Συγκέντρωση στο Λιμάνι της Καβάλας 18/9/2021, στις 18:00, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

ΦΥΣΣΑΣ , ΖΑΚ, δολοφονηθήκαν από , κράτος , κεφάλαιο , φασίστες , νοικοκυραίους. Συγκέντρωση στο Λιμάνι της Καβάλας 18/9/2021 στις 18:00

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

…για όλες τις θηλυκότητες, για όλες τις αδερφές μας, για όλες εμάς
που βιαστήκαμε, που κακοποιηθήκαμε, χτυπηθήκαμε, που δολοφονηθήκαμε από κάποιον άγνωστο άντρα, από κάποιο πατέρα, αδερφό, σύζυγο, σύντροφο

…για όλες τις τοξικές αρρενωπότητες,
που συνεχίζουν ακόμα και τώρα να ταπεινώνουν καθημερινά τις γυναίκες ή να πιστεύουν οτι οι γυναίκες αξίζουν την φροντίδα και την προστασία των αντρών επειδή είναι το “αδύναμο φύλο”, επειδή δεν μπορούν να τα καταφέρουν μόνες τους, που τις αντιμετωπίζουν ως αντικείμενο ηδονής

…για την αγία οικογένεια,
που από μικρές μας έμαθε ποιος είναι ο “ρόλος μας” μέσα σε αυτήν, που ποτέ δεν έμαθε στους άντρες να σέβονται και να μην παρενοχλούν τις γυναίκες, αλλά αντίθετα έμαθε στις γυναίκες οτι η ευθύνη είναι δική τους, να φοβούνται να κυκλοφορούν και να προσέχουν το φέρσιμο και το ντύσιμό τους, που ακόμα και σε εμάς τις γυναίκες έχει εσωτερικεύσει τόσο τον σεξισμό και μισογυνισμό που τον αναπτύσσουμε μεταξύ μας

…για την κοινωνία μας,
που έχει ως δομικό χαρακτηριστικό της την πατριαρχία, που με τη νομοθεσία ισχυροποιεί ολοένα και περισσότερο τους εξουσιαστές μας, με τα ΜΜΕ να δράττονται της ευκαιρίας να εξαπολύουν τον σεξιστικό οχετό τους.

…για όλες και όλους εμάς που δεν αντέχουμε πια έτσι …για όλες εμάς που δολοφονηθήκαμε και δολοφονούμαστε καθημερινά
…γιατί όλοι εδώ είμαστε ίσοι και διαφορετικοί καμία πια μόνη

Στους δρόμους, τις πλατείες, τους δημόσιους χώρους ανατρέπουμε τις καταπιέσεις μας, αναπνέουμε την ελευθερία μας παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 1/7/2021, 20:30

  • Tovên Jineolojî
  • Promising Young Woman

 

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥΣ

Εδώ και 2 χρόνια, οι δημόσιοι χώροι, πάρκα και πλατείες, μετατράπηκαν σε αποστειρωμένες ζώνες από την αστυνομοκρατία και τα περίφημα πρωτόκολλα υγείας του κράτους. Εκεί που η δραστηριοποίηση του ανθρώπου, τον καθιστά κοινωνικό και πολιτικό ον, εκεί που ικανοποιούμε τις ανάγκες μας για συναναστροφή και επικοινωνία, εκεί ακριβώς στρατοπέδευσε ο φόβος παρέα με την αστυνομία, ορθώθηκαν φραγμοί, μπήκαν λουκέτα και πρόστιμα. Και ενώ το κράτος επιχειρούσε να ελέγξει πλήρως την κοινωνική ζωή, ιεραρχούσε τις βασικές μας ανάγκες σε 6 κουτάκια επιβάλλοντας τον καταστροφικό εκβιασμό του “δουλειά-κατανάλωση-εγκλεισμός”.

Η παρουσία μας σε πλατείες/πάρκα βαφτίστηκε υγειονομικός κίνδυνος και όλοι-ες μας δυνάμει φορείς μόλυνσης. Η ζωή μας μετατράπηκε σε μια ναρκοθετημένη ζώνη με διαρκείς εντολές προς εμπέδωση στις κινήσεις, τις προτιμήσεις, τα μυαλά μας. Οι “συνηθισμένοι” ανθρώπινοι στόχοι της ΕΛ.ΑΣ (μετανάστες-με ή χωρίς χαρτιά-, εκδιδόμενες γυναίκες, νέοι με ‘‘αποκλίνουσα” συμπεριφορά/εμφάνιση, διαδηλωτές) γενικεύτηκαν και η καθολική καταστολή στόχευσε όσους διασκέδασαν, πολιτικοποιήθηκαν ή απλά αξιοποίησαν πάρκα και πλατείες ως αντίδοτο στον ασφυκτικό εγκλεισμό. Η ανάδυση μιας κοινωνίας-υγειονομικό στρατόπεδο όπου οι δημόσιοι χώροι έπρεπε να περιφραχθούν ως τόποι-λοιμοκαθαρτήρια, μετέτρεψε την απειθαρχία μας σε απειλή για την δημόσια υγεία-ασφάλεια.

Μήνες μετά την αστυνομική επιχείρηση “Καθαρές Πλατείες” στις γειτονιές (Αγ.Παρασκευή, Κυψέλη, Παγκράτι) και την προπαγάνδα περί κορονοπάρτι, συμπεραίνουμε ότι η υγειονομική εκστρατεία φόβου είναι ένα ακόμη όχημα για να καταστεί ο δημόσιος χώρος προσβάσιμος μόνο προς οικονομική εκμετάλλευση. Αίροντας την δυνατότητα καθολικής οικειοποίησης των δημόσιων χώρων από την κοινωνία, διαμορφώνεται συγκεκριμένο πλαίσιο αποδεκτών ή μη κοινωνικών συμπεριφορών σ’αυτούς ενώ οι κυρίαρχες εξουσίες οργανώνουν την επικείμενη κατάληψη των δημόσιων χώρων από τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στις ανατολικές συνοικίες αποδείχτηκε περίτρανα ότι η οικειοποίηση των δημόσιων χώρων είναι άκρως θεραπευτική για την σωματική/ψυχολογική υγεία μας αλλά και χρήσιμη για την αμφισβήτηση της κρατικής διαχείρισης της ζωής μας. Σκοπευτήριο, Πανεπιστημιούπολη, άλσος Παγκρατίου, Υμηττός, πάρκα του Βύρωνα: ήταν χώροι που αναπνεύσαμε και περπατήσαμε ελεύθερα αλλά μετατράπηκαν και σε τόπους κοινωνικής αμφισβήτησης και κέντρα της δημόσιας ζωής. Εκεί κοινωνικοποιηθήκαμε άφοβα και τα παιδιά συνέχισαν να παίζουν ανέμελα, εκεί ξαναβρήκαμε τους χαμένους τηλε-συναδέλφους μας, εκεί στήθηκαν ξανά οι πρώτες κουβέντες, συνελεύσεις, διαδηλώσεις, δομές αλληλοβοήθειας. Εκεί κατέρρευσαν τα ψέμματα των ΜΜΕ, οι απειλές των ειδικών, ο τρόμος των διαγγελμάτων, μετατρέποντας αναπόφευκτα τουςδημόσιους χώρους σε πεδία κοινωνικό-πολιτικής σύγκρουσης.

Η σύγκρουση αυτή έχει συνέχεια. Το δόγμα “νόμος και τάξη” είναι η συνέχεια του κρατικού πολέμου ενάντια στις ταξικές μας ανάγκες και απορρέει από τις διαχρονικές επιδιώξεις των δημοτικών αρχών για την παράδοση του δημόσιου χώρου στα χέρια της οικονομικής κερδοσκοπίας. Το νέο μεγάλο project είναι η επιχειρούμενη ανάπλαση του Σκοπευτηρίου εν μέσω συνολικής αναδιάρθρωσης της γειτονιάς της Καισαριανής. Ο “φέρελπις” δήμαρχος Βοσκόπουλος αξιοποιώντας 40 εκ. ευρώ δημοσίου χρήματος, μετατρέπει την διδακτορική του διατριβή σε πρόταση ανάπλασης του ιστορικού χώρου του Σκοπευτηρίου. Πεζοδρομήσεις που συνδέουν την πλατεία με το Σκοπευτήριο, μουσειοποίηση των κτιριακών υποδομών του Σκοπευτηρίου, εγκατάσταση καμερών επιτήρησης και δημιουργία εισόδων ελεγχόμενης πρόσβασης βρίσκονται στον πυρήνα του σχεδίου που πρόσφατα ενέκρινε το δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Το σχέδιο κοινωνικής αποδοχής του σχεδίου, μπήκε σε εφαρμογή ήδη εν μέσω καραντίνας όπου η μαζική οικειοποίηση του Σκοπευτηρίου από περίοικους στιγματίστηκε από τoν Δήμο ως υγειονομικά επικίνδυνη ενώ η προπαγάνδα τους αξιοποίησε συμπεριφορές που δεν σεβάστηκαν την φυσιογνωμία και ζωή του χώρου ώστε να πλασαριστεί το δημοτικό σχέδιο ανάπλασης (μαζί με την αστυνομική κατοχή της γειτονιάς) ως η μόνη
δυνατή λύση.

Πρόσφατα, ο δήμαρχος Χ.Βοσκόπουλος, κρυμμένος πίσω από την ΕΛ.ΑΣ, συμφώνησε στην αστυνομική απαγόρευση 2 πολιτιστικών/πολιτικών εκδηλώσεων στο Σκοπευτήριο (14&20/6) με πρόσχημα την όχληση των περίοικων από τις μεγαφωνικές εγκαταστάσεις των οργανωτών. Μ’ αυτό το πρόσχημα, ακόμα και σήμερα στρατοπεδεύει εντός και πέριξ του Σκοπευτήριου ένας ολόκληρος αστυνομικός στρατός κατοχής που κάνει επίδειξη δύναμης στην τοπική κοινωνία και προβαίνει σε 24ωρους ελέγχους ενώ ουσιαστικά καταλύει τον ελεύθερο και δημόσιο χαρακτήρα αλλά και την βαθιά αντιφασιστική φυσιογνωμία του τόπου. Η προωθούμενη ανάπλαση και η αστυνομική κατοχή από τα σύγχρονα τάγματα ασφαλείας του υπ. ΠΡΟ.ΠΟ. εκθέτουν τους εμπνευστές τους όχι μόνο απέναντι στις πραγματικές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας αλλά και απέναντι στην παγκόσμια ιστορική ακτινοβολία του Σκοπευτηρίου ως χώρου μνήμης και αντίστασης. Και αναπόφευκτα θα αναμετρηθούν και με τις δύο.

Την ίδια τακτική ακολούθησε η συμμαχία κράτους-δημοτικών αρχών-ΕΛ.ΑΣ στους λόφους του Στρέφη και Φιλοπάππου, στο Πεδίο Άρεως και στα πανεπιστημιακά προαύλια (ΑΣΟΕΕ, Πολυτεχνείο, Νομική). Πρώτα κατέστειλε, με ή χωρίς πρόσχημα, δεκάδες αυτοοργανωμένες πολιτιστικές-πολιτικές πρωτοβουλίες έκφρασης ή και υλικής στήριξης και αλληλεγγύης (φυλακισμένους,άστεγους, πλημμυροπαθείς, μετανάστες). Μετά, συνέχισε να προωθεί “ανενόχλητη” τα ευρύτερα κερδοσκοπικά και κατασταλτικά σχέδια πάνω στις γειτονιές και τους δημόσιους χώρους της πόλης: ο Μπακογιάννης παραχωρεί την διαχείριση των λόφων Στρέφη και Φιλοπάππου σε ιδιωτικές εταιρείες, η τουριστικοποίηση των Εξαρχείων και του Κουκακίου προωθεί τον εξανδραποδισμό των κατοίκων τους, και η αστυνόμευση των ΑΕΙ επιβάλει την πειθάρχηση της νεολαίας.

Η συρρίκνωση των δημόσιων χώρων δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας μέσα στον μητροπολιτικό ιστό όπως ακριβώς
και η απομόνωση της ζωής και των σχέσεων μας πίσω από οθόνες, καθρέφτες, άγχη και εμπορεύματα. Αναθέτουμε τις ζωές μας σε διαχειριστές που αποδεικνύονται δυνάστες και αδιαφορούμε για τους δημόσιους χώρους αναθέτοντας την τύχη τους στους δήθεν προστάτες τους. Η απόσταση μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και με τους χώρους που ζούμε, μας καθιστά ευάλωτους στα σχέδια των τοπικών εξουσιών, των επενδυτών, του αστυνομικού κράτους. Πάνω στην απόσταση των κοινωνικών σχέσεων, εξαπλώνονται τα τραπεζοκαθίσματα, δυναμώνουν οι μεγαφωνικές εγκαταστάσεις των συναυλιών και των κομματικών ομιλιών, οι αγώνες μπαίνουν στα μουσεία, οι αστυνομικοί έλεγχοι ρυθμίζουν την ζωή μας. Έτσι, γινόμαστε απλοί χρήστες των δημόσιων χώρων υποβιβάζοντας την αναψυχή, τις αναμνήσεις, το οξυγόνο και τις ελευθερίες που μας
προσφέρει πχ.το Σκοπευτήριο σε απλή αξία χρήσης που ίσως κάποτε απαιτηθεί αντίτιμο ή και έλεγχος για να τα έχουμε. Από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι οι κάτοικοι και οι θαμώνες του Σκοπευτηρίου (και οποιουδήποτε άλλου δημόσιου χώρου)
μπορούν και πρέπει να γίνουν οι ίδιοι αρχιτέκτονες και καθαριστές του χώρου παίρνοντας τη ζωή, τη φυσιογνωμία και την προστασία του χώρου από κάθε λογής αποκομμένη διαχειριστική αρχή.

Οι δημόσιοι χώροι ήταν και παραμένουν κοινωνικά χρήσιμοι και ζωτικής σημασίας για τις γειτονιές μας. Αποτελούν πεδία ελεύθερης συνύπαρξης και παιχνιδιού, συλλογικής συνάντησης και πολιτικών ζυμώσεων και το μόνο που δεν χωρά σ ́αυτούς είναι οι ρατσιστικές διακρίσεις, οι σεξιστικές λογικές, κάθε λογής εξουσιαστική συμπεριφορά. Τους υπερασπιζόμαστε γιατί είναι τόποι συνάντησης και έκφρασης των κοινωνικών αντιστάσεων και της διαρκούς ανάγκης για ελευθερία απέναντι στην καταπίεση. Και είναι ανάγκη να αυτοοργανωθούμε ώστε να τους καταστήσουμε όχι μόνο δημόσιους αλλά και ελεύθερους. Αφήνοντας πίσω την λογική της ανάθεσης σε δημοτικές αρχές, να συνεργαστούμε , να αυτενεργήσουμε και να τους επανοηματοδοτήσουμε με εκδηλώσεις και δράσεις, σεβόμενοι τη ιστορική και φυσική τους φυσιογνωμία. Καλούμε τους κατοίκους των γειτονιών μας να περιφρουρήσουμε συλλογικά την ελεύθερη οικειοποίηση του χώρου του Σκοπευτηρίου. Μέσα από κοινότητες ζωής και αγώνα σε κάθε γειτονιά, να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας: από την συλλογική υπεράσπιση και αυτοδιαχείριση των δημόσιων χώρων στην γενικευμένη αυτοδιεύθυνση των γειτονιών μας και της ζωής μας.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Κείμενα της ανακατάληψης του Λόφου

“Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη” *
Αν έχει φτάσει αυτό το κείμενο στα χέρια σας σημαίνει πως η αυλή στον Λόφο Καστέλι άνοιξε και πάλι. Σήμερα στις 5μμ η πρώτη ανοιχτή συνέλευση για να οργανώσουμε, συλλογικά και χωρίς αρχηγούς, ειδικούς και εμπόρους φρούδων ελπίδων, το πώς θέλουμε να ζούμε.
Ανοιχτό κάλεσμα για να συνεχιστεί ο αγώνας ενάντια στην ξενοδοχοποίηση και την εμπορευματοποίηση του Λόφου, μιας και η Belvedere μαζί με το πολιτικό προσωπικό της χώρας φαίνεται να μην κάνει πίσω παρ’ όλη την αντίδραση την κοινωνίας των Χανίων.
Συνδέουμε τον αγώνα μας για μια ελεύθερη και ανοιχτή αυλή για όλους, με τον αγώνα για πρόσβαση σε ένα αξιοπρεπές και ποιοτικό σύστημα υγείας και παιδείας, χωρίς αποκλεισμούς. Συνδέουμε τον αγώνα μας με τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στον νέο αντεργατικό νόμο, που φέρνει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά ενώ της επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και φτώχεια, πειθαρχία και ατομικισμό. Με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, που απειλούνται στην κυριολεξία από τον νέο νόμο για την συνεπιμέλεια. Με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που ζούνε έγκλειστοι πολύ πριν την καραντίνα, που βιώνουν τον ρατσισμό και την μισαλοδοξία. Με τον αγώνα των ελεύθερων ανθρώπων που υπερασπίζονται την φύση με τα σώματά τους, πριν καεί ένα δάσος και φυτρώσουν ανεμογεννήτριες, πριν ένα φαράγγι γίνει χωματερή, πριν διαλυθεί κάθε ομορφιά για την κερδοφορία. Με τους ανθρώπους των τεχνών που απειλούνται από τους ανθρώπους των τσιμέντων. Με τους καταπιεσμένους και τις εξεγερμένες σε κάθε γωνιά της γης που αγωνίζονται για μια κοινωνία ελευθερίας και αλληλεγγύης, ισότητας και δικαιοσύνης.
Διεκδικούμε το δικαίωμα μας να κυκλοφορούμε και να καθόμαστε στον δημόσιο χώρο, χωρίς μπάτσους, χωρίς τον φόβο του ελέγχου και της καταστολής. Να μην χρειάζεται να πληρώνουμε για να απολαύσουμε την θέα από το “μπαλκόνι”, την σκιά από ένα αρμυρίκι (δεν έχουν μείνει και πολλά στα Χανιά), το ηλιοβασίλεμα. Να έχουμε εμείς τον λόγο αλλά και την ευθύνη για τους χώρους που υπάρχουμε.
Διεκδικούμε, συγκεκριμένα αυτό το μέρος να ξαναγίνει ένας τόπος ελευθερίας και αγώνα για ζωή. Γιατί μόνο έτσι θα αποτρέψουμε την ξενοδοχοποίηση-εμπορευματοποίηση του. Γιατί μόνο αν περάσει στα χέρια της κοινωνίας θα υπάρξει ισοτιμία στην απόφαση που θα παρθεί για το μέλλον του. Όσοι επίσημοι και ανεπίσημοι, μιλάνε για το μέλλον του Λόφου Καστέλι δεν υπολόγισαν ως ισότιμο συνομιλητή τους κανέναν άσημο αυτής της κοινωνίας.
Για να μην πλουτίζουν, λοιπόν, οι πλούσιοι και πεθαίνουν οι φτωχοί, για να μην υποδύονται οι θύτες τα θύματα, για να μην μετατρέπεται το δημόσιο σε ιδιωτικό και η ζωή σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο, ανοίγουμε την αυλή, επιδιώκοντας να “ανοίξουμε” την πόλη και τις καρδιές μας. Να ζωντανέψουμε τις γειτονιές μας και τους δημόσιους χώρους, με σεβασμό προς τον “άλλον”, κατανόηση σε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε και αλληλεγγύη προς όποια την χρειάζεται.
Μακριά από κάθε είδους σχέσεις ιδιοκτησίας, ο Λόφος πιστεύουμε ότι ανήκει σε κάθε άνθρωπο που εν δυνάμει θα τον αξιοποιήσει. Σε κάθε άνθρωπο που ζει σε αυτή την πόλη. Η ιστορία του έχει δείξει πως μόνο όταν δεν ανήκει σε κανέναν μπορεί να ανήκει σε όλους.
Επιλέγουμε να ανοίξουμε σήμερα την, φυλασσόμενη από αστυνομικούς κατ’ εντολή της κυβέρνησης και του Ακατανόμαστου, πόρτα της αυλής της Rosa Nera. Καλούμε όλο τον κόσμο να έρθει ώστε να συναποφασίσουμε για το μέλλον του Λόφου Καστέλι, να συζητήσουμε για το μέλλον αυτής της πόλης και να οργανώσουμε από κοινού τις αντιστάσεις μας ενάντια στον ζόφο των ημερών.
Ανοιχτή συνέλευση στις 17:00 στην αυλή της Rosa Nera.
*Όταν μπαίνει η άνοιξη ένα χελιδόνι πετάει στον ουρανό, περνά από τα σπίτια και προειδοποιεί για τον ερχομό της εποχής που ανθίζουν τα λουλούδια. Μαζί έρχεται και ο κούκος, καθισμένος σ’ ένα κλαδί να κελαηδάει. Ορισμένοι έχουν αμφιβολίες, μα σιγά σιγά φτάνουν όλο και περισσότεροι και το κελάηδισμά τους δεν αφήνει άλλα περιθώρια.
Τα μαύρα ρόδα ανθίζουν μια ζωή

Μια μικρή γιορτή, μια μεγάλη αφετηρία

Από σήμερα το μεσημέρι (5 Ιούνη 2021) η αυλή της Rosa Nera είναι και πάλι ανοιχτή. Η αστυνομία δεν έφυγε από μόνη της, ούτε μετά από αίτηση της εταιρίας. Άνθρωποι απ΄ όλη την πόλη συγκεντρώθηκαν και απαίτησαν αποφασιστικά την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες σκανδαλωδώς φυλούσαν -εν είδει σεκιούριτι- επί εννιά μήνες μια ιδιωτική επένδυση. Ο απόλυτα ειρηνικός εκδιωγμός τους, ήταν και μια απαίτηση της τοπικής κοινωνίας που έχει ήδη πάρει θέση ενάντια στην ξενοδοχοποίηση και την εμπορευματοποίηση του Λόφου.

Μετά την είσοδό μας στο χώρο της αυλής και των κτηρίων, όλοι και όλες αυτοοργανωθήκαμε για να ξαναγίνει ο χώρος λειτουργικός και να υποδεχθεί τους ανθρώπους που ηταν αποκλεισμένοι από την πρόσβαση σε αυτόν. Στις πέντε το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η πρώτη ανοιχτή συνέλευση στην οποία εκφράστηκαν επιθυμίες και ανάγκες. Μέσα από μία διαδικασία στην οποία όλες και όλοι μπορούμε να συμμετέχουμε ισότιμα, σκιαγραφήσαμε τους κοινούς τόπους που μας απασχολούν. Θέσαμε ερωτήματα για την συνέχεια αυτού του εγχειρήματος και για τους τρόπους που θα του δώσουμε ξανά ζωή. Την σύνδεση μας με τους υπόλοιπους κοινωνικούς αγώνες, που δίνονται για τις μειονότητες, τα εργασιακά δικαιώματα, τις έμφυλες διακρίσεις και την εμπορευματοποίηση κάθε σπιθαμής αυτής της πόλης.

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα ξενοδοχείο ή κατάληψη. Υπάρχει από την μια η αυτοοργάνωση και από την άλλη η ιδιωτικοποίηση. Η συμπερίληψη και η συνδιαμόρφωση ενάντια στις κλειστές πόρτες και τον αυταρχισμό. Η ενεργή συμμετοχή έναντια στην ανάθεση και την αντιπροσώπευση. Επιθυμούμε να δημιουργήσουμε έναν τόπο που θα εμπνεύσει τους ανθρώπους και θα πλουτίσει την πόλη με τις αξίες της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης.

Ακούμε τις ανάγκες για ελεύθερους χώρους, για παιχνίδι, για καλλιτεχνική έκφραση, για χώρους στέγασης σωματείων και συλλογικοτήτων, για χώρους φιλοξενίας ανθρώπων σε ανάγκη.

Αυτό είναι ένα ανοιχτό κάλεσμα.

Προς κάθε άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτή την διαδικασία και τις δράσεις που θα προκύψουν.

Προς κάθε άνθρωπο που έχανε το ηλιοβασίλεμα γιατί αισθανόταν άβολα να περάσει την ανοιχτή πόρτα της αυλής μιας κατάληψης.

Συμμετέχουμε στην Απεργία της Πέμπτης 10 Ιούνη και στη συγκέντρωση στην Πλατεία Αγοράς στις 10:00 το πρωί.

Ανοιχτή συνέλευση στην αυλή της Rosa Nera κάθε μέρα στις 7 μ.μ.

Ενημέρωση από συγκέντρωση – μικροφωνική, Παρασκευή, 04/06/2021, στα σκαλάκια στο Λιμάνι της Καβάλας για Σταθόπουλο/Δημητράκη

Την Παρασκευή, 04/06/2021, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συντρόφους, Β. Σταθόπουλο και Γ. Δημητράκη. Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο, το οποίο ακουγόταν από τα ηχεία. Επίσης ηχογραφήθηκε και το κείμενο αλληλεγγύης στον Γ. Δημητράκη, από την Ταξική Αντεπίθεση. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, ήρθαν δύο μπάτσοι του λιμενικού, επισημαίνοντας ότι η συγκέντρωσή μας ήταν παράνομη, ότι απαγορεύεται να έχουμε ηχείο με μουσική. Μετά από μία έντονη συνομιλία με άτομα από τη συνέλευση αλληλεγγύης Καβάλας, αποχώρησαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε ξαναπέρασαν οι λιμενικοί ή και πολλοί ασφαλίτες. Περίπου 20 αλληλέγγυοι/ -ες μείναμε στο σημείο για μία ώρα μοιράζοντας κείμενα και τονίζοντας την εκδικητική στάση του κράτους απέναντι στους συντρόφους μας!

Η ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΕΔΕΙΞΕ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΚΤΕΛΕΣΕ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ 19 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Ο αναρχικός Βαγγέλης Σταθόπουλος είναι προφυλακισμένος από τις 8 Νοέμβρη του 2019.  Η σύλληψή του έγινε από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα και,  όπως ήταν αναμενόμενο, ΜΜΕ και δημοσιογράφοι έσπευσαν να τον καταδικάσουν. Οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν αφορούσαν σε ληστεία και συμμετοχή στην οργάνωση ‘Επαναστατική Αυτοάμυνα’. Συνελήφθη και φυλακίστηκε παρόλο που δεν υπήρχαν στοιχεία που τον συνέδεαν με την συγκεκριμένη υπόθεση και η μόνη εμπλοκή του ήταν η βοήθεια σε ένα τραυματισμένο σύντροφο που έδωσε όταν κλήθηκε να το κάνει και το έκανε. Αυτό αναδείχθηκε και στο δικαστήριο. 

Ο ίδιος, από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, αρνήθηκε τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν και προσπάθησε να αναδείξει την εκδικητική μεταχείρισή του από τις αρχές όσον αφορά στη βίαιη προσαγωγή του, στις αβάσιμες κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν, στην άδικη προφυλάκισή του, καθώς και στη μεταγωγή του στις φυλακές της Λάρισας, λόγω της πολιτικής του ταυτότητας, δηλαδή ότι ήταν και είναι αναρχικός. Με τη σύλληψη του Β. Σταθόπουλου  το κράτος εγκαινίασε τη νέα τακτική του να βαφτίζει ως “αντιτρομοκρατικές” παρόμοιες μ’ αυτήν υποθέσεις.       

Έχοντας στερηθεί κάθε τεκμήριο αθωότητας, καταδικάστηκε δημόσια πριν ακόμα κατηγορηθεί. Σε μια εποχή που ο αυταρχισμός του κράτους διέπεται πλέον από την στυγνή και καθημερινή βία, οδηγήθηκε σε δίκη  με πιθανολογικά σενάρια, δηλαδή με στοιχεία που δεν υπήρχαν και τα οποία το δικαστικό σύστημα προσπάθησε να επινοήσει.

Έτσι λοιπόν, στις 4/3/2021, έλαβε κλήση να δικαστεί στις 17/3/2021, σε μια αίθουσα στην οποία επιτρέπονται μόλις 15 άτομα,  και αυτό κατόπιν αίτησης δικής του και πιέσεων των δικηγόρων, ώστε να μπορούν να παρασταθούν  συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι και να δημοσιοποιηθεί η δίκη. Με πρόσχημα την πανδημία, η υπόθεση του Β. Σταθόπουλου εκδικάστηκε σε μια αίθουσα που δεν πληρούσε τους όρους της πλευράς του κατηγορούμενου, με παρόντες μόνο τους συνηγόρους, πολλούς πάνοπλους αστυνομικούς και λίγους συγγενείς. 

Το διάστημα πριν τη δίκη συνάντησε τους δικηγόρους του 3 φορές, εκ των οποίων η μία ήταν έξω από το γραφείο της Ειδικού  Εφέτου  Ανακρίτριας στην συμπληρωματική κατάθεση που έδινε, λόγω των κατασταλτικών μέτρων που υπάρχουν για τον Covid 19. Κράτος και δικαστικό σύστημα έκαναν τα πάντα ώστε να τον εξοντώσουν ηθικά, οικονομικά, ακόμα και σωματικά. Κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης ομηρίας του νόσησε από Covid-19,  κινδύνεψε η υγεία του και συνεχίζει να έχει προβλήματα με την αναπνοή του! 

Κατά τη διαδικασία της δίκης, αποδείχθηκε ότι την ώρα της κλοπής βρισκόταν στην περιοχή των Εξαρχείων με τουλάχιστον 3 μάρτυρες να επιβεβαιώνουν το γεγονός αυτό με στοιχεία. Κλήθηκαν 38 μάρτυρες -η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν αστυνομικοί- οι οποίοι όμως δεν τον αναγνώρισαν ούτε στο σημείο της κλοπής, ούτε στις δράσεις της οργάνωσης, ούτε μπόρεσαν να βρουν στοιχεία να του καταλογίσουν. Αποδείχτηκε, επίσης, η μεθόδευση της αστυνομίας μετά  την κατάθεση του Δ. Μ. για αναληθή στοιχεία στην προανακριτική διαδικασία. Τέλος, αποδείχτηκε η αναξιοπιστία της εξέτασης του δείγματος DNA. 

Στις 23 Απριλίου, η απόφαση από την έδρα ήταν καταπέλτης·19 χρόνια φυλάκιση χωρίς κανένα στοιχείο. 19 χρόνια γιατί ο σύντροφός μας δεν διαπραγματεύτηκε με τις κρατικές αρχές για την έμπρακτη αλληλεγγύη που έδειξε και υπερασπίστηκε την πολιτική του ταυτότητα. 19 χρόνια, γιατί έτσι έκριναν στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και της κυβέρνησης και επέβαλαν με νομικές ακροβασίες ο εισαγγελέας και η έδρα. 19 χρόνια την στιγμή που παιδεραστές, βιαστές,  χρυσαυγίτες κατάδικοι και πολλοί άλλοι, απολαμβάνουν την κάλυψη του κράτους και την ευνοϊκή μεταχείριση των δικαστικών αρχών.  Η fast track διαδικασία  συνοδευόμενη από την απόφαση, δείχνει ξεκάθαρα ποιά θα είναι η στάση του κράτους από εδώ και πέρα. 

΄΄Η αλληλεγγύη δικάζεται στο πρόσωπό μου με τις πιο βαριές κατηγορίες, επειδή βοήθησα έναν τραυματισμένο σύντροφο. Η δίωξή μου και η εκδίκαση της υπόθεσης βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε πολιτικά κριτήρια, στην στάση αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης που ακολούθησα με συνέπεια στη ζωή μου. Δεν έχω τίποτα να διαθέσω πάρα την ίδια την ζωή μου, δεν έχω τίποτα να υπερασπιστώ παρά τον διαρκή αγώνα ενάντια στη δολοφονική μανία του κράτους και του κεφαλαίου! Αν η έμπρακτη αλληλεγγύη μου είναι το αδίκημα για το οποίο πρέπει να καταδικαστώ και να σωφρονιστώ, δηλώνω αμετανόητος! ΄΄    Βαγγέλης Σταθόπουλος

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ.

ΚΑΝΕΙΣ/ΚΑΜΙΑ  ΜΟΝΟΣ/-Η ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ 

Συγκέντρωση – Μικροφωνική Ενάντια στην κρατική βία, λιμάνι Καβάλας, 22/05/2021

Σάββατο, 22/05/2021, στις 20:00, στο λιμάνι της Καβάλας, συγκεντρώθηκαν περίπου 20 αλληλέγγυες/ υοι, έστησαν μικροφωνική και μοίρασαν το παρακάτω κείμενο ….

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

«Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει» Eduardo Galeano

Με έναυσμα την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, ξεκίνησαν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης για την ικανοποίηση του σύννομου αιτήματός του να επαναμεταχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Αντίδραση του κράτους στις δράσεις αυτές ήταν η γενικευμένη παρενόχληση του αλληλέγγυου κόσμου από τα “όργανα της τάξεως”, δηλαδή στοχοποιήσεις, παρακολουθήσεις και εκφοβισμοί – τραμπουκισμοί.
Το κράτος, εκμεταλλευόμενο την πανδημία, υιοθέτησε μέτρα που επέβαλαν την καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών. Τέτοια φαινόμενα δεν βρίσκονται μακριά μας αρκεί να μην τα αγνοούμε.
Στην Καβάλα συνέβησαν αρκετά περιστατικά στοχοποίησης αλληλέγγυου κόσμου. Σημειώθηκαν εξακριβώσεις στοιχείων σε δημόσιους χώρους, επιβολή αδικαιολόγητων προστίμων, παρενοχλήσεις σε εργασιακούς χώρους, προσαγωγές, παράνομοι έλεγχοι κινητών και παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών επικοινωνιών. Αποκορύφωμα τέτοιων πρακτικών αποτέλεσε η επιδεικτική παρακολούθηση συντρόφων/ισσών και η προσπάθεια εκφοβισμού αυτών και των οικογενειών τους έπειτα από την συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης.
Συγκεκριμένα, νυχτερινές ώρες, ασφαλίτες με συμβατικό όχημα ,ακολούθησαν για μεγάλη απόσταση το αυτοκίνητο συντρόφισσας που γυρνούσε σπίτι της, διενεργώντας απαράδεκτους οδηγικούς ελιγμούς, με κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος, ακόμη και σε βάρος της σωματικής της ακεραιότητας.
Πανελλαδικά υπήρξαν αντίστοιχα περιστατικά ακραίας παραβιαστικής συμπεριφοράς από τους μπάτσους, δηλαδή στοχοποιήσεις, απειλές, στέρηση του δικαιώματος για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ακόμα και βασανισμοί με κουκούλες. Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τις συλλήψεις στην Αθήνα τριών αναρχικών, του Άρη Παπαζαχαρουδάκη ,του Σ. Κ και του Ο.Μ. . Ο Άρης απάγεται και βασανίζεται επί 8 ώρες και στην συνέχεια του καταλογίζονται 4 κακουργήματα, ένα εκ των οποίων είναι η απόπειρα ανθρωποκτονίας. Όμοια συμπεριφορά επεφύλαξαν και στον σύντροφό του, Ο.Μ., που κρίθηκε μάλιστα και προφυλακιστέος. Την ίδια μέρα συλλαμβάνεται η 18χρονη Ε. , η οποία υπέστη σεξουαλική παρενόχληση και απειλές βιασμού μέσα στο αστυνομικό τμήμα. Επιπλέον, στα γεγονότα της Νέας Σμύρνης συνελήφθη 30χρονος άνδρας κατηγορούμενος για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικού και φυλακίστηκε με ψευδή στοιχεία.
Από την άλλη, το κράτος συνεχίζει να προστατεύει κινητοποιήσεις εθνικιστικών οργανώσεων. Συγκεκριμένα στο κέντρο της Καβάλας μέλη της πατριωτικής κίνησης την προηγούμενη νύχτα της εθνικής επετείου, της 25ης Μαρτίου, αφισοκολλούν σε ώρα απαγόρευσης κυκλοφορίας και δίχως κανένα μέτρο προστασίας για τον covid-19, την ίδια στιγμή που οι «αμερόληπτοι υπηρέτες» του νόμου  μοιράζουν πρόστιμα σε εργαζόμενους που επιστρέφουν στα σπίτια τους, λίγα μέτρα πιο κάτω.
Το κράτος επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον τιμωρητικό του χαρακτήρα απέναντι σε  οποιαδήποτε πράξη αλληλεγγύης και έκφρασης κριτικής στη προβληματική διαχείριση της πανδημίας. Με πρόφαση την προστασία του πολίτη απέναντι στην πανδημία, η κυβέρνηση εμμένει να εμφανίζει ένα ηγεμονικό και επιθετικό προσωπείο, το οποίο καταπιέζει και καταδιώκει κάθε ατομικότητα και συλλογικότητα που τολμά να εναντιώνεται σε αυτό, ενώ παράλληλα οδηγεί τις κοινωνίες σε ένα κράτος διακρίσεων. Οι μεθοδευμένες αυτές κινήσεις του κράτους δεν μας φοβίζουν, συντασσόμαστε στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου και υπερασπιζόμαστε τις ελευθερίες μας στο δρόμο ενάντια σε κάθε μορφή κρατικής τρομοκρατίας.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ/ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Πορεία 15 Μάη, 12 το μεσημέρι, Πλατεία Αγοράς

Η Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera καλεί τις ομάδες και φορείς της πόλης σε Πορεία το Σάββατο 15/5, ώρα 12 στην Πλατεία Δημοτικής Αγοράς, με κεντρικά αιτήματα την αποχώρηση της αστυνομίας από το Λόφο Καστέλι και το άνοιγμα της αυλής.
Καλεί επίσης, σε συζήτηση συνδιαμόρφωσης και οργάνωσης των αιτημάτων και της πορείας, την Δευτέρα 10/5 στις 18:00 (η ώρα προσέλευσης θα τηρηθεί αυστηρά, και με μέτρα αλληλοπροστασίας της υγείας), στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών.
Πιο αναλυτικά:
Οχτώ μήνες μετά την εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera, ο αστυνομικός αποκλεισμός της αυλής και των κτιρίων συνεχίζεται, παρά τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και των κινημάτων.
Στην τωρινή συγκυρία, η αστυνομική παρουσία στο Λόφο πέρα από κρατική εγγύηση της υλοποίησης των επενδυτικών σχεδίων, συμπίπτει και με την συνολικότερη αστυνομική διαχείριση της covid- 19 στην πόλη των Χανίων.
Αυτό γιατί οι κοινωνικές δυναμικές που ανθίζουν όταν οι άνθρωποι συναποφασίζουν και αυτοοργανώνονται, μπορούν να αποτελέσουν αγκάθι στην κυβερνητική επιδίωξη για αύξηση της επιτήρησης και της υποτίμησης της εργασίας και της ζωής.
Σε μία πόλη ολοένα και πιο αφιλόξενη για τις κοινωνικές ομάδες που ζουν και εργάζονται σε αυτήν, ο κατεξοχήν ελεύθερος σε πρόσβαση και ανοιχτός σε ανησυχίες χώρος περιφράσσεται με γνώμονα την κερδοφορία.
Απέναντι σε αποκλεισμούς και κλειστές πόρτες, το αίτημα της ανοιχτής αυλής αφορά τη διεκδίκηση ενός δημόσιου χώρου, ενός χώρου πολιτικής και πολιτιστικής ζύμωσης, φιλόξενου στις μειονότητες, τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες.
Καλούμε ομάδες και φορείς της πόλης τη Δευτέρα 10/5 στις 18:00 (η ώρα προσέλευσης θα τηρηθεί αυστηρά, και με μέτρα αλληλοπροστασίας της υγείας), στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών, σε συνέλευση
συνδιοργάνωσης της πορείας του ερχόμενου Σαββάτου 15/5, με κεντρικά αιτήματα την αποχώρηση της αστυνομίας από το Λόφο Καστέλι και το άνοιγμα της αυλής.
Από τον Απρίλιο η Συνέλευση Αλληλεγγύης επέστρεψε στον ανοιχτό της χώρο λειτουργίας, και όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο της επιστροφής στο ΠΕΦ:
“…Στις 5 Απριλίου, η Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Κατάληψη Rosa Nera επέστρεψε και ανασυγκροτήθηκε στον χώρο της: το Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών (ΠΕΦ).
Μετά το ελευθεριακό και κινηματικό φθινόπωρο που ακολούθησε την εκκένωση της Κατάληψης Rosa Nera στα Χανιά, με πλήθος δράσεων γύρω από την διαμαρτυρία για την εκκένωση, δράσεις για την τέχνη και τον ελεύθερο δημόσιο χώρο, τον αντιφασισμό, τα δικαιώματα των κρατούμενων, την υποστήριξη του φοιτητικού κινήματος και τα ζητήματα της ταξικής πάλης, ήρθε ένα νέο lockdown τον χειμώνα.
Ήταν μια περίοδος όπου (για να χρησιμοποιήσουμε χωρίς περιστροφές τον λόγο της αφίσας του «ΠΕΦ» για την κρίσιμη συγκέντρωση της 10ης Δεκέμβρη) η «ακροδεξιά κυβέρνηση των καθαρμάτων», έχοντας ακέραιη την ευθύνη για 100 νεκρούς από την πανδημία ημερησίως αυτόν τον χειμώνα του θανάτου (όπως ήταν για πολλές περιοχές), επιχείρησε παράλληλα να αλώσει κάθε εργατική και κοινωνική κατάκτηση.
Για να το πετύχει, επιχείρησε να καταστείλει κάθε αντίσταση και διεκδίκηση.
Οι εξουσιαστές, έχοντας εξοπλιστεί με νέες μονάδες αστυνομίας και έχοντας εξαγοράσει και έναν στόλο από ρατσιστές δημοσιολόγους των ΜΜΕ, πιθανόν να ένιωσαν πως δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα τους: Εγκλήματα που αφορούν στα πεδία της εργασίας {με τις χιλιάδες απολύσεις και τα επιδόματα πείνας}, στην εσκεμμένη υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση της δημόσιας υγείας {που οδήγησε σε θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, όπως έχουν τεκμηριώσει επανειλημμένως τα σωματεία των εργαζόμενων στην υγεία}, στην διάλυση της ίσης πρόσβασης στην παιδεία {παρά τα αιτήματα των μαθητ(ρι)ών των εκπαιδευτικών και εργαζόμενων στην καθαριότητα των σχολείων για προσλήψεις και επιτάξεις χώρων), στην καταστολή της σημαντικότατης φοιτητικής διαμαρτυρίας, στον πόλεμο ενάντια σε μετανάστ(ρι)ες και προσφύγ(ισσ)ες, στις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των κρατούμενων και στην κρατική βία της αστυνομίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, στα Χανιά, η Συνέλευση Αλληλεγγύης στην Rosa Nera, μαζί με άλλες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις, παρέμεινε οργανωμένα και με μέριμνα της μίας για τον άλλο στους δρόμους της αντίστασης.
Υποστήριξε με κόστος – και παρά τις συλλήψεις, την κρατική βία και την προσπάθεια τρομοκρατίας – κάθε αντίσταση ενάντια στις νέες μορφές της βαρβαρότητας και – μαζί με τον κόσμο του τοπικού κινήματος – κατάφερε να διαδώσει έναν λογικό, εργατικό και κοινωνικό λόγο, μέσα σε όλες τις γειτονιές της πόλης.
Στις μέρες που έρχονται η δημόσια, ανοιχτή, αμεσοδημοκρατική διαδικασία που ξεκίνησε στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών θα συνεχιστεί.
Να βαδίσουμε, να συζητήσουμε και να αγωνιστούμε για να πάρουμε τις ζωές μας πίσω. Για τα ζητήματα της αυτοδιαχείρισης όλων των πολιτικών ζητημάτων, για τους ελεύθερους χώρους, για το άσυλο και την άνοιξη του φοιτητικού κινήματος, για την μάχη ενάντια στην εργαλειακή αντιμετώπιση της ζωής και της πανδημίας για τα κέρδη των λίγων.
Στόχοι μας παραμένουν αφενός η επανεκκίνηση της λειτουργίας της Κατάληψης Rosa Nera, το άνοιγμα της αυλής της πάλι για «όλο τον λαό και όλα τα παιδιά», όπως και η αποχώρηση του στρατού κατοχής του λόφου Κάστέλι που βρίσκεται καθημερινά (και με δημόσια δαπάνη) να φυλάει ένοπλος τα συμφέροντα κάποιων λαμόγιων και της ακροδεξιάς κυβέρνησης.
Αφετέρου, όπως και μέσα σε κάθε περίοδο, όσο και αν δεν το θέλουν οι εκμεταλλευτές και οι καταπιεστές, συνεχίζουμε τους αγώνες:
Ενάντια στην υποτίμηση της υγείας, της παιδείας και της εργασίας
Για την ανατίμηση της εργατικής τάξης και ίσα δικαιώματα για όλες, όλους, όλα
Ενάντια στην αστυνομική διαχείριση της ζωής και την αστυνομική βία
Για την αλληλεγγύη σε μετανάστ(τρι)ες και πρόσφυγες/ισσες και ενάντια στις κρατικές δολοφονίες και τους εγκλεισμούς….”
Η Άνοιξη δική μας!
– Δευτέρα 10/5 στις 18:00 (η ώρα προσέλευσης θα τηρηθεί αυστηρά, και με μέτρα αλληλοπροστασίας της υγείας), στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών, σε συνέλευση συνδιοργάνωσης της πορείας του ερχόμενου Σαββάτου 15/5.
– Σάββατο 15/5, ώρα 12, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς.
Πορεία με αίτημα:
Να αποχωρήσει η Αστυνομία από τον Λόφο Καστέλλι!
Να ανοίξει η Αυλή!
Ας γίνουμε η άνοιξη!

Η 1η ΜΑΗ ΔΕ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΣΑΒΒΑΤΟ 1η ΜΑΗ, ΣΤΙΣ 11:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ, ΚΑΒΑΛΑ 2021

Το Σάββατο 1η Μάη 2021, στις 11:00 το πρωί, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση – μικροφωνική, στην πλατεία Καπνεργάτη, στην Καβάλα, από περίπου 30 άτομα. Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο και το καινούριο φύλλο της εφημερίδας ”άπατρις”. Υπήρξε θετική ανταπόκριση από τον κόσμο που έκανε τα ψώνια του στην αγορά της πόλης, λόγω των ημερών. Επίσης, οι μπάτσοι περιφέρονταν  ”διακριτικά” γύρω από το σημείο συγκέντρωσης.

Η 1η ΜΑΗ ΔΕ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
Βρισκόμαστε εν μέσω πανδημίας, και πιο συγκεκριμένα, στο ναδίρ της υγειονομικής αντοχής του δημόσιου συστήματος υγείας και λίγο πριν το άνοιγμα των συνόρων για την επίσημη έναρξη της τουριστικής περιόδου. Είναι σαφές προς όλους μας, βλέποντας αυτόν τον συσχετισμό, πως η κρατική διαχείριση της πανδημίας μέσω των αλλεπάλληλων περιόδων καραντίνας, τον οικονομικό στραγγαλισμό εργαζομένων- επιχειρήσεων και την καταστολή, δεν είχε ποτέ ως στόχευση να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες απέναντι στον φονικό ιό. Και αυτό γιατί το κράτος ποτέ δε θωράκισε το δημόσιο σύστημα υγείας με προσλήψεις μόνιμου υγειονομικού προσωπικού και ποτέ δεν κάλυψε τις ανάγκες των νοσοκομείων σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Αντιθέτως προώθησε και συνεχίζει να νομοθετεί μια σειρά αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων, χορηγώντας εκατομμύρια στα φερέφωνα της εξουσίας (ΜΜΕ) και επιχειρώντας τη δόμηση ενός αστυνομικού κράτους με τον συνεχή εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας και τις χιλιάδες προσλήψεις σε αυτά.
Αποδέκτης αυτής της ολοκληρωτικής επίθεσης του κράτους, είναι η πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου. Εργαζόμενοι, άνεργοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, φυλακισμένοι, εκπαιδευτικοί, μαθητές και νεολαίοι. Άλλοτε, μέσω εργασιακών καταπατήσεων, αποκλεισμών, απομονώσεων και οικονομικών στραγγαλισμών, και άλλοτε, μέσω καταστολής των διεκδικήσεων των ελεύθερων χώρων, των ανοικτών πανεπιστημίων, του ίσου δικαιώματος στην περίθαλψη και στη ζωή, η πολιτική διαχείριση έγινε συνώνυμο της απαγόρευσης και η ατομική ευθύνη ορισμός της υπαιτιότητας.
Αφού η κυβέρνηση της ΝΔ έφτασε την καταστολή στο έπακρο, προσπάθησε να ποινικοποιήσει κάθε μορφή εργασιακής διεκδίκησης, κάθε αντίδραση στα νομοθετικά της εκτρώματα, πλέον επιχειρεί να περάσει και ένα νέο εργασιακό νομοσχέδιο που θα ζήλευαν μέχρι και οι φεουδάρχες του μεσαίωνα. Κατάργηση του οχτάωρου και σύνδεση του ωραρίου και της σχέσης εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου. Πλήρης κατάργηση και απομόνωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και απελευθέρωση των ατομικών, δήθεν προς όφελος και επιλογή του εργαζόμενου. Εκτίναξη του επιτρεπόμενου ορίου υπερωριών στις 150, για όλους τους κλάδους της οικονομίας, με ταυτόχρονη μη καταβολή της προσαύξησης (λόγω υπερωρίας) ή συμψηφισμό απλήρωτων υπερωριών με μειωμένο ωράριο ή ρεπό. Εργάσιμη εβδομάδα διάρκειας 30-50 ωρών (με συνδυασμό 6ωρης και 12ωρης απασχόλησης), και “Ευέλικτη” τηλεργασία πλήρους, μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας. Και φυσικά κατάργηση του πενθήμερου (εργασία και το Σαββατοκύριακο), την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι που βρίσκονται σε αναστολή δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν στις εργασίες τους.
Η μείωση του κατώτατου μισθού αποτελεί στόχο του ΣΕΒ και προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ως εξαργύρωση της πολιτικής στήριξης που έλαβε από το λόμπυ των βιομηχάνων . Επιπλέον, ασφαλιστικές και κρατικές εισφορές που έχουν αναβληθεί, θα κληθούν να πληρωθούν παρέα με τα τρέχοντα έξοδα και τις ενέσεις ρευστότητας των επιστρεπτέων προκαταβολών από τους εργαζόμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Τα έξοδα τρέχουν κανονικά στα χρεοκοπημένα νοικοκυριά και στις κλειστές επιχειρήσεις, ενώ οι σαλτιμπάγκοι των δημοτικών συμβουλίων ψηφίζουν (από την πρώτη καραντίνα ακόμα) την ελάφρυνση των δημοτικών τελών από τους λογαριασμούς. Τα κομμένα και μειωμένα ενοίκια ζητούνται πίσω, ενώ καραδοκούν οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις πρώτης κατοικίας.
Ακόμα και στα εργατικά δυστυχήματα, η συστηματική αποσιώπηση, αποτελεί πάγια τακτική των εργολάβων και των αφεντικών τους. Είναι άξιο αναφοράς το περιστατικό εργατικής δολοφονίας που συνέβη στο χωριό Γυμνό Ερέτριας στην Εύβοια, όπου τρεις εργολαβικοί εργάτες του ΔΕΔΔΗΕ έχασαν τη ζωή τους και ένας τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης και αποκατάστασης βλάβης. Ένα δυστύχημα που επιβεβαιώνει την νομιμοποίηση του συνόλου των αυθαιρεσιών που θέλει να φέρει το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, με την κατάργηση του οχτάωρου, την υπερεργασία, την απουσία υπευθύνων, μέτρων ασφαλείας και ελεγκτικών μηχανισμών, την πρόσληψη ανειδίκευτου εργολαβικού προσωπικού σε επικίνδυνες θέσεις εργασίας και με πενιχρούς μισθούς. Δυστύχημα που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψιν τους οι εργολαβικοί υπάλληλοι στη λιπασματοβιομηχανία της Καβάλας (ΒΦΛ), πριν βλάψουν τον εαυτό τους ή τους συμπολίτες τους, γιατί το περιβάλλον έχει καταστραφεί ήδη από τα σάπια φουγάρα και τα απόβλητα φωσφογύψου του εργοστασίου. Παράδειγμα προς τους εργαζόμενους της Καβάλα Oil, που τους προτάθηκε να γίνουν εργολαβικά πειραματόζωα, ενώ στις πλάτες τους παίζονται οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια.
Απέναντι σε αυτόν τον ξεκάθαρο ταξικό πόλεμο, καλούμαστε να ενωθούμε και να εναντιωθούμε σε αυτές τις εργοδοτικές και κυβερνητικές βαρβαρότητες. Δεν είμαστε αφελείς , ούτε πιστεύουμε πως θα έρθουν κάποιοι κομματικοί μεσσίες που θα φέρουν αλλαγές  στην καταπίεση μας. Δεν θέλουμε απλώς να αλλάξουν χέρια τα μαστίγια του κεφαλαίου και της χειραγώγησης. Θέλουμε εμείς να καθορίζουμε τις συνθήκες και τους όρους της ζωής μας. Κανένα σύστημα εκμετάλλευσης άλλωστε δεν πρόκειται να νοιαστεί για την υγεία, την επιβίωση και τις ανάγκες μας. Πόσω μάλλον όταν θεωρούμαστε άχρηστοι ή μη παραγωγικοί για αυτό.
Ενώνουμε τις φωνές μας με εργαζόμενους/ες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, με ανέργους/ες και  καλλιτέχνες, με υγειονομικούς και ελεύθερους επαγγελματίες. Σηκώνουμε τα κοινωνικά αναχώματα της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης, σε όσους βιώνουν το καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης, σε φυλακισμένους και πρόσφυγες/ μετανάστες. Με τους/τις αγωνιζόμενους/ες εκπαιδευτικούς και τους/τις φοιτητές/τριες, τους/τις νεολαίους/ες και τα θύματα των σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμών, με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μας. Στεκόμαστε απέναντι στην κρατική καταστολή μαζί με κάθε υγιές κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος.
Εμείς οι από τα κάτω σας δηλώνουμε πως δεν πρόκειται να παζαρέψουμε τις ζωές μας, δεν πρόκειται να συνηθίσουμε τον θάνατο, ούτε να σας χαρίσουμε άλλο την ελευθερία μας με πρόσχημα την πανδημία. Δεν πρόκειται να σας αφήσουμε να ασελγήσετε πάνω μας ούτε να μας εκμεταλλευτείτε. Θα είμαστε πάντα απέναντι σας στο δρόμο, να σπάμε τον φόβο της καταστολής και της καπιταλιστικής ασυδοσίας. Θα πολεμήσουμε για τη ζωή και την αξιοπρέπεια, για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ   

 

Με αφορμη τα γεγονοτα της Νεας Σμυρνης

“ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΠΕΡΝΕΙ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟ, ΘΕΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΥΓΗ ΘΑΝΑΤΙΚΟ…”

Την Τρίτη 9/3, 20.000 διαδηλωτές, από όλες τις γειτονιές της Αθήνας, πλημμύρισαν τους δρόμους της ιστορικής γειτονιάς της Νέας Σμύρνης και έδωσαν την πιο εκκωφαντική απάντηση ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα. Οι 20.000 άνθρωποι που εξεγέρθηκαν στα στενά της Νέας Σμύρνης, αρνήθηκαν μαζικά, έμπρακτα και επιθετικά να νομιμοποιήσουν τον ολοκληρωτισμό του αστυνομικού-υγειονομικού κράτους και την μετατροπή της κοινωνίας σε ένα πειθαρχημένο υγειονομικό στρατόπεδο. Η διαδήλωση της 9/3 στη Νέα Σμύρνη αποτελεί μια μικρή πρόγευση για τις εκρήξεις του κοινωνικού ηφαιστείου που σιγοβράζει μετά από 1 χρόνο μαζικού εγκλεισμού, γενικευμένων απαγορεύσεων και θανατοπολιτικής διαχείρισης της πανδημίας. Την ώρα που το κράτος επιχειρεί να επιβάλλει σιγή νεκροταφείου και να καταπνίξει κάθε φωνή  αμφισβήτησης και αντίστασης, το σύνθημα “Αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά” θα συνεχίσει να οπλίζει τις συνειδήσεις και τις πράξεις χιλιάδων σε κάθε γωνιά του ελλαδικού χώρου, και όχι μόνο. Ο πλανήτης ολόκληρος συνεχίζει να φωτίζεται από την φλόγα των κοινωνικών εξεγέρσεων και ταραχών σε κάθε του γωνιά: Ινδία, Τουρκία, Μεγ.Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ…

ΚΑΜΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΚΑΜΙΑ ΟΜΟΨΥΧΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Τόσες χιλιάδες προσλήψεις μπάτσων, τόσα εκατ.ευρώ για αστυνομικά οχήματα/αύρες/δακρυγόνα, τόσοι ξυλοδαρμοί και συλλήψεις, τόσα χουντικά διατάγματα και απαγορεύσεις διαδηλώσεων, τόση καλοπληρωμένη προπαγάνδα των ρουφιάνων-δημοσιογράφων κι ακόμα τρέμουν την οργή της χειμαζόμενης κοινωνίας. Οι γνωστές “δημοκρατικές” καταδίκες της “βίας απ ‘όπου κι αν προέρχεται”, η κουραστική προβοκατορολογία και τα διαπιστευτήρια νομιμότητας της ξεφτιλισμένης αριστεράς δεν μπορούν να συγκρατήσουν το θυμό και την αγανάκτηση που παίρνει μορφή στους δρόμους.

Μα ποιός μπορεί να δηλώνει ακόμα πίστη στη δημοκρατία που εδώ και ένα χρόνο βρίσκεται σε “διαρκή αναστολή” εν μέσω καθεστώτος έκτακτης ανάγκης; Ποιός μπορεί να κρατά ίσες αποστάσεις απέναντι σε ένα κράτος-δολοφόνο που διατάσσει την εξόντωση απεργού πείνας, σε ένα κράτος-κακοποιητή που συγκαλύπτει βιαστές και παιδόφιλους, σε ένα κράτος-εγκληματία που είναι διαχρονικά υπεύθυνο για εκατόμβες νεκρών σε εργοτάξια, σύνορα, φυλακές και νοσοκομεία; Ποιός μπορεί ακόμη να πιστεύει ότι τα κράτη φροντίζουν για την υγεία μας, όταν μετά από ένα χρόνο covid-19 τα νοσοκομεία ξεχειλίζουν, οι υγειονομικοί εργαζόμενοι έχουν εξαντληθεί, τα χειρουργεία έχουν καταργηθεί και η πρόσβαση στις δομές υγείας έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολη; Ο ταξικός διχασμός των εκμεταλλευομένων αυτής της κοινωνίας με τους πλούσιους, τους επιχειρηματίες, τα αφεντικά, την πολιτική-οικονομική ελίτ της χώρας αποτελεί τη μόνη ασφαλή και αξιοπρεπή οδό επιβίωσης μας. Όσα διαγγέλματα ενότητας κι αν κάνουν, όσες φιέστες ομοψυχίας κι αν οργανώσουν, να οξύνουμε τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο. Για τα συλλογικά μας συμφέροντα, για τις ίδιες τις ζωές μας!

Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ!

ΚΑΘΕ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Από τις μαζικές κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις από αγωνιζόμενους-ες φοιτητές-τριες ως τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον αγωνιστή Δ.Κουφοντίνα, από τις πολύμορφες επιθέσεις σε κομματικά γραφεία/τράπεζες/εφορίες/αστυνομικά τμήματα ως την μαζική επανοικειοποίηση των δημοσίων χώρων και την οργανωμένη ανυπακοή ενάντια σε ελέγχους και πρόστιμα, ο φόβος πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο. Ήδη η ορμή της ολιγόωρης σύγκρουσης στη Νέα Σμύρνη έδωσε τις απαραίτητες αναπνοές σε όλον τον ελλαδικό χώρο αφού τα κρατικά επιτελεία αναγκάστηκαν να μαζέψουν όπως-όπως τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής και να μηδενίσουν τα μπλόκα και τα τιμωρητικά πρόστιμα. Δε μένει παρά να οργανώσουμε τη γενίκευση της σύγκρουσης ώστε να πάρουμε όλα πίσω! Οι γειτονιές των πόλεων αποδεικνύονται εύφορα εδάφη για να αναπτυχθούν μαζικές αντιστάσεις και σημεία του ορίζοντα για τις εξεγέρσεις που έρχονται. Οι κοινότητες και οι τάξεις των καταπιεσμένων βρίσκουν στις γειτονιές το ανθρώπινο μέτρο της καθημερινότητας, της συνύπαρξης, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας ώστε να σχηματίσουν μαχητικές κοινότητες απέναντι στις επιθέσεις που δέχονται από τη βία και την αδικία του κράτους και του κεφαλαίου. Στις γειτονιές, κανείς και καμία δεν μένει μόνος-η. Όλοι-ες στέκονται δίπλα ο ένας στην άλλη. Είναι το μάθημα που πρέπει να κρατήσουμε από την πλατεία της Νέας Σμύρνης και ν’ αποτελέσει οδηγό μας ενάντια στην κρατική τρομοκρατία. Και οδηγό για το προς τα που πρέπει να ξεχειλίσει η οργή και η αγανάκτησή μας. Ως εδώ!

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΤΙΣ 9/3

Ποιο είναι το σύνθημα που όλες μας ενώνει;

Εφτά μήνες μετά την αστυνομική εισβολή και την εκκένωση της κατάληψης Rosa Nera, συνεχίζεται η εικοσιτετράωρη φύλαξη του κτηρίου και ο αποκλεισμός της τοπικής κοινωνίας από την αυλή. Δεν θα ήταν άτοπο να ισχυριστούμε, πως το ζήτημα της αστυνομικής παρουσίας στον λόφο Καστέλι, ταιριάζει γάντι με την συνολικότερη κρατική αντιμετώπιση όλων των θεμάτων και όλων των αντιστάσεων που έχουν ξεπροβάλλει από την στιγμή της έλευσης της covid-19 στον ελλαδικό χώρο. Δηλαδή, την εφαρμογή του δόγματος “νόμος και τάξη”, από την πλευρά του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ, του πολιτικού του προισταμένου, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, όπως και την αμείλικτη αστυνομική εφαρμογή, αυτού του δόγματος, σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής.

Ζούμε μιά συγκυρία, ταξικά μεροληπτικής θανατοπολιτικής και ισοπεδωτικής αστυνομικής διαχείρισης της covid-19. Οι επιτακτικές διεκδικήσεις υγειονομικών και συνδικαλιστικών φορέων, για θωράκιση των δημόσιων δομών υγείας, όχι απλώς έπεσαν στο κενό, αλλά και ποινικοποιήθηκαν με διώξεις αγωνιζόμενων γιατρών και νοσηλευτ(ρι)ών. Παράλληλα οι κοινωνικές διεκδικήσεις -μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών, καθαριστ(ρι)ών- για την ουσιαστική λειτουργία του σχολείου και για την πρόσβαση όλων στην παιδεία ήρθε σε ρήξη με την κυβερνητική πολιτική όξυνσης των ανισοτήτων και των αποκλεισμών στην εκπαίδευση. Η κυβέρνηση αποφάσισε να στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό με την πρόσληψη μπάτσων, να επενδύσει στην αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού και να μοιράσει “δώρα” στους καναλάρχες της αρεσκείας της. Και όχι τυχαία. Η κυβέρνηση, βρίσκει την ευκαιρία και ψηφίζει νόμους οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν μια βίαιη και ριζική αναδιάρθρωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και των εργασιακών σχέσεων, έτσι όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Γίνεται φανερό πως ο νόμος Κεραμέως- Χρυσοχοΐδη ήταν απλώς ένας προάγγελος του εκτρωματικού νομοσχεδίου για τα εργασιακά που έφτασε ήδη στη Βουλή για την υποτιθέμενη “διαβούλευση”.

Το κράτος, πιστό στα συμφέροντα της υπεράσπισης του κεφαλαίου, επιδιώκει την ολική σύνδεση των επιχειρηματικών κύκλων με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, στην κατεύθυνση μετατροπής τους σε ένα αποστειρωμένο χώρο παραγωγής κέρδους (και όχι γνώσης), προσπαθώντας να πειθαρχήσει το φοιτητικό σώμα, ούτως ώστε αυτό να συμμετέχει απρόσκοπτα στην λειτουργία του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Με περισσότερη εντατικοποίηση και στρατευμένη εξειδίκευση, με την αποξένωση που προκαλεί η τηλεκπαίδευση και τον ολοένα εντεινόμενο αποκλεισμό των από τα κάτω στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η είσοδος των μπάτσων στις σχολές -και σε κάθε σπιθαμή δημόσιου χώρου- είναι η παλιά καλή συνταγή του κράτους για να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή αντίσταση που θα δημιουργηθεί από την κοινωνικοποίηση, την πολιτικοποίηση και την οργάνωση των καταπιεσμένων.

Η εντεινόμενη παρουσία της αστυνομίας σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, με τις παράλογες απαγορεύσεις, τα πρόστιμα και την καταστολή σε όσους και όσες αντιστέκονται, φυσικά δεν θα μπορούσε να λείψει και από τα Χανιά. Η αστυνομική παρουσία και ο αποκλεισμός πρόσβασης στην αυλή της Rosa Nera, -παρά την αντίθεση της κοινωνίας και των κινημάτων στην εκκένωση της κατάληψης και την ξενοδοχοποίηση του λόφου- προκαλεί δικαίως. Εδώ και εφτά μήνες, ένας, κατεξοχήν, ελεύθερος σε πρόσβαση και ανοιχτός σε ανησυχίες χώρος, φυλάσσεται από τα σώματα ασφαλείας του “επιχειρείν” και του κεφαλαίου. Ξέρουν τι κάνουν. Οι κοινωνικές δυναμικές απ’ όπου αντλούσε η Rosa Nera κατά την δεκαεξάχρονη παρουσία της στον λόφο, όπως και η άμεση σύνδεση της με τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις, με τον κόσμο των κινημάτων και τις μειονότητες, θα ήταν ένα αγκάθι για τις επιδιώξεις κράτους και αφεντικών για την εδραίωση των πολιτικών τους, στην τωρινή περίοδο. Κι’ αυτό γιατί μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού και κατ’ οίκον απομόνωσης, η αυλή θα αποτελούσε ένα πεδίο συνάντησης και πολιτικής κοινωνικοποίησης. Σε μια συνθήκη ολοένα και εντονότερης υποτίμησης της εργασίας και της ζωής των χαμηλών κοινωνικών τάξεων και των προλετάριων, η Rosa Nera θα αποτελούσε τόπο αντίστασης. Σε μια πόλη, που έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο κατανάλωσης και άκρατης τουριστικοποίησης, όπου οι μειονότητες, οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες “εξαιρούνται” από τον δημόσιο χώρο, η αυλή της Rosa Nera, θα λειτουργούσε σαν ένας χώρος πολιτικής ζύμωσης και πολιτιστικής έκφρασης, ελεύθερος από την “λογική” της κερδοφορίας.

Η πολιτική λογική που διακατείχε την Rosa Nera και την διαχείριση της αυλής, μέσα από αντιιεραρχικές και οριζόντιες διαδικασίες, ήταν εχθρική- εκτός από την αστυνομία και τους φασίστες- και απέναντι στις λογικές των περιφράξεων και της ανάθεσης που το κεφάλαιο βάζει στον δημόσιο χώρο, στα κοινά , αλλά και στην διαχείριση των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων και της πολιτικής δράσης. Το μοίρασμα, οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες και η αντίθεση στην εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, πράγματι ενοχλούσαν -και ενοχλούν- τα αφεντικά και τους ντόπιους μεγαλοεργολάβους. Γι αυτούς, ο λόφος Καστέλι, δεν είναι τίποτε άλλο από μια εμβληματική μπίζνα. Το “Μπαλκόνι των Χανίων” όφειλε να γίνει το όχημα της εκμετάλλευσης ανθρώπων, ιστορίας και φυσικού τοπίου για να ταιριάζει με τον κόσμο της κυριαρχίας. Για τον κόσμο των Χανίων, ο λόφος Καστέλι ήταν απλά ένα φίλοξενο σπίτι του κινήματος. Γι αυτό και το κράτος προχώρησε στην εκκένωση της Rosa Nera. Για να χτυπήσει το τοπικό κίνημα, χρησιμοποιώντας ως δούρειο ίππο το Πολυτεχνείο Κρήτης.

Ο αγώνας που ξεκίνησε για την υπεράσπιση του ελεύθερου-δημόσιου χώρου στο λόφο Καστέλι, πέρασε και περνάει μέσα από τους αγώνες της εργατικής τάξης, των μεταναστ(ρι)ών, των προσφύγων και των μειονοτήτων ενάντια στην υποτίμηση της υγείας, της εργασίας, της παιδείας και εν τέλει της ζωής μας. Η καμπάνια για την απελευθέρωση του λόφου Καστέλι ενάντια στην ξενοδοχοποίηση, την απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων και το άνοιγμα της αυλής είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Σάββατο 17 Απρίλη 17:00 Πλατεία Σπλάντζιας

Εκδήλωση-συζήτηση: Πρόταση Αυτοδιαχείρισης του συγκροτήματος στο Λόφο Καστέλι (Συνέλευση ΠΕΦ)

ROSA NERA                                                                                   Χανιά, Απρίλιος 2021

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/3/2021

Την Παρασκευή 19/3/2021, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης Καβάλας, στο λιμάνι της πόλης, με κεντρικό σύνθημα «Όλοι στους δρόμους για ζωή, υγεία, ελευθερία και αξιοπρέπεια».

Περίπου 40 άτομα συγκεντρώθηκαν  για να δείξουν την εναντίωσή τους στην αστυνομική βία, στον τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας από την Κυβέρνηση και τη στήριξή τους στους αγώνες των φοιτητών/τριών. 

Αναρτήθηκε  πανό και μοιράστηκε κείμενο, υπό τη ”διακριτική” παρουσία της αστυνομίας γύρω από τον χώρο της συγκέντρωσης, αλλά και σε όλη την πόλη.