The 1st Heraklion Tattoo Circus | 9-10-11 Δεκεμβρίου 2022

The 1st Heraklion Tattoo Circus

Για την οικονομική ενίσχυση των πολιτικών κρατουμένων & φυλακισμένων αγωνιστ(ρι)ων

9-10-11 Δεκεμβρίου 2022 , στην Κατάληψη Ευαγγελισμού.

Αλληλεγγύη, Συντροφικότητα – Αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο!

Στηρίζουμε τους πολιτικούς κρατούμενους : Υλικά – Ηθικά – Πολιτικά!

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων :

Παρασκευή 9 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Tattoo & piercing

-ώρα:19:00 : Εκδήλωση/ Ενημέρωση για την υπόθεση των 11 αγωνιστών από την Τουρκία, πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα και απεργών πείνας από τις 7/10 (θα μιλήσουν μέλη της επιτροπής για τη λευτεριά των 11 αγωνιστών).

 

Σάββατο 10 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Tattoo & piercing

-ώρα: 17:00 : Παιδικό εργαστήρι

-ώρα: 18:00-21:00 : Barber lab (Πολυμορφικά Κουρέματα)

-ώρα:19:00 : Εκδήλωση/παρουσίαση του εκδοτικού εγχειρήματος ανατρεπτικά χρονικά. Για την καταγραφή της επαναστατικής μνήμης .

-ώρα:23:00 -PARTY οικονομικής ενίσχυσης

 

Κυριακή 11 Δεκέμβρη 2022

-ώρα: 15:00-22:00 : Τattoo & piercing

-ώρα: 15:00 :Vegan συλλογική κουζίνα

-ώρα: 17:00 :Τουρνουά ping pong

-ώρα: 18:00-21:00 : Barber lab (Πολυμορφικά Κουρέματα)

-ώρα: 19:00 : Αυτοδιαχειριζόμενο Καφενείο

 

*Όλες τις ημέρες θα υπάρχει βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων/Distro (από την ομάδα βιβλίου/αρχείου “Kιτάπι”) και Bar στο χώρο της Kατάληψης.

Κατάληψη Ευαγγελισμού – Θεοτοκοπούλου 18, Ηράκλειο Κρήτης.

 

ια περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα ραντεβού για Tattoo & piercing στο link : https://www.facebook.com/events/1526731557805489/?ref=newsfeed και στο email της Κατάληψης.

Επικοινωνία : https://evagelismos.squat.gr | email: evagelismos.squat@espiv.net

Μονοήμερη απεργία πείνας του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Α.Δ. Θάνου Χατζηαγγέλου, στο πλευρό των 11 επαναστατών-ριών

 

Νίκη στην απεργία πείνας των 11 Τούρκων επαναστατών-ριών

Πολιτική ανταπόκριση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ. Χατζηαγγέλου, στο κάλεσμα για μονοήμερη απεργία πείνας των συντρόφων και συντροφισσών του Λαϊκού Μετώπου.

Εδώ και 50 μέρες, οι 11 Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες του Λαϊκού Μετώπου μάχονται με υποθήκη το ίδιο τους το σώμα, ενάντια στο μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνουν τόσο ως πολιτικοί πρόσφυγες, όσο και ως στρατευμένοι επαναστάτες στο δίκιο του λαϊκού απελευθερωτικού πολέμου.

Η ίδια η επιχείρηση στα Σεπόλια και τα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, όπως και η μετέπειτα εκδικητική μεταχείρισή τους με το διαμοιρασμό σε διάφορες φυλακές, τις επιθέσεις από μπάτσους και σωφρονιστικούς αλλά και τη βαριά καταδίκη σε 333 χρόνια σύνολο, αποτελούν τα διαπιστευτήρια φιλίας και συνεργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το πρόσωπο του φασίστα Ερντογάν. Είναι η σφραγίδα στην ενότητα των δυνάμεων του φασισμού και του ιμπεριαλισμού που πνίγουν στο αίμα τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι μάχες της επαναστατικής βάσης για Δικαιοσύνη, Ζωή και Ελευθερία είναι μονόδρομος για την προλεταριακή σύγκρουση με την Τυραννία. Είναι το αδιαπραγμάτευτο καθήκον όσων υπερασπίζονται τη θεωρία μέσα από την πράξη. Μέσα στο χειμώνα της παραίτησης, της απαξίας και της ανακωχής, οι φλογερές καρδιές που χτυπούν για την Επανάσταση μαθαίνουν να πάλλονται ΜΑΖΙ, να μάχονται ΜΑΖΙ, να πέφτουνε ΜΑΖΙ.

Συντρόφισσες Hazal και Harika

Σύντροφοι Halil, Sadi, Burak, Sinan, Hasan, Anil, Ismail, Sinan Oktay, Ercan

Χαιρετίζω τον αγώνα σας με τα λόγια της αντάρτισσας Nathalie Menigon, γιατί στο ήθος και τη συνείδησή σας βλέπω

Την ευαισθησία των κομμουνιστών

Το δίκιο του αγώνα σας

Την απλότητα του θάρρους σας

Τη δύναμη των επαναστατικών σας πεποιθήσεων

Τη μαχόμενη ανθρωπιά σας

Την αγάπη σας για τη ζωή

Την αγάπη σας για την ελευθερία

Το γέλιο σας, δυνατό και καθαρό, που αντηχεί

στ’ αυτιά μας σαν την ελπίδα

ενός προλεταριακού κόσμου.

Ψυχή και σώμα, όλα στον αγώνα

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

25/11/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα σαν βέλος για να τρυπήσει τα τείχη του 41bis(+eng)

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στον αναρχικό αντάρτη Alfredo Cospito, που πραγματοποιεί απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης 41bis.

Για κάποιους η συνοχή της συντροφικότητας χτίζεται πάνω στις κοινές θέσεις ή στις φιλοσοφικές κορόνες. Σε μία κενή διάσταση όπου τα κοινά λόγια απέχουν από την πράξη. Στον ανταρτοπόλεμο συντρόφους μας κάνει η κοινή στράτευση, οι επιλογές, οι εχθροπραξίες πίσω από το ανάχωμα του αναρχικού αγώνα. και όταν μας τυλίγουν οι αλυσίδες, η κοινή μας συνιστώσα είναι η συνενοχή, η πολιτική ευθύνη, η αμετανόητη σταθερότητα στα ίδια μονοπάτια. Είναι η προσήλωση στο βάδισμα του δρόμου της φωτιάς.

Ο αναρχικός αντάρτης πόλεων Alfredo Cospito βρίσκεται αιχμάλωτος στα κάτεργα του ιταλικού κράτους από το 2012. Έχει αναλάβει με περηφάνεια την πολιτική ευθύνη για τον πυροβολισμό του CEO της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, ενέργεια που πραγματοποιήθηκε από τον Πυρήνα Όλγα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI-IRF). Έκτοτε παραμένει αμετανόητος εχθρός της τυραννίας. Οι συνεχείς διώξεις προς το πρόσωπό του, το καθεστώς εξαίρεσης και οι περιορισμοί παρότι εντείνουν συνεχώς την απομόνωσή του, τόσο από το κοινωνικό όσο και από το πολιτικό-συντροφικό του περιβάλλον, δεν λυγίζουν την εξεγερτική θέληση του Alfredo, τη δίψα του συντρόφου για νέες στιγμές ανταρσίας. Από το 2016 κάτω από τη σκεπή της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης Scripta Manent, o Alfredo κατηγορείται για τον ηγετικό ρόλο της FAI, ποινή που κατ’ ουσίαν στοχεύει στην ισόβια αιχμαλωσία του. Και όμως με το ίδιο πάθος υπερασπίζεται την Αναρχία της πράξης. Την Αναρχία που εχθρεύεται την εξουσία και τους ηγεμόνες, την Αναρχία που οπλίζεται και επιτίθεται.

Σήμερα η Τυραννία στέλνει ένα βήμα πιο βαθιά στους τσιμεντένιους τάφους της αιχμαλωσίας τον Alfredo, απομονώνοντάς τον στο καθεστώς 41bis, το θεμέλιο λίθο της αισθητηριακής απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του ιταλικού κράτους. Απέναντι στο νέο καθεστώς εξαίρεσης ο σύντροφος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από 20 Οκτώβρη, ενώ στο πλευρό του πλέον τάσσεται αλληλέγγυα και ο απεργός πείνας Juan Sorroche. Γιατί η Αναρχία δεν ζητιανεύει, μάχεται μέχρι τέλους.

Στρατευτήκαμε πίσω από τα αναχώματα του ανταρτοπόλεμου γιατί για εμάς η Αναρχία είναι η σύγκρουση με το υπάρχον, με τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Οργανώνουμε πυρήνες άμεσης δράσης γιατί αποζητούμε τη ρήξη και τις αντιεξουσιαστικές εχθροπραξίες, εδώ και τώρα. Δεν είμαστε ούτε ρήτορες σε αμφιθέατρα, ούτε φιλόσοφοι σε ατέρμονους κύκλους συζητήσεων. Έχουμε το όραμα και την ανάγκη για τη συνολική ανατροπή του κρατισμού και της καπιταλιστικής δικτατορίας, που ανα-παράγει συνεχώς κοινωνικοοικονομικές κρίσεις. Έχουμε τη θέληση και την αποφασιστικότητα να αντισταθούμε, να αντιπαρατεθούμε με την κυριαρχία, να επιτεθούμε για να αποσταθεροποιήσουμε την καθεστωτική και κοινωνική ειρήνη.

Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα, με την ίδια οξυδέρκεια έχουμε το θάρρος και το θράσος να υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας. Να υπηρετούμε τις ίδιες αξίες. Σε μία εποχή αφοπλισμού και παραίτησης, έχουμε την πολιτική ευθύνη να οπλίσουμε την Αναρχία μέσα από την προπαγάνδα της πράξης. Ο σύντροφος Alfredo είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ρεύματος και εμείς, υπηρετώντας τη διεθνή κοινότητα των αναρχικών αιχμαλώτων, στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε την ίδια την αναγκαιότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Για τώρα και για πάντα, αμετανόητα στρατευμένοι στην πρώτη γραμμή. Γιατί Αναρχία σημαίνει Επίθεση.

Σύντροφε Alfredo κράτα γερά – η ελευθερία είναι μέσα μας.

Δύναμη στους αμετανόητους αιχμαλώτους του ιταλικού κράτους.

Δεν ξεχνάμε την ένοπλη συντρόφισσα Ντιάνα Μελάτσι, την πρώτη νεκρή αντάρτισσα στο καθεστώς απομόνωσης 41bis που φυλακίστηκε για τη συμμετοχή στην ανασυγκρότηση των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
27/10/2022

 

A message like an arrow tearing down the walls of 41bis

A solidarity message from captive member of the Organization Anarchist Action to anarchist guerilla Alfredo Cospito, who is on a hunger strike against isolation regime 41bis.

For some, the cohesion of comradeship is built on shared positions or philosophical opinions. In an empty dimension where common words are far from action. In the guerilla war what makes us comrades is the common enlistment in this war, the choices, the hostilities behind the mound of the anarchist struggle. And when we are wrapped in chains our common component is complicity, political responsibility, unrepentant stability in the same paths. It is the dedication to the pace of the path of fire.

Urban guerilla anarchist Alfredo Cospito has been held captive in the prisons of the Italian state since 2012. He has proudly claimed political responsibility for the shooting of Ansaldo Nucleare’s CEO, Roberto Adinolfi, an action carried out by the Olga Core of the Informal Anarchist Federation (FAI- IRF). Since then he has remained an unrepentant enemy of tyranny. The constant persecutions against him, the status of exception and the restrictions, although they constantly intensify his isolation, both from his social and from his political-social environment, they do not bend Alfredo’s rebellious will, his thirst for new moments of rebellion. Since 2016, under the cover of the anti-terrorist operation Scripta Manent, Alfredo has been accused of leading the FAI, a sentence that essentially aims at his life imprisonment. And yet he still defends the Anarchy of action. Anarchy that is hostile towards power and people of authority, Anarchy that arms itself and attacks.

Now Tyranny is sending Alfredo one step deeper into the concrete tombs of captivity, isolating him in the regime of 41bis, the cornerstone of sensory isolation in the Italian state’s maximum security prisons. Against the new exemption regime, the comrade has started a hunger strike since October 20, while the hunger striker Juan Sorroche now stands in solidarity with him. Because Anarchy does not beg, it fights to the end.

We enlisted behind the ramparts of the guerilla war because for us Anarchy is the conflict with the present itself, with the relations of power and exploitation. We are organizing direct action groups because we are looking for rupture and anti-authoritarian hostile actions, here and now. We are neither orators in auditoriums, nor philosophers in endless rounds of debates. We have the vision and the need for the total overthrow of statism and capitalist dictatorship, which constantly reproduces socio-economic crises. We have the will and determination to resist, to confront those of power, to attack in order to destabilize the regime and social peace.

Even through bars, with the same sagacity we have the courage and audacity to defend our choices. To serve the same values. Through a time of disarmament and resignation, we have a political responsibility to arm Anarchy through the propaganda of action. Comrade Alfredo is an integral part of this movement and we, serving the international community of anarchist prisoners, stand by his side because we thus defend the very necessity of anarchist guerrilla warfare. For now and forever, unrepentantly enlisted in the front line. Because Anarchy means to Attack.

Comrade Alfredo hold on tight – freedom is within us.

Power to the unrepentant prisoners of the Italian state.

We do not forget our comrade-in-arms Diana Melatsi, the first dead guerrilla in the 41bis isolation regime who was imprisoned for participating in the reconstruction of the Red Brigades.

Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action,
D wing, Korydallos’ prison
2710/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|George Ι. Abdallah: Άλλοτε ανθός άλλοτε αγκάθι (+eng,+fr)

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τις διεθνείς εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον σύντροφο George Ibrahim Abdallah.

Τι αξία έχει μία ελευθερία αφοπλισμένη, απογυμνωμένη από την αδιαλλαξία της επαναστατικής φλόγας; Αυτό είναι το ερώτημα που πλανιέται στο νου κάθε εξεγερμένης καρδιάς. Μία ελευθερία νεκρή, εκφυλισμένη και παραδομένη στους ιδιοτελείς σκοπούς της ανθρώπινης αδυναμίας. Και αν υπερασπίζεσαι με πάθος και ένταση την κάθε στιγμή της ζωής, οφείλεις πρώτα απ’ όλα να πολεμήσεις το θάνατο των αξιών. Το θάνατο της ηθικής. Οι ιδέες δεν θανατώνονται, κυοφορούνται σε επαναστατημένα σώματα που ακόμα και όταν θάβονται στο μπετό, ριζώνουν σαν σπόροι και αναρριχώνται ψηλά για να αναδύουν τον πιο όμορφο ανθό: τον ανθό της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60 όπου ξεσπούν αντάρτικες αντιστάσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις τόσο στο Βιετνάμ όσο και στην Παλαιστίνη. Και ενώ εκατοντάδες διεθνιστές στρατεύονται στις αντάρτικες μονάδες της Παλαιστινιακής αντίστασης, ένα νέο ρεύμα ένοπλης πάλης ξεσπά στις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Εκατοντάδες ένοπλοι πυρήνες οικοδομούν ένα μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο που μετατόπισε τον πόλεμο στην καρδιά των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Τη συνέπεια και μαζικότητα του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος πλαισιώνει ένα πλήθος ενεργειών ένοπλης προπαγάνδας: απαγωγές και εκτελέσεις στρατιωτικών, διπλωματών και πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών, βομβιστικές και εμπρηστικές επιθέσεις σε στρατόπεδα, νατοϊκές βάσεις, μιλιταριστικές και διοικητικές εγκαταστάσεις, σφαίρες σε πρεσβείες των ιμπεριαλιστών υφαίνουν το φάσμα της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Τα όπλα των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων ηχούν πλέον στην καρδιά του κτήνους.

Για τους επαναστάτες υπάρχουν δύο προορισμοί: η φυλακή ή ο θάνατος. Η ένοπλη αδιαλλαξία άφησε πίσω της δεκάδες συντρόφους, το αίμα των οποίων γέμισε το μελανοδοχείο της ιστορίας. Ένοπλοι σύντροφοι και συντρόφισσες έχασαν τη ζωή τους σε συμπλοκές με τους μπάτσους, όπως η πρώτη νεκρή μαχήτρια της RAF Petra Schelm, άλλοι σε αντιτρομοκρατικές επεμβάσεις όπως η Mara Cagol των Ερυθρών Ταξιαρχιών, άλλοι έσβησαν σε θανατηφόρες απεργίες πείνας όπως ο Bobby Sands του IRA, άλλοι δολοφονήθηκαν στα κελιά της αισθητηριακής απομόνωσης όπως οι νεκροί αντάρτες της RAF στο Stammheim. Ένοπλοι σύντροφοι πεθάναν κατά τη διάρκεια ενεργειών επαναστατικής βίας όπως ο Γιώργος Τσικούρης και η Elena Angeloni, ενώ εκατοντάδες μάρτυρες του επαναστατικού αγώνα παραδόθηκαν στην ανωνυμία της ιστορίας. Όσοι δεν αναμετρήθηκαν με το θάνατο, γέμισαν τα κάτεργα της τυραννίας. Βασανίστηκαν, κακοποιήθηκαν, θάφτηκαν στο μπετό για δεκαετίες. Κάποιοι νικήθηκαν. Κάποιοι πρόδωσαν τον αγώνα, υποτάχθηκαν, κατέδωσαν συντρόφους και υποδομές, συνθηκολόγησαν και καταδικάστηκαν από την ίδια την ιστορία για κάποιες ανάσες ελευθερίας που κουβαλούν ολάκερη την ασφυξία. Οι αληθινοί επαναστάτες έμειναν αλύγιστοι μέχρι τέλους υποστηρίζοντας αμετανόητα τον αγώνα.

“Ποιοι είναι οι τρομοκράτες; Είναι αυτοί που σκοτώνουν έναν νεαρό της Δυτικής Όχθης επειδή αντιστέκεται στην προσάρτηση της χώρας του από το Ισραήλ, είναι αυτοί που βομβαρδίζουν τους άμαχους πληθυσμούς του Νότιου Λίβανου, είναι αυτοί που σκοτώνουν τυφλά και τολμούν να επικαλούνται μία δήθεν “κατάπαυση πυρός”. Εμείς χτυπάμε αυτούς που οργανώνουν τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Εμείς διασφαλίζουμε τη ζωή των αθώων, ακόμα και με κίνδυνο της δικής μας ασφάλειας.(…) Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε. Είναι επίσης δικαίωμά μας να χτυπάμε τον ιμπεριαλισμό παντού όπου ενσκήπτει και ειδικότερα εκεί όπου επωφελείται από την πολιτική στήριξη της υπάρχουσας κυβέρνησης”.

FARL

Ο σύντροφος George Ibrahim Abdallah είναι και αυτός ένα από τα κύματα αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Γεννήθηκε στον Λίβανο όπου και ωρίμασε πολιτικά. Στρατεύθηκε στις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συμβάλλοντας από νεαρός ακόμα στη μαχητική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό. Το 1980 η κατοχή του Νότιου Λίβανου από το Ισραήλ και τους συμμαχικούς μισθοφόρους της Δύσης οδήγησε τον George I. Abdallah και άλλους αγωνιστές στην οικοδόμηση της οργάνωσης Λιβανέζικες Επαναστατικές Ένοπλες Φράξιες – FARL, μεταφέροντας την ένοπλη αντίσταση στην καρδιά του ιμπεριαλισμού.

Παρότι η αρχική του σύλληψη το 1984 αφορούσε την κατοχή πλαστών εγγράφων, το 1986 παραπέμφθηκε σε ειδικό δικαστήριο κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις του στρατιωτικού ακόλουθου της Αμερικάνικης Πρεσβείας στο Παρίσι Charles R. Ray και του Ισραηλινού μυστικού πράκτορα της Mossad Yacov Barismantov. Ενέργειες που πραγματοποίησαν οι  FARL ως αντίποινα στην εμπλοκή της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην επιχείρηση “Ειρήνη στη Γαλιλαία” από τον Ισραηλινό στρατό το 1982, για το τσάκισμα των αντιστάσεων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – OLP. Έκτοτε (και ενώ από το 1999 δικαιούται διακοπή ποινής) βρίσκεται αιχμάλωτος στα γαλλικά κολαστήρια 38 χρόνια. Αλύγιστος, αμετανόητος, ακούραστος, “ένας αδυσώπητος και αποφασισμένος μαχητής” όπως τον χαρακτηρίζει η απορριπτική απόφαση του εφετείου του Παρισιού το 2009. Έχοντας απέναντί του την εγχώρια και διεθνή τρομοκρατία, καθώς Ισραήλ και ΗΠΑ πιέζουν συνεχώς για την καθολική αιχμαλωσία του με τους δεύτερους να παρίστανται ακόμα και ως πολιτική αγωγή στο ειδικό δικαστήριο, ο σύντροφος αποτελεί σημαία του αμετάκλητου αγώνα για τη διεθνή επανάσταση.

Στο πρόσωπο του συντρόφου μας George I. Abdallah βλέπουμε την ασίγαστη θέληση που αντλεί το επαναστατικό δίκαιο.  Βλέπουμε την πίστη και την προσήλωση στην αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής αντίστασης έξω από τα αφοπλισμένα μονοπάτια του ρεφορμισμού και της συνθηκολόγησης. Βλέπουμε το επαναστατικό καθήκον ενός αλώβητου αγωνιστή να υπερασπιστεί την ιστορική ευθύνη της ένοπλης διαδρομής με κάθε κόστος, μακριά από τις εκπτώσεις και τις συμβάσεις του υπερεγώ. Και έπειτα βλέπουμε το δικό μας καθήκον απέναντι στην ιστορία των αγώνων να μην παραδώσουμε τα όπλα, να μην υποχωρήσουμε, να μην ξεχάσουμε τον επαναστατικό πόλεμο και τους αιχμαλώτους του.

Για τα υπερεθνικά αντιτρομοκρατικά επιτελεία οι αμετανόητοι αιχμάλωτοι επαναστάτες αποτελούν τρόπαιο της καταστολής. Ο George I. Abdallah, ο αμετανόητος αναρχικός αντάρτης Claudio Lavazza, τα φυλακισμένα μέλη της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, οι Τούρκοι επαναστάτες αλλά και οι αμετανόητοι Ερυθροταξιαρχίτες, ο σύντροφος Jean-Marc Rouillan της Action Directe, που παρότι αποφυλακίστηκαν, βρίσκονται μόνιμα σε καθεστώτα επιτήρησης και καταστολής, θα βρίσκονται ισόβια στο στόχαστρο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού ως αμετάπειστοι εχθροί του. Για εμάς οι διαδρομές τους στο τότε και στο τώρα είναι η αιτία και η αφορμή για τις μάχες που έπονται. Ο σύντροφος George I. Abdallah είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας εποχής γεμάτη φωτιά και μολύβι και η απελευθέρωσή του είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά.

Σύντροφε George,

Ίσως και εσύ να έχεις ξεχάσει την ασχήμια αυτού του κόσμου. Σε τόπους μακρινούς απ’ τα κελιά μας έχει χαθεί η λάμψη. Το πράσινο ολοένα και σβήνει απ’ τα βουνά και τα δάση. Τα ποτάμια χάνουν την ορμή τους, στερεύουν. Ο ουρανός γεμίζει όλο και περισσότερους λεκέδες που σκορπίζουν θάνατο. Τα πουλιά στέκουν βουβά, με τη σιωπή που καλύπτει τις σύγχρονες μητροπόλεις. Ο κόσμος μας έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο. Και το γκρίζο απ’τα μπετά μας ξεχύνεται όλο και περισσότερο στις πόλεις-φυλακές. Ξέρεις σύντροφε, ίσως τελικά να είμαι και εγώ πολύ μικρός για να σταθώ δίπλα σου. Και όμως, με το χέρι στην καρδιά, θα ‘ρθει για όλους μας η μέρα που θα ξαναζωγραφίζουμε με χρώματα.

Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης

Δύναμη στους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους που πραγματοποιούν απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς διοικητικής κράτησης που φυλακίζει, προληπτικά και χωρίς κατηγορητήριο, αγωνιστές

Καμιά μετάνοια μπροστά στην αναγκαιότητα να αλλάξει αυτός ο κόσμος

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

19/10/22

 

George Abdallah : Parfois une fleur, parfois une épine

Salutation du membre captif de l’Organisation d’action anarchiste pour les événements de solidarité internationale avec le camarade George Ibrahim Abdallah.

Quelle est la valeur d’une liberté désarmée, dépouillée de l’intransigeance de la flamme révolutionnaire ? C’est la question qui plane dans l’esprit de tout cœur rebelle. Une liberté morte, dégénérée et livrée aux fins égoïstes de la faiblesse humaine. Et si vous défendez avec passion et intensité chaque moment de la vie, vous devez d’abord combattre la mort des valeurs. La mort de la moralité. Les idées ne sont pas mises à mort, elles sont en gestation dans des corps rebelles qui, même enterrés dans le béton, s’enracinent comme des graines et montent haut pour faire germer la plus belle des fleurs : la fleur de la libération sociale.

C’est au milieu des années 60 que la résistance de la guérilla contre les mouvements impérialistes a éclaté au Vietnam et en Palestine. Et tandis que des centaines d’internationalistes sont recrutés dans les unités de guérilla de la résistance palestinienne, un nouveau courant de lutte armée éclate dans les métropoles européennes. Des centaines de cellules armées construisent un front révolutionnaire combatif qui a déplacé la guerre au cœur des centres impérialistes. La cohérence et la massivité du mouvement militant anti-guerre s’accompagnent d’une multitude d’actions de propagande armée : enlèvements et exécutions de soldats, de diplomates et d’agents des services de renseignement étrangers, bombardements et incendies de camps, de bases de l’otan, d’installations militaristes et administratives, balles dans les ambassades impérialistes tissent le spectre de la propagande par l’action. Les canons des mouvements anticoloniaux résonnent désormais au cœur de la bête.

Pour les révolutionnaires, il y a deux destinations : la prison ou la mort. L’intolérance armée a laissé derrière elle des dizaines de compagnons dont le sang a rempli l’encrier de l’histoire. Des compagnons armés sont morts dans des bagarres avec les flics, comme la première combattante de la RAF Petra Schelm ; d’autres sont morts dans des opérations antiterroristes comme Mara Cagol des Brigades rouges ; d’autres ont été tués dans des grèves de la faim meurtrières comme Bobby Sands de l’IRA ; d’autres encore ont été assassinés dans des cellules d’isolement sensoriel comme les guérilleros de la RAF morts à Stammheim. Des compagnons armés sont morts lors d’actes de violence révolutionnaire, comme George Tsikouris et Elena Angeloni, tandis que des centaines de témoins de la lutte révolutionnaire ont été relégués dans l’anonymat de l’histoire. Ceux qui n’ont pas affronté la mort ont rempli les tombes de la tyrannie. Ils ont été torturés, maltraités, enterrés dans du béton pendant des décennies. Certains ont été vaincus. Certains ont trahi la lutte, se sont rendus, ont trahi leurs compagnons et les infrastructures, ont capitulé et ont été condamnés par l’histoire elle-même pour quelques souffles de liberté qui ont porté toute la suffocation. Les vrais révolutionnaires sont restés impassibles jusqu’à la fin, soutenant la lutte de manière impénitente.

“Qui sont les terroristes ? Ce sont eux qui tuent un jeune homme en Cisjordanie pour avoir résisté à l’annexion de son pays par Israël, ce sont eux qui bombardent les populations civiles du Sud-Liban, ce sont eux qui tuent aveuglément et osent appeler à un soi-disant “cessez-le-feu”. Nous frappons ceux qui organisent le génocide du peuple palestinien. Nous sauvegardons la vie des innocents, même au risque de notre propre sécurité.(…) C’est notre droit de nous défendre. C’est aussi notre droit de frapper l’impérialisme partout où il entre et surtout là où il bénéficie du soutien politique du gouvernement en place.”

FARL

Le camarade George Ibrahim Abdallah est également l’une des vagues de cette mer agitée. Il est né au Liban où il a mûri politiquement. Il s’est engagé dans les rangs du Front populaire de libération de la Palestine, contribuant dès son plus jeune âge à la lutte militante contre l’impérialisme et le sionisme. En 1980, l’occupation du Sud-Liban par Israël et les mercenaires occidentaux alliés a conduit Georges I. Abdallah et d’autres combattants à créer les Fractions armées révolutionnaires libanaises – FARL, portant la résistance armée au cœur de l’impérialisme.

Bien que sa première arrestation en 1984 ait eu lieu pour possession de faux documents, il a été traduit devant un tribunal spécial en 1986, accusé des exécutions de l’attaché militaire de l’ambassade américaine à Paris Charles R. Ray et de l’agent secret du Mossad israélien Yacov Barismantov. Actions menées par les FARL en représailles à l’implication de la France et des USA dans l’engagement de l’armée israélienne dans l’opération Paix en Galilée en 1982 pour écraser la résistance de l’Organisation de Libération de la Palestine – OLP. Depuis lors (et bien qu’il ait droit à une peine avec sursis depuis 1999), il est prisonnier dans les enfers français depuis 38 ans. Inébranlable, impénitent, infatigable, “un combattant acharné et déterminé” comme le décrit le renvoi de la Cour d’appel de Paris en 2009. Confronté au terrorisme national et international, alors qu’Israël et les États-Unis font constamment pression pour sa capture universelle, ces derniers assistant même au tribunal spécial en tant que procureur, le compagnon est un étendard de la lutte irréversible pour la révolution internationale.

En la personne de notre compagnon George I. Abdallah, nous voyons la volonté inébranlable qui puise dans le droit révolutionnaire.  Nous voyons la foi et l’engagement envers la nécessité d’une résistance radicale en dehors des voies désarmées du réformisme et de la capitulation. Nous voyons le devoir révolutionnaire d’un militant indemne de défendre à tout prix la responsabilité historique de la voie armée, loin des rabais et des conventions du surmoi. Et nous voyons alors notre propre devoir envers l’histoire des luttes de ne pas rendre les armes, de ne pas battre en retraite, de ne pas oublier la guerre révolutionnaire et ses prisonniers.

Pour les états-majors anti-terroristes transnationaux, les révolutionnaires capturés impénitents sont un trophée de la répression. George I. Abdallah, les membres emprisonnés du 17 novembre et de la Lutte Révolutionnaire, les révolutionnaires turcs mais aussi les impénitents Brigades Rouges, le compagnon Jean-Marc Rouillan d’Action Directe, qui, bien que libérés de prison, sont en permanence sous surveillance et répression, seront dans le collimateur du fascisme et de l’impérialisme à vie comme ses ennemis impénitents. Pour nous, leurs voyages dans le passé et le présent sont la cause et l’occasion des batailles à venir. Le camarade George I. Abdallah fait partie intégrante d’une ère de feu et de plomb, et sa libération est un compte ouvert pour chaque individu.

Compagnon George,

Peut-être que toi aussi tu as oublié la laideur de ce monde. Dans des endroits éloignés de nos cellules, la lueur a disparu. Le vert s’estompe dans les montagnes et les forêts. Les rivières perdent leur élan, s’assèchent. Le ciel se remplit de plus en plus de taches qui dispersent la mort. Les oiseaux restent muets, avec le silence qui recouvre les métropoles modernes. Notre monde est devenu un vaste cimetière. Et le gris de notre béton se répand de plus en plus dans nos villes-prisons. Tu sais, camarade, je suis peut-être trop jeune pour me tenir à tes côtés. Et pourtant, la main sur le cœur, le jour viendra pour nous tous où nous peindrons à nouveau avec des couleurs.

Victoire aux armes de la résistance palestinienne

Force aux prisonniers palestiniens en grève de la faim contre le régime de détention administrative qui emprisonne, à titre préventif et sans charge, des militants.

Pas de regrets face à la nécessité de changer ce monde

 

Thanos Hatziangelou, membre prisonnier de l’Organisation Action Anarchiste

Quartier 4, Prison de Korydallos

19/10/22

 

George Ibrahim Abdallah: sometimes a flower, sometimes a thorn

Greeting of Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action for international solidarity events to the comrade George Ibrahim Abdallah.

What is the value of a freedom disarmed, stripped of the intransigence of the revolutionary flame? This is the question that wanders in the mind of every rebellious heart. A freedom dead, degenerate and surrendered to the selfish ends of human weakness. And if you defend with passion and intensity every moment of life, you must first of all fight the death of values. The death of morality. Ideas are not killed, they are conceived in revolutionary bodies that even when buried in concrete,they root like seeds and climb up to present the most beautiful flower: the flower of social liberation.

It was in the mid-1960s that guerrilla resistance against imperialist movements evolved in both Vietnam and Palestine. And while hundreds of internationalists are enlisting in the guerrilla nuclei of the Palestinian resistance, a new wave of armed struggle is breaking out in European metropolises. Hundreds of armed cells build a fighting revolutionary front that has taken the war to the heart of the imperialist centers. The consistency and massiveness of the militant anti-war movement is accompanied by various armed propaganda actions: kidnappings and executions of soldiers, diplomats and agents of foreign secret services, bombing and arson attacks on camps, NATO bases, military and administrative facilities, bullets in the imperialist’s embassies weave the spectrum of propaganda through action. The weapons of the anti-colonialist movements now sound in the heart of the beast.

For revolutionaries there are two destinations: prison or death. The armed intransigence left behind dozens of comrades, whose blood filled the inkwell of history. Comrades in arms lost their lives in clashes with the cops, such as the first dead RAF fighter Petra Schelm, others in counter-terrorist operations such as Mara Cagol of the Red Brigades, others perished in deadly hunger strikes such as the IRA’s Bobby Sands, others murdered in the sensory isolation cells like the dead RAF insurgents at Stammheim. Comrades of the armed struggle died during actions of revolutionary violence such as Giorgos Tsikouris and Elena Angeloni, while hundreds of witnesses of the revolutionary struggle consigned themselves to the anonymity of history. Those who did not face death, filled the dungeons of tyranny. They were tortured, abused, buried in concrete for decades. Some were defeated. Some betrayed the struggle, submitted, snitched on comrades and infrastructures, capitulated and were condemned by history itself for some breaths of freedom that carry suffocation itself. The true revolutionaries stood firm to the end unrepentantly supporting the struggle.

“Who are the terrorists? They are the ones who kill a young man in the West Bank for resisting the annexation of his country by Israel, they are the ones who bomb the civilian populations of South Lebanon, they are the ones who kill blindly and dare to invoke a so-called “cease” fire”. We strike those who organize the genocide of the Palestinian people. We secure the lives of the innocent, even at the risk of our own safety.(…) It is our right to defend ourselves. It is also our right to strike imperialism everywhere where it takes plaec and especially where it benefits from the political support of the existing government”.

FARL

Comrade George Ibrahim Abdallah is also one of the waves of this stormy sea. He was born in Lebanon where he politicallymatured . He enlisted in the ranks of the Popular Front for the Liberation of Palestine contributing from a young age to the militant struggle against imperialism and Zionism. In 1980 the occupation of Southern Lebanon by Israel and allied Western mercenaries led George I. Abdallah and other militants to build the organization Lebanese Revolutionary Armed Factions – FARL, taking armed resistance to the heart of imperialism.

Even though his initial arrest in 1984 was regarded possession of forged documents, in 1986 he was brought before a special court and was accused of the executions of the military attaché of the American Embassy in Paris Charles R. Ray and the Israeli Mossad secret agent Yacov Barismantov. Actions carried out by the FARL in retaliation for the involvement of France and the US in Operation “Peace in Galilee” by the Israeli army in 1982, to crush the resistance of the Palestine Liberation Organization – PLO. Since then (and since 1999 he has been entitled to a suspended sentence) he has been imprisoned in the French dungeons for 38 years. Unyielding, unrepentant, tireless, “a relentless and determined fighter” as described by the Paris appeals court’s rejection in 2009. Facing domestic and international terrorism, as Israel and the US constantly push for his universal captivity with the latter even being present as a civil suit in the special court, the comrade is a symbol of the irrevocable struggle for the international revolution.

In the face of our comrade George I. Abdallah we see the indomitable will that the revolutionary law draws. We see faith and commitment to the necessity of radical resistance outside the disarmed paths of reformism and capitulation. We see the revolutionary duty of an unscathed fighter to defend the historical responsibility of the armed path at all costs, away from the discounts and conventions of the superego. And then we see our own duty to the history of struggle not to lay down arms, not to retreat, not to forget the revolutionary war and its prisoners.

For international anti-terrorist forces, unrepentant captured rebels are a trophy of repression. George I. Abdallah, the unrepentant anarchist rebel Claudio Lavazza, the imprisoned members of November 17 and the Revolutionary Struggle, the Turkish revolutionaries but also the unrepentant Red Brigade prisoners, comrade Jean-Marc Rouillan of Action Directe, who, although released, are permanently in regimes of surveillance and repression, will be forever in the line of fire of fascism and imperialism as their implacable enemies. For us, their paths then and now are the cause and occasion for the battles that follow. Comrade George I. Abdallah is an integral part of an era full of fire and history and his release is an open case for each and every one of us.

Comrade George,

Maybe you have, also, forgotten of the ugliness of this world. In places far away from our cells, the shining is lost. Green is gradually fading from the mountains and forests. Rivers lose their momentum, they dry up. The sky is filled with more and more trash that spread death. The birds are muted, with the silence that covers modern metropolises. Our world has been become a vast graveyard. And the grey of our cements pours more and more into the prisonlike cities. You know, comrade, maybe I am, also, too small to stand beside you after all. And yet, hand on the heart, the day will come for us all when we will draw again with colours.

Victory to the arms of the Palestinian struggle

Power to the Palestinian prisoners who are on hunger strike against the administrative detention regime that preemptively imprisons activists without charge

No repentance while facing the necessity to change this world

 

Thanos Chatziangelou, imprisoned member of the Organisation Anarchist Action

D’ wing, Korydallos’ prison

19/10/2022

 

 

Κείμενο του Πάνου Καλαϊτζή

Από τις 31 Αυγούστου βρίσκομαι και πάλι στον έξω κόσμο. Το γεγονός ότι πλέον βλέπω τον ουρανό χωρίς «παρεμβολές» και μπορώ να αγκαλιάζω τους δικούς μου ανθρώπους, με γεμίζει δύναμη για τη συνέχεια. Ποια συνέχεια; Τόσο για καινούργιους κοινωνικούς αγώνες και καινούργιες διεκδικήσεις, όσο και για τη συνέχεια της υπόθεσης μου.

Το δικαστικό συμβούλιο του 6μήνου (με καθυστέρηση ενός μήνα) όχι απλά με αποφυλάκισε με τους πιο χαλαρούς περιοριστικούς όρους μέχρι την δίκη (2 παρών το μήνα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα), αλλά σχεδόν διέλυσε και όλους τους ισχυρισμούς της αντιτρομοκρατικής. Πρότεινε μάλιστα να δικαστώ μόνο για πλημμελήματα και συγκεκριμένα αυτά της οπλοκατοχής και της κατοχής εκρηκτικών, για τα οποία εξάλλου έχει αναλάβει την ευθύνη από την πρώτη στιγμή ο Θάνος Χατζηαγγέλλου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το βούλευμα δεν προκύπτει από κανένα από τα στοιχεία η συμμετοχή μου στην οργάνωση Αναρχική Δράση, όπως και ότι, ως αποτέλεσμα των ερευνών σε όλο το πλήθος των ψηφιακών δεδομένων, μέσων και συνομιλιών όλης σχεδόν της προσωπικής και κοινωνικής μου ζωής που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, δεν προέκυψε καμία συνομιλία μου, επαφή και προηγούμενη γνωριμία μου με τη συγκατηγορούμενή μου Γ. Βούλγαρη. Γεγονότα τα οποία τόσο εγώ, αλλά και οι συγκατηγορούμενοί μου, έχουμε δηλώσει από την πρώτη στιγμή.

Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι πως γίνεται η εισαγγελεία της υπόθεσης έχοντας όλα αυτά τα στοιχεία στα χέρια της να έχει προτείνει τη συνέχιση της κράτησης μου και την παραπομπή μου σε δίκη για ένα πλήθος αναπόδεικτων και αβάσιμων κατηγοριών. Στο δικό μου κεφάλι υπάρχουν μόνο 2 εξηγήσεις: ή ότι η αντιτρομοκρατική υπηρεσία δίνει γραμμή στην «ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη» πίσω από κλειστές πόρτες για να δικαιολογήσουν τις προαγωγές τους ή ότι η εισαγγελεία λόγω Αυγουστιάτικων διακοπών δεν μπήκε καν στη διαδικασία να διαβάσει τους φακέλους. Και οι δύο περιπτώσεις είναι κάπως προβληματικές, αν σκεφτεί κανείς πως μιλάμε για κρατικούς υπαλλήλους, οι οποίοι δεν λογοδοτούν σε κανέναν και προφυλακίζουν κόσμο ενδιαφερόμενοι μόνο για την καριέρα τους και την οικονομική τους ανέλιξη. Θεωρούν μάλλον ότι η φυλακή είναι κάτι σαν προσκοπική κατασκήνωση. Ας τους ενημερώσει λοιπόν κάποιος ότι όχι, η φυλακή δεν είναι κατασκήνωση. Και όσο σύντομος και να είναι ο εγκλεισμός, ούτε εύκολος είναι, ούτε ξεπερνιέται εύκολα.

Το επόμενο επεισόδιο αυτής της κωμικοτραγικής ιστορίας θα παιχτεί στις δικαστικές αίθουσες. Το κίνημα αλληλεγγύης αυτή τη στιγμή κρατάει στα χέρια του μια πρώτη νίκη. Ας σταθούμε λοιπόν όλοι μαζί, ενωμένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο και ας είμαστε έτοιμοι για τις επόμενες μάχες ώστε να παλέψουμε για αυτό που λέω από την πρώτη στιγμή. Για το δίκαιο.

Δύναμη σε όσους αγωνίζονται για το δίκαιο.

Δύναμη στους συγκατηγορούμενους μου, όσο και σε όποιον έχει βιώσει στο πετσί του τον εγκλεισμό.

Θ.Χατζηαγγέλου|Ποιών η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει;

Ποια αυταπάτη μπορεί να θρέψει την ελπίδα πως στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, το κοινωνικό και ταξικό δίκαιο βρίσκει χώρο στα ανάκτορα της αστικής δικαιοσύνης. Ποια ανάσα για δικαίωση μπορούμε να βρούμε πλάι σε αυτούς που ξεπλένουν μαχαιροβγάλτες νεοναζί, μπάτσους δολοφόνους, συγκροτημένα κυκλώματα παιδοβιαστών που δραστηριοποιούνται υπό την κάλυψη της πολιτικής και επιχειρηματικής μαφίας. Η δικαστική αγέλη είναι το πλυντήριο της πολιτικής ηθικής και αξιακής λέρας με την οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι.

Για την αστική δικαιοσύνη ο δικός της ποινικός κώδικας είναι μία πλαστελίνη που πλάθεται κατά παραγγελία. Την ίδια στιγμή που φυλακίζει φτωχοδιάβολους για μικροκλοπές, αθωώνει στελέχη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κατηγορούνται για χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα, αδειάζοντας κρατικά και ιδιωτικά ταμεία. Αιχμαλωτίζει αγωνιστές για την πολιτική τους δράση, απελευθερώνοντας επιφανείς βιαστές, μαστροπούς κτλ. Θάβει στο μπετό επαναστάτες για την αμετανόητη στάση τους, αποφυλακίζοντας παρακρατικούς δολοφόνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Αυτό το ανεξάρτητο σύστημα καλείται να κρίνει τους 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου που έξω από το δικαστικό μέγαρο τον τσάκισαν, τον κακοποίησαν, τον οδήγησαν στη ψυχολογική κατάρρευση, γεγονότα που συνέθεσαν το θάνατό του καταγράφοντας ακόμα μία κρατική δολοφονία. Τότε όμως η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή, έκανε απλά τα στραβά μάτια.

Η πόλη του Βόλου γνωρίζει πολύ καλά, όταν και όποτε χρειάστηκε, πού βρήκε στέγη το δικό μας δίκαιο. Απέναντι στις κρατικές αυθαιρεσίες, στο φασιστικό εσμό, στις εργοδοτικές δολοφονίες, στην κατασταλτική βαρβαρότητα οπλίστηκαν συνειδήσεις, γέμισαν δρόμοι με οργή, τσακίστηκε η ανάθεση. Οι δικές μας στιγμές δικαίωσης ήταν τα σημεία αναφοράς στον πολιτικό χρόνο που επιστράφηκε η βία που δεχόμασταν από την τυραννία. Ήταν τα μαχητικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με βάση το δόγμα ενάντια στην τρομοκρατία, με τις εμπρηστικές επιθέσεις στα Mc Donald’s στην Ιάσονος. Ήταν οι κεντρικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στις πορείες ενάντια στην Ολυμπιάδα του 2004. Ήταν τα μαχητικά συλλαλητήρια ενάντια στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις από τον Αρσένη μέχρι τη Γιαννάκου. Ήταν η ισοπέδωση της πρώτης φασιστοφωλιάς των νεοναζί στην Γκλαβάνη. Ήταν η διάλυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στη Βιομηχανική Ζώνη. Ήταν το πέσιμο στο τμήμα της Ροζού ως απάντηση στο βασανισμό νεαρού που δεν σταμάτησε σε μπλόκο της ΟΠΚΕ στην Αργαλαστή. Ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη και η πολιορκία του τμήματος στον Άγ. Νικόλαο όπου οι δήμιοι τρέμαν κλειδωμένοι μέσα. Ήταν το σπάσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής όταν ο νεοναζί Ηλιόπουλος επιδείκνυε το όπλο του σε ομάδα συντρόφων. Ήταν οι συγκρούσεις αγωνιστών από τις Σταγιάτες με τους μπράβους του μαφιόζου της αυτοδιοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο. Ήταν η πολιορκία της ΑΓΕΤ από χιλιάδες οργισμένους διαδηλωτές. Η κάθε βαριοπούλα που θρυμμάτιζε τη βιτρίνα του απυρόβλητου, η κάθε μολότοφ, η κάθε εμπρηστική επίθεση ενάντια στα σύμβολα της τυραννίας και της εκμετάλλευσης.

Να πληρώσουν όλοι τους ακριβά. Να πληρώσουν για όλα.

Στις 21 Οκτώβρη οι 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου θα οδηγηθούν στο ανάκτορο της Θέμιδος. Για εμάς καμία αστική τιμωρία δεν θα δικαιώσει ούτε το χαμό ούτε τους αγώνες που έδωσε και άφησε πίσω του τόσο νωρίς ο σύντροφός μας. Οι 3 βασανιστές του που υπηρετούν το έργο της τοπικής μαφίας, πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους εκεί που αρμόζει στο επαναστατικό κίνημα. Να τσακιστούν χωρίς οίκτο ακόμα και αν ζητήσουν γονατιστοί μετάνοια. Γιατί αντίθετα με εμάς που υπερασπιζόμαστε τις διαδρομές μας με ψηλά το κεφάλι, οι δούλοι θα παραμένουν δούλοι μία ζωή με το κεφάλι σκυμμένο. Το επαναστατικό δίκαιο είναι η Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των βασανιστών μας και γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Καμία Ειρήνη-Έχουμε Πόλεμο
Οι κεφαλές τους επί πίνακι

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
14/10/2022

Ανάρτηση πανό για την εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους/ις αναρχικούς/ές κρατούμενους/ες

Με αφορμή την εβδομάδα αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατούμενους θέλουμε να στείλουμε το δικό μας μήνυμα αντίστασης σε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο που βρίσκονται όμηροι στα χέρια των εχθρών μας.

Τα τελευταία χρόνια έχει οριστεί συμβολικά η εβδομάδα 23-30 Αυγούστου ως εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς συντρόφους και συντρόφισσες. Ως μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης με τις έγκλειστες και τους έγκλειστους συντρόφους και συντρόφισσες μας κρεμάσαμε πανό στο κέντρο της πόλης ώστε να υπενθυμίσουμε ότι η ελευθερία θα ανθίσει στα συντρίμμια των φυλακών, απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είστε μέσα για εμάς, είμαστε έξω για εσάς.

Ούτε αθώοι, ούτε ένοχοι

Λευτεριά σε όσους/ες είναι στα κελιά

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

 

Sonuna kadar birlikte|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θ.Χατζηαγγέλου για την απεργία πείνας μέχρι θανάτου των Τούρκων συντρόφων-ισσών

“Ο θάνατος αντέχεται με την τρελή ακλόνητη ελπίδα. Γιατί ζήτημα χρόνου είναι η πτώση του”.

Με αυτά τα λόγια ο Αισχύλος υμνεί την ωδή της ανυποταγής ενάντια στην τιμωρητική λύσσα της τυραννίας. Η εικόνα του Προμηθέα Δεσμώτη που στέκει αμετανόητος μπροστά στην εκδικητικότητα των θεών, είναι ο διαχρονικός φόβος των βαρβάρων που βλέπουν την αιχμαλωσία να στέκει αδύναμη μπροστά στο δίκιο της αυτοδιάθεσης και της αυταπάρνησης. Ο Προμηθέας στέκει μετέωρος και ασάλευτος ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή, αλυσοδεμένος και καρφωμένος με μία σιδερένια σφήνα στο στέρνο ενώ ένα όρνιο κατατρώει κάθε μέρα τα σπλάχνα του. Στέκει αλύγιστος βιώνοντας το ίδιο ανεκπλήρωτο μαρτύριο προξενώντας το φόβο στον δεσμοφύλακά του, που μαρτυρά πως ο ίδιος είναι ικανός να δραπετεύσει ακόμα και από το ίδιο του το σώμα.

Αν ο Αισχύλος σήμερα αναζητούσε σύγχρονες απεικονίσεις του έργου του, θα έγραφε για τους Τούρκους συντρόφους και συντρόφισσές μας. Για εκείνα τα αλύγιστα αστέρια του λαϊκού επαναστατικού κινήματος της γειτονικής χώρας, που δεκαετίες τώρα έχουν κάνει τέχνη τη ζωή υπερνικώντας το θάνατο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού της δικτατορικής κατοχής. Προσωπικότητες ανυπότακτες που υφαίνουν, με το κόκκινο νήμα, το πέπλο της αντίστασης που θα καλύψει μια για πάντα τη δυστυχία και την εκμετάλλευση του λαού τους.

Μέσα στα κάτεργα του φασισμού το νήμα της αντίστασης κρατούν αυτή τη στιγμή οι επαναστάτες κρατούμενοι Sibel Balac, Gokhan Yildirim και Ileri Kizilaltun που πραγματοποιούν απεργία πείνας μέχρι θανάτου ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και τις πειθαρχικές διώξεις των πολιτικών κρατουμένων, τις απαγορεύσεις και τον περιορισμό της επικοινωνίας, τις στημένες δίκες με τη χρήση μυστικών μαρτύρων και πρακτόρων, καθώς και την αποφυλάκιση αρρώστων κρατουμένων, όπως ο καρκινοπαθής αγωνιστής Ali Osman Kose που παραμένει αιχμάλωτος εδώ και 34 χρόνια.

Η επαναστάτρια Sibel Balac είναι δασκάλα που απολύθηκε από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν με τη χρήση των διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης. Συνελήφθη στις 10 Δεκέμβρη του 2018 και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια και 1,5 μήνα για συμμετοχή σε διαδηλώσεις ενώ η φυλάκισή της στηρίχθηκε σε πλαστά έγγραφα και μυστικούς μάρτυρες λόγω της αδιάλλακτης στάσης της μπροστά στο 28ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο Άγκυρας.

Ο επαναστάτης Gokhan Yildirim βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την προστασία και την περιφρούρηση των κόκκινων συνοικιών της Κωνσταντινούπολης από τις ναρκομαφίες και τη διαφθορά. Οι Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες δίνουν για δεκαετίες έναν αιματηρό ριζοσπαστικό αγώνα ενάντια στους ναρκοδιακινητές που συνεργάζονται επίσημα με τους φασίστες του ΑΚΡ για να σπείρουν την παρακμή και τη διαφθορά μέσα στις αγωνιζόμενες κοινότητες των τουρκικών μητροπόλεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του συντρόφου Gokhan, που ο ίδιος καταδικάστηκε σε 46 χρόνια φυλάκιση με βάση τους νόμους περί “τρομοκρατίας”, την ίδια στιγμή που οι ναρκομαφιόζοι που εμπλέκονται στην υπόθεση αφέθηκαν ελεύθεροι δύο μήνες μετά. Η σύμφυση της νόμιμης καπιταλιστικής διάρθρωσης με τη συγκροτημένη μαύρη παραοικονομία είναι δεδομένη και αναπόσπαστη και εξυπηρετεί όχι μόνο οικονομικές τρύπες αλλά κυρίως πολιτικές. Οι φυλακισμένοι επαναστάτες συνεχίζουν τον επιτακτικό αγώνα ενάντια στα ναρκωτικά με ένα από τα κεντρικά αιτήματα των απεργών να είναι η παύση των διώξεων όσων αγωνίζονται ενάντια στις ναρκομαφίες και η διακοπή της συνεργασίας του κράτους με τους βαρόνους των ναρκωτικών. Οι επαναστάτες αγωνίζονται ενάντια στη μεθοδευμένη διακίνηση του θανάτου για να υπερασπιστου΄ν στην πράξη τους νεκρούς αυτού του πολέμου, όπως ο 25χρονος αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Hasan Ferit Gedik που εκτελέστηκε το 2013 από ναρκομαφιόζους στο μέτωπο αντίστασης ενάντια στη διαφθορά και την παρακμή.

Στη μάχη για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μπαίνει πλέον και ο επαναστάτης Ileri Kizilaltun που βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 10 μήνες με βάση τις καταθέσεις ενός ψευδομάρτυρα.

Το μόνο που έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή ο φασισμός του Ερντογάν είναι η συστηματική τρομοκρατία μέσω της μηδενικής ανοχής και η κλιμακούμενη γεωπολιτική ένταση. Η ενίσχυση της εξοπλιστικής δραστηριότητας, ο διάλογος για τα πυρηνικά με τη Ρωσία, η από κοινού με το ελληνικό κράτος προσυμφωνημένη αντιμεταναστευτική πολιτική, οι προκλήσεις στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο έχουν διττό χαρακτήρα: η Τουρκία αποζητά ισορροπίες με τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία και τις δυνάμεις του αντίπαλου δέους, εμφανιζόμενη ωε ρυθμιστής συσχετισμών ισχύος στη σφαίρα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, την ίδια στιγμή που σπέρνει το φόβο και την τρομοκρατία στον εσωτερικό εχθρό.

Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει το λαϊκό επαναστασικό κίνημα στη γειτονική χώρα, είναι η πολιτική και τακτική συνέπεια στον ταξικό πόλεμο. Και οι φυλακισμένοι επαναστάτες δεν θυμίζουν σε τίποτα αφοπλισμένες δυνάμεις. Παρά τα δεσμά της αιχμαλωσίας βρίσκονται αλύγιστοι, στην πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στην αυταρχικότητα του φασισμού και του ιμπεριαλισμού. Το απολυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν υπογράφει τη θανατική ποινή των απεργών πείνας Sibel Balac και Gokhan Yildirim, αρνούμενο να δικαιώσει τον αγώνα τους. Όμως στο δικό μας δρόμο, ο θάνατος δεν έχει πλέον εξουσία. Με λέξεις όπως ο σεβασμός και η εκτίμηση να στέκουν φτωχές για να περιγράψουν το μεγαλείο της αντίστασης των συντρόφων και των συντροφισσών μας, κρατάμε σαν αντίποινα τα τελευταία λόγια πριν την πτώση της τυραννίας.

“Εδώ τελειώνει ο Λόγος
κι αρχίζει η βία.
Τρέμει η γη
πονούν τα σπλάχνα της.
Βογκάει βαθιά και σκοτεινά.
Πύρινη λαίλαπα ξεχύνεται στη γη
μάστιγα η σκόνη,
λύσσα εμφύλια τρελαίνει τους ανέμους
κι η θάλασσα ζητάει ν’ αφανίσει τον ουρανό”.

Μαζί μέχρι το τέλος.

Νίκη στην απεργία πείνας των επαναστατών συντρόφων Sibel Balac, Gokhan Yildirim, Ileri Kizilaltan. Άμεση απελευθέρωση του Ali Osman Kose.

Δεν ξεχνάμε τους μάρτυρες της κόκκινης αντίστασης που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της ελευθερίας.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
24/8/2022

Θ.Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα αντίστασης προς τους συντρόφους Monica Caballero και Francisco Solar (+eng)

Γράμμα του αναρχικού αιχμαλώτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θάνου Χατζηαγγέλου προς τους αναρχικούς αιχμαλώτους Monica Caballero και Francisco Solar, με αφορμή τη διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς.

Σύντροφοι Monica και Francisco,

Αυτές οι λέξεις ταξιδεύουν στο πλευρό σας από ένα κελί πολύ μακριά από τα δικά σας. Κουβαλούν μαζί τους τις ίδιες συνένοχες σκέψεις που συνθλίβουν σύνορα και τείχη. Την ίδια επιμονή και ανυπομονησία για την επιστροφή στα μονοπάτια της φωτιάς. Οι σκέψεις αυτές δεν πεθαίνουν καθημερινά στα κάγκελα και τις ένστολες φιγούρες που μας χωρίζουν. Παραμένουν ζωντανές συντροφεύοντας την ίδια αναγκαιότητα για ακόμη ένα συνεκτικό σχέδιο που θα παραδώσει στη φωτιά και το μπαρούτι την τάξη και την ασφάλεια αυτού του γερασμένου κόσμου.

Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα κομμάτια του ουρανού χαρίζονται στο ατσάλινο πλέγμα. Και ένα ερώτημα βασανίζει το κεφάλι μου όλο και πιο πολύ: είναι το μπετό που ψηλώνει ή μήπως σκύβει το κεφάλι ολοένα και πιο χαμηλά; Έρχεται όμως η ίδια η ζωή να απαντήσει. Η φυλακή δεν θα μας νικήσει σύντροφοι. Γιατί παραμένουμε με την ίδια περηφάνια ταγμένοι ολόψυχα στον ορίζοντα της ανατροπής.

Νέοι σχηματισμοί άμεσης δράσης συγκροτούνται στα εδάφη που μέχρι πρότινος δηλώναμε αμετάκλητα παρόντες. Νέα σχέδια επίθεσης παίρνουν σάρκα και οστά, ταξιδεύοντας σε όλα τα μητροπολιτικά κέντρα την εκκωφαντική αναγκαιότητα της επίθεσης στους εκφραστές της βίας και της εκμετάλλευσης των καταπιεσμένων.

Ταξιδεύοντας στο σήμερα, τα λόγια των Ιταλών ανταρτών της ένοπλης αυτονομίας είναι αναγκαίο να θυμίσουμε στους τυράννους μας πως η αβεβαιότητα είναι το πιο δυσβάσταχτο πράγμα. Όσα χρόνια αιχμαλωσίας και αν περάσουν θα παραμείνουμε αμετάκλητα ταγμένοι στη φλέβα της αποτύπωσης της θεωρίας μέσα από την πράξη, περήφανα υπερασπιζόμενοι τον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Είμαστε οι κρίκοι στη συνοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος της ανυποταξίας, της ρήξης και της ανατροπής. Δεν θα μας λυγίσει ο εγκλεισμός ούτε στιγμή. Γιατί η θέληση και η αναγκαιότητα μπροστά στην αιχμαλωσία είναι σαν τους δείκτες του ρολογιού: όσο ο χρόνος προσπαθεί μάταια να τις διαιρέσει, αυτές διανύουν τις ατομικές επαναστατικές διαδρομές αρχίζοντας και τελειώνοντας πάντα στο ίδιο σημείο.

Σας στέλνω την ολόφωτη συνενοχή μου κρατώντας την ανάσα μου για τις εχθροπραξίες που έπονται. Όλη μας η δύναμη στην έγκλειστη διεθνή κοινότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου και μια υψωμένη γροθιά σε κάθε μαχόμενη πρωτοβουλία που επιμένει να συγκρούεται ολομέτωπα με την τάξη αυτού του κόσμου.

Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Marcelo Vilarroel Sepulveda
Δεν ξεχνάμε τους απανταχού επαναστάτες που τίμησαν με τη ζωή τους τα αναχώματα της προλεταριακής βίας

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
18/8/2022

 

T.Chatziaggelou|A message of resistance to comrades Monica Caballero and Francisco Solar

Letter of the anarchist prisoner Thanos Chatziaggelou to the anarchist prisoner Monica Caballero and Francisco Solar, regarding the international week of solidarity to anarchist prisoners.

These words travelled by your side from a cell very far from yours. They carry with them, the identically guilty thoughts that crush borders and walls. They carry the same persistence and impatience for the return to the paths of fire. Those thoughts don’t die daily on the iron bars and uninformed figures that separate us. They remain alive accompanying the same necessity for one more consensual plan that will surrender to the fire and gunpower the order and safety of this old world.

Day by day more and more parts of the sky are given away to the iron bars. And there is one question torturing my head more and more: is it the concrete that grows higher or is it maybe the head lowering? However, life itself answers this question. Prisons will not crush us comrades. Because we remain with the same pride wholeheartedly fighting to overcome power.

New formulations of direct action are coming together in territories where until recently we were stating irrevocably present. New plans of attack are being realised, travelling to all metropolitan centres and spreading the necessity to attack the carriers of violence and the exploration of the oppression (ones).

Travelling into the present, the words of the Italian autonomous guerillas offer it is of great importance to remind our tyrants that uncertainty is the most unbearable state. No matter how many years of captivity go by we will wholeheartedly remain faithful to the nucleus of turning theory into action proudly defending the anarchist guerilla warfare. We are the parts currently connecting the past, the present and the future of insubordination, rupture and subversion. Inprisonment will not bend us even for a moment. Because willingness and the necessity against captivity are like the pointers of clock: while time is pointlessly trying to divide them, they cross their revolutionary paths by starting and ending at the exact same point.

I am sending you my bright guilt holding my breath for the next acts against the people of power. All of our strength to the international imprisoned community of anarchist guerilla warfare and a raised fist to every struggling initiative that insists on against the order of this world.

Direct liberation of the comrade Marcelo Villarroel Sepulveda
We don’t forget the omnipresent revolutionaries that honoured with their lives the barracks of proletarian violence

 

Thanos Chatziaggelou, captive member of the Organization Anarchist Action
D’ Wing, Korydallos Prison
18/8/22

 

Επιστολή του Πάνου Καλαϊτζή εν όψει του δικαστικού συμβουλίου που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το επόμενο διάστημα

Μέσα στις επόμενες 2 εβδομάδες θα συνεδριάσει το δικαστικό συμβούλιο για τη συνέχιση ή μη της προφυλάκισης μου. Έχουν περάσει σχεδόν 6 μήνες από τη μέρα που προφυλακίστηκα. Μισός χρόνος στη φυλακή, γιατί κάποιοι αποφάσισαν να χτίσουν τις καριέρες τους στην πλάτη μου. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει όλο αυτό τον καιρό στον έξω κόσμο. Ο πόλεμος στην Ευρώπη καλά κρατεί, η βενζίνη έχει περάσει τα 2 ευρώ το λίτρο, οι τιμές σε βασικά προϊόντα έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, για ακόμα ένα καλοκαίρι τα δάση καίγονται, οι εθνικιστικές κορώνες αυξάνονται εν όψει εκλογών και ο covid-19 τον οποίο έχουμε κερδίσει τουλάχιστον 3 φορές, ξαναέρχεται στο προσκήνιο. Αλλά και στα δικαστικά άλλαξαν πολλά… Ο δολοφόνος του Α. Γρηγορόπουλου αποφυλακίστηκε, ο δολοφόνος του Ζακ βγήκε μετά από 2 μήνες φυλακή, γνωστοί βιαστές και παιδοβιαστές κυκλοφορούν πλέον ελεύθεροι, ενώ την ίδια στιγμή η δικαιοσύνη εξωθεί έναν πολιτικό κρατούμενο στο θάνατο.

Τώρα, για τη δική μου υπόθεση άλλαξαν πολλά, αλλά ουσιαστικά τίποτα. Η δικογραφία έκλεισε, τα αποτελέσματα dna βγήκαν και η αντιτρομοκρατική έκανε φύλλο και φτερό την ζωή μου. Κανένα στοιχείο δεν βρέθηκε, καμία εμπλοκή μου σε τίποτα. Η σκευωρία απέναντι μου, συνεχίζει να πατά στο γεγονός πως οι συγκατηγορούμενοι μου συνελήφθησαν στο διαμέρισμα που νοίκιαζα και πως εκεί βρέθηκαν ευρήματα που συσχετίστηκαν με την οργάνωση “Αναρχική Δράση”. Από την πρώτη στιγμή, δήλωσα πως είχα παραχωρήσει το διαμέρισμα για κάποιες μέρες σε συνάδελφο και φίλο για να κάνει καραντίνα λόγω Covid-19. Το μόνο στοιχείο, λοιπόν, στα χέρια της δικαιοσύνης είναι οι φιλικές και συναδελφικές μου σχέσεις. Αν για κάποιους οι φιλικές σχέσεις αποτελούν τεκμήριο για να λάβουν την εμπιστοσύνη της δικαιοσύνης και να αποφυλακιστούν, για άλλους φαίνεται πως λειτουργούν ως τεκμήριο ενοχής.

Όσο για μένα, μπορεί να βρίσκομαι έγκλειστος μέσα σε 4 τοίχους, όμως παραμένω δυνατός, με το χαμόγελο στα χείλη και τη συνείδηση μου καθαρή, γνωρίζοντας πλέον ξεκάθαρα, ότι σε όλη μου τη ζωή ήμουν από την σωστή πλευρά.

Δύναμη σε όσους αγωνίζονται για το δίκαιο.

Γιάννη κράτα γερά.

Καλαϊτζής Παναγιώτης

Δ’ Πτέρυγα

Φυλακές Κορυδαλλού

Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού αιχμαλώτου Θ. Χατζηαγγέλου για τα 2 χρόνια από τα γεγονότα που σημάδεψαν την κρατική δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου.

Υπάρχουν μέρες που μυρίζουν θάνατο. Σημεία αναφοράς μέσα στο χρόνο που έχουν αποτυπωθεί με κηλίδες αίματος για να μνημονεύουν τη θλίψη και την απώλεια, μα πάνω απ’όλα το ιστορικό χρέος που επιφορτίζει τον καθένα και την καθεμία για να δικαιώσει το χαμό. Οι μικρές και μεγάλες διαδρομές ταξιδεύουν μέσα στο χρόνο από τα λόγια και τα έργα της συλλογικής κοινότητας αντίστασης. Βρίσκουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην αντρεπτική μνήμη και μέσα από τα μονοπάτια του επαναστατικού αγώνα περνούν στην αθανασία.

2 χρόνια πριν, ο σύντροφος Βασίλης Μάγγος έχασε τη μάχη με τη ζωή. Την τελευταία μάχη στην οποία δήλωσε παρών. Έχασε, όμως δεν νικήθηκε, γιατί ταξιδεύει κάθε στγμή σαν ιαχή πολέμου σε κάθε εχθροπραξία. Με τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις που κουβαλάει ο καθένας μας, ο Βασίλης ήταν μία αμόλυντη καρδιά ταγμένη από νωρίς στα μέτωπα αντίστασης. Ο βασανισμός του στις 14 Ιούνη του 2020 από την ένστολη μαφία του Μπέου έξω από τα δικαστήρια του Βόλου ήταν κάτι που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ψυχολογία του, οδηγώντας τον στην κατάρρευση και το θάνατο ένα μήνα μετά. Ένας θάνατος που από μόνος του δεν στάθηκε αρκετός, με τους έμμισθους δολοφόνους του Χρυσοχοίδη να απαγάγουν το νεκρό σώμα του συντρόφου βεβηλώνοντάς το από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Λάρισας στη Θεσσαλονίκη για να διενεργηθεί κρυφή νεκροτομή ερήμην του συγγενικού του περιβάλλοντος.

Για όποιον επέλεξε έστω και λιγοστές φορές τα μονοπάτια της τοπικής αντίστασης στην πόλη του Βόλου, ο σύντροφος Βασίλης ήταν μία εκρηκτική φυσιογνωμία που σίγουρα στάθηκε στο πλάι του. Παρών σε μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες, στα αντιφασιστικά αναχώματα, στην εξέγερση του Δεκέμβρη, στο κίνημα υπεράσπισης των καταλήψεων, στις πορείες αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές, στους αγώνες ενάντια στην ανάπτυξη και τις επενδύσεις, στο τοπικό κίνημα αυτοδιάθεσης των Σταγιατών, σε κάθε κοινωνικό και ταξικό φραγμό μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει καθημερινά από τον βραχνά της τοπικής μαφίας που παρασιτεί στη δημοτική αυτοδιοίκηση. Για τον Βασίλη ακατόρθωτο και αδιανόητο δεν ήταν ο αγώνας ενάντια στην τυραννία αλλά η αδιαφορία και η παραίτηση. Ακατόρθωτο ήταν να βλέπει σβάστικες και σύμβολα μίσους στους τοίχους και να μην κάνει τίποτα. Ακατόρθωτο ήταν να διαπραγματεύεται επί χρήμασι ακόμα και τον αέρα που αναπνέει, επειδή οι μεγαλοπαράγοντες αυτής της πόλης αποφασίζουν να θάψουν μια ολόκληρη κοινωνία κάτω από την τέφρα του προσωπικού τους κέρδους.

Δύο χρόνια πίσω με τον σύντροφο Βασίλη βρεθήκαμε ακόμη μία φορά να μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες. Δίπλα δίπλα στη μεγάλη πορεία ενάντια στη δημιουργία μονάδας παραγωγής και καύσης SRF-RDF, που οδήγησε στην πολιορκία του κάτεργου της ΑΓΕΤ-La Farge από εκατοντάδες οργισμένους διαδηλωτές. Δίπλα δίπλα στον πετροπόλεμο και τις συγκρούσεις σώμα με σώμα, στο λυσσαλέο κυνηγητό από τους ένστολους μπράβους του Μπέου, στις αλλεπάλληλες επιθέσεις μέσα στην πόλη, στην αστυνομική διεύθυνση, στα δικαστήρια την επόμενη μέρα όπου και η στοχοποίησή του οδήγησε στο βασανισμό και την κακοποίησή του. Ένα μήνα μετά, η είδηση του θανάτου του με βρήκε στην Αθήνα, όπου τα βήματα οδηγούσαν μηχανικά στην ΑΣΟΕΕ και την αντανακλαστική συνέλευση που είχε καλεστεί. Συναντώντας βλέμματα συντρόφων και συντροφισσών που με την πάροδο των χρόνων είχαμε χαθεί, αδυνατούσαμε να πιστέψουμε πως αυτή η έντονη προσωπικότητα δεν είναι πια κοντά μας. Πως θα πάμε σε μια συναυλία και ο Έβαμερ δεν θα είναι εκεί, κλέβοντας την παράσταση.

Ένα χρόνο μετά στη διαδήλωση μνήμης και αγώνα για το χαμό του Βασίλη, θυμάμαι ακόμα πως στο άκουσμα των συνθημάτων που δήλωναν την εκκωφαντική παρουσία του συντρόφου, έσκυβα το κεφάλι για να κρύβω τα δάκρυα μπροστά στους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί οι χαμένοι μας σύντροφοι βασιλεύουν στο οξύ μας βλέμμα και το χαμόγελο μπροστά στα μάτια του εχθρού. Σήμερα που η σιδηρόφραχτη αιχμαλωσία μου στερεί σωματικά και μόνο τη δυνατότητα να είμαι παρών σε κάθε ανάχωμα αντίστασης, η σκέψη μου επαναλαμβάνει εμμονικά κάθε ξεχωριστό βήμα πλάι στον σύντροφο Βασίλη.

Ηθικός αυτουργός στη δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου είναι το ίδιο το κράτος μέσα από τους ένστολους βασανιστές του. Είναι ο ίδιος δεξιός εσμός που την ίδια στιγμή που αρνείται να δημοσιοποίησει τα στοιχεία των ένστολων μαφιόζων που βασάνισαν τον Βασίλη, αποφυλακίζει το δολοφόνο του αναρχικού συντρόφου Α. Γρηγορόπουλου, Ε. Κορκονέα. Η δική μας θέση είναι να συνεχίσουμε τους αγώνες, στους οποίους δόθηκαν ολόψυχα οι νεκροί μας σύντροφοι για να δικαιώσουμε το χαμό τους. Να ταξιδέψουμε τις διαδρομές τους στο διάβα της ιστορικής μνήμης. Να πολεμάμε για πάντα, και ας μην νικήσουμε ποτέ.

Κύριε Γιάννη, με την ίδια ταπεινότητα και σεβασμό θα σας θυμίσω τα ίδια λόγια που είχαμε πει ένα χρόνο πριν, όταν σας κράτησα για πρώτη φορά ατο χέρι, στέλνοντάς σας ένα μικρό μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης: την ίδια στιγμή που εσείς χάνατε ένα γιο, εμείς κερδίζαμε έναν πατέρα. Μια υψωμένη γροθιά στις οργισμένες μειοψηφίες που παρέδωσαν στις φλόγες της αντεκδίκησης το Αστυνομικό Τμήμα Ανακασιάς, κάνοντας το φόβο να αλλάξει στρατόπεδο. Αυτός ο κόσμος θα ανασάνει μόνο μέσα από τις στάχτες του.

Καμιά ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
13/7/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου-Δημόσια απάντηση στην κλήση για συμπληρωματικές κατηγορίες

Κλήση για συμπληρωματική ανάκριση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, σχετικά με την υπόθεση της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Χθες εκτάκτως ενημερώθηκα από την υπηρεσία των φυλακών πως υπάρχει κλήση από την 5η ανακρίτρια Θεσσαλονίκης για συμπληρωματική απολογία το πρωί της Παρασκευής 24 Ιούνη. Ήδη από το κλητήριο θέσπισμα διαφαίνονται νέες κατηγορίες προς το πρόσωπό μου.

Από τις πρώτες στιγμές της τωρινής αιχμαλωσίας μου, οι διωκτικοί μηχανισμοί γνωρίζουν πολύ καλά τη θέση και την αντίληψή μου για το σύνολο των ανακριτικών διαδικασιών. Η άρνησή μου να συμμετέχω, μία θέση δημόσια και ανοιχτά κατατεθημένη, είναι μία επιλογή συνειδητή που προσπαθώ να τηρώ με συνέπεια. Δεν αντιλαμβάνομαι καν τη στάση μου ως απολογητική απέναντι στην αστική δικαιοσύνη. Υπερασπίζομαι δημόσια τις επιλογές μου, έκνομες ή μη, μα πάντα αναγκαίες με βάση την προσήλωση στο επαναστατικό καθήκον.

Η αφοσίωσή μου στο πρόγραμμα της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν είναι ένα προϊόν ποινικής διαπραγμάτευσης, ούτε ένα πολιτικό αλισβερίσι πίσω από ανακριτικά γραφεία. Είναι αυτό που μπορεί να αποτυπωθεί με τα πιο απλά λόγια: η ζωή μου ολόκληρη. Για το διάχυτο ταξικό έγκλημα που επικρατεί γύρω μας, για τις αιματηρές πολιτικές που οδηγούν την προλεταριακή βάση στην κοινωνική γενοκτονία, για την εκμετάλλευση και τον κανιβαλισμό, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, για όλα αυτά που πρεσβεύει η δικτατορία της Δημοκρατίας, δεν είμαι εγώ αυτός που οφείλει να απολογηθεί.

Η συγκεκριμένη Ανακρίτρια γνωρίζει πολύ καλά πως δεν έχω σκοπό να “απολογηθώ”, πόσο μάλλον να αποσπάσει κάποια πληροφορία για την υπόθεση. Δεν θα είχα έτσι κι αλλιώς σκοπό να συμμετέχω σε άλλο ένα θέατρο όπως η προανακριτική διαδικασία, όπου ενώ όλα τα στοιχεία μαρτυρούσαν την αθωότητα του συντρόφου Π. Καλαϊτζή, η Ανακρίτρια σε διατεταγμένη υπηρεσία με την Αντιτρομοκρατική, διέταξε την προφυλάκισή του. Αυτή είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη-το τιμωρό χέρι της Τυραννίας, που φυλακίζει αθώους, που θάβει στο μπετό τους πολιτικούς της αντιπάλους, που σήμερα οδηγεί στο θάνατο επαναστάτες απεργούς πείνας, όπως τον σύντροφο Γιάννη Μιχαηλίδη.

Στο αίτημά μου για αναστολή της μεταγωγής η πρώτη αντανακλαστική απάντηση της υπηρεσίας ήταν το ενδεχόμενο της βίαιης προασαγωγής μου για κατάθεση, με αιτιολόγηση την έλλειψη σεβασμού προς την ανακριτική αρχή. Εγώ το μόνο που έχω να δηλώσω είναι πως ακόμα και ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους που βρίσκονται μόνιμα σε τροχιά σύγκρουσης, ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Η υποταγή είναι αρετή μόνο για τους προσκυνημένους. Εμείς ακόμα και από το πιο βαθύ σκοτάδι, θα κρατάμε ψηλά το κεφάλι για μια αχτίδα ήλιου.

Κανένας συμβιβασμός με τα ασυμβίβαστα
Καμία υποχώρηση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
22/6/2022

Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου αναρχικού Θάνου Χατζηαγγέλου με αφορμή το νέο κύκλο εμπρησμών σε δασικές εκτάσεις το τελευταίο διάστημα.

Κλείνουμε ένα χρόνο από το κρατικό έγκλημα που οδήγησε στην καταστροφή χιλιάδων εκτάσεων του φυσικού κόσμου. Καμμένα δάση και ποτάμια που στέρεψαν, δολοφονημένα ζώα από τις φλόγες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όλα μία θυσία στο βωμό της πράσινης επένδυσης. Τα πρώτα σημάδια του φετινού καλοκαιριού προμηνύουν την επανάληψη του ίδιου έργου. Και αν πέρσι η θέληση συναντούσε την άγνοια στην ουσιαστική συνδρομή, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ να χρησιμοποιήσουμε τη συλλογική εμπειρία για να ξεπεράσουμε τυχόν λάθη, αστοχίες, ακόμα και αδυναμίες.

Οι πρώτες εικόνες του πύρινου ολέθρου μας βρήκαν όλους θεατές με το συναίσθημα της οργής να κατακλύζει το συλλογικό σώμα. Και ήταν εκείνη η στιγμή που έπρεπε κανείς να επιλέξει πού πραγματικά ανήκει: στο πλευρό όσων κινδυνεύουν άμεσα ή στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ του με το τηλεκοντρόλ να έχει γίνει προέκταση του χεριού του. Από την πρώτη στιγμή εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες από πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, συλλόγους και φορείς, παρέες, ακόμα όμως και μεμονωμένα άτομα σπεύσαμε να συνδράμουμε στο επιχειρησιακό και κοινωνικό πεδίο, όπου εκατοντάδες εστίες φωτιάς ξεπηδούσαν μαγικά συντονισμένα.

Στην Βαρυπόμπη, στην Εύβοια, στην Ηλεία, στα Βίλια και όπου αλλού χρειάστηκε γίναμε ένα με τους κατοίκους αλλά και ένα σημαντικό μέρος του πυροσβεστικού σώματος και των διεθνών δυνάμεων συνδρομητικής βοήθειας που αδιαφορούσαν για τις κεντρικές εντολές των Υπουργείων και της διοίκησης της ΕΜΑΚ. Εντολές που εμμέσως πλην σαφώς δήλωναν: καμιά συνδρομή-καμιά εμπλοκή, αφήστε τον τόπο να καεί ολοσχερώς. Ένα πρωτοφανές κύμα ενεργητικής αλληλεγγύης κόντρα στο διάχυτο μαρασμό της συλλογικής αντίληψης, την παραίτηση και την εξατομίκευση δήλωσε παρόν στις κατασβέσεις εστιών, στην αναζήτηση, τη διάσωση και την περίθαλψη τραυματισμένων ζώων, στις αποστολές πακέτων στήριξης και την οικοδόμηση δομών αλληλοβοήθειας για τους πληγέντες.

Στους τόπους όπου οι ώρες μοιάζαν αιώνας, γίναμε μάρτυρες ακραίων εικόνων και συναισθημάτων. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τι σημαίνει μαζικός χαμός και μαρτυρικός θάνατος καθώς στο διάβα μας συναντούσαμε εκατοντάδες νεκρά ζώα από εγκαύματα ή ασφυξία. Είδαμε ανθρώπους απεγνωσμένους να χάνουν τα αυτονόητα μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε την ευκολία με την οποία οι κυβερνητικοί κύκλοι αποχαρακτηρίζαν ολόκληρες περιοχές που μέχρι πρότινος ήταν προστατευόμενες, συνεπώς παραγωγικά μη αξιοποιήσιμες. Δεκάδες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και πυροσβεστών φτάναν στα αυτιά μας για την εσκεμμένη ολιγωρία των επιχειρησιακών μηχανισμών του Πυροσβεστικού Σώματος, την ίδια στιγμή που το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έστελνε κατασταλτικές μονάδες για να εκκενώσουν ολόκληρα χωριά-για να μην υπάρχουν μάρτυρες. Είδαμε όμως και χαμόγελα γεμάτα αισιοδοξία, που σκεπάζαν τη δυστοπική θλίψη, από τις τοπικές κοινωνίες προς κάθε αλληλέγγυο/α, χαμόγελα από κόσμο που δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του ότι υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται δίπλα του με ανιδιοτέλεια. Άνθρωποι ξένοι προς αυτόν, ντόπιοι και μετανάστες μαζί που δεν μπορούσαν απλά να βλέπουν το θάνατο σαν εικόνα στις ειδήσεις.

Οι προκατακλυσμιαίες εικόνες του σήμερα δείχνουν πως και αυτό το καλοκαίρι ετοιμαζόμαστε να ξαναζήσουμε τον ίδιο εφιάλτη. Και ακριβώς επειδή η σωτηρία της κοινωνικής βάσης βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια οφείλουμε να κάνουμε την πρότερη εμπειρία, όπλο για τις μάχες του σήμερα. Τόσο σαν κίνημα όσο και σαν κοινωνία εν γένει να μάθουμε από τα λάθη μας για να μην τα ξαναζήσουμε.

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ οφείλουμε να προετοιμαστούμε για όσα μαίνονται. Οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες οφείλουν να δίνουν δυναμικό παρόν στις τοπικές κοινωνίες που θα βρεθούν στο στόχαστρο της καπιταλιστικής λαίλαπας για να διασπείρουν τους οργανωτικούς αυτοματισμούς με βάση την αυτοοργάνωση, μακριά και ενάντια σε κάθε θεσμικό και κομματικό καλοθελητή που εργαλειοποιεί προς όφελος της προβολής του την κοινωνική αλληλεγγύη. Η στάση μας πρέπει να είναι ενιαία και αδιαίρετη καλλιεργώντας τη συλλογική συνείδηση που λέει “μένω, προστατεύω και υπερασπίζομαι τον τόπο μου”, στρέφοντας τα βέλη προς τους κυρίαρχους και όχι προς τις ενδοκοινωνικές διαμάχες και τον κανιβαλισμό. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να οργανώσουμε λαϊκές πολιτοφυλακές για την περιπολία και την περιφρούρηση των δασών μας, ομάδες πρόληψης και επιχειρησιακής επέμβασης για να συνδράμουμε άμεσα και ουσιαστικά στις κατασβέσεις, στις διασώσεις ζώων, στη δημιουργία δομών στήριξης, στέγασης και φροντίδας των πληγέντων με βάση τις ανάγκες που θα προκύψουν.

Σε αυτήν τη βαρβαρότητα που χαρακτηρίζεται από το θράσος και την ανήθικη λαιμαργία του κράτους και των αφεντικών, οφείλουμε να πάρουμε θέση για να μετατοπίσουμε το φόβο προς τα ανάκτορα της τυραννίας. Αυτοί που σήμερα με κρατάνε αιχμάλωτο, προφασιζόμενοι πως οι επιθέσεις της Αναρχικής Δράσης θέταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είναι οι άμεσα και απόλυτα υπεύθυνοι για το θάνατο εκατοντάδων συνανθρώπων μας από τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και κάθε φυσική καταστροφή, η υπαιτιότητα της οποίας βρίσκεται στην ανθρωποκεντρική επέμβαση στο φυσικό κόσμο και την επενδυτική δραστηριότητα των καπιταλιστικών μονοπωλιών. Έχουν καλύψει τα εγκλήματά τους με το σάβανο της πράσινης ανάπτυξης, σε διατεταγμένη υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κυνήγι του ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι για το μαζικό χαμό χιλιάδων ζώων, για την καταστροφή δασών, οικοσυστημάτων, βιοτόπων κτλ. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι και πρέπει να πληρώσουν για όλα, για το αίμα που χύνεται αδιάκοπα για να γεμίζει τις τσέπες τους. Έχουν περιουσίες, έχουν επενδύσεις, έχουν ολική εξουσία παντού γύρω μας, όμως εμείς έχουμε το δίκαιο και το δίκαιο πάντα νικάει το φόβο.

Το επόμενο διάστημα πρέπει να μας βρει ενωμένους, οργισμένους και αποφασισμένους να βρεθούμε στο επίκεντρο των περιστάσεων και των κοινωνικών και ταξικών αναγκαιοτήτων. Γιατί απέναντί μας στέκει ένα οργανωμένο σχέδιο που θέτει στο στόχαστρο τις ζωές μας και τη φύση ολόκληρη. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ συνανθρώπους μας σαν τον 38χρονο εθελοντή πυροσβέστη Βασίλη Φιλώρα που κατέληξε με σοβαρά τραύματα στις 5 Αυγούστου του 2021, χάνοντας τη μάχη με τη ζωή στο επιχειρησιακό μέτωπο της Ιπποκράτειου Πολιτείας. Έναν άνθρωπο που έδωσε τη δική του ζωή για να σωθούν εκατοντάδες άλλες. Σε αυτήν την σκοτεινή εποχή, η μόνη φλόγα που αξίζει να ανάψει είναι η φλόγα της εξέγερσης. Για να καθαρίσει αυτός ο τόπος από την αδικία και την εκμετάλλευση.

“Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε, σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής και δεν μπορείς να μας λυγίσεις…”
Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
20/6/2022

Παρασκευή 17/6,18:00 Πλ.Αγίων Αναργύρων (Άνω Πόλη)-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 και μετά από 8 χρόνια, 3 μήνες και 11 μέρες αιχμαλωσίας, είτε μέσα στα κολαστήρια των φυλακών είτε κατά τη φυγοδικία του, ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει επίσημα τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του από τις φυλακές Μαλανδρίνου. Παρόλα αυτά, το κράτος και τα πιόνια του, δείχνουν το εκδικητικό τους μένος απέναντι στον κόσμο του αγώνα και τον ενημερώνουν πως θεωρείται ακόμα επικίνδυνος για την τέλεση «νέων αδικημάτων» κρατώντας τον αιχμάλωτο επ’ αορίστου χρόνου.

Οι λόγοι πίσω από αυτήν τη δικαιολογία βρίσκονται στην πολιτική υπεράσπιση της στοχευμένης ληστείας ενός καπιταλιστικού μεγάρου, την αναρχική ταυτότητα του συντρόφου και την «επιτηδευμένη» καλή διαγωγή που λειτουργεί, όπως λένε, ως προσωπείο. Επιλέγουν να συμπεριφερθούν σε ένα πολιτικό υποκείμενο με όρους μαφίας, με το έτσι θέλω, ενώ στο κοινωνικό σύνολο σουλατσάρουν ανενόχλητοι παιδοβιαστές και γυναικοκτόνοι. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο επιλέγουν τι πάει να πει σωφρονισμός και ποιο υποκείμενο είναι αρκετά σωφρονισμένο για να επιστρέψει στην κοινωνία των αρίστων. Μέσα σε ένα σύστημα που βάζει ταμπέλες σε κάθε μας βήμα, κάθε μας ανάσα και κάθε μας επιλογή και αυτή τη φορά τιμωρούνται οι ιδέες μας.

Δεν θα αναλωθούμε περαιτέρω στην απελπιστική διαχείριση της κοινωνικής παρακμής από τον κρατικό μηχανισμό, ούτε θα κάνουμε βήμα πίσω γιατι δεν αντιμετωπίζεται ο κόσμος του αγώνα με ισάξιους -ή τουλάχιστον αξιοπρεπείς- όρους. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαιτήσουμε από κάποιον που δεν αναγνωρίζει την έννοια της ελευθερίας να καταλάβει τι σημαίνει να αναπνέεις χωρίς ενοχες. Ο σύντροφός μας κρατείται πλέον αιχμάλωτος χωρίς κάποια ημερομηνία σαν σημείο αναφοράς για την αποφυλάκιση του, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής πως πλέον πληροί τις προϋποθέσεις. Κρατείται δέσμιος του κράτους γιατί συνέχισε αμετανόητα να υπερασπίζεται τον πολύμορφο αγώνα για την αναρχία.

Αυτό που μπορούμε να δηλώσουμε με το κεφάλι ψηλά είναι πως καμία καταστολή δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να δείξουμε για ακόμα μία φορά την αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στέλνουμε δύναμη σε αυτές και αυτούς που μάχονται μέσα από τα κολαστήρια της δημοκρατίας και καλούμε τον κόσμο εκτός των τειχών σε μία νέα μάχη για την αξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία. Οι σκέψεις μας βρίσκονται δίπλα σε αυτούς που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και κάθε μορφή εξουσίας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα σημάδια σίγουρα προμηνύουν θύελλα και ήρθε η στιγμή να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ελευθερία.

Ας γίνουμε οι εφιάλτες τους

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22

Δύναμη σε όσα είναι στα κελιά

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής

11 Ιούνη: Έναρξη κυκλικής απεργίας πείνας στο πλευρό του αναρχικού συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη

Κυκλική απεργία πείνας μίας εβδομάδας των αναρχικών αιχμαλώτων Γ. Βούλγαρη και Θ. Χατζηαγγέλου, στο πλευρό του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη

Η δικτατορία του εγκλεισμού είναι ο καθρέφτης της Δημοκρατίας. Είναι η νοσηρή απεικόνιση της τυραννίας που δεν αρκείται στις στρατιωτικές της νίκες. Θέλει να δει αυτούς που υποτάσσει να λυγίζουν, να βουλιάζουν στις στερήσεις και στην παρακμή. Να βλέπει στα πρόσωπα των αιχμαλώτων, να χάνεται το γέλιο και τη θέση του να παίρνει η δυστυχία. Η εξουσία οικοδομεί μαζικούς τάφους ψυχών για να θάψει στο μπετό τις φωνές των αοράτων.

Και όμως κάποιοι κραυγάζουν ακόμα. Κραυγάζουν δυνατά για την αδικία, την ανισότητα, τις αυθαιρεσίες. Κραυγάζουν για την Ελευθερία και οι φωνές τους σπάνε το μπετό, κόβουν τα σύρματα και ταξιδεύουν ελεύθερες σαν τα πουλιά στον ουρανό. Κοιτάν από ψηλά τη μικροπρέπεια αυτού του κόσμου και από το περήφανο ύψος τους πέφτουν σαν κεραυνοί στα κεφάλια των αφεντάδων.

Ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης ανήκει σε αυτές τις φωνές. Ανυπότακτος αγωνιστής τόσο εκτός όσο και εντός των τειχών. Αλύγιστος στην εκδικητικότητα του εγκλεισμού μέχρι και σήμερα. Ταπεινός σαν προσωπικότητα όσο ορκισμένος εχθρός της εκμετάλλευσης ο σύντροφός μας συμπυκνώνει στη διαδρομή του τα νοήματα που σήμερα καλούμαστε να υπερασπιστούμε συλλογικά. Την επαναστατική συνείδηση ενάντια στην υποταγή, την ανιδιοτέλεια ενάντια στο συμφέρον, την όξυνση του αγώνα με κάθε κόστος ενάντια στον αφοπλισμό και τη γενικευμένη παραίτηση.

Κόντρα στη συνολική παρακμή που επικρατεί γύρω μας, υπάρχουν άνθρωποι που με την πίστη και την αφοσίωσή τους στα επαναστατικά ιδανικά έχουν αφήσει το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα στον ανατρεπτικό αγώνα για τη συνολική απελευθέρωση. Οι ζωές αυτών των ανθρώπων, που έχουμε την τιμή να αποκαλούμε συντρόφους μας, βαραίνουν σαν τα βουνά. Γι’ αυτό και οι αγώνες που δίνουν είναι αγώνες όλων μας. Ο Γιάννης υποθηκεύει το σώμα του για να υπερασπιστεί το συλλογικό ρεύμα όσων επέλεξαν να βαζίσουν, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία μέρα, στα μονοπάτια της αδιαλλαξίας μέσα από τα τείχη.

Ερχόμενοι στο σήμερα οι προσωπικές ετερόκλητες διαδρομές των δυό μας συναντήθηκαν στη κοινή θέληση να τολμήσουμε να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο. Η αιχμαλωσία μας μπορεί βιαστικά να δείχνει πως κάπου νικηθήκαμε, όμως υποσχεθήκαμε να μην αφήσουμε τη φυλακή να μας στερήσει τους μικρούς καθημερινούς αγώνες και τα όνειρα. Είναι σήμερα η δική μας σειρά να πιάσουμε το νήμα της έμπρακτης αλληλεγγύης υπερασπιζόμενοι την κοινότητα των πολιτικών κρατουμένων. Από σήμερα 11 Ιούνη προχωράμε σε κυκλική απεργία πείνας μίας εβδομάδας στέλνοντας ένα ελάχιστο μήνυμα αλληλεγγύης και συνοδοιπορίας με τον σύντροφό μας Γιάννη Μιχαηλίδη. Επιλέξαμε ως σημείο αναφοράς την 11η Ιούνη, τη μέρα που έπειτα από την καταδίκη του Jeff Luers σε 22 έτη φυλάκισης το 2001, αποτελεί το σημείο αναφοράς για την έκφραση της αλληλεγγύης σε κατηγορούμενους για υποθέσεις “οικοτρομοκρατίας” και αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές.

Υπερασπίζοντας στην πράξη την κοινότητα των αμετανόητων κρατουμένων στέλνουμε τη μαχητική μας αλληλεγγύη σε όσους δεν λυγίζουν μπροστά στη φθορά του εγκλεισμού: στους συντρόφους Claudio Lavazza και George Ibrahim Abdallah που δεν υποτάσσονται στο μακροχρόνιο εγκλεισμό του γαλλικού κράτους, στο σύντροφο Marcelo Villarroel Sepulveda που για 27 χρόνια αντιμετωπίζει ένα διαρκές μεταβαλλόμενο περιβάλλον εγκλεισμού, υπαγορευμένο από τους δικτατορικούς νόμους του Πινοσέτ, στους εκατοντάδες επαναστάτες συντρόφους που βρίσκονται αιχμάλωτοι στα κελιά του Τούρκικου φασισμού. Σε κάθε αλύγιστη καρδιά που ανήκει στους δρόμους της αντίστασης.

Νίκη στον αγώνα του συντρόφου μας Γιάννη Μιχαηλίδη
Βαθιά ανάσα μέχρι το θάνατο του κρατισμού και κάθε εξουσίας
Ζήτω η Αναρχία

 

Γεωργία Βούλγαρη
Θάνος Χατζηαγγέλου
αναρχικοί αιχμάλωτοι στις Φυλακές Κορυδαλλού

 

css.php