Αφίσσα – Κάλεσμα για την Πέμπτη 2/6

«Ε, μα δεν είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς με την ησυχία του αυτόν τον κόσμο, όσο εμφανίζονται αυτοί οι καταραμένοι μανιακοί που θέλουν διαρκώς μια καλύτερη ζωή από αυτή που ζουν.»

από την Μαφάλντα, του Quino

 

Αφίσσα της Κατάληψης Rosa Nera – Κάλεσμα στην Πορεία της Πέμπτης, ενάντια στην αστυνομοκρατία, την κρατική βία και την όξυνση των ταξικών αποκλεισμών από την παιδεία.

 

και την όξυνση των ταξικών αποκλεισμών στα πανεπιστήμια

[:el]1Η ΜΑΪΟΥ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 11:00[:]

[:el]

ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1/5 ΣΤΙΣ 11:00

ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ

ΧΑΝΟΥΝ: τα αφεντικά, η κοινωνία του θεάματος,

η καθημερινότητα του ατομικισμού και της κατανάλωσης,

οι πόλεις της αποξένωσης, οι εθνικιστικοί θύλακες

κατάληψη Ντουγρού / Τζαβέλλα 52


 

[:]

[:el]Αντιπολεμική συγκέντρωση – πορεία[:]

[:el]Στις 13/3 πραγματοποιήθηκε αντιπολεμική συγκέντρωση στην πλατεία Ταχυδρομείου της Λάρισας η οποία είχε καλεσθεί απο πολλές συλλογικότητες της πόλης αλλά και γενικά της ελλαδικής γεωγραφίας. Στη συνέχεια ακολούθησε πορεία που πλαισιώθηκε απο περισσότερα απο 300 άτομα, ενώ, έξω από την 1η στρατιά αλλά και σε κεντρικά σημεία όπως στην εθνική τράπεζα και στην λέσχη αξιωματικών, έγιναν παρεμβάσεις με μπογιές καθώς και σπασιματικές. 

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός

 

Μετά από μια δεκαετία παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και δυο χρόνια πανδημίας ήρθε η ώρα, το καπιταλιστικό σύστημα να πατήσει πάλι στα πόδια του. Όπως μας έχει δείξει η ιστορία μετά από ιστορικές κρίσεις αυτό που ακολουθεί είναι μια μεγάλής έκτασης στρατιωτική και οικονομική σύγκρουση των ισχυρών. Αυτό που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα με τον πόλεμο της Ουκρανίας είναι η αρχή μιας νέας συνθήκης στον παγκόσμιο χάρτη. Με αφορμή όσα ξεκίνησαν το 2014, όπου ακροδεξιές και νεοναζιστικές ομάδες με την αμέριστη οικονομική και πολιτική βοήθεια της δύσης, εκμεταλλεύθηκαν την οργή μιας μεγάλης ετερόκλητης μερίδας κόσμου, που διαδήλωνε ενάντια στο διεφθαρμένο καθεστώς του πρώην προέδρου Γιανουκόνιτς ανατρέποντάς τον και καταλαμβάνοντας την εξουσία. Οι στόχοι του νέου καθεστώτος ήταν η προσχώρηση της χώρας στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ και η κάθαρση των διαφορετικών εθνοτικών πληθυσμών με τη βία. Τότε το Ρωσικό κράτος που έχασε τον έλεγχο της Ουκρανίας ως απάντηση προσάρτησε την Κριμαία και οι δυτικές δυνάμεις κυριάρχησαν στο υπόλοιπο κομμάτι. Τίποτα όμως δεν είχε τελειώσει, η πιθανή παρουσία αντίπαλων στρατοπέδων σε όλα τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, το φυσικό αέριο που τροφοδοτεί την Ευρώπη και η αναγνώριση των αποσχισθέντων περιοχών ήταν κάποια από τα γεγονότα που οδήγησαν στην εισβολή.

Τι δουλειά όμως έχει το Ελληνικό κράτος να στείλει στρατιωτική βοήθεια και να απειλεί; Διαβάζοντας τις δηλώσεις των ντόπιων αξιωματούχων, αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα πως το Ελληνικό κράτος είναι πλήρως εξαρτημένο από το ΝΑΤΟ και η πολιτική του είναι η ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση του με αυτό.  Γιατί απλά οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ επιζητούν περισσότερη ευμένεια και στήριξη από τους εξωτερικούς προστάτες τους πράττοντας υπέρ των συμφερόντων τους, πιστεύοντας ότι έτσι θα τους το ανταποδώσουν… Όπως έκανε και το Ουκρανικό κράτος! Πως αλλιώς θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε την αποστολή στρατιωτών σε κάθε εμπόλεμη ζώνη του πλανήτη και την ενδυνάμωση των στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ στον Ελληνικό χώρο; Στη Λάρισα υπάρχει η 110 Πτέρυγα μάχης όπου από το ‘18 έχουν εγκατασταθεί μην επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη, που έχουν χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο της Συρίας, στη 1η στρατιά έχει εγκατασταθεί το ευρωενωσιακό στρατηγείο όπου χρησιμοποιείται για την οργάνωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων ευρωπαϊκής ένωσης και ΝΑΤΟ στη ευρύτερη περιοχή της ανατολικής μεσογείου και όχι μόνο, τέλος στο Στεφανοβίκιο υπάρχουν πολεμικά ελικόπτερα και αναμένεται αερομεταφερόμενη ταξιαρχία με χιλιάδες πεζοναύτες.

Οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ γνωρίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους και οι αποφάσεις τους είναι συνειδητές, δεν είναι απλά θερμοκέφαλοι αλλά κυνικά καθίκια που αδιαφορούν για το κοινωνικό κόστος. Στην πραγματικότητα κερδίζουν από αυτά πουλώντας όπλα και πατριωτισμό, ενώ παράλληλα εκτοξεύουν τον πληθωρισμό στα ύψη για χάρη των «συμμάχων»-προμηθευτών τους. Άλλο ένα γεγονός που μας έχει διδάξει η ιστορία όταν φτάσει η ώρα του πολέμου είναι ότι όλοι αυτοί  θα κρυφτούν και θα κάνουν δηλώσεις από κάποιο ασφαλές δωμάτιο, πιθανά από μια άλλη ήπειρο. Αντίθετα οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις τρομαγμένες και χειραγωγημένες από τα fake news και τη προπαγάνδα είναι αυτές που θα πληρώσουν τις πράξεις των εκμεταλλευτών τους πληρώνοντας τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου στα είδη πρώτης ανάγκης, στις υπηρεσίες, χάνοντας πιθανώς το βίος τους και τέλος με το να χάσουν τη ζωή τους ή τις ζωές συγγενών και φίλων.

Για εμάς καμία πολεμική αναμέτρηση μεταξύ κρατών δεν είναι δικαιολογημένη, πόσο μάλλον σωστή. Δεν υπάρχει σε αυτή την ιστορία αμυνόμενος και επιτιθέμενος, υπάρχουν μόνο αφεντικά και πολιτικοί που θυσιάζουν το λαό για να κερδίσουν αντίστοιχα περισσότερα χρήματα και περισσότερη εξουσία. Γιατί αυτοί που έχουν διαχρονικά πολεμήσει για συμφέροντα άλλων και αυτό δεν αλλάζει μέχρι σήμερα, αν δεν πέθαναν στην μάχη, βρέθηκαν με το τέλος του πολέμου ακρωτηριασμένοι σωματικά και ψυχικά, χωρίς δουλειά και εγκαταλελειμμένοι στους δρόμους. Γι αυτό δεν βρίσκουμε κανένα συμφέρον για τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις στην συμμετοχή τους σε ένα πόλεμο, παρά μόνο σε αυτόν που από την μία πλευρά είναι οι εκμεταλλευτές και από την άλλη οι εκμεταλλευόμενοι, μόνο εκεί οι θύτες έχουν να χάσουν και αυτά που διακινδυνεύονται μπορεί να είναι τα πάντα.          

 

 

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥΣ

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΡΩΣΙΑ, ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

Κατάληψη Ντουγρού

[:]

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, 10/3, 19:00, πλ. Αγοράς

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι οι γονείς που θάβουν τα παιδιά τους

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι τα παιδιά που ορφανεύουν

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι το βιός που χάνεται σε μια λάμψη και έναν κρότο

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι βιασμοί, βασανιστήρια, εκτελέσεις

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι το σκοτάδι, το κρύο, η πείνα και η δίψα

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι ο Τρόμος για τις φρικαλεότητες, την εξόντωση, την απώλεια

καθώς και την επιβίωση εν μέσω και μετά όλων αυτών.

 

Λένε πως μονάχα οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου. Αυτό σημαίνει ότι οι ζωντανοί μένουν με τις συνέπειες του, με αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο κατ’ ουσίαν, εφ’ όρου ζωής. Κι αν οι χαμηλής έντασης πόλεμοι σιγοκαίνε καθημερινά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι διακρατικές ένοπλες συρράξεις εξακοντίζουν τα επίπεδα του ολέθρου σε ολοκληρωτική κλίμακα.

 

Την ώρα που εξαπολύεται ο όλεθρος, δεν θέλουμε να μιλήσουμε για τα πως και τα γιατί. Διότι την ώρα αυτή οι γεωπολιτικές αναλύσεις και οι εξηγήσεις τείνουν εν τέλει να εξυπηρετούν την προπαγάνδα κάποιου κρατικού οπλοστασίου. Τώρα μας ενδιαφέρει μονάχα η μοίρα εκείνων που ο πόλεμος θα περάσει από πάνω τους. Πονάμε για αυτήν, διότι δεν είμαστε ούτε ο Πούτιν, ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε έμποροι όπλων, ούτε κάποια ελίτ που θα την σκαπουλάρει εάν το κράτος στο οποίο υπαγόμαστε αρχίσει να βάλει εναντίον κάποιου άλλου στην περιοχή μας.

 

            Την ώρα αυτή είμαστε με τις κοινωνίες που γίνονται κρέας για κανόνια.Πρώτα απ’ όλα με τον άμαχο πληθυσμό που βομβαρδίζεται, αλλά και με όσους από την άλλη πλευρά βγαίνουν στο δρόμο ζητώντας τον τερματισμό του. Με τους κληρωτούς φαντάρους που θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους, και κυρίως με κείνους που το αποτολμούν λιποτακτώντας. Και πάντοτε, με τους πρόσφυγες που δεν έχουν πια σπίτι και τόπο για να επιστρέψουν.

 

Δεν έχουμε αυταπάτες. Έχουμε δει τι αφήνουν πίσω τους οι διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις: περισσότερο εθνικισμό και μισαλλοδοξία, απ’ όση εκ των προτέρων βρίσκουν ως πρόσχημα για να πείσουν τους υπηκόους τους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

 

            Η ανθρωπότητα μπορεί και οφείλει να απεγκλωβιστεί από την προϊστορία τηςκαι τις ανεπάρκειες της. Η ανθρωπότητα μπορεί και οφείλει να μάθει να επιλύει ειρηνικά το μοίρασμα των πόρων και των αγαθών προς όφελος των κοινωνικών αναγκών όλων των κοινοτήτων. Να πάψει να επιστρέφει διαρκώς στον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των διαφορών στις ανταλλαγές, να πάψει να επενδύει στον πόλεμο για την εκμετάλλευση του εδάφους και της ανθρώπινης εργασίας.

 

 Άμεση κατάπαυση του πυρός.

 Απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων εισβολής.

 Διάλυση του ΝΑΤΟ.

 Κατάργηση της πολεμικής βιομηχανίας.

 Κάτω τα κράτη και οι στρατοί.

Σ.Β.Ε.Ο.Δ. (ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΔΗΓΩΝ ΔΙΚΥΚΛΟΥ) 1η Μάη 2022 – Κάλεσμα Για Διεθνή Απεργία Στο Επάγγελμα

Δείτε το κείμενο του καλέσματος στη σελίδα 16 της εφημερίδας του σωματείου μας ΣΤΟ ΡΕΛΑΝΤΙ #41

https://sveod.gr/

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ

Η Κατάληψη Rosa Nera συμμετέχει και καλεί:
 
Πέμπτη 3 Μαρτίου, ώρα 19:00 στην Αγορά Χανίων.
 
Πέμπτη 10 Μαρτίου, ώρα 19: 00 στην Αγορά Χανίων.
 

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι οι γονείς που θάβουν τα παιδιά τους

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι τα παιδιά που ορφανεύουν

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι το βιός που χάνεται σε μια λάμψη και έναν κρότο

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι βιασμοί, βασανιστήρια, εκτελέσεις

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι το σκοτάδι, το κρύο, η πείνα και η δίψα

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι ο Τρόμος για τις φρικαλεότητες, την εξόντωση, την απώλεια

καθώς και την επιβίωση εν μέσω και μετά όλων αυτών.

 

Λένε πως μονάχα οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου. Αυτό σημαίνει ότι οι ζωντανοί μένουν με τις συνέπειες του, με αυτόν τον ίδιο τον πόλεμο κατ’ ουσίαν, εφ’ όρου ζωής. Κι αν οι χαμηλής έντασης πόλεμοι σιγοκαίνε καθημερινά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι διακρατικές ένοπλες συρράξεις εξακοντίζουν τα επίπεδα του ολέθρου σε ολοκληρωτική κλίμακα.

 

Την ώρα που εξαπολύεται ο όλεθρος, δεν θέλουμε να μιλήσουμε για τα πως και τα γιατί. Διότι την ώρα αυτή οι γεωπολιτικές αναλύσεις και οι εξηγήσεις τείνουν εν τέλει να εξυπηρετούν την προπαγάνδα κάποιου κρατικού οπλοστασίου. Τώρα μας ενδιαφέρει μονάχα η μοίρα εκείνων που ο πόλεμος θα περάσει από πάνω τους. Πονάμε για αυτήν, διότι δεν είμαστε ούτε ο Πούτιν, ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε έμποροι όπλων, ούτε κάποια ελίτ που θα την σκαπουλάρει εάν το κράτος στο οποίο υπαγόμαστε αρχίσει να βάλει εναντίον κάποιου άλλου στην περιοχή μας.

 

            Την ώρα αυτή είμαστε με τις κοινωνίες που γίνονται κρέας για κανόνια.Πρώτα απ’ όλα με τον άμαχο πληθυσμό που βομβαρδίζεται, αλλά και με όσους από την άλλη πλευρά βγαίνουν στο δρόμο ζητώντας τον τερματισμό του. Με τους κληρωτούς φαντάρους που θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους, και κυρίως με κείνους που το αποτολμούν λιποτακτώντας. Και πάντοτε, με τους πρόσφυγες που δεν έχουν πια σπίτι και τόπο για να επιστρέψουν.

 

Δεν έχουμε αυταπάτες. Έχουμε δει τι αφήνουν πίσω τους οι διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις: περισσότερο εθνικισμό και μισαλλοδοξία, απ’ όση εκ των προτέρων βρίσκουν ως πρόσχημα για να πείσουν τους υπηκόους τους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

 

            Η ανθρωπότητα μπορεί και οφείλει να απεγκλωβιστεί από την προϊστορία τηςκαι τις ανεπάρκειες της. Η ανθρωπότητα μπορεί και οφείλει να μάθει να επιλύει ειρηνικά το μοίρασμα των πόρων και των αγαθών προς όφελος των κοινωνικών αναγκών όλων των κοινοτήτων. Να πάψει να επιστρέφει διαρκώς στον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των διαφορών στις ανταλλαγές, να πάψει να επενδύει στον πόλεμο για την εκμετάλλευση του εδάφους και της ανθρώπινης εργασίας.

 

 Άμεση κατάπαυση του πυρός.

 Απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων εισβολής.

 Διάλυση του ΝΑΤΟ.

 Κατάργηση της πολεμικής βιομηχανίας.

 Κάτω τα κράτη και οι στρατοί.

[:el]Ενημέρωση Από Αντιπατριαρχική Συγκέντρωση – Πορεια[:]

[:el]https://vlahodanes.espivblogs.net/2022/02/12/enimerosi-apo-antipatriarchiki-sygkentrosi-poreia/

(στο παραπάνω link θα βρείτε αναρτημένα και πολλά βίντεο και φωτογραφίες από την χθεσινή πορεία, στο blog της Queer Ομάδας Βλαχοντάνες)

100 περίπου άτομα στήριξαν  την Αντιπατριαρχική συγκέντρωση στο δικαστικό μέγαρο και πορεύτηκαν στο κέντρο.

Η πορεία πέρασε από κεντρικά σημεία της πόλης, βάφτηκαν στένσιλ, μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο και φωνάχτηκαν συνθήματα δυναμικά και με παλμό.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΒΙΑΣΜΟ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Οι πρόσφατες καταγγελίες όπως αυτή του βιασμού της Γεωργίας στην Θεσσαλονίκη, του παπά στα
Κάτω Πατήσια, αλλά και άλλες όχι τόσο γνωστές, έρχονται να προστεθούν σε μια μεγάλη λίστα
βιασμών, παραβιαστικών συμπεριφορών και έμφυλης κακοποίησης, επιβεβαιώνοντας μας για
ακόμα μία φορά πως δεν υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά αλλά μία συνέχεια των συνεπειών της
πατριαρχίας πάνω στα σώματα μας. Πιο συγκεκριμένα, δεν συναντάμε πρώτη φορά την χρήση της
εξουσίας που απολαμβάνουν άτομα με υψηλά υφιστάμενες θέσεις όπως στην προκειμένη, ώστε να
εκμεταλλευτούν την θέση ισχύος τους.
Κάπου εδώ να πούμε πως εξουσία δεν προσδίδει μόνο η θεσμική θέση εξουσίας αλλά και κάθε
είδους κεφάλαιο, όπως η χρηματική «υπεροχή» κάποιου, ή η αρρενωπότητα του στα πλαίσια της
πατριαρχίας, κ.α. Αυτήν ακριβώς την αλήθεια έρχεται να επιβεβαιώσει και το περιστατικό που πριν
λίγους μήνες μαθεύτηκε στη Λάρισα με το βιασμό εκπαιδευτικού από τον προϊστάμενο της, (πρώην)
διευθυντή της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Θεσσαλίας.
Το κοινό συνθετικό των εν λόγω κακοποιητών είναι ότι κατέχουν θέσεις εξουσίας(παπάδες,
επιχειρηματίες/αφεντικά, προϊστάμενοι και αντρές γενικότερα στα πλαίσια της πατριαρχίας) και γι’
αυτό το λόγο, οι πρώτες προσπάθειες από ΜΜΕ και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι να
συγκαλύψουν, ξεπλύνουν και αποπολιτικοποιήσουν το συμβάν και τους βιαστές. Όταν δεν είναι
εφικτό κάτι τέτοιο μόνο τότε ενεργοποιούνται οι υπόλοιποι μηχανισμοί(μπάτσοι, δικαστές κ.λπ), που
με τη σειρά τους έρχονται να ξεπλύνουν τους θύτες, να τους δώσουν άλλοθι για τις πράξεις τους, να
αμφισβητήσουν το θύμα, να παρακωλύσουν διαδικασίες και πολλές φορές να αποτρέψουν
περαιτέρω κινήσεις.
Η παρότρυνση απο την μεριά των εξουσιαστών είναι πάντα η ίδια: κράτα το στόμα σου κλειστό, κάνε
ο,τι σου λέω εγώ και δεν θα αντιμετωπίσεις (περαιτέρω) αρνητικές συνέπειες. Γι’ αυτό στον κύκλο
αποσιώπησης, μετατόπισης ευθύνης, αμφισβήτησης της εγγενούς αξίας—μέχρι και του δικαιώματος
στην ζωή-- των γυναικών και λοιπών έμφυλα καταπιεσμένων ατόμων, έρχεται να παίξει κομβικό
ρόλο η κοινωνία και τα ΜΜΕ ώστε να κατευνάσουν τα πνεύματα μετά από κάθε δημοσιοποίηση
περιστατικών έμφυλης βίας.
Σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία κάθε καταγγελία τέτοιων περιστατικών αντιμετωπίζεται με τον
ίδιο τρόπο:
1. Αμφισβήτηση του βιώματος από την κοινωνία και μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, κάθε στιγμή που
η νομική οδός αποτελεί μονοπάτι προς αναζήτηση δικαίωσης .
2. Μετατόπιση της ευθύνης από τον θύτη στο θύμα και σε αποδιοπομπαίους τράγους όπως την
μέθη/επήρεια ουσιών, την πιο στενή σχέση που υπήρχε μεταξύ τους, την ψυχική κατάσταση/υγεία
του θύτη.
3. Ηθική δολοφονία της καταγγέλουσας, έρχεται σε συνέχεια με τις προσπάθειες απενοχοποίησης
του δράστη και την σπίλωση του χαρακτήρα της καταγγέλουσας, βρίσκοντας κάθε «ψεγάδι» που
μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της, ώστε να λάβει αυτή όλο το βάρος της ευθύνης για όσα
συνέβησαν με χιλιοειπωμένες φράσεις όπως: τι έκανε τέτοια ώρα, τι ήθελε και πήγε μαζί του, γιατί
ήταν έτσι ντυμένη, γιατί δεν κάλεσε για βοήθεια, γιατί δεν μίλησε νωρίτερα κλπ. Αρνούμαστε να
βάλουμε ερωτηματικό στα παραπάνω «ερωτήματα» γιατί ξέρουμε πως απλά αποτελούν σημεία
εκκίνησης μιας αισχρής συζήτησης που καταφέρνει, ασχέτως με τις επιμέρους τοποθετήσεις, να
σκοτώσει ηθικά τα άτομα που καταγγέλλουν.
Βέβαια όλα αυτά ισχύουν στην περίπτωση που ο θύτης εντάσσεται στο πρότυπο του λευκού, cisstraight,
ευκατάστατου άντρα, «ευσυνείδητου πολίτη». Όταν ο θύτης δεν ταιριάζει με αυτή τη
περιγραφή τότε τα κοινωνικά αντανακλαστικά τίθενται στην μεριά του θύματος, όχι επειδή το
πιστεύουν ή το στηρίζουν, αλλά ενισχύοντας γενικότερα αντικοινωνικές αφηγήσεις (π.χ ρατσιστικές,
φασιστικές, μισαναπηρικές, τοξικοφοβικές και σεξιστικές, ομό-τρανσφοβικές).
Ξαφνικά σε τέτοια περιστατικά ο μύθος του «επιθετικού ξένου/τρελού», του «επικίνδυνου
τοξικομανή/άστεγου», του «ανώμαλου ομοφυλόφιλου/τρανς», ζωντανεύει στις οθόνες και τις
καθημερινές συζητήσεις δίνοντας άλλοθι στην κοινωνία να ξεράσει κάθε καταπιεστικό οχετό της.
Σε μια κοινωνία, λοιπόν, που στέκεται πάντα στο πλευρό των εξουσιαστών της, που πάντα
αναρωτιέται πως έφταιξε το θύμα, που τα «ρούχα» αθωώνουν βιαστές και δολοφόνους, που
νομιμοποιεί τη βία σε κάθε καταπιεσμένο σώμα, εμείς δεν θέλουμε να ανήκουμε.
Έχουμε πάρει θέση. Στεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και δεν αφήνουμε τις αφηγήσεις
κράτους , καταπιεστών, ΜΜΕ και κοινωνίας να σκοτώσουν ξανά και ξανά το άτομο που καταγγέλει.
Ξέρουμε ποιά είναι η θέση μας σε αυτόν τον πατριαρχικά, ταξικά, φυλετικά, και ετεροκανονικά
δομημένο κόσμο. Η θέση μας είναι δίπλα σε όσα αγωνίζονται ενάντια στους καταπιεστές τους με
οποιονδήποτε τρόπο, αφήνουμε χώρο στην ανάπτυξη ουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων
αλλά δεν θα δώσουμε σπιθαμή γης σε όσους εκμεταλλεύονται τις θέσεις εξουσίας που κατέχουν.
Δεν θα συμμετέχουμε στον κανιβαλισμό εντός της κοινωνίας-ανοχής και συγκάλυψης. Μέχρι η αντι-
βία να είναι όντως περιττή, θα απαντάμε με κάθε μέσο στην βία που δεχόμαστε.

ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ‘ΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ

Κατάληψη Ντουγρού – Queer Ομάδα Βλαχοντάνες

[:]

[:el]ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ[:]

[:el]Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 19:00 έξω από το Δικαστικό Μέγαρο, Κεντρική Πλατεία Λάρισας. 

Κατάληψη Ντουγρού  – Queer Ομάδα Βλαχοντάνες

ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

 

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

ΣΕ ΚΑΘΕ ΒΙΑΣΜΟ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Οι πρόσφατες καταγγελίες όπως αυτή του βιασμού της Γεωργίας στην  Θεσσαλονίκη, του παπά στα Κάτω Πατήσια, αλλά και άλλες όχι τόσο γνωστές, έρχονται να προστεθούν σε μια μεγάλη λίστα βιασμών, παραβιαστικών συμπεριφορών και έμφυλης κακοποίησης, επιβεβαιώνοντας μας για ακόμα μία φορά πως δεν υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά αλλά μία συνέχεια των συνεπειών της πατριαρχίας πάνω στα σώματα μας. Πιο συγκεκριμένα, δεν συναντάμε πρώτη φορά την χρήση της εξουσίας που απολαμβάνουν άτομα με υψηλά υφιστάμενες θέσεις όπως στην προκειμένη, ώστε να εκμεταλλευτούν την θέση ισχύος τους.

Κάπου εδώ να πούμε πως εξουσία δεν προσδίδει μόνο η θεσμική θέση εξουσίας αλλά και κάθε είδους κεφάλαιο, όπως  η χρηματική «υπεροχή» κάποιου, ή η αρρενωπότητα του στα πλαίσια της πατριαρχίας, κ.α. Αυτήν ακριβώς την αλήθεια έρχεται να επιβεβαιώσει και το περιστατικό που πριν λίγους μήνες μαθεύτηκε στη Λάρισα με το βιασμό εκπαιδευτικού από τον προϊστάμενο της, (πρώην) διευθυντή της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας. 

Το κοινό συνθετικό των εν λόγω κακοποιητών είναι ότι κατέχουν θέσεις εξουσίας(παπάδες, επιχειρηματίες/αφεντικά, προϊστάμενοι και αντρές γενικότερα στα πλαίσια της πατριαρχίας) και γι’ αυτό το λόγο, οι πρώτες προσπάθειες από ΜΜΕ και μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι να συγκαλύψουν, ξεπλύνουν και αποπολιτικοποιήσουν το συμβάν και τους βιαστές. Όταν  δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο μόνο τότε ενεργοποιούνται οι υπόλοιποι μηχανισμοί(μπάτσοι, δικαστές κ.λπ), που με τη σειρά τους έρχονται να ξεπλύνουν τους θύτες, να τους δώσουν άλλοθι για τις πράξεις τους, να αμφισβητήσουν το θύμα, να παρακωλύσουν διαδικασίες και πολλές φορές να  αποτρέψουν  περαιτέρω κινήσεις.     

Η παρότρυνση απο την μεριά των εξουσιαστών είναι πάντα η ίδια: κράτα το στόμα σου κλειστό, κάνε ο,τι σου λέω εγώ και δεν θα αντιμετωπίσεις (περαιτέρω) αρνητικές συνέπειες. Γι’ αυτό στον κύκλο αποσιώπησης, μετατόπισης ευθύνης, αμφισβήτησης της εγγενούς αξίας—μέχρι και του δικαιώματος στην ζωή– των γυναικών και λοιπών έμφυλα καταπιεσμένων ατόμων, έρχεται να παίξει κομβικό ρόλο η κοινωνία και τα ΜΜΕ ώστε να κατευνάσουν τα πνεύματα μετά από κάθε δημοσιοποίηση περιστατικών έμφυλης βίας.

Σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία κάθε καταγγελία τέτοιων περιστατικών αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο:

  1. Αμφισβήτηση του βιώματος από την κοινωνία και μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, κάθε στιγμή που η νομική οδός αποτελεί μονοπάτι προς αναζήτηση δικαίωσης .
  2. Μετατόπιση της ευθύνης από τον θύτη στο θύμα και σε αποδιοπομπαίους τράγους όπως την μέθη/επήρεια ουσιών, την πιο στενή σχέση που υπήρχε μεταξύ τους, την ψυχική κατάσταση/υγεία του θύτη.
  3. Ηθική δολοφονία της καταγγέλουσας, έρχεται σε συνέχεια με τις προσπάθειες απενοχοποίησης του δράστη και την σπίλωση του χαρακτήρα της καταγγέλουσας, βρίσκοντας κάθε «ψεγάδι» που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της, ώστε να λάβει αυτή όλο το βάρος της ευθύνης για όσα συνέβησαν με χιλιοειπωμένες φράσεις όπως: τι έκανε τέτοια ώρα, τι ήθελε και πήγε μαζί του, γιατί ήταν έτσι ντυμένη, γιατί δεν κάλεσε για βοήθεια, γιατί δεν μίλησε νωρίτερα κλπ. Αρνούμαστε να βάλουμε ερωτηματικό στα παραπάνω «ερωτήματα» γιατί ξέρουμε πως απλά αποτελούν σημεία εκκίνησης μιας αισχρής συζήτησης που καταφέρνει, ασχέτως με τις επιμέρους τοποθετήσεις, να σκοτώσει ηθικά τα άτομα που καταγγέλλουν.

Βέβαια όλα αυτά ισχύουν στην περίπτωση που ο θύτης εντάσσεται στο πρότυπο του λευκού, cis-straight, ευκατάστατου άντρα, «ευσυνείδητου πολίτη». Όταν ο θύτης δεν ταιριάζει με αυτή τη περιγραφή τότε τα κοινωνικά αντανακλαστικά τίθενται στην μεριά του θύματος, όχι επειδή το πιστεύουν ή το στηρίζουν, αλλά ενισχύοντας γενικότερα αντικοινωνικές αφηγήσεις (π.χ ρατσιστικές, φασιστικές, μισαναπηρικές, τοξικοφοβικές και σεξιστικές, ομό-τρανσφοβικές).

Ξαφνικά σε τέτοια περιστατικά ο μύθος του «επιθετικού ξένου/τρελού», του «επικίνδυνου τοξικομανή/άστεγου», του «ανώμαλου ομοφυλόφιλου/τρανς»,  ζωντανεύει στις οθόνες και τις καθημερινές συζητήσεις δίνοντας άλλοθι στην κοινωνία να ξεράσει κάθε καταπιεστικό οχετό της.

Σε μια κοινωνία, λοιπόν, που στέκεται πάντα στο πλευρό των εξουσιαστών της, που πάντα αναρωτιέται πως έφταιξε το θύμα, που τα «ρούχα» αθωώνουν βιαστές και δολοφόνους, που νομιμοποιεί τη βία σε κάθε καταπιεσμένο σώμα, εμείς δεν θέλουμε να ανήκουμε.

Έχουμε πάρει θέση. Στεκόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και δεν αφήνουμε τις αφηγήσεις κράτους , καταπιεστών, ΜΜΕ και κοινωνίας να σκοτώσουν ξανά και ξανά το άτομο που καταγγέλει. Ξέρουμε ποιά είναι η θέση μας σε αυτόν τον πατριαρχικά, ταξικά, φυλετικά, και ετεροκανονικά δομημένο κόσμο. Η θέση μας είναι δίπλα σε όσα αγωνίζονται ενάντια στους καταπιεστές τους με οποιονδήποτε τρόπο, αφήνουμε χώρο στην ανάπτυξη ουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων αλλά δεν  θα δώσουμε σπιθαμή γης σε όσους εκμεταλλεύονται τις θέσεις εξουσίας που κατέχουν. Δεν θα συμμετέχουμε στον κανιβαλισμό εντός της κοινωνίας-ανοχής και συγκάλυψης. Μέχρι η αντι-βία να είναι όντως περιττή, θα απαντάμε με κάθε μέσο στην βία που δεχόμαστε.                                           

ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ‘ΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ

Κατάληψη Ντουγρού – Queer Ομάδα Βλαχοντάνες

[:]

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 6ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ  13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ, 06/12/2021, ΚΑΒΑΛΑ

Περίπου 70 άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Καπνεργάτη στην Καβάλα, την Δευτέρα 06/12, ανταποκρινόμενοι  στο κάλεσμα  που έκανε το αυτόνομο στέκι Καβάλας, για τα 13 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Οι συγκεντρωμένοι/ες πέταξαν τρικάκια, μοίρασαν τα παρακάτω κείμενα, φώναξαν συνθήματα κατά της κρατικής καταστολής και των περιστατικών βίας από την αστυνομία, αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους/ες και αντιφασιστικά! Η πορεία πέρασε από κεντρικούς πεζόδρομους της πόλης και μπροστά από το αστυνομικό τμήμα, καταλήγοντας στην πλατεία Καπνεργάτη, με τους μπάτσους να ακολουθούν από κοντά.

 

6 Δεκέμβρη 2021 – Πορεία 18:00 πλ. αγοράς

ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ…

Ως πότε;

 

Δεκατρία χρόνια πέρασαν από την κρατική δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε. Για εβδομάδες, χιλιάδες άνθρωποι συγκρούστηκαν με την αστυνομία και διαδήλωναν ενάντια σε μια κοινωνία χωρίς όραμα, μια κοινωνία γεμάτη δυσαρέσκεια για την κλοπή των κοινωνικών κατακτήσεων και την όξυνση των ανισοτήτων. Εκείνο τον Δεκέμβρη, φάνηκαν οι δυνατότητες μιας κοινωνικής ανατροπής: μέσα από μαζικές καταλήψεις, συνελεύσεις, πορείες και εκδόσεις αναδύθηκε ένας λόγος αντιεξουσιαστικής αναζήτησης νοήματος που αμφισβητούσε μια ζωής χωρίς ουσία, δικαιώματα και μέλλον, ιδίως για την νεολαία. Το μέγεθος και το εύρος των συγκρούσεων ήταν τέτοιο που κάποια φασιστοειδή στελέχη της τότε κυβέρνησης Καραμανλή του Β’, πρότειναν να βγει στους δρόμους ακόμα και ο στρατός.

Η βάρβαρη δολοφονία ενός μαθητή έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους της ριζοσπαστικής, έμπρακτης αμφισβήτησης της κρατικής βίας και ασυδοσίας. Τον Δεκέμβρη του 2008, πολύς κόσμος θυμήθηκε ποιος είναι ο ρόλος της αστυνομίας, από την δικτατορία του Μεταξά και από το μετεμφυλιακό κράτος και την χούντα, από την συμπόρευση με τις κρατικές μαφίες στην παραοικονομία διακίνησης ουσιών και σωμάτων μέχρι την καθημερινή τραμπούκικη στάση της. Ας μην ξεχνάμε επίσης εκείνα τα Μ.Μ.Ε. και τα πολιτικά πρόσωπα που επιχείρησαν το πρώτο βράδυ να κουκουλώσουν το γεγονός, ή αργότερα να πέσουν στα μαλακά οι δολοφόνοι.

Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, το κράτος ακόμα δολοφονεί στα εργατικά κάτεργα, στα προσφυγικά καμπς, στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία που έχουν εσκεμμένα εγκαταλειφθεί χωρίς πρωτοβάθμιες υπηρεσίες υγείας. Ο μεγαλύτερος εχθρός αυτού που ονομάζουμε κράτος των αφεντικών είναι η εργατική τάξη. Κρατικό όπλο των εκμεταλλευτών είναι η αστυνομία και οι αιματοβαμένες μπίζνες του στρατού. Ξέρουν καλά ότι ενώ υποτιμούν την εργασία μας και τις ζωές μας, παράλληλα μεγαλώνει και ο κίνδυνος η τάξη των καταπιεσμένων να εξεγερθεί. Η αστυνομία είναι όπλο για ό, τι απειλεί τις τσέπες των εκμεταλλευτών. Για αυτό οι μπάτσοι χτυπάνε τους κοινωνικούς αγώνες για μια καλύτερη ζωή,  τα κινήματα, τις εργατικές και τις μαθητικές πορείες, τις διαμαρτυρίες των συνταξιούχων, στις πλατείες, στις γειτονιές ή τις περιβαλλοντικές κινητοποιήσεις ενάντια στην μπίζνα των ανεμογεννητριών στα βουνά.

Η ελληνική χωροφυλακή ήταν πάντα όργανο των καθαρμάτων. «Εσείς είστε το κράτος» τους έλεγε – άλλωστε – και ο Μητσοτάκης ο Α’, που επονομάστηκε κάποτε από πλατιά λαϊκά στρώματα και ως «κάθαρμα» για τα γεγονότα της χρηματοδότησης της αποστασίας και της εκτροπής του 1965 που οδήγησαν στα Ιουλιανά και στο φασιστικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Σήμερα – μετά την αριστεροακροδεξιά κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που άνοιξε τον δρόμο για αυτά που ζούμε – έχουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Β’. Ένα ακόμα κάθαρμα, από τους βασικούς υπεύθυνους για το μέγεθος των νεκρών της πανδημίας, για τις δολοφονίες και τις απάνθρωπες επαναπροωθήσεις προσφύγων, για την κλοπή μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, όπως και από τους υπεύθυνους για την περικοπή κρίσιμων δαπανών για την δημόσια υγεία σε συνθήκες πανδημίας.

Η διαχείριση της πανδημίας γίνεται εξαρχής με όρους αστυνομικούς. Η εκτός ελέγχου αστυνομοκρατία είχε στόχο να μην υπάρξει κοινωνική αντίδραση από τα κινήματα αλληλεγγύης για χιλιάδες θανάτους λόγω υποστελέχωσης και υποχρηματοδότησης της υγείας. Σε ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας, πολλοί από τους θανάτους αυτούς θα είχαν αποφευχθεί. Τι έχουμε δει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Καραντίνα, πρόστιμα, απαγόρευση κυκλοφορίας και διαδηλώσεων, κόψιμο επιδομάτων για τις ευπαθείς ομάδες, αλλά ταυτόχρονα επιχορηγήσεις στα αφεντικά της κυβέρνησης, υπόθαλψη του ανορθολογισμού, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις και μαζική χρηματοδότηση των ΜΜΕ για προπαγάνδα εκτός ελέγχου…

Και βέβαια έλεγχοι και πρόστιμα. Έστειλες μήνυμα; Έκανες γυμναστική; Πόσοι τρώτε στο σπίτι σας; Πίνεις μπύρα στη πλατεία; Ξύλο. 10:20 έξω από το σπίτι σου; Πρόστιμο. Ποιος ξεχνάει τους άστεγους που πήραν πρόστιμο εν μέσω lockdown, την ίδια ώρα που στελέχη της κυβέρνησης έκαναν διακοπές ή/και προκαλούσαν την νοημοσύνη μας – την ίδια ώρα που η δημόσια υγεία είναι διαλυμένη. Ποια είναι η κρατική ατζέντα όταν αυξάνονται οι νεκροί από covid; Είναι η μπατσοκρατία. Και όχι η οργανωμένη και χρηματοδοτημένη μέριμνα για την προστασία της κοινωνίας και κυρίως των ευπαθών ομάδων…

Το κράτος αυτό επέλεξε να αντιμετωπίσει την πανδημία, όχι με ενίσχυση του συστήματος υγείας, ούτε με προσλήψεις και επίταξη γιατρών, ούτε με διαγνωστικά τεστ σε όλους από την πρώτη μέρα. Αλλά με καταστολή και υποταγή. Λεφτά φύγανε βέβαια άπειρα στον εξοπλισμό της αστυνομίας και του στρατού, πολλά ακόμα σε καναλάρχες για να αναπαράγουν ό, τι η κυβέρνηση θέλει. Έκαναν και κάποιες φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές. Λεφτά για την υγεία, την παιδεία, την προστασία των ευπαθών ομάδων δεν υπάρχουν για το κράτος των αφεντικών. Την ίδια στιγμή βέβαια που μας έβαζαν σε καραντίνα επ’ αόριστόν η κυβέρνηση συνέχιζε το έργο της κανονικά. Πολλά τα νομοσχέδια που πέρασαν από τη βουλή για την καταστροφή του περιβάλλοντος, τα ξεχασμένα πλέον εργατικά δικαιώματα, για την υποβάθμιση της παιδείας και άλλα…

Πολλά ακόμα μπορούμε να γράψουμε για τα εγκλήματα τους κράτους. Τους πνιγμούς μεταναστών/τριών στο Αιγαίο, τους ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα και τα σύνορα, την εκτέλεση 18χρονου Ρομ για ένα κλεμμένο αμάξι, εργατικά δυστυχήματα που δεν τελειώνουν και μένουν ατιμώρητα και άλλα πολλά αλλά δεν χωράνε σε μιαμιση σελίδα όλα αυτά.

Υπάρχει κάτι όμως που χωράει να γραφτεί. Όπως στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, όπως στα γεγονότα στη Νέα Σμύρνη, το κράτος μαζεύει τους καουμπόηδες όταν οι ινδιάνοι ξεσηκώνονται. Και όσο υπάρχει εκμετάλλευση και φασίστες μπάτσοι, είμαστε όλοι Απάτσι. Με τις μαχητικές απεργίες των εργατών της COSCO και των ντελιβεράδων της e-food είδαμε ότι όταν οργανωθούμε και αντισταθούμε μπορούμε να ανατρέψουμε το υπάρχον σύστημα. Με ενότητα στη βάση και αγώνα μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Η ταξική πάλη, οι ζωές και οι αγώνες μας ισότητα, δικαιοσύνη, πρόσβαση στην υγεία και ζωή με αξιοπρέπεια δεν μπαίνουν σε καραντίνα.

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟ/ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

Κατάληψη Rosa Nera – Μαύρο Ρόδο, Λόφος Καστέλι, Δεκέμβρης 2021

Συγκέντρωση 6 Δεκέμβρη 2021, στις 17:00, στην πλατεία Καπνεργάτη. ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ – 13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΔΕ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

Κράτος Δολοφόνος 13 χρόνια μετά ..
Γυρίζει μόνος
στὰ χείλη του παντάνασσα σιωπὴ
συνέχεια τῶν πουλιῶν τὰ μαλλιά του.
Ὠχρὸς
μὲ βουλιαγμένα ὄνειρα κι ἀνέγγιχτος
νερὸ τρεχάμενο στὰ ῥεῖθρα, ὠχρὸς
ἕλληνας.
Πάντα ὁ δρόμος μέσ᾿ στὰ μάτια του
κ᾿ ἡ λάμψη ἀπ᾿ τὴ φωτιὰ
ποὺ καταλύει
τὴ νύχτα.
                                                                 Πέντε Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι.  Νίκος Καροῦζος
Το 2008 δολοφονείται ο δεκαπεντάχρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος από τις σφαίρες του μπάτσου Κορκονέα με συνεργό τον Σαραλιώτη. 13 χρόνια μετά, το αστικό κράτος συνεχίζει να δολοφονεί μετανάστες, ρομά, γυναίκες , παιδάκια, διεμφυλικούς (τρανς), αγωνιστές .
22 Οκτώβρη στο Πέραμα, άλλη μια νέα δολοφονία από την ΕΛ.ΑΣ., αυτή του Νίκου Σαμπάνη, ξεπλένεται από μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας, ως εν δυνάμει παραβατικός. Παράλληλα, λίγο αργότερα , ένα κοριτσάκι 8 χρονών ξεψυχά στην πόρτα του κοινωνικού ρατσισμού. Οι Ρομά έχουν καταδικαστεί σε θάνατο πριν ακόμη γεννηθούν από το κράτος – δολοφόνο με σπόνσορα το σάπιο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας .
Γιατί συνδέουμε τις δολοφονίες αυτές με το κράτος και όχι με τις διεστραμμένες προσωπικότητες που τις διαπράττουν;
Τότε, δολοφονήθηκε ο Γρηγορόπουλος, γιατί ο Κορκονέας  είχε την κάλυψη του κράτους – δολοφόνου. 11 χρόνια μετά το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας μετέτρεψε την ποινή του από τα ισόβια  σε 13 χρόνια, αναγνωρίζοντας το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου : δεξιόστροφη αντίληψη της «πατροπαράδοτης» βίας σε κάθε τι διαφορετικό. Έτσι, οδηγήθηκε στην πρόωρη αποφυλάκιση, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να καταθέσει αίτηση.
Συνεργός του κράτους – δολοφόνου είναι μέρος της αρρωστημένης κοινωνίας μας. Καλύπτει βιαστές, παιδεραστές, κλέφτες δημόσιου χρήματος, γυναικοκτόνους, αιμομίκτες, διακινητές ανθρώπων, δολοφόνους διεμφυλικών στο όνομα του “πατριωτισμού” και της εθνικής υπερηφάνειας. Μια κοινωνία βασανισμένη από μνημόνια, βιομηχανική ρύπανση και κατάπτυστα ΜΜΕ. Φοβισμένη και πρόθυμη να ξεχάσει κάθε έγκλημα του κράτους, με αντάλλαγμα την σαθρή επιβίωση σε μια γεωγραφία που ελέγχεται και καταστρέφεται συστηματικά.
Το προσωπείο της θεοσεβούμενης, πατριωτικής και οικογενειοκρατούμενης κοινωνίας  κατέρρευσε  μετά τον ενάμιση χρόνο υγειονομικού τρόμου της πανδημίας. Οι άριστοι κλείνουν νοσοκομεία για να εδραιωθεί η ιδιωτική υγεία, ρημάζουν σχολεία για να εμπλουτιστεί η ιδιωτική εκπαίδευση , κατασπαταλούν δημόσιο χρήμα,  καίνε δάση για τις πράσινες επενδύσεις ( ανεμογεννήτριες κτλ ),  αγοράζουν περιπολικά αντί για ασθενοφόρα και προσλαμβάνουν κάθε είδους μπάτσους αντί για υγειονομικούς.
Ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται άλλοτε σε φασισμό ( χούντες Μεταξά , Παπαδόπουλου κ.α.), άλλοτε σε νεοφιλελευθερισμό (Μητσοτακέικο ή Παπανδρεικό αφήγημα), θυσιάζει κάθε κομμάτι διαφορετικότητας και εναλλακτικής ζωής,  προτάσσει την ανταγωνιστική επιβίωση των φτωχών στρωμάτων και την ενδυνάμωση της άρχουσας τάξης.
Η δολοφονία του Αλέξη μας όπλισε και μας σημάδεψε, μας έκανε να αρνηθούμε το σάπιο μέρος της κοινωνίας, να κατεβάσουμε το προσωπείο του κράτους – δολοφόνου , να πολεμήσουμε την φτώχεια και τον ολοκληρωτισμό . Να δείξουμε ότι στην βαλκανική  χερσόνησο που ζούμε, δεν ευδοκιμούν μόνο παραβιαστικές συμπεριφορές, εθνικιστικές φιέστες και παιδεραστικές απολαύσεις των αρίστων, αλλά υπάρχουν και  άνθρωποι αλληλέγγυοι , αγωνιστές / ιες  , αξιοπρεπείς και ηθικοί.
Τα καθάρματα της ιστορίας του καπιταλισμού μένουν θαμμένα και ξεχασμένα , ενώ οι ανθρωποθυσίες του κράτους – δολοφόνου μένουν ζωντανές στη μνήμη μας , στη μνήμη της εξέγερσης και της επανάστασης.
Η εξέγερση είναι πάντα στην καρδιά μας και στο μυαλό μας και φυσικά ο φόβος των αρχόντων,  ντόπιων και μη.
Μας δολοφονείτε , αλλά μας κάνετε δυνατότερους.
Για έναν Δεκέμβρη ενάντια στη λήθη, τη διχόνοια και τον ολοκληρωτισμό.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Συγκέντρωση Παρασκευή 26/11 – 18:00 στη πλατεία Αγοράς

Ούτε φόβος, ούτε υποταγή – ενότητα στην βάση, αγώνες ταξικοί.

Σχεδόν ένας χρόνος πέρασε από την 6η Δεκέμβρη του 2020, όταν στα Χανιά, οργανώθηκε μεσημεριανή συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη διαχείριση της πανδημίας και την μνήμη της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Οι δυνάμεις καταστολής, τότε, είχαν επιτεθεί απρόκλητα με αποτέλεσμα οκτώ άνθρωποι να ξυλοφορτώνονται και να οδηγούνται στο τμήμα, όπου οι προσαγωγές γίνονται συλλήψεις.

Παρόμοια γεγονότα είχαμε και σε άλλες πόλεις, όπου το κίνημα προσπάθησε να κατέβει στον δρόμο παρά την αστυνομική καταστολή. Στην Αθήνα 62 σύντροφοι και συντρόφισσες, συλλήφθηκαν με ποίκιλες κατηγορίες που τους επιβαρύνουν μέχρι σήμερα. Το δικαστήριο τους έχει οριστεί στις 29 του Νοέμβρη στην Αθήνα, του οποίου η απόφαση αφορά συνολικότερα το δικαίωμα στην διαδήλωση.

Η πανδημία, εκτός από ένα επικίνδυνο γεγονός, έχει πάρει διαστάσεις συστημικής κρίσης, και μιας νέας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η ελληνική διαχείριση αυτής της συστημικής κρίσης επενδύει απ’ τη μία στον φόβο και την καταστολή, απ’ την άλλη στην αποχαύνωση και την εξαγορά των ΜΜΕ, τόσο που πλέον ο παραλληλισμός με τη Χούντα δεν ακούγεται υπερβολικός. Η διάκριση των εξουσιών (νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική), που αφορούσε τη διασφάλιση της αστικής δημοκρατίας, χαλαρώνει ή εκλείπει τελείως. Με νομοθετήματα “της μιας βραδιάς”, μπορεί να απαγορεύεται η συνάθροιση, η μετακίνηση, η διαδήλωση. Παράλληλα, με την εντατική λειτουργία της Βουλής περνάνε νομοσχέδια αντεργατικά, αντιπεριβαλλοντικά και αντικοινωνικά, επενδύοντας ακριβώς σε αυτήν τη φίμωση της αντίδρασης.

Τα κράτη επιχειρούν να διαχειριστούν τις πανδημίες προς όφελος του κεφαλαίου, με συνέπεια να γίνονται όλο και πιο αυταρχικά, συνεχίζοντας την αποδημοκρατικοποίηση των θεσμών. Όπως και πριν, τώρα και με κορωνοϊό, στοχοποιούν τον κόσμο που αγωνίζεται για την καλυτέρευση της κοινωνίας, για υγεία και αξιοπρέπεια. Όπως και πριν, τώρα και με κορωνοϊό, τα ζητούμενα παραμένουν ίδια: Ταξικοί αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση. Στήριξη στους αγώνες των εργατών/τριών, και ειδικά στα νοσοκομεία, στην κατεύθυνση μιας αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης για όλους/ες.

Όπως πέρυσι έτσι και φέτος, το ενδεχόμενο νέας καραντίνας, με ό,τι αυτό σημαίνει για την τάξη μας, είναι υπαρκτό. Το κίνημα, με την ενότητα στην βάση, είναι το μοναδικό που μπορεί να αντιστρέψει τις πολιτικές του κράτους και των αφεντικών.

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην διαδήλωση, την απεργία και την πολιτική δράση, την ζωή.

Να αθωωθούν οι 62 συλληφθείσες/ντες.

Να διαγράφουν τα πρόστιμα.

Κάλεσμα για τις 6 Δεκέμβρη σε κινητοποίηση.

Συγκέντρωση Παρασκευή 26/11

18:00 στην πλατεία Αγοράς

 

Κατάληψη Rosa Nera, Λόφος Καστέλι Χανιά

css.php