Ιταλία, Τορίνο: Ξεκίνησε το εφετείο για την υπόθεση ”Scripta Manent” – Ενημερώσεις

Το πρωί της 1ης Ιουλίου 2020, έλαβε χώρα η πρώτη ακρόαση του εφετείου για την υπόθεση “Scripta Manent” στα δικαστήρια της φυλακής Vallette (στο Τορίνο).

Οι έγκλειστες κι οι έγκλειστοι διωκόμενοι (πέραν απ’ τον Gabriel Pombo Da Silva) παρακολούθησαν την ακρόαση μέσω τηλεδιάσκεψης. Στα δικαστήρια και στην πλατεία μπροστά συγκεντρώθηκαν μια χούφτα αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες.

Η υπόθεση του Gabriel αναβλήθηκε προς το παρόν, λόγω ζητημάων επικοινωνίας που προέκυψαν εξαιτίας της μεταγωγής του απ’ τη φυλακή του Μπανταχόθ σ’ εκείνη της Λεόν, και το δικαστήριο ανέβαλε την επαναδιεξαγωγή για μελλοντικό χρόνο, όταν θα έχουν επιλυθεί τα προβλήματα επικοινωνίας.

Το μεγαλύτερο μέρος της ακρόασης αφιερώθηκε στη συζήτηση διάφορων ενστάσεων που τέθηκαν απ’ τους συνηγόρους υπεράσπισης, αναφορικά με το αίτημα της έφεσης που παρουσιάστηκε στον εισαγγελέα Sparagna για τις καταδικαστικές του αποφάσεις στο πρωτοδικείο. Συγκεκριμένα, φαίνεται ύποπτο πως ο εισαγγελέας δε σεβάστηκε τα χρονικά περιθώρια για να παρουσιάσει την απόφασή του σχετικά με την έφεση, όμως μια ενδελεχής επανεξέταση των δικαστών επικύρωσε την έφεση αργά το μεσημέρι… συνεπώς, συνεχίζεται η δίκη των κατηγορουμένων που καταδικάστηκαν σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση.

Οι επόμενες ακροάσεις ορίστηκαν για τις 15 και 22 Ιουλίου, κι έπειτα θα συνεχιστούν τον Σεπτέμβρη (και ίσως να ξεκινήσουν από Οκτώβρη).

Όπως έγραφε και το πανό που ανοίχτηκε σήμερα έξω απ’ τη δικαστική αίθουσα:

“Ενάντια στην εγκληματοποίηση της αλληλεγγύης, πάντα συνένοχοι!”

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Επιχείρηση ”Bialystok” – Ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης

Μόλις ενημερωθήκαμε για την απόφαση της δικαστικής εξέτασης για τους κρατουμένους και τους διωκομένους της Επιχείρησης Bialystok στην Ιταλία: Nico, Flavia και Claudio υπό κράτηση, κι επιπλέον Paska και Daniele υπό «κατ’ οίκον περιορισμό».

Ο Paska είναι πλέον ελεύθερος, καθώς δεν υπάρχουν περιοριστικοί όροι. Έχουν επιβεβαιωθεί οι υπόλοιποι τρεις περιοριστικοί όροι εντός φυλακής. Οι κατηγορίες της οργάνωσης και της υποκίνησης με την επιβαρυντική συνθήκη της τρομοκρατίας παραμένουν.

Όσον αφορά τους κρατουμένους στο εξωτερικό, η ανακριτική διαδικασία δε θα ξεκινήσει πριν την έκδοση στα ιταλικά εδάφη.

Υπενθυμίζουμε τις διευθύνσεις τους για να τους γράψετε:

Nico Aurigemma
Casa Circondariale di Terni
Strada delle Campore, 32
05100 – Terni (Italy)

Claudio Zaccone
CC di Siracusa
Strada Monasteri, 20
Contrada Cavadonna
96014 – Siracusa (Italy)

Flavia Di Giannantonio
C.C di Roma Rebibbia
Via Bartolo Longo, 72
00156 – Roma (Italy)

Francesca Cerrone
C.P. de Almeria-El Acebuche
Ctra. Cuevas-Ubeda, km 2,5
04030 – Almería (Spain)

Roberto Cropo
N° d’écrou : 1010197
Maison d’arrêt de Fresnes
1, allée des Thuyas
94261 – Fresnes Cedex (France)

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Ο αναρχικός σύντροφος Gabriel Pombo Da Silva μεταφέρθηκε στη φυλακή της Mansilla de las Mulas

Η συντρόφισσα Elisa μάς έστειλε πληροφορίες σχετικά με τον αναρχικό σύντροφό μας Gabriel Pombo Da Silva, ο οποίος έχει ήδη μεταχθεί και βρίσκεται στη φυλακή της Mansilla de las Mulas, στη León. Παρόλο που δεν έχει καταφέρει ακόμη να μιλήσει άμεσα με τον Gabriel, γνωρίζει πως είναι μια χαρά και πως η φυλακή στη León είναι φυλακή προσαρμογής, οπότε θα τον κρατήσουν εκεί για λίγο.

Μπορείτε να του γράψετε και να κρατήσετε επαφή μαζί του στην ακόλουθη διεύθυνση:

Gabriel Pombo da Silva
C.P. Mansilla de las Mulas
Place Villahierro
24210 – Mansilla de las Mulas (León)
SPAIN

Δε λησμονούμε τα αιχμάλωτα συντρόφια μας!
Ο αγώνας συνεχίζεται!
Λευτεριά στις αναρχικές κρατούμενες και στους αναρχικούς κρατουμένους!
Λευτεριά στον σύντροφό μας Gabriel Pombo!

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Για την επικείμενη μεταγωγή του αναρχικού συντρόφου Gabriel Pombo Da Silva

26.06.2020: Εν όψει της επικείμενης μεταγωγής του αναρχικού συντρόφου μας, Gabriel Pombo da Silva, σας ενημερώνουμε πως αν του στέλνετε γράμματα στη φυλακή της Μπανταχόθ, πιθανότατα θα επιστρέφονται ή θα χάνονται.

Ο Gabriel έχει ήδη ενημερωθεί για τη μεταγωγή, αλλά δε γνωρίζουμε ακόμη πότε θα φύγει, ούτε πόσες μέρες θα κρατείται (μεταφορά με “kangaroo van” της Ισπανικής Πολιτοφυλακής), οπότε σας ζητούμε να περιμένετε μέχρι να λάβουμε κάποια ανακοίνωση που να επιβεβαιώνει τον νέο του προορισμό.

Αν τα σωφρονιστικά ιδρύματα και οι σωφρονιστικές αρχές δεν αλλάξουν το “σενάριο”, η φυλακή όπου αναμένεται να μεταχθεί είναι στη Mansilla de las Mulas στη León, όμως πιθανότατα η μεταγωγή δε θα είναι άμεση, και θα πρέπει να περάσει πρώτα από άλλες φυλακές.

Στη φυλακή της Μπανταχόθ, δεν έφτασε στον σύντροφό μας σχεδόν ούτε ένα γράμμα, γι’ αυτό λοιπόν, αν θέλετε να του γράφετε, είναι προτιμότερο να του στέλνετε επικυρωμένα γράμματα, για να μπορεί να ενημερώνεται και να λαμβάνει την αλληλογραφία.

Τούτη είναι η διεύθυνση αυτής της φυλακής:

C.P. Mansilla de las Mulas
Paraje Villahierro
Mansilla de las Mulas
24210 – León, SPAIN

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

23-30 Αυγούστου 2020: Κάλεσμα για Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης με τα Έγκλειστα Αναρχικά Συντρόφια

23-30 Αυγούστου 2020: Κάλεσμα για Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης με τα Έγκλειστα Αναρχικά Συντρόφια

Μια νέα δεκαετία αρχινά σε δαύτον τον πλανήτη. Με την άνοδο των δεξιών κινημάτων και τη σταδιακή απομάκρυνση απ’ τη σοσιαλδημοκρατία, ατενίζουμε τα ερχόμενα χρόνια δριμύτατου αγώνα ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Πάραυτα, ήδη τώρα πολλοί αναρχικοί κι αναρχικές βρίσκονται στις φυλακές λόγω του αγώνα τους. Λησμονημένοι απ’ τους φιλελεύθερους και τις ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, λόγω των “βίαιων” δράσεών τους.

Αρκετά συχνά οι αναρχικοί κι οι αναρχικές δέχονται αλληλεγγύη από μερίδες της κοινωνίας εκ της οποίας προέρχονται. Στην τελική, ποιος μπορεί να σε στηρίξει καλύτερα, αν όχι οι δικοί σου άνθρωποι που βρίσκονται παγιδευμένοι στη δυστυχία της ίδιας εκμεταλλευτικής συνθήκης; Όμως, πιστεύουμε βαθύτατα πως η ευθύνη για όσες και όσους αντιμετωπίζουν την καταστολή στα διάφορα μέρη του κόσμου δε θά ‘πρεπε να βαραίνει μοναχά τις τοπικές κοινότητες, αλλά και το διεθνές αναρχικό κίνημα. Μέσω των συλλογικών μας δράσεων, μπορούμε όχι μόνο να προσφέρουμε τους πόρους που απαιτούνται κάπου αλλού, μα και να διατηρήσουμε επίσης κραταιή τη φλόγα που καίει στα στήθη των αιχμαλώτων μας, μέσω της επαναστατικής αγάπης και της άμεσης δράσης!

Τούτο είν’ ένα κάλεσμα να δράσετε σε αλληλεγγύη με τις έγκλειστες αναρχικές και τους έγκλειστους αναρχικούς ανά τον κόσμο. Αρχινώντας απ’ την 23η Αυγούστου του 2020 –τη μέρα της εκτέλεσης του Sacco και του Vanzetti– μπορείτε να κάνετε το οτιδήποτε, με μοναδικό περιορισμό τη δική σας φαντασία. Και θά ‘πρεπε να επιστρατεύσετε λίγη από δάυτη, ώστε να κάνετε τους ανθρώπους να νιώσουν την ενέργειά σας και να εκφράσετε τη συλλογική μας δύναμη στα μετερίζια του επαναστατικού αγώνα!

Πηγή: https://solidarity.international/

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Ενημέρωση για τον αιχμάλωτο αναρχικό σύντροφο Gabriel Pombo Da Silva

15/06/2020: Την προηγούμενη Πέμπτη, στις 11 Ιούνη, το Περιφερειακό Δικαστήριο, το δικαστήριο στη βάση της δικαστικής πυραμίδας στην Ισπανία, έκανε επίδειξη της ανακριτικής του ισχύος απορρίπτοντας το αίτημα για ακύρωση του OEDE (Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης), το οποίο έστειλε τον σύντροφό μας πίσω στα μπουντρούμια του Κράτους έπειτα από τριάμισι χρόνια λευτεριάς.

Έπειτα από ενάμιση χρόνο στην παρανομία, ο Gabriel συνελήφθη την περασμένη 25η Ιανουαρίου στην Πορτογαλική επικράτεια, ως αποτέλεσμα του προαναφερθέντος Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης, το οποίο εκδόθηκε απ’ το 2ο Δικαστήριο της Χιρόνα (συγκεκριμένα απ’ την εισαγγελέα Mercedes Alcázar Navarro), με σκοπό να εκτίσει άλλα 16 έτη κάθειρξης ως υπολοιπόμενη ποινή (ως απάντηση στη διαμαρτυρία πως η εισαγγελέας παρανόμησε, καθώς είχε αποκρύψει την απόφαση για άμεση αποφυλάκιση του Gabriel τον Ιούνιο του 2016, γεγονός που καθυστέρησε την απελευθέρωσή του, και το οποίο υποκινήθηκε από καθαρά εκδικητικά κίνητρα της εισαγγελέως!).

Έπειτα από τρεισήμισι μήνες προφυλάκισης (κατά τους οποίους έγινε σαφές πως η Πορτογαλία υπέκυψε στις πιέσεις του 2ου Δικαστηρίου της Χιρόνα, και πως οι Ευρωπαϊκοί νόμοι, οι οποίοι θα επέτρεπαν την απελευθέρωση του συντρόφου μας, δεν εφαρμόστηκαν), στις 12 Μάη, εκδόθηκε στις Ισπανικές αρχές, και βρίσκεται προς το παρόν στη φυλακή της Μπανταχόθ (στην Εξτρεμαδούρα).

Το αίτημα για ακύρωση του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης είχε νομική ισχύ, λόγω του ότι η απόφαση (για να εκτίσει την υπολοιπόμενη ποινή του) ήταν παράνομη, καθότι ελήφθη παραβιάζοντας πλήρως την “αρχή της ειδικότητας”: μια απ’ τις θεμελιώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, η οποία επικυρώνει την απαγόρευση επιβολής μιας ποινής που έχει προηγηθεί αυτής με βάση την οποία πραγματοποιείται η έκδοση (χάρη σε αυτήν την αρχή αποφυλακίστηκε ο Gabriel το 2016, δίχως να χρειάζεται να εκτίσει καμία υπολοιπόμενη ποινή). Πολιτικά αξιοσημείωτο είναι το ότι το Περιφερειακό Δικαστήριο, το οποίο συμφώνησε πριν λίγες μέρες με την εισαγγελέα Navarro, είναι το ίδιο που πριν τέσσερα χρόνια συμφώνησε με τον συνήγορο του συντρόφου μας, επικυρώνοντας την αποφυλάκισή του (!!??!!).

Εν τω μεταξύ, έχει επιβληθεί στον σύντροφο το καθεστώς FIES (Κράτηση υπό Ειδική Επιτήρηση), και συγκεκριμένα το FIES 5, δημιουργημένο για κρατουμένους με “ειδικά χαρακτηριστικά” (τα οποία έχουν να κάνουν, για να φέρουμε ορισμένα παραδείγματα, με διεθνές έγκλημα, βία με έμφυλο, ρατσιστικό ή ξενοφοβικό χαρακτήρα, σοβαρότατα εγκλήματα τα οποία έχουν εγείρει μεγάλο κοινωνικό αναβρασμό, Ισλαμική τρομοκρατία, ριζοσπαστικό φανατισμό που σχετίζεται με τρομοκρατική ιδεολογία…!?!!). Στα πλαίσια του καθεστώτος FIES, βρίσκεται στον 2ο βαθμό (πρωτύτερα είχε πρόσβαση σε παροχές της φυλακής, έπαιρνε άδειες και μπορούσε ακόμη και να δουλεύει), και υπάρχει παρέμβαση σε όλες τους τις επικοινωνίες (τα γράμματα ανοίγονται και διαβάζονται, τα επισκεπτήρια έχουν οπτικοακουστική καταγραφή).

Απ’ όταν βρέθηκε στη φυλακή της Μπανταχόθ, πέραν από 5 μικρές καρτ-ποστάλ που του παραδόθηκαν λίγες μέρες μετά την άφιξή του, ο σύντροφος δεν έχει παραλάβει κανενός είδους αλληλογραφία, παρά τα πολλά και διάφορα γράμματα και βιβλία που το έχουν αποσταλεί… Τίποτα το καινούργιο υπό τον ήλιο της απομόνωσης και της καταστολής! Όλο δαύτο αντανακλά μιαν αντίφαση που αποσκοπεί να τον προβοκάρει… το μήνυμα είναι: “δεν είσαι πλέον ο νούμερο ένα δημόσιος κίνδυνος, μα είσαι ακόμη σχετικά επικίνδυνος, ειδικά σε ιδεολογικό επίπεδο… αν κάτσεις φρόνιμα θα σου δοθούν ορισμένες ευκαιρίες”.

Καθώς έχει υπάρξει “επικηρυγμένος” και το προαναφερθέν δικαστήριο έχει εκδόσει την απόφασή του, γνωρίζουμε πως σύντομα θα στερέψουν για τον Gabriel οι νομικές δυνατότητες να ματαγευτεί τη λευτεριά · σε λίγο καιρό θα μεταφερθεί σε άλλη φυλακή. Ο δικηγόρος θα προβεί σε όλες τις απαραίτητες κινήσεις ώσπου να κερδηθεί τούτη η μακρά μάχη.

Ο Gabriel είναι ακμαίος και δυνατός όπως πάντα… στέλνει μια μεγάλη αγκαλιά σε όλα τα αντιστοίχως σκεπτόμενα και υποστηρικτικά άτομα.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας… ας τη χρησιμοποιήσουμε… με τρόπο σοβαρό και έξυπνο!

Λευτεριά στον Gabriel!

Σύντροφε, δεν είσαι μόνος σου!

Λευτεριά σε όλες και όλους!

Ζήτω η Αναρχία!

Για να γράψετε στον Gabriel:

Gabriel Pombo Da Silva
Centro Penitenciario Badajoz
Carretera de Olivenza, Km 7.3
06011 Badajoz
Spain

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Ρώμη: Κατασταλτική επιχείρηση “Bialystock”

Αναμένοντας περαιτέρω πληροφορίες, ενημερωθήκαμε απ’ τα καθεστωτικά μέσα πως το πρωί της 12/06/2020, η εισαγγελική αρχή της Ρώμης πραγματοποίησε 7 συλλήψεις, με αποτέλεσμα 5 άτομα να φυλακιστούν, στα πλαίσια κατασταλτικής επιχείρησης εν ονόματι “Bialystock”.

___________________________

Συλλήψεις στη Ρώμη

Τα συντρόφια Daniele, Nico, Francesca, Falla, Flavia, Claudio και Robi συνελήφθησαν, πιθανώς με τον (τρομονόμο) 270bis και τον νόμο περί υποκίνησης.

Στα πλαίσια της επονομαζόμενης “Επιχείρησης Bialystock”, σύμφωνα με τις εφημερίδες, επτά συντρόφια συνελήφθησαν με τις κατηγορίες της οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία και την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης, της τέλεσης τρομοκρατικής πράξης με θανατηφόρους μηχανισμούς κι εκρηκτικά, της κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλών, της υποκίνησης σε διάπραξη εγκλημάτων ενάντια σε πρόσωπα του Κράτους, καθώς επίσης και του εμπρησμού και της φθοράς με σκοπό την τρομοκρατία και την ανατροπή της κυρίαρχης δημοκρατικής τάξης.

Οι έρευνες ξεκίνησαν έπειτα απ’ την εκρηκτική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα του San Giovanni, στη Ρώμη, στις 7 Δεκεμβρίου του 2017.

___________________________

Σχετικά με την επιχείρηση “Bialystock”

Νά ‘μαστε πάλι.

Για πολλοστή φορά, πραγματοποιήθηκε αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση τα ξημερώματα της 12/06/2020 στις περιοχές που κυριεύονται απ’ το Ιταλικό, το Γαλλικό και το Ισπανικό Κράτος. Με στυλάκι μεγαλοπρεπές, φορώντας μπαλακλάβες και με τα όπλα να ρίχνουν φως, οι μπάτσοι ερεύνησαν διάφορα σπίτια, κατάσχεσαν τα συνήθη αντικείμενα και συνέλαβαν 7 άτομα, 5 εκ των οποίων βρίσκονται φυλακισμένα, και 2 υπό κατ’ οίκον περιορισμό.

Τίποτα καινούργιο υπό τον έναστρο ουρανό.

Οι κατηγορίες του κράτους εναντίον τους ποικίλουν, κι ανάμεσά τους βρίσκεται η κλασική περί ανατρεπτικής οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία, όπως επίσης και ο εμπρησμός, η υποκίνηση σε διάπραξη εγκλήματος, κλπ., κλπ.

Τώρα, καθώς δεν είναι τόσο δα σημαντικό να μπλεκόμαστε με τις δικαστικές τους επικρίσεις, είναι αναγκαίο να επαληθεύσουμε πως η άμεση δράση, η αλληλοβοήθεια, η άρνηση κάθε ιεραρχίας κι εξουσίας, και η πρακτική της αλληλεγγύης αποτελούν εκφράσεις της αναρχικής μας τάσης.

Διόλου δε μας αφορά να μπούμε στη λογική ενόχου/αθώου, οι ατομικότητες που βάλλονται είναι συντρόφια μας κι έχουν την εγγύτητά μας, την αλληλεγγύη μας και τη συνενοχή μας.

Σκουπίδια της ROS (Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων),
περί ορέξεως…

Κάποιοι καταληψίες της Bencivenga Occupato

Προς το παρόν, οι διευθύνσεις που μας έχουν γνωστοποιηθεί απ’ τα συντρόφια είναι οι εξής:

Nico Aurigemma
C.C Rieti
Viale Maestri Del Lavoro, 2
02100 Vazia (RI)

Flavia Di Giannantonio
C.C Femminile Rebibbia
Via Bartolo Longo 92.
Roma 00156

Claudio Zaccone
C.C Siracusa Via Monasteri, 20C.
Contrada Cavadonna
Siracusa 96100

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Συγκεντρωτική ενημέρωση από τις δράσεις εν όψει του Διεθνούς 3μέρου αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους

Ανταποκρινόμενοι στην πρωτοβουλία των συντροφισσών και συντρόφων για την οργάνωση ενός Διεθνούς 3μέρου αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους, δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι από την πόλη της Θεσσαλονίκης συμμετείχαν και συνδιοργάνωσαν πλήθος δράσεων ενάντια στο καθεστώς του εγκλεισμού και την στέρησης της ελευθερίας.

Την Παρασκεύη 29 Μάη στα αυτοοργανωμένα ραδιόφωνα 1431am και Radio Revolt πραγματοποιήθηκε εκπομπή με τη συμμετοχή του αιχμάλωτου συντρόφου Γιάννη Δημητράκη.

Το Σάββατο 30 Μάη δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι συμμετείχαν στην μηχανοκίνητη πορεία που κατευθύνθηκε προς τις φυλακές Διαβατών όπου κρατείται ο αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Şadi Naci Özpolat. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αιχμάλωτο σύντροφο ο οποίος κατήγγειλε το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει ο ίδιος αλλά και οι υπόλοιποι σύντροφοί του. Στην επιστροφή η μηχανοκίνητη πορεία κατευθύνθηκε προς τα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Θ. όπου κρατούνταν προσωρινά οι 2 συλληφθέντες της 27ης Μάη. Το απόγευμα του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση σχετικά με την Καταστολή, τον Εγκλεισμό και τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στην κατάληψη Terra Incognita. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης τοποθετήθηκαν σύντροφοι από την Ιταλία σε σχέση με τις συνθήκες ομηρίας του Ιταλικού κράτους, Τούρκοι αγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου αλλά και εκπρόσωπος του νομικού γραφείου του Λαού σε σχέση με τις εν εξελίξει απεργίες πείνας των Τούρκων αγωνιστών αλλά και ο αιχμάλωτος Ιρανός σύντροφος και μέλος τουYPG Hoshmand Alipour για το καθεστώς ομηρίας και την θανατική του καταδίκη. Οι δράσεις αποτέλεσαν ταυτόχρονα και κομμάτι των κινήσεων εν όψει της εβδομάδας αλληλεγγύης στους Τούρκους απεργούς πείνας μέχρι θανάτου. 

Εισήγηση της κατάληψης Terra Incognita στην εκδήλωση

Την Κυριακή 31 Μάη πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο καμπ του Βαγιοχωριου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Κατα τη διάρκεια της παρέμβασης ενημερωθήκαμε από τους/τις μεταναστ(ρι)ες για τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν και αφορούν τόσο την ελλειπή υγειονομική τους κάλυψη (χαρακτηριστικό είναι ότι λόγω του ότι δε διαθέτουν ΑΜΚΑ, ο εμβολιασμός ενός παιδιού από τους γονείς του απαιτεί να διαθέτει ο γονέας 135€) όσο και τα εμπόδια της διαδικασίες απόκτησης ασύλου (τα περιοριστικά μέτρα λόγω Covid-19 ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα με αποτέλεσμα να αναμένουν πολλοί ακόμα και μετά από μήνες ραντεβού για συνέντευξη στην επιτροπή ασύλου). Η παρέμβαση αυτή αποτέλεσε ακόμα μια απόπειρα περαιτέρω σύνδεσης μας με τους/τις  μετανάστ(ρι)ες σε μια απόπειρα να σπάσουμε την αορατότητα και την απομονωσή τους.

Αυτές οι μέρες αλλά και κάθε αντίστοιχη πρωτοβουλία είναι μια ευκαιρία να ενώνουμε τις φωνές μας με φυλακισμένους αγωνιστές σε κάθε γωνιά της Γης, μηδενίζοντας τις αποστάσεις και τα τείχη αιχμαλωσίας. Στέλνουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη σε κάθε εξεγερμένο κρατούμενο, σε κάθε αιχμάλωτο πολέμου. Κάθε αιχμαλωσία και κάθε απώλεια στο πεδίο του αγώνα είναι για μας αιτία και αφορμή να συνεχίσουμε τον επαναστατικό πόλεμο. Για το γκρέμισμα της κάθε φυλακής. Για μια ελεύθερη κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης.

Διεθνές 3μερο αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους-Χαιρετισμός του αιχμάλωτου Ιρανού συντρόφου-μέλους του YPG Hoshmand Alipour

 

Συνέντευξη του αιχμάλωτου Ιρανού συντρόφου-μέλους του YPG Hoshmand Alipour, με αφορμή την εκδήλωση της συλλογικότητας για το 3μερο Διεθνούς αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους

Διεθνές 3μερο αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους-Χαιρετισμός Τούρκων αγωνιστών του Λαϊκού Μετώπου

Χαιρετισμός του αγωνιστή του Λαϊκού Μετώπου Şadi Naci Özpolat (συνελήφθει μαζί με ακόμα 10 αγωνιστές-ριες του Λαϊκού Μετώπου κατά τη διάρκεια τρομοκρατικής επιχείρησης στα Σεπόλια στις 19 Μάρτη) κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης έξω από τις φυλακές Διαβατών στα πλαίσια του 3μέρου Διεθνούς αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους. 

*

Χαιρετισμός του Νομικού Γραφείου του Λαού:

Χαιρετίζουμε τους φίλους και τους συντρόφους μας,

Πρώτα απ ‘όλα, χαιρετίζουμε αυτήν την εκδήλωση που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της ημέρας αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατουμένους, με όλη την αγάπη και το σεβασμό μας.

Αναμφίβολα, αυτό το γεγονός αποτελεί απαίτηση και συγκεκριμένη έκφραση της ανάγκης και του πνεύματος της διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Επειδή η πολιτική αιχμαλωσία είναι αποτέλεσμα αγώνα ενάντια στη φασιστική διακυβέρνηση, παντού από τις κυρίαρχες δυνάμεις, ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε όλο τον κόσμο. Εκείνοι που φυλακίζονται σε αυτόν τον αγώνα, όπου κι αν βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, όποια γλώσσα και αν μιλούν, η πατρίδα τους είναι o κόσμος και η μητρική τους γλώσσα είναι o διεθνισμός.

Αυτή η κατάσταση απαιτεί από εμάς, ως αντιιμπεριαλιστές και αντιφασιστές, να δείξουμε αλληλεγγύη και να αγωνιστούμε για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους που φυλακίζονται σε αυτόν τον αγώνα. Αυτός ο αγώνας είναι απαίτηση του διεθνισμού, του πνεύματος της διεθνούς αλληλεγγύης. Με άλλα λόγια, η διεθνής αλληλεγγύη δεν είναι επιλογή για εμάς, είναι φυσικό αποτέλεσμα του να είσαι αντιιμπεριαλιστής/αντιιμπεριαλίστρια, αντιφασίστρια/αντιφασίστας, είναι επιτακτική ανάγκη. Επειδή ο διεθνισμός είναι το πιο ισχυρό όπλο των λαών.

Είμαστε οι σύντροφοι/συντρόφισσες του διεθνούς επαναστάτη Τσε Γκεβάρα που είπε «Οπουδήποτε στον κόσμο, αμφιβάλλω για την ανθρωπότητα εκείνων που δεν νιώθουν το χαστούκι στο πρόσωπο κάποιου άλλου ». Οπουδήποτε στον κόσμο, η θέση μας είναι δίπλα σε ανθρώπους που διώκονται από τον κυρίαρχο. Παλεύουμε μαζί τους και γι ‘αυτούς/αυτές. Σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που διώκονται, βασανίζονται, δολοφονούνται, φυλακίζονται. Επίσης, υπάρχουν χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι/κρατούμενες σε όλο τον κόσμο που φυλακίζονται επειδή αντιστέκονται στην καταπίεση, την εκμετάλλευση και την αδικία του κυρίαρχου. Όλοι αυτοί είναι οι σύντροφοί/συντρόφισσές μας. Το πεπρωμένο και οι εχθροί μας είναι οι ίδιοι. Οι επαναστάτ(ρι)ες καλλιτέχνες Helin Bölek και İbrahim Gökçek, μέλη του Grup Yorum, που αντιστάθηκαν για να μπορούν να τραγουδούν τα τραγούδια τους ελεύθερα και ελεύθερα να κάνουν την τέχνη του λαού, και ο επαναστάτης φυλακισμένος Mustafa Koçak, ο οποίος αντιστάθηκε για το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, ήταν μάρτυρες σε αυτόν τον αγώνα. Σήμερα, τέσσερις ακόμη επαναστάτες κρατούμενοι συνεχίζουν αυτόν τον αγώνα. Ο Ebru Timtik, ένας από τους δικηγόρους του γραφείου μας, βρίσκεται σε απεργία πείνας για 142 ημέρες και ο Aytaç Ünsal είναι για 118 ημέρες, για το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Άλλοι επαναστάτες κρατούμενοι οι Didem Akman και Özgür Karakaya βρίσκονται σε απεργία πείνας για 102 ημέρες. Τώρα είναι η ώρα να αναπτύξουμε τη διεθνή αλληλεγγύη και να αγωνιστούμε μαζί. Αντιστέκονται όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά και για όλους μας. Τα αιτήματά τους είναι ίδια με όλα τα δικά μας. Ας δείξουμε αλληλεγγύη σε αυτούς και να τους αφήσουμε να ζήσουν μαζί με τον αγώνα και την αλληλεγγύη μας!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ. ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ!

 ΝΟΜΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ / ΔΙΕΘΝΕΣ ΓΡΑΦΕΙΟ

Διεθνές 3μερο αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους-Χαιρετισμός Ιταλών συντρόφων

G-Ένας σύντροφος που πέρασε από τις κρατικές φυλακές

Πριν από λίγες ημέρες, ενημερώθηκα για τη συγκεκριμένη εκδήλωση και για το ενδιαφέρον να
υπάρξει και μια δικιά μας συμμετοχή και συμβολή στη συζήτηση ως προς την κατάσταση που
επικρατεί στις φυλακές και τις εξεγέρσεις που ξέσπασαν. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να πω κάτι
σχετικά με αυτά.

Να πω εδώ ότι αυτό που ακολουθεί είναι η δική μου οπτική για τα πράγματα,
βασισμένη στη δική μου προσωπική εμπειρία, ενώ επίσης δεν εξαντλεί όλα τα γεγονότα ούτε είναι μία καθολική ανάλυση, αλλά περισσότερο μερική. Εγώ συγκεκριμένα, πέρασα ενάμιση χρόνο μέσα σε δικαστική φυλακή της κεντρικής Ιταλίας. Αυτό που με ενδιαφέρει να περιγράψω είναι η κατάσταση που βιώναμε σε πολλές φυλακές τις Ιταλίας πριν από τον Κοβιντ-19, καθώς εκτιμώ ότι είναι σημαντικό έτσι ώστε να γίνουν κατανοητές οι εξεγέρσεις που υπήρξαν. Δε θα μιλήσω για τις ίδιες τις εξεγέρεσεις, διότι όταν συνέβησαν εγώ βρισκόμουν ήδη σε κατ’οίκον περιορισμό και δεν έχω άμεση πληροφόρηση παρά μόνο μέσω ακουσμάτων και διηγήσεων.

Γενικά, στην Ιταλία οι φυλακές χωρίζονται σε δύο μεγάλες ζώνες , τις δικαστικές όπου σύμφωνα με ένα γενικό κανόνα βρίσκονται οι κρατούμενοι που αναμένουν κάποια δικαστική απόφαση και οι ποινικές, όπου βρίσκονται τα άτομα που ήδη έχουν καταδικαστεί. Υπάρχουν πολλές διαφορές
ανάμεσα στις διάφορες φυλακές ανά την επικράτεια, από το Νότο ως το Βορά, περισσότερο ως
προς τον πληθυσμό των κρατουμένων παρά ως προς τις ίδιες τις εγκαταστάσεις. Στην βορειο-
κεντρική ιταλία η πλειοψηφία των κρατουμένων απαρτίζεται από μετανάστες (κυρίως από
Μαρόκο, Τυνησία, Αλβανία, Ρουμανία, Νιγηρία και την υποσαχάρια Αφρική), οι οποίοι σε
ορισμένες περιπτώσεις αποτελούν περισσότερο από το 70% των κρατουμένων, ενώ στη νότιο-
κεντρική Ιταλία, Ιταλοί και μετανάστες είναι στα ίδια νούμερα, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις
όπου η μεγάλη πλειοψηφία των κρατουμένων αποτελείται από Ιταλούς. Όσο κι αν αυτό μπορεί να φαίνεται ένα πολύ κοινότοπο στοιχείο, ωστόσο επηρεάζει πολύ τις καταστάσεις, υπό πολλά
πρίσματα, τόσο της ‘διαχείρισης’ στο εσωτερικό της κάθε πτέρυγας, όσο και στη ‘σχέση’ με τους φύλακες. Οι μετανάστες, κυρίως αυτοί που δεν έχουν κανέναν έξω, δεν κάνουν συζητήσεις και δεν έχουν και χρήματα (σε ορισμένες περιπτώσεις αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία). Είναι συνήθως τα πιο ‘ευάλωτα’ άτομα με την έννοια του ότι γίνονται συχνά στόχος των φρουρών , οι οποίοι πολλές φορές τους εκβιάζουν, ενώ εάν υποστούν κακοποιητική συμπεριφορά τους είναι πιο δύσκολο να το γνωστοποιήσουν έξω. Πολλοί από αυτούς τους μετανάστες είναι και αυτοί που εξεγερθηκαν κατά τη διάρκεια της ‘εκτάκτου ανάγκης λόγω κοβιντ’ παρότι συχνά δεν έχουν επαφές με κόσμο από έξω και κατά συνέπεια ήταν αυτοί που πλήχθηκαν λιγότερο από την απαγόρευση και ακύρωση των συναντήσεων.

Οι δικαστικές φυλακές είναι ασφυκτικά γεμάτες. τΤα άτομα στοιβάζονται ανά τρεις σε κελία λίγων τετραγωνικών ή ανά 6 σε μεγαλύτερο κελί. Σε όλη την πτέρυγα υπάρχουν 3 ή 4 ντουζ ανά 60 κρατουμένους , τα κελιά παραμένουν κλειστά για 20 ώρες τη μέρα , και επιτρέπεται ο προαυλισμός για 2 ώρες το πρωί και δύο ώρες το απόγευμα ( εάν ,μάλιστα , χρειάζεται κανείς να κάνει μπάνιο, ουσιαστικά χάνει μία από αυτές τις δύο ώρες προαυλισμού). Το απόγευμα επιτρέπεται η ‘κοινωικοποίηση’ δηλαδή η επίσκεψη σε άλλο κελί για κάποιες ώρες , όπου ωστόσο οι κρατούμενοι παραμένουν έγκλειστοι. Τα κελιά δεν είναι ποτέ ανοιχτά (όχι σε όλες τις φυλακές, αλλά σε πολλές ισχύει αυτό) . Η μόνη υπάρχουσα δραστηριότητα (τουλάχιστον εκεί που βρισκόμουν εγώ) είναι η δυνατότητα να παίξει κανείς μπάλα τρεις φορές το μήνα για κάποιες ώρες. Δραστηριότητες λοιπόν, ποδόσφαιρο και ‘κοινωνικοποίηση’ , που με την πρώτη αντιπαράθεση ασφαλώς ακυρώνονται. Από κει και πέρα, το απόλυτο κενό. Τίποτα δε με εκπλήσσει. Πάντα πίστευα ότι η φυλακή επιτελέι για το κράτος δύο βασικές λειτουργίες, από τη μία να ασκεί μία αποτρεπτική δύναμη και από την άλλη να τιμωρεί και να εκδικείται. Ο φυλακισμένος πρέπει να τιμωρείται, να υποφέρει και γι αυτό αποπροσωποιείται, αντιμετωπίζεται σα παιδί, καταστέλλεται. Υπήρχαν χίλια κίνητρα για να εξεγερθεί κανείς πριν ακόμη κι από τη συγκυρία με τον Κόβιντ, σε ένα μέρος όπου οι καταχρηστικές επιθέσεις είναι καθημερινές, όπου ζει ο ένας πάνω στον άλλον, υπό ανθυγιεινές συνθήκες, με ανεπαρκή και πολύ κακής ποιότητας γεύματα, όπου η μόνη απάντηση στη δυστυχία είναι φάρμακα παντός τύπου. Και, δυστυχώς, συχνά δεν είναι καν μόνο αυτό. Ίσα ίσα, σε γενικές γραμμές οι βασικές διαμάχες προκύπτουν μεταξύ κρατουμένων (κυρίως μεταξύ κρατουμένων διαφορετικής ‘καταγωγής’ ) και σπάνια ενάντια στους υπεύθυνους της καταπίεσης.Το σύστημα επιβράβευσης που υπάρχει στην Ιταλία είχε και αυτό τις δικές του καταστροφικές συνέπειες. Ως σύστημα ‘επιβράβευσης’ εννοώ για παράδειγμα το γεγονός ότι κάθε έξι μήνες καλής συμπεριφοράς (χωρίς αναφορές) αφαιρούνται από τον εκάστοτε κρατούμενο 45 ημέρες κράτησης.

Επίσης, αναφέρομαι στη δυνατότητα πρόσβασης σε ορισμένα οφέλη (όπως την εργασία εκτός της φυλακής, δικαίωμα να πάρεις άδεια, κλπ. ) ή και αυτά τα μικρά ‘μπόνους’ που η διοίκηση της φυλακής βάζει στο παιχνίδι ώστε να κερδίσει τη συνεργασία των κρατουμένων , όπως ο εκβιασμός για εργασία (σε βάζω να δουλέψεις πρώτα αν είσαι καλός ή απλά μου λες τι συμβαίνει στην πτέρυγα), το άνοιγμα κάποιων κελιών για μερικές ώρες μέσα στη μέρα , κάποιο φάρμακο παραπάνω και τα σχετικά. Η αλληλεγγύη, συνήθως, είναι λίγη και περιορίζεται στη δικια σου ‘ομάδα αναφοράς’. Δεδομένης όλης αυτής της κατάστασης και με βάση όσα εγώ προσωπικά είδα, πριν από την επείγουσα κατάσταση λόγω του ιού, η ατμόσφαιρα στη δικαστική φυλακή ήταν πολύ τεταμένη και αρκούσε να ανοίξει κανείς τα μάτια για να δει ότι υπό τέτοιες συνθήκες μία ελάχιστη παραπάνω κακομεταχείριση και κατάχρηση θα ωθουσε στο να εκδηλωθεί όλη αυτή η ασυγκράτητη και ανεκδήλωτη οργή , συσσωρευμένη με τα χρόνια, χρόνια άρνησης και κακομεταχείρισης, χρόνια στέρησης και εξευτελισμού. Και έτσι κι έγινε.

Μία τεράστια κοροιδεία για έναν κρατούμενο που παρακολουθεί στα δελτία μια επέιγουσα
κατάσταση που αφορά όλο τον πληθυσμό, με ειδικά μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, μέσα
προσωπικής προστασίας, νεκρούς και αρρώστους και εσύ, περιορισμένος να ζεις στοιβαγμένος,
χωρίς κανενός τύπου προστασία, ενώ επιπλέον σου αρνούνται να δεις τους δικούς σου ‘λόγω της
κατάστασης’ όταν ταυτόχρονα είσαι σε καθημερινή επαφή με ανθρώπους ( φύλακες, γιατρούς,
κοινωνικούς λειτουργούς) που μπαινοβγαίνουν στη φυλακή!

Και μαζί με αυτό, πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν ότι όταν είσαι κλεισμένος σε ένα τσιμεντένιο
κλουβί οι πληροφορίες που λαμβάνεις είναι πολλές φορές αλλοιωμένες ή τουλάχιστον
καθοδηγούμενες από τα mass media που είναι οι μάγοι της παραποίησης των γεγονότων. Ήταν
μάλλον εκεί που το ποτήρι ξεχείλισε! Ελπίζοντας πάντα ότι η εξέγερση θα έχει ενώσει κατά πολύ τις καρδιές αυτών των εξεγερμένων , ότι θα έχουν έρθει πολύ πιο κοντά οι καταπισμένοι , ότι θα έχει γίνει δίδαγμα ότι ο μόνος δρόμος είναι η εξέγερση.

Κείμενο κρατουμένων από τη Φυλακή της piacenza, που δημοσιεύθηκε στις 15 Μάη 2020

Σας ευχαριστούμε όλους! Ευχαριστούμε επίσης για το πακέτο φακέλων και γραμματοσήμων!
Η Έλενα και εγώ (Νικόλ) βρισκόμαστε στην πτέρυγα AS3. Φτάσαμε στις 11:30 το πρωί της 13ης Μαιου, έπειτα από μία πρώτη στάση στη σκηνή που έχει τοποθετηθεί εξωτερικά, για τη μέτρηση
της σωματικής θερμοκρασίας των νέων κρατουμένων. Μπήκαμε σε ιατρικό αποκλεισμό για 15
μέρες, σε ατομικά αλλά γειτονικά κελιά. Αφού έχουν περάσει δύο μέρες, δε διαθέτουμε πρόσβαση στο γυμναστήριο και στη βιβλιοθήκη, λόγω της εκτάκτου ανάγκης για τον Covid 19 και της απομόνωσής μας. Έπειτα από αυτό το μέτρο, δε θα είμαστε πλέον πιθανός φορέας μόλυνσης.

Μετά από έναν έντονο εκνευρισμό από μέρους μας, μας έδωσαν τέσσερα βιβλία και τώρα
ετοιμάζουν τον εσωτερικό κανονισμό.. (κάτι που ζητήσαμε από την είσοδό μας). Θα δούμε.
Έχουμε δύο ώρες προαυλισμού την ημέρα , τον οποίο κάνουμε ξεχωριστά από τις υπόλοιπες, και
πάλι λόγω του κοβιντ , οπότε βγαίνουμε οι δυο μας, με μάσκες στις 12-13 το πρωί και στις 3-4 το απόγευμα. Όπως θα ξέρετε, εδώ βρίσκεται και η Νατάσα, την οποία προς το παρόν καταφέρνουμε να δούμε μόνο μέσα από τις μπάρες , όταν διασχίζουμε το διάδρομο, αλλά τα χαμόγελά της ήταν και είναι πολύ σηματνικά. Ελπίζουμε να μπορέσουμε σύντομα να αγκαλιαστούμε.

Σημερα περάσαμε ανάκριση όπου επιλέξαμε να μη μιλήσουμε. Έγινε με βιντεοκλήση μαζί με
όλους τους υπόλοιπους. Τη Δευτέρα θα δούμε τους δικηγόρους. Από χθες τα νέα είναι ότι από τις 19 ως τις 30/06 θα συνεχιστούν οι συνεντεύξεις online και θα υπάρξουν συζητήσεις μέσω Skype. Η συγκεκριμένη επιχείρηση (που φαίνεται αν δεν κάνω λάθος ότι έχει ονομαστεί Ritrovo), έχει επιφέρει σύμφωνα με τους νόμους 270 και 270bis , για τα 11 εκ των 12 ατόμων κατηγορίες για: παρακίνηση σε διάπραξη αδικήματος μέσα από άρθρα , flyer και αφίσες , με επιβαρυντικη τη χρήση τεχνολογικών μέσων όπως το tribolo.noblogs.org και την πλατφόρμα roundrobin.info , πρόκληση ζημιών σε ΑΤΜ κατά τη διάρκεια μη επιτρεπόμενης πορείας στις 13/02/19, αλλοίωση και καταστροφή κτηρίων με σπτρέι σε Μόντενα και Μπολόνια με συνθήματαπου εμφανίζονται από το Δεκέμβρη του 18 μέχρι σήμερα.

Ένας από τους συλληφθέντες κατηγορείται μαζί με άλλα άτομα που το κράτος προσπαθεί να
ταυτοποιήσει για εμπρησμό σε τηλεοπτικά δίκτυα της οδού santa libertata τη νύχτα μεταξύ 15 και 16/12/18. Τι να πούμε.. όπως λενε (σημείωση: και οι ίδιοι οι κρατικοί εκπρόσωποι) “η διάπραξη εγκληματος… δεν είναι απαραίτητη , ίσως άλλη μια απόπειρα μετά από τις επιχειρήσεις outlaw και magniafuoco καταλήξει να είναι μια φούσκα.. αλλά να κλείσει τα στόματα αυτών που ‘σιχαίνονται τους καταπιεστές’”. Πιο συγεκριμένα , δεν υπάρχει κανένα μυστήριο , αντιθέτως. Το βροντοφωνάζουν και οι ίδιοι. Η τάξη έχει το στίγμα της 6ης μάρτη.

Αναρωτιόμαστε αν τα μίζερα αυτά χωρίς αξίες όντα ανέβαλλαν τη σύλληψή μας για τις 13 μάρτη για να αποφύγουν να μας κλείσουν στη φυλακή εν μέσω πανδημίας, ή εάν το έκαναν για να αποφύγουν επιπλέον άβολες και εξεγερτικές παρουσίες στα κρατικά κελι, κατά τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Η απάντηση έρχεται από μόνη της. Γιατροί και δεσμοφύλακες, ενωμένοι σαν ένα σώμα, μιλούν για τη δική τους ‘επιλογή ζωής’. Οι γιατροι , συγκεκριμένα, ωθούμενοι από τις δικές μας προβοκατόρικες ερωτήσεις κατά την πρώτη επίσκεψή τους, υπερήφανα ισχυρίστηκαν ότι δουλεύουν για να διαφυλάξουν την υγεία των ανθρώπων που βρίσκονται στη φυλακή.

Δεδομένου βέβαια του αριθμού νεκρών και αρρώστων στη φυλακή, μπορούμε μόνο να
συμπεράνουμε και να τους φωνάξουμε κατάμουτρα ότι τη δουλειά τους την κάνουν σίγουρα λάθος, αλλά σε πλήρη αρμονία με τους φύλακες. Σε τέτοια μέρη, δεν μπορεί να υπάρξει προστασία της υγείας των ανθρώπων , μόνο και μόνο αν σκεφτεί κανείς τι είναι οι ίδιες οι φυλακές και τι εκπροσωπούν. Η μόνη ασφάλεια είναι η ελευθερία.

Θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλα εκείνα τα άτομα που εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους με
τηλεγραφήματα-τόσα πολλά! Ίσως έξω να φαίνεται ασήμαντο, αλλά μας ζέσταναν την καρδιά και το πνέυμα! Η σκέψη μας πάει, πρώτα απ όλα στη Stefy, που είναι και η μοναδική που βρίσκεται μόνη της στη φυλακή στο Vigevano, σε όλους τους φίλους και συντρόφους από Φεράρα και Αλεσσάντρια, σε όλους όσοι βρίσκονται σε κατοίκον περιορισμό και σε όλες τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που συνεχίζουν από έξω να αγωνίζονται μαζί μας!

Νικόλ και Έλενα

 

Δικαστήρια Θεσ/νίκης: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 2 συλληφθέντες της 27-5

Το πρωί της Τετάρτης 27 Μάη κατά τη διάρκεια επιχείρησης της Κρατικής ασφάλειας συλλαμβάνονται οι αναρχικοί Δ. Σώφλος και Ρ. Ζούκας, ενώ προσάγονται αρκετοί ακόμα κατά την εισβολή για έρευνα, στην κατειλημμένη κοινότητα καστρόπληκτων στο Τσινάρι. Οι δύο αναρχικοί κατηγορούνται για απόπειρα εμπρησμού του σπιτιού του πρώην βουλευτή και υπουργού της Νέας Δημοκρατίας και νύν προέδρου του ταμείου παρακαταθηκών και δανείων, Δ. Σταμάτη. Την Πέμπτη 28 Μάη στις 9:00, οδηγούνται στον εισαγγελέα όπου τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες όπως κατοχή και κατασκευή εκρηκτικών υλών, συμμορία, απόπειρα εμπρησμού και έκρηξης.

Δεν ξεχνάμε τους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Αλληλεγγύη στους 2 συλληφθέντες για την απόπειρα εμπρησμού του σπιτιού του Δ. Σταμάτη.

Πόλεμος με όλα τα μέσα για την Επανάσταση και την Αναρχία

Συγκέντρωση 01/06 11:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης

 

Δράσεις στα πλαίσια της διεθνούς αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους

Σάββατο 30 Μαη

14:30 στο Εργατικό Κέντρο Θεσ/νίκης

Προσυγκέντρωση για μηχανοκίνητη μετάβαση στις φυλακές Διαβατών όπου κρατείται ο αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Şadi Naci Özpolat

19:00 στην κατάληψη Terra Incognita

Καταστολή-Εγκλεισμός Διεθνιστική αλληλεγγύη

μια εκδήλωση για τα καθεστώτα εξαίρεσης, τις συνθήκες κράτησης και τους αγώνες εντός και εκτός τειχών και συνόρων με τη συμμετοχή (πρώην και νυν) κρατουμένων από φυλακές της Τουρκίας, του Ιράν, του Κουρδιστάν και της Χώρας των Βάσκων

*θα παρέμβει  τηλεφωνικά  ο δικηγόρος των Τούρκων απεργών πείνας

*

29-31 Μάη Διεθνές τριήμερο αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους

Η δικτατορία του εγκλεισμού είναι ο καθρέφτης της Δημοκρατίας

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ

Ιταλία: Ενημερώσεις για την κατάσταση των αναρχικών Davide Delogu και Giuseppe Bruna

Ο αναρχικός Giuseppe Bruna ξεκίνησε απεργία πείνας στις 11 Μάη του 2020 στη φυλακή της Πάβια

Ενημερωθήκαμε από προσωπικό μήνυμα που λάβαμε απ’ τον Beppe πως βρίσκεται σε απεργία πείνας απ’ τις 11 Μάη του 2020, ως απάντηση σε αποτυχημένη μεταφορά απ’ την πτέρυγα όπου βρίσκεται τώρα.

Μας ενημέρωσε πως δεν τον έχει επισκεφτεί γιατρός μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, παρά τα διάφορα κρούσματα που εντοπίστηκαν εντός της φυλακής της Πάβια · μας ενημέρωσε επίσης πως δεν έχει λάβει καθόλου υγειονομική περίθαλψη σε σχέση με τα άλλα παθολογικά του προβλήματα.

Χρειάζεται να παίρνει άδεια για τα τηλεφωνήματα στη μητέρα του, την αδερφή του και τη σύντροφό του, αλλά με πράλογους όρους.

Ο Beppe μάς ζητά να διαδόσουμε όσο μπορούμε τον αγώνα του για μεταφορά στην πτέρυγα AS2 (“Υψηλής Επιτήρησης 2”). Για τον λόγο αυτόν θα τραβήξει την απεργία πείνας ως το πικρό τέλος.

Στέλνει χαιρετισμούς με τη γροθιά του σφιχτή.

Πηγή: malacoda

__________________________________________

Απ’ τη Νότια πτέρυγα απομόνωσης τη φυλακή Παλιαρέλι στο Παλέρμο

Είμαστε δυο κρατούμενοι που μας έχουν πετάξει στη “Νότια” πτέρυγα απομόνωσης της φυλακής Παλιαρέλι (στο Παλέρμο), δίχως κάποια δικαστική απόφαση που να επικυρώνει κάτι τέτοιο. Είμαστε ο Carmine Lanzetta (υπό καθεστώς AS3, δηλαδή “Υψηλής Επιτήρησης 3”), υπό διαρκή απόλυτη απομόνωση απ’ τον Γενάρη, η οποία ξεκίνησε από πειθαρχική απομόνωση για 10 μέρες και τραβάει ως τώρα, και ο Davide Delogu, αναρχικός απ’ τη Σαρδηνία, υπό διαρκή απομόνωση απ’ τον Φλεβάρη για λόγους τάξης και ασφαλείας, για τους οποίους δε θα έπρεπε να εκτίσει πάνω από 15 μέρες, και τώρα κρατείται όμηρος υπό την εκδικητικότητα της απόλυτης απομόνωσης.

Και οι δυο μας δε σκύβουμε το κεφάλι μπρος στην εξόντωση που μας επιφυλάσσουν οι βασανιστές μας, και παλεύουμε ενάντια στην αισχρή μιζέρια της απαίσιας αυτής πτέρυγας η οποία πρέπει να κλείσει, διεκδικώντας συνεπακόλουθα και τη μεταγωγή μας. Στο άλλο μισό μέρος της εγκλείουν κρατουμένους υπό προληπτική καραντίνα, και όλοι μας χρησιμοποιούμε το ίδιο μπάνιο και το ίδιο τηλέφωνο. Γινόμαστε έτσι πειραματόζωα γι’ αυτούς. Κάποιος πριν από ‘μάς προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί στον εισαγγελέα και τον τακτικό ανακριτή, αλλά τέτοια περιστατικά είτε εμποδίζονται είται εξαφανίζονται. Δεν υπάρχει ούτε και κάποια απάντηση στις διαμαρτυρίες των δικηγόρων που στάλθηκαν μέσω PEC e-mail · η διοίκηση της φυλακής εκμεταλλεύεται την έκτακτη συνθήκη του Covid-19, οπότε οι δικηγόροι δεν μπορούν να εισέλθουν στη φυλακή για να μας επισκεφθούν.

Βρισκόμαστε σε μια πτέρυγα απομόνωσης, η οποία είχε καταργηθεί απ’ το 2000 λόγω της απανθρωπιάς που ενσάρκωνε, και η οποία ακόμη είναι υπαρκτή εδώ. Τα κελιά δεν έχουν τίποτα μέσα, τίποτα απολύτως: ούτε τηλεόραση, ούτε ράδιο, ούτε πόρτα τουαλέτας, ούτε παράθυρο, ούτε ξεσκονόπανα, σκούπες και κοντάρια για καθάρισμα, ούτε ζεστό νερό, μόνον έναν μονίμως βουλωμένο νιπτήρα, έναν διάδρομο ο οποίος είναι μικρός σαν δοκιμαστήριο, χωρίς μπάνιο, αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν υπολείμματα κάθε είδους περιττωμάτων, στο οποίο βέβαια δεν εστιάζουμε και τόσο. Επιβάλλουν παντός είδους κακομεταχείριση, δίχως να είναι ικανοί να μας καθυποτάξουν, κάτι που όμως δεν αλλάζει τούτο το τροπάρι. Όσοι έχουν ισχύ στις φυλακές είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, ξεκινώντας με τον διοικητή Rizzo, ο οποίος νιώθει παντοδύναμος, και συνεχίζοντας με όλους όσους βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία, οι οποίοι συνεχίζουν τα βασανιστήρια, όπως ο αναπληρωτής διευθυντής που επιβάλλει πειθαρχική απομόνωση με φυσική άνεση, ακόμη κι όταν ξέρει σε τι απάνθρωπες συνθήκες ωθεί τους ανθρώπους. Και η διευθύντρια Francesca Vezzana είναι συνυπεύθυνη για όλο αυτό. Όλα δαύτα πρέπει να τελειώσουν, και απαιτούμε το κλείσιμο αυτής της “Νότιας” πτέρυγας απομόνωσης, και τη μεταγωγή μας σε άλλη φυλακή.

Το λοιπόν, από σήμερα, 14 Μάη του 2020, ξεκινάμε αποχή συσσιτίου, αρνούμαστε να βγούμε στους απειροελάχιστους διαδρόμους που δεν αξίζει να τους περπατά κανείς, προσπαθούμε να βαράμε τα κάγκελα κάθε μέρα για 20-30 λεπτά.

Θα αρχίσουμε μόνιμη απεργία, προς το παρόν αποφεύγοντας την απεργία πείνας και δίψας, ούτως ώστε να διατηρηθούμε ακμαίοι για όταν θα χρησιμοποιήσουμε πιο οξυμένα μέσα αγώνα, καθώς το να περιοριζόμαστε σ’ αυτά δε θα τραβήξει και πολύ · όπως επίσης και για να μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε τις squadrette (ομάδες φρουρών ειδικευμένων στο να χτυπάνε και να μακελεύουν φυλακισμένους) -οι οποίες εδώ αφθονούν-, ούτως ώστε να κερδίσουμε ό,τι θέλουμε ως το τέλος.

Θα ακολουθήσουν ενημερώσεις.

Κρατούμενοι της “Νότιας” πτέρυγας απομόνωσης,
φυλακή Παλιαρέλι, Παλέρμο

Carmine Lanzetta
Davide Delogu

Πηγή: the plague and the fire

__________________________________________

Ενημέρωση για την κατάσταση του απελαθέντος απ’ τη Σαρδηνία αναρχικού Davide Delogu (21 Μάη – Sardegna Anarchica)

Από σημερινό (21η Μάη) τηλεφώνημα του Davide, ενημερωθήκαμε πως ο κρατούμενος ο οποίος ξεκίνησε μαζί του τη διαμαρτυρία επειδή βρίσκεται υπό καθεστώς απομόνωσης απ’ τον Γενάρη, σταμάτησε την απεργία. Ακολουθεί το μήνυμα του Davide:

«Δε συνεχίζει πλέον την απεργία για δικούς του λόγους, βρίσκεται όμως στο πλευρό μου συνεχίζοντας την αποχή απ’ το άθλιο φαγητό της φυλακής. Ο αγώνας μου έχει οξυνθεί, με λεκτικές επιθέσεις και προκλήσεις, και ας έρθει ο διοικητής Rizzo στο κελί μου να μου ξηγηθεί! Καθώς όμως είναι μέγας δειλός, αναθέτει στους επιθεωρητές να έρθουν να μου μεταφέρουν τις κατασταλτικές του αποφάσεις, όπως επίσης και σε λοιπούς άθλιους φρουρούς, ενώ εγώ τους λέω “αν έχουν το σθένος ας ανοίξουν το κελί κι ας έρθουν να μου τα πούνε μες στα μούτρα μου”, όμως εκείνοι φεύγουν. Γελοίοι!»

Ο αναρχικός σύντροφος απ’ τη Σαρδηνία, απελαθείς κρατούμενος, Davide Delogu, δε χρειάστηκε ποτέ να του πει κανείς να την παλεύει εδώ και σχεδόν 20 χρόνια εγκλεισμού · παραμένει ανυπότακτος μπρος στη βαρβαρότητα, συνεχίζει τον ολικό του αγώνα με τρόπο μη-ντετερμινιστικό και ασυμβίβαστο. Ο Davide ποτέ δεν υπήρξε θύμα της καταστολής εντός φυλακής, δεν κάμπτεται από βασανιστήρια, και συνήθως είναι αυτός που προκαλεί ταραχές.

Είναι όμως επείγον να συνεχίσουμε να τον στηρίζουμε!

Η πλήρης απομόνωση στην οποία έχει υποβληθεί εδώ και μήνες, η διαρκής όξυνση της λογοκρισίας, οι συνεχείς μεταγωγές, τα δέματα με βιβλία που δεν παραλαμβάνει, η απέλαση απ’ τη Σαρδηνία, η νέα διαμαρτυρία που διεξάγει απ’ τη 14η Μάη… Ο Davide δεν μπορεί να βαστάξει τόσο βάρος μονάχος. Ώρα να σταθούμε δίπλα του!

Γνωρίζουμε πως στον μακροχρόνιο εγκλεισμό του δεν υποχώρησε ποτέ, έδειχνε τα δόντια του, γνωρίζουμε πως είμαστε στο πλευρό όσων δεν υποτάσσονται και δεν παραιτούνται, και παραμένουμε άνευ όρων στο πλευρό του άλλη μια φορά.

Και παρότι είμαστε πεπεισμένοι πως η αναρχική δράση οφείλει να είναι διαρκής, ευελπιστούμε πως ειδικά σ’ αυτήν τη συγκυρία η αδάμαστη φλόγα θα τον ζεστάνει όσο το δυνατόν περισσότερο.

Λευτεριά στον Davide!
Ο Davide να επιστρέψει στη Σαρδηνία!

Sardegna Anarchica
Cassa di Sostegno per l’Anarchico Sardo Prigioniero Deportato Davide Delogu
(Ταμείο Στήριξης για τον Έγκλειστο Αναρχικό Απελαθέντα απ’ τη Σαρδηνία Davide Delogu)

Πηγή: malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Πορτογαλία: Λόγια του συντρόφου Gabriel Pombo Da Silva

Καθώς ο σύντροφός μας Gabriel δεν έχει γράψει κάποια επίσημη ανακοίνωση μέχρι στιγμής, αυτά τα λόγια έχουν σκοπό να αποτελέσουν μια ανακοίνωση/ημερολόγιο και έναν τρόπο κοινοποίησης σε άτομα και συντρόφια σε συνάφεια με το τι εκείνος πιστεύει αναφορικά με συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Ο Gabriel ζήτησε ρητά στην σύντροφό του να επιλέξει τα αποσπάσματα (από γράμματα που έστελνε σε εκείνη), στα οποία εκφράζει/αναλύει και/ή σκέφτεται ενδιαφέροντα ζητήματα σχετικά με την υφιστάμενη κατάσταση: «κορονοϊός» στη φυλακή, η δικαστική του κατάσταση και οι συνθήκες κράτησής του.

Είναι καλά σωματικά και πνευματικά και έτοιμος για τον πόλεμο που περιμένει ότι θα αντιμετωπίσει στις φυλακές του ισπανικού κράτους. Παρά την ποινή που εκδόθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της Λισαβόνας, που επιβεβαιώνει την αποστολή του στο ισπανικό κράτος, ακόμα δε γνωρίζουμε αν οι «αρχές» θα εκδώσουν τον Gabriel χωρίς να λάβουν υπόψη την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που ακολουθεί την «πανδημία» του «Covid 19». Για την ακρίβεια, η ίδια η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (θεωρητικά) αποτρέπει τους κρατούμενους από το να εκδοθούν σε άλλες χώρες για όσο διαρκέσει.

Θα ακολουθήσουν περαιτέρω πληροφορίες.

Λευτεριά στον Gabriel!
Λευτεριά σε όλους!
Ζήτω η αναρχία!

______________________________________

8 Μαρτίου 2020.

Χθες, καθώς έβλεπα τηλεόραση, είχα ήδη μαντέψει ότι αυτά τα καθάρματα θα μας άφηναν και σήμερα χωρίς επισκεπτήρια… ε, λοιπόν, σήμερα ήταν μια σκατά μέρα…

Όλοι ήταν εξοργισμένοι (φυσικά)… συζητήσεις με τους φύλακες, φρενήρεις διάλογοι μεταξύ όλων… η περίληψη είναι απλή: οι φύλακες είπαν στους κρατουμένους (στους πιο θυμωμένους εξ αυτών) να κάνουν ό,τι θέλουν, γνωρίζοντας πως έτσι θα καθίσταντο υπεύθυνοι οι κρατούμενοι… ανέφεραν το κάψιμο στρωμάτων (φανταστείτε, σε χώρο που δεν υπάρχει αέρας!) σχετικά με ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι! Προφανώς, τους κατέστησα σαφές το ποια ήταν πραγματικά η στρατηγική των δεσμοφυλάκων (να απαλλαχθούν οι ίδιοι από οποιαδήποτε ευθύνη και να έχουν ένα πρόσχημα για να χειροτερέψουν κι άλλο την κατάστασή μας) και για το ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική η δική μας. Και η δική μας, προφανώς, δεν είναι σαν τη δική τους. Είπα πως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε να συναντηθούν οι συγγενείς μας απ’ έξω, να μαζευτούν και να αποφασίσουν για την καλύτερη τακτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί.

Καθώς έφτανε η ώρα του μεσημεριανού, αποφασίσαμε να μην πάμε στην τραπεζαρία και να αναβάλλουμε το μεσημεριανό μας. Κάποιοι (2-3 νομίζω) πήγαν… γεγονός που δημιούργησε μια μικρή ένταση. Φυσικά (με τον αναβρασμό λόγω θυμού), αυτοί που αποφάσισαν να πάνε στην τραπεζαρία άρπαξαν μερικές καθώς έβγαιναν… δεν μπορείς να φανταστείς μπάχαλο.

Εν συντομία, έστειλαν 6 ή 7 παιδιά στην απομόνωση και άφησαν τους υπόλοιπους από ‘μάς κλειδωμένους στα κελιά. Ήμασταν σε απομόνωση επίσης αλλά στα κελιά «μας».

Την ώρα του δείπνου, μόνο 3 ή 4 κακομοίρηδες έπεσαν πάνω στα κάγκελα για να πάρουν φαγητό. Οι υπόλοιποι μείναμε μέσα στα κελιά μας. Δεν ξέρω για πόσο θα μας κρατήσουν σε αυτήν την κατάσταση. Υποθέτω πως θέλουν να μας αναγκάσουν (μέσω της πείνας) να βγούμε έξω ένας προς ένας, όλοι υπάκουοι. Δεν μας είπαν τίποτα. Ήταν σα να βρισκόμασταν υπό καθεστώς δικτατορίας. Δεν ξέρω πότε θα φτάσει το γράμμα αυτό (ή ακόμα και το αν θα στο δώσουν). Σε κάθε περίπτωση μείνε ήρεμη, έχουμε περάσει και χειρότερα: η αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή!

Η περίπλοκη αυτή κατάσταση μπορεί να λυθεί μόνο απ’ έξω. Εμείς (και είναι όντως αλήθεια) είμαστε όμηροι των καθαρμάτων εδώ.

Μιας και έχω εμπειρία από τέτοιες διαμάχες, πιστεύω πως όσο τα άτομα πεινάνε (δεν έχουν όλοι φαγητό στα κελιά τους), ή υποφέρουν από την «έλλειψη» καπνού, ή θέλουν να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα, θα υποκύψουν. Αυτή είναι η ζωή. Είμαι δυνατός, έχω μερικά πακέτα μπισκότα και λίγα φρούτα. Όπως γράφει και ένα αυτοκόλλητο: «συγγνώμη που σας ενοχλούμε αλλά μας βασανίζουν».

Βεβαίωσέ με πως όλα αυτά θα γίνουν γνωστά. Δεν ξέρω αν θα με αφήσουν να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο. Αν δεν τηλεφωνήσω, έχε στο νου σου ότι δε μας άφησαν. (…)

9 Μαρτίου, πρωί.

Η κατάσταση αυτήν τη στιγμή (καθετί είναι «προληπτικό»: το καθημερινό καθεστώς, επισκέψεις κλπ.) είναι η ακόλουθη: έχουν δημιουργήσει δύο ξεχωριστές στροφές (διαίρει και βασίλευε), προφανώς και ξεχωριστές στροφές για την τραπεζαρία και το μπάνιο. (…)

Αυτό δεν είναι το χειρότερο (δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας που θέλαμε να οργανώσουμε για το αίτημα των επισκεπτηρίων), αλλά το χειρότερο είναι το γεγονός ότι το πιο σημαντικό πράγμα τώρα έγινε δευτερεύον. Προφανώς το γεγονός ότι υπήρχε μια διαμαρτυρία εδώ δεν αναφέρθηκε σε κανένα καθεστωτικό μέσο… το χειρότερο είναι πως εξαιτίας εκείνων που πήγαν στην τραπεζαρία, τα πάντα χειροτέρεψαν. Ξεκάθαρα σε μια διαμαρτυρία τέτοιου είδους (που θα πρέπει να είναι διαρκής, οργανωμένη, τόσο μέσα όσο και έξω, τόσο για εμάς όσο και για τις οικογένειές μας), δεν μπορεί εκείνοι που δε συμφωνούν με την πλειοψηφία να «ξυλοκοπούνται». Το αν αξίζουν να φάνε ξύλο ή όχι, αποτελεί άλλο θέμα. Το βασικό ζήτημα είναι πως δεν έχει ο καθένας έστω και λίγα χρήματα (και χωρίς το φαγητό της φυλακής είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν από πείνα) και ακόμα λιγότερη ταξική συνείδηση (ή όπως αλλιώς θέλουμε να την αποκαλέσουμε). Οπότε είναι περίπλοκο. Τώρα έχουν στείλει 3 άτομα (τα οποία επίσης δέχτηκαν ξυλοδαρμό) στην απομόνωση, και έβαλαν τέλος σε κάθε πιθανότητα συλλογικής οργάνωσης και οτιδήποτε πρακτικής σημασίας. Γάμα τα!

Το ζήτημα των επισκεπτηρίων πρέπει να οργανωθεί από έξω με πρόταση κοινής λογικής. Οι επισκέπτες θα μπορούσαν να εισέρχονται φορώντας μάσκες και γάντια και το πρόβλημα (σύμφωνα με την ηλίθια λογική τους) θα μπορούσε να λυθεί. Η «προσωρινή» λογική των μέτρων αυτών μπορεί να γίνει «μόνιμη», και έτσι καθόλου επισκεπτήρια για μήνες. Αυτός είναι ο πυρήνας του ζητήματος.

Είναι παράλογο το ότι επιβάλλουν τέτοια μέτρα στις οικογένειές μας, όταν φύλακες, νοσοκόμοι, εκπαιδευτές κλπ. μπαίνουν και βγαίνουν από αυτά τα τείχη «χωρίς κανέναν έλεγχο», είμαστε με τα καλά μας; (…)

Πιστεύω πως ένας αγώνας για να βάλουν μυαλό οι υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή θα πρέπει να προκύψει από μια συλλογική στρατηγική οργανωμένη από έξω. Όπως είναι αναμενόμενο, δεν μπορούμε καν να θεωρήσουμε δεδομένο έναν χώρο συνάντησης με τις οικογένειες, φαντάσου! Εμείς οι αναρχικοί, «πάντα» αβέβαιοι από κάθε άποψη.

10 Μαρτίου.

Είναι καλή τύχη, όπως μου είπες σήμερα, πως η δική μου εκδοχή των γεγονότων αναφορικά με τα όσα συνέβησαν εδώ την 8η Μαρτίου κυκλοφόρησε στο ίντερνετ… Αλλιώς (χωρίς άλλες πηγές για να υπάρξει σύγκριση) θα υπήρχε μόνο η εκδοχή αυτών των γουρουνιών. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί αυτοί είχαν (και έχουν ακόμα) τέτοια πρόσωπα σήμερα… τόσο ταλαιπωρημένοι, ακόμα και τα βλέμματά τους γεμάτα μίσος δεν με αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο. Δεν έχουν ιδέα, πως, συγκριτικά με όσα έχω περάσει, αυτό εδώ για μένα είναι ανέκδοτο (…). Φαντάζομαι πως αυτοί οι ηλίθιοι ούτε καν ξέρουν ποιος είμαι ή τι εμπειρίες έχω συγκεντρώσει σε τέτοιους «μικρούς πολέμους» εντός φυλακής.

Εδώ εμείς δεν κάνουμε αυτό που μερικοί από τους φύλακες μαζί με τους γλείφτες τους θα ήθελαν.

Δυστυχώς μερικοί από αυτούς που (ορθά) εξεγέρθηκαν δεν κατάλαβαν τι εγώ εξηγούσα σε αυτούς στα πλαίσια στρατηγικής και τακτικής… ακόμα δεν έχουν καταλάβει το μακιαβελικό παιχνίδι που οι φύλακες σχεδίασαν με τους υπηρέτες τους. Τουλάχιστον κάψτε τα στρώματα! Εδώ! Σε μέρος όπου τα παράθυρα δεν ανοίγουν καν!

Η εμπειρική μου πρακτική (δηλαδή η στρατηγική μου) δεν θα έπρεπε να αγνοηθεί. Άρνηση του φαγητού της φυλακής (η ελάχιστη συμβολική κίνηση), αναμονή μέχρι την επόμενη μέρα για να πουν στις οικογένειες ότι θα έπρεπε να βρεθούν «συλλογικά» κάπου με τους συντρόφους. Μια λογική πρόταση ήταν τα επισκεπτήρια να γίνονται φορώντας μάσκες και γάντια, αποφεύγοντας την άμεση επαφή. Καθαρισμός του χώρου του επισκεπτηρίου (με χλωρίνη) μετά από κάθε επίσκεψη (έχουν αρκετούς σκλάβους για να το κάνουν).

Τελικά, το γεγονός ότι έσπασαν τα κεφάλια αυτών που δεν απέργησαν, έκανε ευκολότερο για τους φύλακες να εφαρμόσουν το καθεστώς στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Αλλά είμαι σίγουρος πως αν άφηνα εκείνους τους τρελούς τύπους να κάψουν τα στρώματα, θα βρισκόμασταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση… αλλά τα τρία παιδιά που κατηγορήθηκαν για την αναταραχή έμπλεξαν. Έπεσαν στην παγίδα των επαγγελματιών προβοκατόρων. Το μόνο τους «αδίκημα»: το ότι είναι νέοι και «χαζοί». Οι προβοκάτορες θα παραμείνουν ατιμώρητοι και θα περιμένουν το επόμενο σχέδιο. Αυτή είναι όμως η ζωή (…), μόνο οι δύσμοιροι χτυπιούνται… (…) Ο ιός μπορεί να βοηθήσει τη φύση με τη μείωση των εκπομπών αποβλήτων… ίσως το οικονομικό σύστημα γαμηθεί και οι κοινωνίες να τα τινάξουν, ποιος ξέρει; Τέλος πάντων, είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι μπορεί να προκαλέσει «το μικρό τέρας»… οι κυβερνήσεις ήδη το προσέχουν αυτό.

16 Μαρτίου.

Εκτός από το γεγονός ότι ο υπεύθυνος φύλακας (συγγνώμη, ο ιός) μας έχει απαγορέψει να γυμναζόμαστε με βάρη, και ότι μας έχουν κλειδώσει στα κελιά για τα γεύματα, δεν έχω κάτι να προσθέσω σχετικά με την τωρινή πραγματικότητα. Αηδιαστική!

17 Μαρτίου.

Μόλις επέστρεψα μετά από τη 2ωρη γυμναστική μου στην αυλή (απόγευμα) όπου έκανα κάμψεις και άλλες ασκήσεις (δεδομένου ότι ο αρχιφύλακας αφαίρεσε τα βάρη με την αφορμή του «κορονοϊού».)

(…) Τελικά, τίποτα νέο… όλα περνάνε, έτσι δεν υπάρχει ανάγκη για βιασύνη μιας και το κράτος έχει άλλες προτεραιότητες, όπως το να εξασφαλίσει πως τα αγαθά κυκλοφορούν (αγνά λογιστικά), και πως ασφαλίζουν τις δουλειές που είναι θεμελιώδεις για την «εύρυθμη λειτουργία» του κρατικού μηχανισμού: αστυνομία, δεσμοφύλακες, στρατιώτες, γιατροί, προσωπικό καθαρισμού, τραπεζίτες και άλλοι ακόμα… οι υπόλοιποι «πολίτες» μπορούν να πεθάνουν «εθελοντικά» φυλακισμένοι στα διαμερίσματά/φυλακές τους. Ο πανικός είναι τέτοιος που οι μάζες συμμετέχουν εθελοντικά σε οτιδήποτε λέγεται από το Γενικό Διοικητή Υγείας… είναι όπως σε ταινίες καταστροφής που απολαμβάνω τόσο πολύ και συμβαίνει όντως! Εκπληκτικό!

Πολλοί φαντάζονται ένα σενάριο για εξεγέρσεις, φωτιά και λεηλασία σε αφθονία… λοιπόν, όχι. Οι δρόμοι έχουν κατακτηθεί από εκείνους που ήταν πιο προετοιμασμένοι για αυτού του είδους το σενάριο: από μπάτσους και στρατό. Οι «επαναστάτες» (προοδευτικοί πολίτες) μένουν σπίτι κολλημένοι στο ίντερνετ και τόσο αδύναμοι όσο και οι υπόλοιποι. Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει: «οποιοσδήποτε έχει κώλο φοβάται»… και καθένας φροντίζει τον δικό του (θα προσθέσω εγώ).

Γυρνώντας πίσω στο τώρα, σήμερα ο επικεφαλής των φυλάκων «προσωρινά» απομόνωσε έναν κρατούμενο επειδή διαμαρτυρήθηκε (σχετικά με διάφορα θέματα που του συνέβαιναν) «έντονα»… και μιας και έχουν μακρύ χέρι, τον χτύπησαν. Χθες βράδυ οι φύλακες τραγουδούσαν, κατουρούσαν. Οι μόνοι κρατούμενοι που τρώνε στην τραπεζαρία (πρέπει να έχουν ανοσία στον κορονοϊό, όπως και οι φύλακες) γλείφουν κώλους. Όπως βλέπεις, εδώ, όπως και εκτός των τειχών, ο μόνος νόμος που βασιλεύει είναι ο νόμος του ισχυρότερου. Διαλέγουν εκείνους τους πιστούς στο καθεστώς αυτό, και οι υπόλοιποι πρέπει να υπακούουν, αλλιώς θα χτυπηθούν ή θα κλειδωθούν. Το μικρό αφεντικό μπορεί να δρα με πλήρη ατιμωρησία (ακόμα περισσότερο τώρα σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης), μιας και κανένας συγγενής δεν θα μπορεί να δει ή να επικοινωνήσει με εκείνους που έχουν χτυπηθεί.

Βεβαίωσε ότι τα αποσπάσματα όπου σου λέω τι κάνουν αυτά τα καθάρματα θα κυκλοφορήσουν στο ίντερνετ… ίσως αυτοί απολαμβάνουν ατιμωρησία σήμερα αλλά υπάρχει πάντα ένα αύριο, και, εκτός αυτού, θέλω να το πω σήμερα ώστε να παραμείνει (…).

Υποθέτω ότι το να οργανωθεί μια απάντηση σε ό,τι συμβαίνει στις φυλακές αυτή τη στιγμή είναι αποστολή ανέφικτη… και είναι ανέφικτη επειδή η πλειοψηφία της κοινωνίας της ίδιας (από όπου προέρχονται οι κρατούμενοι) είναι φυλακισμένοι των κυβερνήσεων και του στρατού τους. Η προπαγάνδα του κράτους και των διάφορων «ειδικών» του (γιατροί, δημοσιογράφοι κλπ.) είναι ιδιαίτερα δυνατή: οι συνέπειες είναι μπροστά στα μάτια του καθενός. Μόνο τα μειοψηφικά σαμποτάζ μπορούν να προσφέρουν μερικά αποτελέσματα και να δώσουν μιαν απάντηση σ’ έναν τέτοιο καπιταλιστικό βιο-φασισμό… δεν μπορούμε να περιμένουμε από τη «μάζα», γιατί πάντα συμπεριφέρονται σαν εντολοδόχοι του κράτους-κεφαλαίου. Θα δούμε πόσο παίρνει σε αυτούς να βγουν στους δρόμους όταν τα ψυγεία τους είναι άδεια και τα ελάχιστα (οικονομικά) αποθέματα που έχουν βάλει στην άκρη δεν είναι πλέον επαρκή για τις βασικές ανάγκες. Όταν δε θα μπορούν να αγκαλιάσουν τις οικογένειές τους, τους φίλους τους, τους συντρόφους τους που είναι φυλακισμένοι ή σε μεγάλη απόσταση: θα είναι χαρούμενοι με την ανακύκλωση; Θα είναι ευχαριστημένοι με το ίντερνετ και τα κινητά τηλέφωνα; Αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα, ξέρω… Διαβάζω πίσω από τις γραμμές το τι πρόκειται να γίνει. Τα πάντα έχουν ένα όριο. Ο φόβος θα παρέλθει… και με λίγη «τύχη» οι κυβερνήσεις θα πέσουν.

19 Μαρτίου.

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η λύση μιας σύγκρουσης μπορεί να προκύψει μέσω του «διαλόγου»… κάτι που δεν έχω συνηθίσει γιατί κανονικά δεν ψάχνομαι για προβλήματα, αλλά, όταν αυτά εμφανίζονται, προσπαθώ να τα λύνω. Ο διάλογος με αυτούς που «με βιάζουν» είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι καλός… πρακτικά πιστεύω πως στη βία κάποιος πρέπει να απαντήσει με περισσότερη βία: πιο έξυπνο και αποτελεσματικό… όπως είπε ο Sun Tzu στην «Τέχνη του πολέμου»: «όταν επιλέγεις να πολεμήσεις, εσύ είσαι αυτός που πρέπει να διαλέξει το πιο ευνοϊκό πεδίο μάχης και χρονική στιγμή». Προφανώς η μέθοδος του Sun Tzu δεν αντέχει πολύ στη φυλακή.

Ο πανοπτικός τεχνο-φασισμός συμβαίνει στο εδώ και στο τώρα… πρέπει να υπολογίζεις σε αρκετά ασταθές ανθρώπινο υλικό (όταν δεν έχει εκφυλιστεί) που δεν καταλαβαίνει στρατηγική ή πρακτική… αν προσθέσεις και το γεγονός ότι το «πεδίο μάχης» είναι ολοκληρωτικά υπό τη δύναμή τους (μέσω της εξουσίας του δεσμοφύλακα), το μόνο που μένει για ν’ αντισταθούμε είναι ο αυτοσχεδιασμός κι η εξυπνάδα (…).

Οι φύλακες και οι γλείφτες κρατούμενοι έχουν κάνει μια συμμαχία για να ξεχωρίσουν εμάς από τον «τρόπο ζωής τους» έξω από τα κελιά. Το μυαλό είναι ο μυς του έξυπνου ατόμου… και αυτόν τον μυ χρησιμοποιώ περισσότερο (φυσικά ο αγαπημένος μυς εκείνων είναι η γλώσσα…).

22 Μαρτίου.

(…) Στην τηλεόραση μόνο ο «ιός» υπάρχει (…), αν εγώ ήμουν θρησκευόμενος θα ήμουν πεπεισμένος ότι πρόκειται για ένα «θεϊκό» σημάδι… Η τιμωρία του θεού! Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκεται με τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον αγαπημένο του, χα χα χα!

Τώρα το ανώτατο δικαστήριο της Πορτογαλίας μπορεί «μόνο» να συμβουλεύεται τον νόμο και να τοποθετήσει τα τηλέφωνα στην άκρη.. διάβασα τις δηλώσεις των δικηγόρων πολλές φορές: είναι πολύ καλές! Μόνο μια ενέργεια κακοπιστίας ή τολμηρή διαφθορά θα συμφωνούσε με αυτή την ανήθικη μαλακία της Τζιρόνα…

24 Μαρτίου.

Στο θέμα του «Covid-19» και στο πώς διάφορες κυβερνήσεις αντέδρασαν (και στην έλλειψη κοινωνικής αντίδρασης), μπορούμε να διακρίνουμε: η Γαλλία κατάφερε να εφαρμόσει μια συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση με μια μόνο κίνηση, η Ιταλία κρατικοποιεί εταιρείες ταχύτατα, το Ισραήλ μπροστά στην «εθνική έκτακτη ανάγκη» θα συνεχίσει με τον Νετανιάχου ως αρχηγό (ακριβώς τώρα, που υπήρχε ένα πολυμερές σύμφωνο για να τον ξεφορτωθεί), ενώ η «δικαιοσύνη» σταμάτησε (όπως και οι δίκες του για διαφθορά)… αν υπήρχε ήδη πλήρης αστάθεια στην αγορά εργασίας, τώρα η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών είναι εντελώς αποκλεισμένη. Θα δούμε αν το ευρώ θα διατηρηθεί ως κοινό νόμισμα. Οι πόλεις φαίνονται να είναι (αυτό που όντως είναι) τοξικές χωματερές, προλεταριακές φυλακές που εξυπηρετούν μόνο τη διαχείριση της μιζέριας και του θανάτου. Όσον αφορά όλα τα είδη ολοκληρωτικών θεσμών -φυλακές, ψυχιατρεία, κέντρα μεταναστών, κέντρα φροντίδας κλπ.- αποτελούν στρατόπεδα επιλεκτικής εξολόθρευσης. Ο ιός επισήμανε τις σχέσεις ισχύος. Εκείνοι που πίστευαν ότι ήταν «προνομιούχοι» στην παλιά κοινωνική τάξη, έχουν ανακαλύψει ότι είναι τόσο ανασφαλείς όσο κι οι υπόλοιποι τους οποίους συνήθιζαν να κοιτούν με περιφρόνηση. Η οικονομία και η δύναμη είναι υπό έλεγχο και στο πλευρό του υπάρχοντος κόσμου, ενώ θα παρουσιαστούν και «μειώσεις προσωπικού». Όπως συμβαίνει και στις ταινίες καταστροφής: όταν η γη δεν είναι πλέον κατοικήσιμη, «διαστημόπλοια» θα έχουν χώρο μοναχά για τους πιο «αναγκαίους»: τον βασιλιά και τους ακολούθους τους, οι υπόλοιποι μπορούν να πεθάνουν.

Με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίον οι πράκτορες προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση και τύπος) ασκούν την δύναμή τους… και τα εργαστήρια μας πουλάνε «ελπίδα» με τη μορφή ενός θαυματουργού εμβολίου. Οι Κινέζοι τεστάρουν ήδη τη φόρμουλά τους (τα ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια δε λείπουν), οι ΗΠΑ λένε πως είναι κοντά σε φόρμουλα, η Γερμανία «φαίνεται» να πλησιάζει… μοιάζει με φαρμακολογικό διαγωνισμό για τη μείωση των επιπτώσεων του ιού… καθώς εμείς «ονειρευόμαστε» ένα θαυματουργό φάρμακο που θα μας απελευθερώσει από τον θάνατο, συνηθίζουμε στον αργό θάνατο από το καπιταλιστικό σύστημα. Σε λίγο καιρό καθώς θα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η «διανομή» φαγητού με κουπόνια θα είναι το πιο λογικό μοντέλο για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους. Ο καπιταλισμός θα μας εξηγεί πως ο «κομμουνισμός» είναι η μόνη πιθανή εναλλακτική: πολίτης σύντροφος, με εμένα κι εσένα από κάτω!

Είναι ενδιαφέρουσες εποχές (μιλώντας πολιτικά), γεμάτος πιθανότητες αρχίζω να κατανοώ το «μικρό τέρας»: θα συνεχίσουμε να αγνοούμε το ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός; Ή θα δουν περισσότερα παιδιά ότι η εξουσία είναι γυμνή; Θα συνεχίσουμε να είμαστε εθελοντές και υποκριτικοί υπηρέτες; Ξέρω… αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα ξανά… το μόνο πράγμα που ξέρω είναι ότι όσο το χειρότερο (η οικονομία) τόσο το καλύτερο (για τις εναλλακτικές λύσεις). Πολλοί ξεχνούν ότι «εκείνοι που μετράνε λιγότερο» είναι «οι πολλοί» στον κόσμο, και ότι ο μόνος επιβλαβής ιός που θα πρέπει να εξολοθρεύσουμε είναι ο καπιταλισμός και η αυταρχική του βία που μας παραλύει αμείλικτα…

(…) Με «διασκεδάζει» να παρακολουθώ πόσο γελοίοι είναι οι δυνατοί όταν ανακοινώνουν ότι «οι δυνάμεις ασφαλείας» κάνουν οτιδήποτε είναι δυνατό, «κοινό καλό»… ούτε είναι «ασφαλείς» από τον ιό (στην πραγματικότητα στην Πορτογαλία υπάρχουν ήδη προσβεβλημένες ομάδες μπάτσων, γιατρών, νοσοκόμων, πολιτικών κλπ), και τον αγώνα μεταξύ του «καλού και του κακού» τον αφήνουμε στον Νίτσε που ήξερε τι έγραφε σχετικά με αυτό.

(…) Εντάξει, το αν θα εκδοθώ ή το αν αφεθώ ελεύθερος επαφίεται στο Ανώτατο δικαστήριο της χώρα αυτής και δεν το βλέπω να συμβαίνει αυτό τη στιγμή αυτήν… εννοώ πως τα δικαστήρια έχουν ήδη σταματήσει, και τότε (όταν αρχίζουν να λειτουργούν ξανά) εμείς θα πρέπει να αναλογιστούμε τους δύο επόμενους μήνες στο Ανώτατο και λίγο περισσότερο στο Συνταγματικό (…).

Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να συγκεντρωθώ (όχι να «αγχωθώ») σε πιο άμεσες ανάγκες όπως το να φροντίζω την υγεία μου, να αθλούμαι, να διαβάζω (…). Δεν έχω θανατική ποινή ή θανατηφόρα ασθένεια… αυτό που βιώνουμε είναι μια κατάσταση ξεκάθαρης πολιτικής δίωξης όπου χρησιμοποιούν οτιδήποτε μπορούν για να με γαμήσουν… αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο (…). Έχω μόνο να συγκεντρωθώ στην αντίσταση (όπως πάντα έκανα) και να πάρω πίσω την ελευθερία μου μια και καλή.

26 Μαρτίου.

Πραγματικά, τίποτα καινούριο δε συμβαίνει… από τότε που η σύνδεση με το έξω κόπηκε, τα μόνα πράγματα που έχουν αλλάξει είναι το καθεστώς της φυλακής και η συμπεριφορά φυλάκων και κρατουμένων: οι φύλακες πιστεύουν ότι είναι «επίγειοι θεοί», και οι φυλακισμένοι σέρνονται σα σκουλήκια για ν’ «απολαύσουν» μερικά ψίχουλα πίσω από τις πλάτες άλλων κρατουμένων… η παρατήρηση της συμπεριφοράς του πρώτου και του τελευταίου είναι ενδιαφέρουσα για εκείνους που ασχολούνται με την ψυχολογία, ακόμα και με την ανθρωπολογία…

(…) Περιμένω να τελειώσει η περίοδος του βιο-φασισμού, της συγγενούς δικτατορίας και της απολυταρχικής απομόνωσης… αυτή τη στιγμή παρακολουθώ έναν «καθηγητή» στην τηλεόραση, ο οποίος λέει ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε να μην φιλιόμαστε και αγκαλιαζόμαστε βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα… είναι άρρωστοι! Είναι παρηγορητικό να ξέρουμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι και όχι κομμάτι μιας ομοιόμορφης μάζας που κινείται κατευθείαν προς την άβυσσο.

27 Μαρτίου.

(…) Πιστεύω πως θα παραμείνω σε αυτές τις συνθήκες τουλάχιστον μέχρι τον τέλος Απριλίου/αρχές Μαΐου… ευτυχώς έχω αποκτήσει εμπειρία (και χωρίς έναν απειλητικό «ιό» επιπλέον) διαφόρων συνθηκών «προφύλαξης» και λοιπών καταστάσεων «καραντίνας»… έτσι, εγώ «προσαρμόστηκα» (ψυχολογικά) σε τέτοιες καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» χωρίς προβλήματα…

Όσο για τον «ιό», δεν μπορώ να πω αν τον είχα χωρίς να δείξω συμπτώματα ή αν δεν ήρθε ποτέ εδώ… από το γεγονός ότι εδώ είμαστε λίγο περισσότερα από τα 20 άτομα, ενώ είμαστε χωρισμένοι (βγαίνουμε στην αυλή ανά 8 άτομα), και απ’ το ότι προσωπικά συναναστρέφομαι μόνο με έναν από τους άλλους κρατούμενους, νομίζω είναι απίθανο να συμβληθώ με τον επιβλαβή–συνεργάτη «κορονοϊό»… αλλά… δεν το σκέφτομαι και πολύ, προτιμώ να κάνω κάμψεις, καθίσματα, κοιλιακούς και τέτοιου είδους πράγματα. Είμαι πολύ δυνατός. Το να είσαι εκ φύσεως δυνατός δεν αποτελεί εχέγγυο για τίποτα, δεδομένου ότι το «μικρό τέρας» επιτίθεται στους πνεύμονες, και αυτή ακριβώς είν’ η αχίλλειος πτέρνα μου (…). Εδώ παίρνουν τις θερμοκρασίες μας εδώ και εβδομάδες… ο μόνος κίνδυνος είναι οι φύλακες που έρχονται «απ’ έξω» : είναι οι μόνοι «παράγοντες κινδύνου»… απ’ ότι βλέπω στην τηλεόραση, οι ηλικιωμένοι που πεθαίνουν σε κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν από τους «φροντιστές» τους (αναλογιζόμενοι πως κι αυτοί δεν είχαν επισκέψεις λίγο πολύ την ίδια περίοδο με τους φυλακισμένους) που δεν υποβάλλονταν σε «τεστ», νομίζοντας πως αυτό το θέατρο της κοινωνικής απομόνωσης πρακτικά στήθηκε για την «προστασία» «των ομάδων υψηλού κινδύνου». Προφανώς οι δεσμοφύλακες επίσης δεν «υποβάλλονται σε τεστ»… μόνο εκείνοι με συμπτώματα… τελικά το ζήτημα της «πρόληψης» και του «ορθολογισμού» από το στρατηγικό σχέδιο υγείας είναι γελοίο και παράλογο. Ας μην αναφέρω το γεγονός πως το υψηλότατο ρίσκο της μόλυνσης παρουσιάζεται στα νοσοκομεία και από τις «ιατρικές υπηρεσίες». Όλα είναι σκέτη τρέλα.. Εγώ ελπίζω μόνο αυτή η μαζική υστερία να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται γιατί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να «μας προστατεύσει» ή «να μας φροντίσει», ακριβώς το αντίθετο…

(…) Σκατά! Η έφεση στο Ανώτατο απορρίφθηκε! Για να πάω στην Ισπανία αμέσως! Είναι «τρομακτικό»… ελπίζω ότι θα το καθυστερήσουν λίγο παραπάνω, αλλά δεν υπολογίζω σε αυτό… το να πάω εκεί ακριβώς στη μέση του πανδημικού και απολυταρχικού χάους των φυλακών… και είμαι ασθματικός. Ποτέ δεν είχαν μια τόσο ευνοϊκή κατάσταση για να με βγάλουν απ’ τη μέση χωρίς να λερώσουν τα χέρια τους… γαμώ το!

30 Μαρτίου.

Είδα ένα βίντεο στην πορτογαλική τηλεόραση το οποίο τράβηξαν με ένα κινητό τηλέφωνο κάποιοι κρατούμενοι στο Custoias (στο Πόρτο)… με έκανε να χαμογελάσω το να δω αυτούς τους τρεις με κουκούλες να απειλούν να κάψουν τις φυλακές με ένα «revolucao»… όπως ανέφεραν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τρεις κρατούμενοι μολύνθηκαν στο Custoias, οι φυλακισμένοι ξεκίνησαν να τρελαίνονται σχετικά με «τον θάνατο από την μετάδοση του κορονοϊού» και στην τηλεόραση ήδη μιλάνε για μια απίθανη κατάσταση (αισιόδοξες συγγνώμες και παρόμοια πράγματα) στις φυλακές του βορρά. Απ’ όσο ξέρω στις μεγαλύτερες φυλακές του Πόρτο, είναι πιθανό να ξεσπάσουν μερικές εξεγέρσεις ήδη αυτή την εβδομάδα… Θα έλεγα πως η Custoias και η Pasos de Ferreira θα είναι από τις πρώτες. Αυτές είναι υπερπλήρεις φυλακές (πάνω από χίλιοι κρατούμενοι σε κάθε μια), όπου οι φύλακες δε δέχονται κανέναν έλεγχο… δεν είναι σαν αυτή την τρύπα που στους 30 κρατούμενους με το ζόρι 2-3 είναι εντάξει και οι υπόλοιποι δεν είναι ικανοί ούτε να ρίξουν λίπασμα σε ένα πατατοχώραφο.

Ο λόγος για τον οποίον πιστεύω ότι θα ξεσπάσουν εξεγέρσεις, δεν είναι εξαιτίας του βίντεο (φιλτραρισμένο από τα μίντια) με τους κουκουλωμένους τύπους και το τι λένε (απειλούν) ότι μπορεί να συμβεί… αλλά γιατί εγώ ξέρω ότι σε απελπισμένους ανθρώπους μπορούν να γεννηθούν ο φόβος και η αίσθηση «αδικίας»… στην τελική (σαν εμάς) έχουν μείνει για ένα μήνα χωρίς επισκέψεις, χωρίς φαγητό ή ναρκωτικά… και αυτό, επιπρόσθετα με το βομβαρδισμό των μίντια σχετικά με τον ιό, είναι ο τέλειος συνδυασμός για μια καταιγίδα (…).

(…) Έχουν ήδη αρχίσει να απελευθερώνουν κρατουμένους με συνολικές ποινές (ή υπολειπόμενες ποινές) μικρότερες των 2 ετών… εκείνους που έχουν άδειες (στην Πορτογαλία είναι 1000 κρατούμενοι σε σύνολο πληθυσμού 12000) και τους ηλικιωμένους-αρρώστους… αν σκεφτούμε ότι ο φυλακισμένος πληθυσμός της Πορτογαλίας είναι ο γηραιότερος στην Ευρώπη (το 30% είναι άνω των 60), αυτό μαρτυρά έναν μεγάλο αριθμό απελευθερώσεων… ψευδαίσθηση και απόγνωση είναι παράγοντες του «έλεγχος ή χάος»… δεδομένου ότι οι Γερμανοί (και νομίζω η Ισπανία και η Ιταλία έκαναν το ίδιο) έθεσαν σε ισχύ τις συστάσεις της Ε.Ε. με την απελευθέρωση κρατουμένων, οι Πορτογάλοι θα ακολουθήσουν «την υπαγόρευση»…

Τι σύμπτωση! Στις μεσημεριανές ειδήσεις, μιλούν ακόμα για τους κρατουμένους… λένε ότι ο αριθμός των ηρεμιστικών διπλασιάστηκε (το λένε ξεκάθαρα και απλά), το αιτιολογούν λέγοντας ότι η πλειοψηφία είναι τοξικοεξαρτημένοι, και αυτό επιπρόσθετα σε τούτη την κατάσταση εγκλεισμού και συνωστισμού, όπου το άγχος και ο φόβος πολλαπλασιάζονται, και μπλα μπλα μπλα.

Ο «ιός» ανέδειξε αυτό που λέγαμε και υποπτευόμασταν για μεγάλο χρονικό διάστημα: κεφάλαιο και κράτος είναι ο Μολώχ που πρέπει να καταστραφεί… η «εποχή» των τεχνοκρατών και των «σοσιαλδημοκρατών» χρησιμοποίησε ήδη την «ιστορική κάρτα» μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Οποιοσδήποτε αυτή την στιγμή (και μετά την τελευταία αίσθηση του βιο-φασισμού) συνεχίζει να πιστεύει σε «δικαιώματα» είναι πλήρως ηλίθιος…

Σχετικά με τα «προληπτικά για τον κορονοϊό» μέτρα στη φυλακή, από την αρχή είδαμε ξεκάθαρα ποιου τα «δικαιώματα» «περιορίζονται» πρώτα: όλων εκείνων που στοιβάχτηκαν σε κλειστά ιδρύματα σαν ανθρώπινα κρέατα. Ποιο ήταν το νόημα της διακοπής των επισκέψεων ενώ οι φύλακες και οι τεχνικοί τριγυρνούν στα ιδρύματα χωρίς μάσκες και γάντια; Το ερώτημα είναι ρητορικό, καθώς η απάντηση φέρνει στο φως, μέσω των γεγονότων, το ποιος ήταν εκείνος που πραγματικά μόλυνε τους ηλικιωμένους στα κέντρα φροντίδας… τώρα προκύπτει ερώτημα σχετικά με τα μολυσμένα κέντρα φροντίδας της Πορτογαλίας… σχεδόν όλα είναι!

Η διοικητής του συστήματος υγείας, Graca Freitas, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για εκατοντάδες νεκρούς και μολυσμένους στα κέντρα φροντίδας… και όχι μόνο! Δε θα ήταν «λογικό», δεδομένου ότι έκοψαν έναν πιθανό τρόπο μετάδοσης (οικογενειακές επισκέψεις), να επεκτείνανε τον «κύκλο προφύλαξης» κάνοντας τεστ στους φροντιστές για Covid-19 και μοιράζοντάς τους γάντια και μάσκες; Προφανώς! Αλλά η κυρία αυτή έκανε τα ίδια και στις φυλακές!

Μόνο τώρα (από τις 30 Μαρτίου) μπήκαν οι δεσμοφύλακες με γάντια και μάσκες… και, θεωρητικά, μόνο τώρα τους «έκαναν τεστ»… και γιατί; Επειδή μόνο τώρα βγήκε δημόσια ότι τα κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν σχεδόν όλα. Και μόνο τώρα (από τις 28 Μαρτίου) αναγνώρισαν 3 μολυσμένους υπαλλήλους στην φυλακή Custoias (στο Πόρτο)… σήμερα (1η Απριλίου) μάθαμε από την τηλεόραση ότι 25 «κρατούμενοι» απομονώθηκαν στην φυλακή Santa Cruz Do Bispo και τουλάχιστον ένας είναι θετικός στον Covid-19…ίσως οι ιδρυματικοί υπάλληλοι έχουν ανοσία στον Covid-19; Προφανώς όχι. Μια ανάγνωση των γεγονότων μάς δείχνει ότι δεν υπήρχε σχεδιασμένη στρατηγική ή δεν είχαν υιοθετήσει τα επαρκή μέτρα προφύλαξης. Η διοικητής των υπηρεσιών υγείας, Graca Freitas, άσκησε τη δύναμή της σε αυτά τα ιδρύματα απλά α) γιατί «ασθενείς» και «κρατούμενοι» δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, και β) επειδή φύλακες και εργαζόμενοι δεν αμφισβήτησαν την εξουσία της.

Άλλο ένα ερώτημα είναι: πώς είναι πιθανό ότι οι οικογένειες, φίλοι κλπ. των κρατουμένων και των ασθενών επέτρεψαν όλο αυτό να συμβεί; Θα σου δώσω την απάντηση: τυφλή εμπιστοσύνη στις αρχές και στους τεχνικούς, ο ίδιος φόβος και η ίδια έλλειψη απαντήσεων μπροστά στο άγνωστο… είναι λυπηρό, αλλά αυτό δείχνει πως οι ψευδαισθήσεις και η εμπιστοσύνη που οι «πολίτες» δείχνουν στις «αρχές», καθιστούν εφικτό για τους τελευταίους να επενδύσουν σε αυτό έτσι ώστε οι οικογένειες να μεταμορφώνονται σε φυλακισμένους ή ασθενείς, «πεθαίνοντας» από αμέλεια των αρχών…

Απομονωμένοι, χωρίς επισκεπτήρια (σε μερικά μέρη χωρίς mail και κινητά τηλέφωνα), ένα τμήμα της κοινωνίας παραμένει στο έλεος του βιο-φασίστα Μολώχ… και «η κοινωνία» παραμένει κλειδωμένη στα σπίτια χωρίς δικαίωμα για απεργία, διαδηλώσεις, εργασία κλπ., και οι άστεγοι μπορούν να πεθαίνουν ελεύθερα στους δρόμους ή σε αθλητικές τέντες… εδώ έχουμε ένα πορτραίτο της καπιταλιστικής κοινωνίας! (…) Αν καταφέρουν να κλειδαμπαρώσουν την κοινωνία σε ολάκερο τον κόσμο, φαντάσου τι μπορούν να κάνουν με τους κρατουμένους, τους μετανάστες, τους ηλικιωμένους και όλους όσους είναι στις φυλακές των δολοφόνων και αυτουργών γενοκτονιών!

Εσύ μπορείς (και πρέπει) να δημοσιεύσεις όλα όσα γράφω. Φυσικά θα υπάρχουν εναλλακτικές για να συμβιβάσουν «καραντίνα» και «εξωτερική επικοινωνία», αλλά δεν είμαστε όλοι ίσοι…

Τις επόμενες εβδομάδες το δράμα της εμφάνισης του Covid-19 στην Πορτογαλία θα αρχίσει… βλέποντας ένα μάτσο ανίκανους στο υπουργείο Υγείας και Δικαιοσύνης, θα δούμε πόσα «φορτηγά- ψυγεία» θα χρειαστούν για τους νεκρούς στις φυλακές και σε άλλα κλειστά κέντρα.

3 Απριλίου.

(…) Λίγη σημασία έχει αν ήταν ένα εργαστήριο ή η φύση που δημιούργησε αυτόν τον ιό… ήταν απαραίτητο. Και δεν έχει πολλή σημασία αν θα μολύνει εμένα ή τη μητέρα μου. Η φύση είναι αδιάλλακτη, και το ανθρώπινο είδος πρέπει να το σέβεται αυτό και να το φοβάται. Δεν υπάρχει Φύση «που να είναι φτιαγμένη για να ταιριάξει» στο ανθρώπινο είδος, δεν είναι «ανθρώπινη πηγή». Όλη η περιφρόνηση κι η επιστημονική υπεροψία πρέπει να τρομάζει από αυτό. Αυτή τη φορά ο ιός ήταν αγαθός, χτύπησε μόνο 2% του ανθρώπινου είδους και έδειξε έλεος στα παιδιά. Ήταν λιγότερο θανατηφόρος, ταξικά προκατειλημμένος, ρατσιστικός και σεξιστικός από τον καπιταλισμό. Είναι περίεργο πως οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο έναν ιό τέτοιου είδους από τον τεχνο-βιομηχανικό καπιταλισμό… Είμαι πεπεισμένος ότι αν ο καπιταλισμός καταστραφεί μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο… χειρότερο από τον καπιταλισμό (και διάφορες παραλλαγές) δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε: αυτό είναι σίγουρο. Έτσι, ελπίζω ότι ο ιός δε θα είναι περιορισμένος, ότι θα είναι εκ φύσεως σκληρός… Δε θα ήθελα να περιοριστεί όλο αυτό σε έναν «τρόμο» και να βλέπω βλάκες να φοράνε μπλουζάκια με το μήνυμα: «επέζησα από τον «Covid-19». Ο πολιτισμικός κυνισμός πρέπει να χαθεί. Δεν είναι η 11η Σεπτεμβρίου με «ήρωες» και «κακούς» που συνεχίζουν να φροντίζουν τα πάντα μετά τον «τρόμο» (…).

Τις προάλλες είδα μια εκπληκτική (ή και όχι) ιστορία στην τηλεόραση: ένας πορτογαλικός τηλεοπτικός σταθμός (TVI) μετέδιδε «νέα» ενός κέντρου περίθαλψης… ξαφνικά η «ομάδα» των cameramen συνειδητοποίησε πως μια ηλικιωμένη κυρία προσπαθούσε να δραπετεύσει από πίσω αφαιρώντας έναν φράχτη… Τι έκαναν «οι δημοσιογράφοι» που «πληροφορήθηκαν» (σε κινδυνολογικούς τόνους) σχετικά με το δράμα που ξεδιπλώνεται εκεί μέσα; Καλέστε τους φροντιστές να κλειδώσουν πάλι την ηλικιωμένη! Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: δεν υπάρχει καμία ενσυναίσθηση και/ή συμπάθεια απέναντι στο ηλικιωμένο άτομο που ψάχνει για ελευθερία, για τη δυνατότητα ζωής, όχι. Το δράμα είναι γι’ αυτούς που παραμένουν κολλημένοι στην τηλεόρασή τους, είναι η αντικειμενικότητα και η επιμέλεια των πληροφοριών… έπειτα βγάζουν τα τηλέφωνά τους και ρουφιανεύουν, ούτως ώστε η υποτιθέμενη «μολυσμένη ηλικιωμένη» που «απειλεί» την ασφάλειά «μας» να συλληφθεί ξανά: το θύμα είναι ένας εγκληματίας! Έτσι, συμπάσχω με την ηλικιωμένη κυρία και εύχομαι τον χειρότερο θάνατο δαύτων των ρουφιάνων.

(…) Είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι μετά από αυτήν την εξαναγκαστική φυλάκιση, πώς θα είναι η οικονομία, πώς θα καταλαβαίνονται οι άνθρωποι αναμεταξύ τους. Θα επιβιώσει το ευρωπαϊκό κατασκεύασμα; Θα ανοίξουν τα σύνορα; Θα επανέλθουν τα αεροπλάνα, ταξιδεύοντας στους ουρανούς από ένα μέρος σ’ ένα άλλο; Αν η ανεργία είναι τόσο σοβαρή όσο αναμένεται, τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Ποιες θα είναι οι «συνέπειες» της εξαναγκαστικής συνύπαρξης: Αυτά είναι ερωτήματα που πραγματικά μού κεντρίζουν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Επίσης, αναρωτιέμαι σε ποιον βαθμό και μέχρι πότε οι «πολίτες» θα είναι προετοιμασμένοι να παραμένουν σε υποχρεωτική «καραντίνα».

4 Απριλίου.

(…) Προσέχω (και αναλύω) το πρόγραμμα «ειδήσεων» σχετικά με τις δοκιμές ορού που προτείνουν να κάνουν (ή κάνουν ήδη) σε χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα για να ανακαλύψουν ποιοι άνθρωποι έχουν ανοσία στον ιό. Όλο αυτό μάς δείχνει πως η νεοφιλελεύθερη αγορά ήδη ξεδιαλέγει το «πιο κατάλληλο» εργατικό δυναμικό… αυτή η παγκόσμια «έκτακτη ανάγκη» έδωσε στα κράτη και στο κεφάλαιο μια τεράστια ποσότητα «προσωπικών» δεδομένων που αφορούν «πολίτες» και πελάτες… έτσι, τώρα θα βιώσουν τι σημαίνει να είσαι υπό καθεστώς υψηλής παρακολούθησης όπως η F.I.E.S, σε πρώτο βαθμό, δεύτερο βαθμό και/ή ανοιχτό καθεστώς. Όλη μέρα στολές παντού: αστυνομία, στρατιώτες και δεσμοφύλακες, ελεγκτές και τραπεζίτες.. (…) και, τέλος πάντων, η εμπειρία της «καραντίνας» τούς έχει ήδη προετοιμάσει για την είσοδό τους στις «κατοικίες- φυλακές», κλειδωμένοι και δίχως δικαιώματα, με παρακολούθηση και μηδενικό «έλεγχος» επί των δικών τους ζωών.

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι…

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι και γνωρίζουμε πώς είναι να νιώθουμε λαχτάρα, να μισούμε και ν’ αγαπάμε…

Να νιώθουμε λαχτάρα για τον περίπατο κάτω απ’ τον ουρανό με τη θάλασσα να σκάει στα βράχια.

Να νιώθουμε λαχτάρα για να συναντήσουμε τους φίλους μας και να μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για τους αγαπημένους που λατρεύουμε να φιλάμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για οτιδήποτε που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε στο τώρα.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το να μισείς…

Να μισείς τη μονοτονία και τις βαρετές συζητήσεις που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Να μισούμε τη σηπτική φυλάκιση που περιορίζει και πνίγει την ελευθερία μας.

Να μισούμε τις μέρες και τις νύχτες που διεδέχονται η μια την άλλη, δίχως τίποτα άλλο.

Να μισούμε την εγωιστική συμπεριφορά των άλλων, κάτι που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το ν’ αγαπάμε…

Ν’ αγαπάμε τη φύση που μας επιτρέπει ν’ αναπνέουμε.

Ν’ αγαπάμε τη νοημοσύνη που μας καλεί να ονειρευτούμε.

Ν’ αγαπάμε την ευαισθησία που μας κάνει να απολαμβάνουμε.

Ν’ αγαπάμε την ελευθερία να υπάρχουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι, είναι καιρός να σκεφτούμε…

Gabriel Pombo Da Silva

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro