βίντεο – κάλεσμα: Rosa Nera & Research Critique: Έρευνα και Μπίζνα στα δημόσια Πανεπιστήμια.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ της μπροσούρας Μια κριτική ιστορία της στρατευμένης έρευνας… μέσα από την στρατευμένη κριτική της έρευνας από το Research Critique (αυτοοργανωμένο σχήμα ερευνητών/διδακτορικών Ε.Μ.Π.).
Σάββατο, 10/12, στις 18:00, στο Πολυτεχνείο – – – στο φουαγιέ του Κτιρίου 2 (ξύλινο αμφιθέατρο).

Μέσα σε μια εικοσιπενταετία, μια σειρά από μεταρρυθμίσεις οδηγούν σταδιακά αλλά μεθοδευμένα στην υπονόμευση του ακαδημαϊκού και εκπαιδευτικού ρόλου του πανεπιστημίου ως κοινωνικού θεσμού. Ουσιαστικά παγιώνεται η διείσδυση των ιδιωτικών συμφερόντων στην πανεπιστημιακή έρευνα, τη διαχείριση της περιουσίας των ιδρυμάτων και τη φοιτητική μέριμνα.

Σήμερα, εταιρίες και αφεντικά βρίσκουν φτηνή ή/και απλήρωτη εργασία, υποδομές και εξοπλισμό για να διεξάγουν τις ερευνές τους, εκφυλίζοντας το πανεπιστήμιο σε όργανο εξυπηρέτησης επιχειρηματικών συμφερόντων. Η διαδικασία αυτή μετατρέπει τους καθηγητές σε εκτελεστές project και «προσωπάρχες» ενός άτυπου –και συχνά εκβιαζόμενου– εργατικού δυναμικού. Έχοντας πια πάψει να επιτελεί τον κοινωνικό και μορφωτικό του ρόλο, το πανεπιστήμιο έχει υποβαθμιστεί σε εργοστάσιο παραγωγής εκείνου του ειδικευμένου εργατικού δυναμικού που υπαγορεύουν οι ανάγκες της αγοράς.
Μια πτυχή της συνθήκης αυτής –η πλέον αντικοινωνική– είναι η συνεργασία στρατού και αστυνομίας με τα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα. Στα πολυτεχνεία, συγκεκριμένα, πληθώρα ερευνητικών προγραμμάτων χρηματοδοτούνται από τον ελληνικό στρατό, καθιστώντας τα ερευνητική υποδομή της πολεμικής βιομηχανίας. Τα ζητήματα αυτά αποτελούν αντικείμενο της έρευνας του σχήματος Research Critique και αποτυπώνονται στην μπροσούρα με τίτλο Μια κριτική ιστορία της στρατευμένης έρευνας…μέσα από την στρατευμένη κριτική της έρευνας.
Το Research Critique (RC) σχηματίστηκε τον Οκτώβρη του 2019 από συμβασιούχους ερευνητές και υποψήφιους διδάκτορες που εργάζονται στο Ε.Μ.Π. και καταπιάστηκε με καίρια ζητήματα του κλάδου, όπως την ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων, τα στρατιωτικά προγράμματα, την κρατική καταστολή εντός και εκτός του ιδρύματος, την εργατική έρευνα γύρω από τις συνθήκες (τηλ-)εργασίας εν μέσω καραντίνας, τα νομοσχέδια για την παιδεία και την εργασία, την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου κ.α. Ακόμη, συμμετείχε μαζί με άλλους σχηματισμούς στη δημιουργία ενός σωματείου εργαζομένων στην έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με στόχο τη συλλογικοποίηση και μαζικοποίηση των αγώνων που πρέπει να δοθούν στον κλάδο, αλλά και την ανάπτυξη πολιτικής κριτικής πάνω στα ερευνητικά αντικείμενα. Μια εμπειρία που θεωρούμε θα είναι χρήσιμο να μεταφερθεί σε φοιτητές και εργαζόμενους του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ο σκοπός της εκδήλωσης, πέρα από την παρουσίαση της ίδιας της μπροσούρας, είναι να ανοίξει ένας διάλογος με βάση τα παραπάνω ζητήματα ανάμεσα στα μέλη της φοιτητικής κοινότητας του Π.Κ. (προπτυχιακούς/ες φοιτητές/τριες, ερευνητές/τριες, υποψήφιους/ες διδάκτορες/ισσες, καθηγητές/τριες), σχήματα εντός του Π.Κ., συλλογικότητες της πόλης και του σχήματος R.C., με τους συμμετέχοντες/ουσες να κεντροβαρούν σε ό,τι κρίνουν ως κρίσιμο σημείο αγώνα στη σημερινή συγκυρία.
Ως κατάληψη Rosa Nera θεωρούμε αναγκαίο να ανοίξει ο διάλογος για τον ρόλο των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, την καταστολή που συνεπάγεται και τις αντιστάσεις εντός και εκτός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.

Κατάληψη Rosa Nera

Event: https://www.facebook.com/events/5730289013695185?acontext=%7B%22event_action_history%22%3A[%7B%22surface%22%3A%22page%22%7D]%7D
https://rosanera.squat.gr/

Κυριακάτικες προβολές στην αίθουσα προβολών της Rosa Nera, επιλεγμένες από τη συνέλευση για τη συλλογική ζωή, “η στέγη των ρόδων”. Vamos á Mexico | Πάμε Μεξικό


>ΠΡΟΓΡΑΜΑ:
4/12: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΟΑΧΑΚΑ, βιντεοχρονικό του Indymedia
11/12: Μαθαίνοντας ξανά την ελπίδα: Μια ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Γης
18/12: Αυτές, οι άλλες, οι αληθινές… ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ
+ βίντεο από 1η παγκόσμια συνάντηση των γυναικών που αγωνίζονται

~Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΟΑΧΑΚΑ
Ένα δίωρο χρονικό της εξέγερσης στην Οαχάκα, στο οποίο καταγράφονται οι διαφορετικές στιγμές του αγώνα των εξεγερμένων, από το Μάιο του 2006 έως το Γενάρη του 2007.
Η βιντεοταινία έχει διαμορφωθεί με βάση τα ολιγόλεπτα βίντεο (του ενός, δύο ή πέντε λεπτών) και τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται στο Indymedia από την αρχή της εξέγερσης έως σήμερα, τα οποία έχουν εμπλουτιστεί με επεξηγηματικά κείμενα και τραγούδια της αντίστασης.
~Μαθαίνοντας ξανά την ελπίδα: Μια ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Γης
Το Πανεπιστήμιο της Γης* (Universidad de la Tierra ή Ουνιτιέρα) στην Οαχάκα, στο Μεξικό, είναι μια πρωτοβουλία που σκοπεύει να εμπλουτίσει τη ζωή στις αστικές γειτονιές και τις αγροτικές κοινότητες της Οαχάκα παρέχοντας τη δυνατότητα στους ανθρώπους να χειριστούν δημιουργικά τις δεξιότητες και τις ικανότητές τους και να οργανώσουν οι ίδιοι τη ζωή τους. Έτσι, θα μπορούν να πραγματοποιήσουν δραστηριότητες που είναι χρήσιμες για τους άλλους.
Οι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται πρέπει να είναι οικονομικά προσιτές, κοινωνικά δίκαιες και να διαπνέονται από οικολογική ευαισθησία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μαθητευόμενοι δε θα εξαρτιώνται από την πρόσληψή τους από δημόσιες υπηρεσίες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις και δε θα είναι στο έλεός τους για ένα εισόδημα.
[…]Θέλουμε να δημιουργήσουμε ή να υποστηρίξουμε αυτόνομους τρόπους διαβίωσης, συνδεδεμένους με τις συνθήκες και τις προσδοκίες των ατόμων ή ομάδων που έρχονται σε εμάς.
Η μάθηση στην Ουνιτιέρα συνοψίζεται ουσιαστικά στις ακόλουθες αρχές:
-Ο έλεγχος πάνω στη μάθηση βρίσκεται στα χέρια εκείνου που μαθαίνει. Δεν εξαρτάται από ένα σύστημα ελέγχου και βαθμολόγησης από τους δασκάλους ή εκπαιδευτές, ούτε βασίζεται στις προσπάθειες εκείνων που διδάσκουν. Στηρίζεται στο ενδιαφέρον, την πρωτοβουλία και τον καθορισμό του ανθρώπου που μαθαίνει. Αυτός ή αυτή πρέπει να είναι ικανός να κανονίσει τον ρυθμό, το εύρος και τις συνθήκες της ίδιας του της μάθησης με την ενεργητική υποστήριξη της Ουνιτιέρα.
-Η μάθηση επιτυγχάνεται κατά τη διάρκεια της πρακτικής μέσω της παρατήρησης και της εμπειρίας. Δεξιότητες και ικανότητες αποκτώνται μέσω της άμεσης παρατήρησης των δραστηριοτήτων που ο κάθε μαθητής επιθυμεί να μάθει και μέσω της πρακτικής επ’ αυτών των δραστηριοτήτων.
-Η παρατήρηση, όπως και η πρακτική, πραγματοποιούνται με την βοήθεια ενός δασκάλου: ενός ανθρώπου που φέρνει εις πέρας μια σειρά από δραστηριότητες με δεξιοτεχνία και γνωρίζει πως μπορεί να μοιραστεί αυτήν την γνώση που κατέχει.
-Η αφηρημένη πληροφορία και η θεωρητική γνώση είναι επίσης απαραίτητη και διαμορφώνει μέρος από την πρακτική της ειδικότητας και της προσδίδει μεγαλύτερη σταθερότητα και συνοχή.
-Για να διευκολύνουμε την απόκτηση αυτών των πληροφοριών και γνώσεων χρήσιμων για την πρακτική της ειδικότητας, η Ουνιτιέρα διοργανώνει εξειδικευμένους κύκλους διαλέξεων, σεμινάρια, συναντήσεις και εργαστήρια. Οι δεξιότητες που αποκτιούνται μέσω αυτών, θα δοκιμαστούν αμέσως με την άσκηση της συγκεκριμένης δραστηριότητας από τον μαθητευόμενο.
~Αυτές, οι άλλες, οι αληθινές… ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ
Εllas, las otras, las de deveras… LAS MUJERES ZAPATISTAS
Κρατούν το μέλλον στα χέρια τους τώρα, στο παρόν. Και το ξέρουν. Το πλάθουν, όπως πλάθουν τον πηλό ενός αγγείου, με όλες τις δυσκολίες που έχει το υλικό. «Είμαστε εδώ και εδώ θα συνεχίσουμε», λένε. «Εμείς αξίζουμε, και ας έλεγαν ότι είμαστε άχρηστες. Είμαστε εδώ». Είναι σίγουρες ότι, ναι, αξίζουν και για τις αλλαγές που πραγματοποιούν σήμερα, για να κληροδοτήσουν ένα αύριο δίκαιο και αξιοπρεπές για τα παιδιά, για τις νέες και τους νέους.
Αυτή η δουλειά είναι αφιερωμένη στις γυναίκες τσολ, σόκε, τοχολαμπάλ, τσοτσίλ, μαμ και τλελτάλ, που με αυτοπεποίθηση άλλαξαν την ιστορία των ιθαγενών γυναικών και του κόσμου.
Μετάφραση – υποτιτλισμός: Αυτοοργανωμένη Ελευθεριακή Συνέλευση Paliacate Zapatista, Ελευθεριακό Εργαστήρι Κινηματικών Υποδομών.
See less

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ

Ίσως ετούτη εδώ την ανακοίνωση κάποιοι να την περίμεναν πιο νωρίς, σίγουρα είναι μια ανακοίνωση που τα μέλη της Ελαίας δεν σκέφτηκαν ποτέ πως θα χρειαστεί να συντάξουν.
Κι όμως βρεθήκαμε σε αυτή την βαθιά στενάχωρη και δύσκολη θέση να σας επικοινωνήσουμε ένα δυσάρεστο περιστατικό.
Χρειάστηκε λίγος χρόνος να ξεπεράσουμε το αρχικό σοκ και να βάλουμε τις σκέψεις μας σε τάξη.
Ως Ελαία πιστεύουμε και παλεύουμε με τις μικρές μας δυνάμεις για το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει ελεύθερα, να ζει όπως εκείνος/νη/νο επιθυμεί. Μια ζωή με αξιοπρέπεια και αλήθεια. Μια ζωή χωρίς περιθωριοποίηση, καταπίεση και φόβο.
Μια ζωή όσο πιο ελεύθερη γίνεται μέσα στην καπιταλιστική / καταπιεστική κοινωνία που ζούμε.
Θεωρούμε όμως και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να φύγει από την ζωή με τον τρόπο που επιθυμεί.
Μακριά από θρησκόληπτα και κοινωνικά στεγανά, μακριά από στιγματισμούς και ταμπελοποιήσεις.
Δεν κρίνουμε την πράξη, τιμάμε την επιλογή, σεβόμαστε το πένθος
Λυπούμαστε που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε αυτό το πλάσμα, στέλνουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους της, ο χώρος είναι πάντα ανοιχτός για αυτούς.
Μπορεί να μην την γνωρίσαμε αλλά δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.

Επιθυμία μας είναι να ξεκινήσουμε στην Ελαία έναν διάλογο για την ψυχική υγεία, να μάθουμε, να ανταλλάξουμε εμπειρίες, γνώσεις και να μάθουμε από εμάς για εμάς και για τους άλλους. Η «συζήτηση» αυτή ξεκινά με την προβολή της ταινίας «Si Puo Fare/ Μπορεί να γίνει»  την Παρασκευή 02/12/2022 στις 20:00 στην Κατάληψη.

ΥΠΟΘΕΣΗΟ Nello είναι ένας συνδικαλιστής στα χρόνια των 1980, όταν επικράτησε ο περιβόητος νόμος Basaglia, όπως ονομάστηκε η πρωτοβουλία του φωτισμένου Ιταλού καθηγητής της ψυχιατρικής με τον οποίο έκλεισαν τα ψυχιατρεία κι ελευθερώθηκαν οι τρόφιμοι. Ήταν μια πολύ επαναστατική κίνηση στην Ιταλία και στην ίδια την επιστήμη. Όταν, λοιπόν, συμβαίνει αυτό, ο Nello προσπαθεί να δει τι θα κάνουν όλους αυτούς τους τροφίμους που βγαίνουν ελεύθεροι στην αχρηστία του τίποτα. Και φτιάχνει μια «κολεκτίβα», από την οποία θα δοθούν αφορμές για τσουχτερές επισημάνσεις.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ”, ΤΡΙΤΗ 29/11/2022, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Μαγνητικά Πεδία

του Γιώργου Γούση

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γιώργου Γούση είναι ένα road movie με προορισμό την καρδιά. 7 υποψηφιότητες για Βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Μια γυναίκα οδηγεί ταραγμένα στην κίνηση της Αθήνας. Στρίβει τελευταία στιγμή προς Κόρινθο, παίρνει αποφασιστικά το δρόμο προς την Πάτρα, μπαίνει σ’ ένα φέρι σιγοτραγουδώντας μελαγχολικά. Ενδιάμεσα, αμήχανα τηλέφωνα – στο παιδί της, στον άντρα της. Ερωτήσεις, δικαιολογίες, ενοχές. Αυτή είναι η Έλενα κι όπως εξηγεί στον Αντώνη, τον άγνωστο άντρα που διασώζει όταν το αυτοκίνητο του μένει στην έξοδο από το φέρι, δεν πάει κάπου συγκεκριμένα. Απλώς, έφυγε. Για πολύ, για λίγο, θα δει. Πήρε το σαραβαλάκι της, τον «Ζορζ», και ξέφυγε – από την Αθήνα, από τη δουλειά, από τη γερασμένη της αντανάκλαση.

Εκείνος, που πάει; Και τι είναι αυτό το μεταλλικό κουτί που κουβαλά; Όχι, δεν σοκάρεται που ο Αντώνης της εξομολογείται ότι αυτή είναι η θεία του, ή μάλλον τα λείψανα της που υποσχέθηκε ότι θα τα συνοδεύσει για την ταφή τους στο αγαπημένο της μέρος. Αντιθέτως, η Έλενα βρίσκει βάλσαμο σε αυτή την αποστολή. Ένα συγκινητικό προορισμό και μια περιπέτεια που θα τη βγάλει επιτέλους από το μυαλό της. Έτσι, οι τέσσερις τους, η Έλενα, ο Αντώνης, η θεία κι ο Ζορζ θα ξεκινήσουν μια διαδρομή, ένα ταξίδι δρόμου που οι άγνωστοι νιώθουν ασφαλείς να ανταλλάξουν τις πιο μύχιες σκέψεις τους, να εξομολογηθούν ανασφάλειες, να τολμήσουν μια τρέλα που βγάζει περισσότερο νόημα από την λογική πραγματικότητα που τους περιμένει στην επιστροφή.

Ο Γιώργος Γούσης, μετά τον πολυβραβευμένο «Χειροπαλαιστή» του, κάνει το ντεμπούτο του στην μεγάλου μήκους, με μία ταινία-έκπληξη. Εργαλειοποιεί το low-budget πλαίσιο της παραγωγής του, βρίσκει την ιδέα να το κάνει στιλ, φόρμα. Με τετράγωνο κάδρο και analog 80ς αισθητική, το ταξίδι της Έλενας και του Αντώνη βιώνεται ως γλυκιά ανάμνηση μουτζουρωμένη με κόκκο. Ένα home video διακοπών, ξεχασμένη βιντεοκασέτα στο πίσω ράφι της βιβλιοθήκης. Ένα καλά κρυμμένο μυστικό που η καρδιά δε χρειάζεται φτιασίδια για να το νιώσει δικό της. Και να το κουβαλάει για πάντα στο μεταλλικό κουτί της.

Ο Γούσης μπαίνει κι αυτός στον Ζορζ, χωρίς να τον ενδιαφέρει πραγματικά ο προορισμός. Αλλά με αυτοπεποίθηση οδηγού, που αν τον εμπιστευτείς, θα σε πάει μια αξέχαστη βόλτα – έξω από τις γραμμές του χάρτη. Άλλοτε επιτρέπει στα χειμερινά, υγρά, άγρια τοπία να τρέχουν κι άλλοτε σταματά καδράροντας από διακριτική απόσταση τους ήρωες του, κινηματογραφώντας τη μη-δράση, τις κλεμμένες στιγμές, τις αμηχανίες, τους αληθινούς διαλόγους ανθρώπων που αποφασίζουν να είναι αληθινοί.

Είναι σημαντικό ότι συνυπογράφει το σενάριο με τους δύο ηθοποιούς του, επιτρέποντας τους να σμιλεύουν τους χαρακτήρες τους μέσα από αυτοσχεδιασμούς, αυθορμητισμό, τόλμη. Η Έλενα Τοπαλίδου αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά ένα εξωγήινο δώρο. Εκφραστική, χειμαρρώδης, τυπάρα. Μια καλλιτέχνης που φορά τα μαύρα γυαλιά της, αλλά δεν κρύβει την μονίμως τεντωμένη ευαισθησία της. Ατρόμητη, βουτά στο παιχνίδι του αυτοσχεδιασμού, αλλά το πιο μαγικό της ταλέντο είναι ότι η τρέλα της είναι αναγνωρίσιμη, οικεία, δική σου. Αν ποτέ τολμούσες κι εσύ να βουτήξεις στην αλήθεια σου χωρίς δίχτυ προστασίας. Η Τοπαλίδου είναι γυναικάρα και ταυτόχρονα το παιδί που ξέχασες να είσαι – σιγοτραγουδά μέσα στον Ζορζ τραγούδια που σε πάνε πίσω και στο θυμίζουν, ξεστομίζει ειλικρίνειες που ένας ενήλικας πια δεν μπορεί. Κι έτσι η «Έλενα» της θα μείνει άγνωστη, αλλά όχι σχήμα. Της έχει δώσει ψυχή, ταυτότητα κι έναν τηλεφωνικό μονόλογο που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Αλλά έχει και άξιο συνοδηγό. Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος παίζει με τις αντιθέσεις – ημιάγριο παρουσιαστικό, στιβαρή αρσενική φιγούρα, γλυκό βλέμμα, νατουραλιστική ευγένεια, συνεσταλμένη τρυφερότητα. Ένας άντρας που χαλαρώνει σταδιακά, επιφυλακτικά στην φλύαρη οικειότητα μιας γυναίκας, αλλά την κοιτά μαγεμένος, με κλεφτά λαμπερά βλέμματα έκπληξης και παραδοχής. Κι όταν χαλαρώνει, θα χορέψει κι εκείνος – σαν να μην υπάρχει κόσμος γύρω του. Ούτε ο «Αντώνης» θα μας ανοίξει ποτέ όλα τα χαρτιά του. Δε χρειάζεται. Η μοναξιά του πάλλεται.

Ο Γούσης έχει φτιάξει μια «μικρή» ταινία, ναι. Όμως το road movie δυο ανθρώπων που θα κουβαλήσουν με χαρά ένα μεταλλικό φορτίο για να αποτινάξουν το πραγματικό φορτίο από τις μεσήλικες πλάτες τους, μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει μέσα σου. Χαμογελάς, δεν νιώθεις μόνος. Οι άνθρωποι είμαστε μαγνητικά πεδία και κολλάμε ο ένας στον άλλον – με προσμονή ή εντελώς τυχαία, αταίριαστα ή ταιριαστά, για λίγο ή για πάντα.

Εκδήλωση – Προβολή για το antifa shalala

Το antifa shalala έρχεται στην κατάληψη Rosa Nera.

Προβολή ντοκιμαντέρ After hours: 8 χρόνια antifa shalala το Σάββατο 3 Δεκεμμρίου στις 19:00 στην κατάληψη Rosa Nera.

ένα βίντεο και μια κουβέντα για
8 χρόνια χωρίς πλάνο καριέρας, χωρίς συνεντεύξεις σε καλαίσθητα freepress (που γουστάρουν τον μπάνκσυ αλλά σιχαίνονται τα ταγκζ και τα συνθήματα), χωρίς χορηγία του δήμου αθηναίων που θα βοηθήσει τον εξευγενισμό της περιοχής, χωρίς άκρες σε κόμματα, χωρίς πολιτικούς μπαμπάδες, χωρίς πιστοποιητικά, χωρίς πατρίδα -και καμιά φορά χωρίς αρκετό πλαστικό χρώμα.
8 χρόνια με τσίλιες σε καθέτους κεντρικών λεωφώρων, με πτυσσόμενες σκάλες που κάποιες φορές λυγίζουν αγχωτικά, με ατάκες που πρέπει να προλάβουμε να τις κάνουμε αιχμηρές μέχρι τα μεσάνυχτα, με πρωινό ξύπνημα για δουλειά την επόμενη, με μίσος για τα αφεντικά και το κράτος τους, τις διαταγές, τους μπάτσους, τους φασίστες, τους σεξιστές και τον τύπο που μας ρουφιάνεψε απ’ την απέναντι πολυκατοικία.
8 χρόνια ο ένας δίπλα στην άλλη.
(+2-3 πράγματα που καταλάβαμε για όλα αυτά και για αυτά που έρχονται)

Θα ακολουθήσει DJ set

[:el]Προβολή αντιφασιστικού ντοκιμαντέρ[:]

[:el]Εν’ όψη της αντιφασιστικής πορείας της Κυριακής 18 Σεπτέμβρη, 18:00 στην πλ. Ταχυδρομείου μαζευόμαστε την Παρασκευή στις 19:00 στην κατάληψη Ντουγρού(Τζαβέλλα 52) για να δούμε το αντιφασιστικό ντοκιμαντέρ ANTIFA: Κυνηγοί φασιστών (2008) που απεικονίζει αντιφασιστικές ομάδες στην Γαλλία του 1980.  Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα έξοδα των πορειών στις 18 και 21 του μήνα.
[:]

Θερινές προβολές στην αυλή

Θερινό σινεμά από την ομάδα προβολών της Rosa Nera!

Σε περίπτωση βροχής θα οι ταινίες θα προβληθούν στην αίθουσα εκδηλώσεων της Rosa Nera στο ισόγειο της κατάληψης.

Αυτή την εβδομάδα δύο ταινίες:

την Πέμπτη “Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε” (1992), ταινία του Χρήστου Βακαλόπουλου και του Σταύρου Τσιώλη,

και την Κυριακή, “Για μια χούφτα δολλάρια” (1964) του Σέρτζιο Λεόνε.

18 χρόνια Κατάληψη Rosa Nera – Πρόγραμμα εκδηλώσεων των γενεθλίων.

 

Δευτέρα 20/6, 19:00

«Παραμύθια χωρίς σύνορα» αφήγηση παραμυθιών σε 4 γλώσσσες από την ομάδα
γονέων αυτοδιαχειριζόμενου Λόφου Καστέλι

*στα Πευκάκια στη
Νέα Χώρα.

Τρίτη 21/6 , 21:30
Εκδήλωση- Συζήτηση «Θαλάσσια διάσωση, συνοριακή βία, pushbacks και αντιστάσεις στην
θανατοπολιτική των ευρωπαϊκών κρατών»
με το διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλο

Τετάρτη 22/6, 20:00

Εκδήλωση – Συζήτηση,

Εισήγηση  της Rosa Nera: “Μια κριτική στην τουριστική βιομηχανία – τοπικοί αγώνες και αντιστάσεις”

Πέμπτη 23/6, 20:00

«Το κλειδί & το σπίρτο» παρουσίαση κόμικ με θέμα την αλλοτρίωση & την απομόνωση στον καπιταλισμό.
*ακολουθεί αντιεμπορευματικό καφενείο

Παρασκευή 24/6

_13:00 Διαμαρτυρία έξω από τη Δ.Ε.Η. στις Μουρνιές ενάντια στις αυξήσεις.

_19:00 (αυστηρά) Συμμετοχική παράσταση
«Νυχτερινές φωνές» από την θεατρική ομάδα «Στη Διαπασών»

_20:00 Εκδήλωση – Συζήτηση

Εισήγηση από την Rosa Nera: «Η ενάντια στους πολέμους ή με τις συνέπειές τους. Μια πρώτη ανάλυση του πολέμου στην Ουκρανία».

Σάββατο 25/6

_19:30 (αυστηρά)
Πολιτική εκδήλωση στη
μνήμη του Μarc Tomsin
με συντρόφους/ισσες.
+ εγκαίνια του ξενόγλωσσου
τμήματος «Marc Tomsin»
της βιβλιοθήκης 451.

_22:00
LIVE με τους:
Şeker, Mad Observer,
woodenpiece, Pitch down
clique, Anima, Dot on Earth

Κυριακή 26/6, 19:30 + 21:00
“φρήκινγκ άουτ”
μια χοροθεατρική παράσταση
από την Ομάδα Πύραυλος
*Τηλ. Κρατήσεων: 6940645600 (Αλκηστη)

+ Γλέντι με τους “Yar Aman” και την “Λαϊκή Οργή”

 

 

 

o Kαραγκιόζης στην Ελαία.

Η ομάδα θεάτρου σκιών Κουμ Κου Αρτ, παρουσιάζει την Παράσταση

” Ο Καραγκιόζης στο Πανοπτικόν”

μια παράσταση όπου τα κείμενα και οι φιγούρες είναι δημιουργία των μαθητών- κρατουμένων των φυλακών Κέρκυρας,

Την Πέμπτη 02-06-2022 στις 21:30 στην κατάληψη.

Σας περιμένουμε να “φάμε, να πιούμε και νηστικοί να κοιμηθούμε”

20 Μάη: Η ομάδα γονέων για την Παγκόσμια Μέρα Μέλισσας

Η ομάδα γονέων στον Αυτοδιαχειζόμενο Λόφο Καστέλλι καλεί στην Κατάληψη Ρόζα Νέρα για τις 20 Μάη Παγκόσμια Ημέρα Μέλισσας, μέρα δράσεων για να υπομνησθούν στην παγκόσμια κοινότητα τα οφέλη του μελισσιού στον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Οι μέλισσες με την ίδια τους την ύπαρξη 110 εκατομμύρια χρόνια,μας δείχνουν τον τρόπο για ένα καλύτερο μέλλον,
την συνύπαρξη και όχι τον ανταγωνισμό

Θα μιλήσουμε για τα προβληματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα μελισσοσμήνη, την κυψέλη ,τα εργαλεία του μελισσοκόμου ,την δομημένη κοινωνία των μελισσών.
Επίσης θα έχουμε γευσιγνωσία μελιού και γύρης

20 Μαη 7 μ.μ. στην αυλή της Rosa Nera

Προβολή της ταινίας ”DIGGER”, Τρίτη 19/04/2022, στις 21:00, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Digger

του Τζώρτζη Γρηγοράκη

Το πολυβραβευμένο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Τζώρτζη Γρηγοράκη, είναι μια δυνατή, μεστή ταινία που σκάβει σε βάθος στην ιστορία, τους χαρακτήρες και αποκαλύπτει μια μεγαλύτερη εικόνα που σε αφορά και σε ενδιαφέρει. 10 βραβεία Ιρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Με μια έντονη αίσθηση του τόπου αλλά και της γεωγραφίας των ανθρώπων που τον κατοικούν, η πρώτη μεγάλου μήκους του Τζώρτζη Γρηγοράκη «Digger», χτίζει μαζί το κοντινό πορτρέτο ενός πατέρα κι ενός γιου που προσπαθούν να βρουν ένα κοινό τόπο και να ξαναπιάσουν το νήμα μιας σχέσης που πριν από πολλά χρόνια κόπηκε απότομα.

Ο Βαγγέλης Μουρίκης κι ο Αργύρης Πανταζάρας (εξαιρετικοί και οι δυο στην αποτύπωση στην οθόνη, ανδρών που δυσκολεύονται να ανοιχτούν μα που οι ηθοποιοί που τους υποδύονται βρίσκουν τρόπους να σε κάνουν να κοιτάξεις βαθύτερα), συναντιούνται στη μέση ενός δάσους στη Βόρεια Ελλάδα, εκεί που ο ένας ζει κι όπου ο άλλος επιστρέφει μετά από χρόνια και μετά το θάνατο της μητέρας του. Ένα ορυχείο καταβροχθίζει την γη γύρω από το δάσος που ανήκει στον πατέρα κι εκείνος είναι από τους τελευταίους που αντιστέκονται στην επέλαση του. Ο γιος βλέπει την άρνηση του πατέρα του να πουλήσει το κτήμα του στην εταιρεία σαν μια κούφια πράξη ανόητης αντίστασης αλλά μένει εκεί ελπίζοντας να τον μεταπείσει.

Ο Τζώρτζης Γρηγοράκης συνοψίζει τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο με ενδιαφέροντα και διακριτικό τρόπο, ο ένας καβαλάει και φροντίζει τη μηχανή του, ο άλλος, προτιμά τα άλογα, ο πατέρας μοιάζει ριζωμένος στη γη του σαν δέντρο, ο γιος θέλει να πετάξει μακριά σαν πουλί. Σκηνοθετημένο σχεδόν σαν ένα χαμηλότονο γουέστερν, σε ένα Ελντοράντο όπου κανείς εκτός από λίγους δεν πλουτίζει, το «Digger» δοκιμάζει να χαρτογραφήσει το ενδιάμεσο ανάμεσα στο «μικρό» ενός προσωπικού δράματος και το «μεγάλο» του περιβαλλοντικού μηνύματος σε μια ταινία που είναι τοποθετημένη σε μια μεγαλύτερη εικόνα που μπορείς ξεκάθαρα να δεις.

Και το καταφέρνει ακόμη κι αν το σενάριο επιστρέφει περισσότερες φορές από όσες χρειάζεται σε πράγματα που κάνουν ξεκάθαρο το αδιέξοδο των ανθρώπων του τόπου τον οποίο περιγράφει, και δεν βρίσκει πάντα την ιδανική ισορροπία στις διακυμάνσεις της σχέσης πατέρα και γιου. Κι ακόμη κι αν κατά στιγμές το φιλμ κοιτάζει τους ντόπιους με έναν τρόπο που μοιάζει βγαλμένος από μια λίγο διαφορετική ταινία, το ύψος του φιλμ έχει συνοχή, ταυτότητα και μια αφηγηματική γραμμή που έστω κι αν θα μπορούσε να ήταν λίγο πιο τεταμένη, εξακολουθεί να σε ενδιαφέρει και να σε αφορά.

Παρασκευή 15/04/2022

Την Παρασκευή 15/04 θα γίνουν κανονικά τα

μαθήματα των Εναέριων ασκήσεων στις 18:00

και των ασκήσεων με βάση το Τσίρκο στις 18:00

Στις 21:00 θα γίνει προβολή της ταινίας “Μανταρίνια” του Ζάζα Ουρουσάντζε.

“Η ταινία αφηγείται με απόλυτη κινηματογραφική οικονομία μια ιστορία που σκιαγραφεί τον παραλογισμό του πολέμου. Έχοντας συνθέσει αριστοτεχνικά το παζλ χαρακτήρων, ο Γεωργιανός Ζάζα Ουρουσάντζε θέτει, πέρα από τα προφανή ανθρωπιστικά και αντιπολεμικά, πιο βαθιά ερωτήματα σε σχέση με την έννοια της πατρίδας (είναι το χώμα ή το αίμα;), του δικαίου, της πίστης και της απώλειας.” 

θα ακολουθήσει το εβδομαδιαίο μας μπαρ/καφενείο για την οικονομική ενίσχυση της κατάληψης.

 

[:el]Μήνας προβολών και anti-έκθεση στην Κατάληψη Ντουγρού[:]

[:el]Συνεχίζουμε και τις επόμενες Τετάρτες του Απρίλη στον χώρο της κατάληψης Ντουγρού , με τον κύκλο θεματικών προβολών που αγγίζουν ζητήματα αποικιοκρατίας , ρατσισμών και Μαύρης απελευθέρωσης & τέχνης.

Συγχρονιζόμαστε στους ρυθμούς και την πολλαπλότητα των μέσων & των αντιστάσεων που αναπτύσσουν όσα δεν χωράνε στο αφήγημά της εθνικά, φυλετικά ταξικά και έμφυλα συγκροτημένης κανονικότητας τους.

–Παράλληλα στον χώρο θα συνεχίσει να υπάρχει η anti-έκθεση ”Free , White and 21?” μετά και πριν από την διάρκεια των προβολών ——————————–

Σας καλούμε για συζητήσεις , συντροφικές σιωπές, αναστοχασμό και συμπάθεια , από τις 20:00 στην Τζαβέλα 52.Αυτήν την Τετάρτη συνεχίζουμε με την προβολή της ταινίας  Ο Μισισιπής Καίγεται

Προειδοποίηση περιεχομένου: Γραφική απεικόνιση ρατσιστικής βίας

Διάρκεια: 2 ώρες

[:]

css.php