Θάνος Χατζηαγγέλου|14 χρόνια μετά το μόνο που άλλαξε είναι η σφαίρα στη θαλάμη

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τον βαρύτατο τραυματισμό του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη από τους ένστολους φονιάδες της ΔΙ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη.

 

Ξημερώματα 5ης Δεκέμβρη

Θεσσαλονίκη

Συμμαχική οδός

Ένστολα καθάρματα της ΔΙ.ΑΣ. καταδιώκουν όχημα που δεν σταματάει στο σήμα τους. Γαζώνουν τον οδηγό που έχει φύγει από βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει το αντίτιμο. Μία σφαίρα καρφώνεται στο κεφάλι και ο οδηγός χάνει τον έλεγχο του οχήματος. Το αποτέλεσμα; Ο Κώστας Φραγκούλης ένα παιδί 16χρονο στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι

Πριν ακόμα έρθει στο φως η αλήθεια για το γεγονός, οι αστυνομικοί συντάκτες έχουν ξεκινήσει να υφαίνουν την κυρίαρχη αφήγηση. Η δημοσιογραφική αλητεία μιλάει για μανιασμένο οδηγό που εμβόλισε όχημα της αστυνομίας για να ξεφύγει από την καταδίωξη. Είναι το συγκροτημένο ψέμμα που ως άλλη αλήθεια θα δώσει ελαφρυντικά στο μίασμα της ΔΙ.ΑΣ. Με τον ίδιο τρόπο που αθωώθηκαν τα ένστολα σκουπίδια στο Πέραμα. Οι δημοσιογραφικοί κάφροι, που διψούν για αίμα στην αρένα του θεάματος συγκροτούν την κρατική αφήγηση που κοσμεί το γόητρο της εγκληματικής φύσης της Τυραννίας.

Όταν το κράτος δολοφόνησε τον 15χρονο αναρχικό σύντροφο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τα ΜΜΕ έβλεπαν βανδαλισμούς και ταραχές. Όταν τα τάγματα του Χρυσοχοΐδη εκτέλεσαν τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, τα τρομοπάνελ του Λαμπρόπουλου και του Σουλιώτη μιλούσαν για Αλβανό κακοποιό. Στο Πέραμα 38 σφαίρες στο σώμα του Νίκου Σαμπάνη θωράκιζαν την αυτοάμυνα των μηχανοκίνητων ταγμάτων εφόδου της ΔΙ.ΑΣ. Και όταν το ψέμμα δεν επισκιάζει την αλήθεια, τη θάβουν υπερθεματίζοντας στην επόμενη κεντρική είδηση όπως έθαψαν τη δολοφονία του 16χρονου Μιχάλη στα δυτικά, όταν παρασύρθηκε από υπηρεσιακό όχημα της αστυνομίας. Σήμερα η αυταρχική υποκειμενικότητα της ένοπλης δημοσιογραφικής πένας αναμετράται ξανά και ξανά με την ίδια αιματοβαμμένη αλήθεια. Ένα παιδί 16 χρονών στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Τα ένστολα σκουπίδια έχουν πάρει λευκό χαρτί από το στρατηγείο της κυβέρνησης να ξεδιπλώσουν κάθε εγκληματική διάθεση που έχουν, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Οι συνεχείς ξυλοδαρμοί και βασανισμοί, οι πυροβολισμοί εν ψυχρώ, οι κακοποιήσεις σε τμήματα και φυλακές είναι σαφείς ενδείξεις μιας κεντρικής στρατηγικής που δίνει το ελεύθερο σε κάθε ένστολο δολοφόνο να βιαιοπραγεί χωρίς κόστος πάνω στα σώματά μας. Να δέρνει σε διαδηλώσεις, να βασανίζει καταληψίες σε εκκενώσεις χώρων αγώνα, να γκρεμίζει τα σπίτια του αγώνα, να εκτελεί στους δρόμους όποιον δεν υπακούει στα προστάγματα της τάξης και της ασφάλειας. Την ίδια στιγμή που οι μεγαλύτερες γιάφκες εξαγωγής των ειδεχθέστερων κύκλωματων μαστρωπών, κακοποιητών και ναρκεμπόρων είναι οι Γενικές Αστυνομικές Διευθύνσεις.

Αν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αξιολογεί τη ζωή και την ελευθερία κάτω από την εικόνα μιας εξουσίας που επιδιώκει να βρίσκεται στο απυρόβλητο, να είναι έτοιμο να αναλάβει το φορτίο των ευθυνών μιας τέτοιας επιλογής. Έχουμε κάνει ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή πως τρέφουμε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ένστολα τάγματα εφόδου που μισθώνει η αστική δημοκρατία για να προασπίσουν το έννομο συμφέρον και την εικόνα της καθεστηκυίας τάξης. Χέρι που θα απλώνεται για να τσακίσει αντιστάσεις, να χτυπήσει απεργούς, να κακοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες θα τσακίζεται. Θα κόβεται από τη ρίζα. Και η φωτιά θα καίει τη σάρκα του μεχρι να κλείσει κάθε ανοιχτός λογαριασμός με την τυραννία.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Αν οι ζωές μας ισοδυναμούν με ένα κλεμμένο όχημα ή 20 ευρώ βενζίνη, είναι δική μας ευθύνη να τις κάνουμε να αξίζουν. Με πίστη και αποφασιστικότητα να οργανώσουμε Πυρήνες Άμεσης Δράσης για να συγκεντροποιήσουμε τις μαχόμενες επαναστατικές δυνάμεις πάνω σε μια συνεκτική στρατηγική. Η βία του κράτους απαντιέται με βία. Με συγκρούσεις και οδοφράγματα στους δρόμους, με ενέδρες σε αστυνομικές περιπολίες, με εμπρηστικά μπαράζ και ένοπλες επιθέσεις στο μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας. Δεν απαντιέται ούτε με διαμαρτυρίες, ούτε με προσευχές.

Η ένστολη τρομοκρατία σημαδεύει τον καθένα και την καθεμιά από εμάς στο κεφάλι. Και όσους δεν τους σκοτώνει, τους θάβει ζωντανούς στο μπετό της αιχμαλωσίας. Όποιος πιστεύει ακόμη βαθιά στην αναγκαιότητα της επαναστατικής δράσης είναι αντιμέτωπος με τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της εξέγερσης. Τον Ιούλη του 2021 η Αναρχική Δράση επικήρυξε δημόσια 21 ένστολα μιάσματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης – 17 από αυτούς είναι ακόμη ατιμώρητοι. Το αίμα του Κώστα Φραγκούλη, του Νίκου Σαμπάνη, το δικό μας αίμα δεν ξεπλένεται με δάκρυα αλλά με φωτιά. Σε αυτόν τον κόσμο μόνο οι δειλοί πεθαίνουν πολλές φορές πριν το θάνατό τους.

Αυτές οι νύχτες να μυρίσουν βενζίνη για τον Μιχάλη, τον Αλέξη, τον Λάμπρο, για μας τους ίδιους.

Όλοι στους δρόμους της οργής-Εκδίκηση!

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

5/12/2022

Μονοήμερη απεργία πείνας του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Α.Δ. Θάνου Χατζηαγγέλου, στο πλευρό των 11 επαναστατών-ριών

 

Νίκη στην απεργία πείνας των 11 Τούρκων επαναστατών-ριών

Πολιτική ανταπόκριση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ. Χατζηαγγέλου, στο κάλεσμα για μονοήμερη απεργία πείνας των συντρόφων και συντροφισσών του Λαϊκού Μετώπου.

Εδώ και 50 μέρες, οι 11 Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες του Λαϊκού Μετώπου μάχονται με υποθήκη το ίδιο τους το σώμα, ενάντια στο μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνουν τόσο ως πολιτικοί πρόσφυγες, όσο και ως στρατευμένοι επαναστάτες στο δίκιο του λαϊκού απελευθερωτικού πολέμου.

Η ίδια η επιχείρηση στα Σεπόλια και τα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, όπως και η μετέπειτα εκδικητική μεταχείρισή τους με το διαμοιρασμό σε διάφορες φυλακές, τις επιθέσεις από μπάτσους και σωφρονιστικούς αλλά και τη βαριά καταδίκη σε 333 χρόνια σύνολο, αποτελούν τα διαπιστευτήρια φιλίας και συνεργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το πρόσωπο του φασίστα Ερντογάν. Είναι η σφραγίδα στην ενότητα των δυνάμεων του φασισμού και του ιμπεριαλισμού που πνίγουν στο αίμα τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι μάχες της επαναστατικής βάσης για Δικαιοσύνη, Ζωή και Ελευθερία είναι μονόδρομος για την προλεταριακή σύγκρουση με την Τυραννία. Είναι το αδιαπραγμάτευτο καθήκον όσων υπερασπίζονται τη θεωρία μέσα από την πράξη. Μέσα στο χειμώνα της παραίτησης, της απαξίας και της ανακωχής, οι φλογερές καρδιές που χτυπούν για την Επανάσταση μαθαίνουν να πάλλονται ΜΑΖΙ, να μάχονται ΜΑΖΙ, να πέφτουνε ΜΑΖΙ.

Συντρόφισσες Hazal και Harika

Σύντροφοι Halil, Sadi, Burak, Sinan, Hasan, Anil, Ismail, Sinan Oktay, Ercan

Χαιρετίζω τον αγώνα σας με τα λόγια της αντάρτισσας Nathalie Menigon, γιατί στο ήθος και τη συνείδησή σας βλέπω

Την ευαισθησία των κομμουνιστών

Το δίκιο του αγώνα σας

Την απλότητα του θάρρους σας

Τη δύναμη των επαναστατικών σας πεποιθήσεων

Τη μαχόμενη ανθρωπιά σας

Την αγάπη σας για τη ζωή

Την αγάπη σας για την ελευθερία

Το γέλιο σας, δυνατό και καθαρό, που αντηχεί

στ’ αυτιά μας σαν την ελπίδα

ενός προλεταριακού κόσμου.

Ψυχή και σώμα, όλα στον αγώνα

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

25/11/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένας φόρος τιμής στη μνήμη του πιο δακρυσμένου φθινοπώρου

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στην εκδήλωση μνήμης για τον αντάρτη πόλης Χρήστο Κασίμη, στην Πάτρα.
 
Η ιστορική εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν είναι τίποτα λιγότερο η περισσότερο από τις διαδρομές των ίδιων των εξεγερμένων άστρων που κουβάλησαν στα χέρια τους τη συγκρουσιακή θέληση για την ανατροπή της εξουσίας. Είναι η ασίγαστη δίψα για δικαιοσύνη και ελευθερία, η ταύτιση της ατομικής θέλησης με τη συλλογική αναγκαιότητα, η αδιαλλαξία. Είναι το πρωτοπόρο βήμα μπροστά όταν η υποχώρηση και ο φόβος κερδίζουν έδαφος. Μέσα στον αγώνα, ο ακέραιος επαναστάτης δεν ψάχνει δικαιώματα και προνόμια, παρά καθήκοντα, ευθύνες και υποχρεώσεις. Δεν προσαρμόζει την ιδεολογική πάλη και τον αξιακό κώδικα στα μέτρα της ζωής του, αφιερώνεται ολόψυχα στις ανάγκες και τα επίδικα της Υπόθεσης.
 

Ο σύντροφος Χρήστος Κασίμης ήταν, χωρίς καμία αμφισβήτηση, το πρότυπο του ακέραιου επαναστάτη. Ταπεινός και συγκροτημένος αγωνιστής, η παρουσία του οποίου ενέπνεε στράτευση στη μάχη. Ένας σταθερός και επιμελής μαχητής που δεν υποχώρησε ούτε στιγμή από τις ευθύνες του, που δεν ξεπούλησε το παρελθόν και το παρόν της επαναστατικής πάλης, που δεν μετανόησε, δεν υπέγραψε καμία δήλωση νομιμοφροσύνης. Ένας αντάρτης πόλης που πάλεψε μέχρι τέλους για τη διεθνή επανάσταση, κάνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη αξιακό ορόσημο στην αγωνιστική του πορεία.

Οι σύντροφοι που πορεύτηκαν στη ζωή και στον αγώνα πλάι του, μιλούν για ένα χαρισματικό άνθρωπο. Έδωσε σκληρές μάχες στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Στρατευμένος στο Κίνημα 20 Οκτώβρη πολέμησε τη Χούντα των Συνταγματαρχών μέσα από τα αναχώματα των επαναστατικών αντιστασιακών οργανώσεων. Όμως στην ιστορική καμπή της λεγόμενης μεταπολίτευσης δεν παρέδωσε τα όπλα νομιμοποιώντας ένα νέο καθεστώς Τυραννίας που θα προσέφερε ασυλία στους πραξικοπηματίες. Δεν εξαργύρωσε τα αντιδικτατορικά παράσημα για να πολιτευτεί ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα που υπερασπίστηκε.

Ο σύντροφος Χρήστος Κασίμης, με την ίδια επιμελή ταπεινότητα που τον χαρακτήριζε, αντίκρυσε τις ατομικές και συλλογικές ευθύνες απέναντι στο ξέσπασμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και τον δημοκρατικό εκφασισμό των καπιταλιστικών κέντρων και πλάι σε άλλους μαχητές, όπως ο Χρήστος Τσουτσουβής, ο Χρήστος Τσιγαρίδας και άλλους, συγκρότησε τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα. Αμετάκλητα παρών στα αντιιμπεριαλιστικά πυρά ενάντια στη στρατοπέδευση των πολιτικοστρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, αμετάκλητα παρών στην Προλεταριακή Νέμεση απέναντι στην ασυλία των βασανιστών της Χούντας, αμετάκλητα παρών στην οικοδόμηση του διεθνοποιημένου μητροπολιτικού αντάρτικου πόλης.

Η είδηση της “Νύχτας του θανάτου” στα κελιά του Stammheim με τις δολοφονίες των ανταρτών της RAF Jan-Carl Raspe, Gudrun Ensslin, Andreas Baader και το βαρύ τραυματισμό της Irmgard Moller καθώς και η σφαγή που ακολούθησε στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου ενάντια στο παλαιστινιακό κομάντο διεθνιστικής αλληλεγγύης “Μάρτυρας Χαλιμέ”, αποτέλεσε ιστορική τομή στις ένοπλες συνειδήσεις. Οι επαναστάτες δεν βλέπουν σαν θεατές το αίμα των συντρόφων τους να κυλάει. Οπλίζονται με οργή και λύσσα και εκδικούνται. Κάνουν τους νεκρούς αντάρτες σημαία του αμετάπειστου αγώνα και συγκρούονται ξανά και ξανά, όσο υπάρχουν ακόμα ένοπλες επαναστατικές ανάσες. Η πρώτη ιαχή πολέμου ξεσπά στην πόλη Μυλούζ, όπου οι αντάρτες της RAF παραδίδουν το κουφάρι του ναζί – βιομήχανου Hans Martin Slayer με 3 σφαίρες στο κεφάλι σε ένα πορτ-μπαγκάζ. Ακολουθούν επιθέσεις σε γερμανικούς στόχους σε όλα τα μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης.

Τα άρθρα και οι ομιλίες των πασιφιστών που… κακοδαιμονίζουν τους εξοπλισμούς, οι συμβολικές πορείες ειρήνης και τα εκ του ασφαλούς ανώδυνα κηρύγματα κάποιων ακροαριστερών ηγετίσκων για… μελλοντική εξέγερση του προλεταριάτου ενάντια στον πόλεμο αποκαλύπτονται φιλολογική απειλή προς την άρχουσα τάξη. “Επαναστατικά” ή πασιφιστικά ή σοσιαλπατριωτικά σλόγκαν, που δεν συνοδεύονται από καμιά έμπρακτη αντιμιλιταριστική πάλη, φθείρονται όλο και περισσότερο. Ακούγονται σαν κούφια λόγια, που δεν έχουν δύναμη όχι μόνο να κινητοποιήσουν τα λαϊκά στρώματα, αλλά ούτε να συγκινήσουν. Παγερή ανέκφραστη πολιτικολογία και ισοπεδωτική πολιτική σκοπιμότητα, καταστρέφουν κάθε στοιχείο αυθορμητισμού και έκρηξης στο κίνημα ειρήνης. Εμείς υποστηρίζουμε ότι η διαλεκτική του επαναστατικού αγώνα είναι πιο δυνατή από τη στάση της εξουσίας. […] Το ταξικό μίσος, ένα βαθιά ανθρώπινο συναίσθημα, δεν μπορεί να εκδηλωθεί με νομοταγείς τρόπους.
Ομάδα Επαναστατικής Αλληλεγγύης Χρήστος Κασίμης – Βομβιστική επίθεση στην Γερμανική Πρεσβεία

Η ποιότητα της συνείδησης του Χρήστου Κασίμη αποτυπώνεται στα λόγια της συντρόφισσας Αλεξάνδρας Κασίμη: …Ήταν από τους ελάχιστους που δεν κοιμήθηκε γιατί έψαχνε να βρει στόχο και τρόπο να βροντοφωνάξει άμεσα και μαχητικά ενάντια στην ιμπεριαλιστική καπιταλιστική θηριωδία και καταπίεση. Έχασε τη ζωή του σε συμπλοκή με μπάτσους κατά την απόπειρα επίθεσης στην AEG, μια ένοπλη δράση έμπρακτης διεθνιστικής αλληλεγγύης για τις δολοφονίες των ανταρτών πόλης από το γερμανικό τρομοκράτος. Αγωνίστηκε μαχητικά, με το πιστόλι στο χέρι, χωρίς αυταπάτες και υπαναχωρήσεις. Αγωνίστηκε αδιάλλακτα μέχρι τέλους, τιμώντας το επαναστατικό καθήκον του. Ο Χρήστος Κασίμης ήταν ένας αντάρτης πόλης, σάρκα από τη σάρκα της επαναστατικής δράσης, που έδωσε τη ζωή του για την αλληλεγγύη και την ανατροπή, για την ένοπλη λαϊκή επανάσταση και κάθε περικοπή της ιστορίας ατιμάζει το χαμό και τους αγώνες του.

Στους σημερινούς σκοτεινούς καιρούς που βασιλεύει η παραίτηση, οι αυταπάτες και η πολιτική απαξία της επαναστατικής προοπτικής, το μονοπάτι της φωτιάς που χάραξαν σύντροφοι σαν τον Κασίμη, τον Τσουτσουβή, τον Φούντα και άλλους είναι η δική μας κληρονομιά. Η επαναστατική παράδοση με την οποία πρέπει να συνδεθούμε για να ανακαλύψουμε ξανά την αναγκαιότητα για ανατροπή. Είναι η παρακαταθήκη που θα λειτουργεί ως πυροκροτητής στις μάχες που έπονται. Η δικαίωση του χαμού συντρόφων σαν τον Χρήστο Κασίμη δεν βρίσκεται ούτε στα δάκρυα, ούτε στην αναπόληση του παρελθόντος. Βρίσκεται στη συνέχεια του ίδιου αγώνα. Στην οικοδόμηση της ένοπλης επαναστατικής ενότητας. Βρίσκεται στη σπορά και καλλιέργεια ακέραιων επαναστατικών συνειδήσεων, όπου η πίστη και η στοχοπροσήλωση είναι βιολογικές ανάγκες σε καρδιές που καίγονται.

Σε κάθε κλείστρο που οπλίζει ενάντια στην Τυραννία, ο ήχος της σφαίρας που γλιστράει στη θαλάμη κραυγάζει: Χρήστος Κασίμης – Παρών.

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
16/11/2022

 
 

Θάνος Χατζηαγγέλου|Η ένοπλη αντιδικτατορική πάλη δεν μπαίνει σε μουσεία

 

Για την ιστορική μνήμη κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τα επίδικα που αναπτύχθηκαν πάνω στο πεδίο του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού. Σε αυτήν την χρονική πάροδο, όπου η μνήμη συναντάει τη φωτιά, το αποτύπωμα του καθενός κρίνεται απ’ τις ευθύνες που ανέλαβε απέναντι στα καθήκοντα του επαναστατικού αγώνα. Και όταν τα χρόνια περνάνε είναι επαναστατική υποχρέωση του καθενός να κουβαλήσει στις πλάτες του τη μνήμη της αντίστασης για να την κρατήσει ζωντανή. Να την περισώσει από τα νύχια όσων θέλουν να παραχαράξουν τα πεπραγμένα, να ξαναγράψουν την ιστορία για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Απέναντι σε όλους αυτούς τους αναθεωρητές που παρασιτούν στη διάδοση της εξεγερτικής φλόγας, η Επανάσταση διαλαλεί πως το αίμα λεκιάζει ανεξίτηλα τη μνήμη.

Η μνήμη του αντιδικτατορικού αγώνα είναι η μνήμη 7 ετών ένοπλης αντίστασης που πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Είναι η μνήμη της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας χιλιάδων αγωνιστών ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών και τις δοσιλογικές υπηρεσίες της. Είναι η διαδρομή που οδήγησε στην αντικρατική εξέγερση του 1973 και τα αιματηρά γεγονότα των ημερών της επέμβασης στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο των Αθηνών και άλλα σημεία αναφοράς στον ελλαδικό χώρο. Αυτήν τη μνήμη έχουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανή ενάντια σε όσους θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία. Στο επαναστατικό προσκήνιο εμείς υπάρχουμε τόσο ως θύτες όσο και ως θύματα απέναντι στην παντοδυναμία της Τυραννίας. Αυτοί που διψάνε μόνο για το δικό μας αίμα, για να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές τους σκοπιμότητες, έχουν διαλέξει το απέναντι στρατόπεδο την ίδια στιγμή που σπιλώνουν τη μνήμη των νεκρών μας.

Το πιο μεγάλο ψέμα είναι η μισή αλήθεια,
αυτή που κάνει την ανέχεια συνήθεια.
Ανθρωποειδή με καρδιές από νάυλον
στήνουν τη ζωή τους στο θάνατο άλλων.

Η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με το αίμα όσων βασανίστηκαν και κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου στα κολαστήρια του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της ΕΑΤ-ΕΣΑ και στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Εκεί όπου το δόγμα “Φίλος ή Σακάτης” άφηνε πίσω του κραυγές πόνου και απελπισίας. Κραυγές περηφάνιας για τους αλύγιστους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της Ελευθερίας. Εκατοντάδες μαχητές τίμησαν με το χαμό τους τον αντιδικτατορικό αγώνα σε καταδιώξεις στους δρόμους, σε παράνομα συλλαλητήρια, σε αντιστασιακές εξορμήσεις προπαγάνδας και δράσης. Τέλος η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με αίμα επάνω στην καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου, που ισοπεδώθηκε από τα άρματα των συνταγματαρχών και στις συγκρούσεις που εκτυλίσσονταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στους γύρω δρόμους, τόσο με τη χωροφυλακή όσο και με τους παρακρατικούς μισθοφόρους της Κ4Α του Πλεύρη (και του νεαρού τότε Μιχαλολιάκου), που ακόμα και σήμερα στη δίκη της Χρυσής Αυγής επιτελεί τον ίδιο υπαλληλικό ρόλο.

Η έτερη μισή αλήθεια είναι γραμμένη με φωτιά και μπαρούτι από την ένοπλη συγκρότηση του αντιδικτατορικού τόξου. Αυτό που εν συντομία αποκαλούμε “τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973” δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ σε πείσμα πολλών μία σημαιοστολισμένη γιορτή σε σχολικές και φοιτητικές αίθουσες, ντυμένη με το αφήγημα της θυματοποίησης. Ήταν το αποκορύφωμα της αντίστασης 6 χρόνων ενάντια στο μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Η στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας από τους πραξικοπηματίες οδήγησε τη λαϊκή βάση και τις προοδευτικές δυνάμεις στην άμεση οργάνωση της μαζικής αυτοάμυνας. Έτσι κι αλλιώς το αφήγημα του κομμουνιστικού κινδύνου ήταν σταθερά η αιτία και αφορμή διαρκών πολεμικών συγκρούσεων και εντάσεων που οδηγούσαν σε μαζικά πογκρόμ ενάντια σε καταδιωκόμενους αγωνιστές. Κουβαλώντας στις πλάτες της το αντιστασιακό παρελθόν του αντιφασιστικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μεταξά και το ναζιστικό ζυγό μετέπειτα, τις μνήμες του αγώνα ενάντια στη Λευκή Τρομοκρατία και τον Εμφύλιο, η λαϊκή αντίσταση αρνούνταν να αποδεχθεί σαν όρο ζωής την υποταγή στο πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών.

Η χρησιμοποίηση της βίας από μέρους μας έχει τη ρίζα της στη βία πάνω στην οποία, στηρίχτηκε μεταπολεμικά ο ιμπεριαλισμός για να στήριξει και να εδραιώσει την κυριαρχία του κι εκμετάλλευση των λαϊκών τάξεων.[…]Σ’ αυτή τη βία αντιτάσσουμε τη λαϊκή επαναστατική βία. Η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει, ότι καμιά ριζική μεταβολή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σαν λύση αυτής της σύγκρουσης. Η ανατροπή του συστήματος ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η γέννηση της καινούργιας λαϊκής κοινωνίας θα γίνουν με το λαϊκό αγώνα, με τη χρησιμοποίηση της ένοπλης λαϊκής βίας ενάντια στους καταπιεστές. Κι αυτό είναι πριν απ’ όλα θέση αρχής για μας. (Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση)

Η εμπειρία του Μάη του 1968 αποτελεί καταλύτη στο ατσάλωμα των αντιστάσεων, πυροδοτώντας την ανατρεπτική σύγκρουση σε όλα τα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα. Στον ελλαδικό χώρο, καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας, αναπτύχθηκε ένα ευρύ κίνημα μαχητικής αντίστασης που ακύρωνε στην πράξη το μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Απέναντι στο διάχυτο τρόμο του πραξικοπήματος οι λαϊκές δυνάμεις που διψούσαν για ελευθερία και ανεξαρτησία σήκωσαν για ακόμη μια φορά το τσεκούρι του πολέμου, προσχωρώντας στις τάξεις της ένοπλης προπαγάνδας καταγράφοντας εμβληματικές ενέργειες επαναστατικής βίας. Το Σεπτέμβρη του 1967 μέλη του Πατριωτικού Μετώπου ανατινάζουν πυλώνα της ΔΕΗ μέσα στη ΔΕΘ την ώρα των εγκαινίων – 3 μέρες μετά κατά τη διάρκεια εφόδου σε κρησφύγετο της οργάνωσης εκτελείται ο αγωνιστής Γιάννης Χαλκίδης. Το Νοέμβρη του ίδιου έτους οι Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης πραγματοποιούν βομβιστική επίθεση στο Υπουργείο Βιομηχανίας. Τον Αύγουστο του 1968 ο αγωνιστής Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει με βόμβα τον δικτάτορα Παπαδόπουλο ενώ ένα μήνα μετά η Δημοκρατική Ένωση χτυπάει το Υπουργείο Εξωτερικών. Το 1970 πυκνώνουν οι επιθέσεις με το Κίνημα 20 Οκτώβρη να πραγματοποιεί βομβιστικές επιθέσεις στα γραφεία της διορισμένης από τη Χούντα ΓΣΕΕ και στο άγαλμα του Τρούμαν. Κατά την απόπειρα επίθεσης με παγιδευμένο όχημα στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, χάνουν τη ζωή τους οι διεθνιστές επαναστάτες της ομάδας Άρης του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου, Γιώργος Τσικούρης και Έλενα Αντζελόνι. Ισχυρή βόμβα του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος εκρήγνυται στον Εθνικό Κήπο, κατά τη διάρκεια ομιλιών της κυβέρνησης με τον Αμερικάνο Υπουργό Άμυνας Μέλβιν Λερντ. Το 1971 πλήθος αμερικανικών στόχων βάλλονται, μεταξύ των οποίων οχήματα στρατιωτικών από τη Δημοκρατική Άμυνα, οχήματα της αμερικάνικης βάσης και τα γραφεία της ΚΥΠ στο Ηράκλειο Κρήτης, καθώς και δύο οχήματα Αμερικάνων κατά την άφιξη του προέδρου των ΗΠΑ από τη Μαχητική Ομάδα Μακρυγιάννης. Το 1972 η σύμπραξη των αντιστασιακών οργανώσεων Λαϊκή Επαναστατική Πάλη και Ρήγας Φεραίος επιτίθεται με χειροβομβίδες στο κεντρικό κτίριο της Ασφάλειας στη Μεσογείων και η ομάδα Άρης στο Ε’ Αστυνομικό Τμήμα, ενώ η Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση πραγματοποιεί βομβιστική επίθεση στο υπόγειο της αμερικανικής πρεσβείας.

Το 1973 η ένταση γενικεύεται με πλήθος βομβιστικών ενεργειών σε οχήματα αξιωματικών της αποστολής των ΗΠΑ, οχήματα ξένων διπλωματών, καταστήματα τραπεζών και άλλους στόχους. Το εξεγερτικό κλίμα κατακλύζει τις μητροπόλεις οδηγώντας στον πιο θερμό Νοέμβρη, όπου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καταλαμβάνονται πανεπιστημιακά ιδρύματα ενάντια στο νόμο στράτευσης των φοιτητών και την αδυναμία διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών. Όμως οι συνθήκες που διαμορφώνονται ξεπερνούν τα αιτήματα οδηγώντας στην Εξέγερση, τόσο στις κεντρικές μητροπόλεις όσο και στην επαρχία. Από τις 14 Νοέμβρη ξεσπούν συγκρούσεις γύρω από το ΕΜΠ που έχει καταληφθεί από χιλιάδες αγωνιστές, με αίτημα την πτώση της Χούντας και την Ελευθερία. Ντόπιοι και ξένοι, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, νεολαίοι, προοδευτικοί, κομμουνιστές και αναρχικοί οχυρώνονται απέναντι στη χωροφυλακή και το στρατό αλλά και τα δωσίλογα σταγονίδια που στρατεύονται στο πλευρό τους. Η εξέγερση καταστέλλεται βίαια από μονάδες της χωροφυλακής και των ΛΟΚ το ξημέρωμα της 17ης Νοέμβρη, καταγράφοντας 40 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Μέχρι και την τελική πτώση της Χούντας στις 24 Ιούλη του 1974, η μαζική λαϊκή αντίσταση δηλώνει αμετάκλητα παρούσα.

Η πτώση των πραξικοπηματιών δεν σήμαινε όμως και την εξάλειψη του χουντικού μηχανισμού που απολάμβανε ασυλία και θέσεις ισχύος στα σώματα ασφαλείας. Έτσι, την ίδια στιγμή που κάποιοι εξαργύρωναν την αντιδικτατορική τους δράση σε επιταγές νομιμοφροσύνης και πολιτικές καριέρες, άνθρωποι σαν τον σύντροφο Χριστόφορο Κασίμη σήκωσαν την κληρονομιά της αντίστασης στις πλάτες τους. Ακολουθώντας το επαναστατικό ρεύμα της εποχής που οικοδομούσε το μητροπολιτικό αντάρτικο στα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα, οι αμετανόητοι αντιστασιακοί συναντήθηκαν με τη νέα γενιά αγωνιστών οργανώνοντας τη συνέχεια της ένοπλης πάλης ενάντια στα σταγονίδια της επταετίας και τις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στον ελλαδικό χώρο.
Αυτή είναι η δική μας αλήθεια. Μια αλήθεια που τοποθετεί την ένοπλη αντίσταση στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια αλήθεια που όταν λέγεται μισή, ακυρώνει την πάλη και το χαμό εκατοντάδων αγωνιστών που μάτωσαν για την ελευθερία. Μια αλήθεια γεμάτη ανυπακοή και αποφασιστικότητα, που στους πιο χαλεπούς καιρούς αποτέλεσε το φωτεινό σηματοδότη για τους αγώνες που ακολούθησαν. Οι αγώνες του χθες που έδωσαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι είναι το φορτίο που έχουμε την πολιτική ευθύνη να κουβαλήσουμε. Να επικαιροποιήσουμε το πρόταγμα της εξέγερσης, να ανακαλύψουμε ξανά τη διαχρονικότητα της ανάγκης για ένοπλη αντίσταση, να εγκαταλείψουμε την παρασκηνιακή αλλοτρίωση και να ανατρέψουμε την Τυραννία, αποσταθεροποιώντας την κοινωνική ειρήνη. 49 χρόνια μετά, τα μηνύματα της αντικρατικής εξέγερσης του 1973 ζητούν τα Πολυτεχνεία της δικής μας γενιάς.

Όποιος λέει μισές αλήθειες, λέει ολοκληρωμένα πολιτικά ψέματα
Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία
Κάτω η εξουσία
Ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
15/11/2022

*Σημείωση: Στην παρούσα τοποθέτηση είναι συνημμένη και η προκήρυξη της Λαϊκής Επαναστατικής Αντίστασης “Γιατί και τί είναι η Ένοπλη Πάλη”, που δημοσιεύτηκε στο εσωτερικό δελτίο της οργάνωσης τον Οκτώβρη του 1972. Οι αναλυτικές θέσεις, τα συμπεράσματα, η κουλτούρα αγώνα και η πολιτική – επιχειρησιακή στοχοθεσία της οργάνωσης παραμένουν τι ίδιο επίκαιρα μέχρι και σήμερα.

-Γιατί και τί είναι η ένοπλη αντίσταση-

αφισες υπερ των καταληψεων

Δυο αφίσες που κολλιούνται περιοδικά στην πόλη των Ιωαννίνων από τις αρχές Οκτώβρη.

Η μεν πρώτη ως υπενθύμιση της ρητορικής που επιστρατεύει η κρατική μηχανή πριν εξαπολύσει επιθέσεις στους κατειλημμένους χώρους. Επ’ αφορμή των εκπεφρασμένων σχεδίων για την εκκένωση της κατάληψης Αντιβίωσης, επανέρχεται και πάλι το επιχείρημα περί δήθεν κοινωφέλειας που δήθεν οι καταληψίες στερούν από το κοινωνικό σύνολο. Στην εκκένωση  που είχε πραγματοποιηθεί 29 Αυγούστου το 2013 η Αντιβίωση δήθεν στερούσε από τον αστικό πληθυσμό το Πρότυπο Ιατρικό Κέντρο που τόσο είχε ανάγκη. Αυτή τη φορά οι “ανάλγητοι καταληψίες” που από τις 18 Γενάρη  του 2015 έχουν ανακαταλάβει  το κτίριο, κατηγορούνται πως στερούν από αθλητές ΑΜΕΑ τον χώρο προπόνησής τους. Πίσω από τον “καλό σκοπό” που επικαλείται η εξουσία κατά της Αντιβίωσης βρίσκεται η διαχρονική επιθυμία πάταξης των αμφισβητιών της.

Η δε δεύτερη ως ανάδειξη της πρακτικής της κατάληψης ως ρεαλιστικής αντιπρότασης επίλυσης του στεγαστικού ζητήματος εκ μέρους των εκμεταλλευόμενων. Αν σε εποχές -φαινομενικής- ευμάρειας η κατάληψη ήταν απαραίτητη, σήμερα που απλά “δεν τη βγάζουμε” γίνεται επιβεβλημένη.

(φορμά: 50*70εκ, τιράζ: 500+500)

_______________________________________________

 

“Όλα για έναν καλό σκοπό γίνονται…”

για τον δικό τους ανήθικο σκοπό

2008: η κατάληψη ΙΚΑ στη Λάρισα γκρεμίζεται για να γίνει πάρκινγκ που δεν πάρκαρε ποτέ κανείς
2012: η κατάληψη Villa Amalias στην Αθήνα εκκενώθηκε γιατί μας λείψαν τα σχολεία
2013: η κατάληψη Αντιβίωση εκκενώθηκε για να γίνει τάχα μου πρότυπο κέντρο υγείας
2019: η κατάληψη Βανκούβερ Απαρτμάν εκκενώνεται για να την χρησιμοποιήσει κα-ποτέ η ΑΣΟΕΕ
2020: εκκενώνεται η κατάληψη Terra Incognita στη Θεσσαλονίκη γιατί ενοχλούσε το κέντρο σε λέω
2020: η κατάληψη Rosa Nera στα Χανιά εκκενώνεται για τα λούσα του τουρίστα
2021: εκκένωση της κατάληψης “στέκι στο Βιολογικό” στο ΑΠΘ για χάρη των γραμμάτων και όχι των τεχνών
2022: εκκενώνεται και σφραγίζεται η κατάληψη 111 στη Θεσσαλονική γιατί τρίζουν τα πατώματα
2022: εκκένωση του παλιού νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη γιατί δεν πεθαίνουμε εν τέλει

ΤΩΡΑ ο ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΥΡΡΟΣ ΑΜΕΑ φαίνεται ότι οραματίζεται ένα γυμναστήριο για πάρτη του στην κατάληψη ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ, ενώ τόσα κτίρια παραμένουν αδειανά…

Όποια πρόφαση κι αν πλασάρει η εξουσία είναι πάντοτε για να πατάξει τους αμφισβητίες της!

_______________________________________________

Όποια και αν είναι η ερώτηση

ΚΑΤΑΛΗΨΗ είναι η απάντηση!

τελειώνουν τα λεφτά και δεν ξέρεις πως θα βγει ο μήνας;

κάνεις μπάνιο με κρύο νερό και λες ότι είναι για σύσφιξη δέρματος;

αφήνεις την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή για να ζεσταθεί το σπίτι από τους υδρατμούς;

αφήνεις τον φούρνο ανοιχτό και το βαφτίζεις έξυπνο τρόπο θέρμανσης;

έχεις ξεχάσει πως γράφεται το ΠΑΙΤΡΕΛΕΙΩ;

τσαλεύεις κεράκια από την εκκλησία για να διαβάζεις κανά βιβλίο;

ακολουθείς και εσύ τη νέα δίαιτα και τρως πρωινό-μεσηριανό-βραδυνό κρύο πιάτο;

βλέπεις το limit up στο Χρηματιστήριο Ενέργειας και σκέφτεσαι το limit down στην τσέπη σου;

σου ήρθε το ραβασάκι του ΕΝΦΙΑ και περιμένεις ακόμα τον Αλέξη να στο καταργήσει;

αν το σπίτι σου δεν έγινε ακόμα airbnb, σκέφτεσαι διαρκώς το μισό μηνιάτικο που δίνεις για το νοίκι;

εμπιστεύθηκες τον τραπεζίτη και τώρα τρέχεις με τα ψιλά γράμματα, τα πανωτόκια, τα πανωπροίκια και τα κερατιάτικα;

 

 

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα σαν βέλος για να τρυπήσει τα τείχη του 41bis(+eng)

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στον αναρχικό αντάρτη Alfredo Cospito, που πραγματοποιεί απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης 41bis.

Για κάποιους η συνοχή της συντροφικότητας χτίζεται πάνω στις κοινές θέσεις ή στις φιλοσοφικές κορόνες. Σε μία κενή διάσταση όπου τα κοινά λόγια απέχουν από την πράξη. Στον ανταρτοπόλεμο συντρόφους μας κάνει η κοινή στράτευση, οι επιλογές, οι εχθροπραξίες πίσω από το ανάχωμα του αναρχικού αγώνα. και όταν μας τυλίγουν οι αλυσίδες, η κοινή μας συνιστώσα είναι η συνενοχή, η πολιτική ευθύνη, η αμετανόητη σταθερότητα στα ίδια μονοπάτια. Είναι η προσήλωση στο βάδισμα του δρόμου της φωτιάς.

Ο αναρχικός αντάρτης πόλεων Alfredo Cospito βρίσκεται αιχμάλωτος στα κάτεργα του ιταλικού κράτους από το 2012. Έχει αναλάβει με περηφάνεια την πολιτική ευθύνη για τον πυροβολισμό του CEO της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, ενέργεια που πραγματοποιήθηκε από τον Πυρήνα Όλγα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI-IRF). Έκτοτε παραμένει αμετανόητος εχθρός της τυραννίας. Οι συνεχείς διώξεις προς το πρόσωπό του, το καθεστώς εξαίρεσης και οι περιορισμοί παρότι εντείνουν συνεχώς την απομόνωσή του, τόσο από το κοινωνικό όσο και από το πολιτικό-συντροφικό του περιβάλλον, δεν λυγίζουν την εξεγερτική θέληση του Alfredo, τη δίψα του συντρόφου για νέες στιγμές ανταρσίας. Από το 2016 κάτω από τη σκεπή της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης Scripta Manent, o Alfredo κατηγορείται για τον ηγετικό ρόλο της FAI, ποινή που κατ’ ουσίαν στοχεύει στην ισόβια αιχμαλωσία του. Και όμως με το ίδιο πάθος υπερασπίζεται την Αναρχία της πράξης. Την Αναρχία που εχθρεύεται την εξουσία και τους ηγεμόνες, την Αναρχία που οπλίζεται και επιτίθεται.

Σήμερα η Τυραννία στέλνει ένα βήμα πιο βαθιά στους τσιμεντένιους τάφους της αιχμαλωσίας τον Alfredo, απομονώνοντάς τον στο καθεστώς 41bis, το θεμέλιο λίθο της αισθητηριακής απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του ιταλικού κράτους. Απέναντι στο νέο καθεστώς εξαίρεσης ο σύντροφος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από 20 Οκτώβρη, ενώ στο πλευρό του πλέον τάσσεται αλληλέγγυα και ο απεργός πείνας Juan Sorroche. Γιατί η Αναρχία δεν ζητιανεύει, μάχεται μέχρι τέλους.

Στρατευτήκαμε πίσω από τα αναχώματα του ανταρτοπόλεμου γιατί για εμάς η Αναρχία είναι η σύγκρουση με το υπάρχον, με τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Οργανώνουμε πυρήνες άμεσης δράσης γιατί αποζητούμε τη ρήξη και τις αντιεξουσιαστικές εχθροπραξίες, εδώ και τώρα. Δεν είμαστε ούτε ρήτορες σε αμφιθέατρα, ούτε φιλόσοφοι σε ατέρμονους κύκλους συζητήσεων. Έχουμε το όραμα και την ανάγκη για τη συνολική ανατροπή του κρατισμού και της καπιταλιστικής δικτατορίας, που ανα-παράγει συνεχώς κοινωνικοοικονομικές κρίσεις. Έχουμε τη θέληση και την αποφασιστικότητα να αντισταθούμε, να αντιπαρατεθούμε με την κυριαρχία, να επιτεθούμε για να αποσταθεροποιήσουμε την καθεστωτική και κοινωνική ειρήνη.

Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα, με την ίδια οξυδέρκεια έχουμε το θάρρος και το θράσος να υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας. Να υπηρετούμε τις ίδιες αξίες. Σε μία εποχή αφοπλισμού και παραίτησης, έχουμε την πολιτική ευθύνη να οπλίσουμε την Αναρχία μέσα από την προπαγάνδα της πράξης. Ο σύντροφος Alfredo είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ρεύματος και εμείς, υπηρετώντας τη διεθνή κοινότητα των αναρχικών αιχμαλώτων, στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε την ίδια την αναγκαιότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Για τώρα και για πάντα, αμετανόητα στρατευμένοι στην πρώτη γραμμή. Γιατί Αναρχία σημαίνει Επίθεση.

Σύντροφε Alfredo κράτα γερά – η ελευθερία είναι μέσα μας.

Δύναμη στους αμετανόητους αιχμαλώτους του ιταλικού κράτους.

Δεν ξεχνάμε την ένοπλη συντρόφισσα Ντιάνα Μελάτσι, την πρώτη νεκρή αντάρτισσα στο καθεστώς απομόνωσης 41bis που φυλακίστηκε για τη συμμετοχή στην ανασυγκρότηση των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
27/10/2022

 

A message like an arrow tearing down the walls of 41bis

A solidarity message from captive member of the Organization Anarchist Action to anarchist guerilla Alfredo Cospito, who is on a hunger strike against isolation regime 41bis.

For some, the cohesion of comradeship is built on shared positions or philosophical opinions. In an empty dimension where common words are far from action. In the guerilla war what makes us comrades is the common enlistment in this war, the choices, the hostilities behind the mound of the anarchist struggle. And when we are wrapped in chains our common component is complicity, political responsibility, unrepentant stability in the same paths. It is the dedication to the pace of the path of fire.

Urban guerilla anarchist Alfredo Cospito has been held captive in the prisons of the Italian state since 2012. He has proudly claimed political responsibility for the shooting of Ansaldo Nucleare’s CEO, Roberto Adinolfi, an action carried out by the Olga Core of the Informal Anarchist Federation (FAI- IRF). Since then he has remained an unrepentant enemy of tyranny. The constant persecutions against him, the status of exception and the restrictions, although they constantly intensify his isolation, both from his social and from his political-social environment, they do not bend Alfredo’s rebellious will, his thirst for new moments of rebellion. Since 2016, under the cover of the anti-terrorist operation Scripta Manent, Alfredo has been accused of leading the FAI, a sentence that essentially aims at his life imprisonment. And yet he still defends the Anarchy of action. Anarchy that is hostile towards power and people of authority, Anarchy that arms itself and attacks.

Now Tyranny is sending Alfredo one step deeper into the concrete tombs of captivity, isolating him in the regime of 41bis, the cornerstone of sensory isolation in the Italian state’s maximum security prisons. Against the new exemption regime, the comrade has started a hunger strike since October 20, while the hunger striker Juan Sorroche now stands in solidarity with him. Because Anarchy does not beg, it fights to the end.

We enlisted behind the ramparts of the guerilla war because for us Anarchy is the conflict with the present itself, with the relations of power and exploitation. We are organizing direct action groups because we are looking for rupture and anti-authoritarian hostile actions, here and now. We are neither orators in auditoriums, nor philosophers in endless rounds of debates. We have the vision and the need for the total overthrow of statism and capitalist dictatorship, which constantly reproduces socio-economic crises. We have the will and determination to resist, to confront those of power, to attack in order to destabilize the regime and social peace.

Even through bars, with the same sagacity we have the courage and audacity to defend our choices. To serve the same values. Through a time of disarmament and resignation, we have a political responsibility to arm Anarchy through the propaganda of action. Comrade Alfredo is an integral part of this movement and we, serving the international community of anarchist prisoners, stand by his side because we thus defend the very necessity of anarchist guerrilla warfare. For now and forever, unrepentantly enlisted in the front line. Because Anarchy means to Attack.

Comrade Alfredo hold on tight – freedom is within us.

Power to the unrepentant prisoners of the Italian state.

We do not forget our comrade-in-arms Diana Melatsi, the first dead guerrilla in the 41bis isolation regime who was imprisoned for participating in the reconstruction of the Red Brigades.

Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action,
D wing, Korydallos’ prison
2710/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|George Ι. Abdallah: Άλλοτε ανθός άλλοτε αγκάθι (+eng,+fr)

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τις διεθνείς εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον σύντροφο George Ibrahim Abdallah.

Τι αξία έχει μία ελευθερία αφοπλισμένη, απογυμνωμένη από την αδιαλλαξία της επαναστατικής φλόγας; Αυτό είναι το ερώτημα που πλανιέται στο νου κάθε εξεγερμένης καρδιάς. Μία ελευθερία νεκρή, εκφυλισμένη και παραδομένη στους ιδιοτελείς σκοπούς της ανθρώπινης αδυναμίας. Και αν υπερασπίζεσαι με πάθος και ένταση την κάθε στιγμή της ζωής, οφείλεις πρώτα απ’ όλα να πολεμήσεις το θάνατο των αξιών. Το θάνατο της ηθικής. Οι ιδέες δεν θανατώνονται, κυοφορούνται σε επαναστατημένα σώματα που ακόμα και όταν θάβονται στο μπετό, ριζώνουν σαν σπόροι και αναρριχώνται ψηλά για να αναδύουν τον πιο όμορφο ανθό: τον ανθό της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60 όπου ξεσπούν αντάρτικες αντιστάσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις τόσο στο Βιετνάμ όσο και στην Παλαιστίνη. Και ενώ εκατοντάδες διεθνιστές στρατεύονται στις αντάρτικες μονάδες της Παλαιστινιακής αντίστασης, ένα νέο ρεύμα ένοπλης πάλης ξεσπά στις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Εκατοντάδες ένοπλοι πυρήνες οικοδομούν ένα μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο που μετατόπισε τον πόλεμο στην καρδιά των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Τη συνέπεια και μαζικότητα του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος πλαισιώνει ένα πλήθος ενεργειών ένοπλης προπαγάνδας: απαγωγές και εκτελέσεις στρατιωτικών, διπλωματών και πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών, βομβιστικές και εμπρηστικές επιθέσεις σε στρατόπεδα, νατοϊκές βάσεις, μιλιταριστικές και διοικητικές εγκαταστάσεις, σφαίρες σε πρεσβείες των ιμπεριαλιστών υφαίνουν το φάσμα της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Τα όπλα των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων ηχούν πλέον στην καρδιά του κτήνους.

Για τους επαναστάτες υπάρχουν δύο προορισμοί: η φυλακή ή ο θάνατος. Η ένοπλη αδιαλλαξία άφησε πίσω της δεκάδες συντρόφους, το αίμα των οποίων γέμισε το μελανοδοχείο της ιστορίας. Ένοπλοι σύντροφοι και συντρόφισσες έχασαν τη ζωή τους σε συμπλοκές με τους μπάτσους, όπως η πρώτη νεκρή μαχήτρια της RAF Petra Schelm, άλλοι σε αντιτρομοκρατικές επεμβάσεις όπως η Mara Cagol των Ερυθρών Ταξιαρχιών, άλλοι έσβησαν σε θανατηφόρες απεργίες πείνας όπως ο Bobby Sands του IRA, άλλοι δολοφονήθηκαν στα κελιά της αισθητηριακής απομόνωσης όπως οι νεκροί αντάρτες της RAF στο Stammheim. Ένοπλοι σύντροφοι πεθάναν κατά τη διάρκεια ενεργειών επαναστατικής βίας όπως ο Γιώργος Τσικούρης και η Elena Angeloni, ενώ εκατοντάδες μάρτυρες του επαναστατικού αγώνα παραδόθηκαν στην ανωνυμία της ιστορίας. Όσοι δεν αναμετρήθηκαν με το θάνατο, γέμισαν τα κάτεργα της τυραννίας. Βασανίστηκαν, κακοποιήθηκαν, θάφτηκαν στο μπετό για δεκαετίες. Κάποιοι νικήθηκαν. Κάποιοι πρόδωσαν τον αγώνα, υποτάχθηκαν, κατέδωσαν συντρόφους και υποδομές, συνθηκολόγησαν και καταδικάστηκαν από την ίδια την ιστορία για κάποιες ανάσες ελευθερίας που κουβαλούν ολάκερη την ασφυξία. Οι αληθινοί επαναστάτες έμειναν αλύγιστοι μέχρι τέλους υποστηρίζοντας αμετανόητα τον αγώνα.

“Ποιοι είναι οι τρομοκράτες; Είναι αυτοί που σκοτώνουν έναν νεαρό της Δυτικής Όχθης επειδή αντιστέκεται στην προσάρτηση της χώρας του από το Ισραήλ, είναι αυτοί που βομβαρδίζουν τους άμαχους πληθυσμούς του Νότιου Λίβανου, είναι αυτοί που σκοτώνουν τυφλά και τολμούν να επικαλούνται μία δήθεν “κατάπαυση πυρός”. Εμείς χτυπάμε αυτούς που οργανώνουν τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Εμείς διασφαλίζουμε τη ζωή των αθώων, ακόμα και με κίνδυνο της δικής μας ασφάλειας.(…) Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε. Είναι επίσης δικαίωμά μας να χτυπάμε τον ιμπεριαλισμό παντού όπου ενσκήπτει και ειδικότερα εκεί όπου επωφελείται από την πολιτική στήριξη της υπάρχουσας κυβέρνησης”.

FARL

Ο σύντροφος George Ibrahim Abdallah είναι και αυτός ένα από τα κύματα αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Γεννήθηκε στον Λίβανο όπου και ωρίμασε πολιτικά. Στρατεύθηκε στις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συμβάλλοντας από νεαρός ακόμα στη μαχητική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό. Το 1980 η κατοχή του Νότιου Λίβανου από το Ισραήλ και τους συμμαχικούς μισθοφόρους της Δύσης οδήγησε τον George I. Abdallah και άλλους αγωνιστές στην οικοδόμηση της οργάνωσης Λιβανέζικες Επαναστατικές Ένοπλες Φράξιες – FARL, μεταφέροντας την ένοπλη αντίσταση στην καρδιά του ιμπεριαλισμού.

Παρότι η αρχική του σύλληψη το 1984 αφορούσε την κατοχή πλαστών εγγράφων, το 1986 παραπέμφθηκε σε ειδικό δικαστήριο κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις του στρατιωτικού ακόλουθου της Αμερικάνικης Πρεσβείας στο Παρίσι Charles R. Ray και του Ισραηλινού μυστικού πράκτορα της Mossad Yacov Barismantov. Ενέργειες που πραγματοποίησαν οι  FARL ως αντίποινα στην εμπλοκή της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην επιχείρηση “Ειρήνη στη Γαλιλαία” από τον Ισραηλινό στρατό το 1982, για το τσάκισμα των αντιστάσεων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – OLP. Έκτοτε (και ενώ από το 1999 δικαιούται διακοπή ποινής) βρίσκεται αιχμάλωτος στα γαλλικά κολαστήρια 38 χρόνια. Αλύγιστος, αμετανόητος, ακούραστος, “ένας αδυσώπητος και αποφασισμένος μαχητής” όπως τον χαρακτηρίζει η απορριπτική απόφαση του εφετείου του Παρισιού το 2009. Έχοντας απέναντί του την εγχώρια και διεθνή τρομοκρατία, καθώς Ισραήλ και ΗΠΑ πιέζουν συνεχώς για την καθολική αιχμαλωσία του με τους δεύτερους να παρίστανται ακόμα και ως πολιτική αγωγή στο ειδικό δικαστήριο, ο σύντροφος αποτελεί σημαία του αμετάκλητου αγώνα για τη διεθνή επανάσταση.

Στο πρόσωπο του συντρόφου μας George I. Abdallah βλέπουμε την ασίγαστη θέληση που αντλεί το επαναστατικό δίκαιο.  Βλέπουμε την πίστη και την προσήλωση στην αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής αντίστασης έξω από τα αφοπλισμένα μονοπάτια του ρεφορμισμού και της συνθηκολόγησης. Βλέπουμε το επαναστατικό καθήκον ενός αλώβητου αγωνιστή να υπερασπιστεί την ιστορική ευθύνη της ένοπλης διαδρομής με κάθε κόστος, μακριά από τις εκπτώσεις και τις συμβάσεις του υπερεγώ. Και έπειτα βλέπουμε το δικό μας καθήκον απέναντι στην ιστορία των αγώνων να μην παραδώσουμε τα όπλα, να μην υποχωρήσουμε, να μην ξεχάσουμε τον επαναστατικό πόλεμο και τους αιχμαλώτους του.

Για τα υπερεθνικά αντιτρομοκρατικά επιτελεία οι αμετανόητοι αιχμάλωτοι επαναστάτες αποτελούν τρόπαιο της καταστολής. Ο George I. Abdallah, ο αμετανόητος αναρχικός αντάρτης Claudio Lavazza, τα φυλακισμένα μέλη της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, οι Τούρκοι επαναστάτες αλλά και οι αμετανόητοι Ερυθροταξιαρχίτες, ο σύντροφος Jean-Marc Rouillan της Action Directe, που παρότι αποφυλακίστηκαν, βρίσκονται μόνιμα σε καθεστώτα επιτήρησης και καταστολής, θα βρίσκονται ισόβια στο στόχαστρο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού ως αμετάπειστοι εχθροί του. Για εμάς οι διαδρομές τους στο τότε και στο τώρα είναι η αιτία και η αφορμή για τις μάχες που έπονται. Ο σύντροφος George I. Abdallah είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας εποχής γεμάτη φωτιά και μολύβι και η απελευθέρωσή του είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά.

Σύντροφε George,

Ίσως και εσύ να έχεις ξεχάσει την ασχήμια αυτού του κόσμου. Σε τόπους μακρινούς απ’ τα κελιά μας έχει χαθεί η λάμψη. Το πράσινο ολοένα και σβήνει απ’ τα βουνά και τα δάση. Τα ποτάμια χάνουν την ορμή τους, στερεύουν. Ο ουρανός γεμίζει όλο και περισσότερους λεκέδες που σκορπίζουν θάνατο. Τα πουλιά στέκουν βουβά, με τη σιωπή που καλύπτει τις σύγχρονες μητροπόλεις. Ο κόσμος μας έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο. Και το γκρίζο απ’τα μπετά μας ξεχύνεται όλο και περισσότερο στις πόλεις-φυλακές. Ξέρεις σύντροφε, ίσως τελικά να είμαι και εγώ πολύ μικρός για να σταθώ δίπλα σου. Και όμως, με το χέρι στην καρδιά, θα ‘ρθει για όλους μας η μέρα που θα ξαναζωγραφίζουμε με χρώματα.

Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης

Δύναμη στους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους που πραγματοποιούν απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς διοικητικής κράτησης που φυλακίζει, προληπτικά και χωρίς κατηγορητήριο, αγωνιστές

Καμιά μετάνοια μπροστά στην αναγκαιότητα να αλλάξει αυτός ο κόσμος

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

19/10/22

 

George Abdallah : Parfois une fleur, parfois une épine

Salutation du membre captif de l’Organisation d’action anarchiste pour les événements de solidarité internationale avec le camarade George Ibrahim Abdallah.

Quelle est la valeur d’une liberté désarmée, dépouillée de l’intransigeance de la flamme révolutionnaire ? C’est la question qui plane dans l’esprit de tout cœur rebelle. Une liberté morte, dégénérée et livrée aux fins égoïstes de la faiblesse humaine. Et si vous défendez avec passion et intensité chaque moment de la vie, vous devez d’abord combattre la mort des valeurs. La mort de la moralité. Les idées ne sont pas mises à mort, elles sont en gestation dans des corps rebelles qui, même enterrés dans le béton, s’enracinent comme des graines et montent haut pour faire germer la plus belle des fleurs : la fleur de la libération sociale.

C’est au milieu des années 60 que la résistance de la guérilla contre les mouvements impérialistes a éclaté au Vietnam et en Palestine. Et tandis que des centaines d’internationalistes sont recrutés dans les unités de guérilla de la résistance palestinienne, un nouveau courant de lutte armée éclate dans les métropoles européennes. Des centaines de cellules armées construisent un front révolutionnaire combatif qui a déplacé la guerre au cœur des centres impérialistes. La cohérence et la massivité du mouvement militant anti-guerre s’accompagnent d’une multitude d’actions de propagande armée : enlèvements et exécutions de soldats, de diplomates et d’agents des services de renseignement étrangers, bombardements et incendies de camps, de bases de l’otan, d’installations militaristes et administratives, balles dans les ambassades impérialistes tissent le spectre de la propagande par l’action. Les canons des mouvements anticoloniaux résonnent désormais au cœur de la bête.

Pour les révolutionnaires, il y a deux destinations : la prison ou la mort. L’intolérance armée a laissé derrière elle des dizaines de compagnons dont le sang a rempli l’encrier de l’histoire. Des compagnons armés sont morts dans des bagarres avec les flics, comme la première combattante de la RAF Petra Schelm ; d’autres sont morts dans des opérations antiterroristes comme Mara Cagol des Brigades rouges ; d’autres ont été tués dans des grèves de la faim meurtrières comme Bobby Sands de l’IRA ; d’autres encore ont été assassinés dans des cellules d’isolement sensoriel comme les guérilleros de la RAF morts à Stammheim. Des compagnons armés sont morts lors d’actes de violence révolutionnaire, comme George Tsikouris et Elena Angeloni, tandis que des centaines de témoins de la lutte révolutionnaire ont été relégués dans l’anonymat de l’histoire. Ceux qui n’ont pas affronté la mort ont rempli les tombes de la tyrannie. Ils ont été torturés, maltraités, enterrés dans du béton pendant des décennies. Certains ont été vaincus. Certains ont trahi la lutte, se sont rendus, ont trahi leurs compagnons et les infrastructures, ont capitulé et ont été condamnés par l’histoire elle-même pour quelques souffles de liberté qui ont porté toute la suffocation. Les vrais révolutionnaires sont restés impassibles jusqu’à la fin, soutenant la lutte de manière impénitente.

“Qui sont les terroristes ? Ce sont eux qui tuent un jeune homme en Cisjordanie pour avoir résisté à l’annexion de son pays par Israël, ce sont eux qui bombardent les populations civiles du Sud-Liban, ce sont eux qui tuent aveuglément et osent appeler à un soi-disant “cessez-le-feu”. Nous frappons ceux qui organisent le génocide du peuple palestinien. Nous sauvegardons la vie des innocents, même au risque de notre propre sécurité.(…) C’est notre droit de nous défendre. C’est aussi notre droit de frapper l’impérialisme partout où il entre et surtout là où il bénéficie du soutien politique du gouvernement en place.”

FARL

Le camarade George Ibrahim Abdallah est également l’une des vagues de cette mer agitée. Il est né au Liban où il a mûri politiquement. Il s’est engagé dans les rangs du Front populaire de libération de la Palestine, contribuant dès son plus jeune âge à la lutte militante contre l’impérialisme et le sionisme. En 1980, l’occupation du Sud-Liban par Israël et les mercenaires occidentaux alliés a conduit Georges I. Abdallah et d’autres combattants à créer les Fractions armées révolutionnaires libanaises – FARL, portant la résistance armée au cœur de l’impérialisme.

Bien que sa première arrestation en 1984 ait eu lieu pour possession de faux documents, il a été traduit devant un tribunal spécial en 1986, accusé des exécutions de l’attaché militaire de l’ambassade américaine à Paris Charles R. Ray et de l’agent secret du Mossad israélien Yacov Barismantov. Actions menées par les FARL en représailles à l’implication de la France et des USA dans l’engagement de l’armée israélienne dans l’opération Paix en Galilée en 1982 pour écraser la résistance de l’Organisation de Libération de la Palestine – OLP. Depuis lors (et bien qu’il ait droit à une peine avec sursis depuis 1999), il est prisonnier dans les enfers français depuis 38 ans. Inébranlable, impénitent, infatigable, “un combattant acharné et déterminé” comme le décrit le renvoi de la Cour d’appel de Paris en 2009. Confronté au terrorisme national et international, alors qu’Israël et les États-Unis font constamment pression pour sa capture universelle, ces derniers assistant même au tribunal spécial en tant que procureur, le compagnon est un étendard de la lutte irréversible pour la révolution internationale.

En la personne de notre compagnon George I. Abdallah, nous voyons la volonté inébranlable qui puise dans le droit révolutionnaire.  Nous voyons la foi et l’engagement envers la nécessité d’une résistance radicale en dehors des voies désarmées du réformisme et de la capitulation. Nous voyons le devoir révolutionnaire d’un militant indemne de défendre à tout prix la responsabilité historique de la voie armée, loin des rabais et des conventions du surmoi. Et nous voyons alors notre propre devoir envers l’histoire des luttes de ne pas rendre les armes, de ne pas battre en retraite, de ne pas oublier la guerre révolutionnaire et ses prisonniers.

Pour les états-majors anti-terroristes transnationaux, les révolutionnaires capturés impénitents sont un trophée de la répression. George I. Abdallah, les membres emprisonnés du 17 novembre et de la Lutte Révolutionnaire, les révolutionnaires turcs mais aussi les impénitents Brigades Rouges, le compagnon Jean-Marc Rouillan d’Action Directe, qui, bien que libérés de prison, sont en permanence sous surveillance et répression, seront dans le collimateur du fascisme et de l’impérialisme à vie comme ses ennemis impénitents. Pour nous, leurs voyages dans le passé et le présent sont la cause et l’occasion des batailles à venir. Le camarade George I. Abdallah fait partie intégrante d’une ère de feu et de plomb, et sa libération est un compte ouvert pour chaque individu.

Compagnon George,

Peut-être que toi aussi tu as oublié la laideur de ce monde. Dans des endroits éloignés de nos cellules, la lueur a disparu. Le vert s’estompe dans les montagnes et les forêts. Les rivières perdent leur élan, s’assèchent. Le ciel se remplit de plus en plus de taches qui dispersent la mort. Les oiseaux restent muets, avec le silence qui recouvre les métropoles modernes. Notre monde est devenu un vaste cimetière. Et le gris de notre béton se répand de plus en plus dans nos villes-prisons. Tu sais, camarade, je suis peut-être trop jeune pour me tenir à tes côtés. Et pourtant, la main sur le cœur, le jour viendra pour nous tous où nous peindrons à nouveau avec des couleurs.

Victoire aux armes de la résistance palestinienne

Force aux prisonniers palestiniens en grève de la faim contre le régime de détention administrative qui emprisonne, à titre préventif et sans charge, des militants.

Pas de regrets face à la nécessité de changer ce monde

 

Thanos Hatziangelou, membre prisonnier de l’Organisation Action Anarchiste

Quartier 4, Prison de Korydallos

19/10/22

 

George Ibrahim Abdallah: sometimes a flower, sometimes a thorn

Greeting of Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action for international solidarity events to the comrade George Ibrahim Abdallah.

What is the value of a freedom disarmed, stripped of the intransigence of the revolutionary flame? This is the question that wanders in the mind of every rebellious heart. A freedom dead, degenerate and surrendered to the selfish ends of human weakness. And if you defend with passion and intensity every moment of life, you must first of all fight the death of values. The death of morality. Ideas are not killed, they are conceived in revolutionary bodies that even when buried in concrete,they root like seeds and climb up to present the most beautiful flower: the flower of social liberation.

It was in the mid-1960s that guerrilla resistance against imperialist movements evolved in both Vietnam and Palestine. And while hundreds of internationalists are enlisting in the guerrilla nuclei of the Palestinian resistance, a new wave of armed struggle is breaking out in European metropolises. Hundreds of armed cells build a fighting revolutionary front that has taken the war to the heart of the imperialist centers. The consistency and massiveness of the militant anti-war movement is accompanied by various armed propaganda actions: kidnappings and executions of soldiers, diplomats and agents of foreign secret services, bombing and arson attacks on camps, NATO bases, military and administrative facilities, bullets in the imperialist’s embassies weave the spectrum of propaganda through action. The weapons of the anti-colonialist movements now sound in the heart of the beast.

For revolutionaries there are two destinations: prison or death. The armed intransigence left behind dozens of comrades, whose blood filled the inkwell of history. Comrades in arms lost their lives in clashes with the cops, such as the first dead RAF fighter Petra Schelm, others in counter-terrorist operations such as Mara Cagol of the Red Brigades, others perished in deadly hunger strikes such as the IRA’s Bobby Sands, others murdered in the sensory isolation cells like the dead RAF insurgents at Stammheim. Comrades of the armed struggle died during actions of revolutionary violence such as Giorgos Tsikouris and Elena Angeloni, while hundreds of witnesses of the revolutionary struggle consigned themselves to the anonymity of history. Those who did not face death, filled the dungeons of tyranny. They were tortured, abused, buried in concrete for decades. Some were defeated. Some betrayed the struggle, submitted, snitched on comrades and infrastructures, capitulated and were condemned by history itself for some breaths of freedom that carry suffocation itself. The true revolutionaries stood firm to the end unrepentantly supporting the struggle.

“Who are the terrorists? They are the ones who kill a young man in the West Bank for resisting the annexation of his country by Israel, they are the ones who bomb the civilian populations of South Lebanon, they are the ones who kill blindly and dare to invoke a so-called “cease” fire”. We strike those who organize the genocide of the Palestinian people. We secure the lives of the innocent, even at the risk of our own safety.(…) It is our right to defend ourselves. It is also our right to strike imperialism everywhere where it takes plaec and especially where it benefits from the political support of the existing government”.

FARL

Comrade George Ibrahim Abdallah is also one of the waves of this stormy sea. He was born in Lebanon where he politicallymatured . He enlisted in the ranks of the Popular Front for the Liberation of Palestine contributing from a young age to the militant struggle against imperialism and Zionism. In 1980 the occupation of Southern Lebanon by Israel and allied Western mercenaries led George I. Abdallah and other militants to build the organization Lebanese Revolutionary Armed Factions – FARL, taking armed resistance to the heart of imperialism.

Even though his initial arrest in 1984 was regarded possession of forged documents, in 1986 he was brought before a special court and was accused of the executions of the military attaché of the American Embassy in Paris Charles R. Ray and the Israeli Mossad secret agent Yacov Barismantov. Actions carried out by the FARL in retaliation for the involvement of France and the US in Operation “Peace in Galilee” by the Israeli army in 1982, to crush the resistance of the Palestine Liberation Organization – PLO. Since then (and since 1999 he has been entitled to a suspended sentence) he has been imprisoned in the French dungeons for 38 years. Unyielding, unrepentant, tireless, “a relentless and determined fighter” as described by the Paris appeals court’s rejection in 2009. Facing domestic and international terrorism, as Israel and the US constantly push for his universal captivity with the latter even being present as a civil suit in the special court, the comrade is a symbol of the irrevocable struggle for the international revolution.

In the face of our comrade George I. Abdallah we see the indomitable will that the revolutionary law draws. We see faith and commitment to the necessity of radical resistance outside the disarmed paths of reformism and capitulation. We see the revolutionary duty of an unscathed fighter to defend the historical responsibility of the armed path at all costs, away from the discounts and conventions of the superego. And then we see our own duty to the history of struggle not to lay down arms, not to retreat, not to forget the revolutionary war and its prisoners.

For international anti-terrorist forces, unrepentant captured rebels are a trophy of repression. George I. Abdallah, the unrepentant anarchist rebel Claudio Lavazza, the imprisoned members of November 17 and the Revolutionary Struggle, the Turkish revolutionaries but also the unrepentant Red Brigade prisoners, comrade Jean-Marc Rouillan of Action Directe, who, although released, are permanently in regimes of surveillance and repression, will be forever in the line of fire of fascism and imperialism as their implacable enemies. For us, their paths then and now are the cause and occasion for the battles that follow. Comrade George I. Abdallah is an integral part of an era full of fire and history and his release is an open case for each and every one of us.

Comrade George,

Maybe you have, also, forgotten of the ugliness of this world. In places far away from our cells, the shining is lost. Green is gradually fading from the mountains and forests. Rivers lose their momentum, they dry up. The sky is filled with more and more trash that spread death. The birds are muted, with the silence that covers modern metropolises. Our world has been become a vast graveyard. And the grey of our cements pours more and more into the prisonlike cities. You know, comrade, maybe I am, also, too small to stand beside you after all. And yet, hand on the heart, the day will come for us all when we will draw again with colours.

Victory to the arms of the Palestinian struggle

Power to the Palestinian prisoners who are on hunger strike against the administrative detention regime that preemptively imprisons activists without charge

No repentance while facing the necessity to change this world

 

Thanos Chatziangelou, imprisoned member of the Organisation Anarchist Action

D’ wing, Korydallos’ prison

19/10/2022

 

 

Κείμενο του Πάνου Καλαϊτζή

Από τις 31 Αυγούστου βρίσκομαι και πάλι στον έξω κόσμο. Το γεγονός ότι πλέον βλέπω τον ουρανό χωρίς «παρεμβολές» και μπορώ να αγκαλιάζω τους δικούς μου ανθρώπους, με γεμίζει δύναμη για τη συνέχεια. Ποια συνέχεια; Τόσο για καινούργιους κοινωνικούς αγώνες και καινούργιες διεκδικήσεις, όσο και για τη συνέχεια της υπόθεσης μου.

Το δικαστικό συμβούλιο του 6μήνου (με καθυστέρηση ενός μήνα) όχι απλά με αποφυλάκισε με τους πιο χαλαρούς περιοριστικούς όρους μέχρι την δίκη (2 παρών το μήνα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα), αλλά σχεδόν διέλυσε και όλους τους ισχυρισμούς της αντιτρομοκρατικής. Πρότεινε μάλιστα να δικαστώ μόνο για πλημμελήματα και συγκεκριμένα αυτά της οπλοκατοχής και της κατοχής εκρηκτικών, για τα οποία εξάλλου έχει αναλάβει την ευθύνη από την πρώτη στιγμή ο Θάνος Χατζηαγγέλλου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το βούλευμα δεν προκύπτει από κανένα από τα στοιχεία η συμμετοχή μου στην οργάνωση Αναρχική Δράση, όπως και ότι, ως αποτέλεσμα των ερευνών σε όλο το πλήθος των ψηφιακών δεδομένων, μέσων και συνομιλιών όλης σχεδόν της προσωπικής και κοινωνικής μου ζωής που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, δεν προέκυψε καμία συνομιλία μου, επαφή και προηγούμενη γνωριμία μου με τη συγκατηγορούμενή μου Γ. Βούλγαρη. Γεγονότα τα οποία τόσο εγώ, αλλά και οι συγκατηγορούμενοί μου, έχουμε δηλώσει από την πρώτη στιγμή.

Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι πως γίνεται η εισαγγελεία της υπόθεσης έχοντας όλα αυτά τα στοιχεία στα χέρια της να έχει προτείνει τη συνέχιση της κράτησης μου και την παραπομπή μου σε δίκη για ένα πλήθος αναπόδεικτων και αβάσιμων κατηγοριών. Στο δικό μου κεφάλι υπάρχουν μόνο 2 εξηγήσεις: ή ότι η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δίνει γραμμή στην «ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη» πίσω από κλειστές πόρτες για να δικαιολογήσουν τις προαγωγές τους ή ότι η εισαγγελεία λόγω Αυγουστιάτικων διακοπών δεν μπήκε καν στη διαδικασία να διαβάσει τους φακέλους. Και οι δύο περιπτώσεις είναι κάπως προβληματικές, αν σκεφτεί κανείς πως μιλάμε για κρατικούς υπαλλήλους, οι οποίοι δεν λογοδοτούν σε κανέναν και προφυλακίζουν κόσμο ενδιαφερόμενοι μόνο για την καριέρα τους και την οικονομική τους ανέλιξη. Θεωρούν μάλλον ότι η φυλακή είναι κάτι σαν προσκοπική κατασκήνωση. Ας τους ενημερώσει λοιπόν κάποιος ότι όχι, η φυλακή δεν είναι κατασκήνωση. Και όσο σύντομος και να είναι ο εγκλεισμός, ούτε εύκολος είναι, ούτε ξεπερνιέται εύκολα.

Το επόμενο επεισόδιο αυτής της κωμικοτραγικής ιστορίας θα παιχτεί στις δικαστικές αίθουσες. Το κίνημα αλληλεγγύης αυτή τη στιγμή κρατάει στα χέρια του μια πρώτη νίκη. Ας σταθούμε λοιπόν όλοι μαζί, ενωμένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο και ας είμαστε έτοιμοι για τις επόμενες μάχες ώστε να παλέψουμε για αυτό που λέω από την πρώτη στιγμή. Για το δίκαιο.

Δύναμη σε όσους αγωνίζονται για το δίκαιο.

Δύναμη στους συγκατηγορούμενους μου, όσο και σε όποιον έχει βιώσει στο πετσί του τον εγκλεισμό.

Θ.Χατζηαγγέλου|Ποιών η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει;

Ποια αυταπάτη μπορεί να θρέψει την ελπίδα πως στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, το κοινωνικό και ταξικό δίκαιο βρίσκει χώρο στα ανάκτορα της αστικής δικαιοσύνης. Ποια ανάσα για δικαίωση μπορούμε να βρούμε πλάι σε αυτούς που ξεπλένουν μαχαιροβγάλτες νεοναζί, μπάτσους δολοφόνους, συγκροτημένα κυκλώματα παιδοβιαστών που δραστηριοποιούνται υπό την κάλυψη της πολιτικής και επιχειρηματικής μαφίας. Η δικαστική αγέλη είναι το πλυντήριο της πολιτικής ηθικής και αξιακής λέρας με την οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι.

Για την αστική δικαιοσύνη ο δικός της ποινικός κώδικας είναι μία πλαστελίνη που πλάθεται κατά παραγγελία. Την ίδια στιγμή που φυλακίζει φτωχοδιάβολους για μικροκλοπές, αθωώνει στελέχη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κατηγορούνται για χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα, αδειάζοντας κρατικά και ιδιωτικά ταμεία. Αιχμαλωτίζει αγωνιστές για την πολιτική τους δράση, απελευθερώνοντας επιφανείς βιαστές, μαστροπούς κτλ. Θάβει στο μπετό επαναστάτες για την αμετανόητη στάση τους, αποφυλακίζοντας παρακρατικούς δολοφόνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Αυτό το ανεξάρτητο σύστημα καλείται να κρίνει τους 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου που έξω από το δικαστικό μέγαρο τον τσάκισαν, τον κακοποίησαν, τον οδήγησαν στη ψυχολογική κατάρρευση, γεγονότα που συνέθεσαν το θάνατό του καταγράφοντας ακόμα μία κρατική δολοφονία. Τότε όμως η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή, έκανε απλά τα στραβά μάτια.

Η πόλη του Βόλου γνωρίζει πολύ καλά, όταν και όποτε χρειάστηκε, πού βρήκε στέγη το δικό μας δίκαιο. Απέναντι στις κρατικές αυθαιρεσίες, στο φασιστικό εσμό, στις εργοδοτικές δολοφονίες, στην κατασταλτική βαρβαρότητα οπλίστηκαν συνειδήσεις, γέμισαν δρόμοι με οργή, τσακίστηκε η ανάθεση. Οι δικές μας στιγμές δικαίωσης ήταν τα σημεία αναφοράς στον πολιτικό χρόνο που επιστράφηκε η βία που δεχόμασταν από την τυραννία. Ήταν τα μαχητικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με βάση το δόγμα ενάντια στην τρομοκρατία, με τις εμπρηστικές επιθέσεις στα Mc Donald’s στην Ιάσονος. Ήταν οι κεντρικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στις πορείες ενάντια στην Ολυμπιάδα του 2004. Ήταν τα μαχητικά συλλαλητήρια ενάντια στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις από τον Αρσένη μέχρι τη Γιαννάκου. Ήταν η ισοπέδωση της πρώτης φασιστοφωλιάς των νεοναζί στην Γκλαβάνη. Ήταν η διάλυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στη Βιομηχανική Ζώνη. Ήταν το πέσιμο στο τμήμα της Ροζού ως απάντηση στο βασανισμό νεαρού που δεν σταμάτησε σε μπλόκο της ΟΠΚΕ στην Αργαλαστή. Ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη και η πολιορκία του τμήματος στον Άγ. Νικόλαο όπου οι δήμιοι τρέμαν κλειδωμένοι μέσα. Ήταν το σπάσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής όταν ο νεοναζί Ηλιόπουλος επιδείκνυε το όπλο του σε ομάδα συντρόφων. Ήταν οι συγκρούσεις αγωνιστών από τις Σταγιάτες με τους μπράβους του μαφιόζου της αυτοδιοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο. Ήταν η πολιορκία της ΑΓΕΤ από χιλιάδες οργισμένους διαδηλωτές. Η κάθε βαριοπούλα που θρυμμάτιζε τη βιτρίνα του απυρόβλητου, η κάθε μολότοφ, η κάθε εμπρηστική επίθεση ενάντια στα σύμβολα της τυραννίας και της εκμετάλλευσης.

Να πληρώσουν όλοι τους ακριβά. Να πληρώσουν για όλα.

Στις 21 Οκτώβρη οι 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου θα οδηγηθούν στο ανάκτορο της Θέμιδος. Για εμάς καμία αστική τιμωρία δεν θα δικαιώσει ούτε το χαμό ούτε τους αγώνες που έδωσε και άφησε πίσω του τόσο νωρίς ο σύντροφός μας. Οι 3 βασανιστές του που υπηρετούν το έργο της τοπικής μαφίας, πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους εκεί που αρμόζει στο επαναστατικό κίνημα. Να τσακιστούν χωρίς οίκτο ακόμα και αν ζητήσουν γονατιστοί μετάνοια. Γιατί αντίθετα με εμάς που υπερασπιζόμαστε τις διαδρομές μας με ψηλά το κεφάλι, οι δούλοι θα παραμένουν δούλοι μία ζωή με το κεφάλι σκυμμένο. Το επαναστατικό δίκαιο είναι η Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των βασανιστών μας και γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Καμία Ειρήνη-Έχουμε Πόλεμο
Οι κεφαλές τους επί πίνακι

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
14/10/2022

Να σταθούμε ανάχωμα στους κρατικούς σχεδιασμούς για τα πανεπιστήμια

Καλούμε την Τετάρτη 12/10 στις 12.00 μικροφωνική- συγκέντρωση ενάντια στην είσοδο των ΟΠΠΙ και των υπόλοιπων δυνάμεων μέσα στις σχολές αλλά και έναντι στους συνολικότερους κρατικούς σχεδιασμούς για τα πανεπιστήμια στην κεντρική πλατεία Πολυτεχνειούπολης

ΜΠΑΤΣΟΙ, TV, ΠΡΥΤΑΝΙΚΗ ΑΡΧΗ
ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

Ανάρτηση πανό για την εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους/ις αναρχικούς/ές κρατούμενους/ες

Με αφορμή την εβδομάδα αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατούμενους θέλουμε να στείλουμε το δικό μας μήνυμα αντίστασης σε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο που βρίσκονται όμηροι στα χέρια των εχθρών μας.

Τα τελευταία χρόνια έχει οριστεί συμβολικά η εβδομάδα 23-30 Αυγούστου ως εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς συντρόφους και συντρόφισσες. Ως μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης με τις έγκλειστες και τους έγκλειστους συντρόφους και συντρόφισσες μας κρεμάσαμε πανό στο κέντρο της πόλης ώστε να υπενθυμίσουμε ότι η ελευθερία θα ανθίσει στα συντρίμμια των φυλακών, απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είστε μέσα για εμάς, είμαστε έξω για εσάς.

Ούτε αθώοι, ούτε ένοχοι

Λευτεριά σε όσους/ες είναι στα κελιά

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

 

Sonuna kadar birlikte|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θ.Χατζηαγγέλου για την απεργία πείνας μέχρι θανάτου των Τούρκων συντρόφων-ισσών

“Ο θάνατος αντέχεται με την τρελή ακλόνητη ελπίδα. Γιατί ζήτημα χρόνου είναι η πτώση του”.

Με αυτά τα λόγια ο Αισχύλος υμνεί την ωδή της ανυποταγής ενάντια στην τιμωρητική λύσσα της τυραννίας. Η εικόνα του Προμηθέα Δεσμώτη που στέκει αμετανόητος μπροστά στην εκδικητικότητα των θεών, είναι ο διαχρονικός φόβος των βαρβάρων που βλέπουν την αιχμαλωσία να στέκει αδύναμη μπροστά στο δίκιο της αυτοδιάθεσης και της αυταπάρνησης. Ο Προμηθέας στέκει μετέωρος και ασάλευτος ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή, αλυσοδεμένος και καρφωμένος με μία σιδερένια σφήνα στο στέρνο ενώ ένα όρνιο κατατρώει κάθε μέρα τα σπλάχνα του. Στέκει αλύγιστος βιώνοντας το ίδιο ανεκπλήρωτο μαρτύριο προξενώντας το φόβο στον δεσμοφύλακά του, που μαρτυρά πως ο ίδιος είναι ικανός να δραπετεύσει ακόμα και από το ίδιο του το σώμα.

Αν ο Αισχύλος σήμερα αναζητούσε σύγχρονες απεικονίσεις του έργου του, θα έγραφε για τους Τούρκους συντρόφους και συντρόφισσές μας. Για εκείνα τα αλύγιστα αστέρια του λαϊκού επαναστατικού κινήματος της γειτονικής χώρας, που δεκαετίες τώρα έχουν κάνει τέχνη τη ζωή υπερνικώντας το θάνατο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού της δικτατορικής κατοχής. Προσωπικότητες ανυπότακτες που υφαίνουν, με το κόκκινο νήμα, το πέπλο της αντίστασης που θα καλύψει μια για πάντα τη δυστυχία και την εκμετάλλευση του λαού τους.

Μέσα στα κάτεργα του φασισμού το νήμα της αντίστασης κρατούν αυτή τη στιγμή οι επαναστάτες κρατούμενοι Sibel Balac, Gokhan Yildirim και Ileri Kizilaltun που πραγματοποιούν απεργία πείνας μέχρι θανάτου ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και τις πειθαρχικές διώξεις των πολιτικών κρατουμένων, τις απαγορεύσεις και τον περιορισμό της επικοινωνίας, τις στημένες δίκες με τη χρήση μυστικών μαρτύρων και πρακτόρων, καθώς και την αποφυλάκιση αρρώστων κρατουμένων, όπως ο καρκινοπαθής αγωνιστής Ali Osman Kose που παραμένει αιχμάλωτος εδώ και 34 χρόνια.

Η επαναστάτρια Sibel Balac είναι δασκάλα που απολύθηκε από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν με τη χρήση των διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης. Συνελήφθη στις 10 Δεκέμβρη του 2018 και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια και 1,5 μήνα για συμμετοχή σε διαδηλώσεις ενώ η φυλάκισή της στηρίχθηκε σε πλαστά έγγραφα και μυστικούς μάρτυρες λόγω της αδιάλλακτης στάσης της μπροστά στο 28ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο Άγκυρας.

Ο επαναστάτης Gokhan Yildirim βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την προστασία και την περιφρούρηση των κόκκινων συνοικιών της Κωνσταντινούπολης από τις ναρκομαφίες και τη διαφθορά. Οι Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες δίνουν για δεκαετίες έναν αιματηρό ριζοσπαστικό αγώνα ενάντια στους ναρκοδιακινητές που συνεργάζονται επίσημα με τους φασίστες του ΑΚΡ για να σπείρουν την παρακμή και τη διαφθορά μέσα στις αγωνιζόμενες κοινότητες των τουρκικών μητροπόλεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του συντρόφου Gokhan, που ο ίδιος καταδικάστηκε σε 46 χρόνια φυλάκιση με βάση τους νόμους περί “τρομοκρατίας”, την ίδια στιγμή που οι ναρκομαφιόζοι που εμπλέκονται στην υπόθεση αφέθηκαν ελεύθεροι δύο μήνες μετά. Η σύμφυση της νόμιμης καπιταλιστικής διάρθρωσης με τη συγκροτημένη μαύρη παραοικονομία είναι δεδομένη και αναπόσπαστη και εξυπηρετεί όχι μόνο οικονομικές τρύπες αλλά κυρίως πολιτικές. Οι φυλακισμένοι επαναστάτες συνεχίζουν τον επιτακτικό αγώνα ενάντια στα ναρκωτικά με ένα από τα κεντρικά αιτήματα των απεργών να είναι η παύση των διώξεων όσων αγωνίζονται ενάντια στις ναρκομαφίες και η διακοπή της συνεργασίας του κράτους με τους βαρόνους των ναρκωτικών. Οι επαναστάτες αγωνίζονται ενάντια στη μεθοδευμένη διακίνηση του θανάτου για να υπερασπιστου΄ν στην πράξη τους νεκρούς αυτού του πολέμου, όπως ο 25χρονος αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Hasan Ferit Gedik που εκτελέστηκε το 2013 από ναρκομαφιόζους στο μέτωπο αντίστασης ενάντια στη διαφθορά και την παρακμή.

Στη μάχη για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μπαίνει πλέον και ο επαναστάτης Ileri Kizilaltun που βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 10 μήνες με βάση τις καταθέσεις ενός ψευδομάρτυρα.

Το μόνο που έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή ο φασισμός του Ερντογάν είναι η συστηματική τρομοκρατία μέσω της μηδενικής ανοχής και η κλιμακούμενη γεωπολιτική ένταση. Η ενίσχυση της εξοπλιστικής δραστηριότητας, ο διάλογος για τα πυρηνικά με τη Ρωσία, η από κοινού με το ελληνικό κράτος προσυμφωνημένη αντιμεταναστευτική πολιτική, οι προκλήσεις στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο έχουν διττό χαρακτήρα: η Τουρκία αποζητά ισορροπίες με τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία και τις δυνάμεις του αντίπαλου δέους, εμφανιζόμενη ωε ρυθμιστής συσχετισμών ισχύος στη σφαίρα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, την ίδια στιγμή που σπέρνει το φόβο και την τρομοκρατία στον εσωτερικό εχθρό.

Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει το λαϊκό επαναστασικό κίνημα στη γειτονική χώρα, είναι η πολιτική και τακτική συνέπεια στον ταξικό πόλεμο. Και οι φυλακισμένοι επαναστάτες δεν θυμίζουν σε τίποτα αφοπλισμένες δυνάμεις. Παρά τα δεσμά της αιχμαλωσίας βρίσκονται αλύγιστοι, στην πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στην αυταρχικότητα του φασισμού και του ιμπεριαλισμού. Το απολυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν υπογράφει τη θανατική ποινή των απεργών πείνας Sibel Balac και Gokhan Yildirim, αρνούμενο να δικαιώσει τον αγώνα τους. Όμως στο δικό μας δρόμο, ο θάνατος δεν έχει πλέον εξουσία. Με λέξεις όπως ο σεβασμός και η εκτίμηση να στέκουν φτωχές για να περιγράψουν το μεγαλείο της αντίστασης των συντρόφων και των συντροφισσών μας, κρατάμε σαν αντίποινα τα τελευταία λόγια πριν την πτώση της τυραννίας.

“Εδώ τελειώνει ο Λόγος
κι αρχίζει η βία.
Τρέμει η γη
πονούν τα σπλάχνα της.
Βογκάει βαθιά και σκοτεινά.
Πύρινη λαίλαπα ξεχύνεται στη γη
μάστιγα η σκόνη,
λύσσα εμφύλια τρελαίνει τους ανέμους
κι η θάλασσα ζητάει ν’ αφανίσει τον ουρανό”.

Μαζί μέχρι το τέλος.

Νίκη στην απεργία πείνας των επαναστατών συντρόφων Sibel Balac, Gokhan Yildirim, Ileri Kizilaltan. Άμεση απελευθέρωση του Ali Osman Kose.

Δεν ξεχνάμε τους μάρτυρες της κόκκινης αντίστασης που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της ελευθερίας.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
24/8/2022

Θ.Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα αντίστασης προς τους συντρόφους Monica Caballero και Francisco Solar (+eng)

Γράμμα του αναρχικού αιχμαλώτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θάνου Χατζηαγγέλου προς τους αναρχικούς αιχμαλώτους Monica Caballero και Francisco Solar, με αφορμή τη διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς.

Σύντροφοι Monica και Francisco,

Αυτές οι λέξεις ταξιδεύουν στο πλευρό σας από ένα κελί πολύ μακριά από τα δικά σας. Κουβαλούν μαζί τους τις ίδιες συνένοχες σκέψεις που συνθλίβουν σύνορα και τείχη. Την ίδια επιμονή και ανυπομονησία για την επιστροφή στα μονοπάτια της φωτιάς. Οι σκέψεις αυτές δεν πεθαίνουν καθημερινά στα κάγκελα και τις ένστολες φιγούρες που μας χωρίζουν. Παραμένουν ζωντανές συντροφεύοντας την ίδια αναγκαιότητα για ακόμη ένα συνεκτικό σχέδιο που θα παραδώσει στη φωτιά και το μπαρούτι την τάξη και την ασφάλεια αυτού του γερασμένου κόσμου.

Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα κομμάτια του ουρανού χαρίζονται στο ατσάλινο πλέγμα. Και ένα ερώτημα βασανίζει το κεφάλι μου όλο και πιο πολύ: είναι το μπετό που ψηλώνει ή μήπως σκύβει το κεφάλι ολοένα και πιο χαμηλά; Έρχεται όμως η ίδια η ζωή να απαντήσει. Η φυλακή δεν θα μας νικήσει σύντροφοι. Γιατί παραμένουμε με την ίδια περηφάνια ταγμένοι ολόψυχα στον ορίζοντα της ανατροπής.

Νέοι σχηματισμοί άμεσης δράσης συγκροτούνται στα εδάφη που μέχρι πρότινος δηλώναμε αμετάκλητα παρόντες. Νέα σχέδια επίθεσης παίρνουν σάρκα και οστά, ταξιδεύοντας σε όλα τα μητροπολιτικά κέντρα την εκκωφαντική αναγκαιότητα της επίθεσης στους εκφραστές της βίας και της εκμετάλλευσης των καταπιεσμένων.

Ταξιδεύοντας στο σήμερα, τα λόγια των Ιταλών ανταρτών της ένοπλης αυτονομίας είναι αναγκαίο να θυμίσουμε στους τυράννους μας πως η αβεβαιότητα είναι το πιο δυσβάσταχτο πράγμα. Όσα χρόνια αιχμαλωσίας και αν περάσουν θα παραμείνουμε αμετάκλητα ταγμένοι στη φλέβα της αποτύπωσης της θεωρίας μέσα από την πράξη, περήφανα υπερασπιζόμενοι τον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Είμαστε οι κρίκοι στη συνοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος της ανυποταξίας, της ρήξης και της ανατροπής. Δεν θα μας λυγίσει ο εγκλεισμός ούτε στιγμή. Γιατί η θέληση και η αναγκαιότητα μπροστά στην αιχμαλωσία είναι σαν τους δείκτες του ρολογιού: όσο ο χρόνος προσπαθεί μάταια να τις διαιρέσει, αυτές διανύουν τις ατομικές επαναστατικές διαδρομές αρχίζοντας και τελειώνοντας πάντα στο ίδιο σημείο.

Σας στέλνω την ολόφωτη συνενοχή μου κρατώντας την ανάσα μου για τις εχθροπραξίες που έπονται. Όλη μας η δύναμη στην έγκλειστη διεθνή κοινότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου και μια υψωμένη γροθιά σε κάθε μαχόμενη πρωτοβουλία που επιμένει να συγκρούεται ολομέτωπα με την τάξη αυτού του κόσμου.

Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Marcelo Vilarroel Sepulveda
Δεν ξεχνάμε τους απανταχού επαναστάτες που τίμησαν με τη ζωή τους τα αναχώματα της προλεταριακής βίας

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
18/8/2022

 

T.Chatziaggelou|A message of resistance to comrades Monica Caballero and Francisco Solar

Letter of the anarchist prisoner Thanos Chatziaggelou to the anarchist prisoner Monica Caballero and Francisco Solar, regarding the international week of solidarity to anarchist prisoners.

These words travelled by your side from a cell very far from yours. They carry with them, the identically guilty thoughts that crush borders and walls. They carry the same persistence and impatience for the return to the paths of fire. Those thoughts don’t die daily on the iron bars and uninformed figures that separate us. They remain alive accompanying the same necessity for one more consensual plan that will surrender to the fire and gunpower the order and safety of this old world.

Day by day more and more parts of the sky are given away to the iron bars. And there is one question torturing my head more and more: is it the concrete that grows higher or is it maybe the head lowering? However, life itself answers this question. Prisons will not crush us comrades. Because we remain with the same pride wholeheartedly fighting to overcome power.

New formulations of direct action are coming together in territories where until recently we were stating irrevocably present. New plans of attack are being realised, travelling to all metropolitan centres and spreading the necessity to attack the carriers of violence and the exploration of the oppression (ones).

Travelling into the present, the words of the Italian autonomous guerillas offer it is of great importance to remind our tyrants that uncertainty is the most unbearable state. No matter how many years of captivity go by we will wholeheartedly remain faithful to the nucleus of turning theory into action proudly defending the anarchist guerilla warfare. We are the parts currently connecting the past, the present and the future of insubordination, rupture and subversion. Inprisonment will not bend us even for a moment. Because willingness and the necessity against captivity are like the pointers of clock: while time is pointlessly trying to divide them, they cross their revolutionary paths by starting and ending at the exact same point.

I am sending you my bright guilt holding my breath for the next acts against the people of power. All of our strength to the international imprisoned community of anarchist guerilla warfare and a raised fist to every struggling initiative that insists on against the order of this world.

Direct liberation of the comrade Marcelo Villarroel Sepulveda
We don’t forget the omnipresent revolutionaries that honoured with their lives the barracks of proletarian violence

 

Thanos Chatziaggelou, captive member of the Organization Anarchist Action
D’ Wing, Korydallos Prison
18/8/22

 

Αλληλεγγύη στην κατάληψη 111

Τα ξημερώματα Παρασκευής 22/7 μπάτσοι όλων των ειδών προχώρησαν στην εκκένωση της κατάληψης 111 στο κέντρο της Θες/νίκης, η οποία λειτουργούσε από το 2015. Διάφορα τοπικά ρουφιανοσάιτ συνδράμουν φυσικά στο έργο της αστυνομίας, βγάζοντας ανακοινώσεις που με στόμφο τονίζουν ποια είναι τα ευρήματα που κατασχέθηκαν από την κατάληψη: κράνη, παλούκια, πυροσβεστήρες… Αντικείμενα τα οποία χρόνια τώρα αποτελούν κινηματικά μέσα και εργαλεία με τα οποία αμυνόμαστε και προστατευόμαστε από κάθε είδους κρατική και παρακρατική επίθεση και απαντάμε στη βίαιη καταστολή που δεχόμαστε.

Για ένα ακόμη καλοκαίρι διανύουμε μία δύσκολη περίοδο με τις πυρκαγιές να καίνε ολόκληρα οικοσυστήματα, χωριά και σπίτια ανθρώπων που απλά μένουν αβοήθητοι, μη ανθρώπινα ζώα αφανίζονται γιατί πολύ απλά το κράτος αποδείχθηκε πάλι ανίκανο και απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους συνθήκες, παρόλες τις περσινές και προπέρσινες αντίστοιχες καταστροφικές πυρκαγιές. Γιατί δεν υπάρχουν πολλοί πυροσβέστες καθώς είναι σε αναστολή ακόμη λόγω των υποχρεωτικών εμβολιασμών, τα αντίστοιχα οχήματα δεν ήταν σε ετοιμότητα, ούτε είναι επαρκή αριθμητικά, κάτι που αποδείχθηκε και πέρσι. Αλλά οι μπάτσοι είναι τόσοι πολλοί καθώς οι προσλήψεις συνεχίζονται αμείωτα.

Δεν είμαστε γελασμένοι. Η εξουσία έχει δείξει χρόνια τώρα το πραγματικό της προσωπείο με τελευταία παραδείγματα τις προκλητικές αποφυλακίσεις παιδο-βιαστών, δολοφόνων διασφαλίζοντας έτσι τις κομματικές τους διασυνδέσεις, αφήνοντας από την άλλη τον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη που βρίσκεται στην 61 ημέρα, να κινδυνεύει με άμεσες σοβαρές συνέπειες στα ζωτικά του όργανα, ενώ θα έπρεπε να έχει αποφυλακιστεί καθώς έχει εκτίσει την προβλεπόμενη ποινή του. Το κράτος επιζητεί την ευθεία αντιπαράθεση με τις μαχόμενες δυνάμεις της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Στέλνει τελεσίγραφα, κακοποιεί και βασανίζει στους δρόμους και στα «σωφρονιστήρια», δολοφονεί και πνίγει μετανάστ(ρι)ες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, σημαδεύει τον καθένα και την καθεμιά μας ξεχωριστά με το χέρι στη σκανδάλη. Στόχος της κάθε εξουσίας είναι να τρομοκρατήσει όσους/ες δεν σκύβουν το κεφάλι στην κρατική βαρβαρότητα, να εκκενώσει καταλήψεις που αποτελούν κέντρα αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση γιατί απλά ενοχλούν μέσα στις εξευγενισμένες πόλεις, να διώκει και να φυλακίζει όσους/ες παλεύουν για την ελευθερία.

Γι’ αυτό λοιπόν και ως κίνημα δεν πρέπει να αφήσουμε αμαχητί όλα όσα κερδίσαμε χρόνια τώρα με αγώνες και απώλειες. Γιατί για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Να φωνάξουμε όλοι και όλες πως οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι οι ζωντανές στιγμές αγώνα του χθες, του σήμερα, του πάντα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ 111 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ

Επιστολή του Πάνου Καλαϊτζή εν όψει του δικαστικού συμβουλίου που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το επόμενο διάστημα

Μέσα στις επόμενες 2 εβδομάδες θα συνεδριάσει το δικαστικό συμβούλιο για τη συνέχιση ή μη της προφυλάκισης μου. Έχουν περάσει σχεδόν 6 μήνες από τη μέρα που προφυλακίστηκα. Μισός χρόνος στη φυλακή, γιατί κάποιοι αποφάσισαν να χτίσουν τις καριέρες τους στην πλάτη μου. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει όλο αυτό τον καιρό στον έξω κόσμο. Ο πόλεμος στην Ευρώπη καλά κρατεί, η βενζίνη έχει περάσει τα 2 ευρώ το λίτρο, οι τιμές σε βασικά προϊόντα έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, για ακόμα ένα καλοκαίρι τα δάση καίγονται, οι εθνικιστικές κορώνες αυξάνονται εν όψει εκλογών και ο covid-19 τον οποίο έχουμε κερδίσει τουλάχιστον 3 φορές, ξαναέρχεται στο προσκήνιο. Αλλά και στα δικαστικά άλλαξαν πολλά… Ο δολοφόνος του Α. Γρηγορόπουλου αποφυλακίστηκε, ο δολοφόνος του Ζακ βγήκε μετά από 2 μήνες φυλακή, γνωστοί βιαστές και παιδοβιαστές κυκλοφορούν πλέον ελεύθεροι, ενώ την ίδια στιγμή η δικαιοσύνη εξωθεί έναν πολιτικό κρατούμενο στο θάνατο.

Τώρα, για τη δική μου υπόθεση άλλαξαν πολλά, αλλά ουσιαστικά τίποτα. Η δικογραφία έκλεισε, τα αποτελέσματα dna βγήκαν και η αντιτρομοκρατική έκανε φύλλο και φτερό την ζωή μου. Κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε, καμία εμπλοκή μου σε τίποτα. Η σκευωρία απέναντι μου, συνεχίζει να πατά στο γεγονός πως οι συγκατηγορούμενοι μου συνελήφθησαν στο διαμέρισμα που νοίκιαζα και πως εκεί βρέθηκαν ευρήματα που συσχετίστηκαν με την οργάνωση “Αναρχική Δράση”. Από την πρώτη στιγμή, δήλωσα πως είχα παραχωρήσει το διαμέρισμα για κάποιες μέρες σε συνάδελφο και φίλο για να κάνει καραντίνα λόγω Covid-19. Το μόνο στοιχείο, λοιπόν, στα χέρια της δικαιοσύνης είναι οι φιλικές και συναδελφικές μου σχέσεις. Αν για κάποιους οι φιλικές σχέσεις αποτελούν τεκμήριο για να λάβουν την εμπιστοσύνη της δικαιοσύνης και να αποφυλακιστούν, για άλλους φαίνεται πως λειτουργούν ως τεκμήριο ενοχής.

Όσο για μένα, μπορεί να βρίσκομαι έγκλειστος μέσα σε 4 τοίχους, όμως παραμένω δυνατός, με το χαμόγελο στα χείλη και τη συνείδηση μου καθαρή, γνωρίζοντας πλέον ξεκάθαρα, ότι σε όλη μου τη ζωή ήμουν από την σωστή πλευρά.

Δύναμη σε όσους αγωνίζονται για το δίκαιο.

Γιάννη κράτα γερά.

Καλαϊτζής Παναγιώτης

Δ’ Πτέρυγα

Φυλακές Κορυδαλλού

css.php