεων, προσδοκιών και χρήσεων. Ανταγωνιστικών πολλές φορές, μα πάντα υπό την κοινή θέαση πως η αστυνομία μαζί με όσους την επανδρώνουν συνιστά, στην καλύτερη περίπτωση, έναν θεσμό ζωτικό για την ομαλή συνέχεια της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης. Θεσμός · όχι πλάσμα ή ανθρώπινο ον. Ακόμα και ο μέσος φιλήσυχος νοικοκοιραίος γνωρίζει ότι την αστυνομία θα καλέσει εφόσον απειληθούν τα θεσμικά του δικαιώματα, όπως γνωρίζει πως την αστυνομία πρέπει ν’ αποφύγει όταν παρκάρει παράνομα ή όταν λογομαχεί με κάποιον παραβιάζοντας τους κανόνες κοινής ευπρέπειας. Ας αναλογιστούμε πως μέχρι κι οι οργανωμένοι φασίστες προσαρμόζουν την άποψή τους για την αστυνομία και τους μπάτσους αναλόγως τη συγκυρία: Είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι όταν αξιοποιούνται για την αναχαίτιση κατατρεγμένων στα σύνορα ή την εξολόθρευση πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά τους επιτίθενται χυδαία όταν το ίδιο σώμα επιστρατεύεται για την καταστολή τους σε στιγμές όπου υπερβαίνουν τα όρια ενός επιτρεπόμενου -στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας- ακτιβισμού. Όλοι συμφωνούν πως οι μπάτσοι -και όχι ο Τάσος, Ο Γρηγόρης και ο Βασίλης- κάνουν ή δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, είναι χρήσιμοι ή επιβλαβείς, επικίνδυνοι ή ηρωικοί. Κρίνονται πάντα ως σώμα, ως μηχανισμός, ως ρόλος, βάσει του πώς αξιολογείται κοινωνικά η δουλειά τους και από ποιους. Η δουλειά τους είναι να πολεμούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου της καπιταλιστικής κοινωνίας, και όταν πολεμάς στην πρώτη γραμμή είναι φυσικό επακόλουθο να δέχεσαι και τα πρώτα βόλια του αντιπάλου.

Οι μπάτσοι δεν είναι άνθρωποι, δεν είναι ζωντανά πλάσματα, δεν είναι υποκείμενα με ιδιαιτερότητες, προτιμήσεις και ευαισθησίες. Είναι μηχανισμός. Ένας κοινωνικός αυτοματισμός οχύρωσης μιας κοινωνίας θεμελιωμένης στην υπαγωγή του ζωντανού στη μηχανή, ενός κόσμου βασισμένου στην αυτοματοποίηση και απομύζηση κάθε πτυχής του ανθρώπινου βίου και του φυσικού κόσμου.

Δεν είναι απλά ένας ακόμα ρόλος, απότοκος του εργασιακού καταμερισμού και της οργάνωσης της παραγωγής, αλλά ο προαπαιτούμενος για τη διαφύλαξη αμφότερων από τα βέλη της αμφισβήτησης και τις επαναστατικές απόπειρες. Σε μια κοινωνία συστηματικής καθυπόταξης κάθε ατόμου στον μισερό του ρόλο -συνέπεια της εξειδικευμένης εργασίας, της θεαματικής προώθησης απομιμήσεων ζωής, της αδιάκοπης κατασκευής πλασματικών αναγκών, του γενικευμένου διαχωρισμού του ανθρώπου από τις συνθήκες αναπαραγωγής της κοινωνικής του ύπαρξης, και της προώθησης ιδεοληψιών απαραίτητων για τη διαιώνιση των κυρίαρχων σχέσεων-, οι μπάτσοι είναι οι θεματοφύλακες της καθολικής απαξίωσης του ανθρώπινου προσώπου. Ο ρόλος τους, στον οποίο έχουν αφιερώσει τη ζωή τους και βασίσει την υλική αναπαραγωγή τους ως μισθωτά ανδράποδα, είναι η εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας των υπολοίπων, καταστέλλοντας, τιμωρώντας και εξολοθρεύοντας όποιον θελήσει να αρνηθεί τον δικό του. Ο ρόλος τους αναπαριστά τον ρόλο της βαρύτητας στο καπιταλιστικό σύμπαν, θέτοντας όλους τους υπολοίπους σε τροχιά. Είναι το ειδοποιό χαρακτηριστικό των κρατικών ζωνών διαχείρισης της παραγωγής, αφού εκπροσωπούν τη βία που το κράτος εποφθαλμιά να μονοπωλήσει αναζητώντας την ολοκλήρωσή του, όντας τίποτα παραπάνω από οργανωμένη και συγκεντρωτική βία. Ο ρόλος τους καθορίζει τον τρόπο έκφρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε μεμονωμένου μπάτσου, και όχι το αντίστροφο. Ο μπάτσος είναι πάντα πρωτίστως μπάτσος, και αυτό τού υπενθυμίζει το υπηρεσιακό όπλο που φέρει μαζί του ακόμα και με την λήξη της βάρδιάς του.

Η αστυνομία είναι επιπλέον το πρότυπο, ο ιδανικός σύμβουλος και ο οδοδείκτης για όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα και τους κοινωνικούς ρόλους. Η στρατιωτική πειθαρχία κατά τη διάρκεια του καθήκοντος και η απόλυτη υποχώρηση του προσώπου μπροστά στις επιταγές του επαγγέλματος αποκαλύπτει εμφατικά τον δέοντα δρόμο για σύνολη την κοινωνική αναπαραγωγή. Δεν είναι διόλου παράξενο το γεγονός ότι τεχνικές πειθάρχησης εφαρμοσμένες στον στρατό και την αστυνομία από τα πρώιμα χρόνια των καπιταλιστικών εθνών-κρατών, τεχνικές όπως η εξάλειψη της ιδιωτικότητας του υποκειμένου, η ιδεολογική κατήχηση στο εκμαγείο των κυρίαρχων ιδεών, η αυστηρή ενστάλαξη του σεβασμού της ιεραρχίας, και η ταύτιση του ατομικού συμφέροντος με αυτό του συλλογικού σώματος, πλέον υιοθετούνται πιστά από τους επιχειρηματικούς ομίλους και τις δεξαμενές σκέψης τους σε μια προσπάθεια εντατικοποίησης της παραγωγής και κατάπνιξης των ατομικών και συλλογικών αντιστάσεων. Στον δρόμο που χάραξε το παράδειγμα της αστυνομίας, ένα επίκαιρο στοίχημα για την οργάνωση της παραγωγής αποτελεί το εγχείρημα απόλυτης ταύτισης του κάθε προσώπου με τις κοινωνικές του λειτουργίες. Από το επάγγελμα μέχρι τις καταναλωτικές του προτιμήσεις εντός μιας καθημερινότητας πλήρως υποταγμένης στην οικονομική αξιολόγηση του κόσμου, στόχος είναι ο άνθρωπος να καθίσταται φορέας του συμβόλου της λειτουργίας του κάθε ώρα και στιγμή.

Αν ως αναρχικές κι αναρχικοί αρνούμαστε πεισματικά την περιχαράκωση της ζωής μας στα στενά πλαίσια των χρήσιμων για την κυρίαρχη πραγματικότητα κοινωνικών ρόλων, αν αναζητούμε διακαώς τους αποτελεσματικότερους τρόπους να τους σαμποτάρουμε, επιφέροντας από τη μία πλήγματα στην κυριαρχία, και διανοίγοντας από την άλλη απελευθερωτικές προοπτικές μέσω των τερπνών στιγμών σύγκρουσης με ό,τι μας καθυποτάσσει, τότε πόσο μίσος πρέπει δικαιολογημένα να υποθάλπτουμε για όσους επέλεξαν να φορέσουν τη στολή της ντροπής και να παραταχθούν απέναντί μας αναλαμβάνοντας τις πιο βρώμικες υπηρεσίες στο όνομα προστασίας της καθεστηκύιας τάξης;

Ρητορικό το ερώτημα αφού σε όποια γωνία υποχώρησης των δημοκρατικών ιδεολογικών προφάσεων κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα, η αποφορά από τα ένστολα περιττώματα είναι ανυπόφορη. Ξεχειλίζει όταν τους βλέπουμε στους δρόμους να περιπολούν υπάκουα, σε επαγρύπνηση για ό,τι απειλεί με την παρουσία του να ξεσκεπάσει τις αντιφάσεις αυτής την κοινωνίας εκθέτοντας την παρακμή της. Όταν τους βλέπουμε στα σύνορα να σακατεύουν κολασμένους. Όταν τους βλέπουμε στις πορείες ξαμολημένους να χτυπούν και να εξευτελίζουν με τις πλάτες του νόμου. Όταν τους βλέπουμε με τα παραχωρημένα όπλα τους να δολοφονούν νόμιμα, αδιαφορώντας για την προέλευση και την ταυτότητα του θύματός τους, αφού αυτοί δεν αναγνωρίζουν στους παραβατικούς το προνόμιο να είσαι άνθρωπος. Όταν τους βλέπουμε να μολύνουν όλο και περισσότερο τους δρόμους της πόλης με την ποταπή παρουσία τους, παρενοχλώντας κατατρεγμένους και εκτονώνοντας τους κτηνώδεις συμπλεγματισμούς τους σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, προασπίζοντας τα συμφέροντα και την περιουσία κάθε αφεντικού ή πολιτικού, όσο οι αποφάσεις τους μαζί με το βάθεμα των ταξικών χασμάτων και την περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής συνυπογράφουν τη συνέχεια του αστυνομικού κράτους ως απάντηση στις παραπάνω συνέπειες. Όταν τους βλέπουμε στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης να αναχαιτίζουν τους αγώνες των εγκλείστων, φροντίζοντας εν συνεχεία την εκτέλεση οποιασδήποτε εκδικητικής διοικητικής απόφασης. Όταν τους βλέπουμε να φρουρούν με σθένος κάθε εμπορικό, καταναλωτικό και χρηματιστηριακό ναό, αποτρέποντας οποιαδήποτε υποτίμηση των θεμελιωδών για την κοινωνία του εμπορεύματος (που καθιστά τον παρασιτισμό τους απαραίτητο) κατηγοριών μέσω απαλλοτριώσεων, βανδαλισμών, λεηλασιών και άλλων επιθέσεων. Και τους βλέπουμε παντού, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους: να φαίνονται στη θέση όσων αποτελούν τα πραγματικά διαχειριστικά και οργανωτικά εξαρτήματα του νόμου και της αγοράς. Όπου αυτά προσκρούουν σε σκοπέλους αντίστασης, οι μπάτσοι είναι εκεί να εκτελέσουν το λειτούργημά τους. Και όταν αυτό επιτελείται, κανένας και καμιά απέναντί τους δεν αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστό πρόσωπο, μα ως αφαίρεση δεσποτικά εξομοιωμένη από τις τεχνικές ποινικοποίησης και καταστολής.

Το παράδοξο εντοπίζεται στο ότι, ενώ οι μπάτσοι υπάρχουν ώστε να τους βλέπουμε -καθώς στην επιβλητική παρουσία τους παίζεται η αποτελεσματικότητα της δραστηριότητάς τους-, τείνουμε καμιά φορά παράλληλα να τους παραβλέπουμε, έμφορτοι από ανθρωπιστικά ιδεώδη και λοιπούς ρομαντικούς εξωραϊσμούς. Τους αντιμετωπίζουμε σαν ανθρώπους, σαν νοήμοντα όντα, σαν πρόσωπα, ξεχνώντας πως οι μηχανές δεν έχουν πρόσωπο, και πως, όταν χρησιμοποιούνται για την καταστολή, την καθυπόταξη και τον έλεγχό μας (ζημιώνοντάς μας), οφείλουμε να τους διαλύουμε.

Ο εξανθρωπισμός της αστυνομικής μηχανής πραγματοποιείται απ’ όσους πιστεύουν ακόμα πως μπορούν να μεταχειριστούν τη σκόπιμα καλοκουρδισμένη αυτή μηχανή παραγωγής δυστυχίας, απόγνωσης, φτώχιας, ασχήμιας, βίας και ταπείνωσης προς το συμφέρον και τους σκοπούς τους, ή προς το συμφέρον και τους σκοπούς όσων ποδηγετούν τη συνείδησή τους. Αυτοί, ενώ μετέρχονται την αστυνομική μηχανή και, κατ’ επέκταση, τους μπάτσους ως απλά όργανα του νόμου και εξυπηρετικούς για τις επιδιώξεις τους εκτελεστές θεσμικών αποφάσεων, επιχειρούν να καταστήσουν οικεία και προσιτή στην υπόλοιπη κοινωνία μία μηχανή υποτίμησης του ανθρώπου, εξανθρωπίζοντάς την. Εμείς, κομμάτι μιας πολιτικής παράδοσης εναντίωσης σε κάθε υπαγωγή του ανθρώπου στους κοινωνικούς αυτοματισμούς, καθώς και όσες και όσοι δεν προσδοκούν ν’ αποκτήσουν θέση περιωπής εντός μιας τάξης ολοκληρωτικής καθυπόταξης του υποκειμένου στον ρόλο και την λειτουργία του, αντιλαμβανόμαστε τους μπάτσους ως έναν στυγνό μηχανισμό εξουσίας, έχοντας απομακρυνθεί από κάθε ανθρωπιστική πρόφαση που θολώνει το πεδίο κατανόησης της καθημερινής μας εμπειρίας. Εξάλλου, κάθε παραμορφωτικό φτιασίδωμα απόκρυψης ενός ωμού μηχανισμού καταστολής προσιδιάζει στην ψυχοσύνθεση όσων αυτο-θυματοποιούνται και δικαιολογούν την απραξία τους μπροστά στην ισχύ και τα όργανα του νόμου.

Όσο λοιπόν προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάθε ξεχωριστός μπάτσος είναι κάτι περισσότερο από μία στολή, όλα τα επιχειρήματα και οι λογικοί συνειρμοί δίχως στρεψοδικίες διαφωνούν. Αν υποχρεωτικά συρθούμε στη θέση να ποσοτικοποιήσουμε τη σύγκριση, τότε ενδείκνυται να ομολογήσουμε πως ο κάθε μεμονωμένος μπάτσος είναι κάτι λιγότερο από μία στολή. Γιατί η ζωή ενός ανδρείκελου πρόθυμου να εκποιήσει την ατομικότητά του με αντάλλαγμα έναν χωλό μισθό και μία θέση υποτυπώδους εξουσίας, είναι από μόνη της ενδεικτική των προτεραιοτήτων του κάθε ενστόλου, και δεν πρόκειται να διαφωνήσουμε στην προκειμένη μαζί τους.

Η ζωή κάθε μεμονωμένου μπάτσου αξίζει λιγότερο από την επονείδιστη στολή του, άρα είναι αποτελεσματικότερο για όλες και όλους μας να προτιμάμε τη συμπλοκή μαζί τους όταν βρίσκονται εκτός υπηρεσίας. Το καλό είναι πως, μαζί με τα καθημερινά τους ρούχα, δεν ανακτούν και την ξεπουλημένη τους ανθρωπινότητα. Όπως εμείς δεν είμαστε αναρχικές κι αναρχικοί μόνο όταν φοράμε κουκούλα, όταν επιτιθόμαστε στην έννομη τάξη ή κατεβαίνουμε σε συνελεύσεις, έτσι κι αυτοί δε σταματούν να είναι μπάτσοι όταν περιδιαβαίνουν δίχως τη στολή, όταν μοιράζονται χρόνο με όσους έχουν το θράσος να είναι φίλοι τους ή αράζουν στα εξαγορασμένα από τον μισθό της ξεφτίλας σπίτια τους. Δεν είναι λιγότερο μπάτσοι, απλά είναι μπάτσοι ανυπεράσπιστοι, ανυποψίαστοι κι ευάλωτοι μπρος στις ξαφνικές εμπνεύσεις μας. Ας μην τους παραδώσουμε αμαχητί το προνόμιο να μας αποσπούν από την “οικιακή γαλήνη” όποτε αυτοί θελήσουν, επειδή δεν αναγνωρίζουν στην εξόντωσή μας κάτι πέραν της δικαιολόγησης του μισθού τους. Ας τους το ανταποδώσουμε επιστρέφοντάς τους ό,τι προέκυψε από την συνειδητοποίηση των αιτιών του άλγους μας. Κάθε αποσυναρμολογημένο εξάρτημα της αστυνομικής μηχανής αποτελεί κερδισμένο έδαφος από την ασφυκτική καπιταλιστική κανονικότητα. Συνεπάγεται περισσότερες ελεύθερες πνοές στο πνιγηρό περιβάλλον της αυτοματοποιημένης μητρόπολης.

Γι’ αυτό τσακίστε τους όπου τους βρείτε. Σακατέψτε τους τις πιο ευάλωτες κι απρόσμενες στιγμές, και μαζί τους κάθε όνειρο να γαλουχήσουν μόμολα τα οποία καρτερούν να μπουν σε μπατσοσχολές ενισχύοντας τις άμυνες του κυρίαρχου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Ένας τραυματισμένος ή αποσυρμένος μπάτσος, εκτός της συμβολικής του αξίας, είναι επίσης ένας ένστολος εκτελεστής των κατασταλτικών πολιτικών λιγότερος, ένα πετυχημένο σαμποτάζ όπως όλα τα άλλα στην καπιταλιστική μηχανή. Πολλές φορές μάλιστα, το ίδιο το σύστημα πρόσληψης και τροφοδότησής τους αποδεικνύει πόσο κοστίζει η ζωή και η ακεραιότητά τους, όταν τους εκθέτει προκειμένου ν’ αποτρέψει πιθανές καταστροφές άλλων κοινωνικών δομών, όπως εμπορικά κέντρα, πολιτικά μέγαρα, γραφεία εταιρειών, λεωφόροι. Κάποιος μάλιστα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τους σεβόμαστε περισσότερο από το σύστημα χρηματοδότησης που υπηρετούν, όταν ως ανθρώπινους στόχους τούς ιεραρχούμε πιο ψηλά από τα κέντρα κυριαρχίας που καλούνται να προστατέψουν ως μέρος του επαγγέλματός τους. Αφού συμφωνούμε όμως πως όντως ένας μπάτσος αξίζει λιγότερο από ένα άδειο ταμείο ή έναν πυρπολημένο στόχο, και αφού γνωρίζουμε πως όπου κι αν κινηθούμε θα τους βρούμε απέναντί μας, ας ξεκινήσουμε το σμπαράλιασμά τους για να χαράξουμε ρότα προς πιο ουσιώδεις κι ευγενείς σκοπούς.

Τσακίστε τους στα σπίτια, στις γειτονιές και στις εξόδους τους. Σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους. Με παρέα ή μόνους τους. Με στολή ή χωρίς. Όλοι μας έχουμε έναν γνωστό μπάτσο, έναν συγγενή ή έναν γνωστό γνωστού. Τα μιάσματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας ως επί το πλείστον αφύλακτα κι ανυποψίαστα. Αν διστάζουμε οι ίδιοι να αναλάβουμε δράση και πρωτοβουλίες, ας μιλήσουμε σε όσες δε συγκρατούνται από ενδοιασμούς κι αδημονούν ν’ αξιοποιήσουν δημιουργικά τις πληροφορίες. Στο εξωτερικό έχουν ήδη ξεκινήσει οι μαζικές εκθέσεις προσωπικών δεδομένων μπάτσων σε αντιεξουσιαστικά μέσα αντιπληροφόρησης, και κάτι τέτοιο σίγουρα συνιστά παράδειγμα προς μίμηση. Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για αδύναμα, θρασύδειλα, απρόσωπα σκουπίδια που, δίχως τη στολή και την προστασία των υπερεξοπλισμένων από το κράτος συναδέλφων τους, θα τρέκλιζαν από φόβο αντιμέτωπα με τις ερεθισμένες από την άθλια δράση τους ορέξεις μας. Η αύξηση των περιστατικών επιθέσεων σε αστυνομικούς είναι προσέτι ο ενδεδειγμένος τρόπος να υπερφορτώσουμε τον μηχανισμό πρόληψης και αντιμετώπισης εγκλήματος, πολλαπλασιάζοντας τις πιθανότητες οι δράστες να μην προλαβαίνουν να ταυτοποιηθούν και να συλληφθούν από τους εύθικτους γραφειάτους ερευνητές.

Ξύλο, μηχανισμοί, στοχοποίηση, όπλα, αναλόγως τα ευκταία επίπεδα βίας των ενδιαφερομένων, όλα είναι χρήσιμα και επιθυμητά για την καταστροφή όσων καταστέλλουν επί μισθώση. Καθώς η τεχνολογία, οι πολιτικές ηγεμονίες και οι κυρίαρχες δεξαμενές σκέψης αφιερώνουν σταδιακά όλο και περισσότερο χρόνο στην αναβάθμιση του οπλοστασίου της κρατικής μηχανής υλικά και ιδεολογικά, είναι θανάσιμη παγίδα η υιοθέτηση στάσης οίκτου απέναντι στους φρουρούς της όψιμης καπιταλιστικής δυστοπίας. Ειδικά μάλιστα όταν καταντάει να συνεισφέρει στην αποσιώπηση της διόλου τυχαίας αύξησης των κρουσμάτων αστυνομικής βίας και κατάχρησης εξουσίας, συγκαλύπτοντας υποκριτικά τα αίτιά της.

Κλείνοντας, οφείλουμε ν’ αποδεχτούμε μία δυσοίωνη πρόβλεψη. Όσο δεν επιτιθόμαστε στα οπλισμένα χέρια που υπερασπίζονται τα τείχη της φιλελεύθερης δημοκρατικής αυτοκρατορίας, αυτή θα τα ενισχύει, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα ανατροπής της με υλικούς όρους σε ένα υποθετικό μέλλον. Το θέμα δυστυχώς καθίσταται ολοένα και πιο απλό: Ή θα τσακίσουμε την αστυνομική μηχανή μαζί με τα εξαρτήματά της ή θα χάσουμε σύντομα κάθε ευκαιρία να αρθρώνουμε λόγο πάνω στη λειτουργία και τις μεθόδους της, αποκλεισμένες και αποκλεισμένοι βίαια εντελώς από τις δυνατότητες διαχείρισης των ζωών μας.

Επίθεση, εκδίκηση και μνήμη πάντα ακονισμένη.

Να χαράξουμε την προοπτική της ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού κόσμου, περνώντας πάνω απ’ την πρώτη γραμμή της πολεμικής του μηχανής.

Δεν ξεχνάμε τον George Floyd, και τον κάθε George Floyd που έπεσε κάτω απ’ την μπότα των σύγχρονων πραιτωριανών.

Δεν ξεχνάμε τα έγκλειστα αναρχικά συντρόφια μας, και κάθε άνθρωπο που βιώνει τη βίαιη συνθήκη της αιχμαλωσίας.

Δεν ξεχνάμε τα 2 συντρόφια μας στη Θεσσαλονίκη που συνελήφθησαν στις 27/5 λόγω υποθέσεων των μπάτσων περί στοχοποίησης του Δ. Σταμάτη, πρώην υπουργού της Ν.Δ. και νυν προέδρου του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.

Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια μας στην Ιταλία που διώχθηκαν και αφέθηκαν με περιοριστικούς όρους στα πλαίσια της επιχείρησης “Ritrovo”, όπως επίσης και τα συντρόφια που συνελήφθησαν στα πλαίσια της επιχείρησης “Bialystock” στις 12/6, 5 εκ των οποίων φυλακίστηκαν και 2 τέθηκαν υπό κατ’ οίκον κράτηση.

Consumimur Igni

Απρόσωπη πρωτοβουλία ενάντια στη μηχανή παραγωγής βίας και θανάτου

Ιταλία, Ρώμη: Κατασταλτική επιχείρηση “Bialystock”

Αναμένοντας περαιτέρω πληροφορίες, ενημερωθήκαμε απ’ τα καθεστωτικά μέσα πως το πρωί της 12/06/2020, η εισαγγελική αρχή της Ρώμης πραγματοποίησε 7 συλλήψεις, με αποτέλεσμα 5 άτομα να φυλακιστούν, στα πλαίσια κατασταλτικής επιχείρησης εν ονόματι “Bialystock”.

___________________________

Συλλήψεις στη Ρώμη

Τα συντρόφια Daniele, Nico, Francesca, Falla, Flavia, Claudio και Robi συνελήφθησαν, πιθανώς με τον (τρομονόμο) 270bis και τον νόμο περί υποκίνησης.

Στα πλαίσια της επονομαζόμενης “Επιχείρησης Bialystock”, σύμφωνα με τις εφημερίδες, επτά συντρόφια συνελήφθησαν με τις κατηγορίες της οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία και την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης, της τέλεσης τρομοκρατικής πράξης με θανατηφόρους μηχανισμούς κι εκρηκτικά, της κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλών, της υποκίνησης σε διάπραξη εγκλημάτων ενάντια σε πρόσωπα του Κράτους, καθώς επίσης και του εμπρησμού και της φθοράς με σκοπό την τρομοκρατία και την ανατροπή της κυρίαρχης δημοκρατικής τάξης.

Οι έρευνες ξεκίνησαν έπειτα απ’ την εκρηκτική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του San Giovanni, στη Ρώμη, στις 7 Δεκεμβρίου του 2017.

___________________________

Σχετικά με την επιχείρηση “Bialystock”

Νά ‘μαστε πάλι.

Για πολλοστή φορά, πραγματοποιήθηκε αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση τα ξημερώματα της 12/06/2020 στις περιοχές που κυριεύονται απ’ το Ιταλικό, το Γαλλικό και το Ισπανικό Κράτος. Με στυλάκι μεγαλοπρεπές, φορώντας μπαλακλάβες και με τα όπλα να ρίχνουν φως, οι μπάτσοι ερεύνησαν διάφορα σπίτια, κατάσχεσαν τα συνήθη αντικείμενα και συνέλαβαν 7 άτομα, 5 εκ των οποίων βρίσκονται φυλακισμένα, και 2 υπό κατ’ οίκον περιορισμό.

Τίποτα καινούργιο υπό τον έναστρο ουρανό.

Οι κατηγορίες του κράτους εναντίον τους ποικίλουν, κι ανάμεσά τους βρίσκεται η κλασική περί ανατρεπτικής οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία, όπως επίσης και ο εμπρησμός, η υποκίνηση σε διάπραξη εγκλήματος, κλπ., κλπ.

Τώρα, καθώς δεν είναι τόσο δα σημαντικό να μπλεκόμαστε με τις δικαστικές τους επικρίσεις, είναι αναγκαίο να επαληθεύσουμε πως η άμεση δράση, η αλληλοβοήθεια, η άρνηση κάθε ιεραρχίας κι εξουσίας, και η πρακτική της αλληλεγγύης αποτελούν εκφράσεις της αναρχικής μας τάσης.

Διόλου δε μας αφορά να μπούμε στη λογική ενόχου/αθώου, οι ατομικότητες που βάλλονται είναι συντρόφια μας κι έχουν την εγγύτητά μας, την αλληλεγγύη μας και τη συνενοχή μας.

Σκουπίδια της ROS (Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων),
περί ορέξεως…

Κάποιοι καταληψίες της Bencivenga Occupato

Προς το παρόν, οι διευθύνσεις που μας έχουν γνωστοποιηθεί απ’ τα συντρόφια είναι οι εξής:

Nico Aurigemma
C.C Rieti
Viale Maestri Del Lavoro, 2
02100 Vazia (RI)

Flavia Di Giannantonio
C.C Femminile Rebibbia
Via Bartolo Longo 92.
Roma 00156

Claudio Zaccone
C.C Siracusa Via Monasteri, 20C.
Contrada Cavadonna
Siracusa 96100

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αυστρία, Βιέννη: Δύο μπατσικά οχήματα τυλίχθηκαν στις φλόγες

Να τσακίσουμε την αστυνομοκρατία!

Βιέννη. Τη νύχτα της 7ης προς 8η Ιούνη, δύο μπατσικά οχήματα δέχθηκαν επίθεση, πυρπολήθηκαν κι έγιναν στάχτες.

Ήταν χαρά μας να καταστρέψουμε τούτα τα οχήματα.

Για εμάς, τούτη ήταν μια δράση ενάντια στην καταστολή και τις παρενοχλήσεις.

Ενάντια στον μόνιμο φόβο της βίας απ’ τους εκπροσώπους του κράτους.

Ενάντια στη βία και τις δολοφονίες με ρατσιστικά κίνητρα.

Για εμάς, τούτη είναι μια δράση ενάντια στην καθημερινή καταβύθιση σε δαύτη την πραγματικότητα, ενάντια στον διαρκή φόβο.

Αυτή τη φορά ανταποδόσαμε τα χτυπήματα. Η δράση αυτή ίσως δώσει κουράγιο σ’ εμάς και σε κάθε άλλο άτομο στους αγώνες μας!

Δε θέλουμε μπάτσους και δεν τους χρειαζόμαστε – ούτε στην πόλη μας, ούτε και πουθενά αλλού. Οι μπάτσοι δεν υπηρετούν την κοινωνία. Δεν είναι φίλοι μας. Δεν είναι ουδέτεροι, καθώς υπηρετούν την κυρίαρχη τάξη, τον καπιταλισμό κι εκείνους που κατέχουν τα πλούτη. Οπλισμένοι με το μονοπώλιο της βίας, έχουν το δικαίωμα να κυνηγήσουν οποιονδήποτε δεν υποτάσσεται ή δε θα υποταχθεί: αστέγους, νεολαίους, πάνκηδες, ανθρώπους χωρίς χαρτιά, πρόσφυγες, μετανάστριες, ακτιβιστές, χρήστες, επαναστάτριες…

Τα παραδείγματα της προαναφερθείσας συστηματοποιημένης βίας είναι πάμπολλα – π.χ. οι κλιματικές κινητοποιήσεις του 2019 (όπου μπάτσοι προσπάθησαν να περάσουν με το όχημά τους πάνω απ’ το κεφάλι ενός διαδηλωτή), ή η πρόσφατη ρατσιστική δολοφονία του George Floyd στις ΗΠΑ.

Οι μεγαλύτερες αρπαγές γίνονται απ’ τους πλούσιους επιχειρηματίες, τα κράτη, τις τράπεζες, τις μεσιτικές εταιρείες, τις εταιρείες εκτεταμένης γεωργίας και τις θυγατρικές τους. Όσες και όσοι φυλακίζονται είναι άνθρωποι που προσπάθησαν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν απ’ την κατάστασή τους.

Η σκληρή βία καθημερινά αρχινά απ’ την αστυνομία, τον στρατό, τις φυλακές, και τα συνοριακά καθεστώτα που νομιμοποιούνται απ’ το κράτος ώστε να συντηρείται η παρούσα τοπική και παγκόσμια ιεραρχία. Απ’ την άλλη, οι άνθρωποι που πράττουν αλληλέγγυα ο ένας προς την άλλη, που μάχονται για τη λευτεριά, για την προστασία της ατμόσφαιρας, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, δέχονται παρακολούθηση και καταδιώκονται ως τρομοκράτες.

Μπουχτίσαμε απ’ την καταστολή και τις παρενοχλήσεις, και ίσως η απουσία δαύτων των οχημάτων να αποτρέψει κάποιες κινήσεις της αστυνομίας!

Ο κορωνοϊός έκανε γι’ άλλη μια φορά ακόμη πιο ξεκάθαρες τις συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε. Εκείνοι που επλήχθησαν περισσότερο απ’ τα μέτρα, είναι όσοι και όσες ήδη υπέφεραν υπό την “κανονικότητα”. Κόσμος είχε να δουλέψει ακόμη περισσότερες υπερωρίες, αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι, έμεινε εγκλωβισμένος στα σύνορα, έχασε τη δουλειά του, κλειδαμπαρώθηκε στα πλαίσια της μαζικής καραντίνας ή δέχθηκε παρενοχλήσεις από μπάτσους στα πάρκα. Η νεοαποκτηθείσα δύναμη αμέσως καταχράστηκε εναντίον καθεμιάς και καθενός τυχαία. Αυτό δεν είναι κάτι το καινούργιο. Ποτέ δεν είναι ασφαλές να βρίσκεσαι μόνος σου με τους μπάτσους!

Καθείς έχει τους λόγους του.

Δεν υπάρχει καλός μπάτσος.

Ας λύνουμε τα προβλήματά μας μόνοι μας, αντί να καλούμε την αστυνομία.

Για μια ζωή ελεύθερη – για μια κοινωνία δίχως την αστυνομία και τα οχήματά της.

– Άτομα που βρέθηκαν τυχαία, κρατούσαν 1 μέτρο απόσταση και φορούσαν όλα μάσκες προσώπου.

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

11 Ιούνη-Δίκη του αναρχικού μετανάστη Irdi K.

Τον Ιούλιο του 2019 ο αναρχικός σύντροφος Ίρντι Κ. πήγε για μία ακόμη φορά να ανανεώσει την άδεια παραμονής του στη χώρα, κάτι που είναι υποχρεωμένος να κάνει κάθε πέντε χρόνια, αφού κατάγεται από την Αλβανία. Μόνο που αυτή τη φορά η αίτηση απορρίφθηκε από τις δικαστικές αρχές, λόγω της σύλληψης-καταδίκης του κατά τη διάρκεια της πορείας μνήμης του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου του 2014, με το πρόσχημα ότι αποτελεί “δημόσιο κίνδυνο”. Μετά τη πρώτη απόρριψη ανανέωσης της άδειας παραμονής του, ακολουθούν και άλλες απορριπτικές αποφάσεις, που δείχνουν ξεκάθαρα, για μία ακόμη φορά,  την εκδικητικότητα του κράτους στο πρόσωπο του συντρόφου για την πολιτική του ταυτότητα και μόνο. 

Το κράτος χρησιμοποιεί ως χαρτί, γι αυτή τη παράλογη δίωξη, νέους μεταναστευτικούς νόμους και πολιτικές αλλά πίσω από αυτό το παιχνίδι βλέπουμε πως χρησιμοποιεί κάθε τρόπο για να καταστείλει όποιον αγωνίζεται ενάντια στη κυριαρχία του. Μπάτσοι, δικαστές και εισαγγελείς, για μία ακόμη φορα με πρωτάκουστο τέχνασμα, τιμωρούν παραδειγματικά κάποιον για την πολιτική του δράση και ταυτότητα.

Η συνεχόμενη θρασύς  επιβολή  από το κράτος και τις αρχές αγγίζει πλέον τον απόλυτο παραλογισμό, μέσω της καταστολής με αυτοσχέδιους νόμους, με τραμπουκισμούς, ξυλοδαρμούς, σεξιστικές παρενοχλήσεις, διώξεις βγαλμένες μέσα απο σενάριο sci. fi., επιθέσεις και κακοποίηση σε όλα τα αγωνιζόμενα και περιθωριοποιημένα  κομμάτια της κοινωνίας.

 Όσο η κρατική εξουσία παίζει έτσι με τις ζωές συντρόφων-ισσών μας, άλλο τόσο κι εμείς θα εντείνουμε τον πόλεμο απέναντι της.Δεν θα αφεθεί κανένας-μία μόνη της στα βρωμερά χέρια των μπάτσων και των δικαστών. Η αλληλεγγύη μας, η πολιτική δράση και η διάχυση των δικών μας όρων στο κοινωνικό σύνολο θα συνεχίζει να είναι όπλο ενάντια τους.

Μέχρι τη καταστροφή και του τελευταίου κελιού/κλουβιού, κανείς/καμία δεν θα είναι ελεύθερος/η. Καταστροφή των συνόρων σε ολόκληρη τη γη.

Αλληλεγγύη στον σύντροφο Irdi K. που απειλείται με απέλαση

Συγκέντρωση: Πέμπτη 11/6, 09:00-Διοικητικά Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Κρήτη: Αφίσα με αφορμή τη δολοφονία του George Floyd

Λάβαμε 7/6/2020

Στις 25.5.2020 στην Minneapolis (ΗΠΑ), ο αφροαμερικάνος George Floyd συλλαμβάνεται από τέσσερις μπάτσους, επειδή πήγε να ψωνίσει με πλαστό 20δόλαρο. Ο ένας μπάτσος τον έχει ξαπλώσει στο έδαφος και τον πιέζει στον λαιμό με το γόνατο του. Ο άλλος μπάτσος απομακρύνει τους περαστικούς που φωνάζουν ότι τον πνίγουν. Ο George Floyd, χωρίς να φέρει καμία αντίσταση, παρακαλάει συνεχώς τον μπάτσο να πάρει το γόνατο διότι δε μπορεί να αναπνεύσει. Ο μπάτσος, με άνετο ύφος και τα χέρια στις τσέπες, τον αγνοεί και κοιτάει επιδεικτικά τους περαστικούς. Μετά από περίπου 5 λεπτά στο πάτωμα, ο George Floyd πεθαίνει. Ο μπάτσος εξακολουθεί να κάθεται από πάνω του, μέχρι να έρθει ασθενοφόρο και να τον παραλάβει.

O George Floyd δεν ήταν συγκεκριμένος στόχος. Ήταν απλώς ένας από εμάς, ένας ακόμα από αυτούς που περισσεύουν, είτε γιατί βρίσκονται ταξικά στον πάτο, είτε γιατί έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά (έθνος, φυλή, κουλτούρα, σεξουαλικότητα και πάει λέγοντας). Ήταν το περιθώριο, εκεί που μπαίνουμε όλοι όσοι δεν συμβαδίζουμε με τα πρότυπα του κράτους, εκεί όπου δεν υπάρχει μια καθημερινή ζωή σαν όλων των υπόλοιπων, παρά μόνο έλεγχος, καταστολή και βία.

Σκηνικά σαν αυτά τα ζούμε ή τα βλέπουμε γύρω μας συνέχεια. Περιστατικά που ξεκινούν από άγρια μπατσοβλέμματα και τραμπουκισμούς στο δρόμο και καταλήγουν σε ξυλοδαρμούς, βασανισμούς στα τμήματα και κάποιες φορές δολοφονίες εν ψυχρώ. Δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά”, είναι η στρατηγική του κράτους για την επιβολή και τον έλεγχο στη ζωή μας.

Απέναντι λοιπόν στα κρατικά σκουπίδια, απέναντι σε κάθε ρουφιάνο δημοσιογράφο και μικροαστό πολίτη που εγκαλούν τη Δικαιοσύνη να λύσει το θεματάκι και να πάμε παρακάτω, απέναντι σε κάθε αφεντικό-ιδιοκτήτη που κοιτάει μονάχα μην τυχόν και τα σκηνικά αυτά διαταράξουν τον τζίρο και την ασφάλεια της περιουσίας του,

εμείς κάνουμε ξεκάθαρο…

Κάθε μορφής κρατική βία εναντίων μας είναι μία ακόμη σταγόνα μίσους και συσσωρευμένης απέχθειας εναντίον τους

και κάθε φορά που δολοφονείται ένας George Floyd η οργή θα ξεχειλίζει, οι φωτιές θα ανάβουν, ο κόσμος της αφθονίας τους θα λεηλατείται και η πόλη θα καίγεται

Βίαιοι και συνεπείς αγώνες

μέχρι το γκρέμισμα αυτού του γερασμένου κόσμου

Λύσσα και συνείδηση


Καμπάνια firefund για τη κάλυψη της εγγύησης των 2 συλληφθέντων στην Θεσσαλονίκη

Οι 2 σύντροφοι συνελήφθησαν στις 27/5/20 στην Θεσσαλονίκη και κατηγορούνται για απόπειρα έκρηξης, κατοχή εκρηκτικών, βία κατά υπαλλήλων, απείθεια και συμμορία σύμφωνα με ένα πλαστό κατηγορητήριο.

Στις 1/6 αφέθηκαν ελεύθεροι με τα τους εξής όρους:

1. Παρόν 3 φορές τον μήνα,

2. Απαγόρευση εξόδου από την χώρα και

3. Καταβολή εγγύησης 10000 € έκαστος (συνολικά 20000 €) μέχρι τις 15/06.

Προκειμένου να εξασφαλιστεί το απαιτούμενο ποσό για να μην προφυλακιστούν οι σύντροφοι, επιστρατεύουμε κάθε μέσο που υπάρχει για οικονομική ενίσχυση. Γι αυτό και στήθηκε αυτή η καμπάνια μέσω του firefund.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας ενάντια στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις.

https://www.firefund.net/bail4comrades

Τα κείμενα των 2 συλληφθέντων:

Τα ξημερώματα στις 27/05 καταδιώκομαι και συλλαμβάνομαι από μπάτσους της κρατικής ασφάλειας και των ΟΠΚΕ στην περιοχή της Καλαμαριάς. Αφότου με πέταξαν στο οδόστρωμα και μου πέρασαν πισθάγκωνα χειροπέδες ξεκίνησαν τον ξυλοδαρμό μου με κλωτσιές, μπουνιές και λαβές για αρκετή ώρα, πάνω από 10 άτομα. Μόνο όταν βγήκαν κάποιοι γείτονες από τις παρακείμενες πολυκατοικίες, πήραν εντολή να σταματήσουν και να καλέσουν ένα ασφαλίτικο για να με μεταφέρουν στη ΓΑΔΘ. Εκεί με πηγαίνουν αρχικά στον πρώτο και έπειτα στον τρίτο όροφο στην ασφάλεια και με αλλάζουν διαδοχικά δωμάτια – γραφεία εν μέσω συνεχών εξευτελισμών, εκφοβισμών και χτυπημάτων. Καταλήγω στο γραφείο του διευθυντή της επιχείρησης που ενώ αρχικά δεν ασχολείται μαζί μου, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στους συναδέλφους του δίνοντας τα συγχαρίκια του για την επιτυχία της επιχείρησης, στη συνέχεια ξεκινά το γνωστό παιχνίδι του καλού αστυνομικού που θέλει να βοηθήσει. Δίνει “συμβουλές”, παροτρύνει να μιλήσω και να παραδεχτώ τις πράξεις που μου αποδίδουν και να συνεργαστώ για να διευκολύνω τη θέση μου. Παίζει και το χαρτί της ύπαρξης ρουφιάνου συντρόφου που με έχει δώσει, που με κατονομάζει ως υπεύθυνο των πράξεων και που έχει ξεπουληθεί για λίγα χρήματα. Ως όφειλα να κάνω, στις ερωτήσεις τους παραμένω σιωπηλός και δε δίνω κανένα στοιχείο πέρα από αυτά της ταυτότητάς μου, που έτσι κι αλλιώς είχα πάνω μου. Μέχρι τις 9 το πρωί δε μου έχουν ανακοινώσει ούτε τη σύλληψη, ούτε το κατηγορητήριο, παρά μόνο ότι θα πραγματοποιήσουν κατ’ οίκον έρευνα, σε κατοικία που ουδέποτε δήλωσα, αλλά που σύμφωνα με το φάκελο που μου είχαν ήδη ανοίξει εδώ και αρκετό καιρό στην κρατική ασφάλεια διέμενα στο Τσινάρι, σε ένα συγκρότημα καταλήψεων.

Όταν φτάσαμε στα σπίτια και με μοναδικά στοιχεία τις ανώνυμες πληροφορίες της ασφάλειας, εισέβαλαν στα σπίτια διαδοχικά. Μονάδες των ΟΠΚΕ, συνοδεία ασφαλιτών, σπάζοντας πόρτες και παράθυρα ξύπνησαν όλα τα συντρόφια και απαίτησαν να τους διευκολύνουν στο “έργο” τους. Τα συντρόφια επέδειξαν γρήγορα αντανακλαστικά και από την πρώτη στιγμή στάθηκαν αλληλέγγυα δίπλα μου, με ένα τους βλέμμα, μια φωνή, ένα άγγιγμα, ένα “δύναμη”. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη μεταφορά μου από το ένα σπίτι στο άλλο, μου φόρεσαν μαύρη κουκούλα, ώστε αφενός να μην είμαι αναγνωρίσιμος από άλλους συντρόφους που είχαν μαζευτεί έξω από τα σπίτια και αφετέρου να μην έχω οπτική επαφή με την κατ’ οίκον έρευνα στους υπόλοιπους χώρους και με τους συντρόφους που διέμεναν εκεί. Τα υπόλοιπα θαρρώ πως είναι ήδη γνωστά με τις αναίτιες προσαγωγές των συντρόφων-ισσών στη ΓΑΔΘ.

Έπειτα επιστρέφοντας στη ΓΑΔΘ στα ίδια γραφεία με πριν συνάντησα τον σύντροφο Ρ.Ζ. που είχαν προσαγάγει και συλλάβει λίγες ώρες μετά από μένα. Μας αφήνουν στον ίδιο χώρο για λίγα μόνο δευτερόλεπτα και μας ξαναχωρίζουν, δίνοντάς μας παράλληλα την δικογραφία και μας ζητάνε να την υπογράψουμε. Και οι δύο αρνηθήκαμε κάθε υπογραφή στο πλαστό κατηγορητήριο καθώς και τη διαδικασία της σήμανσης και της λήψης φωτογραφιών (διαδικασία που πάμπολλες φορές στο παρελθόν έχει οδηγήσει αναρχικούς/ές σε δίκες – παρωδίες με μοναδικά στοιχεία μείγματα DNA και αποτυπωμάτων). Δώδεκα ώρες μετά τη σύλληψή μου και μετά από αρκετές φωνές μου επιτρέπουν να επικοινωνήσω με δικηγόρο και μου τοποθετούν τις χειροπέδες από μπροστά. Όταν δε, οδηγηθήκαμε στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ συμφωνα με “άνω εντολές” δε μας επέτρεπαν να βρισκόμαστε στο ίδιο κελί και να ερχόμαστε σε επικοινωνία το πρώτο 24ωρο. Τη δεύτερη μέρα της κράτησής μου όταν οδηγήθηκα σε ιατροδικαστή για να καταγραφούν τα τραύματα, ο γιατρός που υποτίθεται λειτουργεί αμερόληπτα, το μόνο που είχε να δηλώσει στους συνοδούς – μπάτσους ήταν ότι “αυτα συμβαίνουν σε μια καταδίωξη” και ότι “δε μπορεί να είναι σίγουρος από τι προήλθαν τα τραύματα”.

Στις 27/05, 8 η ώρα το πρωί συλλαμβάνομαι κάτω ακριβώς από το σπίτι μου στην είσοδο της πολυκατοικίας. Τρεις ασφαλίτες ορμάνε από διαφορετικές κατευθύνσεις και με ακινητοποιούν, μην αφήνοντάς μου τον χρόνο και τον χώρο να αντιδράσω, με οποιοδήποτε τρόπο. Ενώ βρίσκομαι ακινητοποιημένος στο έδαφος, μου περνάνε τις χειροπέδες πισθάγκωνα, μου πατάνε το κεφάλι με τα γόνατα και μου κατάσχουν τα κλειδιά από το σπίτι. Μόνο μπροστά στις κραυγές μου που έχουν ξεσηκώσει τους περαστικούς και τον κόσμο από τα μπαλκόνια σταματάνε να με πατάνε με τα γόνατα και μου ζητάνε να σταματήσω. Σε αντάλλαγμα υπόσχονται πως δεν θα με ακουμπάνε. Μάλλον ντρέπονται για τις πρακτικές τους. Και καλά κάνουν.

Στη συνέχεια με μεταφέρουν με ασφαλίτικο στη ΓΑΔΘ και με πηγαίνουν στα υπόγεια, σε ένα δωμάτιο τελείως μόνο μου. Μετά από μισή ώρα περίπου με ξαναπαίρνουν και μου ανακοινώνουν πως θα πάμε σπίτι μου για έρευνα. Παρουσία εισαγγελέα εισβάλλουν στο σπίτι μου, μετά από τραγελαφικές καταστάσεις, καθώς δεν είναι σίγουροι ούτε για τον όροφο ούτε για το διαμέρισμα, ενοχλώντας τους γείτονες και δημιουργώντας ένταση στην πολυκατοικία. Από το εσωτερικό του σπιτιού κατάσχουν όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές καθώς και έναν σταθερό υπολογιστή που τον χρησιμοποιώ αποκλειστικά για τη δουλειά μου.

Από τα προσωπικά μου αντικείμενα κατάσχουν επίσης χειρόγραφες σημειώσεις μου, άσχετες με την υπόθεση καθώς και προσωπικά έγγραφα, καθώς και έγγραφα που έτυχαν να βρίσκονται σπίτι μου, όπως οικογενειακά αρχεία που δε μου ανήκουν. Έπειτα ξαναοδηγούμαι στη ΓΑΔΘ μαζί με τα κατασχεθέντα αντικείμενα. Μέχρι εκείνη την ώρα δε γνωρίζω τίποτα, όσον αφορά άλλες συλλήψεις, ή το τι συμβαίνει γενικά στον έξω κόσμο. Δεν έχω καμία επικοινωνία με δικηγόρους ούτε μου έχει επιτραπεί να συνομιλήσω με κάποιον δικό μου άνθρωπο. Με ανεβάζουν στο διάδρομο κι εκεί συναντώ το σύντροφο Δ.Σ.ο οποίος είναι χτυπημένος και δεμένος πισθάγκωνα. Κατευθείαν μας χωρίζουν για να μην έχουμε καμία επαφή και με οδηγούν σε ένα άδειο δωμάτιο, δεμένο με τις χειροπέδες, φυλασσόμενος από έναν δεσμοφύλακα. Έπειτα από ώρες και αφού με έχουν ακόμα δεμένο πισθάγκωνα, άρχισα να διαμαρτύρομαι έντονα. Σαν απάντηση δέχτηκα τραμπουκισμούς από τους μπάτσους κι έπειτα αφού οι μάταιες προσπάθειές τους απέτυχαν έστειλαν έναν ασφαλίτη να με “καθησυχάσει”. Αυτό το επεισόδιο κατέδειξε την ουσία της διεκδίκησης. Η ηττοπάθεια και η ματαιότητα το μόνο που προσφέρουν είναι χώρος στον εχθρό.

Οι διαδικασίες μετά το επεισόδιο κύλησαν γρήγορα. Ήρθαν δύο ασφαλίτες, μου έδειξαν τη δικογραφία και αρνήθηκα να υπογράψω το οτιδήποτε χωρίς παρουσία δικηγόρου, εκτός από τα δικαιώματά μου. Μετά από αυτό μας οδήγησαν στη σήμανση με τον Δ.Σ. και οι δύο αρνηθήκαμε τη διαδικασία. Αργά το απόγευμα μας οδηγούν στα κρατητήρια, μας βγάζουν τις χειροπέδες και μας βάζουν μόνους σ’ ένα κελί.Ύστερα από μισή ώρα οι ανθρωποφύλακες και μας λένε πως “είναι οδηγίες από τα πάνω”.

Την επόμενη μέρα περνάμε εισαγγελέα και ανακριτή. Μας δημοσιεύεται το κατηγορητήριο και μας ρωτούν αν έχουμε κάτι να πούμε. Κι οι δύο ζητάμε προθεσμία. Υποσημείωση: Καθόλη τη διάρκεια της σύλληψης αλλά και της μετέπειτα διαδικασίας η ασφακίτες έκρυβαν τα πρόσωπα και τα χαρακτηριστικά τους επιμελώς.

Όλα τα παραπάνω δεν εξιστορούνται με στόχο την όποιου είδους θυματοποίησή μας και την δεδομένη ανάδειξη της εκδικητικότητας των μπάτσων, παρά μόνο καταγράφονται ως παρακαταθήκη για μελλοντικές κατασταλτικές ενέργειες και την αντιμετώπισή τους. Γιατί η μόνη λειτουργία του κράτους είναι κατασταλτική. Αυτό που οφείλει να κάνει ο κάθε σύντροφος/-ισσα είναι να μη φοβηθεί, να μη δειλιάσει από τη στοχοποίηση και να συνεχίσει να αγωνίζεται. Για το κομμάτι της δικογραφίας δεν έχουμε να δηλώσουμε κάτι αυτή τη στιγμή πέρα από το ότι αρνούμαστε το πλαστό κατηγορητήριο. Για τη στοχοποίησή μας λόγω της αναρχικής μας ταυτότητας έχουμε να πούμε πως σε πείσμα των κατασταλτικών μηχανισμών, της απάθειας του κοινωνικού συνόλου και της αποχαύνωσης αυτού, από τη θέση που βρισκόμαστε και σε οποιαδήποτε βρεθούμε θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμστε για έναν κόσμο χωρίς δεσμούς και
δεσμοφύλακες, χωρίς νόμους και απαγορεύσεις, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, χωρίς εξευτελισμούς και αναξιοπρέπεια. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Γιαέναν κόσμο ανεξούσιο. Για την αναρχία.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΌΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΚΙ ΑΝ Ο ΚΛΟΙΟΣ ΣΤΕΝΕΥΕΙ, Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΤΑΡΙΟ ΚΙ ΟΛΟ ΘΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ

Πηγή: athensindymedia