Γερμανία, Βρέμη: Εμπρησμός τριών οχημάτων της Dussmann

Αυτόνομη εμπρηστική επίθεση! Αποτέλεσμα: Στις φλόγες 3 οχήματα της Dussmann, εταιρείας που κερδοσκοπεί απ’ τις φυλακές!

Υπάρχουν εταιρείες όπως η Spie, η Wisag, η Massak, η Sodexo… ή, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η Dussmann, οι οποίες, μέσω της συνεργασίας τους, συντηρούν την κρατική εξουσία.

Είναι λάθος να θεωρούμε πως εταιρείες όπως η Dussmann Service Α.Ε. είναι ουδέτερες. Έχουν λάβει την απόφαση να κερδοσκοπούν απ’ την ταπείνωση και την εκμετάλλευση ανθρώπων. Συνειδητά αποδέχονται να δηλητηριάζουν και να σακατεύουν τα σώματα των κρατουμένων.

Η Dussmann αποτελεί υπεργολαβική εταιρεία. Παρέχει “φαγητό” σε κέντρα κράτησης (μεταναστών) και σε φυλακές.

Πάσα συνεργασία με δαύτο το σύστημα αποτελεί συνεισφορά σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη τις φυλακές και την τάξη τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, λοιπόν, τούτες οι λεγόμενες μικρές συνεισφορές στο σύστημα οφείλουν να θέτουν τις εταιρείες προ των ευθυνών τους, αν ποθούμε να ζήσουμε σ’ έναν αντιεξουσιαστικό κόσμο.

Οι φυλακές γεμίζουν με ανθρώπους που συχνά ζουν στο κοινωνικό περιθώριο. Ο σκοπός της φυλακής είναι αποτρεπτικός και πειθαρχικός, και, κατ’ επέκταση, στοχεύει στη διατήρηση της αποκαλούμενης κοινωνικής ειρήνης. Η φυλακή τιμωρεί τους ανθρώπους που είναι φτωχοί, εκείνους που δεν έχουν γερμανικό διαβατήριο, τους χρήστες και τις χρήστριες. Οι φυλακές δεν επιλύουν προβλήματα, μα αποτελούν ενδογενές κομμάτι της καπιταλιστικής, ρατσιστικής και σωβινιστικής λογικής.

“Οι φυλακές είναι κόσμοι κρυμμένοι στις παρυφές της κοινωνίας μας, και συνάμα αναπόπαστο κομμάτι της” (από τον ιστότοπο της Dussmann).

Μια αρκετά μυστικιστική περιγραφή των φυλακών και, ταυτόχρονα, ένα σαφέστατο μήνυμα. Όσοι έχουν ανάγκη τις φυλακές, όπως και μια αντίστοιχη κοινωνία, θα δεχθούν την οργή μας.

Καμιά κοινωνική ειρήνη όσο υπάρχουν φυλακές.

Αλληλέγγυους χαιρετισμούς σε όσους κι όσες αγωνίζονται ενάντια στην ειρήνευση κι ενάντια σ’ αυτήν την κοινωνία-φυλακή.

Μπόλικη δύναμη στη Rigaer94, στο Βερολίνο!

Λευτεριά στη Lina* και λευτεριά σε όλους και όλες τις κρατούμενες.

* Σημείωση του Attaque: Η Lina είναι αντιφασίστρια απ’ τη Λειψία, και συνελήφθη τον Νοέμβριο του 2020, με τη συνήθη κατηγορία περί “εγκληματικής οργάνωσης”.

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας

29 Μάρτη – Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας απ’ τη φυλακή Santiago 1

Μέρες σαν τη σημερινή, υπάρχουν πολλά αδέρφια που γυρνούν στη μνήμη μας… Ο καιρός έχει περάσει, αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής μου είναι συνεχώς παρόντες στην ύπαρξή μου, επαναφέροντας όλη την εμπειρία και τη σοφία που συνέλεξαν στα Βήματά τους. Το να αναφέρουμε καθένα ξεχωριστά, θα κατέληγε σε μία εκτενέστατη λίστα · οι ποικίλες συνθήκες των θανάτων τους δείχνουν πως οι καιροί δεν είναι δα και τόσο διαφορετικοί όσον αφορά το κατά πόσο τα χτυπήματα της εξουσίας δολοφονούν όσες κι όσους αμφισβητούν τη βολή των ισχυρών.

Αίμα, πόνος και οργή χτίζουν ένα μονοπάτι καταστροφής και δημιουργίας δίχως τέλος. Μέσ’ από δαύτες τις σκέψεις, ανασαίνω καθάριο αέρα και συνεχίζω ανένδοτα.

Ας κατανοήσουμε πως ο εγκλεισμός είναι απλώς ένα πιθανό σενάριο της Ζωής για όσες και όσους επιλέγουν να διαρρήξουν την κανονικότητα και τη νομιμότητα της εξουσίας.

Η τιμωρία κι η απομόνωση, ως μέθοδος απόσπασης μετάνοιας, είναι η απάντηση που θα συναντήσουν τα αδάμαστα κορμιά κι οι συνειδήσεις μας.

Το συνεχές του αγώνα είναι ένα διαρκές οικοδόμημα, αέναο και πολύμορφο, με εξεγερτικό και θρασύ χαρακτήρα, που έρχεται σε σύγκρουση με την καταστολή, τη δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Απ’ το μέρος αυτό, τα καλέσματα θ’ αποτελούν πάντα μέσο όξυνσης της σύγκρουσης, μέσο προετοιμασίας, μέσο να νιώθουμε και να βιώνουμε τις ανατρεπτικές πρακτικές, να ρηγματώνουμε τις παλιές, δογματικές, ηθικίστικες, πατριαρχικές, εξουσιαστικές και τοξικές λογικές, που μόνο ζημιά και δυσπιστία προκαλούν εντός των συλλογικοτήτων και μεταξύ των σκεπτόμενων ατόμων.

Πάντοτε, ο αγώνας των Αδερφών μας που έχουν απαχθεί απ’ το κράτος αποτελεί έργο που συμπληρώνει τις μάχες στις οποίες καθημερινά χιλιάδες από Εσάς συνεισφέρετε, μέσα από τους διάφορους χώρους επιθετικής αντίστασης.

Είν’ επιτακτικό να πληθύνουμε και να ενισχύσουμε τα συνένοχα δίκτυα, προβαίνοντας σε διάφορες δράσεις για ν’ απαιτήσουμε τη δίχως όρους απελευθέρωση χιλιάδων από εμάς που βρισκόμαστε έγκλειστοι πίσω απ’ αυτά τα τείχη. Η αλληλεγγύη οφείλει να προσδώσει τούτη τη θεσπέσια επιθετική και συγκρουσιακή αλματώδη κίνηση που αντανακλά ιστορικά τα Βήματα των χιλιάδων πεσόντων αυτού του αγώνα.

Ο εχθρός, μέρα με τη μέρα, παραμονεύει, και είναι καιρός να του επιστρέψουμε τα χτυπήματα… Είναι καιρός να βεβαιώσουμε έμπρακτα ότι οι μηχανισμοί ελέγχου θα καταστούν άχρηστοι απέναντι σ’ εκείνες κι εκείνους που αγκαλιάζουν συνειδητά κι ολόψυχα την ατραπό της ολικής απελευθέρωσης.

Μιαν αγκαλιά συνενοχής κι εξέγερσης για τ’ Αδέρφια που βρίσκονται σήμερα σε απεργία πείνας, που παρέα προτάσσουμε σήμερα τα κορμιά μας ως όπλα, αντιμετωπίζοντας για μία ακόμη φορά το Κράτος και τους νόμους του.

Μαχόμενη Νεολαία, Διαρκής Εξέγερση!!!

Για την ανάκληση του άρθρου 9 και την αποκατάσταση του άρθρου 1 του Νομικού Διατάγματος 321!!!

Ελεύθεροι στους δρόμους ο σύντροφος Marcelo Villarroel και όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι για την Απελευθέρωση των Μαπούτσε, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι της Εξέγερσης!!!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!!!

Pablo Bahamondes Ortiz “Oso”
Ανατρεπτικός κρατούμενος απ’ τη Villa France
Σωφρονιστικό κατάστημα Santiago 1
Πτέρυγα Υψίστης Ασφαλείας
29 Μαρτίου 2021.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri που διώκονται ισόβια από το ιταλικό κράτος

Στο ​Ιταλικό αυταρχικό κράτος δεν υπάρχει μόνο η ποινή της ισόβιας κάθειρξης αλλά και της ισόβιας δίωξης και ενοχής. Αυτό είναι το πρωτόκολλο για τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, πόσο μάλλον για όλους αυτούς που ανά τα χρόνια διώχθηκαν, βασανίστηκαν, θάφτηκαν ​στο μπετό στερούμενοι την ελευθερία τους για δεκαετίες αλλά δε λύγισαν, συνέχισαν να αγωνίζονται μέσα και μετέπειτα έξω από τα τείχη της αιχμαλωσίας.

Η Ιταλία αποτέλεσε πεδίο γενοκτονίας σε ότι αφορά την κρατική διαχείριση της πανδημίας με τους νεκρούς από την εγκληματική αμέλεια και αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού να ξεπερνούν τους 90.000. Αυτό είναι το τίμημα του καπιταλισμού: φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες, δακρύβρεχτες δηλώσεις από τους κυβερνώντες και επίκληση στην εθνική συμφιλίωση για να καλύψουν το οργανωμένο έγκλημα απέναντι στην κοινωνική βάση που οδηγείται συγκροτημένα στο θάνατο. Η νέα τεχνοκρατική κυβέρνηση του Ιταλικού κράτους ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει κέρδος βουτηγμένο στο αίμα, καθώς ο επικεφαλής  της Mario Draghi έχει διατελέσει για μια δεκαετία σχεδόν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Μιλάμε για την περίοδο 2011-2019, όπου ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οδηγούν το σύνολο των εκμεταλλευόμενων σε οικονομική ομηρία από την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που ακολουθήθηκε για τη διάσωση της χρηματοπιστωτικής δικτατορίας του κεφαλαίου. Σε αυτή τη δεκαετία, στα οικονομικά προσδεμένα στους θεσμούς  κράτη, δεν έμεινε τίποτα όρθιο καθώς η παραγωγική ανασυγκρότηση και διάσωση του κεφαλαίου διέλυσε τις εκάστοτε οικονομίες. Και ήρθε τώρα η κρατική διαχείριση της πανδημικής περιόδου να τσακίσει κάθε απόπειρα οικοδόμησης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων ενάντια στη συγκροτημένη στροφή στον νεοφιλελευθερισμό.

Η αντίσταση στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, είναι καθήκον των καταπιεσμένων. Για τους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri είναι ιστορική ευθύνη να μη σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα του Ιταλικού κράτους. Δε σιώπησαν όταν η Ιταλία φλέγονταν κατά τη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων, στρατευμένοι μέσα στις γραμμές της Prima Linea, αγωνιζόμενοι για την ένοπλη έφοδο προς τον ουρανό, για τη μαχητική οργάνωση της αντεξουσίας. Δε σιώπησαν μπροστά στις συλλήψεις, στα δικαστήρια και τις ποινές δεκάδων χρόνων, στα αιχμάλωτα χρόνια. Έτσι δε θα σωπάσουν και τώρα που βλέπουν το θάνατο να απλώνεται γύρω μας ως κανονικότητα.

Οι σύντροφοι Gianfranco και  Pia βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής για την συνεχή αντικαθεστωτική τους δράση και την έντονη δραστηριότητα τους μέσα από τους αγώνες της Λαϊκής Επιτροπής “Αλήθεια & Δικαιοσύνη για τα θύματα του Covid 19”, επιχειρώντας συλλογικά να ξεσκεπάσουν το κρατικό έγκλημα της πανδημικής διαχείρισης. Με αφορμή του αγώνες του σήμερα και κατασταλτικό εργαλείο τις επιλογές στράτευσης του χθες οι δύο σύντροφοι κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς ή ανατρεπτικούς σκοπούς. Οι δικαστικές αρχές, ξεθάβοντας την βαριά παρακαταθήκη του πρωτεργάτη εισαγγελέα Marini, κατηγορούν τους 2 συντρόφους ως μέλη της οργάνωσης-φάντασμα «Προλεταριακοί Πυρήνες Λομβαρδίας» για την αποστολή απειλητικών επιστολών (με μια σφαίρα των 3.65mm) τον Ιούνιο στους προέδρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Λομβαρδίας και του Μπέργκαμο καθώς και για την αποστολή παγιδευμένου δέματος τον Σεπτέμβρη στον αντίστοιχο πρόεδρο της Μπρέσια.

Το βράδυ του Σαββάτου 3 Απρίλη, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια στο κτίριο όπου στεγάζονται το ελληνο-ιταλικό εμπορικό επιμελητήριο και το ιταλικό προξενείο και με πανό και τρικάκια στο ιταλικό ινστιτούτο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αν για το Ιταλικό και κάθε άλλο κράτος η συνεπή στράτευση στον αγώνα είναι το τεκμήριο της ισόβιας ενοχής, τότε για όλους εμάς που βρισκόμαστε από την ίδια μεριά του αναχώματος παλεύοντας μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, μέσα πάλης και αντίστασης τον κοινό εχθρό, η λέξη αλληλεγγύη έχει έναν και μόνο επιθετικό προσδιορισμό. Ισόβια αλληλεγγύη πέρα από τα σύνορα και τους φράχτες. Ισόβια αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δε λυγίζουν μπροστά στην καταστολή, στους φυλακισμένους αγωνιστές που δίνουν όλο αυτό το διάστημα σημαντικές μάχες μέσα στα κολαστήρια του ιταλικού κράτους, σε καθέναν και καθεμιά που δεν σκύβει το κεφάλι μπροστά στην εξουσία.

Ισόβια διεθνιστική αλληλεγγύη στους συντρόφους  Gianfranco Formoni και Pia Panseri

Από την Ελλάδα ως την Ιταλία θάνατος στο κράτος και τον καπιταλισμό

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Δράσεις αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στη Χιλή

Καλούμε σε δράσεις παντός τύπου, πεπεισμένοι πως η εξεγερτική/ανατρεπτική αλληλεγγύη θα βγάλει τα αδέρφια και τα συντρόφια μας έξω απ’ τις φυλακές.

Το βράδυ της 28ης Μάρτη, στην περιοχή Almagro (στο κέντρο του Μπουένος Άιρες), ορθώσαμε πύρινα οδοφράγματα και ρηγματώσαμε την κανονικότητα των πολιτών, αποφεύγοντας το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας.

Προκρίνουμε ένα συνένοχο και εμπρηστικό/εκρηκτικό συνεχές.

Το βράδυ της 29ης Μάρτη, κολλήσαμε αφίσες στην περιοχή του προξενείου της Χιλής στο Μπουένος Άιρες.

Κι αυτό σε στήριξη του αγώνα που διεξάγεται στις φυλακές τους από ανατρεπτικά και αναρχικά έγκλειστα συντρόφια, από αιχμαλώτους και αιχμάλωτες της εξέγερσης του Οκτώβρη, καθώς και του αγώνα για απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Δεν κινητοποιούμαστε για να δράσουμε απλώς ενάντια στον εγκλεισμό.

Το να στηρίζουμε όσες και όσους έπεσαν στη μάχη ή απήχθησαν από την εξουσία αποτελεί μια φυσική δυναμική. Θεωρούμε όμως πως η μόνη μορφή αλληλεγγύης είναι η συνέχιση του αγώνα.

Ο χρόνος είναι τώρα!
Όλα συνεχίζονται!
Η απομόνωση είναι βασανιστήριο!
Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!
Θάνατος στο Κράτος και ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αλληλεγγύη στη συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη

Παρεμβάσεις, με σπρέι και τρικάκια, στις επιχειρήσεις: Euromedica και Βιοκλινική, που διαθέτουν παραρτήματα ελέγχου γενετικού υλικού, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην αναρχική συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη.

Έπειτα από τη σύλληψη των αναρχικών Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου και Γ. Μιχαηλίδη (29/01/20) στην Αγία Παρασκευή και κατά τη διάρκεια κράτησης της συντρόφισσας Δ.Β. στη ΓΑΔΑ, η απάντηση στην άρνηση της να συνεργαστεί είναι: πολλαπλά χτυπήματα, σωματικός έλεγχος και αγγίγματα από άντρες της αντιτρομοκρατικής, που καταλήγουν σε βίαιη λήψη του γενετικού της υλικού. Και μπορεί για κάποιους αυτά να φαίνονται αποκυήματα της φαντασίας, μιας και όπως πληροφορούμαστε το τελευταίο διάστημα δεν είναι αυτές οι πρακτικές της δημοκρατίας, για εμάς όμως ούτε άγνωστα είναι ούτε εξαπίνης μας έπιασαν ούτε και μείναμε με ένα γιατί ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Γιατί… αυτές ήταν, είναι και θα είναι οι πρακτικές της δημοκρατίας.

Δεν περιμένουμε κανένα μπάτσο, κανέναν δικαστή, κανέναν εισαγγελέα να φερθεί με γνώμονα την αξιοπρέπεια ή την “επιείκεια”, έστω και για το θεαθήναι. Η θέση τους είναι ξεκάθαρη, τα στρατόπεδα διαχωρισμένα, η σύγκρουση μεταξύ μας αναπόφευκτη.

Κι έτσι εμείς, από τη δική μας μεριά, εχθροί της εξουσίας, δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας πως οι συνειδήσεις δεν κάμπτονται, η οργή μας ξεχειλίζει και δεν μπορεί κανένας και τίποτα να την κάνει να κοπάσει. Δίπλα, λοιπόν, σε εκείνους που δε συνεργάστηκαν, δεν υποτάχθηκαν, αρνήθηκαν να γίνουν έρμαια στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του, που δεν τους λογάριασαν στιγμή ως συμμάχους και στήριξαν τις επιλογές τους με κάθε κόστος. Είμαστε εδώ, για να τους θυμίσουμε με όποιον τρόπο, πως δε θα είναι ποτέ μόνοι απέναντι τους.

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Ούτε κέντρα κράτησης ούτε φιλοξενίας-Είμαστε με τις αόρατες αυτής της κοινωνίας

Από την έναρξη της πανδημικής κρίσης οι μετανάστες βιώνουν τα μέτρα του λοκντάουν στον πιο άγριο βαθμό, μαζί με τις απαράδεκτες συνθήκες που βίωναν έτσι και αλλιώς. Για τα camp και τα κέντρα κράτησης ο συνωστισμός συνεχίζεται, καθώς από τις ημερομηνίες της πρώτης καραντίνας, οι περιορισμοί στις μετακινήσεις τους αυξήθηκαν. Τους επιβλήθηκαν απαγορεύσεις εξόδου από τα καμπ, στα οποία κρατούνται για λόγους “δημόσιας υγείας” με μια υπουργική απόφαση, χωρίς καμία επεξήγηση ενώ την ίδια στιγμή το κράτος αδιαφορεί για την υγεία των ίδιων. Η (όχι και τόσο) νέα στρατηγική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών αποκόβει τους/τις μετανάστ(ρι)ες από κάθε δυνατότητα νόμιμης ενσωμάτωσης στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Τους/τις στοιβάζει κατά εκατοντάδες-χιλιάδες σε “ανοιχτές” φυλακές, χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτικές δομές, χωρίς δικαίωμα σε νόμιμη εργασία, σε εκπαίδευση ούτε για τα ίδια τα παιδιά που κρατούνται εκεί. Τόσο οι συνεχιζόμενες απαγορεύσεις κατά τη διάρκεια της καραντίνας όσο και το πάγωμα των διαδικασιών ασύλου, οδηγούν τους μετανάστ(ρι)ες στα όρια τους.

Η αυτοκτονία μετανάστη από το τούρκικο Κουρδιστάν στις 27/3 που βρισκόταν έγκλειστος για 16 μήνες σε κάμπ της Κορίνθου και η κρατική δολοφονία ενός ακόμα μετανάστη από τη Γουινέα Κονάκρυ στις 24/3 στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης στην Κω, λόγω της άρνησης των ανθρωποφυλάκων να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο μετά από τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις και κραυγές του ίδιου, αποτελούν τα τελευταία περιστατικά της δολοφονικής πολιτικής του κράτους στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

Το κράτος επιβάλλεται σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους, καταπατώντας κάθε τους δικαίωμα. Καθημερινά έρχονται στο φως μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια νύχτα στην Τουρκία, πριν καν προλάβουν να αιτηθούν άσυλο ή ακόμα και όταν κατέχουν τα απαραίτητα χαρτιά για την παραμονή τους στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκμεταλλευόμενο την καραντίνα και με χουντικούς ελέγχους στα αστικά κέντρα, απαγάγει μετανάστ(ρι)ες και τους στέλνει στα κέντρα κράτησης ή και απευθείας στην Τουρκία. Οι εξεγέρσεις των μεταναστ(ρι)ών απέναντι σε αυτά που βιώνουν, είναι μονόδρομος.

Για όλους/ες εμάς, που μετράμε μόνο νεκρούς στα πεδία των δικών τους πολέμων, ο αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης, όπου δε θα υπάρχουν ντόπιες/οι και ξένες/οι, όπου η λέξη πόλεμος θα είναι μια θλιβερή ανάμνηση του παρελθόντος , συνεχίζεται. Μέχρι τότε οφείλουμε να στηρίξουμε τους αγώνες των μεταναστ(ρι)ών. Μέχρι τα δικά μας αυτονόητα (ελεύθερες μετακινήσεις, εκπαίδευση, νοσηλεία …), να γίνουν κεκτημένα όλων.

Τα σύγχρονα κολαστήρια δεν εξανθρωπίζονται  αλλά καταστρέφονται

Δεν υπάρχουν Έλληνες δεν υπάρχουν ξένοι, μόνο καταπιεστές και καταπιεσμένες/οι

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Κυριακή 4 Απρίλη, 13:00 Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Χιλή: Οδοφράγματα για τη Μέρα του Νεαρού Μαχητή και σε αλληλεγγύη με τους αιχμαλώτους απεργούς πείνας

29 Μάρτη, διαρκής εξέγερση σε κάθε περιοχή

Καθώς ανατέλλει μία ακόμη 29η Μάρτη όπου ξεσπά η οργή των τόσων χρόνων δυστυχίας, των τόσων θανάτων, εξαφανίσεων, βιασμών και απαγωγών. Τονίζουμε πως δεν πρέπει να εκλαμβάνουμε τη μέρα τούτη ως μέρα εορτασμών, αλλά να εμβαθύνουμε στους ανυπάκουους κι ανταγωνιστικούς τρόπους με τους οποίους κάθε άτομο αντιλαμβάνεται τον εχθρό του, και στην καθημερινή ζωή και στον πραγματικό και διαρκή αγώνα των δρόμων.

Έτσι, σήμερα, απ’ τη φυλακή Santiago 1, πίσω απ’ την άσφαλτο και τα τείχη της, τα καλέσματα ενεργοποίησαν τη δρομίσια μαχητικότητα σε όλες τις περιοχές · και έτσι, η αλληλεγγύη κι η επίθεση για τη διάχυση της εξέγερσης, παρέα με τον θόρυβο που προκάλεσαν τα χέρια κι οι καρδιές κάθε ξεχωριστού αδάμαστου ατόμου, συνάντησαν την πραγματικότητα και το καθήκον.

Να διαδοθεί η είδηση της απεργίας πείνας και να οργανωθεί η διαρκής εξέγερση κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας αγώνα.

Όποιος ξεχνά τους αιχμαλώτους και τις αιχμάλωτες, ξεχνά τον ίδιο τον αγώνα!!!

Πηγή: AMW English

*

Ανατρεπτικοί κρατούμενοι και αιχμάλωτοι της εξέγερσης σε απεργία πείνας, φυλακή Santiago 1

Προπαγάνδα και οδοφράγματα για την 29η Μάρτη, και σε αλληλεγγύη με τους κρατουμένους και τις κρατούμενες που βρίσκονται σε απεργία πείνας στο Σαντιάγο της Χιλής.

Το κυρίαρχο πολιτικό οικοδόμημα οφείλει να κατανοήσει πως η ισχύς του κόσμου που κατοικεί στη Χιλή δε θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο σφετερισμού από τους υποτιθέμενους αντιπροσώπους του, από τις κυβερνήσεις που απαρτίζονται από πολιτικά κόμματα γεμάτα μισθοφόρους και επιχειρηματίες που έχουν εμπορευματοποιήσει κάθε μας δικαίωμα κι έχουν ιδιοποιηθεί τους φυσικούς πόρους της χώρας, επιβάλλοντας εκμετάλλευση μέχρι θανάτου με την αποκαλούμενη ανάπτυξή τους.

Όπως σε μια δικτατορία, κλειδαμπαρώνουν τους ανθρώπους μας, τους γειτόνους μας, τα αδέρφια μας, τις φίλες μας, τους γονείς μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, μας ακρωτηριάζουν, μας καίνε, μας βιάζουν, μας δολοφονούν. Να λοιπόν γιατί καλούμε σε λαϊκό ξεσηκωμό την 29η Μάρτη ενάντια στη δικτατορία του Πινιέρα, όπως έκαναν στην εποχή τους και τα αδέρφια Vergara Toledo.

Παλεύουμε για να καταστήσουμε ορατούς τους ανατρεπτικούς κρατουμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας.

Είμαστε η Ομάδα Δράσης Camilo Catrillanca (Grupo de Acción Camilo Catrillanca), και είμαστα παντού.

Πηγή: Enough Is Enough

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Simón Bolívar: Οδοφράγματα αλληλεγγύης την τρίτη μέρα απεργίας πείνας

Τρίτη μέρα. 24 Μάρτη. Οδοφράγματα στην κοινότητα του Simón Bolívar

Ούτε κατασταλτικές καραντίνες ούτε απαγορεύσεις κυκλοφορίας: Οι κάτοικοι της κοινότητας του Simón Bolívar στηρίζουν με φωτιές και οδοφράγματα την τρίτη μέρα απεργίας πείνας ενάντια στις τροποποιήσεις του Νόμου 321 και ενάντια στην προληπτική κράτηση ως τιμωρία.

ΣΗΜΕΡΑ, ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠ’ ΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΕΝΟΧΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ SIMON BOLIVAR ΒΓΗΚΑΝ ΕΞΩ ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ, ΩΣ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΑΓΚΙΤΑΤΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ 321.

Τα τρικάκια γράφουν:

Μαχόμενη νεολαία, εξέγερση διαρκής, κάλεσμα στον κοινωνικό πόλεμο!!

Αλληλεγγύη και συνενοχή με τα αναρχικά και ανατρεπτικά έγκλειστα συντρόφια και με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους της εξέγερσης, που βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 22 Μάρτη, για την εφαρμογή του άρθρου 1 και την επαναφορά του άρθρου 9 του Νομικού Διατάγματος 321.

Πηγή: Buscando la Kalle

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Δήμητρα Βαλαβάνη: Για το δικαστήριο (1/4/21) σχετικά με την βίαιη λήψη DNA μου

Τον τελευταίο χρόνο φτάνουν στο φως της δημοσιότητας μεμονωμένες στιγμές ενός διαρκούς φαινομένου τόσο παλιού όσο και η ύπαρξη κράτους και εξουσίας: αυτό της αστυνομικής βίας. Από τις δολοφονίες Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, της δολοφονίες στην Μιανμάρ μετά το πραξικόπημα, τα επεισόδια στο Παρίσι εξ αιτίας της ψήφισης ευνοϊκών προς ους μπάτσους νομοσχεδίων, τη δολοφονία ΄΄υπόπτου΄΄ στην Αλβανία , τις φασιστικές πρακτικές στην Τουρκία, μέχρι την Ελλάδα με τους αμέτρητους ξυλοδαρμούς διαδηλωτών, πολιτών, τις εκδικητικές μεταγωγές φυλακισμένων, τα συνεχή βασανιστήρια ανθρώπων στην ΓΑΔΑ και στα Α.Τ και τους βιασμούς προσφύγων και όχι μόνο στην Πέτρου Ράλλη πολλά ακόμα γεγονότα από τα οποία δεν μπορώ να ξεχάσω τους βασανισμούς συντρόφων-ισσών μου στα Α.Τ , τους ξυλοδαρμούς τους σε πορείες, όσο φυσικά και την δική μου βίαιη μεταχείριση από τους μπάτσους της αντιτρομοκρατικής όταν επιχείρησαν να μου αποσπάσουν γενετικό υλικό.

Μετά την σύλληψη μας στις 29/1/20 κατά την διάρκεια της κράτησης μας στα κελιά του 12ου της ΓΑΔΑ, μου ζητήθηκε να υποβληθώ σε λήψη DNA κάτι το οποίο αρνήθηκα όπως και οποιαδήποτε άλλη συνεργασία.

Έπειτα από την τελευταία μεγάλη απεργία πείνας των κρατουμένων το 2015 η εισαγγελική διάταξη που επέβαλε την βίαιη λήψη DNA, μετατράπηκε σε υποχρεωτική λήψη γενετικού υλικού με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια . Κάτι τελείως ασαφές και προσχηματικό, όσο προσχηματική είναι και η σχέση των μπάτσων με την αξιοπρέπεια. Είτε υπηρετούν στην αντιτρομοκρατική είτε στην ΔΡΑΣΗ και στα ΜΑΤ, οι μπάτσοι δεν παύουν να είναι πιστοί εκφραστές της εξουσίας επιβάλλοντας με κάθε μέσο τον νόμο, την τάξη και την ασφάλεια, ικανοποιώντας ταυτόχρονα διαστροφές και προσωπικά τους συμφέροντα. Έτσι και στην δική μου περίπτωση στόχος ήταν η βίαιη λήψη DNA παρά την άρνηση μου και παρά την γνωστοποίηση για το σοβαρό πρόβλημα υγείας μου καθώς έχω υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση στο κεφάλι. Η διαδικασία λήψης DNA έγινε αποκλειστικά από άντρες παρότι η οποιαδήποτε σωματική έρευνα η επαφή βάση νόμου πρέπει αν πραγματοποιείται από γυναίκες. Αντιλαμβανόμενη το τι θα ακολουθήσει το μόνο που μπορούσα να κάνω από την στιγμή που μπήκαν στο κελί μέχρι και την λήψη DNA, ήταν να προστατεύσω το κεφάλι μου από τα χτυπήματα που δεχόμουν. Αφού μου χτύπησαν επανειλημμένα το κεφάλι στον τοίχο του κελιού, μεταφέρθηκα σηκωτή σε ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου. Με πισθάγκωνα τα χέρια δεμένα με χειροπέδες σε μια καρέκλα, είχα επάνω μου πέντε άντρες να προσπαθούν να με ακινητοποιήσουν,κάτι που, αφού από την μέση και πάνω ήμουν ουσιαστικά δεμένη, δεν ήταν δύσκολο. Αντ΄αυτού οι δύο από αυτούς θέλησαν να ακινητοποιήσουν και τα πόδια μου πιάνοντας με ο καθένας από τους μηρούς και ανοίγοντας τα μέχρι το σημείο που νόμιζα πως θα σπάσουν. Παράλληλα ακόμα δυο άντρες βρίζοντας, πιέζοντας και χτυπώντας το κεφάλι μου έβαζαν τα χέρια τους στο στόμα μου προκειμένου να το ανοίξουν για να πάρουν γενετικό υλικό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με επέστρεψαν πάλι πίσω στο κελί. Αμέσως ζήτησα την επικοινωνία με τον γιατρό μου μιας και είχα έντονους πόνους στο κεφάλι μου. Δεν μου επέτρεψαν καμία επικοινωνία ούτε με τον γιατρό μου ούτε με τον δικηγόρο μου, ενώ μετά από αρκετή ώρα και συνεχείς πιέσεις μεταφέρθηκα στο ΚΑΤ. Πέρα από τις ειδικές εξετάσεις, καθ’ όλη την διάρκεια των οποίων ήμουν δεμένη με χειροπέδες, δεν είχα την παραμικρή επικοινωνία με τον γιατρό που με χειρούργησε και με συνοπτικές διαδικασίες μεταφέρθηκα πάλι πίσω στην ΓΑΔΑ.

Έπειτα από όλη αυτήν την βίαιη μεταχείριση σωματική και λεκτική, σε μια αντιστροφή της πραγματικότητας, καλούμαι ως κατηγορούμενη στα δικαστήρια της ευελπίδων την επόμενη πέμπτη 1/4/21 και ώρα 9.00 ΠΜ με τις κατηγορίες της εξύβρισης και της αντίστασης κατά των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής.

Το να βρίσκεσαι μόνη σου απέναντι σε πέντε άντρες που σου ανοίγουν και σου τραβάνε τα πόδια, χτυπάνε το κεφάλι σου για να σου ανοίξουν το στόμα ενώ παράλληλα σου φωνάζουν ΄΄θα σε γαμήσουμε πουτάνα΄΄, δεν παραπέμπει σε υποχρεωτική λήψη DNA με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά σε ξεκάθαρη κατάχρηση εξουσίας, επιβολή δύναμης σε συνθήκες βιασμού.

Καλούμαι να δικαστώ εγώ, φορτωμένη με ένα ακόμα δικαστήριο, ενώ εκείνοι φρόντισαν να μην υπάρχει τίποτα καταγεγραμμένο ( μιας και δεν υπήρχαν πουθενά κάμερες) από τα αίσχη που έκαναν και που κάνουν. Όπως συμβαίνει με τόσους μπάτσους που ξυλοκοπούν, βασανίζουν και τίθενται σε διαθεσιμότητα, που βιάζουν ανενόχλητοι, που παρακολουθούν παράνομα τις ζωές μας έχοντας την κάλυψη κυβέρνησης και δικαστών, που παραβιάζουν τους ίδιους τους νόμους που υπηρετούν και που δολοφονούν όμως τρώνε στην χειρότερη ποινή φυλάκισης δεκατριών χρόνων και πλέον ζούνε ήρεμα την ζωή τους. Την ίδια στιγμή που άνθρωποι με μικρότερες κατηγορίες σαπίζουν στην φυλακή, βασανίζονται, βιάζονται και δολοφονούνται.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΦΑΚΕΛΩΜΑΤΟΣ ΟΣΩΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Δήμητρα Βαλαβάνη

Πηγή: Athens Indymedia

Χρονικό κατειλημμένου κέντρου αγώνα ΕΚΘ για την αλληλεγγύη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Δευτέρα 1 Μάρτη: Έναρξη κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για τη στήριξη της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ, Κουφοντίνα.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων οδηγούνται στην ανεργία και δισεκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να γίνουν ακόμα πιο φτωχοί από ότι ήταν ήδη. Σε έναν κόσμο όπου οι διενέξεις μεταξύ ισχυρών κρατών και εταιρειών για το μοίρασμα των αγορών σπέρνουν πολέμους σε κάθε γωνιά της γης, γεννούν προσφυγιά, υπερεκμετάλλευση και βαρβαρότητα στην περιφέρεια. Σε έναν κόσμο όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού πλούτου και ευθύνονται για την, χωρίς επιστροφή, λεηλασία του πλανήτη. Σε έναν κόσμο όπου τα κράτη οχυρώνονται μπροστά στις εξεγέρσεις που έρχονται, στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, των αποκλεισμένων, των αδικημένων.

Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μία ένωση κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης που συντονισμένα ξεζουμίζουν τους πληθυσμούς στα μετόπισθεν αλλά και στις σύγχρονες αποικίες. Στην Ευρώπη που καυχιέται για τις φιλελεύθερες αξίες της, αλλά περιορίζει όλο και πιο πολύ κάθε ένοια ελευθερίας, φυλακίζοντας μέχρι και μουσικούς, όπως στην περίπτωση του Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία, και στοχοποιεί οποιονδήποτε αντισταθεί στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει στο εσωτερικό της. Ζούμε στην Ευρώπη που πνίγει μετανάστες στα θαλάσσια σύνορά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο, στην Ευρώπη που τα κράτη επιδοτούν τους βιομηχάνους τους και φορο-ληστεύουν τους εργαζόμενους τους, στην Ευρώπη με μία τερατώδη αντιτρομοκρατική νομοθεσία που ποινικοποιεί κάθε μορφή αγώνα, στην Ευρώπη όπου σιγά-σιγά ακόμα και η απεργία ή η διαδήλωση κρίνονται παράνομες.

Ζούμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπου οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τους 1.200.000, όπου η έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα που ξοδεύει δισεκατομμύρια για την πολεμική της προετοιμασία, για τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, για την αστυνομία, τις επιδοτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων και τα χαρτζιλίκια στα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα που την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να αφήσει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρώτη κατοικία, ενώ ήδη άστεγοι στους δρόμους των πόλεών της, πεθαίνουν από το κρύο. Στην Ελλάδα όπου υποχρηματοδοτείται το σύστημα υγείας και το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλλεί, όπου η παιδεία γίνεται λεία στα νύχια των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όπου τα πάντα ιδιωτικοποιούνται. Στην Ελλάδα όπου παιδοβιαστές ξεπλένονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, στην Ελλάδα που μέσα σε ένα χρόνο πανδημίας η κυβέρνηση έχει προλάβει να περάσει πολλά αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα όπου πάνοπλοι μπάτσοι εισβάλουν στα πανεπιστήμια για να βασανίσουν φοιτητές, όπου οι πορείες έχουν απαγορευτεί, όπου τα σωματεία φακελώνονται και οι απεργίες είναι σχεδόν εκτός νόμου. Στην Ελλάδα όπου η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς νέους όλο και πιο αυστηρούς νόμους για τους κρατούμενους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα που χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε άθλιες συνθήκες μες στα σωφρονιστικά κολαστήρια, που μετανάστες και μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μένουν απροστάτευτοι στο ψύχος, μένουν εκτεθειμένοι στον covid19 και κάθε είδους πάθηση χωρίς ίχνος ιατροφαρακευτικής περίθαλψης.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη επέλεξε να πραγματοποιήσει την απεργία πείνας ο Δ. Κουφοντίνας. Και είναι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, με γιατρούς και νοσηλευτές, με μαθήτριες και εκπαιδευτικούς, μουσικούς και φοιτήτριες, στους δρόμους, όπου ο αγώνας του πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε αγωνιζόμενο και κάθε καταπιεσμένη για να δώσει και πάλι ελπίδα σε όλες και όλους μας.

Καλούμε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης που νοιώθει ότι αυτός ο αγώνας αφορά πολλούς περισσότερους από τον ίδιο τον απεργό, που αντιλαμβάνεται τη σημασία να υπάρξουν ρωγμές και αναχώματα στην οξυμένη κρατική καταστολή, που ασφυκτιά από την εγκληματική, ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος να πλαισιώσει την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για να λειτουργήσει ως κέντρο αγώνα με αιχμή την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα και να το μετατρέψουμε μαζί με την Κατειλημμένη Πρυτανεία σε εστίες συντονισμένης αντίστασης.

Ζητάμε από τον κόσμο που θα στηρίξει την προσπάθεια να σεβαστεί το ότι αρκετές από εμάς έχουν υποκείμενα νοσήματα, παιδιά, γονείς, συγγενείς, συγκατοίκους και φίλους με προβλήματα υγείας και με ενσυναίσθηση αλλά και αίσθημα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης να τηρούμε τα μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Στις 12:00 το πρωί της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το ΕΚΘ ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή πάνω από 700 ατόμων για τη στήριξη του αγώνα του συντρόφου Δ. Κουφοντίνα.

Τρίτη 2 Μάρτη: Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μεσημέρι της Τρίτης πραγματοποιήθηκε ανοιχτή ενημέρωση για την κατάσταση του απεργού και τις δικονομικές εξελίξεις με τη συμμετοχή της δικηγόρου Ι. Κούρτοβικ και του γιατρού του απεργού Θ.  Σδούκου, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πραγματοποίησαν πορεία από το Λευκό Πύργο προς το κέντρο της πόλης.

Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη. Να πω ότι και εμένα και όσους ασχολούνται με αυτή την υπόθεση, μας έχει αγγίξει αυτή η κινητικότητα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη και η δύναμη που έχει δείξει ο κόσμος. Και στην Αθήνα βέβαια και σε άλλες πόλεις, αλλά νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο, με τον τρόπο με τον οποίο κινητοποιήθηκε δυναμικά και έγκαιρα σ’ αυτή την ιστορία. Έχω προσπαθήσει να μεταφέρω στον άνθρωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι του νοσοκομείου ότι υπάρχει συμπαράσταση, επειδή αυτό του δίνει δύναμη, Είναι κάτι το οποίο είναι σημαντικό για αυτόν για να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, για να μπορεί να δικαιώνεται ο αγώνας του. Και αν στο τέλος δεν οδηγηθεί στη νίκη, είναι η σημαντική κινητοποίηση που γίνεται, είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που κάνετε, που κάνουμε όλοι μας. Δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορούμε να το ενημερώνουμε για αυτά, δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορεί να έχει συνείδηση.

Ι. Κούρτοβικ

Τετάρτη 3 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης με τη συμμετοχή πάνω απο 800 αγωνιστριών και αγωνιστών από το Άγαλμα Βενιζέλου με κατεύθυνση προς το ΥΜΑΘ και το κέντρο της πόλης.

Πέμπτη 4 Μάρτη: Το πρωί της Πέμπτης στα πλαίσια σύνδεσης του αγώνα του συντρόφου με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, το κέντρο αγώνα ΕΚΘ στήριξε την πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο τρομονομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο ΕΚΘ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή των φυλακισμένων συντρόφων Γ. Μιχαηλίδη, Π. Γεωργιάδη, Β. Σταθόπουλου, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, Γ. Δημητράκη και Κ. Σακκά.

Είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Και αυτή η σύγκρουση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική υπόθεση για τον κόσμο της αντίστασης και των αγώνων. Γιατί το ίδιο κράτος που οδηγεί στο θάνατο τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, τσακίζει, συλλαμβάνει και βασανίζει φοιτητές και εργαζόμενες, θάβει στο μπετό κρατούμενους και δολοφονεί μετανάστριες. Ο δικός μας κόσμος ενώνει τη φωνή και τις δυνάμεις του κάθε μέρα στους δρόμους για να απαντήσει συλλογικά. Γιατί ο αγώνας ενός, είναι συλλογικό διακύβευμα. Απο τις φυλακές μέχρι τους δρόμους και από τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία μέχρι την κάθε γειτονιά, το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους. Στηρίζουμε τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, συμμετέχοντας στα ελευθεριακά μπλόκ της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας.

Παρασκευή 5 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή 1000 αγωνιστριών και αγωνιστών πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο 6 Μάρτη: Από το πρωί του Σαββάτου στο κατειλημμένο κέντρο αγώνα ξεκίνησε η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τη στήριξη των πληγέντων από το σεισμό στη Θεσσαλία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στα πλαίσια της 2ης διεθνούς μέρας αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για τη σύνδεση των αγώνων του Δ. Κουφοντίνα και του Λάμπρου Φούντα ,εν΄ όψει των 11 χρόνων από τη δολοφονία του στη Δάφνη, με τη συμμετοχή διεθνιστών συντρόφων που διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για τη συμβολή τους στον ένοπλο αγώνα.

Η εδαφικοποίηση της ανάδειξης του αγώνα του Δημήτρη είναι μια κίνηση που οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την πραγματική διάσταση και τα περιεχόμενα ενός από τους πιο βαρυσήμαντους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, αυτού της αλληλεγγύης. Το ίδιο κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του απεργού, γυρνάει την πλάτη αυτές τις μέρες σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη μας. Αναφερόμενοι στους πληγέντες του πρόσφατου σεισμού στην Θεσσαλία, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία για τις επόμενες  μέρες να στηρίξουμε στην πράξη τις ανάγκες τους.

Κυριακή 7 Μάρτη: Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε αυτοοργανωμένο σεμινάριο πρώτων βοηθειών για την αντιμετώπιση τραυματισμών από μπάτσους.

Δευτέρα 8 Μάρτη: Την 8η Μάρτη, μέρα φεμινιστικής απεργίας, το κατειλημμένο ΕΚΘ στήριξε τα καλέσματα ενάντια στην πατριαρχία, την κρατική και καπιταλιστική βία ενώ το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την παρουσίαση και τη σύνδεση των αγώνων ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που δεχόμαστε. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από τον χώρο της υγείας, από το μέτωπο των περιβαλλοντικών αντιστάσεων, την αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα και τον χώρο της τέχνης.

Τρίτη 9 Μάρτη: Το απόγευμα της Τρίτης, έπειτα από τις αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις υπεράσπισης της κατειλημμένης πρυτανείας, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου που κατευθύνθηκε προς το κέντρο αγώνα σηματοδοτώντας και τη λήξη της κατάληψης.

Μετά από 9 ημέρες κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η συνέλευση αποφάσισε τον τερματισμό της, θεωρώντας πως το εγχείρημα αυτό έχει κλείσει τον κύκλο της συμβολής του στη συγκεκριμένη στιγμή του αγώνα για την ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Εκατοντάδες άνθρωποι ήταν αυτοί, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συναντήθηκαν μέσα στις διαδικασίες, στις εκδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις, στις εξορμήσεις αντιπληροφόρησης και στις βάρδιες περιφρούρησης του κτιρίου, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όσους και όσες ήθελαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, αλλά και να προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία σύνδεσης του αγώνα του με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και με τους άλλους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο.

Εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτικών κρατουμένων, υγειονομικών, μουσικών, φοιτητριών, κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά, πιστοποίησαν το ότι η κοινότητα των αγωνιζομένων μεγαλώνει και παρά τις πιθανές αντιθέσεις στο εσωτερικό της, αναγνωρίζει πλέον το ποιοι και ποιες είναι μαζί μας, στην από εδώ πλευρά του οδοφράγματος.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε!

Χιλή: Οδοφράγματα αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στις χιλιάνικες φυλακές

Οδοφράγματα για τους Αναρχικούς και Ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες που βρίσκονται σε απεργία πείνας στη Χιλή

Μαθαίνοντας για την απεργία πείνας που ξεκίνησε σήμερα, Δευτέρα 22 Μάρτη, από διάφορα ανατρεπτικά και αναρχικά συντρόφια στην C.A.S (Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας), στη φυλακή Máxima, στη φυλακή του San Miguel και στη φυλακή Santiago 1, διεκδικώντας την ακύρωση της τροποποίησης του Νομικού Διατάγματος 321, ορθώσαμε οδοφράγματα συντονισμένα στην κοινότητα του Maipú και του Lo Prado, ως ανταπόκριση στα καλέσματα για δράση.

1η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ!!

ΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ!!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας

Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας

Προς τους λαούς, τα άτομα, τις κοινότητες και τα εδάφη σε αγώνα και αντίσταση.

Προς όσους επαναστατούν ενάντια σε αυτό το παρόν της καταπίεσης και της δυστυχίας.

Προς τις οικογένειες, τους φίλους μας, τους συνενόχους μας, τους συντρόφους και τους αγαπημένους μας σε όλο τον κόσμο.

Προς όλους:

Σήμερα, Δευτέρα 22 Μαρτίου, στις 00:00 στο Σαντιάγο της Χιλής, οι κρατούμενοι του κοινωνικού πολέμου:

– Mónica Caballero Sepúlveda στη γυναικεία φυλακή του San Miguel.

– Marcelo Villarroel Sepúlveda,

– Joaquín Garcia Chanks,

– Juan Flores Riquelme

– Juan Aliste Vega στο C.A.S, (όχι συμμετέχοντας στην απεργία, αλλά στηρίζοντας, δεδομένης της ιατρικής κατάστασής του στη φυλακή υψηλής ασφάλειας)

– Francisco Solar Dominguez, στο τμήμα μέγιστης ασφάλειας.

– Pablo Bahamondes Ortiz,

– Jose Ignacio Duran Sanhueza,

– Tomas González Quezada και

– Gonzalo Farias Barrientos, στις ενότητες 2 και 3 της φυλακής του santiago 1,

ξεκινάμε μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας επ’ αόριστον:

  • Κατάργηση του άρθρου 9 και η αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος Νόμου 321.
  • Απελευθέρωση του συντρόφου Marcelo Villarroel και όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων της απελευθέρωσης των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Με απλό τρόπο, να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την «υπό όρους ελευθερία (υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου)». Και αυτό να είναι ξανά κεκτημένο δικαίωμα του φυλακισμένου ατόμου και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο, ο οποίος μετασχηματίστηκε μόνιμα σύμφωνα με το συμφέρον του κράτους που θέλει να κρατήσει απαχθέντες όσους αγωνίζονται ενάντια στην κανονικότητα του υπάρχοντος.

Αυτή η τροποποίηση του νόμου δυσχεραίνει σημαντικά την πιθανότητα πρόσβασης στην λεγόμενη «απελευθέρωση υπό όρους», καθυστερώντας την σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες – επηρεάζοντας έτσι μεγάλο αριθμό κρατουμένων που βλέπουν την ποινή τους να γίνεται μόνιμη. Από την άλλη, η αναδρομική ισχύ του, αγνοεί την ίδια της τη νομιμότητα, τη νομιμότητα των αφεντικών αυτού του άρρωστου κόσμου, αποδεικνύοντας τη συνεχή χρήση πολιτικών-νομικών παρεκκλίσεων με τις οποίες θάβουν κάτω από τόνους τσιμέντου και μετάλλου φυλακής τους φτωχούς, επαναστάτες και τους αντιστεκόμενους.

Αυτή η άθλια πολιτική-νομική επιβολή αγγίζει και επηρεάζει άμεσα σήμερα τον σύντροφό μας Marcelo Villarroel Sepúlveda, ο οποίος με 2 μεγάλες περιόδους εγκλεισμού βρίσκεται φυλακισμένος για περισσότερα από 25 χρόνια για ενέργειες ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, ενέργειες που χρονολογούνται από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, της δεκαετίας του ’90 και του 2000. Και επειδή δεν ήταν αρκετές οι εκτεταμένες ποινές που του επιβλήθηκαν, αυτή τη φορά το κράτος νομοθέτησε και ενίσχυσε νέα νομικά πλαίσια, δίνοντας εγγύηση για την εφαρμογή των ποινών της παλιάς και σάπιας στρατιωτικής δικαιοσύνης, τροποποιώντας τις προθεσμίες υποβολής αιτήσεων του Marcelo που αντιστοιχούσαν στο 2019 ώστε να του επιτραπεί η υποβολή αίτησης το 2036, εφαρμόζοντας αυθαίρετα την κεκαλυμένη διαρκή φυλάκιση του, που στοχεύει να τον κρατήσει έγκλειστο για συνολικά περισσότερα από 40 χρόνια.

Από τον εγκλεισμό δεκαετιών, ετών και μηνών, από το χθες και το σήμερα, διάφορες γενιές συντρόφων τα έχουμε σπασμένα με οποιαδήποτε έννοια θυματοποίησης που θέλει τους απαχθέντες, ένα παθητικό υποκείμενο που υπόκειται συνεχώς στη βούληση αυτού που τους κρατάει και επιτεθόμαστε χρησιμοποιώντας τα σώματά μας ως πεδία μάχης και από εκεί παλεύουμε εξωτερικά και εσωτερικά την καθημερινή ζωή που μας επιβάλλεται από τον εγκλεισμό.

Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μια επέκταση της επιλογής που έχουμε κάνει στη ζωή, όπου η συνειδητή πράξη για την ολικη απελευθέρωση επιδιώκει να προσδιορίσει την συγγένεια των ιδεών που αντικατοπτρίζονται σε ενέργειες, μάχες και αντιστάσεις ως αντιεξουσιαστική πρακτική. Αποφάσεις που ενσωματώνονται σε γεγονότα αντίστασης, εκεί είναι που βάζουμε το καλύτερο από το καθένα μας: άτομα, πυρήνες, συμμορίες, συλλογικές και ανταγωνιστικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του κράτους και των μηχανισμών καταστολής ελέγχου και θανάτου, ως εργαλείου ελέγχου και συστηματικής καταπίεσης της ζωής.

Εδώ μέσα στα τείχη σας, είμαστε απείρως μακριά από την ήττα, πολύ λιγότερο μόνοι/ες, όπως θα θέλατε. Συνεχίζουμε να είμαστε ανυπότακτοι/ες, ελεύθεροι/ες και αξιοπρεπείς.

Σήμερα αγωνιζόμαστε ξανά με τα σώματά μας ως όπλα ενάντια σε εκείνους που θέλουν να φυλακίσουν και να θάψουν κάτω από το τσιμέντο την εξέγερση, την αξιοπρέπεια, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Η εξουσιαστική αστυνομική κοινωνία δημιούργησε την πανοπτική φυλακή όπου ιστορικά, έχει φυλακίσει όσα άτομα επαναστατούν ενάντια στη λεγόμενη κοινωνική ειρήνη, δημιουργώντας δομές τιμωρίας που επιδιώκουν σωματικό και διανοητικό έλεγχο, επιδιώκοντας τον περιορισμό του ατόμου, μέσω του φόβου της βίας της απομόνωσης και της φυλάκισης. Αλλά καμία φυλακή, ούτε μεγίστης ή υψίστης ασφάλειας, ούτε με τους περιφραγμένους τοίχους, τα κάγκελα με τους ένοπλους φρουρούς, δεν θα μπορέσει να υποτάξει όσες/ους έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στην υπόθεση της ολικής απελευθέρωσης.

Αυτά τα τείχη δεν θα μπορέσουν ποτέ να σιωπήσουν τα όνειρά μας, και ακόμη λιγότερο θα μπορέσουν να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη παλίρροια των ανυπότακτων υπάρξεων που ενώνονται και ορμούν ενάντια σε κάθε είδος κυβέρνησης.

Επίσης, θέτουμε ως άμεσο και επείγον το ζήτημα του τέλους της προληπτικής φυλάκισης ως τιμωρητικό μέσο εναντίον εκείνων που κατηγορούνται για ενέργειες στο πλαίσιο μόνιμης εξέγερσης, αρνούμενοι το υποτιθέμενο τεκμήριο αθωότητας κατά τη διάρκεια μιας έρευνας.

Με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζονται ως ένοχοι, και τους επιβάλλονται εκτεταμένες προληπτικές φυλακίσεις που διαρκούν ακόμη και μέχρι τη στιγμή της καταδίκης ή την ολοκλήρωση της ποινής.

Απορρίπτουμε επίσης την τρέχουσα ισχύ των καταδικαστικών αποφάσεων της ναζιστικής φασιστικής στρατιωτικής δικαιοσύνης της Χιλής, οι οποίες διαμορφώθηκαν υπό βασανιστήρια και σε διαδικασίες χωρίς δικαίωμα υπεράσπισης, και αποδοκιμάστηκαν ευρέως σε διεθνές επίπεδο, κατά τη διάρκεια δεκαετιών στις οποίες ο Marcelo Villarroel και ο Juan Aliste δικάστηκαν και καταδικάστηκαν.

Αν και το 2010 η Χιλή, λόγω διεθνούς πίεσης, τροποποίησε την δυνατότητα δίωξης πολιτών από στρατιωτικούς εισαγγελείς, οι προηγούμενες καταδίκες, και ιδίως εκείνες της δεκαετίας του 1990, παραμένουν σε ισχύ παρά την εκτεταμένη κριτική και τη διεθνή απόρριψη. Ακόμη, δεν αγνοούμε αλλά συμπαραστεκόμαστε στο αίτημα των Mapuche να εφαρμόσει τη Σύμβαση 169 της ΔΟΕ για την κατάσταση των Peñi και Lamngen που φυλακίστηκαν στον αγώνα.

Αυτή η από κοινού κινητοποίηση είναι η συνέυρεση μεταξύ διαφορετικών πρακτικών και άτυπων τάσεων που βρίσκονται στη φυλακή ως μια ζωντανή συνέχιση της μακράς συλλογικής αντίστασης και είναι επίσης μια ανοιχτή έκκληση σε όλα τα περιβάλλοντα αλληλεγγύης και σε όλους εκείνους που θέτουν τους εαυτούς τους ενάντια στη φυλακή και την καταπίεση, να γίνουν ενεργό μέρος αυτού του αγώνα που ανήκει σε όλους, και ενθαρρύνουμε κάθε είδους πρωτοβουλίες με ό, τι είναι διαθέσιμο και από οπουδήποτε, θέλοντας να επιτύχουμε σε αυτή τη νέα κινητοποίηση που ξεκινάμε ως απαραίτητο και επείγον βήμα στον αγώνα ενάντια στις φυλακές.

Εν μέσω αυτής της χιονοστιβάδας των περιορισμών που επικαλούνται την πανδημία σε διεθνές επίπεδο, καλούμε επίσης όλες τις συγγενικές εκφράσεις σε όλο τον κόσμο να εκφραστούν όπως καθεμία μπορεί και θέλει, χρησιμοποιώντας τη φαντασία ως το μόνο όριο.

Αγκαλιάζοντας όλους/ες τους/τις φυγάδες, τους/τις αξιοπρεπείς κρατούμενους/ες που πολεμούν, όλες τις οικογένειες που αντιστέκονται, με ανατρεπτική, αυτόνομη, ελευθεριακή, αναρχική και εξεγερτική μνήμη.

Με όλα τα αδέρφια και τα συντρόφια που έχουν πέσει στη μάχη.

Όσο υπάρχει εξαθλίωση θα υπάρξει εξέγερση !

Θάνατος στο κράτος και ζήτω αναρχία!

Υφαίνοντας δίκτυα, πολλαπλασιάζοντας την συνενοχή, προωθείται η εξεγερτική και ανατρεπτική επίθεση

Ούτε ένοχοι ούτε αθώοι, μόνιμη εξέγερση !

Ενάντια σε κάθε εξουσία, αυτοάμυνα και αλληλεγγύη !!

Για την επέκταση της αλληλεγγύης στους κρατούμενους του κοινωνικού πολέμου, της εξέγερσης και της απελευθέρωσης του Μαπούτσε !!!

Να εκραγούν οι φυλακές!

Για την κατάργηση του άρθρου 9 και την αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος 321

Ο Marcelo Villarroel και όλοι οι ανατρεπτικοί κρατούμενοι, οι αναρχικοί, οι κρατούμενοι της εξέγερσης και της απελευθέρωσης των Mapuche: Στο δρόμο!!

Monica Caballero Sepúlveda

Marcelo Villarroel Sepulveda

Joaquin Garcia Chanks

Juan Flores Riquelme

Juan Aliste Vega

Francisco Solar Domínguez

Pablo Bahamondes Ortiz

Jose Duran Sanhueza

Tomas González Quezada

Gonzalo Farias Barrientos

Μέχρι να καταστρέψουμε τον τελευταίο ανάχωμα της κοινωνίας φυλακής!

Μέχρι την ολική απελευθέρωση !!

Πηγή: Athens Indymedia

Ιταλία: Ενημερώσεις από αιχμάλωτα και διωκόμενα συντρόφια

Επιχείρηση Bialystok: Αποφυλακίστηκαν η Flavia, ο Roberto, ο Nico και η Francesca (12-15 Μάρτη 2021)

Την Παρασκευή 12 Μάρτη 2021, εννέα μήνες μετά τις συλλήψεις στα πλαίσια της κατασταλτικής επιχείρησης Bialystok, η Flavia, ο Robi και ο Nico αποφυλακίστηκαν με τον περιοριστικό όρο να μη βγαίνουν απ’ τον δήμο της κατοικίας τους και να επιστρέφουν σπίτι τα βράδια (η αποφυλάκιση πραγματοποιήθηκε έπειτα από αίτηση που κατατέθηκε στη δικαστική έδρα του κακουργιοδικείου στις 25 Φλεβάρη).

Στις 15 Μάρτη, αποφυλακίστηκε και η Francesca, χωρίς περιοριστικούς όρους, έπειτα από αίτηση που κατατέθηκε στις 4 Μάρτη (μετά το εφετείο).

Δεν κατατέθηκε κάποια επιπλέον αίτηση για τον Claudio (ο οποίος βρίσκεται έγκλειστος) ή τον Daniele (ο οποίος βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό), των οποίων η κατάσταση παραμένει ίδια.

Θερμούς χαιρετισμούς στα συντρόφια έξω από δαύτα τα άθλια τείχη, και ακόμα περισσότερους χαιρετισμούς σε όσες και όσους βρίσκονται ακόμη έγκλειστοι.

Για να γράψετε στον Claudio:

Claudio Zaccone
C. C. di Siracusa
strada Monasteri 20
96014 Cavadonna (SR)
Italia – Ιταλία

Πηγή: Malacoda

*

Επιχείρηση Prometeo: Η Natascia μεταφέρθηκε από την Piacenza στη φυλακή Santa Maria Capua Vetere

Ενημερωθήκαμε πως η Natascia – αναρχική που συνελήφθη στις 21 Μάη 2019 στα πλαίσια της κατασταλτικής επιχείρησης “Prometeo” – μεταφέρθηκε από τη φυλακή της Piacenza σε αυτήν της Santa Maria Capua Vetere, στην επαρχία Caserta. Θα ακολουθήσουν περαιτέρω ενημερώσεις.

Για να της γράψετε:

Natascia Savio
C. C. di Santa Maria Capua Vetere “Francesco Uccella”
S. S. Appia 7-bis
80155 Santa Maria Capua Vetere (CE)
Italia – Ιταλία

Ακολουθεί και η διεύθυνση του Beppe, επίσης αιχμαλώτου στα πλαίσια της επιχείρησης “Prometeo”:

Giuseppe Bruna
C. C. di Bologna “Dozza”
via del Gomito 2
40127 Bologna
Italia – Ιταλία

Πηγή: Malacoda

*

Ο Davide Delogu μεταφέρθηκε από την Caltagirone στη φυλακή Vibo Valentia (Μάρτης 2021)

Ο Σαρδήνιος αιχμάλωτος απελαθείς αναρχικός, Davide Delogu, μεταφέρθηκε από τη φυλακή Caltagirone στη Vibo Valentia.

Για να του γράψετε:

Davide Delogu
C. C. Nuovo Complesso
Contrada Cocari
89900 Vibo Valentia
Italy – Ιταλία

Για να ενισχύσετε το Ταμείο Αλληλεγγύης του Σαρδήνιου έγκλειστου απελαθέντος αναρχικού, Davide Delogu:

IBAN: IT27E0306967684510327514549
Accountholder: Laura Gargiulo

Για περαιτέρω ενημερώσεις (στα ιταλικά): sardegnaanarchica.wordpress.com

Πηγή: Malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ο Κουφοντίνας και οι…”απέναντι”

Ο Κουφοντίνας…

Προσπάθησα να σκεφτώ τι σημαίνει αυτό το πρόσωπο που έχει γίνει το επίκεντρο των ημερών. Ένα πρόσωπο που αγωνίζεται πεθαίνοντας για την αξιοπρέπειά του. Ένα πρόσωπο που λοιδορείται ως “θρασύδειλος, δολοφόνος, σκήνωμα, νάρκισσος” και άλλα γραφικά από τους … όψιμους εχθρούς του. (Αλήθεια που βρέθηκαν όλοι αυτοί; )

Ότι και να λένε τα ασήμαντα παπαγαλάκια, η αλήθεια είναι ότι ο Κουφοντίνας συμπυκνώνει την ιστορική μνήμη των ηττημένων του εμφυλίου. Σα σκέψη και σα πρόσωπο.

Ο Κουφοντίνας είναι ο ιδεολογικός φορέας, ο εκφραστής αλλά και το σύμβολο μιας ελληνικής κοινωνικής επανάστασης που δεν έγινε ποτέ. Εκείνης των ηττημένων του εμφυλίου. Μιας επανάστασης που θα έπρεπε να τραφεί, από τις βαθιά κρυμμένες μνήμες:

Αυτές των αμερικάνικων ναπάλμ που έκαιγαν τα κορμιά των διωγμένων ανταρτών στα βουνά της Ηπείρου.

Τις μνήμες από τις εκτελέσεις , τις φυλακίσεις, τις εξορίες, και τα βασανιστήρια που ακολούθησαν χιλιάδων κομμουνιστών, τις διώξεις λόγω φρονήματος των ηττημένων.

Την απαγόρευση του κόμματος, την εκτέλεση του Μπελογιάννη, τους φακέλους αντιφρονούντων, τη βία και τη νοθεία σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μιας δημοκρατίας που χωρούσε μόνο τους μεν, άντε κι ένα παρενδεδυμένο στην ψευδοδημοκρατική νομιμοφροσύνη αριστερό κι ακίνδυνο «δε».

Συμπεριλαμβάνει το ελληνορθόδοξο δεξιό «βαθύ κράτος», που όταν έστω και με την απόπειρα άσκησης μιας πιο «ανεξάρτητης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», η χούντα την έβαλε στο γύψο.

Είναι τότε που γεννιούνται Κουφοντίνες, και που μεγαλώνοντας διδάσκονται την αλήθεια: Ότι ο κομμουνισμός, ο όποιος κομμουνισμός-, δεν “δικαιούται” να υπάρχει σε αυτό το τόπο.

Και αυτό, το διδάσκεται από παιδί νιώθοντας το τρόμο μιας χούντας που έχει μαυρίσει τον αέρα, και που η λαλιά γινόταν ψίθυρος για τους ηττημένους, και οι απαγορευμένες ιστορίες ψελλίζονται μυστικά πίσω από κλειστά παράθυρα από γενιά σε γενιά. Αυτό το μάχιμο πνεύμα, αυτή η παράδοση, η ιστορική γνώση και η αποκατάσταση μιας ιστορικής αδικίας, η επίγνωση μιας απάντησης με αξιοπρέπεια, εκκολάπτονταν στη συνείδηση ενός 15άχρονου, αλλά και των μεγαλύτερων συντρόφων του. Αυτό το πνεύμα όπλισε τη 17Ν, σαν ύστατη αντίδραση για την αποκατάστασης μιας ιστορικής αξιοπρέπειας. Της αξιοπρέπειας μιας απάντησης των ηττημένων.

Μιας αξιοπρέπειας, που όχι μόνο ερχόταν να απαντήσει στις ταπεινώσεις ενός ολόκληρου λαού που μετά το πόλεμο του πάτησαν το κεφάλι και δε το σήκωσε ποτέ, αλλά και να βάλει στο τραπέζι της κρίσης μας, το επίδικο της «αστικής δημοκρατίας» της «λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης» (*λματ), που πάλι με πλάγια μέσα θα κυβερνήσει, θα χρεοκοπήσει το τόπο, και κυβερνάει ακόμα και μέχρι τις ημέρες μας με θράσος, αναδεικνύοντας το βαθμό ηλιθιοποίησης των ψηφοφόρων…

Μιας αξιοπρέπειας που δεν θα επέτρεπε την μετατροπή της αδάμαστης αριστεράς του αντάρτικου, σε μια ναρκωμένη στη νομιμοφροσύνη της και υποτακτικής στο «δημοκρατικό πολιτισμό» της λματ, αριστεράς. Μια αριστερά που ακόμα και σήμερα δίνει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης και μετανοίας “σχηματίζοντας” πορείες αντι-covid, προστατεύει τη Βουλή, και επικαλείται όρκους πίστης στην αστική νομιμότητα, αποκηρύσσοντας ένοχα το μάχιμο, το ένοπλο πνεύμα, τον αντάρτη. Και βέβαια βάζει το κάθε Δρίτσα να ανασκευάζει τη πραγματικότητα, ότι η Ε.Ο. 17Ν. ουδέποτε μας τρομοκράτησε, καταδικάζοντας κι αυτός τελικά με τη σειρά του τους επιβουλείς της «δημοκρατίας» των λματ.

Αυτό που κάνει ο Κουφοντίνας, στην ιστορία της ζωής του, είναι να σώζει την αξιοπρέπεια των ηττημένων ανταρτών, των Μπελογιάννηδων, των εξορισμένων στα Μακρονήσια, των βασανισμένων του Ωρωπού, και των εξεγερμένων της 17Νοέμβρη. Απέναντι στη βία που δέχτηκε όλος αυτός ο κόσμος στη μεταπολεμική ιστορία του τόπου, από όλη την αριστερά μόνοι η Ε.Ο. 17Ν. και ο ΕΛΑ μπόρεσαν να σταθούν με ανάλογη αξιοπρέπεια στο πόνο που προκάλεσε η δεξιά τρομοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα. Αυτό από μόνο του αποτελεί δείγμα γενναιότητας και αξιοπρέπειας.

Αυτή την ιστορία, την ιστορία των ηττημένων του εμφυλίου, την ιστορία της ποδοπατημένης από τη μπότα, αριστεράς, προσπαθούν να σβήσουν με κάθε τρόπο, οι δεξιοί. Γι αυτό και αυτός ο πόλεμος στο Κουφοντίνα. Είναι θέμα “συμβόλων”.

Ξέρω, δε περιμένατε να τα γράψει αυτά κάποιος που θέλει να πιστεύει ότι είναι αναρχικός. Άλλωστε ο Κουφοντίνας εχθρός μας ήτανε ιδεολογικά, τουλάχιστον τον καιρό της δράσης του. Και μάλιστα πολύ φοβάμαι πως υπό άλλες συνθήκες πολύ πιθανό να ήμασταν στο απέναντι χαράκωμα ντουφεκώντας ο ένας τον άλλον.

Όμως δε μπορώ ως «τρίτος» και συγκριτικά ιστορικά και ιδεολογικά “νεογέννητος”, να μην αποδώσω τιμή σε αυτό που έκανε, ως τρόπο αγώνα, ως αξιακή εντιμότητα, ως ιστορική επίγνωση, ως σεβασμό στους νεκρούς προπάτορες, ως στάση του μάχιμου που παραδίδεται ηττημένος, ως αιχμάλωτου με αξιοπρέπεια, ακόμα και ως προσώπου που συμπυκνώνει το πραγματικό πολιτικό νόημα της αριστεράς στην Ελλάδα έναντι των «χιτών» του χτες και του σήμερα.

Δε μπορώ να μην τιμώ αυτό που κάνει σα δείγμα του μεγέθους της αξιοπρέπειας απέναντι στην ευτέλεια των παρατρεχάμενων της εξουσιαστικής καμαρίλας. Γιατί αυτό που κάνει σήμερα ο Κουφοντίνας είναι αντιστρόφως ανάλογο της ευτέλειας των “απέναντί” του…

…και οι απέναντι

Η απόφαση της απεργίας πείνας για λόγους αξιοπρέπειας είναι τόσο μεγάλη αξιακά, όσο μικρόψυχη είναι η απόφαση μιας γ.γ. να τιμωρήσει εκδικητικά αυτόν που εκπροσωπεί ιδανικά.

Μια κοπέλα που γεννήθηκε στη μεταπολίτευση, μεγάλωσε στην εποχή των παχιών αγελάδων ενός ΠΑΣΟΚικού κράτους παροχών, πρόνοιας, κι ενδυνάμωσης της αγοραστικής δυνατότητας, και ανόδου της μικροαστικής τάξης.

Αυτή η εποχή που η ίδια και το σινάφι της σήμερα καταδικάζουν ως «φαύλη», αυτή είναι που τους γέννησε και τους γαλούχησε στα πρότυπα του καταναλωτισμού, των lifestyle περιοδικών, τους μπόλιασε με τη σημασία του εγώ απέναντι στο εμείς, με την αξία του στόχου σε βάρος της επιθυμίας, με το δηλητήριο της στέρησης προς όφελος της «επιτυχίας», με τη τοξικότητα της αλλοτρίωσης σε βάρος του αληθινού εαυτού.

Με τις αξίες της προσωπικής ανέλιξης με τις αρχές του αριβισμού, της κομματικής καμαρίλας, των διαγκωνισμών και των ανταγωνισμών, της ρουφιανιάς και του γλειψίματος της εξουσίας, με τους χειρισμούς, τα τακούνια, τις ψεύτικες βλεφαρίδες, τα ψεύτικα μαλλιά και τα ψεύτικα μυαλά μιας εξουσίας του αλλότριου. Με αυτά πορεύονται.

Μια «μηχανή» στημένη πίσω από ένα γυάλινο μακιγιαρισμένο βλέμμα, απάνθρωπη, χωρίς αισθήματα, χωρίς μνήμη, χωρίς βάθος. Ανυποψίαστη, αμύριστη, αμόρφωτη, ασήμαντη.

Καρικατούρα μιας εποχής που φτιάχνει θνησιγενή στελέχη 4ετίας. Μετά πεθαίνουν γιατί σε μια εποχή ευτέλειας, ταχυφαγίας και γρήγορης ανάλωσης, «τα στελέχη» όπως αυτά του «επιτελικού» κράτους, πεθαίνουν ύστερα από λίγο σα τις πυγολαμπίδες. Πεθαίνουν ως άχρηστοι κι αποτυχημένοι. Γιατί όλοι αυτοί που σήμερα «επιτελούν» την εξουσία, είναι για το σύστημα ευκαιριακοί κι αναλώσιμοι.

Όμως η συγκεκριμένη ήρθε για να μείνει. Έχει μπόλικο απόθεμα τοξικότητας, αρκετή καπατσοσύνη, και τόση σκληρή πέτσα που φτάνει μέχρι τα φυλλοκάρδια της, όση δηλαδή χρειάζεται για να επιτελέσει άνωθεν προσταγές, που ανάλογα με τη θέση ευθύνης της θα χειριστεί «ευέλικτα» αλλά και κυρίως χειριστικά. Δυστυχώς, όσο πιο μεγάλο είναι το βάρος της ασημαντότητάς της τόση θα είναι και η εξουσία που θα ασκεί, βαραίνοντας εμάς.

Κι έτσι φτάσαμε σήμερα ο ανθρωπότυπος αυτός, να παίζει με τη ζωή του ανθρώπου, του αγωνιστή, του εκφραστή της γενναιότητας ενός ολόκληρου κόσμου, του φορέα μιας πολιτικής ταυτότητας που φέρει το βάρος μιας μεγάλης και πικρής ιστορικής μνήμης, σα να θέλει με αυτό τον τρόπο να ξεφύγει από το βούρκο της, να πάρει έτσι έστω και λίγο από την αξία του, ξορκίζοντας έτσι την ασημαντότητά της.

Εμείς το επιτρέψαμε να γίνει όλο αυτό.

Και πρέπει να το διορθώσουμε.

Πηγή: athensindymedia

Χιλή: Mónica Caballero, Francisco Solar – Σχετικά με την αναγκαιότητα συντονισμού φυλακής και δρόμων

Ανακοινωθέν από τους φυλακισμένους Mónica Caballero και Francisco Solar (Χιλή, Φλεβάρης του 2021)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΦΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΔΡΟΜΩΝ

Προκειμένου να κατανοήσουμε την αντιεξουσιαστική αλληλεγγύη ως σχέση με βασικούς πρωταγωνιστές τους εντός και τους εκτός των τειχών, συνεπάγεται πως είναι δεσπόζουσας σημασίας η πάλη εντός των φυλακών, ειδάλλως, η πρακτική της αλληλεγγύης υποβαθμίζεται σε υλικοτεχνική υποστήριξη και φιλανθρωπία, καθώς ο φυλακισμένος μετατρέπεται σε παθητικό αποδέκτη της όποιας εξωτερικής επικουρίας δίχως να συμμετέχει ή να συμβάλλει στις συγκρουσιακές πρωτοβουλίες. Είναι χρειώδες το σύνθημα ”τίποτα δεν τελειώνει με την φυλάκιση” να τεθεί σε εφαρμογή, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα που καίτοι περιορισμένα, ίσως αποδειχθούν εξαιρετικά αποτελεσματικά. Το παραπάνω έχει επαληθευθεί ουκ ολίγες φορές σε διάφορες μάχες εντός της πλούσιας και μακράς ιστορίας των πολιτικών κρατουμένων, έμπλεης από τη δύναμη και την αποφασιστικότητά τους να πάνε μέχρι το τέλος ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους. Μέσα στη φυλακή, κάθε διαθέσιμο λεπτό προαυλισμού, κάθε εισερχόμενο βιβλίο, κάθε επιτρεπόμενο αντικείμενο, κάθε παραχώρηση ατομικής αυτονομίας και ανάπτυξης, ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, έχει κατακτηθεί μέσω αγώνα, τίποτα δε μας χαρίστηκε. Φτάνει να θυμηθούμε ή να μάθουμε, για παράδειγμα, πώς οι δεσμοφύλακες συμφώνησαν να αφήνουν τις πόρτες των κελιών περισσότερη ώρα ανοιχτές στην φυλακή υψίστης ασφαλείας ή πως τα δωμάτια επίσκεψης έπαψαν να υπάρχουν στις C.A.S. (Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας του Σαντιάγο, ένα εκ των πιο σημαντικών σωφρονιστικών κέντρων στην Χιλή).

Η ενεργή κινητοποίηση εντός των φυλακών έχει, επιπλέον, οδηγήσει σε σημαντικές νίκες από πλευράς απελευθέρωσης κρατουμένων, αναγκάζοντας τους νομικούς και ασκώντας αποτελεσματική πίεση στο Κράτος, το οποίο ορισμένες φορές εξωθήθηκε σε αποδοχή διαπραγματεύσεων και ικανοποίηση αιτημάτων.

Ωστόσο, αυτοί οι θρίαμβοι ποτέ δε θα τελεσφορούσαν δίχως τη συμβολή κυμάτων αλληλεγγύης, και τα αιτήματα των φυλακισμένων θα παρέμεναν ενταφιασμένα σε αυτά τα ψηλά τείχη ελείψει μίας συνεχούς κινητοποίησης ικανής να σπάσει την κανονικότητα, έστω και στιγμιαία. Επομένως, είναι ουσιώδες να θεμελιωθεί μία πραγματική αρμονία μεταξύ των διάφορων συλλογικοτήτων και αλληλέγγυων ατομικοτήτων, που θα μεταφράζεται σε επικοινωνία και ανταλλαγή οπτικών αναφορικά με τον κοινωνικό πόλεμο. Κάτι τέτοιο, αναμφίβολα, ενισχύει την πάλη και όσους εμπλέκονται σε αυτήν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η αλληλεγγύη αναβαθμίζεται σε μαχητική και επιθετική πρακτική που κερδίζει χώρο και δράττει τις διαθέσιμες ευκαιρίες, δημιουργώντας γεγονότα και ρήξεις.

Έχοντας καταθέσει τα παραπάνω, ξεκαθαρίζουμε πως δε διανοούμαστε την πάλη ξέχωρα από τη σύγκρουση. Παρότι συχνά δεν πετυχαίνουμε τους στόχους μας, τουλάχιστον εμμένουμε στην αδήριτη αναγκαιότητα της σύγκρουσης, και θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, επειδή αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέξαμε να ζήσουμε. Θα παραμείνουμε πιστοί στη μάχη, κι αν αυτή δε δεήσει να παρουσιαστεί, θα συνεχίσουμε να την αναζητούμε και να την προκαλούμε, αφού μόνο χτυπώντας ανοίγεις ρήγματα στην κοινωνία.

Ενάντια στην επιμήκυνση των ποινών!

Κατάργηση της τροποποίησης του Νόμου 321!

Αμνηστία για τους αιχμαλώτους της εξέγερσης!

Λευτεριά στους φυλακισμένους του κοινωνικού πολέμου!

Mónica Caballero Sepúlveda
Σωφρονιστικό Κέντρο του Σαν Μιγκέλ

Francisco Solar Domínguez

Πτέρυγα υψίστης ασφαλείας της φυλακής C.A.S

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok