Θάνος Χατζηαγγέλου-Δημόσια απάντηση στην κλήση για συμπληρωματικές κατηγορίες

Κλήση για συμπληρωματική ανάκριση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, σχετικά με την υπόθεση της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Χθες εκτάκτως ενημερώθηκα από την υπηρεσία των φυλακών πως υπάρχει κλήση από την 5η ανακρίτρια Θεσσαλονίκης για συμπληρωματική απολογία το πρωί της Παρασκευής 24 Ιούνη. Ήδη από το κλητήριο θέσπισμα διαφαίνονται νέες κατηγορίες προς το πρόσωπό μου.

Από τις πρώτες στιγμές της τωρινής αιχμαλωσίας μου, οι διωκτικοί μηχανισμοί γνωρίζουν πολύ καλά τη θέση και την αντίληψή μου για το σύνολο των ανακριτικών διαδικασιών. Η άρνησή μου να συμμετέχω, μία θέση δημόσια και ανοιχτά κατατεθημένη, είναι μία επιλογή συνειδητή που προσπαθώ να τηρώ με συνέπεια. Δεν αντιλαμβάνομαι καν τη στάση μου ως απολογητική απέναντι στην αστική δικαιοσύνη. Υπερασπίζομαι δημόσια τις επιλογές μου, έκνομες ή μη, μα πάντα αναγκαίες με βάση την προσήλωση στο επαναστατικό καθήκον.

Η αφοσίωσή μου στο πρόγραμμα της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν είναι ένα προϊόν ποινικής διαπραγμάτευσης, ούτε ένα πολιτικό αλισβερίσι πίσω από ανακριτικά γραφεία. Είναι αυτό που μπορεί να αποτυπωθεί με τα πιο απλά λόγια: η ζωή μου ολόκληρη. Για το διάχυτο ταξικό έγκλημα που επικρατεί γύρω μας, για τις αιματηρές πολιτικές που οδηγούν την προλεταριακή βάση στην κοινωνική γενοκτονία, για την εκμετάλλευση και τον κανιβαλισμό, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, για όλα αυτά που πρεσβεύει η δικτατορία της Δημοκρατίας, δεν είμαι εγώ αυτός που οφείλει να απολογηθεί.

Η συγκεκριμένη Ανακρίτρια γνωρίζει πολύ καλά πως δεν έχω σκοπό να “απολογηθώ”, πόσο μάλλον να αποσπάσει κάποια πληροφορία για την υπόθεση. Δεν θα είχα έτσι κι αλλιώς σκοπό να συμμετέχω σε άλλο ένα θέατρο όπως η προανακριτική διαδικασία, όπου ενώ όλα τα στοιχεία μαρτυρούσαν την αθωότητα του συντρόφου Π. Καλαϊτζή, η Ανακρίτρια σε διατεταγμένη υπηρεσία με την Αντιτρομοκρατική, διέταξε την προφυλάκισή του. Αυτή είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη-το τιμωρό χέρι της Τυραννίας, που φυλακίζει αθώους, που θάβει στο μπετό τους πολιτικούς της αντιπάλους, που σήμερα οδηγεί στο θάνατο επαναστάτες απεργούς πείνας, όπως τον σύντροφο Γιάννη Μιχαηλίδη.

Στο αίτημά μου για αναστολή της μεταγωγής η πρώτη αντανακλαστική απάντηση της υπηρεσίας ήταν το ενδεχόμενο της βίαιης προασαγωγής μου για κατάθεση, με αιτιολόγηση την έλλειψη σεβασμού προς την ανακριτική αρχή. Εγώ το μόνο που έχω να δηλώσω είναι πως ακόμα και ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους που βρίσκονται μόνιμα σε τροχιά σύγκρουσης, ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Η υποταγή είναι αρετή μόνο για τους προσκυνημένους. Εμείς ακόμα και από το πιο βαθύ σκοτάδι, θα κρατάμε ψηλά το κεφάλι για μια αχτίδα ήλιου.

Κανένας συμβιβασμός με τα ασυμβίβαστα
Καμία υποχώρηση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
22/6/2022

Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου αναρχικού Θάνου Χατζηαγγέλου με αφορμή το νέο κύκλο εμπρησμών σε δασικές εκτάσεις το τελευταίο διάστημα.

Κλείνουμε ένα χρόνο από το κρατικό έγκλημα που οδήγησε στην καταστροφή χιλιάδων εκτάσεων του φυσικού κόσμου. Καμμένα δάση και ποτάμια που στέρεψαν, δολοφονημένα ζώα από τις φλόγες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όλα μία θυσία στο βωμό της πράσινης επένδυσης. Τα πρώτα σημάδια του φετινού καλοκαιριού προμηνύουν την επανάληψη του ίδιου έργου. Και αν πέρσι η θέληση συναντούσε την άγνοια στην ουσιαστική συνδρομή, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ να χρησιμοποιήσουμε τη συλλογική εμπειρία για να ξεπεράσουμε τυχόν λάθη, αστοχίες, ακόμα και αδυναμίες.

Οι πρώτες εικόνες του πύρινου ολέθρου μας βρήκαν όλους θεατές με το συναίσθημα της οργής να κατακλύζει το συλλογικό σώμα. Και ήταν εκείνη η στιγμή που έπρεπε κανείς να επιλέξει πού πραγματικά ανήκει: στο πλευρό όσων κινδυνεύουν άμεσα ή στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ του με το τηλεκοντρόλ να έχει γίνει προέκταση του χεριού του. Από την πρώτη στιγμή εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες από πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, συλλόγους και φορείς, παρέες, ακόμα όμως και μεμονωμένα άτομα σπεύσαμε να συνδράμουμε στο επιχειρησιακό και κοινωνικό πεδίο, όπου εκατοντάδες εστίες φωτιάς ξεπηδούσαν μαγικά συντονισμένα.

Στην Βαρυπόμπη, στην Εύβοια, στην Ηλεία, στα Βίλια και όπου αλλού χρειάστηκε γίναμε ένα με τους κατοίκους αλλά και ένα σημαντικό μέρος του πυροσβεστικού σώματος και των διεθνών δυνάμεων συνδρομητικής βοήθειας που αδιαφορούσαν για τις κεντρικές εντολές των Υπουργείων και της διοίκησης της ΕΜΑΚ. Εντολές που εμμέσως πλην σαφώς δήλωναν: καμιά συνδρομή-καμιά εμπλοκή, αφήστε τον τόπο να καεί ολοσχερώς. Ένα πρωτοφανές κύμα ενεργητικής αλληλεγγύης κόντρα στο διάχυτο μαρασμό της συλλογικής αντίληψης, την παραίτηση και την εξατομίκευση δήλωσε παρόν στις κατασβέσεις εστιών, στην αναζήτηση, τη διάσωση και την περίθαλψη τραυματισμένων ζώων, στις αποστολές πακέτων στήριξης και την οικοδόμηση δομών αλληλοβοήθειας για τους πληγέντες.

Στους τόπους όπου οι ώρες μοιάζαν αιώνας, γίναμε μάρτυρες ακραίων εικόνων και συναισθημάτων. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τι σημαίνει μαζικός χαμός και μαρτυρικός θάνατος καθώς στο διάβα μας συναντούσαμε εκατοντάδες νεκρά ζώα από εγκαύματα ή ασφυξία. Είδαμε ανθρώπους απεγνωσμένους να χάνουν τα αυτονόητα μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε την ευκολία με την οποία οι κυβερνητικοί κύκλοι αποχαρακτηρίζαν ολόκληρες περιοχές που μέχρι πρότινος ήταν προστατευόμενες, συνεπώς παραγωγικά μη αξιοποιήσιμες. Δεκάδες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και πυροσβεστών φτάναν στα αυτιά μας για την εσκεμμένη ολιγωρία των επιχειρησιακών μηχανισμών του Πυροσβεστικού Σώματος, την ίδια στιγμή που το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έστελνε κατασταλτικές μονάδες για να εκκενώσουν ολόκληρα χωριά-για να μην υπάρχουν μάρτυρες. Είδαμε όμως και χαμόγελα γεμάτα αισιοδοξία, που σκεπάζαν τη δυστοπική θλίψη, από τις τοπικές κοινωνίες προς κάθε αλληλέγγυο/α, χαμόγελα από κόσμο που δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του ότι υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται δίπλα του με ανιδιοτέλεια. Άνθρωποι ξένοι προς αυτόν, ντόπιοι και μετανάστες μαζί που δεν μπορούσαν απλά να βλέπουν το θάνατο σαν εικόνα στις ειδήσεις.

Οι προκατακλυσμιαίες εικόνες του σήμερα δείχνουν πως και αυτό το καλοκαίρι ετοιμαζόμαστε να ξαναζήσουμε τον ίδιο εφιάλτη. Και ακριβώς επειδή η σωτηρία της κοινωνικής βάσης βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια οφείλουμε να κάνουμε την πρότερη εμπειρία, όπλο για τις μάχες του σήμερα. Τόσο σαν κίνημα όσο και σαν κοινωνία εν γένει να μάθουμε από τα λάθη μας για να μην τα ξαναζήσουμε.

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ οφείλουμε να προετοιμαστούμε για όσα μαίνονται. Οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες οφείλουν να δίνουν δυναμικό παρόν στις τοπικές κοινωνίες που θα βρεθούν στο στόχαστρο της καπιταλιστικής λαίλαπας για να διασπείρουν τους οργανωτικούς αυτοματισμούς με βάση την αυτοοργάνωση, μακριά και ενάντια σε κάθε θεσμικό και κομματικό καλοθελητή που εργαλειοποιεί προς όφελος της προβολής του την κοινωνική αλληλεγγύη. Η στάση μας πρέπει να είναι ενιαία και αδιαίρετη καλλιεργώντας τη συλλογική συνείδηση που λέει “μένω, προστατεύω και υπερασπίζομαι τον τόπο μου”, στρέφοντας τα βέλη προς τους κυρίαρχους και όχι προς τις ενδοκοινωνικές διαμάχες και τον κανιβαλισμό. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να οργανώσουμε λαϊκές πολιτοφυλακές για την περιπολία και την περιφρούρηση των δασών μας, ομάδες πρόληψης και επιχειρησιακής επέμβασης για να συνδράμουμε άμεσα και ουσιαστικά στις κατασβέσεις, στις διασώσεις ζώων, στη δημιουργία δομών στήριξης, στέγασης και φροντίδας των πληγέντων με βάση τις ανάγκες που θα προκύψουν.

Σε αυτήν τη βαρβαρότητα που χαρακτηρίζεται από το θράσος και την ανήθικη λαιμαργία του κράτους και των αφεντικών, οφείλουμε να πάρουμε θέση για να μετατοπίσουμε το φόβο προς τα ανάκτορα της τυραννίας. Αυτοί που σήμερα με κρατάνε αιχμάλωτο, προφασιζόμενοι πως οι επιθέσεις της Αναρχικής Δράσης θέταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είναι οι άμεσα και απόλυτα υπεύθυνοι για το θάνατο εκατοντάδων συνανθρώπων μας από τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και κάθε φυσική καταστροφή, η υπαιτιότητα της οποίας βρίσκεται στην ανθρωποκεντρική επέμβαση στο φυσικό κόσμο και την επενδυτική δραστηριότητα των καπιταλιστικών μονοπωλιών. Έχουν καλύψει τα εγκλήματά τους με το σάβανο της πράσινης ανάπτυξης, σε διατεταγμένη υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κυνήγι του ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι για το μαζικό χαμό χιλιάδων ζώων, για την καταστροφή δασών, οικοσυστημάτων, βιοτόπων κτλ. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι και πρέπει να πληρώσουν για όλα, για το αίμα που χύνεται αδιάκοπα για να γεμίζει τις τσέπες τους. Έχουν περιουσίες, έχουν επενδύσεις, έχουν ολική εξουσία παντού γύρω μας, όμως εμείς έχουμε το δίκαιο και το δίκαιο πάντα νικάει το φόβο.

Το επόμενο διάστημα πρέπει να μας βρει ενωμένους, οργισμένους και αποφασισμένους να βρεθούμε στο επίκεντρο των περιστάσεων και των κοινωνικών και ταξικών αναγκαιοτήτων. Γιατί απέναντί μας στέκει ένα οργανωμένο σχέδιο που θέτει στο στόχαστρο τις ζωές μας και τη φύση ολόκληρη. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ συνανθρώπους μας σαν τον 38χρονο εθελοντή πυροσβέστη Βασίλη Φιλώρα που κατέληξε με σοβαρά τραύματα στις 5 Αυγούστου του 2021, χάνοντας τη μάχη με τη ζωή στο επιχειρησιακό μέτωπο της Ιπποκράτειου Πολιτείας. Έναν άνθρωπο που έδωσε τη δική του ζωή για να σωθούν εκατοντάδες άλλες. Σε αυτήν την σκοτεινή εποχή, η μόνη φλόγα που αξίζει να ανάψει είναι η φλόγα της εξέγερσης. Για να καθαρίσει αυτός ο τόπος από την αδικία και την εκμετάλλευση.

“Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε, σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής και δεν μπορείς να μας λυγίσεις…”
Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
20/6/2022

Παρασκευή 17/6,18:00 Πλ.Αγίων Αναργύρων (Άνω Πόλη)-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 και μετά από 8 χρόνια, 3 μήνες και 11 μέρες αιχμαλωσίας, είτε μέσα στα κολαστήρια των φυλακών είτε κατά τη φυγοδικία του, ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει επίσημα τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του από τις φυλακές Μαλανδρίνου. Παρόλα αυτά, το κράτος και τα πιόνια του, δείχνουν το εκδικητικό τους μένος απέναντι στον κόσμο του αγώνα και τον ενημερώνουν πως θεωρείται ακόμα επικίνδυνος για την τέλεση «νέων αδικημάτων» κρατώντας τον αιχμάλωτο επ’ αορίστου χρόνου.

Οι λόγοι πίσω από αυτήν τη δικαιολογία βρίσκονται στην πολιτική υπεράσπιση της στοχευμένης ληστείας ενός καπιταλιστικού μεγάρου, την αναρχική ταυτότητα του συντρόφου και την «επιτηδευμένη» καλή διαγωγή που λειτουργεί, όπως λένε, ως προσωπείο. Επιλέγουν να συμπεριφερθούν σε ένα πολιτικό υποκείμενο με όρους μαφίας, με το έτσι θέλω, ενώ στο κοινωνικό σύνολο σουλατσάρουν ανενόχλητοι παιδοβιαστές και γυναικοκτόνοι. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο επιλέγουν τι πάει να πει σωφρονισμός και ποιο υποκείμενο είναι αρκετά σωφρονισμένο για να επιστρέψει στην κοινωνία των αρίστων. Μέσα σε ένα σύστημα που βάζει ταμπέλες σε κάθε μας βήμα, κάθε μας ανάσα και κάθε μας επιλογή και αυτή τη φορά τιμωρούνται οι ιδέες μας.

Δεν θα αναλωθούμε περαιτέρω στην απελπιστική διαχείριση της κοινωνικής παρακμής από τον κρατικό μηχανισμό, ούτε θα κάνουμε βήμα πίσω γιατι δεν αντιμετωπίζεται ο κόσμος του αγώνα με ισάξιους -ή τουλάχιστον αξιοπρεπείς- όρους. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαιτήσουμε από κάποιον που δεν αναγνωρίζει την έννοια της ελευθερίας να καταλάβει τι σημαίνει να αναπνέεις χωρίς ενοχες. Ο σύντροφός μας κρατείται πλέον αιχμάλωτος χωρίς κάποια ημερομηνία σαν σημείο αναφοράς για την αποφυλάκιση του, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής πως πλέον πληροί τις προϋποθέσεις. Κρατείται δέσμιος του κράτους γιατί συνέχισε αμετανόητα να υπερασπίζεται τον πολύμορφο αγώνα για την αναρχία.

Αυτό που μπορούμε να δηλώσουμε με το κεφάλι ψηλά είναι πως καμία καταστολή δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να δείξουμε για ακόμα μία φορά την αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στέλνουμε δύναμη σε αυτές και αυτούς που μάχονται μέσα από τα κολαστήρια της δημοκρατίας και καλούμε τον κόσμο εκτός των τειχών σε μία νέα μάχη για την αξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία. Οι σκέψεις μας βρίσκονται δίπλα σε αυτούς που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και κάθε μορφή εξουσίας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα σημάδια σίγουρα προμηνύουν θύελλα και ήρθε η στιγμή να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ελευθερία.

Ας γίνουμε οι εφιάλτες τους

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22

Δύναμη σε όσα είναι στα κελιά

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής

11 Ιούνη: Έναρξη κυκλικής απεργίας πείνας στο πλευρό του αναρχικού συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη

Κυκλική απεργία πείνας μίας εβδομάδας των αναρχικών αιχμαλώτων Γ. Βούλγαρη και Θ. Χατζηαγγέλου, στο πλευρό του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη

Η δικτατορία του εγκλεισμού είναι ο καθρέφτης της Δημοκρατίας. Είναι η νοσηρή απεικόνιση της τυραννίας που δεν αρκείται στις στρατιωτικές της νίκες. Θέλει να δει αυτούς που υποτάσσει να λυγίζουν, να βουλιάζουν στις στερήσεις και στην παρακμή. Να βλέπει στα πρόσωπα των αιχμαλώτων, να χάνεται το γέλιο και τη θέση του να παίρνει η δυστυχία. Η εξουσία οικοδομεί μαζικούς τάφους ψυχών για να θάψει στο μπετό τις φωνές των αοράτων.

Και όμως κάποιοι κραυγάζουν ακόμα. Κραυγάζουν δυνατά για την αδικία, την ανισότητα, τις αυθαιρεσίες. Κραυγάζουν για την Ελευθερία και οι φωνές τους σπάνε το μπετό, κόβουν τα σύρματα και ταξιδεύουν ελεύθερες σαν τα πουλιά στον ουρανό. Κοιτάν από ψηλά τη μικροπρέπεια αυτού του κόσμου και από το περήφανο ύψος τους πέφτουν σαν κεραυνοί στα κεφάλια των αφεντάδων.

Ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης ανήκει σε αυτές τις φωνές. Ανυπότακτος αγωνιστής τόσο εκτός όσο και εντός των τειχών. Αλύγιστος στην εκδικητικότητα του εγκλεισμού μέχρι και σήμερα. Ταπεινός σαν προσωπικότητα όσο ορκισμένος εχθρός της εκμετάλλευσης ο σύντροφός μας συμπυκνώνει στη διαδρομή του τα νοήματα που σήμερα καλούμαστε να υπερασπιστούμε συλλογικά. Την επαναστατική συνείδηση ενάντια στην υποταγή, την ανιδιοτέλεια ενάντια στο συμφέρον, την όξυνση του αγώνα με κάθε κόστος ενάντια στον αφοπλισμό και τη γενικευμένη παραίτηση.

Κόντρα στη συνολική παρακμή που επικρατεί γύρω μας, υπάρχουν άνθρωποι που με την πίστη και την αφοσίωσή τους στα επαναστατικά ιδανικά έχουν αφήσει το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα στον ανατρεπτικό αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση. Οι ζωές αυτών των ανθρώπων, που έχουμε την τιμή να αποκαλούμε συντρόφους μας, βαραίνουν σαν τα βουνά. Γι’ αυτό και οι αγώνες που δίνουν είναι αγώνες όλων μας. Ο Γιάννης υποθηκεύει το σώμα του για να υπερασπιστεί το συλλογικό ρεύμα όσων επέλεξαν να βαζίσουν, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία μέρα, στα μονοπάτια της αδιαλλαξίας μέσα από τα τείχη.

Ερχόμενοι στο σήμερα οι προσωπικές ετερόκλητες διαδρομές των δυό μας συναντήθηκαν στη κοινή θέληση να τολμήσουμε να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο. Η αιχμαλωσία μας μπορεί βιαστικά να δείχνει πως κάπου νικηθήκαμε, όμως υποσχεθήκαμε να μην αφήσουμε τη φυλακή να μας στερήσει τους μικρούς καθημερινούς αγώνες και τα όνειρα. Είναι σήμερα η δική μας σειρά να πιάσουμε το νήμα της έμπρακτης αλληλεγγύης υπερασπιζόμενοι την κοινότητα των πολιτικών κρατουμένων. Από σήμερα 11 Ιούνη προχωράμε σε κυκλική απεργία πείνας μίας εβδομάδας στέλνοντας ένα ελάχιστο μήνυμα αλληλεγγύης και συνοδοιπορίας με τον σύντροφό μας Γιάννη Μιχαηλίδη. Επιλέξαμε ως σημείο αναφοράς την 11η Ιούνη, τη μέρα που έπειτα από την καταδίκη του Jeff Luers σε 22 έτη φυλάκισης το 2001, αποτελεί το σημείο αναφοράς για την έκφραση της αλληλεγγύης σε κατηγορούμενους για υποθέσεις “οικοτρομοκρατίας” και αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές.

Υπερασπίζοντας στην πράξη την κοινότητα των αμετανόητων κρατουμένων στέλνουμε τη μαχητική μας αλληλεγγύη σε όσους δεν λυγίζουν μπροστά στη φθορά του εγκλεισμού: στους συντρόφους Claudio Lavazza και George Ibrahim Abdallah που δεν υποτάσσονται στο μακροχρόνιο εγκλεισμό του γαλλικού κράτους, στο σύντροφο Marcelo Villarroel Sepulveda που για 27 χρόνια αντιμετωπίζει ένα διαρκές μεταβαλλόμενο περιβάλλον εγκλεισμού, υπαγορευμένο από τους δικτατορικούς νόμους του Πινοσέτ, στους εκατοντάδες επαναστάτες συντρόφους που βρίσκονται αιχμάλωτοι στα κελιά του Τούρκικου φασισμού. Σε κάθε αλύγιστη καρδιά που ανήκει στους δρόμους της αντίστασης.

Νίκη στον αγώνα του συντρόφου μας Γιάννη Μιχαηλίδη
Βαθιά ανάσα μέχρι το θάνατο του κρατισμού και κάθε εξουσίας
Ζήτω η Αναρχία

 

Γεωργία Βούλγαρη
Θάνος Χατζηαγγέλου
αναρχικοί αιχμάλωτοι στις Φυλακές Κορυδαλλού

 

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη

Το κείμενο βρίσκεται σε μορφή pdf εδώ

Καλούμε σε μικροφωνική- συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη την Πέμπτη 09/06 στις 14.00 στο κάτω Πολυτεχνείο (πύλη Στουρνάρη) και την Δευτέρα 13/06 στις 12.00 στην κεντρική πλατεία Πολυτεχνειούπολης

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΝΟΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΛΩΝ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΛΟΥΒΙΟΥ

Πανό και graffiti αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη

Στις 23/05 αναρτήσαμε πανό και έγινε graffiti αλληλεγγύης στον αναρχικό σύντροφο και απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη στην κεντρική πλατεία της πολυτεχνειούπολης και στην πύλη Ζωγράφου.

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΛΟΥΒΙΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Πολιτικό κείμενο της Γεωργίας Βούλγαρη, κρατούμενης στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Βρισκόμαστε σε καθημερινό πόλεμο, πόλεμο με το υπάρχον, με κάθε μορφή εξουσίας που μας τρώει τις ζωές και σε αυτόν τον πόλεμο κατάλαβα που ανήκω. Σε έναν κόσμο όπου η πατριαρχία μας βιάζει και μας σκοτώνει, που ο καπιταλισμός μας συνθλίβει, εξαθλιώνοντας αυτό που αποκαλούμε ζωή, σε αυτόν τον κόσμο που η ίδια η ανθρωπότητα εξουσιάζει τη φύση και τα ζώα διαιωνίζοντας την ανθρωποκεντρική αντίληψη και τον σπισιμό. Έτσι διάλεξα πλευρά. Γιατί το εξουσιαστικό σύμπλεγμα δεν θα καταστραφεί μόνο του, καμία κοινωνική αλλαγή δεν θα επέλθει εάν η δράση μας δεν ξεπεράσει τις ρεφορμιστικές λογικές, έχοντας θέληση πίστη και προσήλωση στις ιδέες μας, κάνοντας την θεωρία πράξη.

Δηλώνω υπερήφανα αναρχική, υπερήφανη που σε αυτήν τη σάπια κοινωνία, την κοινωνία της υποταγής και του θεάματος δεν έσκυψα το κεφάλι μπροστά στην εκμετάλλευση και την εξουσία και επέλεξα να βρίσκομαι δίπλα σε συντρόφια που υποστηρίζοντας τον πολύμορφο αγώνα έγραψαν και αυτά την δική τους σελίδα στην επαναστατική ιστορική μνήμη. Ζώντας την νέα ως τώρα ζωή μου δίπλα τους, μέσα σε καταλήψεις, μέσα απ’τους κοινούς αγώνες για ελευθερία, έμαθα τι είναι αλληλεγγύη και συντροφικότητα, τι σημαίνει να δίνεις τα πάντα για αυτό που πιστεύεις ακόμα και εάν πρόκειται να χάσεις την ελευθερία σου. Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη που μου αναλογεί για την συνέργεια μου στην εμπρηστική ενέργεια που πραγματοποιήθηκε στις 8/2 στο ίδρυμα εθνικού και θρησκευτικού προβληματισμού. Μια αποσπασματική ενέργεια, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε από κάποια οργάνωση και συγκεκριμένα την οργάνωση Αναρχική Δράση για την οποία και κατηγορούμαι ως μέλος της, αλλά είχε ως κίνητρο τις επιθυμίες και την οργή δύο ανθρώπων ενάντια στο θρησκευτικό σκοταδισμό, την πατριαρχία και την κρατική εξουσία.

Εκεί που κοινωνική αποδοχή συναντά τον καλοστημένο συντηρητισμό στο πρόσωπο ενός ιερέα, ενός ανθρώπου που στη σημερινή εποχή ακόμα φέρει εξουσία πάνω μας, πάνω στο σώμα ενός ανήλικου κοριτσιού που δεν δίστασε να παραβιάσει με τον πιο αισχρό τρόπο, ξέροντας πως λόγω τόσο της αντρικής του υπεροχής αλλά και του προκαλύμματος του ως άγιο πρόσωπο, δεν θα έχει συνέπειες. Όπως και τόσοι άλλοι σαν αυτόν, ρασοφορεμένοι ή μη, γνωρίζοντας πως έχουν ένα ολόκληρο εξουσιαστικό σύστημα να τους προστατεύει και την συνενοχή του κράτους και της κοινωνίας, συνεχίζουν να αναπαράγουν την έμφυλη βία, την πατριαρχία και τον σεξισμό, με αποτέλεσμα καθημερινά να μετράμε και άλλες θηλυκότητες στην λίστα των θυμάτων. Η ενέργεια επιλέχθηκε να γίνει σε κτίριο ιδιοκτησίας της εκκλησίας για την κατάδειξη του γεγονότος και ως μήνυμα σε κάθε παππά που νομίζει ότι οι πράξεις του δεν θα έχουν και το αντίστοιχο τίμημα.

Βρίσκομαι πλέον κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, με κατηγορίες βάσει τον 187Α για τρομοκρατία και ένταξη στη οργάνωση Αναρχική Δράση, για την οποία την πολιτική ευθύνη έχει αναλάβει ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου. Υπερήφανος επαναστάτης και αναρχικός δεν λύγισε στη σκέψη του εγκλεισμού στα κελιά της δημοκρατίας και δεν έκανε πίσω ούτε στιγμή.

Έτσι ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα κατηγορητήριο, γνωστό πλέον για όσους διώκονται για την πολιτική τους δράση και ταυτότητα, το οποίο θέλει 3 ανθρώπους για να στηθεί και αυτό φάνηκε και με την σύλληψη και προφυλάκιση του συντρόφου Πάνου Καλαϊτζή, ο οποίος διώκεται ξεκάθαρα για την φιλική-συνεργατική σχέση του με τον Θάνο. Γνωρίζουμε πολύ καλά τις σκοπεύσεις και τις τακτικές της αντιτρομοκρατικής, την προσπάθεια της για την πολιτική και ψυχολογική μας εξόντωση. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Στεκόμαστε και οι 3 δυνατοί και ενωμένοι απέναντί τους.

Όσο αναφορά την διαβίωση μου μέσα στην φυλακή: πλέον έχει γίνει συνήθεια τους η επιβολή τους στο πρόσωπο μου, με την στοχοποίηση της αλληλογραφίας μου αφού δεν γίνεται δεκτή λόγω του πολιτικού της περιεχομένου σε κάποιες περιπτώσεις. Νομίζουν πως θα μας τσακίσουν το ηθικό, αλλά μόνο το αντίθετο καταφέρνουν.

Δύναμη σε όλα τα έγκλειστα συντρόφια, ανθρώπινα και μη, που κρατούνται αιχμάλωτα στα κολαστήρια αυτού του κόσμου.

Για την ολική απελευθέρωση και την αναρχία.

Γεωργία Βούλγαρη,

γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 και μετά από 8 χρόνια, 3 μήνες και 11 μέρες αιχμαλωσίας, είτε μέσα στα κολαστήρια των φυλακών είτε κατά τη φυγοδικία του, ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει επίσημα τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του από τις φυλακές Μαλανδρίνου. Παρόλα αυτά, το κράτος και τα πιόνια του, δείχνουν το εκδικητικό τους μένος απέναντι στον κόσμο του αγώνα και τον ενημερώνουν πως θεωρείται ακόμα επικίνδυνος για την τέλεση «νέων αδικημάτων» κρατώντας τον αιχμάλωτο επ’ αορίστου χρόνου.

Οι λόγοι πίσω από αυτήν τη δικαιολογία βρίσκονται στην πολιτική υπεράσπιση της στοχευμένης ληστείας ενός καπιταλιστικού μεγάρου, την αναρχική ταυτότητα του συντρόφου και την «επιτηδευμένη» καλή διαγωγή που λειτουργεί, όπως λένε, ως προσωπείο. Επιλέγουν να συμπεριφερθούν σε ένα πολιτικό υποκείμενο με όρους μαφίας, με το έτσι θέλω, ενώ στο κοινωνικό σύνολο σουλατσάρουν ανενόχλητοι παιδοβιαστές και γυναικοκτόνοι. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο επιλέγουν τι πάει να πει σωφρονισμός και ποιο υποκείμενο είναι αρκετά σωφρονισμένο για να επιστρέψει στην κοινωνία των αρίστων. Μέσα σε ένα σύστημα που βάζει ταμπέλες σε κάθε μας βήμα, κάθε μας ανάσα και κάθε μας επιλογή και αυτή τη φορά τιμωρούνται οι ιδέες μας.

Δεν θα αναλωθούμε περαιτέρω στην απελπιστική διαχείριση της κοινωνικής παρακμής από τον κρατικό μηχανισμό, ούτε θα κάνουμε βήμα πίσω γιατι δεν αντιμετωπίζεται ο κόσμος του αγώνα με ισάξιους -ή τουλάχιστον αξιοπρεπείς- όρους. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαιτήσουμε από κάποιον που δεν αναγνωρίζει την έννοια της ελευθερίας να καταλάβει τι σημαίνει να αναπνέεις χωρίς ενοχες. Ο σύντροφός μας κρατείται πλέον αιχμάλωτος χωρίς κάποια ημερομηνία σαν σημείο αναφοράς για την αποφυλάκιση του, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής πως πλέον πληροί τις προϋποθέσεις. Κρατείται δέσμιος του κράτους γιατί συνέχισε αμετανόητα να υπερασπίζεται τον πολύμορφο αγώνα για την αναρχία.

Αυτό που μπορούμε να δηλώσουμε με το κεφάλι ψηλά είναι πως καμία καταστολή δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να δείξουμε για ακόμα μία φορά την αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στέλνουμε δύναμη σε αυτές και αυτούς που μάχονται μέσα από τα κολαστήρια της δημοκρατίας και καλούμε τον κόσμο εκτός των τειχών σε μία νέα μάχη για την αξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία. Οι σκέψεις μας βρίσκονται δίπλα σε αυτούς που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και κάθε μορφή εξουσίας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα σημάδια σίγουρα προμηνύουν θύελλα και ήρθε η στιγμή να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ελευθερία.

Ας γίνουμε οι εφιάλτες τους
Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22
Δύναμη σε όσα είναι στα κελιά
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Θάνος Χατζηαγγέλου: Μη ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε – Πολέμα!

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Αναρχικής Δράσης Θάνου Χατζηαγγέλου προς τον αμετανόητο αναρχικό Claudio Lavazza, με αφορμή την προσφυγή για άρση της 25ετούς φυλάκισής του που εξετάζεται στις 17 Μάη.

Αιχμάλωτος πλέον στο πιο δυστοπικό μέγαρο της τυραννίας και ένα σύνολο λέξεων σε ένα κομμάτι χαρτιού θα στέκει ανώφελο να περιγράψει με τρόπο παραστατικό το ιδεώδες της επαναστατικής αδιαλλαξίας. Πως να χωρέσει κάποιος σε μία στιγμή, μια ζωή ανυπότακτη, δοσμένη ολοκληρωτικά στον ανυποχώρητο αγώνα, χωρίς να παραλείψει κάθε σημαντική λεπτομέρεια.

Μέχρι και σήμερα λίγοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν ολόψυχα να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ ζωής και επιβίωσης. Αυτοί που, ενάντια στο λυσσαλέο δόγμα της τυραννίας για το “τέλος της ιστορίας”, εναπόθεσαν το είναι τους στις ολόφωτες εχθροπραξίες της επαναστατικής βάσης. Στρατεύτηκαν αυστηρά και ανυποχώρητα στο ρηξιακό μέτωπο της ανατροπής, μάτωσαν ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες χάνονταν στη μάχη, φυλακίστηκαν όμως μπροστά στον κίνδυνο της μετάνοιας και της νομιμοφροσύνης, επέλεξαν τη σιδηροδέσμια περηφάνια.

Ο σύντροφος Claudio Lavazza ανήκει στο ίδιο κράμα φυσιογνωμιών αγώνα που τους διαιρούσε μια πολύ σημαντική “ιδιαιτερότητα”: η αδικία και η εκμετάλλευση, ο κοινωνικός μαρασμός και η τυραννία δεν ήταν απλά διαπιστώσεις αλλά ζητήματα που τους αφορούσαν ατομικά και συλλογικά. Δεν προσάρμοσαν την ιδεολογία και την πολιτική στις ζωές τους, αφιέρωσαν στις ζωτικές και μαχητικές αντιστάσεις την απολυτότητα της ύπαρξής τους. Στρατευμένος στις ένοπλες γραμμές της Ιταλικής Αυτονομίας, διάλεξε από πολύ νωρίς το δρόμο της παράνομης ελευθερίας απέναντι στην καταστολή και τον πολιτικό εκφυλισμό από τις δηλώσεις μετάνοιας.

Ποτέ του δεν συμβιβάστηκε με την παραίτηση υπηρετώντας στην πράξη την ιστορικότητα των ριζοσπαστικών αντιστάσεων. Διαλέγοντας την πρώτη γραμμή στις ένοπλες συγκρούσεις, στις απαλλοτριώσεις, στο οπλισμένο κίνημα αλληλεγγύης και απελευθέρωσης των φυλακισμένων αγωνιστών βρέθηκε και ο ίδιος αιχμάλωτος, έπειτα από ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης της τράπεζας Santander στη Cordoba στις 18 Δεκέμβρη του 1996. Για πάνω από 25 χρόνια ο σύντροφος Claudio αποτελεί υπόδειγμα ασίγαστης μάχης της ανυποταξίας με την παράδοση και την υποταγή.

Το πιο βαρύ όπλο στα χέρια των καταπιεσμένων είναι η εξεγερτική μνήμη, η μνήμη της φωτιάς. Οι αμετάκλητες διαδρομές που χάραξαν επαναστάτες απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αγωνιζόμενοι για την ανατροπή και την αντεξουσία, αποτελούν τις σφαίρες στη γεμιστήρα της μαχόμενης προλεταριακής βάσης. Ο σύντροφος Claudio στάθηκε με πίστη και προσήλωση παρών στις προκλήσεις και τα ιστορικά καθήκοντα του επαναστατικού πολέμου. Σεμνός και ταπεινός, ορκισμένος εχθρός της κυρίαρχης τάξης και “απερίφραστα αμετανόητος” την ίδια στιγμή που οι οπαδοί της νομιμότητας κήρυξαν μονομερή ανακωχή οδηγώντας το αναρχικό κίνημα προς τον πολιτικό-στρατιωτικό αφοπλισμό και την παράδοση.

Σύντροφε Claudio,

αναρωτιόσουν κάποτε αν θα μπορούσαμε να είμαστε σαν όλους τους άλλους. Συμβιβασμένοι στην απάθεια και την παραίτηση, να υπηρετούμε κάθε μέρα σαν σκλάβοι το κάτεργο κάποιου αφεντικού μέχρι να αρπάξουμε κι εμείς το μαστίγιο. Να βυθιζόμαστε στο τέλμα του καναπέ κοιτώντας στην οθόνη την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση να αλλάζει σκηνές και χρώματα. Και κάθε Σάββατο βράδυ να βγαίνουμε, τιμής ένεκεν, για να διασκεδάσουμε την πλήξη και την παρακμή μας. Όχι Claudio. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τίποτα λιγότερο από το μεταβατικό στάδιο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την προλεταριακή αντεξουσία. Μέχρι ο συρμάτινος ουρανός να καθαρίσει από τους ατσάλινους λεκέδες, θα υπηρετούμε με την ίδια αφοσίωση την αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για χίλιες ζωές, σαν να είναι η πρώτη μέρα.

Όσο και να βασιλεύει η δικτατορία του εγκλεισμού, θα υπάρχουν πάντα, περήφανες φωνές που θα κραυγάζουν πως μόνο η σύγκρουση ανοίγει περάσματα.

Θάνος Χατζηαγγέλου αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
15/5/22

Δευτέρα 16/5, 18:00 Καμάρα-Μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους Β.Σταθόπουλο και Δ. Χατζηβασιλειάδη

Στις 18 Μαϊου οι σύντροφοι Δ. Χατζηβασιλειάδης και Β. Σταθόπουλος δικάζονται σε δεύτερο βαθμό για την απαλλοτρίωση ενός πρακτορείου ΟΠΑΠ και για την Οργάνωση “Επαναστατική Αυτοάμυνα”. Είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα σε 16 και 19 χρόνια αντίστοιχα.

Τον Οκτώβρη του 2019 κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε ΟΠΑΠ στο Χαλάνδρι, αυτοτραυματίζεται στο πόδι ο σύντροφος Δ. Χατζηβασιλειάδης. Ζητάει την έμπρακτη βοήθεια από τον σύντροφο Β. Σταθόπουλο, ο οποίος του την παρείχε άμεσα, αποδεικνύοντας ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των αγωνιζομένων είναι δεδομένη και δεν τρομοκρατείται. Για αυτή του λοιπόν την πράξη Β. Σταθόπουλος συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται στις φυλακές Λάρισας ενώ ο Δ. Χατζηβασιλειάδης επέλεξε το δρόμο της παρανομίας. Ο Β. Σταθόπουλος δικάστηκε πρωτόδικα σε 19 χρόνια κάθειρξης απλά και μόνο για την έμπρακτη αλληλεγγύη του παρέχοντας βοήθεια σε έναν τραυματισμένο σύντροφο, κάτι που ανέλαβε και υπερασπίστηκε από την αρχή ενώ αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με την οργάνωση όπως και με την απαλλοτρίωση του καταστήματος ΟΠΑΠ. Ο Δ. Χατζηβασιλειάδης καταδικάστηκε σε 16 χρόνια ερήμην, ο οποίος με επιστολή του κατά τη διάρκεια της φυγοδικίας του ανέλαβε την ευθύνη για τη φύλαξη του όπλου-σφραγίδα της Οργάνωσης Επαναστατική Αυτοάμυνα, η οποία έχει παύσει τη δράση της από το 2017, υπερασπίστηκε δηλαδή τη διαφύλαξη της επαναστατικής κληρονομιάς.

Έπειτα από δύο χρόνια φυγοδικίας ο Δ. Χατζηβασιλειάδης συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 2021 στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από απαλλοτρίωση μιας τράπεζας και βρίσκεται και αυτός αιχμάλωτος στις φυλακές Δομοκού.

Για τη δεξιά αποτελεί ανοιχτό στοίχημα το μεγάλο ξεκαθάρισμα με την ένοπλη επαναστατική πάλη, έτσι ώστε να διατηρήσει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας μέσα από τους πολέμους που γεννά, στηρίζει και συμμετέχει. Σε αυτήν την κατεύθυνση και όχι μόνο, κινούνται όλες οι στρατηγικές πρόληψης και καταστολής που έχει εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα: οι τροποποιήσεις του Νέου Ποινικού Κώδικα με βάση τον οποίο πλέον, τρομοκρατική στην ουσία, βαφτίζεται κάθε πράξη που εναντιώνεται στην κρατική και καπιταλιστική σταθερότητα, οι νέες διατάξεις που εντείνουν την φυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων (όπως η παράταση της φυλάκισης του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα και του αναρχικού Γ. Μιχαηλίδη) και τη στέρηση των ευεργετικών διατάξεων, οι εξοντωτικές ποινές που ακούνε οι αντίπαλοι του κράτους και του κεφαλαίου.

Οι σύντροφοι Β. Σταθόπουλος και Δ. Χατζηβασιλειάδης βρίσκονται αιχμάλωτοι του κράτους για τις επιλογές αγώνα που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Για όλες αυτές τις επιλογές που αποτελούν το σύνολο των εργαλείων αντιπαράθεσης και αγώνα με το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι και σε αυτό το κατασταλτικό χτύπημα, θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί περήφανα δίπλα στους συντρόφους μας. Γιατί το χτύπημα σε έναν/μία από εμάς, είναι αιτία αναζωπύρωσης του συλλογικού αγώνα για την οργάνωση της αντεπίθεσης.

Τρομοκράτες και ληστές είναι τα κράτη και οι καπιταλιστές
Να στήσουμε αναχώματα αλληλεγγύης ενάντια στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις
Λευτεριά στους αναρχικούς Β. Σταθόπουλο και Δ. Χατζηβασιλειάδη

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Δευτέρα 16/5, 18:00 Καμάρα

Πέμπτη 12/5,18:00 κατάληψη Παραρτήματος Πάτρα-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Πέμπτη 12/5, στις 18:00, στην κατάληψη Παραρτήματος

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

–Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα λειτουργούν αυτοοργανωμένο καφενείο και βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων. Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση των 2 συντρόφων και της συντρόφισσας που διώκονται για την οργάνωση Αναρχική Δράση και βρίσκονται στη φυλακή από τον Φεβρουάριο του 2022.

Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο

Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας

Αναρχικές – οί

Πρωτομαγιά 2022-Τρίτη 3/5, 18:00 Πλάτανος Βιολογικού-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

-Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση.

Θάνος Χατζηαγγέλου: Στο κυνήγι μαγισσών, η περηφάνια κρύβεται στη δοκό της πυράς (+ENG)

Πολιτική τοποθέτηση για τις σκοπιμότητες της Αντιτρομοκρατικής πίσω από την προφυλάκιση των συντρόφων Γεωργίας Βούλγαρη και Πάνου Καλαϊτζή

Από την πρώτη μέρα της σύλληψής μου έχω επιλέξει συνειδητά να κρατήσω μία συνεπή στάση άρνησης στη συνεργασία με τις διωκτικές και ανακριτικές αρχές. Όσες φορές μίλησα το έκανα για να αναλάβω συγκεκριμένες πολιτικές και ιστορικές ευθύνες. Ευθύνες απέναντι στην ατομική και συλλογική μου διαδρομή μέσα στα πεπραγμένα της επαναστατικής βίας όπως και απέναντι σε δύο συντρόφους, στην πλάτη των οποίων η αντιτρομοκρατική επιχειρεί από την πρώτη στιγμή να προσωποποίησει τα χαμένα κομμάτια του παζλ της υποτιθέμενης εξάρθρωσης της Α.Δ.

Σε αυτήν την υπόθεση, πάνω από τις αντικειμενικές αλήθειες και τα ψέματα, η μεγαλύτερη επικινδυνότητα κρύβεται πίσω από τις πολιτικές στοχεύσεις της αντιτρομοκρατικής. Ποια είναι λοιπόν, τα τρανταχτά αποδεικτικά στοιχεία της, γνωστής για τα μεθοδευμένα ψέματα, υπηρεσίας; Ένα αστείο ανώνυμο τηλεφώνημα που κατονομάζει εμένα προσωπικά ως υπεύθυνο για ένα σύνολο επιθέσεων στην πόλη της Θεσ/νίκης (ένα τηλεφώνημα που υποθέτω ο αριθμός θα αγνοείται στη δίκη από τους χάκερ της υπηρεσίας), ένα σύνολο παρακολουθήσεων αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης από την προσωπική μου καθημερινότητα, η σύλληψή μου μαζί με τη συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη στο σπίτι του Π. Καλαϊτζή, όπου στην κατοχή μου βρίσκεται ένα σύνολο κατασχεθέντων που βαφτίζονται οπλοστάσιο και δύο ξεκάθαρες πολιτικές τοποθετήσεις : η κοινή ανάληψη ευθύνης μίας και μόνο επίθεσης στο ΙΕΘΠ από εμένα και τη συντρόφισσά μου και η προσωπική μου ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Α.Δ.

Απέναντι λοιπόν, στα ανακριτικά ψεύδη μιας διαδικασίας που προφυλάκισε τρεις ανθρώπους κατά παραγγελία, θα θέσω τα δικά μου ερωτήματα: πως βαφτίζονται ως μέλη της Α.Δ. οι σύντροφοι Βούλγαρη και Καλαϊτζής χωρίς το παραμικρό στοιχείο αναφοράς τους στη δράση της οργάνωσης; Πως συμπεριλαμβάνεται μια αποσπασματική ενέργεια επαναστατικής βίας στη στρατηγική μιας οργάνωσης που έχει ως απαράβατη αρχή να αναλαμβάνει τις ευθύνες ακόμα και στα λάθη; Πως ένα σύνολο κατασχεθέντων ονοματίζεται ως οπλοστάσιο της Α.Δ.; Τρέφοντας αμέριστη εκτίμηση και σεβασμό στην πολιτική συγκρότηση της συντρόφισσάς μου, πως προκύπτει η συμμετοχή ενός νεαρού ανθρώπου 22 χρονών σε ένα σχήμα που δραστηριοποιείται 6 χρόνια, όταν δηλαδή αντικειμενικά βρισκόταν σε άλλη πόλη πηγαίνοντας ακόμη σχολείο; Πως ταυτοποιείται ο σύντροφος Καλαϊτζής ως μέλος της Α.Δ. σε μια δικογραφία που δεν αναφέρει πουθενά το όνομά του πουθενά σε ενέργεια, παρακολούθηση, κοινή συνεύρεση, κλπ; Οι απαντήσεις σε έναν κύκλο ρητορικών ερωτημάτων, βρίσκουν καταφύγιο στις στρατηγικές επιδιώξεις της Αντιτρομοκρατικής, που εργαλειοποιεί τις ζωές ανθρώπων για το ρεβανσισμό και τα παιχνίδια εξουσίας.

Δεκαετίες τώρα η Αντιτρομοκρατική επιχειρεί να σκιαγραφήσει ένα απαράβατο μοντέλο “τρομοκράτη” στα πρόσωπα των μελών επαναστατικών οργανώσεων. Βάσει αυτού του μοντέλου, ο ¨τρομοκράτης” είναι ένα αντικοινωνικό υποκείμενο, αποκομμένο από τις κοινωνικές διεργασίες, χωρίς καμιά επαφή με κινηματικές διαδικασίες, όπου όλη του η καθημερινότητα (σχέσεις, πράξεις, κινήσεις) σχετίζεται με την Οργάνωση. Για σχεδόν δύο δεκαετίες έχω επιλέξει τη δημόσια στρτάτευση πίσω από τα προτάγματα του αναρχισμού. Έχω στηρίξει και συμμετάσχει σε αμέτρητα κοινωνικά πεδία που κυοφορούσαν εστίες αγώνα. Σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, σε λαϊκές συνελεύσεις και κινηματικές διαδικασίες, σε εκδηλώσεις, πορείες, συγκρούσεις, σαμποτάζ και επιθέσεις. Έχω υπάρξει τόσο κοινωνικός όσο και παράνομος. Συνεπώς με βάση το modus operandi της Αντιτρομοκρατικής πρέπει είτε να υποθέσουμε πως η Α.Δ. είναι ίσως ο μεγαλύτερος σχηματισμός με χιλιάδες μέλη σε όλη τη χώρα, με παράνομους χώρους κάτω από το προκάλυμμα της αυτοδιαχείρισης και διαδικασίες που ξεπερνούν τη δυναμική ακόμα και ιστορικών εξεγερτικών γεγονότων, είτε πως όλη η υπόθεση είναι μία τρύπα στο νερό. Κι όμως υπάρχει το παρασκήνιο.

Η Αντιτρομοκρατική επιχειρεί να διαχύσει το φόβο και τον τρόμο στα αγωνιζόμενα κοινωνικά υποσύνολα έτσι ώστε να απομονώσουν κοινωνικά και διαπροσωπικά όσους στηρίζουν τις ενέργειες επαναστατικής βίας, πόσο μάλλον τα μέλη οργανώσεων. Όποιος στηρίζει και συνοδοιπορεί με αυτούς, όποιος διατηρεί συντροφικές, φιλικές ακόμα και συνεργατικές σχέσεις θα μπορεί αύριο μεθαύριο να βρεθεί κατηγορούμενος ή προφυλακισμένος με το μισό ποινικό κώδικα. Δεν χρειάζονται στοιχεία, αρκεί το μικρόβιο του φόβου έτσι ώστε το κίνημα να απομονώσει τα ριζοσπαστικά κομμάτια με πρόσχημα την ασφάλεια (προσωπική ή συλλογική). Στα ίδια πλαίσια έτσι κι αλλιώς κινούνται και οι τελευταίες αντιτρομοκρατικές διατάξεις που ποινικοποιούν ακόμα και την πολιτική-ηθική-οικονομική στήριξη των φυλακισμένων για ενέργειες επαναστατικής βίας.

Κι όμως απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια πολιτικής και κοινωνικής απομόνωσης των ανατρεπτικών προθέσεων του αναρχικού κινήματος, την καλύτερη απάντηση τη δίνουμε από την πρώτη μέρα της σύλληψής μας, περνώντας από τα πιο δυστοπικά μονοπάτια. Απέναντι στην κατασταλτική δίψα για δηλώσεις μετάνοιας, αποκηρύξεις, πισώπλατα μαχαιρώματα και αδειάσματα σχέσεων και συναισθημάτων, παραμένουμε αξιοπρεπείς, αλύγιστοι μπροστά στο βάθεμα της καταστολής, αλληλέγγυα ενωμένοι ο ένας δίπλα στους άλλους, ακόμα και αν υπερασπιζόμαστε διαφορετικές διαδρομές. Αν το κόστος της αυταξίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δείχνει το δρόμο προς τη φυλακή, τότε με περηφάνια το σηκώνουμε κάθε μέρα που περνάει. Γιατί ακόμα και στην εποχή του εξατομικευμένου φιλοτομαρισμού, θα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και τον διπλανό τους. Καμία διαπραγμάτευση για την αλληλεγγύη.

Άμεση απελευθέρωση των συντρόφων Γ.Βούλγαρη και Π.Καλαϊτζή

Ή με την καταστολή ή με την επαναστάση

Μέση λύση δεν υπάρχει

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Α.Δ.
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
17/4/22

 

Thanos Chatziaggelou: During a witch hunt, pride is hidden in the fire beam.

Since the first day of my arrest, I have consciously chosen to keep a consistent position and refused to cooperate with the prosecution and interrogation authorities. Every time I spoke, I did it to claim certain historical and political responsibilities. Responsibilities towards my individual and collective path in the acts of revolutionary violence, as well as towards two of my comrades, on whose names from the very first moment the anti-terrorist unit tries to personify the lost pieces of the puzzle of the so-called deracination of Anarchist Action.

In this case, beyond what is objectively true and what is a lie, the greatest danger lies behind the political goals of the anti-terrorist unit. So, what are the shocking pieces of evidence of the service, infamous for its methodical lies: A ridiculous anonymous phone call that names me personally as the one responsible for a set of arson attacks in the region of Thessaloniki (a phone call whose number I assume is going to be missed in the trial by the hackers of the service), surveillance of ambiguous quality and origin taken from my personal daily life, my arrest together with my companion Georgia Voulgari in the house of Panos Kalaitzis, where I had in my possession a set of confiscated items that are named as “arsenal” and two clear political statements: the common responsibility claim of one and only arson attack at the FNRC from me and my companion and my personal responsibility claim of being a member of the Anarchist Action.

So, I will ask my own questions in the face of the investigative lies of a process that put 3 people in pre-trial detention because it just wished to; how are the comrades Voulgari and Kalaitzis named as members of the Anarchist Action without the slightest reference of them in the action of the organization? How is a fragmented action of revolutionary violence included in the strategy of an organization that has as its inviolable principle to claim responsibility even for its mistakes? How is a set of confiscated items named as the arsenal of Anarchist Action? While having unreserved appreciation and respect for the political composition of my companion, how did they prove the participation of 22-year-old young person in an organization that has been active for 6 years, which means that she was objectively in another city and still going to school? How is the comrade Panos Kalaitzis identified as a member of the Anarchist Action in a case file in which his name is never mentioned in any action, surveillance, common meeting etc? The answers to these circles of rhetorical questions can be found in the strategic goals of the anti-terrorist unit, which uses human lives for revanchism and power games.

For decades now, the anti-terrorist unit has been trying to portray an inviolable “terrorist” pattern using the faces of people participating in revolutionary organizations. According to this model, the “terrorist” is an anti-social subject, isolated from social processes, without any contact with any structures of the movement, where all of his daily life (relationships, actions, movements) is related to his Organization. For almost two decades I have chosen to publicly stand with anarchism. I have supported and participated in countless social fields that were about to be reference points of the struggle. In squats and self-organized spaces, in popular assemblies and processes of the movement, in events, demonstrations, conflicts, sabotages and attacks. I have acted in both the social and the underground sphere. Therefore, based on the modus operandi of the anti-terrorist unit we must either assume that the Anarchist Action (A.D.) is maybe the largest formation with thousands of members across the country or illegal spaces under the guise of self-organization and the processes whose dynamics overcomes even that of historical insurgent events, or that the whole case is a dead-end one. And yet, there is background story.

The anti-terrorist unit is trying to spread fear and terror in the social groups who choose to struggle in order to socially and personally isolate the ones who support the acts of revolutionary violence, let alone members of organizations. Whoever supports and walks besides them, whoever maintains comradeship, friendship even cooperative relations with them will be able to find himself accused or imprisoned carrying half the penal code with him. They don’t need any evidence; the germ of fear is enough for the movement to isolate the radical parts under the pretext of safety (personal or collective). The latest anti-terrorist provisions, which criminalize eve, the political-moral-financial support of prisoners for acts of revolutionary violence, are moving in the same context anyway.

 

And yet, in the face of this attempt of political and social isolation of the revolutionary intentions of the anarchist movement, we answer them in the best way since the first day of our arrest while going through the most dystopian paths. Against the repressive thirst for repentance, denial, backstabbing and betrayal of relationships and feelings we stand with decency, stability in front of the depth of repression, with solidarity we stand in unity, the one next to each other, even if we defend different paths. If the cost of self-respect for human dignity shows the way to prison, then we proudly defend it every day. Because even during the era of personalized narcissism there will be people that think of the one standing next to them. We do not negotiate about solidarity.

Direct liberation of the companixns G. Voulgari and Panos Kalaitzis
Either standing with repression or with the revolution
There is no middle ground

Thanos Chatziaggelou, imprisoned member of A.D.
D’ wing, Korydallos Prison
17/4/2022

Χαιρετισμός του μέλους της οργάνωσης ΑΔ Θ.Χατζηαγγέλου στο διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/4(+ENG)

Χαιρετισμός του μέλους της οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ.Χατζηαγγέλου στο διεθνές συνέδριο:τρομονόμος, πολιτικές δίκες, δίκαιη δίκη και πολιτικοί κρατούμενοι, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/4

https://www.kinimatorama.net/event/135826

Θα σταθώ σήμερα στη βαρυσήμαντη έννοια της Δικαιοσύνης. Όσο το δίκαιο αυτού του κόσμου βρίσκεται δέσμια αιχμάλωτο στα χέρια των αστών της ντόπιας και υπερεθνικής ελίτ, η μαχόμενη προλεταριακή βάση είναι ιστορικά καταδικασμένη σε μια αέναη σφαγή για τα φασιστικά συμφέροντα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Είμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με το χαμό μας, όσο το δίκιο βρίσκεται πίσω από τους πολέμους που γεννούν οι διακρατικοί ανταγωνισμοί, πίσω από τη χρηματοπιστωτική δικτατορία των τραπεζικών μονοπωλίων, πίσω από τις βουτηγμένες στο αίμα σημαίες τρομοκρατικών συνασπισμών, όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.

Απέναντι στο αιματοβαμμένο δίκιο των αστών, η επαναστατική σχολή του ένοπολυ λαϊκού κινήματος στην Τουρκία, έρχεται να διδάξει πως η Δικαιοσύνη δεν ζητείται, αποκαθίσταται. Μέσα στην πιο ζοφερή συνθήκη, εκεί όπου ο φασισμός και ο ιμπεριαλισμός για δεκαετίες αλλάζουν απλά χέρια, οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές του κινήματος αντίστασης δεν ξεχνούν τους ανοιχτούς λογαριασμούς με την τυραννία.

Το δίκιο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού στην Τουρκία, καταδιώκει αγωνιστές, συλλαμβάνει, βασανίζει και κακοποιεί σεξουαλικά απεργούς πείνας, απαγάγει, φυλακίζει, εκτελεί. Μπροστά του υψώνεται στο διάβα του επαναστατικού χρόνου, η προλεταριακή Νέμεσις. Λαϊκή δικαιοσύνη στην Τουρκία είναι η εκτέλεση του συνταγματάρχη Cihangir Erdeniz από τους αντάρτες της MLSPB, η εκτέλεση του πρωθυπουργού Nihat Erim και του επικεφαλή του τμήματος μυστικών υπηρεσιών Hiram Abas από τα κομμάντο της DEV SOL. Λαϊκή δικαιοσύνη είναι η εκτέλεση του συνταγματάρχη της χωροφυλακής πληροφοριών και αντιτρομοκρατίας Fehmi Altinbilek από τους παρτιζάνους των PHG. Λαϊκή δικαιοσύνη είναι η ομηρία, η ανάκριση και η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στον εισαγγελέα Mehmet Selim Kiraz, μέσα στο δικαστικό μέγαρο, από τους επαναστάτες του DHKC, για τη συγκάλυψη και προστασία των δολοφόνων του 15χρονου Berkin Elvan. Με πυξίδα την επαναστατική αναγκαιότητα για δικαιοπραξία, οι Τούρκοι επαναστάτες και επαναστάτριες υψώνουν περήφανα το τσεκούρι του πολέμου, με τους μάρτυρες του αγώνα να νικούν το φόβο και το θάνατο. Αντικρίζοντας τον ίδιο θάνατο κατάματα, ο επαναστάτης Yusuf Aslan βροντοφώναξε στο ικρίωμα: “Θα πεθάνω μόνο μια φορά, έντιμα, για την ανεξαρτησία του Λαού μου. Όμως εσεις θα πεθαίνετε κάθε μέρα, λόγω της ατιμίας σας”.

Στην αντίπερα όχθη της κοινής μας θάλασσας, κάτω από τις εθνικιστικές κορώνες και την αντιτουρκική προπαγάνδα των εκάστοτε κυβερνήσεων, το ελληνικό κράτος εργαλοιοποιεί τις ζωές και την ελευθερία των αγωνιστών και των αγωνιστριών του Λαϊκού Μετώπου, ως διαπραγματευτικό χαρτί και διαπιστευτήριο φιλίας και συνεργασίας με το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν. Δεν είναι λίγες οι φορές, όπου παραμονές συναντήσεων με Τούρκους διπλωμάτες ή εκπροσώπους του φασισμού, την επικαιρότητα κατακλύουν ειδήσεις με “αιφνιδιαστικές” συλλήψεις Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών, κατηγορουμένων για υποθέσεις επαναστατικής πάλης κάτω από το προκάλυμμα της Τρομοκρατίας. Η επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής σε οίκημα στα Σεπόλια και στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, που οδήγησε στη σύλληψη και τη βαριά καταδίκη σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης 11 αγωνιστές και αγωνίστριες, είναι ένα ακόμα διπλωματικό δώρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον φασίστα Ερντογάν για να ενισχύσει τη μπάνκα των διακρατικών διαπραγματεύσεων για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών δύο λαών που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες του κοινού τους εχθρού.

Υπερσπιζόμενος περήφανα ένα διαφορετικό ρεύμα επναστατικής βίας και σύγκρουσης, αυτό του αναρχικού ανταρτοπόλεμου, μνημονεύω τα λόγια των Toupamaros: Οι λέξεις μας χωρίζουν, η δράση μας ενώνει. Η ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων μέσα από την οικοδόμηση ενός διεθνιστικού μετώπου επαναστατικής πάλης αποτελεί ιστορικό μονόδρομο για την ενίσχυση των προλεταριακών αντιστάσεων στα μητροπολιτικά κέντρα.

Θα κλείσω με τα λόγια της οργάνωσης, που συνόδευαν την εμπρηστική επίθεση στο διπλωματικό όχημα Τούρκου μεγαλοστελέχους της τράπεζας Bstbd, ως αντίποινα στις δολοφονίες των απεργών πείνας Helin Bolek και Mustafa Kocak από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν.

“Κάθε δάκρυ θα γίνει καταιγίδα και θα πνίξει τους εχθρούς της ελευθερίας. Κάθε λυγμός θα γίνει όρκος εκδίκησης. Πλάι στους μάρτυρες του κοινού μας εχθρού γίνατε και εσείς βλαστάρι, που έριξε μπόι στην καρδιά του κόσμου. Αύριο κι όλας θα ζητηθεί ο λογαριασμός πριν την αυγή. Πιστέψτε το και ξυπνήστε. Ξυπνήστε σύντροφοι”.

Τιμή στους μάρτυρες του λαϊκού επαναστατικού πολέμου.

Αμέριστη αλληλεγγύη στους 11 αγωνιστές και αγωνίστριες του Λαϊκού Μετώπου που βρίσκονται στις ελληνικές φυλακές.

Πίστη, στοχοπροσήλωση και αφοσίωση στον αγώνα. Έχουμε δίκιο. Θα νικήσουμε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι συνεχίζουμε…

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού

Today I will focus on the deep meaning of Justice. As long as the rightfulness of this world is captive of the international and local elite, the struggling proletariat basis is historically doomed to a perpetual slaughter in the name of fascist interests of capitalism and imperialism. We are continuously facing our doom as long as justice is hidden behind the wars caused by translational antagonisms, financial dictatorship of banking monopolies or behind the blood-soaked flags of terrorist coalitions such as NATO and EU.

Against the blood-stained law of the bourgeoisie, the revolutionary school of the armed popular movement in Turkey, comes to teach that Justice is not asked, it is restored. In the gloomiest period, where fascism and imperialism have been simply changing hands for decades, the fighters of the resistance movement do not forget the continuous war with tyranny.

The “justice” of fascism and imperialism in Turkey, persecutes militants, arrests, tortures, and sexually abuses hunger strikers, kidnaps, imprisons, executes. In front of it, rises the proletarian Nemesis in the course of the revolutionary time. People’s justice in Turkey is the execution of Colonel Cihangir Erdeniz by MLSPB guerrillas, the execution of Prime Minister Nihat Erim and the head of the secret service Hiram Abas by DEV SOL commandos. People’s justice is the execution of the anti-terrorism unit’s colonel Fehmi Altinbilek by PHG guerrillas. People’s justice is the hostage-taking, interrogation and death sentence imposed on prosecutor Mehmet Selim Kiraz, inside the courthouse, by DHKC rebels, for covering up and protecting the killers of 15-year-old Berkin Elvan. Having the revolutionary necessity for legal action as a guide, the Turkish revolutionaries proudly raise the ax of war, with the fighters defeating fear and death. Facing death in the eye, the revolutionary Yusuf Aslan shouted at the scaffold: “I will die only once, honestly, for the independence of my people. But you will die every day because of your dishonesty”.

On the other side under nationalist and anti-turkish propaganda of every government, the Greek state uses the life and freedom of the revolutionary fighters of the Popular Front as a bargaining chip and a credential of friendship and cooperation with the fascist regime of Erdogan. It is common for news of “sudden” arrests of Turkish and Kurdish militants accused of fighting under the guise of terrorism taking place before big meetings of Turkish diplomats or representatives of fascists. The operation of the anti-terrorist unit in a house at Sepolia and at the offices of the Popular Front at Exarcheia, which led to the arrest and severe sentence of tens of years of imprisonment of 11 fighters, is another diplomatic gift of the Mitsotakis government to the fascist Erdogan transnational bargaining chip in the interests of the exploiters of two peoples who have nothing more to separate than their chains of their common enemy.

I proudly defend another a different perspective of revolutionary violence ad conflict, that of anarchist guerilla warfare I refer to some Tupamaros words: Words separate us, actions unite us. The unity of revolutionary powers inside the construction of an international front of revolutionary struggle is a historical one-way road for the empowerment of proletariat resistance in the metropolitan centers.

I am going to conclude with some words of the organization, which accompanied the arson attack on the diplomatic vehicle of a Turkish official of the Bstbd bank, in retaliation for the murders of hunger strikers Helin Bolek and Mustafa Kocak by the fascist regime of Erdogan.

“Every tear will become a storm and will drown the enemies of freedom. Every sob will become an oath of revenge. Along with the martyrs of our common enemy, you also became a sprout, which made the heart of the world grow. Tomorrow, even, the payback is going to be asked for before sunrise. Wake up, comrades.”

Honor to the martyrs of the popular revolutionary war.

Unconditional solidarity to the 11 fighters of the Popular front that are being held in the greek prisons.

Faith, determination, focus; for the struggle. We are right. We shall win.

Comrades we keep going.

Thanos Chatziaggelou

D’ wing of Korydallos prison

Πέμπτη 14/4,19:00: Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

“Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους” (Θ.Χατζηαγγέλου-Γ.Βούλγαρη).

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε το μένος της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον κόσμο που συνεχίζει να αγωνίζεται. Κάτι τέτοιο δεν είναι πρωτόγνωρο, δεν περιμένουμε από καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία να λειτουργήσει διαφορετικά. Το θεωρούμε δεδομένο πώς κάθε λογής εξουσιαστές είναι αδύνατο να αντιληφθούν τον κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Η πολιτική στρατηγική της παρούσας κυβέρνησης όμως έχει ακολουθήσει μία επιθετική γραμμή προς τον πολύμορφο αγώνα, από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Εκκενώσεις καταλήψεων, ξύλο στις πορείες, προπαγάνδα με σκοπό την τρομοκρατία του κόσμου του αγώνα ενώ, παράλληλα, μετανάστριες και φυλακισμένες παραμένουν απομονωμένες από όλο αυτο που λέμε ζωή. Πρωτοφανής ήταν και η διαχείρηση της εκκένωσης της κατάληψης «Στέκι στο Βιολογικό», με ακραίες κατασταλτικές κινήσεις και την εκκένωση του δεύτερου στεκιού στο Χημικό, μόλις 2 μέρες μετά το άνοιγμα του. Οι συλλήψεις που ακολούθησαν και οι μπάτσοι στην πόλη είναι ένα απλό δείγμα της ουσίας αυτής της πολιτικής κυβέρνησης.
Ο κόσμος του αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα βασισμένα μόνο στην πολιτική του ταυτότητα. Η διαχείρηση της απεργίας πείνας του επαναστάτη αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα, με την συνεχόμενη κορύφωση από το κίνημα αλληλεγγύης και η εκδικητική στάση της κυβέρνησης απέναντί του, οι βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με εκείνη την περίοδο και τα δημόσια σχόλια της κυβέρνησης σχετικά με την συγκυρία αντικατοπτρίζουν μονάχα ένα κομμάτι της σάπιας τους λογικής. Αγωνιστές και αγωνίστριες διώκονται με κούφια στοιχεία όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Κ. Καλαρέμα και την υπόθεση των 16 φοιτητών με βάση ορφανά DNA- ένα καινούριο παιχνίδι της κυβέρνησης ικανό να βοηθήσει στην στοχοποίηση και τον εγκλεισμό του ριζοσπαστικού κινήματος. Η παραβίαση της καθημερινότητας με τις παρακολουθήσεις συντροφισσών/ων της ΤΑ και όχι μόνο, με αποκορύφωμα την επίθεση στον σύντροφο μας Χ. Ματζουρίδη που δέχτηκε μία από τις μεγαλύτερες και μεθοδευμένες επιθέσεις, χτυπώντας την ψυχική και σωματική του υγεία, κλονίζοντας την πολιτική και όχι μόνο αξιοπρέπεια του.
Και ερχόμαστε στο τώρα. Στις συλλήψεις των 3 συντρόφων μας στις 8/2 έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος και μέλος της συλλογικότητάς μας, Θ. Χατζηαγγέλου και η συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη συλλαμβάνονται έπειτα από εισβολή σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στο “Ίδρυμα του Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού”, ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν αποποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα τους. Το ίδιο απόγευμα συλλαμβάνεται ο σύντροφος Π. Καλαϊτζής, με μόνη σύνδεση του με την υπόθεση να είναι η σχέση του με το σπίτι και οι συντροφικές, φιλικές και συναδελφικές σχέσεις με τον έναν εκ των 2 συλληφθέντων, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Στις 12/2 περάσαν από την διαδικασία ανακριτή και εισαγγελέα και κρίθηκαν προφυλακιστέοι με τις κατηγορίες της συμμετοχής τους στην Οργάνωση “Αναρχική Δράση”(187Α), τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού και των ευρημάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Πάνος Καλαϊτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες. Κάποιες μέρες μετά, έπειτα από τη λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο, μετήχθησαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη στη Θεσ/νίκη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο σύντροφος Θ.Χατζηαγγέλου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση, ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του συντρόφου και μέλους του Ε.Α. Λάμπρου Φούντα.
Για μία ακόμη φορά η κρατική εκδικητικότητα είναι φανερή. Η αντιτρομοκρατική για να “στήσει” ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, ψάχνει μανιωδώς ένα τρίτο άτομο χωρίς κανένα βέβαια στοιχείο αλλά για να παρουσιάσει μία ακόμη επιτυχία. Η δίωξη και η προφυλάκιση του σύντροφου Π. Καλαϊτζή είναι ακόμη μία σκευωρία του κράτους ποινικοποιώντας ακόμη μία φορά τις προσωπικές σχέσεις. “Προσπαθώ να σηκώσω το ανάστημά μου απέναντι σε αυτήν την αυθαιρεσία που νομίζει ότι η ζωή μου είναι ένα πιόνι σε μια αόρατη σκακιέρα. Απέναντι σε αυτούς που παίρνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τις χρησιμοποιούν όπως θέλουν και όπως τους ταιριάζει για να συνθέσουν το παζλ που σχεδιάζουν” (Π. Καλαϊτζής).
Το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της «νόμιμης» βίας, επεμβαίνει στις κοινωνικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξης. Υποδουλώνει συνειδήσεις, επιδιώκει να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση απέναντι σε όποιες “μεταρρυθμίσεις”, χειραγωγόντας έτσι την κοινωνία ώστε να λειτουργεί για χάρη αυτού. Προωθούνται έτσι νόμοι που βασίζονται πάνω σε μία ολόκληρη βιομηχανία επιτήρησης, ελέγχου, πειθαρχίας και εγκλεισμού που όχι μόνο χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά εκμεταλλεύονται και λεηλατούν όλο το φυσικό κόσμο. Η εξουσία μπορεί να αλλάζει όνομα, χρώμα, στρατηγική και ρητορεία όμως ποτέ δεν αλλάζει ρόλο. Επιδεικνύουν ακόμα μία επιτυχία για την πάταξη της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά στην πραγματικότητα ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης; Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι μία τρανή απόδειξη της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους, όπως επίσης, η μηδενική κρατική ευθύνη στην μεγάλη πυρκαγιά στην Εύβοια το καλοκαίρι του ’21 αλλά και σε άλλες περιοχές με ολοκληρωτικές καταστροφικές συνέπειες, η πλήρης αδιαφορία στην αντιμετώπιση των συνεπειών από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Απότοκο όλων αυτών είναι οι αυξήσεις που έρχονται σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, στο ρεύμα και στα καύσιμα, οι χαμηλότεροι μισθοί, η αύξηση της ανεργίας, που φυσικά θα τα επωμιστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Πρέπει να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς που αφήνει πίσω του η κρατική αδιαφορία και πολιτική.
Αυτή είναι άλλη μία κυβέρνηση βασισμένη στους κανίβαλους αυτού του κόσμου. Θεωρούμε πως η στάση μας απέναντι τους είναι ξεκάθαρη και η στήριξη μας προς τον πολύμορφο αγώνα αδιαμφισβήτητη. Άλλωστε όπως έχουμε δηλώσει μετά την εκκένωση και συνεχίζουμε να δηλώνουμε δημόσια «Η κατάληψη για 16 χρόνια αποτελεί σάρκα από την σάρκα του πολύμορφου αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση χωρίς να ιεραρχεί και να διαχωρίζει τα μέσα που συμβάλλουν στη διασπορά των ελευθεριακών προταγμάτων και την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Γιατί για μας αυτό είναι απελευθέρωση». Θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε έναν άλλο κόσμο μέχρι όλα να είμαστε ελεύθερα.

Λευτεριά στα συλληφθέντα συντρόφια της 08/02 Γ.Βούλγαρη και Θ.Χατζηαγγέλου
Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Π. Καλαϊτζή που βρίσκεται έγκλειστος χωρίς κανένα στοιχείο, λόγω των προσωπικών του σχέσεων

Πόλεμο στην κρατική τρομοκρατία

Θα μαχόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων γιατί εκεί είναι η θέση μας

Άλλωστε ό,τι αγαπήσαμε σε αυτόν τον κόσμο ήταν πάντα εναντίον του

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Πέμπτη 14/4 στις 19:00, Ναυαρίνου με Γούναρη

 

 

css.php