ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ 4 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ

Ποιων η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει; 4 χρόνια μετά, να μην συνηθίσουμε τον θάνατο.

 

Όταν το τελευταίο δέντρο καεί, όταν το τελευταίο ποτάμι δηλητηριαστεί, όταν το τελευταίο ψάρι πεθάνει, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι το χρήμα δεν τρώγεται.

 

Από το 2015 έχει γίνει γνωστό πως η LaFarge-ΑΓΕΤ στην πόλη του Βόλου χρησιμοποιεί σαν καύσιμη ύλη τα κομποστοποιημένα σκουπίδια. Έκτοτε, έλαβαν χώρα πολλές και πολύμορφες κινητοποιήσεις από την τοπική κοινωνία, συλλογικότητες, συλλόγους, φορείς, κλπ. με την εταιρεία και το τοπικό κράτος να παίζουν «κρυφτούλι ευθυνών». Αποκορύφωμα αυτών των κινητοποιήσεων ήταν η διαδήλωση στις 13 Ιουνίου 2020, όπου για πρώτη φορά ξεκίνησε για συμβολικούς-ουσιαστικούς λόγους από το νοσοκομείο του Βόλου με σκοπό να καταλήξει στο εργοστάσιο, όπως και έγινε. Οι δυνάμεις καταστολής υπερασπίστηκαν την αδικία από εντός αλλά και εκτός του εργοστασίου με ξύλο, δακρυγόνα, ευθείες βολές και τρομοκρατία βάζοντας τα κέρδη των πολυεθνικών με αποικιοκρατική νοοτροπία πάνω από τις ζωές και την υγεία της τοπικής κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Η αστυνομία σε ρόλο τοπικού μπράβου των επενδυτών συνέχισε το τρομοκρατικό της έργο τόσο με τον βασανισμό του Βασίλειου Μάγγου  έξω από τον «ναό» της δικαιοσύνης που τον οδήγησε στον θάνατο όσο και με πολλαπλές εισβολές σε σπίτια διαδηλωτών και συλλήψεις. Όσον αφορά τις δίκες των διαδηλωτών, έως τώρα έχει πραγματοποιηθεί μια μοναδική δίκη η οποία ήταν αθωωτική, οι υπόλοιπες παραμένουν ανοιχτές καθώς έχουν αναβληθεί για τις 25 Νοεμβρίου 2024. Παράλληλα, στις 13 Ιουνίου εκδικάζεται η υπόθεση συντρόφου με κακουργηματικό χαρακτήρα στα δικαστήρια των Τρικάλων. Όλο αυτό το κυνήγι μαγισσών υφίσταται για την επιλογή του καθαρού αέρα έναντι του καρκίνου που εκπέμπουν οι καμινάδες της ΑΓΕΤ.

 

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται ολοένα και περισσότερη φτωχοποίηση και πτώση του βιοτικού επιπέδου, γεγονός που επηρεάζει κυρίως τα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα. Οι παράγοντες που συντελούν σε αυτό ποικίλλουν, αλλά το κίνητρο δεν μπορεί να είναι άλλο παρά το «ζωή για λίγους και εκλεκτούς». Δηλαδή, η ύπαρξη κριτηρίων για το δικαίωμα στη ζωή το οποίο καθορίζεται σύμφωνα με το εισόδημα του καθενός και την δύναμη ισχύος της κάθε μιας, προωθώντας μια ατομικιστική ζωή βασισμένη στο θατσερικό ρητό «δεν υπάρχουν κοινωνίες, υπάρχουν άτομα και οικογένειες». Ανά τα χρόνια, αυτό γίνεται αισθητό όταν αρκετές δημόσιες υπηρεσίες ιδιωτικοποιούνται ακολουθώντας πιστά το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και βασικές ανθρώπινες ανάγκες και δημόσια αγαθά παραγκωνίζονται και θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και ένα παλαιότερο το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων.

 

Παράλληλα το υψηλό κόστος  ζωής με την αύξηση του πληθωρισμού, σε συνδυασμό με τα επενδυτικά σχέδια του κράτους και ντόπιου ή ξένου κεφαλαίου, που παρουσιάζονται με την μορφή αναπτυξιακών πλάνων ανάπλασης και εξευγενισμού των περιοχών, οδηγούν στον εκτοπισμό των «αδύναμων». Θεωρούμε ότι παγκόσμια αυτή η δραστηριότητα έχει συγκεκριμένα βήματα, ξεκινώντας από την υποβάθμιση μιας περιοχής, την πτώση της αξίας της (κοινωνικής ή οικονομικής), την εξαγορά της και την μετατροπή της σε χώρο προσέλκυσης απρόσωπων καταναλωτικών σχέσεων με μοναδικό στόχο την παραγωγή κέρδους (εξώσεις- πλειστηριασμοί κατοικιών, airbnb, τουριστικοποίηση). Σε αυτές τις νέες εμπορευματοποιημένες ζώνες γεμάτες γυαλιστερά περιτυλίγματα, υποκριτικά χαμόγελα και στολές σωμάτων ασφαλείας, όταν το σχέδιο ολοκληρώνεται, γίνεσαι δεκτός μόνο ως καταναλωτής/τρια.

 

Επιπλέον, κράτος και κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία με την Ε.Ε προσπαθούν να πετύχουν τους κερδοσκοπικούς σχεδιασμούς της «πράσινης μετάβασης» ή αλλιώς τα ενεργειακά παιχνίδια που καταλήγουν στην λεηλασία της φύσης και συνεπώς στην λεηλασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής (Σκουριές, Α.Γ.Ε.Τ, Άγραφα). Συγκεκριμένα, το ενεργειακό ζήτημα αποτελεί κομβικό κομμάτι στην παρούσα πολιτική-κοινωνική συγκυρία καθώς η ενέργεια συγκροτεί πλέον ένα καπιταλιστικό εμπόρευμα αντί για κοινωνικό αγαθό και την κινητήριο δύναμη στις διαδικασίες της παραγωγής και της κατανάλωσης. Είναι επακόλουθο λοιπόν, να απαρτίζει βασικό πυλώνα στην διατήρηση και στην ενίσχυση της κερδοφορίας των κεφαλαιοκρατών αλλά και στην σκακιέρα των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Καθώς, με τον όρο-καραμέλα «πράσινη μετάβαση» εννοείται η σταδιακή εγκατάλειψη της χρήσης ορυκτών καυσίμων και η πλήρης μετάβαση στη χρήση του ηλεκτρισμού σε κάθε χώρα της Ε.Ε , δηλαδή η ανεξαρτητοποίησή της από άλλες χώρες και η δημιουργία ανταγωνιστικής αγοράς. Οι συνέπειες όμως δεν είναι τόσο «πράσινες» και φιλικές προς το περιβάλλον, αφού οι φυσικοί πόροι ιδιοποιούνται, η βιοποικιλότητα ρημάζεται με την εγκατάσταση των Β.Α.Π.Ε και τον βίαιο εκτοπισμό, αλλά και νέες τακτικές για πολεμικές εκστρατείες αναδύονται. Σε τοπικό επίπεδο, η καταστροφή της γης και της ανθρώπινης ζωής επιτυγχάνεται, εκτός από την καύση σκουπιδιών, μελλοντικά με την εγκατάσταση πλωτού σταθμού υγροποιημένου αερίου LNG που προετοιμάζεται στον ήδη επιβαρυμένο Παγασητικό και με την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στο Πήλιο. Όλα αυτά, με τις πλημμύρες συνάμα, τις πυρκαγιές και τις επιζήμιες απόρροιες που επέφερε η αδιαφορία της κρατικής-θεσμικής διαχείρισης τους καθιστούν την περιοχή του Βόλου ένα βεβαρημένο περιβάλλον ρύπων που εγκαταλείπεται στην αγχόνη των κερδοσκόπων εταιρειών.

 

Σε εποχές κοινωνικού κανιβαλισμού με ανελέητο ανταγωνισμό και έντονα ατομικιστικά στοιχεία, η μοναδική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στην λεηλασία της φύσης είναι η θέληση για ζωή, δηλαδή οι συλλογικοί και ανυποχώρητοι αγώνες ενάντια στην καταδυνάστευσή της. Αντίθετα, ο κρατικός μηχανισμός δεν θα αφήσει αναπάντητη καμία κίνηση αντίστασης, αφού είναι πιθανό να κινδυνέψουν τα κερδοφόρα σχέδια των φυλασσόμενων του. Ασκείται, λοιπόν, ακραία καταστολή των κοινωνικών αγώνων με την ποινικοποίηση και φυλάκιση κάθε αντιστεκόμενου και εξεγερμένης αλλά και με την χρήση βίας έναντι τους, δημιουργώντας σκηνές τρομοκρατίας και εκφοβισμού για τους ίδιους αλλά και για τις επόμενες που θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τα σχέδια τους. Έτσι, οι κατασταλτικές και δικαστικές δυνάμεις δουλεύοντας σαν το μακρύ χέρι κρατιστών και αφεντικών, στην καλύτερη των περιπτώσεων σηκώνουν την λευκή σημαία σε ακραία ενδοκοινωνικά περιστατικά, ενώ στην χειρότερη παίρνουν την θέση του ισχυρού. Από την γυναικοκτονία στην Μακρυνίτσα Πηλίου, που είχε καταγγελθεί στις «αρχές» ως απειλή οικογενειακής εστίας και δεν υπήρξε ένα περιπολικό από τα εκατοντάδες που περιφέρονται, από τους Αγίους Αναργύρους που «τα περιπολικά δεν είναι ταξί», από εργατικά ατυχήματα που καρότσες Ι.Χ «μετατρέπονται» σε ασθενοφόρα για να μην δηλώνονται ως τέτοια μέχρι την υπόθεση Β.Μάγγου. Σε συνέχεια των παραπάνω, η δίκη του συντρόφου στις 13 Ιουνίου αποτελεί την προσπάθεια τιμώρησης και εξόντωσης του κινήματος ενάντια στην καύση σκουπιδιών αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά την εκδικητική συμπεριφορά του κράτους προς όσους/ες αγωνίζονται.

 

Μια μέρα μετά την μαζική πανελλαδική πορεία, στις 14 Ιουνίου 2020, κατά της καύσης σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ- LA FARGE και την ημέρα της κινητοποίησης υπεράσπισης των συλληφθέντων της πορείας, ο Βασίλης Μάγγος ξυλοκοπήθηκε βάναυσα, άνευ λόγου και αιτίας, γεγονός που τον οδήγησε στον θάνατο έναν μήνα μετά, καθώς προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί στη θέα της χολιγουντιανής μεταφοράς του διωκόμενου, ενώ ήταν άοπλος και μόνος του μπροστά σε πάνοπλους και εκπαιδευμένους άνδρες σωμάτων «ασφαλείας». Ύστερα, απήχθη εν είδει προσαγωγής και κατά την οδήγηση του στο αστυνομικό τμήμα, οι αστυνομικοί που τον συνόδευαν συνέχισαν τις βίαιες και παράνομες πρακτικές τους αφήνοντάς τον αργά το ίδιο βράδυ έξω από το αστυνομικό τμήμα χωρίς καμία βοήθεια και με σπασμένα πλευρά. Η πράξη αυτή αναδεικνύει την πρόθεση των αστυνομικών να μην συσχετιστούν οι ίδιοι για την αισχρή κατάσταση που βρισκότανε. Η σύγχρονη τρομοκρατία δεν θα μπορούσε να καταστεί δυνατή δίχως τον πλήρη έλεγχο της αστικής δικαιοσύνης. Από την μια πλευρά έχουμε τα υποτιθέμενα όργανα της τάξης να καταπνίγουν βίαια οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης πάνω σε αυθαιρεσίες που επιβάλλει η άρχουσα τάξη και από την άλλη την δικαστική εξουσία να εθελοτυφλεί μπροστά σε τέτοια γεγονότα, συμπλέοντας σε πλήρη αρμονία με τα συμφέροντα των από πάνω. Στις δικαστικές αίθουσες, αντί να εκδικαστεί μια υπόθεση προσπαθώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη, οι δικαστικές αρχές έρχονται σε αντίθεση με την φύση τους και λειτουργούν σαν όργανο ξεπλύματος του κεφαλαίου, των φίλων του και των προστατών του. Η δικαστική εξουσία επινοεί πάντα ένα παραμύθι προσαρμοσμένο ακριβώς και στηριζόμενο μόνο σε παραθυράκια της ελληνικής νομοθεσίας, προκειμένου να μας αποδείξει πως η αστυνομία το μόνο που κάνει είναι “η δουλειά της”. Ωστόσο, η δίκη των βασανιστών του Βασίλη έχει αναβληθεί για τις 20 Σεπτεμβρίου του 2024.

 

Δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από την αστική δικαιοσύνη. Η μόνη απάντηση είναι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια βάζοντάς τες πάνω από τα κέρδη τους. Η μόνη απάντηση θα δοθεί στον δρόμο και στις κοινότητες αγώνα. Οργανωνόμαστε αλληλέγγυα και αντι-ιεραρχικά στον αγώνα για τη γη και την ελευθερία.

 

ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 13/6 9.00, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

 

4 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ,

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΓΓΟΣ ΠΑΡΩΝ

 

ΠΟΡΕΙΑ 14/6, 19.00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΒΟΛΟΣ

                                                                                                                                    Κατάληψη Ματσάγγου

Κάλεσμα στην 8η Μάρτη απεργιακή πορεία – μέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών.

Η Καταληψη Rosa Nera στηρίζει και καλεί στην απεργιακή πορεία – μέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών στις 8 Μαρτίου στην Πλατεία Αγοράς Χανίων στις 12 μ.μ.

 

 

Για την 8η Μάρτη

“…Ζωή, όχι επιβίωση.
Η ζωή είναι αυτό που επιθυμεί η γυναίκα που εργάζεται.
Η τέχνη, η μουσική, ο ήλιος δεν είναι μόνο για τις πλούσιες γυναίκες, είναι και δικαίωμα όλων των εργατριών.
Δεν θέλουμε μόνο ψωμί,
αλλά και τα
τριαντάφυλλα,
τα ρόδα της ζωής…”

Rose Schneiderman, συνδικαλίστρια εργάτρια, 1911

 

rosanera.squat.gr

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΚΑΒΑΛΑ 28/02/2024

Την Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το έγκλημα στα Τέμπη. Στην Καβάλα η απεργιακή συγκέντρωση ήταν στις 11:00 στην κεντρική πλατεία. Συμμετείχαν αρκετοί φορείς της πόλης, εργαζόμενοι/ες, μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες. Το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ κατέβηκε με πανό ‘ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΙ. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΗ’. Κατά τη διάρκεια της πορείας ακούστηκαν αρκετά συνθήματα με έντονο και δυνατό παλμό!

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΑΛΥΦΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:

Τέμπη, το έγκλημα που ξεγύμνωσε τον βασιλιά.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023 στους Ελληνικούς σιδηροδρόμους δολοφονήθηκαν 57 άνθρωποι με ξεκάθαρη υπαιτιότητα του ελληνικού κράτους. Μια εμπορική και μια επιβατική αμαξοστοιχία κινούνταν στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή με αντίθετη φορά και συγκρούστηκαν μετωπικά παρά τα πολυδιαφημισμένα συστήματα ασφαλείας για τον έλεγχο της κυκλοφορίας των τρένων, με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό ακόμα 180. Δύο τρένα συγκρούονται και από την σύγκρουση αποκαλύπτεται η συστημική σαπίλα των μιζών, των επιχορηγήσεων και των εξοπλισμών του ιδιωτικοποιημένου ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου. Εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, μετανάστες και κυρίως νεολαίοι και φοιτητές/τριες ήταν οι επιβάτες οι οποίοι βρήκαν φρικτό θάνατο, ενώ στο παρασκήνιο η απόπειρα συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών ξεκινάει ήδη από τις πρώτες ώρες της δημοσιοποίησης της σύγκρουσης με φόντο τα κροκοδείλια δάκρυα των ηθικών αυτουργών στις τηλεοπτικές κάμερες .

Στήνοντας την κυβερνητική ομερτά.

Από την πρώτη στιγμή του εγκλήματος στα Τέμπη, ο κρατικός μηχανισμός υπό τις εντολές υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων, εμπόδισε ανεξάρτητους ελεγκτικούς φορείς να αναλάβουν το κομμάτι της διερεύνησης και της πραγματογνωμοσύνης. Τα δεκάδες δις που υποτίθεται πως ξοδεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια, για την αγορά σύγχρονων βαγονιών ,τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου και την αναβάθμιση των συστημάτων ασφαλείας (περιβόητη σύμβαση 717),φαίνεται πως κατέληξαν στις τσέπες μεγαλοεργολάβων και πολιτικών. Η ιδιωτικοποίηση και το “σπάσιμο” του ΟΣΕ σε μικρότερες εταιρίες καθώς και η πώληση του στην Ιταλική εταιρία Ferrovie Dello Stato Italiane, αποδείχθηκε ένα ατέλειωτο εξοπλιστικό φαγοπότι, αφήνοντας πόνο και θάνατο. Η κυβέρνηση όρισε τους δικούς της κομματικούς ιστάμενους σε θέσεις κλειδιά και χάρη στο νομικό καθεστώς των παρένθετων εταιριών, που μπερδεύει τις υποχρεώσεις τους, η όποια ελπίδα για απόδοση ευθυνών εξανεμίστηκε και έτσι οδηγούμαστε σήμερα στην απόλυτη συγκάλυψη του εγκλήματος . Με την ίδια ευκολία το ελληνικό κράτος, μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας, απέρριψε την έκκληση της ευρωπαϊκής εισαγγελικής αρχής να συμμετέχει στις έρευνες και να διερευνήσει την πιθανότητα ποινικής ευθύνης πρώην υπουργών. Άλλωστε, η αλληλοκάλυψη των μεγαλοκαρχαριών όταν τα συμφέροντα τους συγκλίνουν, είναι δεδομένη.

Οι πρώτες και άμεσες κυβερνητικές ενέργειες συγκάλυψης έγιναν από επιτροπές που συστάθηκαν εκείνη την στιγμή από υπουργούς και τοπικούς εξουσιαστές της κυβερνητικής μαφίας (Αγοραστός, Τριαντόπουλος, Πλεύρης), οι οποίοι μαζί με τους Γ.Γ των αρμόδιων υπουργείων και τους εκπροσώπους των αρχών, προχώρησαν ήδη από την πρώτη εβδομάδα του εγκλήματος, σε μπάζωμα του χώρου και αλλοίωση των στοιχείων, πριν καν ολοκληρωθούν οι έρευνες. Η δεύτερη πράξη του έργου του δολοφόνου που προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη του, ήταν η σύσταση τριμερούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση, που σκοπό είχε την υποβάθμιση των κυβερνητικών ευθυνών, την απόκρυψη στοιχείων σχετικά με την έκρηξη και το είδος φορτίου της εμπορικής αμαξοστοιχίας, ώστε να διασφαλιστεί πως το τελικό πόρισμα θα περιορίζεται μόνο σε αναφορές για λάθη του ανθρώπινου παράγοντα. Κάτι που αποτελούσε, εξάλλου επίσημη γραμμή του Μαξίμου από τις πρώτες στιγμές όταν προβάλλονταν τα δακρύβρεχτα διαγγέλματα του πρωθυπουργού.

Το στημένο σώμα βουλευτών που καλείται ως εξεταστική επιτροπή, χωρίς γνώσεις, έγγραφα και δικογραφίες, αποτελεί από μόνο του ύβρη, προσβολή και κοροϊδία προς τον αγώνα των οικογενειών και την μνήμη των θυμάτων. Οι λύκοι στους οποίους το “δημοκρατικό” πλειοψηφικό σύστημα ανέθεσε να φυλάνε τα πρόβατα, δημιούργησαν ένα ασφαλές περιβάλλον για τους κυβερνητικούς βουλευτές και τα διοικητικά στελέχη των εταιριών, τα οποία καταθέτοντας ως μάρτυρες, αποσιώπησαν την κυβερνητική σπατάλη και το φαγοπότι των εταιριών και αποποιήθηκαν των ευθυνών τους .

Υπό το πέπλο προστασίας που του εξασφαλίζει η κάθε άλλο παρά αμερόληπτη εξεταστική επιτροπή, κάνει την εμφάνιση του και ο ηθικός αυτουργός των δολοφονιών των Τεμπών, ο Αχ. Καραμανλής. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων για το ευνοϊκό αποτέλεσμα της επιτροπής, ο πρώην υπουργός μεταφορών θα κουνήσει το δάχτυλο στους επικριτές του και μέσα από ένα σόου κυνικότητας, θράσους και αλαζονείας, θα δηλώσει περήφανα αθώος. Το ανδρείκελο αυτό, εφτά μέρες πριν την δολοφονία των Τεμπών διερρήγνυε τα ιμάτιά του για την λειτουργία και την ασφάλεια των τρένων, προτρέποντας και παραπλανώντας το επιβατικό κοινό να χρησιμοποιεί τα τρένα ώστε να ενισχυθεί το αφήγημα περί οικονομικού θαύματος του ασημένιου βέλους. Πίστεψε, πως υπονομεύοντας τους συνδικαλιστές του ΟΣΕ και τα εξώδικα τους για την κατάσταση των σιδηροδρόμων και αγνοώντας ταυτόχρονα τα πορίσματα των εμπειρογνωμόνων επιδεικτικά, θα έπειθε την κοινή γνώμη για την αθωότητά του. Μάταια. Με πλήρη αναξιοπρέπεια και ανηθικότητα υπαινίχθηκε πως ο πόνος των συγγενών θα πρέπει να είναι “βουβός”, χωρίς να ενοχλεί, αναφερόμενος στον αγώνα του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων.

Το επόμενο βήμα της εγκληματικής οργάνωσης του ελληνικού κράτους.

Δικαστική εξουσία και ΜΜΕ προχωρούν στην γενικότερη αποδόμηση και υποβάθμιση του γεγονότος, ελπίζοντας με την πάροδο του χρόνου να καταφέρουν να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Οι εισαγγελείς από την πρώτη στιγμή κατευθύνουν τις έρευνες με απίστευτη προχειρότητα, ενώ με θράσος επιδεικνύουν σε όλους πως η αμερόληπτη εφαρμογή των νόμων δεν ισχύει για τις υψηλές τάξεις και τους ισχυρούς. Με την δικαιοσύνη να μην λειτουργεί , όχι από επιλογή, αλλά από επιβολή, οι ποινικές ευθύνες μοιράζονται επιλεκτικά στα αναλώσιμα διοικητικά στελέχη και η επίσπευση της δίκης μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η επιλογή αυτή προφανώς δεν έχει άλλο σκοπό από το να μην αφήσει χρονικά περιθώρια σε περαιτέρω έρευνες και εξετάσεις μαρτύρων. Πόσω μάλλον, όταν μελέτες και πορίσματα που προκύπτουν συνεχώς από τους πραγματογνώμονες που διόρισαν οι συγγενείς των θυμάτων , ξεγυμνώνουν το κυβερνητικό αφήγημα και καταρρίπτουν συνεχώς την συγκάλυψη του Μαξίμου.

Ο αγώνας για αξιοπρέπεια των οικογενειών.

Οι οικογένειες των θυμάτων πιέζουν με κάθε τρόπο εισαγγελείς και ανακριτές για να πράξουν τα αυτονόητα. Ακόμα και οι στοιχειώδεις ενέργειες που αφορούν στην έκρηξη που σημειώθηκε στο σημείο της σύγκρουσης, γίνονται κάτω από την συνεχόμενη επιμονή και πίεση των οικογενειών με τρομερή καθυστέρηση και συνεπακόλουθη αλλοίωση στοιχείων. Την προκλητική αυτή στάση της δικαστικής εξουσίας απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων, ήρθε με περίσσιο θράσος να πλαισιώσει και η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αρμόδια για την περίπτωση των Τεμπών, προς την πρόεδρο του συλλόγου Μ. Καρυστιανού, η οποία στην προσπάθειά της να διαμαρτυρηθεί για τις καθυστερήσεις και τις παραλείψεις στην υπόθεση τους, η εισαγγελέας παρότρυνε τον σύλλογο “να σταματήσει να ασχολείται με το γεγονός και να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής που τους απομένει με ηρεμία και γαλήνη, με την βοήθεια της εκκλησίας…”. Μέσα από όλη αυτή την συστηματική απαξίωση, με σθένος και αξιοπρέπεια, οι οικογένειες των θυμάτων προσπερνούν τα κρατικά εμπόδια και σηκώνουν τον αγώνα για δικαιοσύνη στους ώμους τους, έχοντας όλη την κοινωνία στο πλάι τους.

Προσπαθώντας να αποσιωπήσουν τους συνδικαλιστικούς αγώνες για ακόμα μια φορά.

Η απαξίωση των εργατικών συνδικαλιστικών αγώνων από το Μαξίμου δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η συνέχεια της αντεργατικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, που με νομοσχέδια και τροποποιήσεις, επιχειρούν να ποινικοποιήσουν την συνδικαλιστική δράση και τους εργατικούς αγώνες. Ακόμα και στην δική μας περιοχή, δεν είναι λίγες οι φορές που με παράνομο τρόπο οι εργοδοσίες των μεγάλων χημικών βιομηχανιών του τόπου μας (Πετρέλαια και Λιπάσματα), προχώρησαν σε εικονικές ποινικοποιήσεις των εργατικών σωματείων, ώστε να προβούν σε ομαδικές απολύσεις. Πόσω μάλλον, όταν συνέβησαν εκρήξεις στις σάπιες εγκαταστάσεις των εργοστασίων, θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και πυρκαγιές μέσα σε εύφλεκτες μονάδες, με την ανύπαρκτη αντίδραση όλων των αρμόδιων ανεξάρτητων ελεγκτικών φορέων και την ανοχή των αρμόδιων τοπικών αρχόντων οι οποίοι συνεχίζουν να τους αδειοδοτούν.

Όμοια και στο ατύχημα των Τεμπών, όλες οι εταιρίες αγνόησαν τις προειδοποιήσεις των εργατικών σωματείων των σιδηροδρόμων, ενώ η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) συνέχισε να τους αδειοδοτεί , αφήνοντας επιβατικό κοινό και εργαζόμενους στο έλεος της τύχης τους.

Η χρόνια οικονομική εγκληματική απάτη, η σωρεία καταχρήσεων, παραλήψεων και λαθών οδήγησαν στην δολοφονία των Τεμπών. Έδειξαν με τον πιο ωμό τρόπο, την γύμνια και την ψεύτικη βιτρίνα του εκσυγχρονισμού που ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός. Μια βιτρίνα που ράγισε και φανέρωσε το πραγματικό πρόσωπο της ανάπτυξης, που πλουτίζει σε βάρος των ζωών μας. Τα όνειρα δεκάδων ψυχών συνετρίβησαν στο όνομα του κέρδους, της ανάθεσης και της απληστίας. Μας εξαπάτησαν, μας έκαναν να νιώσουμε ασφαλείς, υποσχόμενοι βήματα εκσυγχρονισμού και σταθερότητας. Μόνο που δεν προσέξαμε ότι πατούσαν πάνω στα άψυχα κορμιά μας. Αυτοί εισέπρατταν κονδύλια και εμείς εισπράξαμε Τέμπη.

Μα λογαριάζουν χωρίς τον λαό. Μόνο εμείς, οι από τα κάτω, μπορούμε να σπάσουμε το τείχος του κυνισμού και της αλαζονείας, δίνοντας ένα τέλος σε αυτή την λαιμαργία του καπιταλισμού που τρέφεται από τους κόπους μας και από το αίμα μας. Με αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα στεκόμαστε απέναντι σε κάθε πολιτική και δικαστική εξουσία, απέναντι σε κάθε δυνάστη. Δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στους κρατικοδίαιτους που μας εξαθλιώνουν και να διεκδικούμε τον έλεγχο των ζωών μας. Μέχρι την απελευθέρωση των αδύναμων αυτού του τόπου και την ταφή όλων όσων εκπροσωπεί αυτό το σύστημα, θα αγωνιζόμαστε ενάντια στην θανατοπολιτική επιλογή κράτους και κεφαλαίου, θα αγωνιζόμαστε για την κοινωνική χειραφέτηση και την ταξική δικαιοσύνη. Διάλεξαν την συνενοχή, την συγκάλυψη και την απαξίωση. Εμείς διαλέγουμε την Αλληλεγγύη, την Αξιοπρέπεια και την Ισότητα.

Μέχρι την νίκη.
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Η Κατάληψη Rosa Nera καλεί στην απεργιακή πορεία της 28ης Φλεβάρη

Η Κατάληψη Rosa Nera καλεί
στην απεργιακή πορεία της 28ης Φλεβάρη

Ένα χρόνο μετά το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, κράτος και Κεφάλαιο συνεχίζουν να δολοφονούν: 179 νεκροί εργαζόμενοι για τα κέρδη της εργοδοσίας μέσα στον τελευταίο χρόνο

Να βάλουμε τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους

Απεργίες διαρκείας
ενάντια σε έναν κόσμο αδικίας

Αρκετά ανεχτηκαμε την στέρηση
ώρα να μοιραστούμε την αφθονία

Όλες και όλοι στην Απεργία,
Τετάρτη 28/2
στις 10.30 στην Πλατεία Αγοράς

Κατάληψη Rosa Nera

https://rosanera.squat.gr/

#ροζανερα #rosanera #Χανιά

Κάλεσμα της Κατάληψης Rosa Nera. Συγκέντρωση – Μικροφωνική. Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου, ώρα 12:00. Πλατεία Αγοράς Χανίων.

Χαμένα είναι τα εξάμηνα που δεν αγωνιστήκαμε!

Κάλεσμα της Κατάληψης Rosa Nera.
Συγκέντρωση – Μικροφωνική.
Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου, ώρα 12: 00.
Πλατεία Αγοράς Χανίων.

Ένα κίνημα καταλήψεων έχει ανθίσει σε πανεπιστημιακούς χώρους, μετά την πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης των καθαρμάτων για ίδρυση “μη κρατικών” πανεπιστημίων. Καταλήψεις μαζικές και διαρκείας ενάντια στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Αυτό φυσικά έφερε τις ανάλογες κινήσεις από πλευράς του κράτους. Οι δυνάμεις καταστολής των ΜΑΤ, μπούκαραν στις σχολές, δείραν φοιτητές για να εμπεδώσουμε όλοι μας, πως έχουμε δημοκρατία και οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μονόδρομος. Η χρόνια και εσκεμμένη υποτίμηση της παιδείας, οι εργολαβίες στην καθαριότητα και την σίτιση, η υποχρηματοδότηση της μέριμνας, καθώς και οι ολοένα και περισσότερες εταιρείες οι οποίες χρηματοδοτούν ερευνητικά παράγοντας γνώση τζάμπα για το κεφάλαιο, δημιουργούν την δυστοπία στην οποία τα τελευταία χρόνια έχουν εκπέσει τα ιδρύματα της χώρας. Αντί να αποτελούν έναν πνεύμονα ελευθερίας και σκέψης μέσα στην κοινωνία, επιχειρείται η απονέκρωση κάθε κριτικής σκέψης, η αποξένωση από την κοινωνία και ο ολοκληρωτικός έλεγχος της γνώσης με βάση το κέρδος.

Τα πανεπιστήμια δεν είναι μονάχα ένας χώρος εκπαίδευσης, είναι ένα μέρος κοινωνικοποίησης, πολιτικής, τέχνης. Οι ιδιωτικοποιήσεις των πανεπιστημίων στοχεύουν και εκεί, στην διάλυση κάθε κοινωνικής σχέσης που μπορεί να σχηματίσει συνειδήσεις, στον έλεγχο κάθε πολιτικής δραστηριότητας η οποία στέκεται απέναντι στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, κάθε μορφή μη ελεγχόμενης κίνησης.

Οι καταλήψεις κερδίζουν λίγο από τον χαμένο μας χρόνο και χώρο. Τις υπερασπιζόμαστε ως άλλο ένα μέσο των καταπιεσμένων να σταματήσουν την αδηφάγο σκουπιδιάρα του καπιταλισμού. Αρκετά με την κονόμα !

Έχουμε δει που έχει καταλήξει η ιδιωτικοποίηση των τρένων. Που έχει φτάσει η τιμή του ρεύματος, των καυσίμων, της ενέργειας όταν το κεφάλαιο κάνει κουμάντο. Οι δημόσιες υποδομές που αναλαμβάνουν εργολάβοι. Έχουμε δει τι συμβαίνει στο σύστημα υγείας ; Αν θες να είσαι υγιής θα χρειαστεί να πληρώσεις, αν θες να μορφωθείς θα χρειαστεί να πληρώσεις. Τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύματα, αποκλείοντας όποιον δεν έχει χρήματα. Αλλά μιας και μιλάμε για αποκλεισμούς, τι συμβαίνει με τα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστριών που βρίσκονται έγκλειστα σε κέντρα κράτησης ;

Δεν υπερασπιζόμαστε πτυχία με αξία που θα παράξουν ακόμη περισσότερη εκμετάλλευση, δεν υπερασπιζόμαστε την βιομηχανία που έχει στηθεί μέσα στα “δημόσια και δωρεάν” πανεπιστήμια. Είμαστε με τα αντιστεκόμμενα κομμάτια της φοιτητικής κοινότητας που παλεύουν καθημερινά για να μη μετατραπεί η ζωή σε ένα απέραντο πεδίο εκμετάλλευσης και υποταγής. Είμαστε με εκείνους εκείνες κι εκείνα που επιλέγουν να έχουν λόγο για τις σπουδές και την ζωή τους.

Μέχρι την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την ελευθερία, κι ακόμα παρά πέρα.

Κατάληψη Rosa Nera

Συγκέντρωση – Μικροφωνική.
Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου, ώρα 12:00.
Πλατεία Αγοράς Χανίων.

https://rosanera.squat.gr/

#rosanera #ροζανερα #Χανιά

 

 

Κάλεσμα στην πανεκπαιδευτική συγκέντρωση, Πέμπτη 11/1, 13.00, πλατεία Αγοράς Χανίων *

Η Κατάληψη Rosa Nera συμμετέχει, στηρίζει και καλεί στα πανελλαδικά καλέσματα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στην τριτοβάθμια και σε όλους του κλάδους της εκπαίδευσης.
* Πέμπτη 11/1, 13.00, * πλατεία Αγοράς Χανίων *
Οι αγώνες ενάντια στην υποτίμηση της δημόσιας εκπαίδευσης δεν είναι συντεχνιακοί, είναι κοινωνικοί και δίκαιοι.
Ενάντια σε κάθε σύστημα διδασκαλίας που αποτελεί διδασκαλία του συστήματος, ενάντια σε κάθε ταξικό αποκλεισμό από την μόρφωση και το αγαθό της παιδείας.
Αλληλεγγύη.
Κατάληψη Rosa Nera.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ/ΠΟΡΕΙΑ, ΚΑΒΑΛΑ, 06/12/2023

Την Τετάρτη, 6 Δεκέμβρη 2023, στον Δημοτικό Κήπο Καβάλας, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-μικροφωνική μνήμης και οργής για τα 15 χρόνια από την δολοφονία του 16χρόνου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τους Κορκονέα και Σαραλιώτη. Παρά τις δυσκολίες, λόγω βροχής, η συγκέντρωση πλαισιώθηκε από 70-80 άτομα περίπου, έπειτα από δημόσια καλέσματα του Αυτόνομου Στεκιού Καβάλας και της Αντιφασιστικής – Αντιρατσιστικής Κίνησης Καβάλας. Μοιράστηκαν κείμενα και έγιναν συζητήσεις με ανθρώπους που πέρασαν από τον Κήπο. Με δυνατό παλμό και αποφασιστικότητα από τους/τις συγκεντρωμένους/ες ακολούθησε πορεία στο κέντρο της πόλης, περνώντας μπροστά από την Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας. Φυσικά δεν έλειψε η παρουσία των μπάτσων και των κατατρεγμένων της Κρατικής Ασφάλειας πριν και κατά την διάρκεια της παρουσίας μας στο κέντρο της πόλης.

Όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε από τα κλουβιά σας.

Κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ. Όλα συνεχίζονται…

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

 

15 χρόνια πριν, ένας αντεστραμμένος κόσμος.

Κείμενο – Κάλεσμα της Κατάληψης Rosa Nera:

15 χρόνια πριν, ένας αντεστραμμένος κόσμος.

Όσοι και όσες έχουν μνήμες από την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής της εξέγερσης του 2008, μπορούν εύκολα να διακρίνουν την καίρια διαφορά της συγκριτικά με την σημερινή: την κοινωνική κίνηση. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 η ελληνική κοινωνία βρισκόταν σε κίνηση, μετά από μια μακρά περίοδο βολεμένης αδράνειας και ιδεολογικής σύμπνοιας. Το πανεθνικό όραμα της Ισχυρής Ελλάδας του “εκσυγχρονισμού” και των Athens 2004, το οποίο προσέφερε στις εγχώριες ελίτ μία άνευ προηγουμένου ταξική ειρήνευση στα 90’s, με την ολοκληρωτική κατίσχυση ενός ψευδεπίγραφου δικομματισμού σε πλήρη ιδεολογική ταύτιση, είχε αρχίσει να ξεφτίζει ήδη από την επομένη των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο λογαριασμός της αδιανόητης κεφαλαιοκρατικής επέλασης και της παραλυτικής ανάθεσης εκ μέρους της κοινωνίας στο πολιτικό προσωπικό που την μεθόδευσε, είχε ήδη αρχίσει να πληρώνεται με την εκτίναξη της ανεργίας και τη ραγδαία υποτίμηση της εργασίας, κυριότατα των νέων.

Η ταξική συνειδητοποίηση της νέας “γενιάς των 700 ευρώ” φέρνει τον φοιτητικό κόσμο σε τροχιά μαζικής κι ολομέτωπης αντεπίθεσης, που μετά από δεκαετίες συμπεριφέρεται όντως ως κίνημα (ενάντια στο άρθρο 16), εισάγοντας ξανά στην καθημερινότητα τις μαζικές συγκρουσιακές διαδηλώσεις, και συμπαρασύρει μαζί του την ανάδυση μιας νέας αντιπολίτευσης του δρόμου, η οποία μέσα από κινήματα πόλης, εργατικές αντιστάσεις και φιλομεταναστευτικούς αγώνες, στέκεται φιλόδοξα και αισιόδοξα ως εναλλακτική στάση απέναντι στην απάθεια και ανάθεση.

Στο διάστημα της εξέγερσης ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος, την μπολιάζει με ολοένα και πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και εισάγει σε πλατύτερες μετωπικές συμμαχίες μια κουλτούρα αυτόνομης και αντι-ιεραρχικής οργάνωσης, βρισκόμενος πια συχνά-πυκνά ψηλά στην επικαιρότητα λόγω της δράσης του.

Παρόλα αυτά, κανείς -μα κανείς- στις 5 Δεκεμβρίου του 2008 δεν φανταζόταν τι θα γινόταν σε αυτή τη χώρα τον μήνα που θα ακολουθούσε. Κανείς δεν φανταζόταν ότι μια κρατική δολοφονία θα πυροδοτούσε μια αντικρατική εξέγερση. Και ότι η Κυριαρχία θα έχανε μια ολόκληρη γενιά, σε σημείο που θα έπρεπε να την εξορίσει τα αμέσως επόμενα χρόνια στην μετανάστευση, με μια τεχνητή δημοσιονομική κρίση, για να τη βγάλει από τα πόδια της. Κι όμως, ακόμα και τότε, μια μέρα πριν την 6η Δεκέμβρη του 2008, οι εξεγέρσεις φάνταζαν ουτοπικές ή αλλοτινές, βγαλμένες μέσα από βιβλία Ιστορίας ή ασπρόμαυρα φιλμάκια. Κι αν κάτι μας ωθεί να μιλάμε σήμερα για την Εξέγερση του Δεκέμβρη, είναι για να θυμίσουμε -και στους εαυτούς μας- ότι αυτή δεν έγινε πριν 50 και 100 χρόνια κάπου/κάποτε, αλλά εδώ και μόλις πριν από 15 χρόνια. Και ό,τι έγινε, μπορεί να ξαναγίνει.

Σήμερα, 15 χρόνια μετά, θυμόμαστε ακόμα την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, λόγω της εξέγερσης που πυροδότησε. Στον αντεστραμμένο όμως κόσμο του 2012-2023, με μια κοινωνία σε αδράνεια, παραιτημένη από κάθε ανατρεπτικό όραμα, με κάθε αντίσταση της στο υπάρχον, να ηττάται, το κράτος δεν ανησυχεί και άρχισε πάλι εν ψυχρώ να σκοτώνει. Η νομιμοποίησή του εξαντλείται μέσα από την κοινωνική αποδοχή της πιο απροσχημάτιστης του εκδοχής, αυτής του μπάτσου με άδεια να σκοτώνει. Τι κι αν ολιγωρεί δολοφονικά σε όλες τις υπόλοιπες υποτιθέμενες υποχρεώσεις του απέναντι στην ζωή (την συλλογική ευημερία και την ελευθερία); Τι κι αν μετράμε νεκρούς σε εκατοντάδες από πλημμύρες, πυρκαγιές, ναυάγια, σιδηροδρομικά δυστυχήματα, υγειονομικές κρίσεις; Φαίνεται πλέον ότι εμπεδώνεται η χρησιμότητα του κράτους μονάχα στο πεδίο της εσκεμμένης εξολόθρευσης των εσωτερικών εχθρών που έχει ήδη το ίδιο υποδείξει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι τσιγγάνοι σε αυτή τη χώρα έχουν υποδειχθεί ως πληθυσμός που δεν δικαιούται ζωής άξιας να βιωθεί – διαχρονικά πλάι στον “χωρίς χαρτιά” μεταναστευτικό πληθυσμό. Η συχνότητα με την οποία διεστραμμένοι μπάτσοι δολοφονούν νεαρούς ρομά “διά ασήμαντον αφορμή” ή και χωρίς, το τεκμηριώνει. Μέσα σε μόλις 3 χρόνια, ο Νίκος Σαμπάνης, ο Κώστας Φραγκούλης και ο Χρήστος Μιχαλόπουλος εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από την συμμορία της ΕΛ.ΑΣ., στο πλαίσιο ενός δομικού θεσμικού ρατσισμού που φροντίζει να γίνονται ανεκτές. Καλλιεργώντας μεθοδικά τα πιο μισαλλόδοξα και μισάνθρωπα αντανακλαστικά στο κοινωνικό σώμα μέσω των μηχανισμών προπαγάνδας (ΜΜΕ), ο θεσμικός αντιτσιγγανισμός συντονίζεται με το δόγμα της μηδενικής ανοχής και εξασφαλίζει ασυλία στους δολοφόνους μπάτσους, προετοιμάζοντας έτσι την επόμενη κρατική δολοφονία.

Όμως, οι πολιτικές της μηδενικής ανοχής δεν στοχεύουν μονάχα τον εκάστοτε “άλλον”. Ο απώτερος στόχος της πλήρους πειθάρχησης ποτέ δεν αφορά μονάχα τον διακηρυγμένο εσωτερικό εχθρό, αλλά τις υποτελείς τάξεις στο σύνολό τους. Κι αν την μερίδα του λέοντος στους δολοφονημένους σήμερα έχει η “αλλογενής” απείθαρχη νεολαία, αυτό συμβαίνει μονάχα για λόγους νομιμοποίησης των πολιτικών αυτών. Σύντομα -ήδη, για την ακρίβεια- η επόμενη κρατική δολοφονία θα έχει θύμα τον καθένα. Η δολοφονία του Κωστή Μανουδάκη στα καθ’ ημάς, δεν αφήνει περιθώρια αφέλειας. Η ατιμώρητη βάρβαρη δολοφονία του 58χρονου Κωστή Μανουδάκη σε αστυνομικό έλεγχο από τα ΤΑΕ Σούδας, δείχνει καθαρά τον ορίζοντα της αστυνομικής φονικής βίας.

Το ζήτημα της αστυνομικής φονικής βίας οφείλει να απαντηθεί με πλατιά κοινωνικά αντανακλαστικά. Η εξέγερση του Δεκέμβρη μας θυμίζει όχι μόνο τη δολοφονία του Αλέξη, αλλά και όλες τις κρατικές δολοφονίες πριν και μετά από αυτήν.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη εγκαινίασε μια περίοδο κοινωνικών αντιστάσεων και αγώνων από τα κάτω, μια περίοδο όπου οι αγώνες ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας λάμβαναν πρωτοφανή, για τα μέχρι τότε δεδομένα, οριζόντια χαρακτηριστικά και επιτίθονταν στο κράτος, το κεφάλαιο και τις πολιτικές του. Καταλήψεις δημόσιων -και μη- κτηρίων, απεργίες, συγκρούσεις με την αστυνομία, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, αυτοοργανωμένες δομές και ένα πνεύμα πειραματισμού και αλληλεγγύης, έδιναν το στίγμα της αντίθεσης των υποτελών τάξεων σε ό,τι τους επιφύλασσαν τα αφεντικά. Με αυτήν ακριβώς την εποχή θέλει να ξεμπερδέψει μια και καλή το κράτος , προσπαθώντας να σβήσει από την ιστορική μνήμη την εξέγερση του Δεκέμβρη. Μια μνήμη που για εμάς είναι και θα μας φανεί χρήσιμη απέναντι στην τωρινή επέλαση του κεφαλαίου και στην κατασταλτική μανία του κράτους.

Κατεβαίνουμε στην επέτειο της 6ης Δεκέμβρης του 2008 με το μυαλό μας σε όλους τους αδικαίωτους νεκρούς μας.

Καλούμε κάθε προοδευτικό άνθρωπο στις 6/12/2023, σε πορεία μνήμης και δικαίωσης των δολοφονημένων από αστυνομική βία.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 6/12/2023 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΟΡΑΣ 18:00Κατάληψη Rosa Nera

Λόφος Καστέλι| Παλιό λιμάνι| Χανιά| Δεκέμβρης 2023

https://rosanera.squat.gr/

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2023

ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. ΑΡΚΕΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΛΑΙΣΙΩΣΑΝ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΤΩΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ. ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΑΜΕΣΑ ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚ ΤΟΥΣ ΑΠΩΘΗΣΑΝ. Ο ΠΑΛΜΟΣ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΣ, ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ! ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ! ΕΚΑΝΑΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΥΝΑΜΗΣ! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ:

Κάλεσμα στην πορεία για την μνήμη της εξέγερσης του Νοέμβρη του “73 και για την συνέχεια των κοινωνικών αγώνων.

Κατάληψη Rosa Nera: Κάλεσμα στην πορεία για την μνήμη της εξέγερσης του Νοέμβρη του “73 και για την συνέχεια των κοινωνικών αγώνων.

Από τον Νοέμβρη του ΄73 το σύνθημα μας είναι «Κάτω Η Εξουσία».

Ενάντια στην εξουσία και τις δολοφονίες που συνεχίζονται κατά των καταπιεσμένων, των εξεγερμένων, των μεταναστών, των Ρομά.

Η αστυνομία συνεχίζει να δολοφονεί απροκάλυπτα. Πριν λίγες μέρες, στις 11 Νοέμβρη η αστυνομική δολοφονία του 17χρονου Ρομ Χρήστου Μιχαλόπουλου έρχεται ως η ρατσιστική κρατική συνέχεια της φονικής διαχείρισης που είδαμε και στις εκτελέσεις του 18χρονου ρομ Νίκου Σαμπάνη τον Οκτώβριο του 2021 και του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη τον Δεκέμβριο του 2022.

Αστυνομία και στρατός σημαίνει δολοφονίες, χούντες και πολέμοι. Στην Σάμο, στην Μυτιλήνη , την Γάζα, την Δαμασκό, ο πόλεμος τους είναι παντού και ο εχθρός μας είναι εδώ.

Και αυτή την 17 Νοέμβρη, κατεβαίνουμε στο δρόμο. Για τα παραπάνω αλλά και για την υπεράσπιση της ιστορικής και της ταξικής μνήμης: Για να θυμίσουμε στα «Παπαδοπουλάκια» πως εκτός του ότι αντιστεκόμαστε στον ταξικό κόσμο των αφεντικών, είμαστε εδώ για να αποτρέψουμε και κάθε προσπάθεια τους να κατρακυλήσουμε σε ακόμα πιο βάρβαρες συνθήκες.

Γιατί, στην επικράτεια της λήθης, εμείς δεν θα ξεχάσουμε τα αδέρφια μας: τις γυναίκες και τους άντρες στις γειτονιές μας που έδωσαν τη ζωή τους ενάντια στη δικτατορία, όπως και τους ανθρώπους μας, «κοντινούς» και «μακρινούς», που βασανίστηκαν από τη χούντα χωρίς να εξαργυρώσουν την αντίστασή τους ούτε να προδώσουν τους αγώνες τους.

Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς της εξέγερσης του Νοέμβρη, όπως δεν ξεχνάμε τους νεκρούς από αστυνομικά πυρά μετά το τέλος της δικτατορίας. Κουμής, Κανελοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς, Αλέξης Γρηγορόπουλος, αυτή είναι η Ελ.Ας.

Καλούμε στην πορεία μνήμης και συνέχειας των μηνυμάτων της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, Παρασκευή 17 Νοέμβρη στην Πλατεία Αγοράς, στις 18:00

Κατάληψη Rosa Nera

 

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΚΑΒΑΛΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 05/11/2023

Κυριακή 5/11 μέλη της συνέλευσης του αυτόνομου στεκιού Καβάλας μαζί με κόσμο περιφερειακό που το πλαισιώνει, συμμετείχαμε στην αντιπολεμική πορεία που διοργάνωσαν οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα εργατικά σωματεία. Κοινός το ΚΚΕ. Ακούστηκαν αντιπολεμικά συνθήματα ενώ μοιράστηκε και το σχετικό κείμενο

“ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”.