Αλληλεγγύη στην κατάληψη Mundo Nuevo.

Η ΖΩΗ ΑΝΘΙΖΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΧΩΛΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ, ΜΑΡΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ MUNDO NUEVO.

“Οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί χώροι που επιδιώκουν να αποτελέσουν ρωγμή στον κορμό της κοινωνικής συναίνεσης, δεν έπαψαν να βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής, αντιμετωπίζοντας ένα ποικιλόμορφο φάσμα κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων που αποσκοπούν στην αποπολιτικοποίηση, την συκοφάντηση, την τρομοκράτηση, την περιθωριοποίηση και την καταστροφή τους. Κάτι το οποίο αποτελεί, πλέον, μέρος του κεντρικού πολιτικού σχεδιασμού του κράτους ακολουθώντας πιστά το αντί-εξεγερτικό σχέδιο που υιοθετήθηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η υπεράσπιση όλων των καταλήψεων, δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι του αγώνα για αυτοκαθορισμό και αυτοδιάθεση. Αφορά όλους τους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους, γιατί όταν απειλείται ένας, απειλούνται και όλοι οι υπόλοιποι. Αφορά κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι, που νοιώθει τα δεσμά του όλο και πολύ να το πνίγουν. Αφόρα κάθε ανυπότακτο άνθρωπο που δεν δέχεται τα δεσμά της καθημερινότητας, που αρνείται να φιμωθεί και προσπαθεί να σπάσει την παγερή σιωπή της απάθειας.”

Eκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην κατάληψη Mundo Nuevo, ένα σημείο αναφοράς του αναρχικού κινήματος και της έμπρακτης συνεισφοράς στον αγώνα για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων τα τελευταία επτά χρόνια.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙΣΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΗΜΕΡΩΝ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ..

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

Σινιάλο αλληλεγγύης στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών από Αγρίνιο.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών και στους 79 συλληφθέντες και συλληφθείσες, οι οποίοι/ες την Τρίτη 22-11-2022 βρέθηκαν αντιμέτωποι/ες με τη διπλή εισβολή των δυνάμεων καταστολής στο 6ο μπλοκ. Οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι καθώς και γενικότερα οι κοινωνικοί αγώνες βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής, αντιμετωπίζοντας ένα ποικιλόμορφο φάσμα κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων. Οι επιθέσεις αυτές αποτελούν μέρος του κεντρικού πολιτικού σχεδιασμού του κράτους για τρομοκράτηση των υποκειμένων των ακηδεμόνευτων αγώνων. Ούτε βήμα πίσω..

ΟΣΟ Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΘΕΡΙΕΥΕΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Οι κρατούμενες και οι κρατούμενοι στις φυλακές της χώρας, πραγματοποιούν έναν κύκλο κλιμακούμενων κινητοποιήσεων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα, ο οποίος επιβάλλει επιπλέον ποινές μέσα στην έκτιση ποινής. Ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους αγώνες των κρατουμένων, τοποθετήσαμε πανό στον Αγιο Δημήτριο, κοντά στα Δικαστήρια Αγρινίου.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Οι αγώνες να κυκλοφορήσουν από τα κελιά και τους διαδρόμους των φυλακών, στους δρόμους, τις πλατείες και τις γειτονιές των πόλεων και το αντίστροφο.

Αλληλεγγύη στους αναρχικούς Β. Σταθόπουλο, Δ. Χατζηβασιλειάδη.

Το απόγευμα του Σαββάτου 26-11-2022, ως ελάχιστη συμβολή στο πλαίσιο της πανελλαδικής μέρας δράσεων, κοσμήσαμε με πανό δημοτικό κτήριο επί της οδού Δαγκλή.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, Δ. ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

Η αλληλεγγύη μας εκπέμπεται προς όλες τις κατευθύνσεις, διατηρώντας ανοικτό τον ορίζοντα της γενίκευσης της ανατρεπτικής δράσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

The 1st Heraklion Tattoo Circus | 9-10-11 Δεκεμβρίου 2022

The 1st Heraklion Tattoo Circus

Για την οικονομική ενίσχυση των πολιτικών κρατουμένων & φυλακισμένων αγωνιστ(ρι)ων

9-10-11 Δεκεμβρίου 2022 , στην Κατάληψη Ευαγγελισμού.

Αλληλεγγύη, Συντροφικότητα – Αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο!

Στηρίζουμε τους πολιτικούς κρατούμενους : Υλικά – Ηθικά – Πολιτικά!

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων :

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Tattoo & piercing

-ώρα:19:00 : Εκδήλωση/ Ενημέρωση για την υπόθεση των 11 αγωνιστών από την Τουρκία, πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα και απεργών πείνας από τις 7/10 (θα μιλήσουν μέλη της επιτροπής για τη λευτεριά των 11 αγωνιστών).

 

Σάββατο 10 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Tattoo & piercing

-ώρα: 17:00 : Παιδικό εργαστήρι

-ώρα: 18:00-21:00 : Barber lab (Πολυμορφικά Κουρέματα)

-ώρα:19:00 : Εκδήλωση/παρουσίαση του εκδοτικού εγχειρήματος ανατρεπτικά χρονικά. Για την καταγραφή της επαναστατικής μνήμης .

-ώρα:23:00 -PARTY οικονομικής ενίσχυσης

 

Κυριακή 11 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Τattoo & piercing

-ώρα: 15:00 :Vegan συλλογική κουζίνα

-ώρα: 17:00 :Τουρνουά ping pong

-ώρα: 18:00-21:00 : Barber lab (Πολυμορφικά Κουρέματα)

-ώρα: 19:00 : Αυτοδιαχειριζόμενο Καφενείο

 

*Όλες τις ημέρες θα υπάρχει βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων/Distro (από την ομάδα βιβλίου/αρχείου “Kιτάπι”) και Bar στο χώρο της Kατάληψης.

Κατάληψη Ευαγγελισμού – Θεοτοκοπούλου 18, Ηράκλειο Κρήτης.

 

ια περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα ραντεβού για Tattoo & piercing στο link : https://www.facebook.com/events/1526731557805489/?ref=newsfeed και στο email της Κατάληψης.

Επικοινωνία : https://evagelismos.squat.gr | email: evagelismos.squat@espiv.net

Μονοήμερη απεργία πείνας του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Α.Δ. Θάνου Χατζηαγγέλου, στο πλευρό των 11 επαναστατών-ριών

 

Νίκη στην απεργία πείνας των 11 Τούρκων επαναστατών-ριών

Πολιτική ανταπόκριση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ. Χατζηαγγέλου, στο κάλεσμα για μονοήμερη απεργία πείνας των συντρόφων και συντροφισσών του Λαϊκού Μετώπου.

Εδώ και 50 μέρες, οι 11 Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες του Λαϊκού Μετώπου μάχονται με υποθήκη το ίδιο τους το σώμα, ενάντια στο μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνουν τόσο ως πολιτικοί πρόσφυγες, όσο και ως στρατευμένοι επαναστάτες στο δίκιο του λαϊκού απελευθερωτικού πολέμου.

Η ίδια η επιχείρηση στα Σεπόλια και τα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, όπως και η μετέπειτα εκδικητική μεταχείρισή τους με το διαμοιρασμό σε διάφορες φυλακές, τις επιθέσεις από μπάτσους και σωφρονιστικούς αλλά και τη βαριά καταδίκη σε 333 χρόνια σύνολο, αποτελούν τα διαπιστευτήρια φιλίας και συνεργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το πρόσωπο του φασίστα Ερντογάν. Είναι η σφραγίδα στην ενότητα των δυνάμεων του φασισμού και του ιμπεριαλισμού που πνίγουν στο αίμα τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι μάχες της επαναστατικής βάσης για Δικαιοσύνη, Ζωή και Ελευθερία είναι μονόδρομος για την προλεταριακή σύγκρουση με την Τυραννία. Είναι το αδιαπραγμάτευτο καθήκον όσων υπερασπίζονται τη θεωρία μέσα από την πράξη. Μέσα στο χειμώνα της παραίτησης, της απαξίας και της ανακωχής, οι φλογερές καρδιές που χτυπούν για την Επανάσταση μαθαίνουν να πάλλονται ΜΑΖΙ, να μάχονται ΜΑΖΙ, να πέφτουνε ΜΑΖΙ.

Συντρόφισσες Hazal και Harika

Σύντροφοι Halil, Sadi, Burak, Sinan, Hasan, Anil, Ismail, Sinan Oktay, Ercan

Χαιρετίζω τον αγώνα σας με τα λόγια της αντάρτισσας Nathalie Menigon, γιατί στο ήθος και τη συνείδησή σας βλέπω

Την ευαισθησία των κομμουνιστών

Το δίκιο του αγώνα σας

Την απλότητα του θάρρους σας

Τη δύναμη των επαναστατικών σας πεποιθήσεων

Τη μαχόμενη ανθρωπιά σας

Την αγάπη σας για τη ζωή

Την αγάπη σας για την ελευθερία

Το γέλιο σας, δυνατό και καθαρό, που αντηχεί

στ’ αυτιά μας σαν την ελπίδα

ενός προλεταριακού κόσμου.

Ψυχή και σώμα, όλα στον αγώνα

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

25/11/2022

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Ντουγρού.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΤΟΥΓΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΑΤΟΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ.

Η εκκένωση της κατάληψης Ντουγρού το πρωί της 31/10/2022 είναι ένα μέρος του στρατηγικού σχεδιασμού του κράτους. Η επίθεση στις καταλήψεις και στον κόσμο του αγώνα είναι μέρος της όξυνσης του κοινωνικού-ταξικού πολέμου. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αρχιτέκτονες και τις αρχιτεκτόνισσες της ουτοπίας που υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται μαχητικά τη δομή τους.

Αλληλεγγύη στα συλληφθέντα άτομα σε Λάρισα και Πάτρα.

Αλληλεγγύη στους 10 διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι.

Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μεσολογγίου, είναι προγραμματισμένη η δίκη των δέκα αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι που συνελήφθησαν στις 18/09/2018 στο Αγρίνιο μετά από την αντιφασιστική πορεία μνήμης και αντίστασης για τη συμπλήρωση των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα Τάγματα Εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης χρυσής αυγής. Η μαζική πορεία εκείνη της ημέρας αντιμετωπίστηκε με αναβαθμισμένη και λυσσαλέα επίθεση από την πλευρά της αστυνομίας. Μια επίθεση η οποία εντεινόταν καθώς το σώμα της πορείας προσπαθώντας να ανασυγκροτηθεί επέστρεφε προς την κεντρική πλατεία της πόλης. Αποτέλεσμα της δολοφονικής δράσης των ένστολων καθαρμάτων ήταν ο τραυματισμός της 19χρονης τότε κοπέλας. Κι όπως έχει μετατρέψει το κράτος σε φυσικό κι επόμενο, αντί να διώκονται οι ασύδοτοι δολοφόνοι και βασανιστές της αστυνομίας και οι εντολοδόχοι τους, για την επιχείρηση σε μια πλατεία κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, από γονείς με μωρά και μικρά παιδιά, μαθητές/-τριες, μέχρι ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, σύρονται στα δικαστήρια οι αγωνιστές. Η βιομηχανία διώξεων από μπάτσους και εισαγγελείς, εκτός από την απόπειρα ηθικής και οικονομικής εξόντωσης των αγωνιζομένων κομματιών της κοινωνίας, στοχεύει στο να αποδυναμώσει την παρουσία μας στο δρόμο. Απάντηση μας η είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των τοπικών αντιφασιστικών αγώνων.

 Με τη λεηλασία του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της υγείας και της εκπαίδευσης, με αναδιαρθρώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, με τα αδηφάγα σχέδια επιπλέον καταστροφής της φύσης, για δήθεν αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, με την επιπλέον επίθεση στους εργαζόμενους, στους έγκλειστους μέσω του νέου σωφρονιστικού κώδικα, με τη συνεχιζόμενη επίθεση στις δομές του αγώνα  και ταυτόχρονα με την αναβάθμιση αστυνομίας, δικαστικών και στρατού το μήνυμα είναι σαφές: Ας διαλυθεί η κοινωνία, αρκεί να υπάρχει ένας μπάτσος να δείρει, ένας δικαστικός να επιβάλλει ποινές και ένας στρατηγός να στείλει κόσμο να σκοτωθεί. Όμως, για άλλη μια φορά, οι αγώνες για ζωή και ελευθερία θα σταθούν εμπόδιο στις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου. Κόντρα, λοιπόν, στη γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας, μέσω οικονομικής, υγειονομικής, ενεργειακής, επισιτιστικής και οποιασδήποτε άλλης κρίσης, σπάμε τους κλοιούς της απομόνωσης διατηρώντας ανοιχτό τον ορίζοντα της γενίκευσης της ανατρεπτικής δράσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι

ΔΙΚΗ: 7 Νοεμβρίου 2022 , ώρα 09:00 π.μ. Μεσολόγγι

Κατάληψη Apertus Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70 Apertus.squat.gr

Εκδήλωση του Αντιφασιστικού Συντονισμού στον χώρο της κατάληψης Apertus.

Αλληλεγγύη στους 10 διωκόμενους Αντιφασίστες. Σάββατο 5/11/2022 19:30 Ενημέρωση για τις διώξεις μετά την αντιφασιστική πορεία το Σεπτέμβρη του 2018. Θα ακολουθήσει ρεμπέτικο live οικονομικής ενίσχυσης των διωκόμενων αγωνιστών. Στο χώρο της κατάληψης Apertus-Καλυβίων 70 Δευτέρα 7/11/2022 9.00 π.μ. Δικαστήρια Μεσολογγίου.

Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μεσολογγίου, θα ξεκινήσει η δίκη των δέκα αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι που συνελήφθησαν στις 18/09/2018 στο Αγρίνιο μετά από την αντιφασιστική πορεία μνήμης και αντίστασης για τη συμπλήρωση των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης χρυσής αυγής. Από αυτές τις συλλήψεις, οι έξι προέκυψαν μετά τη διάλυση της εν λόγω πορείας από την αστυνομία, ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις πραγματοποιήθηκαν τις επόμενες μέρες ύστερα από την «ταυτοποίηση των υπόπτων» από διάφορους μπάτσους. Φυσικά το κατηγορητήριο είναι στημένο από την αστυνομία λέξη προς λέξη, σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο των ίδιων των διωκόμενων όσο και του κόσμου που κατεβαίνει στο δρόμο και αντιστέκεται.

Μετά τις συλλήψεις, τις επόμενες τρεις μέρες πραγματοποιήθηκαν δυναμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Αγρινίου, μέχρι και ο τελευταίος διωκόμενος να αφεθεί ελεύθερος με αυστηρούς όμως περιοριστικούς όρους. Ανάμεσα στους συλληφθέντες υπήρχαν και δυο ανήλικοι μαθητές των οποίων η επιλογή τους να συμμετέχουν σε πορεία για τον Φύσσα αρκούσε για να μείνουν 48 ώρες στα κρατητήρια με προφανή στόχο τον εκφοβισμό τους και τη νουθεσία για να μη συμμετέχουν ξανά σε κοινωνικές δράσεις.

Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο γεγονός που σημάδευσε την ημέρα, δηλαδή τον τραυματισμό της 19χρονης τότε κοπέλας. Ένας τραυματισμός που όσο και αν πολλοί προσπάθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τον αποδώσουν στο αντιφασιστικό κίνημα της πόλης, με στόχο τη συκοφάντηση και την αποπολιτικοποίησή του, 4 χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε με σιγουριά, πως δεν τα κατάφεραν. Το αντιφασιστικό κίνημα δε φοβήθηκε ούτε στιγμή, δεν έπαψε να βρίσκεται στον δρόμο και να ενώνει τη φωνή του με τον κόσμο που αγωνίζεται. Άλλωστε ο ηθικός και φυσικός αυτουργός που προξένησε αυτό το τόσο οδυνηρό γεγονός, ( όπως και πάρα πολλά άλλα ), οδηγώντας μια μικρή κοπέλα και τους οικείους της σε μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, δεν είναι παρά η ίδια η αστυνομία, η λυσσαλέα και η δολοφονική της επίθεση που πραγματοποίησε εκείνη τη μέρα σε μια πλατεία κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, από γονείς με μωρά και μικρά παιδιά, μαθητές/-τριες, μέχρι ανθρώπους μεγάλης ηλικίας.

Σε μια περίοδο που το κράτος επιλέγει να επιτεθεί ακόμη περισσότερο στον κόσμο του αγώνα,να συνεχίσει το σχέδιο της εκκένωσης των καταλήψεων, να αντιμετωπίσει με τον πιο εκδικητικό τρόπο τους πολιτικούς κρατουμένους και τους μετανάστες, να επιτεθεί, να ξυλοκοπήσει και να συλλάβει φοιτητές και διαδηλωτές που αντιστέκονται στην επιβολή του δόγματος νόμος και τάξη στα πανεπιστήμια και παντού, στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι. Μια αλληλεγγύη που η πιο ουσιαστική έκφρασή της είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των ίδιων των τοπικών αντιφασιστικών αγώνων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες.

Σάββατο 5/11/2022 19:30.

Ενημέρωση για τις διώξεις μετά την αντιφασιστική πορεία το Σεπτέμβρη του 2018. Θα ακολουθήσει ρεμπέτικο live οικονομικής ενίσχυσης των διωκόμενων αγωνιστών.

Στο χώρο της κατάληψης Apertus-Καλυβίων 70.

Δευτέρα 7/11/2022 9:00 π.μ. Δικαστήρια Μεσολογγίου.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

 

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα σαν βέλος για να τρυπήσει τα τείχη του 41bis(+eng)

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στον αναρχικό αντάρτη Alfredo Cospito, που πραγματοποιεί απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης 41bis.

Για κάποιους η συνοχή της συντροφικότητας χτίζεται πάνω στις κοινές θέσεις ή στις φιλοσοφικές κορόνες. Σε μία κενή διάσταση όπου τα κοινά λόγια απέχουν από την πράξη. Στον ανταρτοπόλεμο συντρόφους μας κάνει η κοινή στράτευση, οι επιλογές, οι εχθροπραξίες πίσω από το ανάχωμα του αναρχικού αγώνα. και όταν μας τυλίγουν οι αλυσίδες, η κοινή μας συνιστώσα είναι η συνενοχή, η πολιτική ευθύνη, η αμετανόητη σταθερότητα στα ίδια μονοπάτια. Είναι η προσήλωση στο βάδισμα του δρόμου της φωτιάς.

Ο αναρχικός αντάρτης πόλεων Alfredo Cospito βρίσκεται αιχμάλωτος στα κάτεργα του ιταλικού κράτους από το 2012. Έχει αναλάβει με περηφάνεια την πολιτική ευθύνη για τον πυροβολισμό του CEO της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, ενέργεια που πραγματοποιήθηκε από τον Πυρήνα Όλγα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI-IRF). Έκτοτε παραμένει αμετανόητος εχθρός της τυραννίας. Οι συνεχείς διώξεις προς το πρόσωπό του, το καθεστώς εξαίρεσης και οι περιορισμοί παρότι εντείνουν συνεχώς την απομόνωσή του, τόσο από το κοινωνικό όσο και από το πολιτικό-συντροφικό του περιβάλλον, δεν λυγίζουν την εξεγερτική θέληση του Alfredo, τη δίψα του συντρόφου για νέες στιγμές ανταρσίας. Από το 2016 κάτω από τη σκεπή της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης Scripta Manent, o Alfredo κατηγορείται για τον ηγετικό ρόλο της FAI, ποινή που κατ’ ουσίαν στοχεύει στην ισόβια αιχμαλωσία του. Και όμως με το ίδιο πάθος υπερασπίζεται την Αναρχία της πράξης. Την Αναρχία που εχθρεύεται την εξουσία και τους ηγεμόνες, την Αναρχία που οπλίζεται και επιτίθεται.

Σήμερα η Τυραννία στέλνει ένα βήμα πιο βαθιά στους τσιμεντένιους τάφους της αιχμαλωσίας τον Alfredo, απομονώνοντάς τον στο καθεστώς 41bis, το θεμέλιο λίθο της αισθητηριακής απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του ιταλικού κράτους. Απέναντι στο νέο καθεστώς εξαίρεσης ο σύντροφος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από 20 Οκτώβρη, ενώ στο πλευρό του πλέον τάσσεται αλληλέγγυα και ο απεργός πείνας Juan Sorroche. Γιατί η Αναρχία δεν ζητιανεύει, μάχεται μέχρι τέλους.

Στρατευτήκαμε πίσω από τα αναχώματα του ανταρτοπόλεμου γιατί για εμάς η Αναρχία είναι η σύγκρουση με το υπάρχον, με τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Οργανώνουμε πυρήνες άμεσης δράσης γιατί αποζητούμε τη ρήξη και τις αντιεξουσιαστικές εχθροπραξίες, εδώ και τώρα. Δεν είμαστε ούτε ρήτορες σε αμφιθέατρα, ούτε φιλόσοφοι σε ατέρμονους κύκλους συζητήσεων. Έχουμε το όραμα και την ανάγκη για τη συνολική ανατροπή του κρατισμού και της καπιταλιστικής δικτατορίας, που ανα-παράγει συνεχώς κοινωνικοοικονομικές κρίσεις. Έχουμε τη θέληση και την αποφασιστικότητα να αντισταθούμε, να αντιπαρατεθούμε με την κυριαρχία, να επιτεθούμε για να αποσταθεροποιήσουμε την καθεστωτική και κοινωνική ειρήνη.

Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα, με την ίδια οξυδέρκεια έχουμε το θάρρος και το θράσος να υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας. Να υπηρετούμε τις ίδιες αξίες. Σε μία εποχή αφοπλισμού και παραίτησης, έχουμε την πολιτική ευθύνη να οπλίσουμε την Αναρχία μέσα από την προπαγάνδα της πράξης. Ο σύντροφος Alfredo είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ρεύματος και εμείς, υπηρετώντας τη διεθνή κοινότητα των αναρχικών αιχμαλώτων, στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε την ίδια την αναγκαιότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Για τώρα και για πάντα, αμετανόητα στρατευμένοι στην πρώτη γραμμή. Γιατί Αναρχία σημαίνει Επίθεση.

Σύντροφε Alfredo κράτα γερά – η ελευθερία είναι μέσα μας.

Δύναμη στους αμετανόητους αιχμαλώτους του ιταλικού κράτους.

Δεν ξεχνάμε την ένοπλη συντρόφισσα Ντιάνα Μελάτσι, την πρώτη νεκρή αντάρτισσα στο καθεστώς απομόνωσης 41bis που φυλακίστηκε για τη συμμετοχή στην ανασυγκρότηση των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
27/10/2022

 

A message like an arrow tearing down the walls of 41bis

A solidarity message from captive member of the Organization Anarchist Action to anarchist guerilla Alfredo Cospito, who is on a hunger strike against isolation regime 41bis.

For some, the cohesion of comradeship is built on shared positions or philosophical opinions. In an empty dimension where common words are far from action. In the guerilla war what makes us comrades is the common enlistment in this war, the choices, the hostilities behind the mound of the anarchist struggle. And when we are wrapped in chains our common component is complicity, political responsibility, unrepentant stability in the same paths. It is the dedication to the pace of the path of fire.

Urban guerilla anarchist Alfredo Cospito has been held captive in the prisons of the Italian state since 2012. He has proudly claimed political responsibility for the shooting of Ansaldo Nucleare’s CEO, Roberto Adinolfi, an action carried out by the Olga Core of the Informal Anarchist Federation (FAI- IRF). Since then he has remained an unrepentant enemy of tyranny. The constant persecutions against him, the status of exception and the restrictions, although they constantly intensify his isolation, both from his social and from his political-social environment, they do not bend Alfredo’s rebellious will, his thirst for new moments of rebellion. Since 2016, under the cover of the anti-terrorist operation Scripta Manent, Alfredo has been accused of leading the FAI, a sentence that essentially aims at his life imprisonment. And yet he still defends the Anarchy of action. Anarchy that is hostile towards power and people of authority, Anarchy that arms itself and attacks.

Now Tyranny is sending Alfredo one step deeper into the concrete tombs of captivity, isolating him in the regime of 41bis, the cornerstone of sensory isolation in the Italian state’s maximum security prisons. Against the new exemption regime, the comrade has started a hunger strike since October 20, while the hunger striker Juan Sorroche now stands in solidarity with him. Because Anarchy does not beg, it fights to the end.

We enlisted behind the ramparts of the guerilla war because for us Anarchy is the conflict with the present itself, with the relations of power and exploitation. We are organizing direct action groups because we are looking for rupture and anti-authoritarian hostile actions, here and now. We are neither orators in auditoriums, nor philosophers in endless rounds of debates. We have the vision and the need for the total overthrow of statism and capitalist dictatorship, which constantly reproduces socio-economic crises. We have the will and determination to resist, to confront those of power, to attack in order to destabilize the regime and social peace.

Even through bars, with the same sagacity we have the courage and audacity to defend our choices. To serve the same values. Through a time of disarmament and resignation, we have a political responsibility to arm Anarchy through the propaganda of action. Comrade Alfredo is an integral part of this movement and we, serving the international community of anarchist prisoners, stand by his side because we thus defend the very necessity of anarchist guerrilla warfare. For now and forever, unrepentantly enlisted in the front line. Because Anarchy means to Attack.

Comrade Alfredo hold on tight – freedom is within us.

Power to the unrepentant prisoners of the Italian state.

We do not forget our comrade-in-arms Diana Melatsi, the first dead guerrilla in the 41bis isolation regime who was imprisoned for participating in the reconstruction of the Red Brigades.

Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action,
D wing, Korydallos’ prison
2710/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|George Ι. Abdallah: Άλλοτε ανθός άλλοτε αγκάθι (+eng,+fr)

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τις διεθνείς εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον σύντροφο George Ibrahim Abdallah.

Τι αξία έχει μία ελευθερία αφοπλισμένη, απογυμνωμένη από την αδιαλλαξία της επαναστατικής φλόγας; Αυτό είναι το ερώτημα που πλανιέται στο νου κάθε εξεγερμένης καρδιάς. Μία ελευθερία νεκρή, εκφυλισμένη και παραδομένη στους ιδιοτελείς σκοπούς της ανθρώπινης αδυναμίας. Και αν υπερασπίζεσαι με πάθος και ένταση την κάθε στιγμή της ζωής, οφείλεις πρώτα απ’ όλα να πολεμήσεις το θάνατο των αξιών. Το θάνατο της ηθικής. Οι ιδέες δεν θανατώνονται, κυοφορούνται σε επαναστατημένα σώματα που ακόμα και όταν θάβονται στο μπετό, ριζώνουν σαν σπόροι και αναρριχώνται ψηλά για να αναδύουν τον πιο όμορφο ανθό: τον ανθό της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60 όπου ξεσπούν αντάρτικες αντιστάσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις τόσο στο Βιετνάμ όσο και στην Παλαιστίνη. Και ενώ εκατοντάδες διεθνιστές στρατεύονται στις αντάρτικες μονάδες της Παλαιστινιακής αντίστασης, ένα νέο ρεύμα ένοπλης πάλης ξεσπά στις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Εκατοντάδες ένοπλοι πυρήνες οικοδομούν ένα μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο που μετατόπισε τον πόλεμο στην καρδιά των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Τη συνέπεια και μαζικότητα του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος πλαισιώνει ένα πλήθος ενεργειών ένοπλης προπαγάνδας: απαγωγές και εκτελέσεις στρατιωτικών, διπλωματών και πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών, βομβιστικές και εμπρηστικές επιθέσεις σε στρατόπεδα, νατοϊκές βάσεις, μιλιταριστικές και διοικητικές εγκαταστάσεις, σφαίρες σε πρεσβείες των ιμπεριαλιστών υφαίνουν το φάσμα της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Τα όπλα των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων ηχούν πλέον στην καρδιά του κτήνους.

Για τους επαναστάτες υπάρχουν δύο προορισμοί: η φυλακή ή ο θάνατος. Η ένοπλη αδιαλλαξία άφησε πίσω της δεκάδες συντρόφους, το αίμα των οποίων γέμισε το μελανοδοχείο της ιστορίας. Ένοπλοι σύντροφοι και συντρόφισσες έχασαν τη ζωή τους σε συμπλοκές με τους μπάτσους, όπως η πρώτη νεκρή μαχήτρια της RAF Petra Schelm, άλλοι σε αντιτρομοκρατικές επεμβάσεις όπως η Mara Cagol των Ερυθρών Ταξιαρχιών, άλλοι έσβησαν σε θανατηφόρες απεργίες πείνας όπως ο Bobby Sands του IRA, άλλοι δολοφονήθηκαν στα κελιά της αισθητηριακής απομόνωσης όπως οι νεκροί αντάρτες της RAF στο Stammheim. Ένοπλοι σύντροφοι πεθάναν κατά τη διάρκεια ενεργειών επαναστατικής βίας όπως ο Γιώργος Τσικούρης και η Elena Angeloni, ενώ εκατοντάδες μάρτυρες του επαναστατικού αγώνα παραδόθηκαν στην ανωνυμία της ιστορίας. Όσοι δεν αναμετρήθηκαν με το θάνατο, γέμισαν τα κάτεργα της τυραννίας. Βασανίστηκαν, κακοποιήθηκαν, θάφτηκαν στο μπετό για δεκαετίες. Κάποιοι νικήθηκαν. Κάποιοι πρόδωσαν τον αγώνα, υποτάχθηκαν, κατέδωσαν συντρόφους και υποδομές, συνθηκολόγησαν και καταδικάστηκαν από την ίδια την ιστορία για κάποιες ανάσες ελευθερίας που κουβαλούν ολάκερη την ασφυξία. Οι αληθινοί επαναστάτες έμειναν αλύγιστοι μέχρι τέλους υποστηρίζοντας αμετανόητα τον αγώνα.

“Ποιοι είναι οι τρομοκράτες; Είναι αυτοί που σκοτώνουν έναν νεαρό της Δυτικής Όχθης επειδή αντιστέκεται στην προσάρτηση της χώρας του από το Ισραήλ, είναι αυτοί που βομβαρδίζουν τους άμαχους πληθυσμούς του Νότιου Λίβανου, είναι αυτοί που σκοτώνουν τυφλά και τολμούν να επικαλούνται μία δήθεν “κατάπαυση πυρός”. Εμείς χτυπάμε αυτούς που οργανώνουν τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Εμείς διασφαλίζουμε τη ζωή των αθώων, ακόμα και με κίνδυνο της δικής μας ασφάλειας.(…) Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε. Είναι επίσης δικαίωμά μας να χτυπάμε τον ιμπεριαλισμό παντού όπου ενσκήπτει και ειδικότερα εκεί όπου επωφελείται από την πολιτική στήριξη της υπάρχουσας κυβέρνησης”.

FARL

Ο σύντροφος George Ibrahim Abdallah είναι και αυτός ένα από τα κύματα αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Γεννήθηκε στον Λίβανο όπου και ωρίμασε πολιτικά. Στρατεύθηκε στις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συμβάλλοντας από νεαρός ακόμα στη μαχητική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό. Το 1980 η κατοχή του Νότιου Λίβανου από το Ισραήλ και τους συμμαχικούς μισθοφόρους της Δύσης οδήγησε τον George I. Abdallah και άλλους αγωνιστές στην οικοδόμηση της οργάνωσης Λιβανέζικες Επαναστατικές Ένοπλες Φράξιες – FARL, μεταφέροντας την ένοπλη αντίσταση στην καρδιά του ιμπεριαλισμού.

Παρότι η αρχική του σύλληψη το 1984 αφορούσε την κατοχή πλαστών εγγράφων, το 1986 παραπέμφθηκε σε ειδικό δικαστήριο κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις του στρατιωτικού ακόλουθου της Αμερικάνικης Πρεσβείας στο Παρίσι Charles R. Ray και του Ισραηλινού μυστικού πράκτορα της Mossad Yacov Barismantov. Ενέργειες που πραγματοποίησαν οι  FARL ως αντίποινα στην εμπλοκή της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην επιχείρηση “Ειρήνη στη Γαλιλαία” από τον Ισραηλινό στρατό το 1982, για το τσάκισμα των αντιστάσεων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – OLP. Έκτοτε (και ενώ από το 1999 δικαιούται διακοπή ποινής) βρίσκεται αιχμάλωτος στα γαλλικά κολαστήρια 38 χρόνια. Αλύγιστος, αμετανόητος, ακούραστος, “ένας αδυσώπητος και αποφασισμένος μαχητής” όπως τον χαρακτηρίζει η απορριπτική απόφαση του εφετείου του Παρισιού το 2009. Έχοντας απέναντί του την εγχώρια και διεθνή τρομοκρατία, καθώς Ισραήλ και ΗΠΑ πιέζουν συνεχώς για την καθολική αιχμαλωσία του με τους δεύτερους να παρίστανται ακόμα και ως πολιτική αγωγή στο ειδικό δικαστήριο, ο σύντροφος αποτελεί σημαία του αμετάκλητου αγώνα για τη διεθνή επανάσταση.

Στο πρόσωπο του συντρόφου μας George I. Abdallah βλέπουμε την ασίγαστη θέληση που αντλεί το επαναστατικό δίκαιο.  Βλέπουμε την πίστη και την προσήλωση στην αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής αντίστασης έξω από τα αφοπλισμένα μονοπάτια του ρεφορμισμού και της συνθηκολόγησης. Βλέπουμε το επαναστατικό καθήκον ενός αλώβητου αγωνιστή να υπερασπιστεί την ιστορική ευθύνη της ένοπλης διαδρομής με κάθε κόστος, μακριά από τις εκπτώσεις και τις συμβάσεις του υπερεγώ. Και έπειτα βλέπουμε το δικό μας καθήκον απέναντι στην ιστορία των αγώνων να μην παραδώσουμε τα όπλα, να μην υποχωρήσουμε, να μην ξεχάσουμε τον επαναστατικό πόλεμο και τους αιχμαλώτους του.

Για τα υπερεθνικά αντιτρομοκρατικά επιτελεία οι αμετανόητοι αιχμάλωτοι επαναστάτες αποτελούν τρόπαιο της καταστολής. Ο George I. Abdallah, ο αμετανόητος αναρχικός αντάρτης Claudio Lavazza, τα φυλακισμένα μέλη της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, οι Τούρκοι επαναστάτες αλλά και οι αμετανόητοι Ερυθροταξιαρχίτες, ο σύντροφος Jean-Marc Rouillan της Action Directe, που παρότι αποφυλακίστηκαν, βρίσκονται μόνιμα σε καθεστώτα επιτήρησης και καταστολής, θα βρίσκονται ισόβια στο στόχαστρο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού ως αμετάπειστοι εχθροί του. Για εμάς οι διαδρομές τους στο τότε και στο τώρα είναι η αιτία και η αφορμή για τις μάχες που έπονται. Ο σύντροφος George I. Abdallah είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας εποχής γεμάτη φωτιά και μολύβι και η απελευθέρωσή του είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά.

Σύντροφε George,

Ίσως και εσύ να έχεις ξεχάσει την ασχήμια αυτού του κόσμου. Σε τόπους μακρινούς απ’ τα κελιά μας έχει χαθεί η λάμψη. Το πράσινο ολοένα και σβήνει απ’ τα βουνά και τα δάση. Τα ποτάμια χάνουν την ορμή τους, στερεύουν. Ο ουρανός γεμίζει όλο και περισσότερους λεκέδες που σκορπίζουν θάνατο. Τα πουλιά στέκουν βουβά, με τη σιωπή που καλύπτει τις σύγχρονες μητροπόλεις. Ο κόσμος μας έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο. Και το γκρίζο απ’τα μπετά μας ξεχύνεται όλο και περισσότερο στις πόλεις-φυλακές. Ξέρεις σύντροφε, ίσως τελικά να είμαι και εγώ πολύ μικρός για να σταθώ δίπλα σου. Και όμως, με το χέρι στην καρδιά, θα ‘ρθει για όλους μας η μέρα που θα ξαναζωγραφίζουμε με χρώματα.

Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης

Δύναμη στους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους που πραγματοποιούν απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς διοικητικής κράτησης που φυλακίζει, προληπτικά και χωρίς κατηγορητήριο, αγωνιστές

Καμιά μετάνοια μπροστά στην αναγκαιότητα να αλλάξει αυτός ο κόσμος

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

19/10/22

 

George Abdallah : Parfois une fleur, parfois une épine

Salutation du membre captif de l’Organisation d’action anarchiste pour les événements de solidarité internationale avec le camarade George Ibrahim Abdallah.

Quelle est la valeur d’une liberté désarmée, dépouillée de l’intransigeance de la flamme révolutionnaire ? C’est la question qui plane dans l’esprit de tout cœur rebelle. Une liberté morte, dégénérée et livrée aux fins égoïstes de la faiblesse humaine. Et si vous défendez avec passion et intensité chaque moment de la vie, vous devez d’abord combattre la mort des valeurs. La mort de la moralité. Les idées ne sont pas mises à mort, elles sont en gestation dans des corps rebelles qui, même enterrés dans le béton, s’enracinent comme des graines et montent haut pour faire germer la plus belle des fleurs : la fleur de la libération sociale.

C’est au milieu des années 60 que la résistance de la guérilla contre les mouvements impérialistes a éclaté au Vietnam et en Palestine. Et tandis que des centaines d’internationalistes sont recrutés dans les unités de guérilla de la résistance palestinienne, un nouveau courant de lutte armée éclate dans les métropoles européennes. Des centaines de cellules armées construisent un front révolutionnaire combatif qui a déplacé la guerre au cœur des centres impérialistes. La cohérence et la massivité du mouvement militant anti-guerre s’accompagnent d’une multitude d’actions de propagande armée : enlèvements et exécutions de soldats, de diplomates et d’agents des services de renseignement étrangers, bombardements et incendies de camps, de bases de l’otan, d’installations militaristes et administratives, balles dans les ambassades impérialistes tissent le spectre de la propagande par l’action. Les canons des mouvements anticoloniaux résonnent désormais au cœur de la bête.

Pour les révolutionnaires, il y a deux destinations : la prison ou la mort. L’intolérance armée a laissé derrière elle des dizaines de compagnons dont le sang a rempli l’encrier de l’histoire. Des compagnons armés sont morts dans des bagarres avec les flics, comme la première combattante de la RAF Petra Schelm ; d’autres sont morts dans des opérations antiterroristes comme Mara Cagol des Brigades rouges ; d’autres ont été tués dans des grèves de la faim meurtrières comme Bobby Sands de l’IRA ; d’autres encore ont été assassinés dans des cellules d’isolement sensoriel comme les guérilleros de la RAF morts à Stammheim. Des compagnons armés sont morts lors d’actes de violence révolutionnaire, comme George Tsikouris et Elena Angeloni, tandis que des centaines de témoins de la lutte révolutionnaire ont été relégués dans l’anonymat de l’histoire. Ceux qui n’ont pas affronté la mort ont rempli les tombes de la tyrannie. Ils ont été torturés, maltraités, enterrés dans du béton pendant des décennies. Certains ont été vaincus. Certains ont trahi la lutte, se sont rendus, ont trahi leurs compagnons et les infrastructures, ont capitulé et ont été condamnés par l’histoire elle-même pour quelques souffles de liberté qui ont porté toute la suffocation. Les vrais révolutionnaires sont restés impassibles jusqu’à la fin, soutenant la lutte de manière impénitente.

“Qui sont les terroristes ? Ce sont eux qui tuent un jeune homme en Cisjordanie pour avoir résisté à l’annexion de son pays par Israël, ce sont eux qui bombardent les populations civiles du Sud-Liban, ce sont eux qui tuent aveuglément et osent appeler à un soi-disant “cessez-le-feu”. Nous frappons ceux qui organisent le génocide du peuple palestinien. Nous sauvegardons la vie des innocents, même au risque de notre propre sécurité.(…) C’est notre droit de nous défendre. C’est aussi notre droit de frapper l’impérialisme partout où il entre et surtout là où il bénéficie du soutien politique du gouvernement en place.”

FARL

Le camarade George Ibrahim Abdallah est également l’une des vagues de cette mer agitée. Il est né au Liban où il a mûri politiquement. Il s’est engagé dans les rangs du Front populaire de libération de la Palestine, contribuant dès son plus jeune âge à la lutte militante contre l’impérialisme et le sionisme. En 1980, l’occupation du Sud-Liban par Israël et les mercenaires occidentaux alliés a conduit Georges I. Abdallah et d’autres combattants à créer les Fractions armées révolutionnaires libanaises – FARL, portant la résistance armée au cœur de l’impérialisme.

Bien que sa première arrestation en 1984 ait eu lieu pour possession de faux documents, il a été traduit devant un tribunal spécial en 1986, accusé des exécutions de l’attaché militaire de l’ambassade américaine à Paris Charles R. Ray et de l’agent secret du Mossad israélien Yacov Barismantov. Actions menées par les FARL en représailles à l’implication de la France et des USA dans l’engagement de l’armée israélienne dans l’opération Paix en Galilée en 1982 pour écraser la résistance de l’Organisation de Libération de la Palestine – OLP. Depuis lors (et bien qu’il ait droit à une peine avec sursis depuis 1999), il est prisonnier dans les enfers français depuis 38 ans. Inébranlable, impénitent, infatigable, “un combattant acharné et déterminé” comme le décrit le renvoi de la Cour d’appel de Paris en 2009. Confronté au terrorisme national et international, alors qu’Israël et les États-Unis font constamment pression pour sa capture universelle, ces derniers assistant même au tribunal spécial en tant que procureur, le compagnon est un étendard de la lutte irréversible pour la révolution internationale.

En la personne de notre compagnon George I. Abdallah, nous voyons la volonté inébranlable qui puise dans le droit révolutionnaire.  Nous voyons la foi et l’engagement envers la nécessité d’une résistance radicale en dehors des voies désarmées du réformisme et de la capitulation. Nous voyons le devoir révolutionnaire d’un militant indemne de défendre à tout prix la responsabilité historique de la voie armée, loin des rabais et des conventions du surmoi. Et nous voyons alors notre propre devoir envers l’histoire des luttes de ne pas rendre les armes, de ne pas battre en retraite, de ne pas oublier la guerre révolutionnaire et ses prisonniers.

Pour les états-majors anti-terroristes transnationaux, les révolutionnaires capturés impénitents sont un trophée de la répression. George I. Abdallah, les membres emprisonnés du 17 novembre et de la Lutte Révolutionnaire, les révolutionnaires turcs mais aussi les impénitents Brigades Rouges, le compagnon Jean-Marc Rouillan d’Action Directe, qui, bien que libérés de prison, sont en permanence sous surveillance et répression, seront dans le collimateur du fascisme et de l’impérialisme à vie comme ses ennemis impénitents. Pour nous, leurs voyages dans le passé et le présent sont la cause et l’occasion des batailles à venir. Le camarade George I. Abdallah fait partie intégrante d’une ère de feu et de plomb, et sa libération est un compte ouvert pour chaque individu.

Compagnon George,

Peut-être que toi aussi tu as oublié la laideur de ce monde. Dans des endroits éloignés de nos cellules, la lueur a disparu. Le vert s’estompe dans les montagnes et les forêts. Les rivières perdent leur élan, s’assèchent. Le ciel se remplit de plus en plus de taches qui dispersent la mort. Les oiseaux restent muets, avec le silence qui recouvre les métropoles modernes. Notre monde est devenu un vaste cimetière. Et le gris de notre béton se répand de plus en plus dans nos villes-prisons. Tu sais, camarade, je suis peut-être trop jeune pour me tenir à tes côtés. Et pourtant, la main sur le cœur, le jour viendra pour nous tous où nous peindrons à nouveau avec des couleurs.

Victoire aux armes de la résistance palestinienne

Force aux prisonniers palestiniens en grève de la faim contre le régime de détention administrative qui emprisonne, à titre préventif et sans charge, des militants.

Pas de regrets face à la nécessité de changer ce monde

 

Thanos Hatziangelou, membre prisonnier de l’Organisation Action Anarchiste

Quartier 4, Prison de Korydallos

19/10/22

 

George Ibrahim Abdallah: sometimes a flower, sometimes a thorn

Greeting of Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action for international solidarity events to the comrade George Ibrahim Abdallah.

What is the value of a freedom disarmed, stripped of the intransigence of the revolutionary flame? This is the question that wanders in the mind of every rebellious heart. A freedom dead, degenerate and surrendered to the selfish ends of human weakness. And if you defend with passion and intensity every moment of life, you must first of all fight the death of values. The death of morality. Ideas are not killed, they are conceived in revolutionary bodies that even when buried in concrete,they root like seeds and climb up to present the most beautiful flower: the flower of social liberation.

It was in the mid-1960s that guerrilla resistance against imperialist movements evolved in both Vietnam and Palestine. And while hundreds of internationalists are enlisting in the guerrilla nuclei of the Palestinian resistance, a new wave of armed struggle is breaking out in European metropolises. Hundreds of armed cells build a fighting revolutionary front that has taken the war to the heart of the imperialist centers. The consistency and massiveness of the militant anti-war movement is accompanied by various armed propaganda actions: kidnappings and executions of soldiers, diplomats and agents of foreign secret services, bombing and arson attacks on camps, NATO bases, military and administrative facilities, bullets in the imperialist’s embassies weave the spectrum of propaganda through action. The weapons of the anti-colonialist movements now sound in the heart of the beast.

For revolutionaries there are two destinations: prison or death. The armed intransigence left behind dozens of comrades, whose blood filled the inkwell of history. Comrades in arms lost their lives in clashes with the cops, such as the first dead RAF fighter Petra Schelm, others in counter-terrorist operations such as Mara Cagol of the Red Brigades, others perished in deadly hunger strikes such as the IRA’s Bobby Sands, others murdered in the sensory isolation cells like the dead RAF insurgents at Stammheim. Comrades of the armed struggle died during actions of revolutionary violence such as Giorgos Tsikouris and Elena Angeloni, while hundreds of witnesses of the revolutionary struggle consigned themselves to the anonymity of history. Those who did not face death, filled the dungeons of tyranny. They were tortured, abused, buried in concrete for decades. Some were defeated. Some betrayed the struggle, submitted, snitched on comrades and infrastructures, capitulated and were condemned by history itself for some breaths of freedom that carry suffocation itself. The true revolutionaries stood firm to the end unrepentantly supporting the struggle.

“Who are the terrorists? They are the ones who kill a young man in the West Bank for resisting the annexation of his country by Israel, they are the ones who bomb the civilian populations of South Lebanon, they are the ones who kill blindly and dare to invoke a so-called “cease” fire”. We strike those who organize the genocide of the Palestinian people. We secure the lives of the innocent, even at the risk of our own safety.(…) It is our right to defend ourselves. It is also our right to strike imperialism everywhere where it takes plaec and especially where it benefits from the political support of the existing government”.

FARL

Comrade George Ibrahim Abdallah is also one of the waves of this stormy sea. He was born in Lebanon where he politicallymatured . He enlisted in the ranks of the Popular Front for the Liberation of Palestine contributing from a young age to the militant struggle against imperialism and Zionism. In 1980 the occupation of Southern Lebanon by Israel and allied Western mercenaries led George I. Abdallah and other militants to build the organization Lebanese Revolutionary Armed Factions – FARL, taking armed resistance to the heart of imperialism.

Even though his initial arrest in 1984 was regarded possession of forged documents, in 1986 he was brought before a special court and was accused of the executions of the military attaché of the American Embassy in Paris Charles R. Ray and the Israeli Mossad secret agent Yacov Barismantov. Actions carried out by the FARL in retaliation for the involvement of France and the US in Operation “Peace in Galilee” by the Israeli army in 1982, to crush the resistance of the Palestine Liberation Organization – PLO. Since then (and since 1999 he has been entitled to a suspended sentence) he has been imprisoned in the French dungeons for 38 years. Unyielding, unrepentant, tireless, “a relentless and determined fighter” as described by the Paris appeals court’s rejection in 2009. Facing domestic and international terrorism, as Israel and the US constantly push for his universal captivity with the latter even being present as a civil suit in the special court, the comrade is a symbol of the irrevocable struggle for the international revolution.

In the face of our comrade George I. Abdallah we see the indomitable will that the revolutionary law draws. We see faith and commitment to the necessity of radical resistance outside the disarmed paths of reformism and capitulation. We see the revolutionary duty of an unscathed fighter to defend the historical responsibility of the armed path at all costs, away from the discounts and conventions of the superego. And then we see our own duty to the history of struggle not to lay down arms, not to retreat, not to forget the revolutionary war and its prisoners.

For international anti-terrorist forces, unrepentant captured rebels are a trophy of repression. George I. Abdallah, the unrepentant anarchist rebel Claudio Lavazza, the imprisoned members of November 17 and the Revolutionary Struggle, the Turkish revolutionaries but also the unrepentant Red Brigade prisoners, comrade Jean-Marc Rouillan of Action Directe, who, although released, are permanently in regimes of surveillance and repression, will be forever in the line of fire of fascism and imperialism as their implacable enemies. For us, their paths then and now are the cause and occasion for the battles that follow. Comrade George I. Abdallah is an integral part of an era full of fire and history and his release is an open case for each and every one of us.

Comrade George,

Maybe you have, also, forgotten of the ugliness of this world. In places far away from our cells, the shining is lost. Green is gradually fading from the mountains and forests. Rivers lose their momentum, they dry up. The sky is filled with more and more trash that spread death. The birds are muted, with the silence that covers modern metropolises. Our world has been become a vast graveyard. And the grey of our cements pours more and more into the prisonlike cities. You know, comrade, maybe I am, also, too small to stand beside you after all. And yet, hand on the heart, the day will come for us all when we will draw again with colours.

Victory to the arms of the Palestinian struggle

Power to the Palestinian prisoners who are on hunger strike against the administrative detention regime that preemptively imprisons activists without charge

No repentance while facing the necessity to change this world

 

Thanos Chatziangelou, imprisoned member of the Organisation Anarchist Action

D’ wing, Korydallos’ prison

19/10/2022

 

 

Για τη δίκη των συλληφθέντων τη νύχτα της 9/03/2021 στη Νέα Σμύρνη.

Στις 10/10/2022 στις 9:00 π.μ. ξεκινά στο μικτό ορκωτό δικαστήριο Αθηνών η δίκη των συλληφθέντων μετά τα εξεγερτικά γεγονότα της Νέας Σμύρνης.

Στις 9/3/2021 χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Ήταν τέτοια η οργή και η λύσσα των διαδηλωτών που έβαλαν έστω και προσωρινά στη θέση που τους αρμόζει τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους: Στη θέση του κυνηγημένου από τον κόσμο του αγώνα.

Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Ξυλοδαρμοί, συλλήψεις, απαγωγές, βασανιστήρια, προφυλακίσεις…Πιο συγκεκριμένα η συντρόφισσα Ε.Β. προσπαθώντας να αποτρέψει τον ξυλοδαρμό και τη σύλληψη αβοήθητου ατόμου, ξυλοκοπήθηκε ενώ δέχτηκε επίσης σεξουαλική παρενόχληση και απειλές βιασμού από ένστολα καθάρματα. Ο Άρης Π. και ο Όμηρος Μ. απήχθησαν την επόμενη μέρα από την αντιτρομοκρατική , βασανίστηκαν στη ΓΑΔΑ ενώ ο Ο.Μ. προφυλακίστηκε. Όλοι οι συλληφθέντες παρά την έλλειψη στοιχείων κατηγορούνται με ένα πακέτο κακουργηματικών πράξεων.

Αυτά που έγιναν όμως δεν είναι ούτε εικόνα από κάποιο σκοτεινό παρελθόν, ούτε από ένα δυσοίωνο μέλλον. Είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε ανεξαρτήτως δήθεν δοθέντων πατημάτων και προκλήσεων. Η αστυνομία καταστέλλει, βασανίζει, βιάζει και δολοφονεί στην υπηρεσία του κράτους και του κεφαλαίου. Δε θα εκδημοκρατιστεί ούτε θα γίνει καλύτερη. Από τις Η.Π.Α. και τη Γερμανία, από τη Νικαράγουα μέχρι την Ελλάδα το Ιράν και την Ινδονησία οι δυνάμεις καταστολής πνίγουν στο αίμα εξεγέρσεις και στις θάλασσες μετανάστριες και μετανάστες. Ο κόσμος του αγώνα, η οργάνωση των από τα κάτω, θα ανατρέψουν καθολικά το κράτος και το κεφάλαιο και θα κυνηγήσουν τους λακέδες τους.

ΝΑ ΑΝΤΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΔΙΟΧΕΤΕΥΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Ε.Β.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Συνέλευση για τον 1 χρόνο απο την κρατική δολοφονία του Ν.Σαμπάνη | 11/10 -ώρα:19:00 ,Κατάληψη Ευαγγελισμού

Συνέλευση για τον 1 χρόνο απο την κρατική δολοφονία του Ν.Σαμπάνη | 11/10 -ώρα:19:00 ,Κατάληψη Ευαγγελισμού

Στα πλαίσια της συμπλήρωσης 1 χρόνου απο την κρατική δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη στις 22/10/21
στην περιοχή του Περάματος ,μετά απο την καταδίωξη του από ένστολους μπάτσους της ομάδας ΔΙΑΣ ,καλείται
συνέλευση με σκοπό την οργάνωση δράσεων και την διοργάνωση αντικρατικής/αντικατασταλτικής πορείας.

Τρίτη 11/10/22 στις 19:00 στην Κατάληψη Ευαγγελισμού (θεοτοκοπούλου 18)

Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε !

ποτέ δεν ήταν συμπλοκή,
η εξουσία οπλίζει και δολοφονεί!

Να αντισταθούμε ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αγώνας για ζωή και ελευθερία.

Αναρχικές/οι Ηρακλείου.

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός (+eng)

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της οργάνωσης Αναρχική Δράση για την αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός επαναστατικού φραγμού ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις των πολεμοκάπηλων διακρατικών σχηματισμών.

Στην πολιτική οι αλήθειες είναι τόσες όσες και τα ψέμματα. Θέσεις και αναλύσεις οικοδομημένες με θεμέλιο λίθο την υποκειμενικότητα των συμφερόντων που προασπίζονται. Από την πρώτη στιγμή που οι δυνάμεις του ρωσικού επεκτατισμού εισέβαλαν στα εδάφη που μέχρι πρότινος βρίσκονταν υπό το ζυγό της ουκρανικής επικυριαρχίας, έχουν αποτυπωθεί αμέτρητες αναλύσεις για τα αίτια και τις συνθήκες της στρατιωτικής επέμβασης. Γεωστρατηγικές αναλύσεις, άρθρα σε πολιτικές και οικονομικές στήλες, ακόμα και φιλοσοφικά κείμενα καταγράφουν το αφήγημα του παρόντος κατά παραγγελία του εκάστοτε αφηγητή. Η δική μας αλήθεια δραπετεύει από τα στόματα των θυμάτων αυτής της σύγκρουσης: αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι πολιτική (δήλωση Ρώσου αρνητή επιστράτευσης από στρατολογικό γραφείο).

Η εισβολή της Ρωσίας στην ουκρανική επικράτεια είναι μία σύγκρουση με εθνικά και ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, απουσίας οποιουδήποτε ταξικού προσανατολισμού. Ένας πόλεμος που, ασχέτως του νικητή, θα βρει για ακόμη μια φορά στην ιστορία ηττημένο το παγκόσμιο προλεταριάτο, ανεξάρτητα από τις εθνικιστικές κορώνες που υπηρετεί η εκάστοτε τυραννία του. Η Ρωσία οικοδομεί το αντίπαλο δέος προς την Ευρωατλαντική Συμμαχία, η παγκόσμια κοινότητα καταδικάζει τον πόλεμο εφαρμόζοντας εμπορικές κυρώσεις, την ίδια στιγμή που εξοπλίζει τόσο υλικοτεχνικά όσο και με ανθρώπινο δυναμικό τα ουκρανικά στρατεύματα.

Την ίδια στιγμή που το χέρι των ισχυρών φλερτάρει όλο και περισσότερο με ένα νέο πυρηνικό όλεθρο. Παράλληλα η άνοδος της ακροδεξιάς στις χώρες του δημοκρατικού τόξου δημιουργεί τριγμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εκλογή του φασιστικού συνασπισμού Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι για πρώτη φορά στην Ιταλία μετά την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ένα σχήμα με ανοιχτά φιλοπόλεμη ρητορική μίσους.

Για τη διεθνή κοινότητα οι συνέπειες αυτού του πολέμου, που γενικεύεται μέρα με τη μέρα, είναι η ενεργειακή ανισορροπία στις θέσεις ισχύος και εξουσίας και οι γεωστρατηγικές μεταβολές με τις προσαρτήσεις νέων εδαφών στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τη στιγμή που η Ουκρανία ενσωματώνεται και επίσημα στο ΝΑΤΟ. Για μας το πρόσωπο του πολέμου βρίσκεται στους χιλιάδες μαζικούς τάφους αμάχων, στους λαούς που βρίσκονται βίαια εκτοπισμένοι από τον τόπο τους, στις εκατοντάδες διαλυμένες οικογένειες, στην καμμένη γη που αφήνουν πίσω τους οι βομβαρδισμοί – αυτό που η αφήγηση των ιστοριών θα καταγράψει ως νέες ειρηνευτικές αποστολές, στις περιοχές που αποτελούν εμπόλεμη ζώνη και μετατρέπουν σε γενικευμένα στρατόπεδα, καθώς τα σύνορα σφραγίζονται εκατέρωθεν για όσους αρνούνται το θάνατο ως όρο ζωής.

Στον πόλεμο απαντάμε με πόλεμο

Και αν η σκέψη μας βρίσκεται στο πλευρό των θυμάτων αυτού του πολέμου, η καρδιά μας πάλεται αταλάντευτα στο πλευρό του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος που αποτυπώνει στην πράξη την κοινωνική απονομιμοποίηση των πολεμοκάπηλων δογμάτων. Μακριά και ενάντια σε θέσεις φίλα προσκείμενες στις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, μία ελπίδα γεννιέται μέσα από όσους απαξιώνουν στην πράξη τη συμμετοχή στις εθνοαναφορικές εχθροπραξίες και σαμποτάρουν το μιλιταριστικό ιστό μέσα από διαδηλώσεις, αρνήσεις επιστράτευσης και επιθέσεις σε στρατολογικούς και διοικητικούς στόχους.

Ρωσία και Ουκρανία σφραγίζουν τα σύνορά τους υπό τον κίνδυνο λιποταξίας την ίδια στιγμή που οι κυρώσεις της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας εφαρμόζονται άκριτα σε Ρώσους υπηκόους ανεξάρτητα από τη θέση τους για τον πόλεμο. Και όμως μέσα στη μιλιταριστική δυστοπία από την αρχή του πολέμου ξεσπάει ένα αντιπολεμικό κίνημα με μαχητικά χαρακτηριστικά, που δείχνει πως ό,τι διχάζει τους στρατούς, ενώνει τους λαούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Από την αρχή του πολέμου έχουν πραγματοποιηθεί επιθέσεις σε πάνω απο 54 στρατολογικά γραφεία – σε μία από τις οποίες συνελήφθη ο αγωνιστής Aleksey Rozhkov για εμπρηστική επίθεση σε κέντρο επιστράτευσης σε προάστιο του Γιεκατίρνμπουργκ. Εκατοντάδες διαδηλώσεις απέκτησαν συγκρουσιακά χαρακτηριστικά οδηγώντας σε χιλιάδες συλλήψεις και φυλακίσεις διαδηλωτών όπως οι: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev και Vitali Koltsov που κατηγορούνται για συγκρούσεις και επιθέσεις σε δυνάμεις των ΜΑΤ με μολότοφ. Δεκάδες άμεσες δράσεις στοχεύουν τις υποδομές του στρατιωτικού και κατασταλτικού μηχανισμού της Ρωσίας, όπως το σαμποτάζ σε σιδηρογραμμική γραμμή του οπλοστασίου της Κεντρικής Διεύθυνσης Πυραύλων και Πυροβολικού του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας στο Kirzhach, από τον πυρήνα BOAK – Vladimir και η επίθεση με φλεγόμενο όχημα σε φραγμό της αστυνομίας – ενέργεια για την οποία βρίσκεται φυλακισμένος ο αγωνιστής Aleksey Nechushkin.

Η αντεπίθεση των ουκρανικών και συμμαχικών δυνάμεων με την ανακατάληψη εδαφών όπως η Λιμάν και η οπισθοχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων οδηγούν τον Πούτιν σε κήρυξη επιστράτευσης, μία συνθήκη που τροφοδότησε νέο κύκλο βίαιων αντιπαραθέσεων στα μητροπολιτικά κέντρα της Ρωσίας. Δεκάδες μαχητικές διαδηλώσεις σε περιοχές όπως το Νταγκεστάν και η Γιακουτία (καθώς η κυβέρνηση στέλνει δυσανάλογα περισσότερες προσκλήσεις επιστράτευσης σε εθνικές μειονοτικές, φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές) συγκρούονται με τις κατασταλτικές δυνάμεις που έχουν προχωρήσει σε πάνω από 2300 συλλήψεις, ενώ έχουν καταγραφεί 11 αυτοπυρπολήσεις νέων ενάντια στο καθεστώς επιστράτευσης. Οι βίαιες αντιστάσεις είναι μία νέα πραγματικότητα με τις αρχές να χάνουν τον έλεγχο. Στις 26 Σεπτέμβρη ο 25χρονος Ρουσλάν Ζίνιν εισβάλει στο στρατολογικό γραφείο Ιρκουτσκ και πυροβολεί το διοικητή Αλεξάντρ Ελισέγεφ φωνάζοντας πως κανείς δεν θα πάει στον πόλεμο. Ο διοικητής νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, όμως τα αντίποινα πλέον χτυπούν την καρδιά των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Οι δυνάμεις του μαχόμενου επαναστατικού τόξου δεν μπορούν να συνταχθούν ούτε με το πλευρό του Πούτιν στο όνομα ενός τυφλού πολέμου ενάντια στο φασισμό, ούτε με το πλευρό του Ζελένσκι συμμαχώντας για τη “λαϊκή απελευθέρωση” με δυνάμεις όπως το τάγμα του Αζόφ. Οι επαναστάτες οφείλουν να πάρουν θέση ενάντια σε αυτόν (και κάθε τέτοιο) πόλεμο. Να δομήσουν την πολεμική προπαγάνδα μέσα από την πράξη, στρέφοντας τα όπλα της λαϊκής βάσης στον εχθρό που μιλάει την ίδια γλώσσα με αυτούς. Βαδίζοντας στα χνάρια των πολιτικών μας προγόνων, που μετέφεραν τον πόλεμο του Βιετνάμ στα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα να οικοδομήσουμε ένα διεθνές επαναστατικό μέτωπο που θα στρέψει τις εθνοκεντρικές και ιμπεριαλιστικές εντάσεις σε εμφυλιοπολεμικές προλεταριακές εχθροπραξίες.

Στο σύγχρονο υπαρκτό παραλόγισμα που υφαίνουν οι διαρκείς διακρατικές εντάσεις το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Από την αναγγελία του δόγματος Τρούμαν το 1947 και τη συνακόλουθη ενσωμάτωση στην Ευρωατλαντική Συμμαχία, αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, υποταγμένο στις υπηρεσίες και τις αναγκαιότητες των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Οποτεδήποτε “η ανάγκη τα φερε έτσι” παραχώρησε γη και ύδωρ για να στηθούν από “ειρηνευτικές αποστολές” στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και μέχρι οργανωμένες συνομωσίες τύπου Gladio. Σήμερα εξαργυρώνει τα διαπιστευτήρια του όχι μόνο τροφοδοτώντας τον πόλεμο στο πλευρό της Ουκρανίας. Στρατιωτικοποιώντας το χερσαίο, υδάτινο και εναέριο χώρο με εξοπλιστικά προγράμματα και συμφωνίες “Αμυντικής” συνεργασίας ρίχνει λάδι στη φωτιά της έντασης με τη γείτονα χώρα. Σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι εντυπώσεων Μητσοτάκης και Ερντογάν ισορροπούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε μία κλωστή έτοιμη να σπάσει. Η Ελλάδα μετατρέπεται στη μεγαλύτερη ΝΑΤΟϊκή βάση της Μεσογείου εξυπηρετώντας τα σχέδια της Συμμαχίας προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Si vis pacem para bellum

Και αν οι πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας αποτελούν προεικόνισμα των εντάσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η αναγκαιότητα για να συγκροτηθεί ένα διεθνές αντιπολεμικό ανάχωμα με επαναστατικό προσανατολισμό και μαχητικότητα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Από τη μαζικοποίηση των ολικών αρνήσεων στράτευσης που θέτουν το ζήτημα στην αιχμή του δόρατος της αντιπαράθεσης μέχρι τη συγκρότηση πυρήνων άμεσης δράσης οργανώνουμε τα κοινωνικά αντίποινα στις δομές και την υπόσταση της στρατοκρατίας.

Οι εμπρηστικές παρεμβάσεις της Αναρχικής Δράσης στις διοικητικές δομές και τα πρόσωπα του εγχώριου και διεθνούς μιλιταρισμού έχουν αυτόν ακριβώς τον προσανατολισμό. Να χτυπηθούν άμεσα πρόσωπα και δομές του κράτους και του καπιταλισμού, της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας που στρατοπεδεύει στα εδάφη που ζούμε και αγωνιζόμαστε, του έθνους και της εκκλησίας για να στραφεί η επιθετική συγκρότηση της προλεταριακής σφαίρας προς την εμφυλιοκεντρική αντιπαράθεση. Να χτυπηθούν άμεσα ιμπεριαλιστικοί και διπλωματικοί στόχοι, ώστε να αποτελέσει ο ελλαδικός χώρος αφιλόξενο και εχθρικό έδαφος για ασφάλεια, σταθερότητα και επενδύσεις στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης στους αδερφούς και τις αδερφές μας έξω από τα σύνορα. Να ενοποιηθούν οι δυνάμεις των πυρήνων επαναστατικής βίας του μητροπολιτικού αντάρτικου από την Ελλάδα, την Τουρκία μέχρι τη Ρωσία, τη Χιλή και τα πέρατα του κόσμου. Να θρυμματιστεί η βιτρίνα του απυρόβλητου της τυραννίας πριν το μεγαλείο του πατριωτισμού γεμίσει φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες.

Το ζήτημα του επαναστατικού πολέμου είναι πρώτα και πάντα πολιτικό. Όπως σημείωνε ο Στρατηγός Γκιαπ “…εκείνο που χρειάζεται είναι να ανακαλύψουμε την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης. Τα όπλα βρίσκονται πάντα”. Την αναγκαιότητα βίαιης και αμετανόητης αντιπαράθεσης με την τυραννία. Την αναγκαιότητα κήρυξης ενός αμείλικτου κύκλου νέων εχθροπραξιών, όπου νέοι πυρήνες άμεσης δράσης θα βγουν στο προσκήνιο του ανταρτοπόλεμου για να φθείρουν τις υποδομές και τη στελέχωση του εχθρού. Η επαναστατική βία είναι το καταφύγιο της προλεταριακής βάσης για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων και τη λαϊκή αυτοάμυνα. Και είμαστε εδώ χωρίς ίχνος μεταμέλειας να την υπερασπιστούμε από “φίλους” και εχθρούς που οραματίζονται τις αντιστάσεις αφοπλισμένες και παραδομένες στην ιστορία της πάλης των τάξεων.

Δύναμη στο μαχόμενο αντιπολεμικό κίνημα
Αμετανόητη αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του
Από την ολική άρνηση στράτευσης στην ειλικρινή στράτευση κάθε άρνησης
Για την Επανάσταση πρώτα και πάντα

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
7/10/22

 

 

In politics there are so many truths as there are lies. Statements and analyses built on the foundations of the subjectivity of the interests they defend. Since the very first moment of the powers of russian expansionism invading the territories that previously belonged to the Ukrainian sovereignty, countless analyses of the causes and conditions of the military intervention have been recorded. Geostrategic analyses, articles in political and financial columns, and even philosophical texts record the narrative of what is happening in the present time at the behest of each narrator. Our truth espaces from the mouth of the victims of this conflict: this is not war, this is politics (statement of a Russian refuser of conscription in a conscription office).

Russia invading Ukranian territory is a conflict with national and imperialist characteristics without any class orientation. A war that, no matter the winner, will once again find the internation proletariat defeated in history, regardless of the nationalistic heads that its tyranny serves. Russia is building up a rival awe towards the Euro-Atlantic Alliance, the world community condemns the war by applying trade sanctions, white at the same time it supports with material equipemnts and regarding manpower the ukranian troops.

At the same time that the hands of those in power flirts more and more with a nuclear catastrophe. Simultaneously, the rising of far-right of the countries of the democratic arc causes tremors inside NATO and the European Union. A typical example is the election of the fascist Meloni-Salvini-Berlusconi coalition for the first time in Italy after Mussolini’s goverment, a formation with openly pro-war rhetorics of hate.

For the international community, the consequences of this war, which is becoming more general day by day, are the energy imbalance in the positions of those in power and authority and the geostrategic changes with the annexations of new territories to Russia’s sphere of influence, while Ukraine is officially integrating into the NATO. For us the face of this war lies in the thousands of mass graves of civilians, in the people who are forced to leave their land, in the hundreds of broken families, in the scorched earth left behind by the bombings – what the narratives will record as new peaceful missions, in the areas that are now a war zone and turn are into camps as the borders are sealed on both sides for those who refuse death as a condition of life.

To war we respond with war

And if our thoughts are on the side of the victims of this war, our hearts fight without a doubt on the side of the struggling anti-war movement that captures in action the social delegitimization of warmonger dogmas. Far away from and against those who are close to the needs of the imperialist centers, a hope is born through those who devalue participation in ethno-referential hostilities in practice and sabotage the militarist net through demonstrations, refusals of conscription and attacks on military and administrative targets.

Russia and Ukraine are sealing their borders under the threat of military refusal while at the same time NATO’s sanctions are applied Russian citizents indiscriminately regardless of their position concerning the war. And yet, in the midst of the militaristic dystopia, since the beginning of the war, an anti-war movement with militant characteristics is breaking out, showing that what divides the armies, unites the people of Russia and Ukraine. Since the beginning of the war, over 54 recruitment offices have been attacked – in one of which activist Aleksey Rozhkov was arrested for an arson attack on a recruitment center in a suburb of Yekaterinburg. Hundreds of demonstrations led to conflicts and riots which lead to thousands of arrests and imprisonment of protesters such as: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev and Vitali Koltsov who are accused of clashes and attacks on SWAT units (the greek term of SWAT is MAT) with molotov cocktails. Dozens of direct actions took place targeting the infrastructure of Russia’s military and repressive apparatus, such as the sabotage on a railway line of the arsenal of the Central Directorate of Missiles and Artillery of the Ministry of Defense of Russia in Kirzhach, by the BOAK – Vladimir cell and the attack using a burning vehicle on a barrier of the police – an action for which activist Aleksey Nechushkin is imprisoned.

The counterattack of ukrainian forces joined by allied forces with the reclaim of territories such as Liman and the retreat of Russian troops lead Putin to call for arms and coscriptions, a condition that led to a new round of violent conflicts in the metropolitan centers of Russia. Dozens of militant protests in regions such as Dagestan and Yakutia (as the government sends disproportionately more conscription calls to poor, deprived areas and areas of ethnic minorities) clash with repressive forces that have made over 2,300 arrests, while 11 self-immolation actions of young people against the conscription regime have been noted.Violent resistance is a new reality with the authorities losing control. On September 26, the 25-year-old Ruslan Zhinin broke into the Irkutsk conscription office and shot commander Alexander Elisheev, shouting that no one shall go to war. The commander is hospitalized in critical condition, but the firebacks are now striking at the heart of the warmongering imperialist centers.

The forces of the fighting revolutionary arc can neither join Putin’s side, in the name of a blind war against fascism, nor Zelensky’s side in alliance for “people’s liberation” with forces like the Order of Azov. Revolutionaries must take a stand against this (and any such) war. They have to construct the war propaganda through action, aiming the weapons of people against the enemy that speaks the same language as they do. Following the steps of our political forefathers who took the Vietman war in the European metropolitan areas we have to build an international revolutionary front that will turn the ethnocentric and imperialist tensions into civil-war proletarian hostile actions.

The Greek state is not an exception in the modern discourse woven by the constant interstate tensions. Since the announcement of the Truman Dogma in 1947 and the subsequent integration into the Euro-Atlantic Alliance, it has been an advanced NATO outpost, subordinating the services and needs of the American secret services. Whenever “necessity called for it” it granted land and water to set up everything from “peacekeeping missions” to Yugoslavia, Afghanistan, Iraq and even organized Gladio-style conspiracies. Today the greek state redeems its credentials not only by fueling the war on the side of Ukraine but also by militarizing the land, water and air space with armament programs and “Defense” cooperation agreements adding more fuel to the fire of tension with the neighboring country. In a very dangerous game of making impressions, Mitsotakis and Erdogan balance the lives of millions of people on a thread ready to break.Greece is turning into the largest NATO base in the Mediterranean serving the Alliance’s plans for Europe and the Middle East.

Si vis pacem para bellum

And if the political-military developmets between Russia and Ukraine are a foreshadow of the tensions in the Aegean and the Eastern Mediterranean, the necessity to build an international anti-war dyke with a revolutionary orientation and militancy makes it a matter of life and death. From the massification of conscription refusals that put the issue at the forefront of the confrontation until the formation of direct action nuclei, we are organizing social retaliation on the structures and existence of military rule.

The incendiary interventions of the Anarchist Action in administrative structures and the people of local and international militarism have exactly this orientation: to directly attack the faces and structures of the state and capitalism, the NATO alliance that camps in the lands where we live and fight, the nation and the church in order to turn the aggressive formation of the proletarian sphere towards the civil-centered confrontation.It is to immediately strike imperialist and diplomatic targets in order to make the greek space an inhospitable and hostile territory for security, stability and investments while sending a message of resistance and international solidarity to our brothers and sisters outside the borders. To unite the forces of the cells of revolutionary violence of the metropolitan guerilla from Greece, Turkey to Russia, Chile and the ends of the world. Shatter the invulnerable showcase of tyranny before the majesty of patriotism fills flag-draped coffins.

The question of revolutionary war is firstly and always political. As General Giap noted “…what is needed is to discover the necessity of armed struggle. Weapons are always to be found”. The necessity of violent and unrepentant confrontation with tyranny. The necessity of declaring a relentless cycle of new hostile actions, where new direct action nuclei will come to the forefront of guerrilla warfare to wear down enemy infrastructure and personnel. Revolutionary violence is the refuge of the proletarian base for the sharpening of social and class conflicts and the self-defense of the people. And we are here without a trace of remorse to defend it from “friends” and enemies who envision the resistance as disarmed and surrendered to the history of class struggle.

Strength to the struggling anti-war movement
Unrepentant solidarity with its captives
From the total refusal of conscription to the sincere conscription of every refusal
For the Revolution, first and always

Thanos Chatziangelou, captive member of the organisation Anarchist Action
D’ wing, Korydallos’ prison
7/10/22

Καφενείο οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα του Α.Ζήβα | 8/10-ώρα:22:00

Καφενείο οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα του αναρχικού  Α.Ζήβα ,  για την υπόθεση ξυλοδαρμού του απο μπάτσους στις  12/8/22 στην Αθήνα.

Σάββατο 8 Οκτώβρη 2022 – ώρα:22:00

Κατάληψη Ευαγγελισμού – Θεοτοκοπούλου 18 ,Ηράκλειο

 

***

Ακολουθεί το 1ο κέιμενο του  Α.Ζήβα  σχετικά με το περιστατικό αστυνομικής βίας , για το οποίο μάλιστα κατέληξε να κατηγορείται για απείθεια και αντίσταση κατά της αρχής :

«Ευχαριστώ όλες και όλους τις συντρόφισσες- συντρόφους για την αλληλεγγύη που μου δείξατε, τόσο με τη φυσική σας παρουσία στο δικαστηριο, όσο και με τις δημοσιεύσεις σας, τα σχόλιά σας και τα μηνύματά σας. Ήταν πραγματικά συγκινητική η στάση σας και παίρνω δύναμη από αυτή.

Τα γεγονότα ξεκίνησαν περίπου στις 1.30 τα ξημερώματα της Παρασκευής 12/08/22 όταν επέστρεφα στο σπίτι μου από τα Εξάρχεια. Στο ύψος της πλατείας Βάθη, εκεί που ξεκινά η Λιοσίων και απέναντι από τα αραβικά μαγαζιά με τα φαλαφελ, επί του πεζοδρομίου ήταν αραγμένη μια ομάδα Δράση της ΕΛ.ΑΣ., στρίβοντας εγώ στη πρώτη κολώνα του ξενώνα αστέγων του δήμου Αθηναίων έπεσα επάνω σε ένα από τους αστυνομικούς οι οποίοι ήταν πίσω από τη κολώνα οπτικα χωρίς να τους βλέπω, σκουντώντας με τον ώμο μου τον ώμο ενός από αυτούς.

Σταμάτησα και του ζήτησα συγνώμη καθώς δεν είχα κάποιο σκοπό να δημιουργήσω οποιαδήποτε φασαρία. Ο αστυνομικός μου απάντησε πολύ επιθετικά λέγοντάς μου: ” τι συγνώμη ρε έλα εδω”, πιάνοντας ταυτόχρονα το δεξί μπράτσο μου και τραβώντας με προς τους άλλους. Αμέσως του απάντησα σε έντονο ύφος να μη με αγγίζει και να μου πει ότι θέλει χωρίς τσαμπουκά, ενώ του θύμισα ότι του ζήτησα συγνώμη πέφτοντας καταλάθος επάνω του. Αυτός συνέχισε με ακόμη περισσότερο τσαμπουκά όπου μπήκαν στο τραμπούκισμα και οι υπόλοιποι. Με πέταξαν κάτω δένοντάς μου τα χέρια στη πλάτη, ενώ εγώ τους φώναζα φανερά οργισμένος να με αφήσουν. Με οδήγησαν πεζοί στο Α.Τ. Ομονοίας όπου με ανέβασαν στον δεύτερο όροφο όπου βρισκόταν το γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας.

Αντί όμως να με οδηγήσουν σε αυτό, με έστριψαν αριστερά πηγαίνοντάς με σε μια σκοτεινή γωνία χωρίς κανένα φως όπου βρίσκονται οι τουαλέτες κι ένα κρατητήριο. Εγώ κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά και άρχισα να φωνάζω ότι δεν μπαίνω εκεί και να με οδηγήσουν στο γραφείο του αξιωματικού. Συνεχίζοντας να είμαι δεμένος άρχισαν να με ψάχνουν και καλά στις τσέπες όπου έβγαλαν τα γυαλιά ηλίου και πετώντας τα κάτω σπάζοντάς τα και ξεκίνησαν να με χτυπούν με γροθιές στο πρόσωπο. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες ακριβώς έφαγα, και το αποκορύφωμα ήρθε όταν ο ένας από αυτούς, ο πιο ψηλός κι εριστικός, μου έσκασε στο μέτωπο μια γροθιά φορώντας γάντια με κοκκάλινη επένδυση. Το μέτωπό μου άνοιξε και άρχισε να τρέχει αίμα, πράγμα που με έσωσε από τη μανία τους γιατί μόλις είδαν τη πληγή και το αίμα σταμάτησαν.

Με πήγαν στο γραφείο του αξιωματικού υπηρεσίας όπου μέσα ήταν δύο υπαξιωματικοί και μια γυναίκα αστυνομικός. Μου έδωσαν μερικές χαρτοπετσέτες να σκούπισω το αίμα ενώ άρχισαν να με καθησυχάζουν, περιττό να πω ότι εγώ είχα γίνει έξαλλος και τους την έλεγα, κοσμιοτατα μεν, αλλά πολύ έντονα. Οφείλω να πω ότι ο επικεφαλης αξιωματικος ήταν πολύ φιλικός μαζί μου, ένα νέο παιδί που προφανώς τρόμαξε από την εικόνα μου, αλλά είμαι σίγουρος ότι τρόμαξε περισσότερο για το πως θα κινηθώ εγώ νομικά. Προφανώς τρόμαξαν και οι άλλοι δυο καθώς κάποια στιγμή είδα στο γραφείο να μπαίνουν δύο διασώστες του ΕΚΑΒ το οποίο φώναξαν οι ίδιοι. Οι διασώστες με ρώτησαν αν ζαλίζομαι κλπ, εγώ απάντησα αρνητικά και ήταν αλήθεια. Η αλήθεια είναι πως ζήτησα στην αρχή να πάω σε ιατροδικαστη και οι αστυνομικοί με μισόλογα και πολύ φιλικά με απέτρεψαν λέγοντας μου ότι είναι αργά κλπ. Κάποια στιγμή μπήκαν οι Δρασαδες στο γραφείο ώστε να δώσουν κατάθεση και να μου αποδώσουν με αυτή κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα όπως αντίσταση, εξύβριση, απείθεια κλπ.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο αξιωματικός υπεύθυνος όλων των ομάδων δράση όπως μου είπε κι αφού πρώτα μίλησε εντός του γραφείου μαζί τους, εγώ ήμουν έξω από αυτό, μετά μπήκε σε ένα διπλανό δωμάτιο με τον αξιωματικό υπηρεσίας και όταν βγήκε μου ζήτησε να μιλήσουμε πηγαίνοντας στο ίδιο δωμάτιο. Με ρώτησε τι έγινε, του απάντησα σχεδόν με τα ίδια λόγια που διαβάζετε κι εδώ και μετά κάτι μου είπε περί εσωτερικών διαδικασιών έρευνας κλπ. Πράγμα το οποίο φυσικά δεν πίστεψα ενώ ήταν σχετικά εμφανής η διάθεσή τους ώστε να μην κινηθώ νομικά εναντίον τους.

Για να μην σας κουράζω το πρωί οδηγήθηκα προς φωτογράφιση ενώ το βράδυ μου είχαν πάρει στο τμήμα αποτυπώματα. Πήγα στην Ευελπίδων γύρω στις 12 το μεσημέρι ενώ η δικη ξεκίνησε στις 3 όπου η έδρα μου έδωσε αναβολή για τις 18 του μήνα. Στο τμήμα επέλεξα να μην κάνω μήνυση ούτε επέμενα μετά από κάποια στιγμή να πάω σε ιατροδικαστή, πράγμα που μάλλον ήταν λάθος μου, αλλά εκείνη την ώρα εβραζα κυριολεκτικά από τα νεύρα μου και δεν είχα και τη πιο καθαρή σκέψη και αντίδραση. Μήνυση φυσικά και θα κάνω αν και δεν ελπίζω σε κάτι από αυτό. Το μόνο που με προβληματίζει λίγο αυτή τη στιγμή είναι μην τύχει και ξαναπέσω επάνω στην ίδια συμμορία γιατί από το συγκεκριμένο σημείο περνάω κάθε μέρα από και προς το σπίτι μου, ενώ τα σκουπίδια της ΕΛ.ΑΣ. σταθμεύουν εκεί κάθε μέρα και νύχτα- όχι μόνο οι ίδιοι αλλά γενικά- γιατί μπορεί να σιχαίνονται τους μετανάστες, ειδικά αραβικής καταγωγής, λατρεύουν όμως τη κουζίνα τους και το φαγητό τους.

Κλείνοντας θέλω να σας ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά για την αλληλεγγύη σας, τα κείμενα που γράψατε και ανεβάσατε δημόσια όπως και για τα δεκάδες μηνύματα και τηλέφωνα. Ειλικρινά αυτές είναι οι μοναδικές στιγμές που πραγματικά νιώθω περήφανος και γεμάτος αγαπη για το αγωνιστικό κίνημα στο οποίο συμμετέχω με τις μικρές μου δυνάμεις εδώ και 35 χρόνια. Αυτά είναι που μας κάνουν και διαφέρουμε από τον υπόλοιπο κόσμο και αν κάτι αξίζει να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά στη ζωή του είναι ακριβώς με αυτή την αλληλεγγύη που απλόχερα χαρίζουμε χωρίς να περιμένουμε κάποιου είδους αντάλλαγμα ή κάποια θέση εξουσίας. Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλα σας και πάλι σας ευχαριστώ από το βάθος της καρδιάς μου.»

Α.Ζ

css.php