Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός (+eng)

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της οργάνωσης Αναρχική Δράση για την αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός επαναστατικού φραγμού ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις των πολεμοκάπηλων διακρατικών σχηματισμών.

Στην πολιτική οι αλήθειες είναι τόσες όσες και τα ψέμματα. Θέσεις και αναλύσεις οικοδομημένες με θεμέλιο λίθο την υποκειμενικότητα των συμφερόντων που προασπίζονται. Από την πρώτη στιγμή που οι δυνάμεις του ρωσικού επεκτατισμού εισέβαλαν στα εδάφη που μέχρι πρότινος βρίσκονταν υπό το ζυγό της ουκρανικής επικυριαρχίας, έχουν αποτυπωθεί αμέτρητες αναλύσεις για τα αίτια και τις συνθήκες της στρατιωτικής επέμβασης. Γεωστρατηγικές αναλύσεις, άρθρα σε πολιτικές και οικονομικές στήλες, ακόμα και φιλοσοφικά κείμενα καταγράφουν το αφήγημα του παρόντος κατά παραγγελία του εκάστοτε αφηγητή. Η δική μας αλήθεια δραπετεύει από τα στόματα των θυμάτων αυτής της σύγκρουσης: αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι πολιτική (δήλωση Ρώσου αρνητή επιστράτευσης από στρατολογικό γραφείο).

Η εισβολή της Ρωσίας στην ουκρανική επικράτεια είναι μία σύγκρουση με εθνικά και ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, απουσίας οποιουδήποτε ταξικού προσανατολισμού. Ένας πόλεμος που, ασχέτως του νικητή, θα βρει για ακόμη μια φορά στην ιστορία ηττημένο το παγκόσμιο προλεταριάτο, ανεξάρτητα από τις εθνικιστικές κορώνες που υπηρετεί η εκάστοτε τυραννία του. Η Ρωσία οικοδομεί το αντίπαλο δέος προς την Ευρωατλαντική Συμμαχία, η παγκόσμια κοινότητα καταδικάζει τον πόλεμο εφαρμόζοντας εμπορικές κυρώσεις, την ίδια στιγμή που εξοπλίζει τόσο υλικοτεχνικά όσο και με ανθρώπινο δυναμικό τα ουκρανικά στρατεύματα.

Την ίδια στιγμή που το χέρι των ισχυρών φλερτάρει όλο και περισσότερο με ένα νέο πυρηνικό όλεθρο. Παράλληλα η άνοδος της ακροδεξιάς στις χώρες του δημοκρατικού τόξου δημιουργεί τριγμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εκλογή του φασιστικού συνασπισμού Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι για πρώτη φορά στην Ιταλία μετά την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ένα σχήμα με ανοιχτά φιλοπόλεμη ρητορική μίσους.

Για τη διεθνή κοινότητα οι συνέπειες αυτού του πολέμου, που γενικεύεται μέρα με τη μέρα, είναι η ενεργειακή ανισορροπία στις θέσεις ισχύος και εξουσίας και οι γεωστρατηγικές μεταβολές με τις προσαρτήσεις νέων εδαφών στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τη στιγμή που η Ουκρανία ενσωματώνεται και επίσημα στο ΝΑΤΟ. Για μας το πρόσωπο του πολέμου βρίσκεται στους χιλιάδες μαζικούς τάφους αμάχων, στους λαούς που βρίσκονται βίαια εκτοπισμένοι από τον τόπο τους, στις εκατοντάδες διαλυμένες οικογένειες, στην καμμένη γη που αφήνουν πίσω τους οι βομβαρδισμοί – αυτό που η αφήγηση των ιστοριών θα καταγράψει ως νέες ειρηνευτικές αποστολές, στις περιοχές που αποτελούν εμπόλεμη ζώνη και μετατρέπουν σε γενικευμένα στρατόπεδα, καθώς τα σύνορα σφραγίζονται εκατέρωθεν για όσους αρνούνται το θάνατο ως όρο ζωής.

Στον πόλεμο απαντάμε με πόλεμο

Και αν η σκέψη μας βρίσκεται στο πλευρό των θυμάτων αυτού του πολέμου, η καρδιά μας πάλεται αταλάντευτα στο πλευρό του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος που αποτυπώνει στην πράξη την κοινωνική απονομιμοποίηση των πολεμοκάπηλων δογμάτων. Μακριά και ενάντια σε θέσεις φίλα προσκείμενες στις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, μία ελπίδα γεννιέται μέσα από όσους απαξιώνουν στην πράξη τη συμμετοχή στις εθνοαναφορικές εχθροπραξίες και σαμποτάρουν το μιλιταριστικό ιστό μέσα από διαδηλώσεις, αρνήσεις επιστράτευσης και επιθέσεις σε στρατολογικούς και διοικητικούς στόχους.

Ρωσία και Ουκρανία σφραγίζουν τα σύνορά τους υπό τον κίνδυνο λιποταξίας την ίδια στιγμή που οι κυρώσεις της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας εφαρμόζονται άκριτα σε Ρώσους υπηκόους ανεξάρτητα από τη θέση τους για τον πόλεμο. Και όμως μέσα στη μιλιταριστική δυστοπία από την αρχή του πολέμου ξεσπάει ένα αντιπολεμικό κίνημα με μαχητικά χαρακτηριστικά, που δείχνει πως ό,τι διχάζει τους στρατούς, ενώνει τους λαούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Από την αρχή του πολέμου έχουν πραγματοποιηθεί επιθέσεις σε πάνω απο 54 στρατολογικά γραφεία – σε μία από τις οποίες συνελήφθη ο αγωνιστής Aleksey Rozhkov για εμπρηστική επίθεση σε κέντρο επιστράτευσης σε προάστιο του Γιεκατίρνμπουργκ. Εκατοντάδες διαδηλώσεις απέκτησαν συγκρουσιακά χαρακτηριστικά οδηγώντας σε χιλιάδες συλλήψεις και φυλακίσεις διαδηλωτών όπως οι: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev και Vitali Koltsov που κατηγορούνται για συγκρούσεις και επιθέσεις σε δυνάμεις των ΜΑΤ με μολότοφ. Δεκάδες άμεσες δράσεις στοχεύουν τις υποδομές του στρατιωτικού και κατασταλτικού μηχανισμού της Ρωσίας, όπως το σαμποτάζ σε σιδηρογραμμική γραμμή του οπλοστασίου της Κεντρικής Διεύθυνσης Πυραύλων και Πυροβολικού του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας στο Kirzhach, από τον πυρήνα BOAK – Vladimir και η επίθεση με φλεγόμενο όχημα σε φραγμό της αστυνομίας – ενέργεια για την οποία βρίσκεται φυλακισμένος ο αγωνιστής Aleksey Nechushkin.

Η αντεπίθεση των ουκρανικών και συμμαχικών δυνάμεων με την ανακατάληψη εδαφών όπως η Λιμάν και η οπισθοχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων οδηγούν τον Πούτιν σε κήρυξη επιστράτευσης, μία συνθήκη που τροφοδότησε νέο κύκλο βίαιων αντιπαραθέσεων στα μητροπολιτικά κέντρα της Ρωσίας. Δεκάδες μαχητικές διαδηλώσεις σε περιοχές όπως το Νταγκεστάν και η Γιακουτία (καθώς η κυβέρνηση στέλνει δυσανάλογα περισσότερες προσκλήσεις επιστράτευσης σε εθνικές μειονοτικές, φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές) συγκρούονται με τις κατασταλτικές δυνάμεις που έχουν προχωρήσει σε πάνω από 2300 συλλήψεις, ενώ έχουν καταγραφεί 11 αυτοπυρπολήσεις νέων ενάντια στο καθεστώς επιστράτευσης. Οι βίαιες αντιστάσεις είναι μία νέα πραγματικότητα με τις αρχές να χάνουν τον έλεγχο. Στις 26 Σεπτέμβρη ο 25χρονος Ρουσλάν Ζίνιν εισβάλει στο στρατολογικό γραφείο Ιρκουτσκ και πυροβολεί το διοικητή Αλεξάντρ Ελισέγεφ φωνάζοντας πως κανείς δεν θα πάει στον πόλεμο. Ο διοικητής νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, όμως τα αντίποινα πλέον χτυπούν την καρδιά των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Οι δυνάμεις του μαχόμενου επαναστατικού τόξου δεν μπορούν να συνταχθούν ούτε με το πλευρό του Πούτιν στο όνομα ενός τυφλού πολέμου ενάντια στο φασισμό, ούτε με το πλευρό του Ζελένσκι συμμαχώντας για τη “λαϊκή απελευθέρωση” με δυνάμεις όπως το τάγμα του Αζόφ. Οι επαναστάτες οφείλουν να πάρουν θέση ενάντια σε αυτόν (και κάθε τέτοιο) πόλεμο. Να δομήσουν την πολεμική προπαγάνδα μέσα από την πράξη, στρέφοντας τα όπλα της λαϊκής βάσης στον εχθρό που μιλάει την ίδια γλώσσα με αυτούς. Βαδίζοντας στα χνάρια των πολιτικών μας προγόνων, που μετέφεραν τον πόλεμο του Βιετνάμ στα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα να οικοδομήσουμε ένα διεθνές επαναστατικό μέτωπο που θα στρέψει τις εθνοκεντρικές και ιμπεριαλιστικές εντάσεις σε εμφυλιοπολεμικές προλεταριακές εχθροπραξίες.

Στο σύγχρονο υπαρκτό παραλόγισμα που υφαίνουν οι διαρκείς διακρατικές εντάσεις το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Από την αναγγελία του δόγματος Τρούμαν το 1947 και τη συνακόλουθη ενσωμάτωση στην Ευρωατλαντική Συμμαχία, αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, υποταγμένο στις υπηρεσίες και τις αναγκαιότητες των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Οποτεδήποτε “η ανάγκη τα φερε έτσι” παραχώρησε γη και ύδωρ για να στηθούν από “ειρηνευτικές αποστολές” στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και μέχρι οργανωμένες συνομωσίες τύπου Gladio. Σήμερα εξαργυρώνει τα διαπιστευτήρια του όχι μόνο τροφοδοτώντας τον πόλεμο στο πλευρό της Ουκρανίας. Στρατιωτικοποιώντας το χερσαίο, υδάτινο και εναέριο χώρο με εξοπλιστικά προγράμματα και συμφωνίες “Αμυντικής” συνεργασίας ρίχνει λάδι στη φωτιά της έντασης με τη γείτονα χώρα. Σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι εντυπώσεων Μητσοτάκης και Ερντογάν ισορροπούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε μία κλωστή έτοιμη να σπάσει. Η Ελλάδα μετατρέπεται στη μεγαλύτερη ΝΑΤΟϊκή βάση της Μεσογείου εξυπηρετώντας τα σχέδια της Συμμαχίας προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Si vis pacem para bellum

Και αν οι πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας αποτελούν προεικόνισμα των εντάσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η αναγκαιότητα για να συγκροτηθεί ένα διεθνές αντιπολεμικό ανάχωμα με επαναστατικό προσανατολισμό και μαχητικότητα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Από τη μαζικοποίηση των ολικών αρνήσεων στράτευσης που θέτουν το ζήτημα στην αιχμή του δόρατος της αντιπαράθεσης μέχρι τη συγκρότηση πυρήνων άμεσης δράσης οργανώνουμε τα κοινωνικά αντίποινα στις δομές και την υπόσταση της στρατοκρατίας.

Οι εμπρηστικές παρεμβάσεις της Αναρχικής Δράσης στις διοικητικές δομές και τα πρόσωπα του εγχώριου και διεθνούς μιλιταρισμού έχουν αυτόν ακριβώς τον προσανατολισμό. Να χτυπηθούν άμεσα πρόσωπα και δομές του κράτους και του καπιταλισμού, της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας που στρατοπεδεύει στα εδάφη που ζούμε και αγωνιζόμαστε, του έθνους και της εκκλησίας για να στραφεί η επιθετική συγκρότηση της προλεταριακής σφαίρας προς την εμφυλιοκεντρική αντιπαράθεση. Να χτυπηθούν άμεσα ιμπεριαλιστικοί και διπλωματικοί στόχοι, ώστε να αποτελέσει ο ελλαδικός χώρος αφιλόξενο και εχθρικό έδαφος για ασφάλεια, σταθερότητα και επενδύσεις στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης στους αδερφούς και τις αδερφές μας έξω από τα σύνορα. Να ενοποιηθούν οι δυνάμεις των πυρήνων επαναστατικής βίας του μητροπολιτικού αντάρτικου από την Ελλάδα, την Τουρκία μέχρι τη Ρωσία, τη Χιλή και τα πέρατα του κόσμου. Να θρυμματιστεί η βιτρίνα του απυρόβλητου της τυραννίας πριν το μεγαλείο του πατριωτισμού γεμίσει φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες.

Το ζήτημα του επαναστατικού πολέμου είναι πρώτα και πάντα πολιτικό. Όπως σημείωνε ο Στρατηγός Γκιαπ “…εκείνο που χρειάζεται είναι να ανακαλύψουμε την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης. Τα όπλα βρίσκονται πάντα”. Την αναγκαιότητα βίαιης και αμετανόητης αντιπαράθεσης με την τυραννία. Την αναγκαιότητα κήρυξης ενός αμείλικτου κύκλου νέων εχθροπραξιών, όπου νέοι πυρήνες άμεσης δράσης θα βγουν στο προσκήνιο του ανταρτοπόλεμου για να φθείρουν τις υποδομές και τη στελέχωση του εχθρού. Η επαναστατική βία είναι το καταφύγιο της προλεταριακής βάσης για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων και τη λαϊκή αυτοάμυνα. Και είμαστε εδώ χωρίς ίχνος μεταμέλειας να την υπερασπιστούμε από “φίλους” και εχθρούς που οραματίζονται τις αντιστάσεις αφοπλισμένες και παραδομένες στην ιστορία της πάλης των τάξεων.

Δύναμη στο μαχόμενο αντιπολεμικό κίνημα
Αμετανόητη αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του
Από την ολική άρνηση στράτευσης στην ειλικρινή στράτευση κάθε άρνησης
Για την Επανάσταση πρώτα και πάντα

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
7/10/22

 

 

In politics there are so many truths as there are lies. Statements and analyses built on the foundations of the subjectivity of the interests they defend. Since the very first moment of the powers of russian expansionism invading the territories that previously belonged to the Ukrainian sovereignty, countless analyses of the causes and conditions of the military intervention have been recorded. Geostrategic analyses, articles in political and financial columns, and even philosophical texts record the narrative of what is happening in the present time at the behest of each narrator. Our truth espaces from the mouth of the victims of this conflict: this is not war, this is politics (statement of a Russian refuser of conscription in a conscription office).

Russia invading Ukranian territory is a conflict with national and imperialist characteristics without any class orientation. A war that, no matter the winner, will once again find the internation proletariat defeated in history, regardless of the nationalistic heads that its tyranny serves. Russia is building up a rival awe towards the Euro-Atlantic Alliance, the world community condemns the war by applying trade sanctions, white at the same time it supports with material equipemnts and regarding manpower the ukranian troops.

At the same time that the hands of those in power flirts more and more with a nuclear catastrophe. Simultaneously, the rising of far-right of the countries of the democratic arc causes tremors inside NATO and the European Union. A typical example is the election of the fascist Meloni-Salvini-Berlusconi coalition for the first time in Italy after Mussolini’s goverment, a formation with openly pro-war rhetorics of hate.

For the international community, the consequences of this war, which is becoming more general day by day, are the energy imbalance in the positions of those in power and authority and the geostrategic changes with the annexations of new territories to Russia’s sphere of influence, while Ukraine is officially integrating into the NATO. For us the face of this war lies in the thousands of mass graves of civilians, in the people who are forced to leave their land, in the hundreds of broken families, in the scorched earth left behind by the bombings – what the narratives will record as new peaceful missions, in the areas that are now a war zone and turn are into camps as the borders are sealed on both sides for those who refuse death as a condition of life.

To war we respond with war

And if our thoughts are on the side of the victims of this war, our hearts fight without a doubt on the side of the struggling anti-war movement that captures in action the social delegitimization of warmonger dogmas. Far away from and against those who are close to the needs of the imperialist centers, a hope is born through those who devalue participation in ethno-referential hostilities in practice and sabotage the militarist net through demonstrations, refusals of conscription and attacks on military and administrative targets.

Russia and Ukraine are sealing their borders under the threat of military refusal while at the same time NATO’s sanctions are applied Russian citizents indiscriminately regardless of their position concerning the war. And yet, in the midst of the militaristic dystopia, since the beginning of the war, an anti-war movement with militant characteristics is breaking out, showing that what divides the armies, unites the people of Russia and Ukraine. Since the beginning of the war, over 54 recruitment offices have been attacked – in one of which activist Aleksey Rozhkov was arrested for an arson attack on a recruitment center in a suburb of Yekaterinburg. Hundreds of demonstrations led to conflicts and riots which lead to thousands of arrests and imprisonment of protesters such as: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev and Vitali Koltsov who are accused of clashes and attacks on SWAT units (the greek term of SWAT is MAT) with molotov cocktails. Dozens of direct actions took place targeting the infrastructure of Russia’s military and repressive apparatus, such as the sabotage on a railway line of the arsenal of the Central Directorate of Missiles and Artillery of the Ministry of Defense of Russia in Kirzhach, by the BOAK – Vladimir cell and the attack using a burning vehicle on a barrier of the police – an action for which activist Aleksey Nechushkin is imprisoned.

The counterattack of ukrainian forces joined by allied forces with the reclaim of territories such as Liman and the retreat of Russian troops lead Putin to call for arms and coscriptions, a condition that led to a new round of violent conflicts in the metropolitan centers of Russia. Dozens of militant protests in regions such as Dagestan and Yakutia (as the government sends disproportionately more conscription calls to poor, deprived areas and areas of ethnic minorities) clash with repressive forces that have made over 2,300 arrests, while 11 self-immolation actions of young people against the conscription regime have been noted.Violent resistance is a new reality with the authorities losing control. On September 26, the 25-year-old Ruslan Zhinin broke into the Irkutsk conscription office and shot commander Alexander Elisheev, shouting that no one shall go to war. The commander is hospitalized in critical condition, but the firebacks are now striking at the heart of the warmongering imperialist centers.

The forces of the fighting revolutionary arc can neither join Putin’s side, in the name of a blind war against fascism, nor Zelensky’s side in alliance for “people’s liberation” with forces like the Order of Azov. Revolutionaries must take a stand against this (and any such) war. They have to construct the war propaganda through action, aiming the weapons of people against the enemy that speaks the same language as they do. Following the steps of our political forefathers who took the Vietman war in the European metropolitan areas we have to build an international revolutionary front that will turn the ethnocentric and imperialist tensions into civil-war proletarian hostile actions.

The Greek state is not an exception in the modern discourse woven by the constant interstate tensions. Since the announcement of the Truman Dogma in 1947 and the subsequent integration into the Euro-Atlantic Alliance, it has been an advanced NATO outpost, subordinating the services and needs of the American secret services. Whenever “necessity called for it” it granted land and water to set up everything from “peacekeeping missions” to Yugoslavia, Afghanistan, Iraq and even organized Gladio-style conspiracies. Today the greek state redeems its credentials not only by fueling the war on the side of Ukraine but also by militarizing the land, water and air space with armament programs and “Defense” cooperation agreements adding more fuel to the fire of tension with the neighboring country. In a very dangerous game of making impressions, Mitsotakis and Erdogan balance the lives of millions of people on a thread ready to break.Greece is turning into the largest NATO base in the Mediterranean serving the Alliance’s plans for Europe and the Middle East.

Si vis pacem para bellum

And if the political-military developmets between Russia and Ukraine are a foreshadow of the tensions in the Aegean and the Eastern Mediterranean, the necessity to build an international anti-war dyke with a revolutionary orientation and militancy makes it a matter of life and death. From the massification of conscription refusals that put the issue at the forefront of the confrontation until the formation of direct action nuclei, we are organizing social retaliation on the structures and existence of military rule.

The incendiary interventions of the Anarchist Action in administrative structures and the people of local and international militarism have exactly this orientation: to directly attack the faces and structures of the state and capitalism, the NATO alliance that camps in the lands where we live and fight, the nation and the church in order to turn the aggressive formation of the proletarian sphere towards the civil-centered confrontation.It is to immediately strike imperialist and diplomatic targets in order to make the greek space an inhospitable and hostile territory for security, stability and investments while sending a message of resistance and international solidarity to our brothers and sisters outside the borders. To unite the forces of the cells of revolutionary violence of the metropolitan guerilla from Greece, Turkey to Russia, Chile and the ends of the world. Shatter the invulnerable showcase of tyranny before the majesty of patriotism fills flag-draped coffins.

The question of revolutionary war is firstly and always political. As General Giap noted “…what is needed is to discover the necessity of armed struggle. Weapons are always to be found”. The necessity of violent and unrepentant confrontation with tyranny. The necessity of declaring a relentless cycle of new hostile actions, where new direct action nuclei will come to the forefront of guerrilla warfare to wear down enemy infrastructure and personnel. Revolutionary violence is the refuge of the proletarian base for the sharpening of social and class conflicts and the self-defense of the people. And we are here without a trace of remorse to defend it from “friends” and enemies who envision the resistance as disarmed and surrendered to the history of class struggle.

Strength to the struggling anti-war movement
Unrepentant solidarity with its captives
From the total refusal of conscription to the sincere conscription of every refusal
For the Revolution, first and always

Thanos Chatziangelou, captive member of the organisation Anarchist Action
D’ wing, Korydallos’ prison
7/10/22

Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου αναρχικού Θάνου Χατζηαγγέλου με αφορμή το νέο κύκλο εμπρησμών σε δασικές εκτάσεις το τελευταίο διάστημα.

Κλείνουμε ένα χρόνο από το κρατικό έγκλημα που οδήγησε στην καταστροφή χιλιάδων εκτάσεων του φυσικού κόσμου. Καμμένα δάση και ποτάμια που στέρεψαν, δολοφονημένα ζώα από τις φλόγες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όλα μία θυσία στο βωμό της πράσινης επένδυσης. Τα πρώτα σημάδια του φετινού καλοκαιριού προμηνύουν την επανάληψη του ίδιου έργου. Και αν πέρσι η θέληση συναντούσε την άγνοια στην ουσιαστική συνδρομή, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ να χρησιμοποιήσουμε τη συλλογική εμπειρία για να ξεπεράσουμε τυχόν λάθη, αστοχίες, ακόμα και αδυναμίες.

Οι πρώτες εικόνες του πύρινου ολέθρου μας βρήκαν όλους θεατές με το συναίσθημα της οργής να κατακλύζει το συλλογικό σώμα. Και ήταν εκείνη η στιγμή που έπρεπε κανείς να επιλέξει πού πραγματικά ανήκει: στο πλευρό όσων κινδυνεύουν άμεσα ή στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ του με το τηλεκοντρόλ να έχει γίνει προέκταση του χεριού του. Από την πρώτη στιγμή εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες από πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, συλλόγους και φορείς, παρέες, ακόμα όμως και μεμονωμένα άτομα σπεύσαμε να συνδράμουμε στο επιχειρησιακό και κοινωνικό πεδίο, όπου εκατοντάδες εστίες φωτιάς ξεπηδούσαν μαγικά συντονισμένα.

Στην Βαρυπόμπη, στην Εύβοια, στην Ηλεία, στα Βίλια και όπου αλλού χρειάστηκε γίναμε ένα με τους κατοίκους αλλά και ένα σημαντικό μέρος του πυροσβεστικού σώματος και των διεθνών δυνάμεων συνδρομητικής βοήθειας που αδιαφορούσαν για τις κεντρικές εντολές των Υπουργείων και της διοίκησης της ΕΜΑΚ. Εντολές που εμμέσως πλην σαφώς δήλωναν: καμιά συνδρομή-καμιά εμπλοκή, αφήστε τον τόπο να καεί ολοσχερώς. Ένα πρωτοφανές κύμα ενεργητικής αλληλεγγύης κόντρα στο διάχυτο μαρασμό της συλλογικής αντίληψης, την παραίτηση και την εξατομίκευση δήλωσε παρόν στις κατασβέσεις εστιών, στην αναζήτηση, τη διάσωση και την περίθαλψη τραυματισμένων ζώων, στις αποστολές πακέτων στήριξης και την οικοδόμηση δομών αλληλοβοήθειας για τους πληγέντες.

Στους τόπους όπου οι ώρες μοιάζαν αιώνας, γίναμε μάρτυρες ακραίων εικόνων και συναισθημάτων. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τι σημαίνει μαζικός χαμός και μαρτυρικός θάνατος καθώς στο διάβα μας συναντούσαμε εκατοντάδες νεκρά ζώα από εγκαύματα ή ασφυξία. Είδαμε ανθρώπους απεγνωσμένους να χάνουν τα αυτονόητα μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε την ευκολία με την οποία οι κυβερνητικοί κύκλοι αποχαρακτηρίζαν ολόκληρες περιοχές που μέχρι πρότινος ήταν προστατευόμενες, συνεπώς παραγωγικά μη αξιοποιήσιμες. Δεκάδες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και πυροσβεστών φτάναν στα αυτιά μας για την εσκεμμένη ολιγωρία των επιχειρησιακών μηχανισμών του Πυροσβεστικού Σώματος, την ίδια στιγμή που το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έστελνε κατασταλτικές μονάδες για να εκκενώσουν ολόκληρα χωριά-για να μην υπάρχουν μάρτυρες. Είδαμε όμως και χαμόγελα γεμάτα αισιοδοξία, που σκεπάζαν τη δυστοπική θλίψη, από τις τοπικές κοινωνίες προς κάθε αλληλέγγυο/α, χαμόγελα από κόσμο που δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του ότι υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται δίπλα του με ανιδιοτέλεια. Άνθρωποι ξένοι προς αυτόν, ντόπιοι και μετανάστες μαζί που δεν μπορούσαν απλά να βλέπουν το θάνατο σαν εικόνα στις ειδήσεις.

Οι προκατακλυσμιαίες εικόνες του σήμερα δείχνουν πως και αυτό το καλοκαίρι ετοιμαζόμαστε να ξαναζήσουμε τον ίδιο εφιάλτη. Και ακριβώς επειδή η σωτηρία της κοινωνικής βάσης βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια οφείλουμε να κάνουμε την πρότερη εμπειρία, όπλο για τις μάχες του σήμερα. Τόσο σαν κίνημα όσο και σαν κοινωνία εν γένει να μάθουμε από τα λάθη μας για να μην τα ξαναζήσουμε.

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ οφείλουμε να προετοιμαστούμε για όσα μαίνονται. Οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες οφείλουν να δίνουν δυναμικό παρόν στις τοπικές κοινωνίες που θα βρεθούν στο στόχαστρο της καπιταλιστικής λαίλαπας για να διασπείρουν τους οργανωτικούς αυτοματισμούς με βάση την αυτοοργάνωση, μακριά και ενάντια σε κάθε θεσμικό και κομματικό καλοθελητή που εργαλειοποιεί προς όφελος της προβολής του την κοινωνική αλληλεγγύη. Η στάση μας πρέπει να είναι ενιαία και αδιαίρετη καλλιεργώντας τη συλλογική συνείδηση που λέει “μένω, προστατεύω και υπερασπίζομαι τον τόπο μου”, στρέφοντας τα βέλη προς τους κυρίαρχους και όχι προς τις ενδοκοινωνικές διαμάχες και τον κανιβαλισμό. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να οργανώσουμε λαϊκές πολιτοφυλακές για την περιπολία και την περιφρούρηση των δασών μας, ομάδες πρόληψης και επιχειρησιακής επέμβασης για να συνδράμουμε άμεσα και ουσιαστικά στις κατασβέσεις, στις διασώσεις ζώων, στη δημιουργία δομών στήριξης, στέγασης και φροντίδας των πληγέντων με βάση τις ανάγκες που θα προκύψουν.

Σε αυτήν τη βαρβαρότητα που χαρακτηρίζεται από το θράσος και την ανήθικη λαιμαργία του κράτους και των αφεντικών, οφείλουμε να πάρουμε θέση για να μετατοπίσουμε το φόβο προς τα ανάκτορα της τυραννίας. Αυτοί που σήμερα με κρατάνε αιχμάλωτο, προφασιζόμενοι πως οι επιθέσεις της Αναρχικής Δράσης θέταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είναι οι άμεσα και απόλυτα υπεύθυνοι για το θάνατο εκατοντάδων συνανθρώπων μας από τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και κάθε φυσική καταστροφή, η υπαιτιότητα της οποίας βρίσκεται στην ανθρωποκεντρική επέμβαση στο φυσικό κόσμο και την επενδυτική δραστηριότητα των καπιταλιστικών μονοπωλιών. Έχουν καλύψει τα εγκλήματά τους με το σάβανο της πράσινης ανάπτυξης, σε διατεταγμένη υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κυνήγι του ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι για το μαζικό χαμό χιλιάδων ζώων, για την καταστροφή δασών, οικοσυστημάτων, βιοτόπων κτλ. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι και πρέπει να πληρώσουν για όλα, για το αίμα που χύνεται αδιάκοπα για να γεμίζει τις τσέπες τους. Έχουν περιουσίες, έχουν επενδύσεις, έχουν ολική εξουσία παντού γύρω μας, όμως εμείς έχουμε το δίκαιο και το δίκαιο πάντα νικάει το φόβο.

Το επόμενο διάστημα πρέπει να μας βρει ενωμένους, οργισμένους και αποφασισμένους να βρεθούμε στο επίκεντρο των περιστάσεων και των κοινωνικών και ταξικών αναγκαιοτήτων. Γιατί απέναντί μας στέκει ένα οργανωμένο σχέδιο που θέτει στο στόχαστρο τις ζωές μας και τη φύση ολόκληρη. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ συνανθρώπους μας σαν τον 38χρονο εθελοντή πυροσβέστη Βασίλη Φιλώρα που κατέληξε με σοβαρά τραύματα στις 5 Αυγούστου του 2021, χάνοντας τη μάχη με τη ζωή στο επιχειρησιακό μέτωπο της Ιπποκράτειου Πολιτείας. Έναν άνθρωπο που έδωσε τη δική του ζωή για να σωθούν εκατοντάδες άλλες. Σε αυτήν την σκοτεινή εποχή, η μόνη φλόγα που αξίζει να ανάψει είναι η φλόγα της εξέγερσης. Για να καθαρίσει αυτός ο τόπος από την αδικία και την εκμετάλλευση.

“Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε, σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής και δεν μπορείς να μας λυγίσεις…”
Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
20/6/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου: Μη ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε – Πολέμα!

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Αναρχικής Δράσης Θάνου Χατζηαγγέλου προς τον αμετανόητο αναρχικό Claudio Lavazza, με αφορμή την προσφυγή για άρση της 25ετούς φυλάκισής του που εξετάζεται στις 17 Μάη.

Αιχμάλωτος πλέον στο πιο δυστοπικό μέγαρο της τυραννίας και ένα σύνολο λέξεων σε ένα κομμάτι χαρτιού θα στέκει ανώφελο να περιγράψει με τρόπο παραστατικό το ιδεώδες της επαναστατικής αδιαλλαξίας. Πως να χωρέσει κάποιος σε μία στιγμή, μια ζωή ανυπότακτη, δοσμένη ολοκληρωτικά στον ανυποχώρητο αγώνα, χωρίς να παραλείψει κάθε σημαντική λεπτομέρεια.

Μέχρι και σήμερα λίγοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν ολόψυχα να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ ζωής και επιβίωσης. Αυτοί που, ενάντια στο λυσσαλέο δόγμα της τυραννίας για το “τέλος της ιστορίας”, εναπόθεσαν το είναι τους στις ολόφωτες εχθροπραξίες της επαναστατικής βάσης. Στρατεύτηκαν αυστηρά και ανυποχώρητα στο ρηξιακό μέτωπο της ανατροπής, μάτωσαν ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες χάνονταν στη μάχη, φυλακίστηκαν όμως μπροστά στον κίνδυνο της μετάνοιας και της νομιμοφροσύνης, επέλεξαν τη σιδηροδέσμια περηφάνια.

Ο σύντροφος Claudio Lavazza ανήκει στο ίδιο κράμα φυσιογνωμιών αγώνα που τους διαιρούσε μια πολύ σημαντική “ιδιαιτερότητα”: η αδικία και η εκμετάλλευση, ο κοινωνικός μαρασμός και η τυραννία δεν ήταν απλά διαπιστώσεις αλλά ζητήματα που τους αφορούσαν ατομικά και συλλογικά. Δεν προσάρμοσαν την ιδεολογία και την πολιτική στις ζωές τους, αφιέρωσαν στις ζωτικές και μαχητικές αντιστάσεις την απολυτότητα της ύπαρξής τους. Στρατευμένος στις ένοπλες γραμμές της Ιταλικής Αυτονομίας, διάλεξε από πολύ νωρίς το δρόμο της παράνομης ελευθερίας απέναντι στην καταστολή και τον πολιτικό εκφυλισμό από τις δηλώσεις μετάνοιας.

Ποτέ του δεν συμβιβάστηκε με την παραίτηση υπηρετώντας στην πράξη την ιστορικότητα των ριζοσπαστικών αντιστάσεων. Διαλέγοντας την πρώτη γραμμή στις ένοπλες συγκρούσεις, στις απαλλοτριώσεις, στο οπλισμένο κίνημα αλληλεγγύης και απελευθέρωσης των φυλακισμένων αγωνιστών βρέθηκε και ο ίδιος αιχμάλωτος, έπειτα από ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης της τράπεζας Santander στη Cordoba στις 18 Δεκέμβρη του 1996. Για πάνω από 25 χρόνια ο σύντροφος Claudio αποτελεί υπόδειγμα ασίγαστης μάχης της ανυποταξίας με την παράδοση και την υποταγή.

Το πιο βαρύ όπλο στα χέρια των καταπιεσμένων είναι η εξεγερτική μνήμη, η μνήμη της φωτιάς. Οι αμετάκλητες διαδρομές που χάραξαν επαναστάτες απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αγωνιζόμενοι για την ανατροπή και την αντεξουσία, αποτελούν τις σφαίρες στη γεμιστήρα της μαχόμενης προλεταριακής βάσης. Ο σύντροφος Claudio στάθηκε με πίστη και προσήλωση παρών στις προκλήσεις και τα ιστορικά καθήκοντα του επαναστατικού πολέμου. Σεμνός και ταπεινός, ορκισμένος εχθρός της κυρίαρχης τάξης και “απερίφραστα αμετανόητος” την ίδια στιγμή που οι οπαδοί της νομιμότητας κήρυξαν μονομερή ανακωχή οδηγώντας το αναρχικό κίνημα προς τον πολιτικό-στρατιωτικό αφοπλισμό και την παράδοση.

Σύντροφε Claudio,

αναρωτιόσουν κάποτε αν θα μπορούσαμε να είμαστε σαν όλους τους άλλους. Συμβιβασμένοι στην απάθεια και την παραίτηση, να υπηρετούμε κάθε μέρα σαν σκλάβοι το κάτεργο κάποιου αφεντικού μέχρι να αρπάξουμε κι εμείς το μαστίγιο. Να βυθιζόμαστε στο τέλμα του καναπέ κοιτώντας στην οθόνη την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση να αλλάζει σκηνές και χρώματα. Και κάθε Σάββατο βράδυ να βγαίνουμε, τιμής ένεκεν, για να διασκεδάσουμε την πλήξη και την παρακμή μας. Όχι Claudio. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τίποτα λιγότερο από το μεταβατικό στάδιο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την προλεταριακή αντεξουσία. Μέχρι ο συρμάτινος ουρανός να καθαρίσει από τους ατσάλινους λεκέδες, θα υπηρετούμε με την ίδια αφοσίωση την αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για χίλιες ζωές, σαν να είναι η πρώτη μέρα.

Όσο και να βασιλεύει η δικτατορία του εγκλεισμού, θα υπάρχουν πάντα, περήφανες φωνές που θα κραυγάζουν πως μόνο η σύγκρουση ανοίγει περάσματα.

Θάνος Χατζηαγγέλου αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
15/5/22

Πέμπτη 12/5,18:00 κατάληψη Παραρτήματος Πάτρα-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Πέμπτη 12/5, στις 18:00, στην κατάληψη Παραρτήματος

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

–Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα λειτουργούν αυτοοργανωμένο καφενείο και βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων. Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση των 2 συντρόφων και της συντρόφισσας που διώκονται για την οργάνωση Αναρχική Δράση και βρίσκονται στη φυλακή από τον Φεβρουάριο του 2022.

Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο

Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας

Αναρχικές – οί

Παρασκευή 6/5,18:00 Καμάρα-Στήριξη της πορείας ενάντια στην ακρίβεια

Το 2008 αρχίζει να διαφαίνεται η αδυναμία του ελληνικού κράτους να διαχειριστεί την οικονομία της χώρας και να ανταπεξέλθει σε αυτά που είχε υποσχεθεί. Το ελληνικό δημόσιο αδυνατεί να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια από τις διεθνείς αγορές, με συνέπεια να μην μπορεί να σταθεί αντάξιο στις δεσμεύσεις του απέναντι στο τραπεζικό σύστημα και τον καπιταλισμό εν γένει. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας αρχίζει να καταρρέει και ξεσπάει η οικονομική κρίση, με αρχή τη ψήφιση του πρώτου μνημονίου το 2010. Ακολουθούν άλλα δύο μνημόνια, το 2012 και το 2015 αντίστοιχα, τα οποία επέφεραν αύξηση της ανεργίας, μειώσεις των βασικών μισθών, περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στην περαιτέρω όξυνση των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων στη χώρα με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης και πολλές κοινωνικές αναταραχές.

Το βιοτικό επίπεδο των κατώτερων στρωμάτων υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο καθώς το κόστος ζωής ανέβηκε κατακόρυφα με αυξήσεις σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, με την επιβίωση πλέον να μετατρέπεται σε έναν καθημερινό αγώνα, ακόμη και με το βασικό μισθό. Καλείται λοιπόν, το σύνολο των εκμεταλλευόμενων να επωμιστεί την υποτίμηση των ζωών τους δουλεύοντας ακόμη περισσότερο απλά για να ξεπληρώνει χρέη, αδυνατώντας να πληρώσουν το νοίκι και να καταλήγουν άστεγοι, πεθαίνοντας από το κρύο, βάζοντας τέλος στις ζωές τους έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο. Καλούνται δηλαδή οι από τα κάτω να “σώσουν” τα αφεντικά, τις τράπεζες και την αγορά για να συνεχίσει να ρέει το χρήμα μέσα στον καπιταλισμό, προς όφελος πάντα των “ισχυρών”.

Η κατάσταση χειροτερεύει όταν αρχίζουν να καταπατούνται και τα στοιχειώδη κοινωνικά και ταξικά δικαιώματα και ελευθερίες. Ψηφίζεται το αντεργατικό νομοσχέδιο όπου άρονται τα απεργιακά δικαιώματα και οι χρόνια συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές ελευθερίες. Αντίστοιχα ψηφίζεται το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο με τις/τους φοιτητ(ρι)ές να δίνουν αγώνες για να μην διαγραφούν, ενάντια στην κατάργηση του ασύλου, για δωρεάν στέγαση, σίτιση κλπ. Ακολουθεί η ψήφιση κι άλλων νομοσχεδίων που καταπατούν και λεηλατούν το φυσικό κόσμο, που βγάζουν σε πλειστηριασμό πρώτες κατοικίες ευάλωτων προφανώς νοικοκυριών και παράλληλα καταστέλλονται βίαια διαδηλώσεις, εκκενώνονται καταλήψεις ενώ την ίδια στιγμή οι συνθήκες εγκλεισμού στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υποτιμάνε πλήρως την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Μέσα σε όλη αυτή τη δυστοπική συνθήκη στην Ελλάδα ανατιμήθηκαν προς τα κάτω οι αξίες των ακινήτων και καθώς αποτελεί τουριστικό θέρετρο, ντόπιοι και ξένοι επενδυτές άρπαξαν την ευκαιρία αγοράζοντας ακίνητα και ολόκληρες περιοχές για τις ανάγκες της τουριστικής βιομηχανίας. Ο εξευγενισμός ήρθε και ισοπέδωσε ολόκληρες γειτονιές και περιοχές με κοινωνικά χαρακτηριστικά και ένα πολιτισμικό παρελθόν, απ’ όπου εκδιώχθηκαν τα πιο χαμηλά οικονομικά στρώματα παίρνοντας τη θέση τους νεόπλουτοι για να εκμεταλλευτούν την περιοχή φτιάχνοντας hostel, ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, βγάζοντας περισσότερο χρήμα από τη μαύρη εργασία κάποιων άλλων. Από την άλλη διάφοροι ιδιοκτήτες εκμεταλλευόμενοι αυτή τη συνθήκη, ανέβασαν τα ενοίκια και μετέτρεψαν τα σπίτια σε airbnb, με αποτέλεσμα να ξεσπιτωθούν κάτοικοι χαμηλών κυρίως στρωμάτων. Ο νεοφιλελευθερισμός σε όλο του το μεγαλείο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια συγκροτείται και λειτουργεί με τη χειρότερη μορφή της ληστρικής επιδρομής απέναντι στο μεγαλύτερο κοινωνικό σύνολο.

Τα τελευταία 2 χρόνια μέσα σε όλα αυτά το κράτος με την δικαιολογία της πανδημίας αποφασίζει να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να χρεώσει επιπλέον το κοινωνικό σύνολο σε όλα τα επίπεδα. Με υπερωρίες, πρόστιμα και ποινικοποίηση οποιασδήποτε πολιτικής δράσης. Οι υπάλληλοι σούπερ μάρκετ και μεταφορικών βρίσκονται σε καθεστώς σκλαβιάς ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ζει με την ελπίδα του επιδόματος. Τη στιγμή, δηλαδή, που καταπατώνται όλα τα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης επιλέγει να επιβάλλει πρόστιμα ύψους 150 και 300 ευρώ σε κόσμο που αψηφά τα δικτατορικά μέτρα και επιλέγει να βγει από το σπίτι. Στη συνέχεια, αφού ξεκινά η τουριστική περίοδος αποφασίζει πως δεν υπάρχει πλέον πανδημία, επιβάλλει τον εμβολιασμό όλων και επιβάλλει σε όσα δεν θέλουν να εμβολιαστούν υποχρεωτικά rapid test, με δικά τους έξοδα και στην συνέχεια πρόστιμα στους άνω των 60 αν δεν εμβολιαστούν. Αυτό, προφανώς, οδηγεί τον κόσμο που δεν θέλει να δίνει το ¼ του μισθού του σε φαρμακεία και κλινικές να εμβολιαστεί έτσι ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει έστω και με τα βασικά. Παράλληλα στον τομέα της υγείας παρατηρείται η εντατικοποίηση του ταξικού διαχωρισμού μεταξύ αυτών που μπορούν να πληρώσουν για ένα κρεβάτι σε ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών και σε αυτούς που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, καθώς η κυβέρνηση νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πρέπει να γίνει διαλογή ανάμεσα στους ασθενείς, μία συνθήκη που καθρεφτίζει τη σαπίλα του συστήματος και καταδεικνύει την κρατική αδιαφορία για την προστασία της κοινωνικής βάσης. Τα δημόσια νοσοκομεία επιφορτίστηκαν τραγικά ενώ οι ιδιωτικές κλινικές συνέχιζαν να κερδοσκοπούν και με το παραπάνω. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έθεσε σε αναστολή ανεμβολίαστους γιατρούς, δεν προχώρησε στις απαραίτητες προσλήψεις ιατρικού προσωπικού και άφηνε τον κόσμο να περιμένει σε κέντρα για rapid test με τις ώρες, ενώ φρόντισε να βγάλει λίγο ακόμα χρήμα κλείνοντας τις δημόσιες δομές.

Το παιχνίδι του χρήματος δεν σταματά πουθενά για το ελληνικό κράτος. Ήδη μέσα στην πανδημία επέλεξε να επανδρώσει τον μπατσικό στόλο με καινούρια περιπολικά, μηχανές και προσλήψεις σε σώματα ασφαλείας ενώ το ιατρικό προσωπικό υποστελεχώνεται και οι υπεύθυνοι κραυγάζουν για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας. Παράλληλα ενδυνάμωσε τους στρατιωτικούς του δεσμούς με την Γαλλία αγοράζοντας Rafale παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στη μιλιταριστική ευρωπαϊκή σκακιέρα. Από τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής στα ουκρανικά εδάφη οι ανατιμήσεις και οι υπερχρεώσεις αγαθών θεωρούνται δεδομένες λόγω της θέσης της Ελλάδας στην ΕΕ. Τη στιγμή που ο πόλεμος μαίνεται στην Ουκρανία, το ελληνικό κράτος αποφασίζει τον Μάρτιο του 2022 τη συνεργασία του με την Τουρκία επισυνάπτοντας μία καινούρια συμφωνία για την ΑΟΖ έτσι ώστε να διανέμεται το φυσικό αέριο από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ως αντικαταστάτης του ρωσικού φυσικού αερίου. Ο πόλεμός τους επιφέρει ανατιμήσεις και στα καύσιμα στο συν 11,5 % μέχρι και 27,4 %, στο ηλεκτρικό ρεύμα και τα τρόφιμα ενώ ο πληθωρισμός τον Φεβρουάριο αυξήθηκε ήδη στο 7.2 %. Η λύση του κράτους σε όλα αυτά ονομάζεται για άλλη μια φορά επιδότηση και κουπόνια.

Η αντιμετώπιση της ακρίβεια λέγεται συλλογικοποίηση των αρνήσεών μας. Στους καιρούς που ήρθαν, έρχονται και θα έρθουν ως αναρχικά υποκείμενα δεν μπορούμε να μιλάμε με ποσοστά ούτε να παρακαλάμε για τα αυτονόητα. Δεν θα αφήσουμε κανέναν και καμία αβοήθητη και εκτεθειμένη απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Σε όλα αυτά τα πρόστιμα να μην πληρώσουμε ούτε ένα ευρώ. Να συλλογικοποιήσουμε τις απαλλοτριώσεις μας σε μεγάλα σούπερ μάρκετ για να μπορέσουμε να υπάρξουμε μαζί μακριά από προσαυξήσεις, άγχη, τιμές σε καρτέλες. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της πανδημίας προτάσσαμε τις δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας γιατί δεν περιμένουμε από κανένα κράτος να μας βοηθήσει. Είμαστε εδώ η μία για την άλλη και μέσα από αυτές τις σχέσεις βρίσκουμε τρόπους να συνεχίζουμε να επιβιώνουμε σε έναν κόσμο γεμάτο εκμετάλλευση, ψέμα και προδοσία. Να ανοίξουμε καταλήψεις παντού. Να γίνουμε το άγχος των πλουσίων. Όλα μας ανήκουν στο εδώ και στο τώρα.

Ούτε ένα ευρώ δεν πρέπει να πληρώσεις, συγκρούσεις, απεργίες και απαλλοτριώσεις

Η ταξική βία είναι το καταφύγιο των εκμεταλλευομένων

Στηρίζουμε το κάλεσμα για πορεία της ανοιχτής συνέλευσης ενάντια στην ακρίβεια

Παρασκευή 6 Μαίου, 18:00 Καμάρα

Πρωτομαγιά 2022-Τρίτη 3/5, 18:00 Πλάτανος Βιολογικού-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

-Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση.

Πρωτομαγιά 2022-Κυριακή 1/5, 11:00 Καμάρα: Στήριξη της απεργιακής συγκέντρωσης

Ξεπερνώντας πλέον τη 10ετία μνημονιακής ομηρίας στα συμφέροντα και τις ανάγκες του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, αυτό που ονομάζουμε αναδιάρθρωση του εγχώριου καπιταλισμού έχει ρημάξει το συντριπτικό σύνολο της κοινωνικής βάσης. Η νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού στα ευρωπαϊκά πρότυπα των μονοπωλιών έχει ανασχέσει ακόμα και τα βασικά ταξικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Ένα χρόνο τώρα το Σχέδιο Ανάκαμψης για την έξοδο της χώρας από την προδιαγεγραμμένη κρίση του καπιταλισμού (τόσο αυτός των συχετισμών σε σχέση με την πανδημική κρίση όσο και σε σχέση με το διαρκές πλέον καθεστώς έκτακτης ανάγκης) οδήγησε στην πλήρη διάλυση του κρατικού παρεμβατισμού στη δημόσια υγεία, την ασφάλιση, την πρόνοια κλπ, την ίδια στιγμή που τα βασικά αγαθά τείνουν να αποτελέσουν ταξικά προνόμια (στέγαση, σίτιση, υγεία).

Όλα αυτά τα χρόνια η κοινωνική βάση έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενα κύματα επιθέσεων. Μία συνθήκη που την καθιστά πλέον θεατή στο χαμό της. Όμως το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν θα πιστέψει και η τελευταία μαχόμενη συνιστώσα σε αυτό. Δεκαετίες τώρα μπροστά στη βία των αφεντικών, χιλιάδες μαχόμενες πρωτοβουλίες υπερασπίστηκαν τα αναχώματα του ταξικού πολέμου μέσα από αιματηρές αντιστάσεις και αγώνες για την ταξική αντεπίθεση και εργατική αυτοδιάθεση.

Είναι πολιτικό και ιστορικό επίδικο των καιρών που ζούμε, να βρούμε το νήμα των αντιστάσεων, να συνδέσουμε και να συνδεθούμε με τις ιστορίες και τις εμπειρίες των πολιτικών μας προγόνων. Να αναλάβουμε την ευθύνη για την κήρυξη νέων μαχών στο πεδίο του ταξικού πολέμου για να πάρουμε πίσω τις ζωές που μας κλέβουν καθημερινά. Για να τσακίσουμε τους λακέδες του κράτους και του καπιταλισμού, τους δοσίλογους εργατοπατέρες του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Για να καταστρέψουμε την εργασία και κάθε σχέση εκμετάλλευσης. Τιμώντας τον ανθό της ταξικής βίας που πότισε με αίμα των δολοφονημένων αναρχικών του Σικάγο, να δώσουμε τις μάχες που μας αναλογούν για να αποκαταστήσουμε τα κοινωνικά και πολιτικά νοήματα της ταξικής πάλης.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία
Η ταξική βία είναι το καταφύγιο των εκμεταλλευομένων
Στηρίζουμε τις απεργιακές συγκεντρώσεις: Κυριακή 1 Μάη, 11:00 Καμάρα

 

Covid 19 και συνθήκες κράτησης στις φυλακές

Για το ελληνικό κράτος οι φυλακές δεν είναι τίποτε άλλο πέραν από μαζικούς τάφους ψυχών και σωμάτων. Σιδερένια κλουβιά που κρατούν δέσμιο το πλεονάζον ανθρώπινο δυναμικό. Τα δύο τελευταία χρόνια που χαρακτηρίζονται από τη συνθήκη της πανδημικής κρίσης, ο αόρατος πληθυσμός των κάτεργων της “Δημοκρατίας” εξοντώνεται σωματικά και ψυχικά βιώνοντας ένα καθημερινό βασανιστήριο.
Covid 19 και συνθήκες κράτησης
Τη στιγμή που η ίδια η επινόηση του εγκλεισμού αποτελεί την πιο βάρβαρη σκέψη και πράξη του ανθρώπινου νου, η πανδημία ήρθε να μετατρέψει τον αργό και καθημερινό θάνατο σε ένα εξευτελιστικό βασανιστήριο, τόσο των ίδιων των κρατουμένων όσο και του φιλικού και συγγενικού τους περιβάλλοντος.
Τα τελευταία δύο χρόνια, στην ίδια εκδικητική και τιμωρητική συνθήκη που υπόκεινται οι κρατούμενες/οι καθημερινά, έρχεται να προστεθεί ένα σύνολο μέτρων που αναστέλλουν ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Μείωση των επισκεπτηρίων, με συνέπεια να συμπυκνώνονται και οι χρόνοι συνάντησης. Διεκοπή των ανοιχτών επισκεπτηρίων, με αποτέλεσμα πολλές φορές άνθρωποι με ζητήματα όρασης, για παράδειγμα, να βρίσκονται στο απόλυτο κενό, καθώς γι’αυτούς ένα επισκεπτήριο πίσω από τζάμι με τηλέφωνο ισοδυναμεί στην ουσία με μια τηλεφωνική κλήση.
Και αν η υπηρεσία και το υπουργείο Δικαιοσύνης στερούν μέσω των επισκεπτηρίων τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, τη ψυχική στήριξη, ένα άγγιγμα και μια αγκαλιά, οι καθημερινές συνθήκες κράτησης έρχονται να εξοντώσουν τις/τους κρατούμενες/ους εξαλείφοντας κάθε στίγμα αξιοπρέπειας. Ανύπαρκτη υγεινομική περίθαλψη, κλιμάκια του ΕΟΔΥ που επισκέπτονται χαριστικά τις φυλακές για να πραγματοποιήσουν προληπτικά τεστ, καμία παροχή σε είδη ατομικής φροντίδας. Στις φυλακές τα υγεινομικά πρωτόκολλα πάνε περίπατο. Την ίδια στιγμή που οι μηχανισμοί καταστολής κατέστειλαν νεολαίους/ες σε ανοιχτές πλατείες λόγω συνωστισμού, χτυπούσαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις (ακόμα και αν τηρούσαν ευκρινώς τα μέτρα συλλογικής προστασίας της κοινωνικής βάσης), στις φυλακές στοιβάζονται χιλιάδες κρατούμενοι ο ένας πάνω στον άλλον.
Για το υπουργείο Δικαιοσύνης η υγειονομική φροντίδα των νοσούντων κρατουμένων σημαίνει εγκλεισμός στα πειθαρχεία, όπου στερούνται περίθαλψης, τροφής και επικοινωνίας. Όμως ο νοσηρός σωφρονιστικός νους έχει επινοήσει ένα ακόμη πιο ανώφελο μα αντίστοιχα εξοντωτικό σχέδιο “φροντίδας” των κρατουμένων. Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού η υπηρεσία όταν εντοπίζει κρούσμα covid, επιλέγει, αντί να το απομονώσει από τις υπόλοιπες κρατούμενες, να σφραγίσει όλο το θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης, που εντείνει τον εγκλεισμό, είναι οι κρατούμενες να υπόκεινται σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς έκθεσης στον ιό με επαναλαμβανόμενες καραντίνες. Παράδειγμα αυτής της συνθήκης αποτελεί η ιδιότυπη συνθήκη αιχμαλωσίας της συντρόφισσάς μας Γεωργίας Βούλγαρη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού. Η συντρόφισσα έπειτα από ενάμιση μήνα κράτησης, βρίσκεται για τρίτη φορά σε καραντίνα. Εισήχθη σε καραντίνα κατά την άφιξή της στις φυλακές, όπου και παρέμεινε για 5 μέρες. Ένα μήνα μετά ο θάλαμός της σφραγίστηκε λόγω νέου κρούσματος, με τον εγκλεισμό να παρατείνεται για 3 μέρες παραπάνω επειδή ο ΕΟΔΥ δεν βρήκε χρόνο να περάσει για τεστ. Κατά την επανεξέταση των κρατουμένων βρέθηκε νέο θετικό κρούσμα με αποτέλεσμα την εκ νέου παράταση της καραντίνας στο θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης είναι πως τόσο η συντρόφισσα όσο και οι υπόλοιπες κρατούμενες να στερούνται καθημερινά τον προαυλισμό, να έχουν στοιχειώδη πρόσβαση στην επικοινωνία, συνθήκες που επιφορτίζουν την ήδη επιβαρυμένη ψυχική ισορροπία και αντοχή των κρατουμένων. Ένα ακόμη παράδειγμα της ανύπαρκτης υγεινομικής περίθαλψης στις φυλακές είναι η έξαρση των κρουσμάτων στις φυλακές Δομοκού, με αποτέλεσμα τη νόσηση πολλών κρατουμένων, μέσα στους οποίους είναι και οι πολιτικοί κρατούμενοι Δ. Κουφοντίνας και Ν. Μαζιώτης.
Οι κρατούμενες/οι δεν είναι σκουπίδια για να στοιβάζονται σε ανθρώπινες χωματερές στερούμενες/οι ακόμα και τη σκέψη προς την ελευθερία. Αν δεν κερδίσουμε τα αυτονόητα, θα χάσουμε μια για πάντα την πίστη στον κοινό αγώνα εντός και εκτός των τειχών για τα ανεκπλήρωτα. Μέχρι το γκρέμισμα της κάθε φυλακής χτίζουμε γέφυρες αλληλεγγύης, στήριξης και κοινής εναντίωσης στο τερατούργημα του εγκλεισμού.

Άμεση άρση των εκδικητικών περιορισμών των κρατουμένων κάτω από το πρόσχημα της πανδημίας.
Ουσιαστική στήριξη και περίθαλψη των νοσούντων κρατουμένων.
Αγώνας για την καταστροφή κάθε φυλακής.

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Μέσα σε μια συγκυρία όπου η πολιτικο-οικονομική κρίση συνεχίζεται με διάφορα σκαμπανεβάσματα για σχεδόν μια δεκαετία, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί αυξάνονται με πολύ έντονους ρυθμούς, αυτήν τη φορά με την Ρωσία και το ΝΑΤΟ να θυσιάζουν ζωές για τα δικά τους συμφέροντα και την παγκόσμια κυριαρχία. Kράτη και αφεντικά, δημοκρατίες και δικτατορίες, αριστερές και ακροδεξιές κυβερνήσεις στήνουν σκηνικά πολέμου για άλλη μία φορά. Στο όνομα της “εθνικής ενότητας” επιδεικνύουν την πολεμική προετοιμασία του εκάστοτε κρατικού μηχανισμού και διαχέουν ένα κλίμα πολεμικής ετοιμότητας στο σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων υποστηρίζοντας την μία ή την άλλη πλευρά, στέλνοντας κλητεύσεις σε νέο κόσμο. Όπως όμως ενισχύεται ο ρόλος του στρατού έτσι ενισχύεται και η σημασία της  σύγκρουσης μαζί του. Η άρνηση στην ένταξη σε έναν μηχανισμό που στερεί την ελευθερία, την κριτική σκέψη και την αυτόβουλη δράση ενώ προάγει το μίσος και την εκμετάλλευση στο όνομα μιας υποτιθέμενης πατρίδας. Η ολική άρνηση ένταξης στα σχέδια ενός πολέμου που μετράει μόνο χαμένους είναι καθήκον.

Ο πόλεμος είναι μία πραγματικότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας πλέον και η κατάταξη σε έναν θεσμό που αντιπροσωπεύει την ίδια την εξουσία, την πατριαρχία, την κρατική βία και τη σαπίλα του ιμπεριαλισμού θα μας βρίσκει πάντα απέναντι της. Η ίδια η κλήση ενός ατόμου να συμμετέχει στο στρατό απεικονίζει τη βία της επιβολής του κράτους και του κεφαλαίου και η συνειδητή άρνηση υποταγής είναι για εμάς η μοναδική απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί στους καταπιεστές μας. Σε μία περίοδο που ο πόλεμος πρωτοστατεί στις ειδήσεις, το καθήκον της ανυποταξίας γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ.

Για εμάς, που ο στρατός είναι ένας ακόμη θεσμός που φέρει ό,τι εχθρευόμαστε, η ολική άρνηση στράτευσης ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα, είναι ακόμη μια επαναστατική επιλογή που συγχρονίζεται με τον πολύμορφο αγώνα ενάντια σε οτιδήποτε μας καταπιέζει. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή των κρατών και των συνόρων, των εθνών και των πατρίδων και κατ’ επέκταση όλου του εξουσιαστικού οικοδομήματος. 

Στις 19 Νοεμβρίου του περασμένου έτους ο σύντροφος ολικός αρνητής στράτευσης Ζήσης Ν. καλέστηκε από τον Ελληνικό στρατό να παρουσιαστεί τρίτη φορά, ενώ στις 08/03 ο Τ. Παλαιοθόδωρου κατέθεσε την άρνηση στράτευσης του στην στρατολογία Ιωαννίνων. Στεκόμαστε αλληλέγγυες σε όλους αυτούς που αντιμάχονται την έννοια ενός στρατού ενωμένου κάτω από την ταμπέλα της πατρίδας και επιλέγουν συνειδητά να βγουν στο πεδίο μάχης εναντίον τους. Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία και βρισκόμαστε πλάι στα συντρόφια που επιλέγουν την ολόψυχη επίθεση με πολιτικούς, επαναστατικούς όρους. Για το λόγο αυτό το Σάββατο 19/3 τοποθετήσαμε πανό σε κεντρικά σημεία της Θεσ/νίκης και σε σχετιζόμενους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όπως η ΣΣΑΣ (Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων) στην Εγνατία και το Στρατοδικείο στην Καυταντζόγλου, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης και ενάντια στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία.

Με όπλα μας τους αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε το δικό μας πόλεμο. Το μόνο πόλεμο για τον οποίο αξίζει να στρατευτούμε, δίνοντας και τη ζωή μας. Τον πόλεμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

Πέμπτη 10 Μάρτη, 18:00 Καμάρα-Στήριξη της αντιπολεμικής πορείας

Στις 24/2 τύμπανα πολέμου ηχήσαν στην Ουκρανία όταν υπό τις διαταγές του Ρώσου προέδρου Πούτιν το ρώσικο κράτος εισέβαλε με στρατό και βομβαρδισμούς σε διάφορες πόλεις. Η Ρωσία λίγες μέρες πριν αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Ντονετσκ και του Λουγκάνσκ, που είχαν αυτονομηθεί από την Ουκρανία, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να διασφαλίσει του ρωσόφωνες πολίτες των περιοχών αυτών από το φασιστικό ουκρανικό κράτος.
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας διεξάγεται “άτυπα” από το 2014 όταν και ανατράπηκε η τότε φιλορωσική κυβέρνηση με πρόεδρο τον Γιανούκοβιτς, από τη λεγόμενη “πορτοκαλί επανάσταση” ανοίγοντας βέβαια το δρόμο προς την εξουσία σε φιλοναζιστικές και ακροδεξιές οργανώσεις με πρωθυπουργό τον Β. Ζελένσκι. Η Κριμαία τότε ενσωματώθηκε στην Ρωσία και υπήρξε η δημιουργία ρωσόφωνων περιοχών. Η Ρωσία επιδιώκει να αποστρατιωτικοποιήσει την Ουκρανία και δεν δέχεται την ένταξη της στο ΝΑΤΟ γιατί θα απειληθεί η δικιά της γεωπολιτική κυριαρχία, καθώς από την Ουκρανία διέρχεται το 50% του ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη. Οι σχηματισμοί της Ρωσίας με την Κίνα και των ΗΠΑ με την ΕΕ δημιουργούν διακρατικές εντάσεις προσπαθώντας ο κάθε ένας να επιβάλλει τους δικούς του σχεδιασμούς για την παγκόσμια κυριαρχία.
Όσο περνούν οι μέρες οι βομβαρδισμοί σε διάφορες πόλεις της Ουκρανίας εντείνονται, πολιορκώντας κυρίως το Κίεβο, τη Μαριούπολη, τη Βολνοβάχα και αλλού. Ήδη έχουμε πολλές απώλειες αμάχων και είναι ακόμη η αρχή ενός πολέμου για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των κρατών. Σε κάποιες πόλεις οι άνθρωποι δεν έχουν ηλεκτρικό, θέρμανση, ούτε καν πόσιμο νερό. Από τη μία η Ρωσία ανακοινώνει το πρωί για κατάπαυση πυρός για να αποχωρήσουν οι άμαχοι και το ίδιο βράδυ νέοι βομβαρδισμοί εμποδίζουν τελικά τους κατοίκους να φύγουν και από την άλλη η ουκρανική κυβέρνηση έχει κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας και στρατιωτικό νόμο σε όλη τη χώρα, με τους ουκρανούς φασίστες να εμποδίζουν και αυτοί τους πολίτες να φύγουν, κλείνοντας τα σύνορα. Το αποτέλεσμα είναι τις πρώτες καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου να τις επωμίζονται οι άμαχοι πληθυσμοί χάνοντας ότι είχανε κερδήσει με κόπο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.
Από την άλλη το ελληνικό κράτος, με γνώμονα τη γεωγραφική του θέση, κατέχει μείζονα ρόλο στον έλεγχο των αγορών ενέργειας και μετατρέπεται σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Μεσογείου. Αυτό γιατί αποτελεί το κέντρο παραγωγής και διέλευσης τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας που μεταφέρεται από την Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο για να διοχετευτούν προς την ΕΕ, με παραδείγματα των τελευταίων χρόνων τα τεράστια αναπτυξιακά έργα (ενεργειακοί αγωγοί, εξορύξεις κλπ), τόσο χερσαία όσο και υποθαλάσσια, με καταστροφικές επιπτώσεις στο φυσικό κόσμο. Ως υπάκουο μέλος του ΝΑΤΟ έστειλε ήδη στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στον πόλεμο αυτό, έτοιμο να διαθέσει τις νατοϊκές του βάσεις για οποιαδήποτε πολεμική ενέργεια.
Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντιστρέψουμε αυτόν τον πόλεμο και να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε κράτος και υπερεθνική συμμαχία. Αρνούμαστε να γίνουμε κομμάτι ενός μηχανισμού που εξυπηρετεί τις ανάγκες του κράτους και του κεφαλαίου, έτοιμο να αιματοκυλήσει εκατομμύρια αμάχους για περισσότερη εξουσία.
Με όπλα μας του αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε τον δικό μας πόλεμο ενάντια στα ντόπια και ξένα αφεντικά που λεηλατούν τη φύση και καταστρέφουν τις ζωές μας.

Ούτε εθνικός ούτε ενεργειακός πόλεμος κοινωνικός αντικρατικός

Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, ολική άρνηση στράτευσης

Στηρίζουμε την αντιπολεμική πορεία στις 10 Μάρτη, 18:00 Καμάρα

css.php