Αναστολή λειτουργίας της Δομής Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας-Απολογισμός 1ης περιόδου

Από τις αρχές του Μάρτη, όλες και όλοι μας καλεστήκαμε να ανταπεξέλθουμε στην κοινωνική και συστημική κρίση που δημιούργησε η διασπορά του ιού covid-19. Η συνθήκη ήταν για όλες και όλους μας πρωτόγνωρη, καθώς ο έκτακτος και επιτακτικός χαρακτήρας της άφηνε πίσω του ασταμάτητα κενά. Από την πρώτη στιγμή γίναμε μάρτυρες ενός πρωτόγνωρου καθεστώτος εξαίρεσης σε ότι αφορά την κρατική διαχείριση. Η διάσωση του κρατικού μονοπωλίου τέθηκε σε άμεση και απόλυτη προτεραιότητα, με αποτέλεσμα στο σύνολο της κοινωνικής βάσης να υπάρξει πλεονάζον πληθυσμός β’ διαλογής, με αποτέλεσμα στο κοινωνικό σώμα να υπάρξουν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες εξαλείφθηκαν εντελώς από τη μέριμνα. Μετανάστριες, άστεγοι, τοξικοεξαρτημένοι, φυλακισμένες αποτέλεσαν αόρατο πληθυσμό.

Από την πρώτη στιγμή ως συνέλευση αποφασίσαμε να δράσουμε συλλογικά για να ξεπεράσουμε κάποιες από τις συνέπειες της συνθήκης. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη και τους περιορισμούς που επέβαλε στις ζωές μας, αντιλαμβανόμενες/οι πως το στοίχημα της άμεσης αυτοοργάνωσης των αναγκών της κοινωνικής βάσης αποτελούσε επιτακτικό ζητούμενο. Η στρατηγική μας αφορούσε δύο κατευθύνσεις:

  1. τη δημιουργία συνθηκών για διαρκή παρεμβατική δραστηριότητα, έτσι ώστε αφενός μεν να στοχοποιηθούν όλοι οι υπαίτιοι για τη δημιουργία του καθεστώτος εξαίρεσης και αφετέρου, να σταθούμε δίπλα σε όσους βρισκόταν έκθετοι στον άμεσο κίνδυνο της κρατικής απομόνωσης και αδιαφορίας.
  2. τη δημιουργία υποδομών κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, για να σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυες/οι στον αόρατο πληθυσμό που αφέθηκε να πεθάνει.

Από τις πρώτες ημέρες της καραντίνας, η κατάληψη αποτέλεσε σημείο τριβής και συνεύρεσης μέσα στην κρατική απόπειρα γενικευμένης απομόνωσης. Εκεί όπου συλλογικά προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε τον φόβο, την αποξένωση αλλά και την κατασταλτική τρομοκρατία, μέσα από τα μέτρα απαγόρευσης και την κυβερνητική προπαγάνδα περί ατομικής ευθύνης. Η δημιουργία της Δομής, αποτέλεσε για μας την αδιαμεσολάβητη συνεισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης σε όλες και όλους, όσες και όσους αποτέλεσαν πληθυσμό που οδηγούνταν στην κάθαρση από την κρατική αδιαφορία.

Για πάνω από δύο μήνες, η Δομή στήριξε στην πράξη οικονομικά αδύνατους/ες, άστεγους/ες και τοξικοεξαρτημένους/ες, οργανώνοντας εβδομαδιαία μοιράσματα πακέτων διατροφής και προϊόντων ατομικής φροντίδας. Σταθήκαμε δίπλα σε μετανάστριες και μετανάστες στα camps του Κλειδιού και του Βαγιοχωρίου, μέσα από αποστολές ρούχων και φαρμάκων, κρατούμενες στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη αλλά και όλες/ους τις/ους έγκλειστες/ους αγωνίστριες/ες μέσα από την οικονομική στήριξη του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστ(ρι)ών. Τέλος προσπαθούμε να στηρίξουμε τους αδέσποτους συντρόφους μας που αποτελούν ίσως τον διαρκή αόρατο πληθυσμό.

Μέσα από τη λειτουργία της Δομής και την εξωστρεφή παρουσία της στη Λαϊκή Αγορά του Προφήτη Ηλία, καταφέραμε να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε από δεκάδες ανθρώπους που είχαν τις ίδιες ανάγκες και ανησυχίες με εμάς. Η σύντομη εμπειρία μας, απολογίζεται στο γεγονός πως οι μικρές μας δυνάμεις έχουν τη δική τους ξεχωριστή σημασία στην αλληλέγγυα κοινωνική συνεισφορά. Από τον Ιούνιο, μπαίνοντας σε μια νέα συνθήκη, όπου οι ρυθμοί της κανονικότητας επανέρχονται ελαφρά αποφασίσαμε την προσωρινή αναστολή λειτουργίας της Δομής. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δε σημαίνει, ούτε πως δεν υπάρχουν οι ανάγκες, ούτε πως εφησυχαζόμαστε στην κρατική διαχείριση.

Καμία/κανένας μας, δεν πιστεύει πως το προηγούμενο διάστημα αποτελεί μια κακή περίοδο που ανήκει πλέον στο παρελθόν. Γι’ αυτό και είμαστε έτοιμες/οι να αναλάβουμε εκ νέου τις ευθύνες μας, σε μια νέα συνθήκη έκτακτης ανάγκης, πιο προετοιμασμένες/οι αυτή τη φορά. Η εμπειρία που αποκομίσαμε αποτελεί πολύτιμο εργαλείο ανάλυσης και αντιμετώπισης όσων καταστάσεων θα καλεστούμε να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. Οφείλουμε να μην ξεχάσουμε όλα τα εγκλήματα για τα οποία υπεύθυνοι είναι το κράτος και τα αφεντικά. Η πρώτη φάση της πανδημίας μπορεί να τελείωσε, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται.

Καμιά/κανένας μας μόνη/ος απέναντι στην πολεμική του Κράτους και του Κεφαλαίου

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία

Παρέμβαση στο γραφείο του βουλευτή Στρ. Σιμόπουλου ενάντια στην προβοκάτσια της ΝΔ

Στις 5 Μάη κλείσαμε 10 χρόνια από την υπόθεση της Marfin με τη δολοφονία 3 υπαλλήλων (μεταξύ των οποίων και μιας εγκύου) έπειτα από τον εμπρησμό του τραπεζικού υποκαταστήματος, στο οποίο ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν κατα την πανελλαδική μερα απεργίας ενάντια στην εφαρμογή του πρώτου μνημονίου. Σε αυτά τα δέκα χρόνια όλος ο πολιτι(καντι)κός κόσμος δε σταμάτησε ούτε στιγμή να σκυλεύει τη μνήμη των νεκρών της Marfin, για να εξυπηρετήσει τα μικρά και μεγάλα συμφέροντά του. Και φτάνουμε σήμερα που ο αρχι-Δολοφόνος και αρωγός της θεσμικής και κρατικής Τρομοκρατίας Χρυσοχοϊδης, απειλεί ξανά τις ριζοσπαστικές δυνάμεις και τα κινήματα αντίστασης  με νέες συλλήψεις και δίκες για την υπόθεση. Δέκα χρόνια μετά μνημονεύουμε τα πρώτα μας λόγια για την υπόθεση: πρωθ-υπουργοί και τραπεζίτες, δικαστικοί και εισαγγελείς, δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι αν ψάχνετε για δολοφόνους, κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Το μεσημέρι του Σαββάτου 16 Μάη, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο γραφείο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, Στρ. Σιμόπουλου. Καμία απόπειρα φίμωσης του απελευθερωτικού λόγου και λοιδορίας αγωνιστή δε θα μείνει αναπάντητη.

Η 5η Μάη ήταν στιγμή κορύφωσης των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Χιλιάδες διαδηλωτ(ρι)ές συμμετείχαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του πρώτου μνημονίου και την αρχή της οικονομικής δέσμευσης και υποτέλειας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη χρηματοπιστωτική δικτατορία. Σε κάθε πόλη ξεσπούν συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, ενώ στην Αθήνα χιλιάδες πολιορκούν τη Βουλή. Οι πορείες δέχονται βίαιη καταστολή ενώ σε διάφορες πόλεις διαδηλωτές ξυλοκοπούνται και συλλαμβάνονται.Στην Αθήνα οι μπάτσοι επιτίθενται σε πολλά κομμάτια της πορείας σπάζοντας την. Και εκεί ο χρόνος σταματά.Ανάμεσα στις συγκρούσεις και τις επιθέσεις, ένα κατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου που βρίσκεται σε λειτουργία, καθώς η διοίκηση της τράπεζας αρνήθηκε το απεργιακόδικαίωμα στους εργαζόμενους,  δέχεται εμπρηστική επίθεση με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό και τον θάνατο 3 εργαζομένων.

Οι θάνατοι των εργαζομένων αποτέλεσαν το εργαλείο άσκησης πολιτικής από τις μνημονιακές κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια για να απονομιμοποιήσουν τα αντικαθεστωτικά κινήματα και τους αγώνες που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην μνημονιακή γενοκτονία. Από την πρώτη στιγμή πολιτικοί και οικονομικοί κυβερνήτες, δικαστές και εισαγγελείς, δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι χρέωσαν και χρεώνουν ακόμα και σήμερα την επίθεση στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Ένα χρόνο μετά για τις πολιτικές ανάγκες επινοήσαν ένα ανώνυμο και ασύντακτο σημείωμα που κατονόμαζε 3 συντρόφους ως υπεύθυνους για τη δολοφονία των εργαζομένων, με έναν από αυτούς τον αναρχικό σύντροφο Θοδωρή Σίψα να οδηγείται σε δίκη. Παρότι ο ίδιος αθωώθηκε πανηγυρικά 6 χρόνια μετά, καθώς ούτε τα στημμένα κατηγορητήρια δεν αρκούσαν για να τον καταδικάσουν, η ενοχή, οι ευθύνες αλλά και η ποινική καταδίκη  του διευθύνον σύμβουλου της Marfin Βγενόπουλου, του υπεύθυνου ασφαλείας του κτιρίου και της διευθύντριας του καταστήματος για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 και για πολλαπλές παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού πέρασαν στα ψιλά.  Έπειτα από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής, η Marfin επανήλθε για να αποτελέσει τον δεύτερο πόλο στην θεωρία της βίας των δύο άκρων. Σε αυτά τα δέκα χρόνια η υπόθεση επιστρατεύθηκε όποτε κρίθηκε αναγκαίο ως το εργαλείο απόπειρας καθεστωτικής φίμωσης και αποδόμησης του επαναστατικού και απελευθερωτικού λόγου και δράσης. Αλλά και ενδοκινηματικά δεν ήταν λίγοι όσοι με αφορμή-εργαλείο τη Marfin καταδίκασαν και αποκύρηξαν την επαναστατική βία ως επιλογή αγώνα υπογράφοντας δηλώσεις νομιμοφροσύνης.

Δέκα χρόνια μετά η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναφερόμενη στον εθνικό διχασμό και την τυφλή βία σκυλεύει για ακόμη μια φορά τη μνήμη των νεκρών εργαζομένων για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Για να ξεπλύνει τα δικά της εγκλήματα, τις χιλιάδες δολοφονίες συνανθρώπων μας  που κουβαλάει ο ίδιος και όλη η υπόλοιπη πολιτική γκρούπα που απολαμβάνει την πολιτική ασυλία της Βουλής (όποιο χρώμα και αν έχει) ανοίγει ξανά την υπόθεση ως μια κίνηση που μοιράζει άρτο και θεάματα, στέλνοντας μηνύματα με πολλούς αποδέκτες.

Ο εμπρησμός της Marfin, όσο και αν επιχειρήθηκε να καταλογιστεί ως έργο αδίστακτων αναρχικών ομάδων τυφλής βίας, θα καταχορυθεί στην ιστορία ως παρα-κρατική δολοφονία. Και αυτό γιατί οι πράξεις όλων κρίνονται τόσο από τα αίτια και τις αφορμές όσο και από το αποτέλεσμα. Η επαναστατική βία δεν εμπεριέχει τυφλές ενέργειες που βάλλουν τα συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Η επαναστατική βία είναι το ιστορικό εργαλείο της κοινωνικής βάσης για να στρέψει τη δύναμή της προς την πηγή της καταπίεσης. Γι αυτό και οι επαναστατικές στοχεύσεις και ενέργειες δεν αφήνουν δυσανάγνωστα νοήματα. Είναι ξεκάθαρες και αντιληπτές από την πρώτη στιγμή και δεν αφήνουν περιθώρια προβοκάτσιας, λασπολογίας και αμφισβήτησης. Οι πράξεις επαναστατικής βίας είναι στιγμές αγώνα ιστορικά αναγκαίες και κοινωνικά δικαιωμένες. Γι΄αυτό και επαναστάτης-ρια δεν αυτοανακηρρύσεσαι ο ίδιος, αλλά σε κρίνει η ίδια η ιστορία. Η Marfin είναι ένα (ακόμα) πολιτικό έγκλημα με υπεύθυνους το κράτος και τους τραπεζίτες, τους δικαστές και τους εισαγγελείς, τον στρατό κατοχής της δημοκρατίας, τους δημοσιογράφους και τους τηλεδίκες στα πάνελ, αλλά και κάθε συνεργάτη τους. Γιατί για να είσαι συνεργάτης του κράτους δε χρειάζεται να πληρώνεσαι, αρκεί οι πράξεις σου να εξυπηρετούν την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Δέκα χρόνια μετά οι ένοχοι της Marfin αλλά και κάθε άλλης κρατικής και καπιταλιστικής δολοφονίας είναι ακόμα ατιμώρητοι. Δέκα χρόνια μετά οι νεκροί στο κάτεργο της Marfin αλλά και κάθε άλλο εργασιακό κάτεργο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές, στον Εβρο και στο Αιγαίο, στις πλατείες και τις γειτονιές αλλά και στις μέρες μας στα νοσοκομεία και όπου αλλού χάθηκαν ζωές για την εξυπηρέτηση των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, ζητούν δικαίωση. Και τα ριζοσπαστικά κινήματα αντίστασης είναι εδώ για να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην παρα-κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία, υπερασπιζόμενα κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια ξεχωριστά που βρίσκεται και θα βρεθεί στο στόχαστρο της προβοκάτσιας και της λασπολογίας του πολιτικαντισμού.

Η βιτρίνα του κράτους και του καπιταλισμού έχει ραγίσει-Θα τη θρυμματίσουμε μια για πάντα

Παρέμβαση σε κατάστημα ΕΛΤΑ courier για την απόλυση εργαζομένου

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους-ες στον κλάδο των ταχυμεταφορών

Κατά τη διάρκεια της καραντίνας παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση των διαδικτυακών αγορών, αφού το μεγαλύτερο ποσόστο των εταιρειών για να καλύψουν τη χασούρα απο το κλείσιμο των φυσικών καταστημάτων τους, βγάζουν συνέχως προσφορές στα προιόντα τους. Πρόκειται για μια επίφαση ασφάλειας καθώς ο κίνδυνος προσβολής και διασποράς του ιού συνεχίζει να υπάρχει εφόσον δεν πρόκειται για μια μαγική διαδικασία που το αντικείμενο αγοράς φτάνει απολυμασμένο στα χέρια των αγοραστών αλλά μια σειρά εργαζομένων λαμβάνουν την παραγγελία, το τυλίγουν, το πακετάρουν, το φορτώνουν και το παραδίδουν.

Αναμενόμενα, η συνθήκη αυτή έχει προκαλέσει υπερφόρτωση της εργασίας και των ταχυδιανομέων, αφού την περίοδο αυτή το ποσοστό των δεμάτων που πρέπει να μεταφερθούν φτάνει στο 60% , αυξήθηκε δήλαδη κατά 30% απο την περίοδο πρίν την καραντίνα. Με πραγματικούς όρους αυτό σημαίνει, ότι οι ταχυδιανομείς συνωστίζονται σε μικρούς χώρους με σκοπό να φορτώσουν όσα περισσότερα δέματα μπορούν πάνω στα οχήματα σε μια προσπάθεια να φτάσουν όσο πιο γρήγορα στους τόπους παράδοσης. Το άγχος και η πίεση για την ταχύτητα της παράδοσης σε συνδυασμό με το μεγάλο φόρτο εργασίας και τις άβολες καιρικές συνθήκες, έχουν προκαλέσει, αρκετές φορές, ακόμα και θανάσμους τραυματισμούς στους εργαζόμενους.

Στις περισσότερες εταιρείες ταχυμεταφορών δεν παρέχονται είδη υγιεινής για την ατομική τους προστασία, οπότε και αναγκάζονται να τα αγοράζουν οι ίδιοι και οι ίδιες, ώστε να μειώσουν το κίνδυνο προσβολής τους απο τον ιό αλλά και μετάδοσής του στους υπόλοιπους. Οι λύσεις δίνονται μόνο μέσα από ταξικούς αγώνες καθώς σε μία απο τις εταίρειες, οι εργαζόμενοι απαίτησαν και κέρδισαν την παροχή ειδών ατομικής προστασίας.

Και σαν να μην έφτανε η ήδη επιβαρυμένη συνθήκη εργασίας που βιώνουν, η κατάσταση χειροτερεύει από απαιτητικούς πελάτες και πελάτισσες που πίεζουν να φτάσουν τα προίοντα όσο πιο γρήγορα, στην πόρτα τους με όρους όσο γίνεται πιο βολικούς για αυτούς, με διάφορους καλοθελητές βεβαίως που με την πρώτη ευκαιρία θα πάρουν τηλέφωνο τα αφεντικά να ρουφιανέψουν. Η πίεση των βιαστικών πελατών είναι μια πραγματικότητα και στην παραλαβή απο τα καταστήματα, όπου στέκονται σε ουρές έξω απο αυτά περιμένοντας την άμεση παραλαβή προιόντων τους που τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για είδη πρώτης ανάγκης.

‘’Παλιά μου τέχνη κόσκινο’’ σκέφτηκαν τα αφεντικά των μεγάλων εταιρειών ταχυμεταφοράς και αυτήν την περίοδο και προσπάθησαν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γίνεται με τρανά παραδείγματα την ACS, θυγατρικής του ομίλου Quest πρόεδρος της οποίας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θοδωρής Φέσσας και τη Γενική Ταχυδρομική που προσπάθησαν να προβούν σε ραγδαία αύξηση των τιμολογίων τους. Και παρά το αυξημένο κέρδος που έχουν την περίοδο της καραντίνας οι εταιρείες ταχυμεταφοράς, περιληφθήκαν στο επίδομα για τις πληττόμενες επιχειρήσεις. Καμία πρόβλεψη όμως δε φαίνεται να υπάρχει για μείωση των ωρών εργασίας και αύξηση των μισθών των ταχυδιανομέων ή και για πρόσληψη νέων. Αντιθέτως, οι νέες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (μειώση 50% της εργασίας και μείωση μισθού το μήνα και αναστολή της υποχρέωσης του εργοδότη να καταχωρεί κάθε αλλαγή ή τροποποίηση του ωραρίου) θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας στα αφεντικά.

Ο κλάδος των ταχυδιανομέων βάλλεται συνεχώς με εξαντλητικά ωράρια, τεράστιο φόρτο εργασίας, απαιτητικούς πελάτες και αφεντικά και συνεχώς νέες επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Ο Άκης Γ, μέλος της συνέλευσης βάσης εργαζομένων οδηγών δικύκλου ( Σ.Β.Ε.Ο.Δ.) , που δούλευε για 2,5 χρόνια στα ΕΛΤΑ Courier μέσω του συστήματος ενοικίασης εργαζομένων των εταιρειών Onex και της θυγατρικής της Skycom, στις 10 Απριλίου ενημερώθηκε, μέσω τηλέφωνου, ότι δε θα ανανεωθεί η σύμβασή του, για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους όμως η μη ανανέωση της σύμβασης σημαίνει απόλυση. Ως δικαιολογία για την απόλυσή του παρουσιάστηκε η έλλειψη ανάγκης έξτρα προσωπικού, αιτία που προφανώς δε συνάδει με αυξημένη ανάγκη για μεταφορά δεμάτων την περίοδο της καραντίνας. Η απόλυση του Ακη Γ. είναι εκδικητική καθώς μέσω της συνδικαλιστικής του δράσης, διεκδικούσε μαζί με άλλους συναδέλφους του τις υπερωρίες και τις τριετίες που δικαιούντουσαν. Στο σύστημα της ενοικίασης εργαζομένων καταστρατηγούνται όλα τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που προσφέρουν οι συμβάσεις αορίστου χρόνου. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες ζούν σε ενα καθεστώς επισφάλειας χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη βδομάδα ή μήνα, αφου οι συμβάσεις μπορούν να είναι ακόμα και δεκαήμερες. Την Τετάρτη 13 Μάη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αλληλεγγύης με μπογιές και τρικάκια σε κατάστημα της ΕΛΤΑ courier στην οδό Παπάφη, στην ανατολική Θεσσαλονίκη στέλνοντας την αλληλεγγύη μας στον αγωνιστή Άκη Γ. και τον αγώνα που δίνει για την άμεση επαναπρόσληψή του.

Κράτος και κεφάλαιο προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα μέτρα για την καταπολέμηση της πανδημίας λαμβάνονται για το καλό όλων μας. Ότι όλες και όλοι μας πρέπει να θυσιαστούμε για ακόμη μια φόρα για να μην καταστραφεί το σύστημα που εκμεταλλεύεται και υφαρπάζει την εργασιακή μας δύναμη, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας μετατρέποντάς τα σε καταναλωτικό προϊόν. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που το κράτος μετατοπίζει την εύθυνη σε εμάς. Μένουμε λοιπόν σπίτι, όσες και όσοι έχουμε σπίτι να μείνουμε, μέχρι να γίνει αντικείμενο πλειστηριασμού, μέχρι να έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι και τους λογαριασμούς. Τα εργοστάσια παραγωγής όμως συνεχίζουν να δουλεύουν στοιβάζοντας εργάτ(ρι)ες στους χώρους εργασίας, η δουλειά σε χώρους που εμπορεύονται take away καφέ εντατικοποιείται υπερεκθέτοντας τους εργαζόμενους για τη πώληση ενός μη αναγκαίου αγαθού, στα σουπερ μάρκετ όχι μόνο δεν μείωθηκαν οι μέρες λειτουργίας ώστε να περιοριστεί ο συνωστισμός και να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε αυτά, αλλά αντιθέτως εξαιτίας της σωρείας τρομοκρατημένων καταναλωτών εντατικοποιήθηκε η εργασία τους, με αύξηση ωραρίων, πίεση και εκνευρισμό στις ουρές.

Δεν περιμένουμε όμως κανένα καλοσυνάτο αφεντικό να αλλάξει τη δεδομένη κατάσταση όπως και καμία κρατική άδεια για να αγωνιστούμε για την κατάλυση κάθε εκμεταλλευτικής σχέσης και κάθε εξουσίας.Τη λύση θα τη δώσουμε εμείς μέσα από ακηδεμόνευτους αντικρατικούς αγώνες. Μέσα από τη σύγκρουση με τα αφεντικά. Μέσα από απεργίες και σαμποτάζ της παραγωγής. Οι ζωές μας μπαίνουν πάνω από τα κέρδη τους.

Ενάντια σε κράτος και αφεντικά, κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά

Άμεση επαναπρόσληψη του εργαζομένου Άκη Γ. στα ΕΛΤΑ courier Αθήνας

 

Δομή αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας

Για το Μάη, η δομή αλληλεγγύης κα αλληλοβοήθειας που στεγάζεται στην κατάληψη Terra Incognita διευρύνει το ωράριο λειτουργίας της. Κάθε Τρίτη και Παρασκευή η κατάληψη θα είναι ανοιχτή 18:00-20:00. 

Την ώρα αυτή που αγωνιούμε, για το αν και πότε θα πληρωθούμε ώστε να καταφέρουμε να τη βγάλουμε, για το αν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε νοίκι και λογαριασμούς, για το αν θα μας βγάλουν από τα σπίτια μας γιατί αυτά μπορεί να είναι καταλήψεις, την ώρα αυτή που, αν είμαστε εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας, σε σουπερμαρκετ, ντελίβερι κλπ μας πεθαίνουν στη δουλειά, οι άνεργες και επισφαλείς εργαζόμενες είναι σε αδιέξοδο, οι μετανάστες μένουν εγκλωβισμένοι υπό άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άστεγες στο δρόμο, οι κρατούμενοι ζουν στην εξαθλίωση και κάποιες πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, την ώρα αυτή γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ, ότι δεν έχουμε να ελπίζουμε σε τίποτα άλλο πέρα από τις σχέσεις και τα δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που χτίζουμε μεταξύ μας.
 
Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους και τις αόρατες
Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής κα ταξικής αλληλεγγύης

Κοινή ανακοίνωση δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας

Την ώρα αυτή που αγωνιούμε, για το αν και πότε θα πληρωθούμε ώστε να καταφέρουμε να τη βγάλουμε, για το αν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε νοίκι και λογαριασμούς, για το αν θα μας βγάλουν από τα σπίτια μας γιατί αυτά μπορεί να είναι καταλήψεις, την ώρα αυτή που, αν είμαστε εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας, σε σουπερμαρκετ, ντελίβερι κλπ μας πεθαίνουν στη δουλειά, οι άνεργες και επισφαλείς εργαζόμενες είναι σε αδιέξοδο, οι μετανάστες μένουν εγκλωβισμένοι υπό άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άστεγες στο δρόμο, οι κρατούμενοι ζουν στην εξαθλίωση και κάποιες πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, την ώρα αυτή γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ, ότι δεν έχουμε να ελπίζουμε σε τίποτα άλλο πέρα από τις σχέσεις και τα δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που χτίζουμε μεταξύ μας.
 
Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους και τις αόρατες
Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής κα ταξικής αλληλεγγύης
 
 
 

Διασυλλογική ανταπόκριση από την πανελλαδική ημέρα δράσης για την υγεία

Η πανδημία του covid-19 και η συνυφασμένη με αυτόν τρέχουσα υγειονομική κρίση μάς έφερε όλους και όλες, όπου κι αν ζούμε, ενώπιον μιας πρωτόγνωρης κατάστασης, η οποία φαίνεται πως όξυνε σε εκρηκτικό βαθμό την αποσταθεροποίηση της ήδη αποσαθρωμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας που κλονίζεται για ακόμα μία φορά λόγω των εσωτερικών της αντιφάσεων.

Η κρατική πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας έχει καταστήσει ακόμα πιο επαχθείς τους όρους επιβίωσης για την πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, εντείνοντας την ταξική της υποτίμηση και καθιστώντας αδύνατη την κάλυψη βασικών αναγκών. Το δημόσιο σύστημα υγείας επί μακρά σειρά ετών απαξιώθηκε δια της κρατικής υποχρηματοδότησης και των απανωτών ιδιωτικοποιήσεων. Η διάλυση της δημόσιας υγείας έγινε ακόμα πιο αισθητή στην περίοδο που τώρα διανύουμε λόγω του επείγοντος της κατάστασης και των αυξημένων αναγκών που γεννήθηκαν, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι πέραν του κορωνοϊού πρέπει να αντιμετωπίζονται και οι λοιπές παθήσεις.

Εν ολίγοις, τα δημόσια νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό έρχεται αντιμέτωπο με εξαντλητικό φόρτο εργασίας, ενώ οι υλικοτεχνικές υποδομές είναι από ελλιπείς έως και ανύπαρκτες σε αρκετές περιπτώσεις. Το κράτος αντί να αναλάβει τις ευθύνες του για τη ζημιά που προκάλεσε τα τελευταία χρόνια στο κοινωνικό σύνολο και δη στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, αντί να δώσει μια ανάσα ανακούφισης στο δημόσιο σύστημα υγείας που ασφυκτιά, προτίμησε εντούτοις να ενισχύσει τις επιχειρήσεις, τους καναλάρχες, του μεγαλοεργολάβους, τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων, αλλά και να θωρακίσει περαιτέρω τον κατασταλτικό του μηχανισμό με ενίσχυση σε προσωπικό και εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας. Όχι μόνο ενισχύει και φοροαπαλλάσσει προκλητικά το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά αποποιείται και τις ευθύνες των εγκληματικών πολιτικών του, τις οποίες μεταβιβάζει με την αρωγή του αστικού προπαγανδιστικού μηχανισμού στις πλάτες της κοινωνίας υπό το περίφημο αφήγημα της «ατομικής ευθύνης».

Δεν πέφτουμε όμως από τα σύννεφα. Άλλωστε, το κράτος φροντίζει με κάθε δυνατό τρόπο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των καπιταλιστών δηλαδή. Επιπλέον, είναι πέρα για πέρα γνωστό ότι στον καπιταλισμό οι ανθρώπινες ανάγκες και τα βασικά για όλους αγαθά καθίστανται εμπορεύματα, καθώς υπάγονται αναγκαστικά στις βασικές αρχές που διέπουν τη λειτουργία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Τα παρεπόμενα της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων αναγκών, και της δημόσιας και δωρεάν πρόσβασης στην υγεία μεταξύ άλλων, τα βιώνουμε σήμερα με τον πλέον ειδεχθή τρόπο στα πλαίσια της τρέχουσας κρίσης (υγειονομικής και καπιταλιστικής).

Η κοινωνική ομάδα που βιώνει καθημερινά στο πετσί της τις συνέπειες αυτής της κρατικής πολιτικής είναι το προσωπικό των νοσοκομείων, το οποίο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στη μάχη για την αποτελασματική αντιμετώπιση του covid-19, όντας εξαντλημένο από τον βαρύ φόρτο εργασίας και τα ατελείωτα ωράρια, υπο-αμειβόμενο χωρίς καμία επιπλέον οικονομική στήριξη από το κράτος και εκτεθειμένο στον κίνδυνο του ιού, αλλά και της μελλοντικής επισφάλειας ή ανεργίας (βλ. 4μηνη παράταση των συμβάσεων για τους επικουρικούς γιατρούς).

Στις 7 Απριλίου, με πρωτοβουλία της ΟΕΝΓΕ, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό προχώρησε συντονισμένα σε πανελλαδική σε κινητοποίηση έξω από τα νοσοκομεία. Η κινητοποίηση αυτή πλαισιώθηκε και από μια πληθώρα σωματείων και συλλογικοτήτων που παρενέβησαν στους χώρους έξω από τα νοσοκομεία δείχνοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς. Ο αγώνας των υγειονομικών, όμως, ήρθε αντιμέτωπος με την χυδαιότητα των δυνάμεων καταστολής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προσπάθεια ομάδων ΔΙΑΣ να διαλύσουν τη συγκέντρωση έξω από τον Ευαγγελισμό. Από την άλλη, τα καθεστωτικά ΜΜΕ έκρυψαν κάτω από το χαλί οποιαδήποτε είδηση και ανακοίνωση σχετικά με τα αιτήματά τους, επιδιώκοντας παράλληλα να αμαυρώσουν την εικόνα αυτών των κινητοποιήσεων στον δημόσιο λόγο.

Σήμερα 28 Απριλίου, η ΟΕΝΓΕ καλεί σε ακόμα μία πανελλαδική κινητοποίηση στα νοσοκομεία της επικράτειας, με κυριότερα αιτήματα την «μονιμοποίηση των επικουρικών γιατρών, όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, πρόσληψη όλου του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού (γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού υγειονομικού προσωπικού) για τη στελέχωση των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας, μέτρα και μέσα προστασίας για την υγεία και την ασφάλεια των υγειονομικών, ένταξη του κλάδου στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Ως μέρος της κοινωνίας που αγωνίζεται για ισότητα και ελευθερία απέναντι στο δίκιο των ισχυρών και την εκμετάλλευση, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των υγειονομικών στηρίζοντας τα αιτήματά τους. Συμμετείχαμε, λοιπόν, στις επιμέρους κινητοποιήσεις των υγειονομικών που πραγματοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη, πετώντας τρικάκια, ανοίγοντας πανό και μοιράζοντας κείμενα στα προαύλια των νοσοκομείων ΑΧΕΠΑ, Γεννηματάς, Άγιος Δημήτριος, Θεαγένειο και Ιπποκράτειο.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ

Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ Ο COVID-19 ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ – ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
Κατάληψη Terra Incognita
Πυρανθός – Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης
Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Παρέμβαση της Δομής αλληλεγγύης στην λαϊκή αγορά του Προφήτη Ηλία

Το πρωί της Πέμπτης 30 Απρίλη, με πρωτοβουλία της Δομής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που στεγάζει η κατάληψη Terra Incognita, συντρόφισσες και σύντροφοι πραγματοποιήσαμε την πρώτη παρέμβαση στη λαϊκή αγορά του προφήτη Ηλία. Για μια ώρα μοιράσαμε κείμενα και τρικάκια που προπαγανδίζουν τη λειτουργία των δομών που στεγάζουν οι καταλήψεις Terra Incognita και ΕΚΧ Σχολείο για τη μάθηση της Ελευθερίας αλλά και της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης στην Καμάρα στις 11:00, ενώ είχαμε και τραπέζι με προϊόντα της δομής όπου όποιος είχε ανάγκη έπαιρνε και όποιος είχε τη δυνατότητα άφηνε. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης 2 έμποροι της λαϊκής φωνάξαν τον σεκιουριτά προσποιούμενοι πως καταπατούμε τα κρατικά μέτρα για τις αποστάσεις των πάγκων. Ο σεκιουριτάς με τη σειρά του κάλεσε του μπάτσους, οι οποίοι όταν ήρθαν και είδαν τον κόσμο, αποχώρησαν κατευθείαν. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν αρκετά μεγάλη, γεγονός που αποτιμούμε και από τα προϊόντα που αφέθηκαν για τη στήριξη των δομών αλλά και την αλληλεπίδραση που είχαμε μαζί τους.

Οι Δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας βγαίνουν και καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο

Η κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη είναι η μόνη λύση μπροστά στην διαφαινόμενη κρίση

Πρωτομαγιά 2020: Σπάμε τις απαγορεύσεις και αντιστεκόμαστε στην ταξική εκμετάλλευ

Οι διαδηλώσεις της πρωτομαγιάς αποτελούν ορόσημα για την ιστορία των ριζοσπαστικών κινημάτων. Από την εργατική απεργία του Σικάγο το 1886 για την διεκδίκηση του 8 ώρου, στην απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936 και από τις μαχητικές διαδηλώσεις της πρωτομαγιάς σε Γερμανία και Ιταλία, στις πορείες της εργατικής πρωτομαγιάς στην Ελλάδα το αναρχικό κίνημα αποτέλεσε ενεργό και αδιάσπαστο κομμάτι των στιγμών αγώνα όλα τα χρόνια. Άλλοτε σε στήριξη των αγώνων που έτρεχαν και άλλοτε ως κορύφωση των ίδιων του των αγώνων με βάση τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που επικρατούσαν κάθε φορά.

Σήμερα η νοηματοδότηση αυτή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Την στιγμή που μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει τεθεί με κυβερνητικές εντολές σε κατοίκον εγκλεισμό/καραντίνα με πρόσχημα την προστασία της υγείας, τόσο του ίδιου όσο και των γύρων του, μια άλλη μερίδα του πληθυσμού αφήνεται στη μοίρα της. Οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στη δημόσια υγεία, στην κθαριότητα, στον επισιτισμό, στις βιομηχανίες και τα εργοστάσια, στα σούπερ μάρκετ και τα φαρμακεία βιώνουν ένα ιδιαίτερο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Έχουν κριθεί με συνοπτικές διαδικασίες ναι μεν αναγκαίοι αλλά και αναλώσιμοι. Αναγκαίοι για να μπορέσει ο καπιταλισμός να συνεχίσει να καρπώνεται την υπεραξία της παραγωγής τους, να επιβιώσει και να βγει πιο δυνατός,  αλλά και αναλώσιμοι αφού είναι υποχρεωμένοι να φροντίσουν μόνοι τους για τα απαραίτητα Μέσα Ατομικής Προστασίας, κανόνες που δεν ισχύουν όμως για αόρατους πληθυσμούς όπως οι κρατούμενοι, οι μετανάστ(ρι)ες, οι άστεγοι κτλ.

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα.

Απέναντι στο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που τείνει να εδραιωθεί για το προσεχές διάστημα και την νέα κανονικότητα που έρχεται, οφείλουμε να βγούμε στο δρόμο. Να δείξουμε δυναμικά ότι η αλληλεγγύη δεν είναι μια λέξη αόριστη και ότι δε καθορίζεται από κυβερνητικές οδηγίες. Από την πρώτη στιγμή σε όλη την Ελλάδα συντρόφισσες και σύντροφοι στην πράξη έσπασαν τα μέτρα στήνοντας δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας σε ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, αντέδρασαν με όλα τα μέσα σε περιστατικά εργοδοτικής ασυδοσίας, στήριξαν και στηρίζουν ακόμα τους ταξικούς αγώνες που τρέχουν αυτή την περίοδο.

Με γνώμονα την ασφάλεια όλων και τηρώντας τα μέτρα και μέσα ατομικής και συλλογικής προστασίας κατεβαίνουμε στο δρόμο. Δεν περιμένουμε κανένα κρατικό εκπρόσωπο να μας δώσει την άδεια για να συγκεντρωθούμε, τη στιγμή που τα μέτρα αυτά, ενώ δεν ισχύουν για όλες και όλους μας, δείχνουν να αποτελούν εργαλεία πειθάρχησης και ελέγχου και να είναι κομμάτι ενός νέου δόγματος καταστολής που τίθεται σε εφαρμογή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η φετινή πρωτομαγιά οφείλει να αποτελέσει το διεθνές κινηματικό ορόσημο για το πέρασμα από την άμπωτη στην παλίρροια των κοινωνικών κα ταξικών αντιστάσεων.

Πρωτομαγιά 2020 11:00 Καμάρα

Σπάμε τις απαγορεύσεις κα τα μέτρα και κατεβαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και τη γενικευμένη καταστολή  

Παρέμβαση στη Βι.Πε. Σίνδου για το θάνατο εργάτη στο κάτεργο της HB Body απο covid-19

Ο καπιταλισμός συνεχίζει να σκοτώνει…

Στις 2 Απριλίου χάνει την ζωή του από τον ιο covid-19 στο Γ.Ν.Θ. Παπαγεωργίου, 52χρονος  εργαζόμενος (χειριστής κλαρκ) της εταιρείας  ΗΒ Body, η οποία εδρεύει στην Βιομηχανική Περιοχή της  Σίνδου. Στο συγκεκριμένο εργοστάσιο είχε βρεθεί ακόμα ένας συνάδελφός του θετικός στον ιό, κρούσμα το οποίο είχε δηλωθεί στον ΕΟΔΥ. Αυτό όμως δεν στάθηκε αρκετό για να κλείσει το εργοστάσιο, με τους εργαζόμενους που δουλεύουν κατά δεκάδες μαζί και συνωστίζονται πολλές φορές στα λεωφορεία του εργοστασίου για να κατευθυνθούν στην δουλειά τους να εκτίθενται καθημερινά στον κίνδυνο της νόσου.  Η εταιρεία γνωρίζοντας για τα κρούσματα εντός του εργοστασίου δεν έπραξε τα αυτονόητα, δηλαδή να παύσει την λειτουργία της προστατεύοντας τους εργαζόμενους. Συγκεκριμένα η εταιρεία δεν έκανε ούτε απολύμανση ακόμα και μετά τον θάνατο του 52χρονου. Να σημειώσουμε ότι την ίδια στιγμή το αφεντικό της εταιρείας κυκλοφορεί με πολυτελέστατο όχημα το οποίο έχει δικό του πάρκινγκ στο εργοστάσιο απο όπου και μεταβαίνει στο γραφείο του (με ιδιωτικό  ασανσέρ) χωρίς καν να έρχεται σε επαφή με το υπόλοιπο προσωπικό του εργοστασίου.

Το πρωί της Τετάρτης 29 Απρίλη λίγο πριν τη λήξη της βάρδιας των εργαζομένων, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και τρικάκια στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου καθώς και έξω από το εργοστάσιο της HB Body. Η τραγικότητα αυτού του θανάτου μας παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και τα αφεντικά αντιμετωπίζουν το ιό για την προάσπιση του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση με αυστηρά μέτρα απαγορεύει στους πολίτες να βγαίνουν από τα σπίτια τους, κλείνει την πρόσβαση στο Σέιχ Σου και την παραλία Θεσσαλονίκης και μοιράζει πρόστιμα σε κόσμο που κάθεται στα παγκάκια ενός πάρκου ή ακόμα και σε άστεγους, την ίδια ώρα που εκατοντάδες εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν να εργάζονται στα εργοστάσια, όπως για παράδειγμα της Σίνδου, με κίνδυνο να νοσήσουν οι ίδιοι αλλά και οι οικείοι τους.  Οι συστάσεις του ΕΟΔΥ για διατήρηση των μέτρων και η αυστηροποίηση στις αποστάσεις που πρέπει να κρατάμε μεταξύ μας δεν ισχύει εξίσου για όλες/όλους. Τα μέτρα ισχύουν ως εκεί που δεν μπορούν να πλήξουν τις επιχειρήσεις και τα αφεντικά.

Δυστυχώς, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι εργατοπατέρες του Ε.Κ.Θ. δεν ανέφεραν πουθενά το όνομα του εργοστασίου και προστάτευσαν επιμελώς το όνομα της εταιρείας. Για ακόμη μια φορά τα συμφέροντα των εργαζομένων μπήκαν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την προάσπιση των συμφερόντων των αφεντικών.

Να σταματήσει άμεσα η βιομηχανική παραγωγή στις εργοστασιακές μονάδες θανάτου

Κανένας νεκρός εργάτης-ρια για τις τσέπες των αφεντικών

*

Πρωτομαγιά 2020 11:00 Καμάρα

Σπάμε τις απαγορεύσεις κα τα μέτρα και κατεβαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και τη γενικευμένη καταστολή  

ΥΓ: κατά τη διάρκεια της παρέμβασής μας βρήκαμε πανό του σωματείου εργατοϋπαλλήλων ν.  Θεσσαλονίκης που καλούσαν σε παρεμβάσεις στους χώρους εργασίας στις 28-4, τα οποία είχαν αλλοιωθεί με φασιστικά σύμβολα του Ιερού Λόχου. Άσχετα από τη θέση μας ενάντια στο συγκεκριμένο σωματείο και τον πολιτικό φορέα που κρύβεται από πίσω, βλέπουμε  για ακόμη μια φορά ποιανού τα συμφέροντα προασπίζονται οι φασίστες. 

 

Παρέμβαση στα γραφεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας

Παρέμβαση στα γραφεία του ΕΟΔΥ με αφορμή την πανελλαδική ημέρα δράσης για τους εργαζόμενους στον κλάδο της Υγείας

Ο ΕΟΔΥ είναι υπεύθυνος για τους θανάτους των ημερών

Αν νομίζεται πως θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια να βλέπουμε την κοινωνική βάση να θυσιάζεται για τη διάσωση των κερδών και των συμφερόντων σας είστε γελασμένοι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το παραϊατρικό προσωπικό και κάθε εργαζόμενος στον κλάδο της υγείας δεν είναι αναλώσιμος. Η προστασία της κοινωνικής βάσης απέναντι στην κρατική αδιαφορία είναι δική μας υπόθεση. Στηρίζουμε στην πράξη τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, που δίνουμε μάχη όλο αυτό το διάστημα, την ίδια στιγμή που ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική.

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις για την πανελλαδική ημέρα δράσης για τους εργαζόμενους-ες στον κλάδο της Υγείας, το απόγευμα της Δευτέρας 27 Απρίλη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας, στην οδό Εγνατίας 76, στη Θεσσαλονίκη.  Στηρίζουμε τις πανελλαδικές συγκεντρώσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού έξω από τα νοσοκομεία. Καλούμε την κοινωνική βάση να δώσει το παρόν στις απεργιακές συγκεντρώσεις την Πρωτομαγιάς, την Παρασκευή στις 11:00 στην Καμάρα ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και τα μέτρα διαλογής της κυβερνητικής πολιτικής, για να σπάσουμε τον φόβο, τους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις όλοι μαζί στο δρόμο.

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάι της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Βασικός υπεύθυνος αυτή τη στιγμή είναι ο ίδιος ο ΕΟΔΥ, που θεσπίζει μέτρα και σχέδια αντιμετώπισης της κατάστασης που στοχεύουν στην προστασία των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, θυσιάζοντας καθημερινά την κοινωνική βάση. Δεκάδες καταγγελίες δημοσιεύονται από γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, που στρέφουν τα πυρά τους ενάντια στον ΕΟΔΥ για τις κατάπτυστες οδηγίες που εκδίδει τόσο προς τους εργαζόμενους στον κλάδο της υγείας, όσο και προς την ίδια την κοινωνική βάση.

Οι εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας μάχονται καθημερινά απέναντι στην διασπορά του ιού, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, έλλειψη που αντί να καλυφθεί (ενώ υπάρχει η δυνατότητα) θεσμοθετείται ως ακίνδυνη. Εξαντλούνται καθημερινά με βάση τα ωράρια εργασίας και τις κενές θέσεις και το Υπουργείο αντί να προβεί στις απαραίτητες προσλήψεις νομοθετεί την άρση συμβάσεων, οδηγώντας εκατοντάδες εργαζόμενους σε απολύσεις. Τη στιγμή που δεκάδες άλλοι ακαδημαϊκοί και επιστήμονες προσφέρονται να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του ιού (με δωρεάν διαγνωστικά τεστ, εξετάσεις κτλ) για να στηρίξουν τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης που αδυνατεί οικονομικά να ανταπεξέλθει στη νοσηλεία, ο ΕΟΔΥ συνάπτει συμφωνίες με ιδιωτικές κλινικές και μεγαλοεπιχειρηματίες για να αυξήσει τα κέρδη στην τσέπες του κράτους και τον αφεντικών. Νοικιάζει ιδιωτικές κλινικές με διπλάσιο κόστος από αυτό του προηγούμενου διαστήματος, στήνει μονοπώλια με φαρμακευτικές εταιρίες κτλ.

Ακόμα και η ίδια η διαχείριση των ασθενών καταδεικνύει αυτά τα σχέδια: οι πρόσφατοι θάνατοι του 35χρονου στον Άγιο Δημήτριο και της 42χρονης στην Καστοριά που συγκλόνισαν τα κρατικά επιτελεία έχουν την αιματοβαμμένη υπογραφή του ΕΟΔΥ για την αδιαφορία που επέδειξαν απέναντι στα κρούσματα, την εντολή να μείνουν σπίτι χωρίς καν να εξεταστεί και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σε δηλώσεις του γιατρός του Κέντρου Υγείας Κρήτης θέτοντας μια σειρά από αντίστοιχα ερωτήματα για την προτροπή του κατ’ οίκον περιορισμού (και της πρωτοβάθμιας περίθαλψης που απαιτείται), όπως ποιος θα φροντίσει αυτούς τους ασθενείς, ποιος θα φροντίσει τους ανθρώπους που είναι περιορισμένοι ή κατακλιμένοι στο σπίτι τους, ποιος θα φροντίσει όλους αυτούς που θα εξακολουθούν να πάσχουν από άλλα χρόνια νοσήματα και είναι στην κοινότητα, κατήγγειλε σε σχέση με τις κυβερνητικές οδηγίες πως …δυστυχώς εκεί πέρα δεν υπάρχει καμία απολύτως απάντηση

Και ενώ η κατάσταση επιβαρύνει διαρκώς το ήδη διαλυμένο σύστημα υγείας, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου, όπου το σωματείο εργαζομένων καταγγέλλει έγγραφο του ΕΟΔΥ που εν ολίγοις ορίζει ότι εάν δεν υπάρχει έγκριση του «παντογνώστη» ΕΟΔΥ για τη λήψη δείγματος από ύποπτο κρούσμα covid-19, τότε η εξέταση θα βαρύνει οικονομικά το νοσοκομείο, την κλινική ή ακόμα και τον ιδιώτη ασθενή. Ο εμπαιγμός και η υποκρισία της κρατικής διαχείρισης που υπογράφει συμβόλαια θανάτου για όλους εμάς που δεν έχουμε τη δυνατότητα όχι μόνο να νοσηλευτούμε σε ιδιωτικές κλινικές αλλά απλά να διαθέσουμε και τα χρήματα για διαγνωστικά τεστ, βιοψίες και μέτρα αυτοπροστασίας, δεν έχει τελειωμό.

Όμως η διαχείριση στον κλάδο της υγείας είναι μια μικροκλίμακα της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους. Έξω από εκεί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά τον πραγματικό αποκλεισμό και τη συνθήκη διαλογής στην ασθένεια της κοινωνικής βάσης. Τα μέτρα προφύλαξης και αποσυμφόρησης αφήνουν έξω όλους τους εργαζόμενους που συνωστίζονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα της ταξικής εκμετάλλευσης. Αφήνουν έξω όλους τους μετανάστες που στοιβάζονται στα κέντρα κράτησης πλήρους απουσίας υγειονομικής περίθαλψης και μέτρων αυτοπροστασίας όπως και τους κρατούμενους στις αποθήκες ψυχών. Εκατοντάδες κρούσματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες με τους πρώτους νεκρούς να καταγράφονται σε φυλακές και κέντρα κράτησης. Όμως πρόκειται για ανθρώπους β διαλογής. Όπως και για τους αστέγους, τους τοξικοεξαρτημένους και κάθε άλλον που έχει αφεθεί στην τύχη του όλο αυτό το διάστημα.

Εμείς από την πλευρά μας, γνωρίζοντας πως όσο περνάνε οι μέρες δε βαδίζουμε προς το τέλος, μα προς την αρχή μια νέας περιόδου οικονομικής μα πάνω από όλα κοινωνικής κρίσης δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της εκτεθειμένη και αβοήθητη μπροστά στην αδηφάγο κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Και δεν θα ξεχάσουμε όσους σκότωσε η κρατική αδιαφορία και πολιτική: τους νεκρούς κρατούμενους στις φυλακές, τις νεκρές μετανάστριες στα κέντρα κράτησης και όλους όσους άφησαν τη ζωή τους επειδή δε μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν σε αυτή συνθήκη. Μια συνθήκη που δημιούργησε το ίδιο το κράτος και ο καπιταλισμός, έτσι ώστε κάποιοι από μας να μη χωράνε.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων στον κλάδο της Υγείας

Η συλλογική σωτηρία των ζωών μας είναι η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε

Αποστολή υλικού αλληλεγγύης στις κρατούμενες της Πέτρου Ράλλη

Έπειτα από τον συντονισμό των Δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που λειτουργούν το τελευταίο διάστημα στις καταλήψεις Terra Incognita και ΕΚΧ Σχολείο για τη Mάθηση της Ελευθερίας μαζί με την ομάδα room39, παραδόθηκε η πρώτη αποστολή υλικού στις κρατούμενες του κολαστηρίου της Πέτρου Ράλλη. Η πολίτιμη συμβολή όλων μέσω της στήριξης των Δομών, σπάει στην πράξη το καθεστώς αποκλεισμού των κρατουμένων. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους-ες και τους αόρατους-ες
Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης

 

Αυτοκόλλητα για τη διάχυση των αναρχικών προταγμάτων και του ανατρεπτικού λόγου

 

Διεύρυνση της δομής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάϊ της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Την ίδια στιγμή το κράτος επιλέγει να στοχοποιήσει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης από τη βάση (με χαρακτηριστικά παραδείγματα το κόψιμο ηλεκτροδότησης της ΒΙΟΜΕ και τον αποκλεισμό της συλλογικής τροφίμων στο ΠΙΚΠΑ). Στόχος για την επομενη μέρα δεν είναι να βγούμε όλοι μαζί δυνατοί όπως λένε οι κυβερνητικοί, αλλά να επικρατήσει πανηγυρικά ο κρατισμός, απευθυνόμενος σε ακόμα πιο λίγους.

Εδώ και 3 εβδομάδες η ΔΟΜΗ αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που συστάθηκε στη κατάληψη βρήκε την ανταπόκριση δεκάδων αλληλέγγυων. Μέχρι στιγμής στο μέτρο των δυνατοτήτων μας καταφέραμε να παρέχουμε σταθερά 2 φορές τη βδομάδα πακέτα αλληλεγγύης σε άστεγους και τοξικοεξαρτημένους (φρούτα, φαγητά, είδη ατομικής φροντίδας κτλ), ιατροφαρμακευτικό υλικό στο καμπ στο Βαγιοχώρι καθώς και οικονομική ενίσχυση του Ταμείου φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών. Δεδομένης της έντασης της κοινωνικής αναγκαιότητας που δημιουργεί ολοένα και περισσότερο η συνθήκη αλλά κα της στήριξης κάθε αλληλέγγυου, αποφασίσαμε να διευρύνουμε την παροχή βοήθειας της δομής, στηρίζοντας για το επόμενο διάστημα ακόμα ένα καμπ (στο Κλειδί) καθώς και τις ανάγκες των μεταναστριών κρατουμένων στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη. Τηρούμε τους κανόνες ατομικής προστασίας και υγιεινής ενάντια στον φόβο και την ενοχοποίηση της αλληλεγγύης.

Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους-ες και τους αόρατους-ες

Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης

ΒΙΟΜΕ: Η συστημική κρίση αντεπιτίθεται

Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο

Το πρωί της Δευτέρας 30 Μάρτη, συνεργείο της ΔΕΗ με τη συνοδεία 2 διμοιριών ΜΑΤ προσεγγίζει το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και κόβει την παροχή ρεύματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το αυτοοργανωμένο πείραμα της ΒΙΟΜΕ δέχεται την κρατική καταστολή. Είναι όμως πολύ συγκεκριμένοι οι λόγοι που οδήγησαν αυτή τη φορά στην απόπειρα μπλοκαρίσματος της παραγωγής, μέσα σε αυτή τη χρονική και πολιτική συγκυρία. Το κράτος είναι έτοιμο να καταστείλλει κάθε δομή αλληλεγγύης προερχόμενη από τη βάση, για να διατηρήσει το μονοπώλειο στη διαχείριση της κατάστασης. Στόχος δεν είναι η κοινωνική πρόνοϊα αλλά η διάσωση του κρατισμού ως σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Από την πρώτη μέρα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με αφορμή τη διασπορά της πανδημίας και την κοινωνική κρίση που βρίσκεται προ των πυλών, οι εργαζόμενες-οι της ΒΙΟΜΕ πήραν θέση απέναντι στην κρατική κα καπιταλιστική τακτική δαχείριση, που οδηγεί στον αποκλεισμό χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα από την υλική στήριξη όλων των αυτοοργανωμένων δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, που έχουν συσταθεί το τελευταίο διάστημα, αλλά και την αποστολή υλικού ατομικής προστασίας σε κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών, όπως το κολαστήριο της Μόριας, η ΒΙΟΜΕ συμβάλλει στον αγώνα που δίνεται αυτές τις μέρες έτσι ώστε να υπάρχει ισότητα στην πρόσβαση σε παροχές ατομικής φροντίδας.

Αυτά που για τους περισσότερους από εμάς είναι αυτονόητα, για κάποιους που στέκονται αόρατοι απέναντι στην κρατική διαχείριση αποτελούν προνόμια. Αυτή η συνθήκη πρέπει να σπάσει εδώ και τώρα. Αυτές τις μέρες ο καθένας μας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέψει τα ατομικά του εργαλεία, σε συλλογικά όπλα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Και ειδικά αυτές τις μέρες, η ΒΙΟΜΕ είναι ένα τέτοιο όπλο στα χέρια της κοινωνικής βάσης.

Μέσα από τις δομές και διαδικασίες κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας στέλνουμε την αλληλεγγύη μας απέναντι στις εργαζόμενες-ους της ΒΙΟΜΕ

 Σε ένα σύστημα που κάνει διαλογή, δεν έχουμε να διαλέξουμε τίποτα λιγότερο από τον αγώνα ενάντια του

Παρέμβαση στη λέσχη σίτισης του ΑΠΘ

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάϊ της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Την ίδια στιγμή το κράτος επιλέγει να στοχοποιήσει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης από τη βάση (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόψιμο ηλεκτροδότησης της ΒΙΟΜΕ). Στόχος για την επομενη μέρα δεν είναι να βγούμε όλοι μαζί δυνατοί όπως λένε οι κυβερνητικοί, αλλά να επικρατήσει πανηγυρικά ο κρατισμός, απευθυνόμενος σε ακόμα πιο λίγους.

Τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός αυτοπαρουσιάζεται στη διεθνή κοινότητα ως άρτιος διαχειριστής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που έχει προκύψει, εκατοντάδες είναι αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση ούτε στα βασικά αγαθά επιβίωσης όπως η σίτιση, η στέγαση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ακόμα και η ατομική καθαριότητα. Για όλους αυτούς που πραγματικά βάλονται αποτελώντας τις κατεξοχήν ευπαθείς ομάδες, το κράτος σφυράει αδιάφορα. Γιατί όλοι αυτοί για το κράτος είναι αόρατοιή με άλλα λόγια θα ήθελε πάρα πολύ να τους εξαφανίσει με μια κίνηση. Ένα ασφαλές συμπέρασμα για τις διαθέσεις του αύριο μπορεί κανείς να ανάγει και από τα μέτρα πρόνοιας και τις ήδη ανακοινωνμένες παροχές: οικονομικά επιδόματα, εξυπηρετήσεις κτλ (ψίχουλα μεν αλλά υπαρκτά) για το «παραγωγικό σύνολo» και μαζικές εκκαθαρίσεις για τους μη παραγωγικούς (μαζικοποίηση του εγκλεισμού για τους μετανάστες, μαζικοί εκτοπισμοί από πλατείες για άστεγους και τοξικοεξαρτημένους).

Δεν υπάρχει πιο ποταπή συνθήκη από το να ασκείς πολιτική στις πλάτες των εξαθλιωμένων. Απέναντι σε μια συνθήκη πρωτόγνωρη για όλους μας και κρίνοντας την ως κομμάτι της κοινωνικής βάσης που πλήττεται άμεσα, ψάχνουμε να βρούμε λύσεις στις ανάγκες που να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και όχι κάποια προνομιακή τάξη ή μειοψηφία. Η σίτιση για παράδειγμα είναι και οφείλει να παραμείνει βασική ανάγκη και όχι προνόμιο. Και ενώ ήδη υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθώπων που δε μπορούν να καλύψουν αυτή τη βασική ανάγκη, ο κρατικός μηχανισμός αδιαφορεί πλήρως-γνωρίζοντας πως υπάρχουν κρατικές λύσεις. Το επόμενο διάστημα οπου θα αυξάνεται το επίπεδο φτωχοποίησης της κοινωνικής βάσης, θα αυξάνεται γραμμικά και το ποσοστό της πείνας. Δεκάδες ήταν όσοι το προηγούμενο διάστημα κατέφευγαν στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ για να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Γεγονός που, παρά τις αντιρρήσεις της διοίκησης του ΑΠΘ, είχε κερδιθεί με τους αγώνες για την υπεράσπιση της κοινωνικής σίτισης αλλά και τις καθημερινές αντιστάσεις ενάντια σε περιστατικά αποκλεισμών.

Τις τελευταίες βδομάδες το κλείσιμο των σχολών και η απαγόρευση κυκλοφορίας αποτέλεσαν δομικούς συσχετισμούς για την αδρανοποίηση κοινοτήτων αγώνα στα πανεπιστήμα κα την φυσική απουσία όσων υπερασπίζονταν στην πράξη το δικαίωμα στην σίτιση χωρίς αποκλεισμούς. Και ενώ η εξαθλίωση εντείνεται, αυξάνονται τα περιστατικά όπου φύλακες της λέσχης απαγορεύουν (εκ του ασφαλούς και δίχως αντίλογο) την είσοδο σε εξωπανεπιστημιακούς. Τη Πέμπτη 2 Απρίλη το πρωί, κατά το άνοιγμα της πρωϊνής ζώνης σίτισης πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα είσοδο της λέσχης όπου βρίσκονται τα φυλάκια και στον όροφο όπου βρίσκονται οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, τη στιγμή μάλιστα που ήταν η βάρδια γνωστού, για τα face control, φύλακα. Ας γίνει λοιπόν ξεκαθαρο τόσο προς τη διοίκηση του ΑΠΘ όσο και προς τον τελευταίο θιασώτη της νομμότητας το εξής: όσο η κρίση βαθαίνει θα βρούμε όλους εκείνους τους τρόπους με τους οποίους θα επιβιώσουμε συλλογικά. Η λέσχη αν έπρεπε να είναι ανοιχτή όλο το προηγούμενο διάστημα για όλους, τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλει να κοινωνικοποιηθεί. Να μετατραπεί σε χώρο μαζικής δωρεάν σίτισης όπου θα παρέχονται τα είδη ατομικής προστασίας τόσο για όσους πηγαίνουν να φάνε όσο και για τους εργαζόμενους, έτσι ώστε να τηρούνται όλα τα μέτρα πρόληψης και για όλους. Χωρίς ελέγχους, μπραβιλίκια και αποκλεισμούς.Ας σκεφτεί λοπόν ο καθένας την ατομική του ευθύνη απέναντι στις συλλογικές ανάγκες της κοινωνικής βάσης. Και ας πράξει συνειδητά, αναλαμβάνοντας και το κόστος.

Την ώρα που εμείς μιλάμε για ζωές εσείς μετράτε (και θα μετράτε αν συνεχίσετε) κόστος και ζημιές

Στηρίζουμε στην πράξη τις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες