Θάνος Χατζηαγγέλου|14 χρόνια μετά το μόνο που άλλαξε είναι η σφαίρα στη θαλάμη

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τον βαρύτατο τραυματισμό του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη από τους ένστολους φονιάδες της ΔΙ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη.

 

Ξημερώματα 5ης Δεκέμβρη

Θεσσαλονίκη

Συμμαχική οδός

Ένστολα καθάρματα της ΔΙ.ΑΣ. καταδιώκουν όχημα που δεν σταματάει στο σήμα τους. Γαζώνουν τον οδηγό που έχει φύγει από βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει το αντίτιμο. Μία σφαίρα καρφώνεται στο κεφάλι και ο οδηγός χάνει τον έλεγχο του οχήματος. Το αποτέλεσμα; Ο Κώστας Φραγκούλης ένα παιδί 16χρονο στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι

Πριν ακόμα έρθει στο φως η αλήθεια για το γεγονός, οι αστυνομικοί συντάκτες έχουν ξεκινήσει να υφαίνουν την κυρίαρχη αφήγηση. Η δημοσιογραφική αλητεία μιλάει για μανιασμένο οδηγό που εμβόλισε όχημα της αστυνομίας για να ξεφύγει από την καταδίωξη. Είναι το συγκροτημένο ψέμμα που ως άλλη αλήθεια θα δώσει ελαφρυντικά στο μίασμα της ΔΙ.ΑΣ. Με τον ίδιο τρόπο που αθωώθηκαν τα ένστολα σκουπίδια στο Πέραμα. Οι δημοσιογραφικοί κάφροι, που διψούν για αίμα στην αρένα του θεάματος συγκροτούν την κρατική αφήγηση που κοσμεί το γόητρο της εγκληματικής φύσης της Τυραννίας.

Όταν το κράτος δολοφόνησε τον 15χρονο αναρχικό σύντροφο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τα ΜΜΕ έβλεπαν βανδαλισμούς και ταραχές. Όταν τα τάγματα του Χρυσοχοΐδη εκτέλεσαν τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, τα τρομοπάνελ του Λαμπρόπουλου και του Σουλιώτη μιλούσαν για Αλβανό κακοποιό. Στο Πέραμα 38 σφαίρες στο σώμα του Νίκου Σαμπάνη θωράκιζαν την αυτοάμυνα των μηχανοκίνητων ταγμάτων εφόδου της ΔΙ.ΑΣ. Και όταν το ψέμμα δεν επισκιάζει την αλήθεια, τη θάβουν υπερθεματίζοντας στην επόμενη κεντρική είδηση όπως έθαψαν τη δολοφονία του 16χρονου Μιχάλη στα δυτικά, όταν παρασύρθηκε από υπηρεσιακό όχημα της αστυνομίας. Σήμερα η αυταρχική υποκειμενικότητα της ένοπλης δημοσιογραφικής πένας αναμετράται ξανά και ξανά με την ίδια αιματοβαμμένη αλήθεια. Ένα παιδί 16 χρονών στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Τα ένστολα σκουπίδια έχουν πάρει λευκό χαρτί από το στρατηγείο της κυβέρνησης να ξεδιπλώσουν κάθε εγκληματική διάθεση που έχουν, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Οι συνεχείς ξυλοδαρμοί και βασανισμοί, οι πυροβολισμοί εν ψυχρώ, οι κακοποιήσεις σε τμήματα και φυλακές είναι σαφείς ενδείξεις μιας κεντρικής στρατηγικής που δίνει το ελεύθερο σε κάθε ένστολο δολοφόνο να βιαιοπραγεί χωρίς κόστος πάνω στα σώματά μας. Να δέρνει σε διαδηλώσεις, να βασανίζει καταληψίες σε εκκενώσεις χώρων αγώνα, να γκρεμίζει τα σπίτια του αγώνα, να εκτελεί στους δρόμους όποιον δεν υπακούει στα προστάγματα της τάξης και της ασφάλειας. Την ίδια στιγμή που οι μεγαλύτερες γιάφκες εξαγωγής των ειδεχθέστερων κύκλωματων μαστρωπών, κακοποιητών και ναρκεμπόρων είναι οι Γενικές Αστυνομικές Διευθύνσεις.

Αν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αξιολογεί τη ζωή και την ελευθερία κάτω από την εικόνα μιας εξουσίας που επιδιώκει να βρίσκεται στο απυρόβλητο, να είναι έτοιμο να αναλάβει το φορτίο των ευθυνών μιας τέτοιας επιλογής. Έχουμε κάνει ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή πως τρέφουμε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ένστολα τάγματα εφόδου που μισθώνει η αστική δημοκρατία για να προασπίσουν το έννομο συμφέρον και την εικόνα της καθεστηκυίας τάξης. Χέρι που θα απλώνεται για να τσακίσει αντιστάσεις, να χτυπήσει απεργούς, να κακοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες θα τσακίζεται. Θα κόβεται από τη ρίζα. Και η φωτιά θα καίει τη σάρκα του μεχρι να κλείσει κάθε ανοιχτός λογαριασμός με την τυραννία.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Αν οι ζωές μας ισοδυναμούν με ένα κλεμμένο όχημα ή 20 ευρώ βενζίνη, είναι δική μας ευθύνη να τις κάνουμε να αξίζουν. Με πίστη και αποφασιστικότητα να οργανώσουμε Πυρήνες Άμεσης Δράσης για να συγκεντροποιήσουμε τις μαχόμενες επαναστατικές δυνάμεις πάνω σε μια συνεκτική στρατηγική. Η βία του κράτους απαντιέται με βία. Με συγκρούσεις και οδοφράγματα στους δρόμους, με ενέδρες σε αστυνομικές περιπολίες, με εμπρηστικά μπαράζ και ένοπλες επιθέσεις στο μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας. Δεν απαντιέται ούτε με διαμαρτυρίες, ούτε με προσευχές.

Η ένστολη τρομοκρατία σημαδεύει τον καθένα και την καθεμιά από εμάς στο κεφάλι. Και όσους δεν τους σκοτώνει, τους θάβει ζωντανούς στο μπετό της αιχμαλωσίας. Όποιος πιστεύει ακόμη βαθιά στην αναγκαιότητα της επαναστατικής δράσης είναι αντιμέτωπος με τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της εξέγερσης. Τον Ιούλη του 2021 η Αναρχική Δράση επικήρυξε δημόσια 21 ένστολα μιάσματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης – 17 από αυτούς είναι ακόμη ατιμώρητοι. Το αίμα του Κώστα Φραγκούλη, του Νίκου Σαμπάνη, το δικό μας αίμα δεν ξεπλένεται με δάκρυα αλλά με φωτιά. Σε αυτόν τον κόσμο μόνο οι δειλοί πεθαίνουν πολλές φορές πριν το θάνατό τους.

Αυτές οι νύχτες να μυρίσουν βενζίνη για τον Μιχάλη, τον Αλέξη, τον Λάμπρο, για μας τους ίδιους.

Όλοι στους δρόμους της οργής-Εκδίκηση!

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

5/12/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένας φόρος τιμής στη μνήμη του πιο δακρυσμένου φθινοπώρου

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στην εκδήλωση μνήμης για τον αντάρτη πόλης Χρήστο Κασίμη, στην Πάτρα.
 
Η ιστορική εξέλιξη της επαναστατικής πάλης δεν είναι τίποτα λιγότερο η περισσότερο από τις διαδρομές των ίδιων των εξεγερμένων άστρων που κουβάλησαν στα χέρια τους τη συγκρουσιακή θέληση για την ανατροπή της εξουσίας. Είναι η ασίγαστη δίψα για δικαιοσύνη και ελευθερία, η ταύτιση της ατομικής θέλησης με τη συλλογική αναγκαιότητα, η αδιαλλαξία. Είναι το πρωτοπόρο βήμα μπροστά όταν η υποχώρηση και ο φόβος κερδίζουν έδαφος. Μέσα στον αγώνα, ο ακέραιος επαναστάτης δεν ψάχνει δικαιώματα και προνόμια, παρά καθήκοντα, ευθύνες και υποχρεώσεις. Δεν προσαρμόζει την ιδεολογική πάλη και τον αξιακό κώδικα στα μέτρα της ζωής του, αφιερώνεται ολόψυχα στις ανάγκες και τα επίδικα της Υπόθεσης.
 

Ο σύντροφος Χρήστος Κασίμης ήταν, χωρίς καμία αμφισβήτηση, το πρότυπο του ακέραιου επαναστάτη. Ταπεινός και συγκροτημένος αγωνιστής, η παρουσία του οποίου ενέπνεε στράτευση στη μάχη. Ένας σταθερός και επιμελής μαχητής που δεν υποχώρησε ούτε στιγμή από τις ευθύνες του, που δεν ξεπούλησε το παρελθόν και το παρόν της επαναστατικής πάλης, που δεν μετανόησε, δεν υπέγραψε καμία δήλωση νομιμοφροσύνης. Ένας αντάρτης πόλης που πάλεψε μέχρι τέλους για τη διεθνή επανάσταση, κάνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη αξιακό ορόσημο στην αγωνιστική του πορεία.

Οι σύντροφοι που πορεύτηκαν στη ζωή και στον αγώνα πλάι του, μιλούν για ένα χαρισματικό άνθρωπο. Έδωσε σκληρές μάχες στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Στρατευμένος στο Κίνημα 20 Οκτώβρη πολέμησε τη Χούντα των Συνταγματαρχών μέσα από τα αναχώματα των επαναστατικών αντιστασιακών οργανώσεων. Όμως στην ιστορική καμπή της λεγόμενης μεταπολίτευσης δεν παρέδωσε τα όπλα νομιμοποιώντας ένα νέο καθεστώς Τυραννίας που θα προσέφερε ασυλία στους πραξικοπηματίες. Δεν εξαργύρωσε τα αντιδικτατορικά παράσημα για να πολιτευτεί ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα που υπερασπίστηκε.

Ο σύντροφος Χρήστος Κασίμης, με την ίδια επιμελή ταπεινότητα που τον χαρακτήριζε, αντίκρυσε τις ατομικές και συλλογικές ευθύνες απέναντι στο ξέσπασμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και τον δημοκρατικό εκφασισμό των καπιταλιστικών κέντρων και πλάι σε άλλους μαχητές, όπως ο Χρήστος Τσουτσουβής, ο Χρήστος Τσιγαρίδας και άλλους, συγκρότησε τον Επαναστατικό Λαϊκό Αγώνα. Αμετάκλητα παρών στα αντιιμπεριαλιστικά πυρά ενάντια στη στρατοπέδευση των πολιτικοστρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, αμετάκλητα παρών στην Προλεταριακή Νέμεση απέναντι στην ασυλία των βασανιστών της Χούντας, αμετάκλητα παρών στην οικοδόμηση του διεθνοποιημένου μητροπολιτικού αντάρτικου πόλης.

Η είδηση της “Νύχτας του θανάτου” στα κελιά του Stammheim με τις δολοφονίες των ανταρτών της RAF Jan-Carl Raspe, Gudrun Ensslin, Andreas Baader και το βαρύ τραυματισμό της Irmgard Moller καθώς και η σφαγή που ακολούθησε στο αεροδρόμιο του Μογκαντίσου ενάντια στο παλαιστινιακό κομάντο διεθνιστικής αλληλεγγύης “Μάρτυρας Χαλιμέ”, αποτέλεσε ιστορική τομή στις ένοπλες συνειδήσεις. Οι επαναστάτες δεν βλέπουν σαν θεατές το αίμα των συντρόφων τους να κυλάει. Οπλίζονται με οργή και λύσσα και εκδικούνται. Κάνουν τους νεκρούς αντάρτες σημαία του αμετάπειστου αγώνα και συγκρούονται ξανά και ξανά, όσο υπάρχουν ακόμα ένοπλες επαναστατικές ανάσες. Η πρώτη ιαχή πολέμου ξεσπά στην πόλη Μυλούζ, όπου οι αντάρτες της RAF παραδίδουν το κουφάρι του ναζί – βιομήχανου Hans Martin Slayer με 3 σφαίρες στο κεφάλι σε ένα πορτ-μπαγκάζ. Ακολουθούν επιθέσεις σε γερμανικούς στόχους σε όλα τα μητροπολιτικά κέντρα της Ευρώπης.

Τα άρθρα και οι ομιλίες των πασιφιστών που… κακοδαιμονίζουν τους εξοπλισμούς, οι συμβολικές πορείες ειρήνης και τα εκ του ασφαλούς ανώδυνα κηρύγματα κάποιων ακροαριστερών ηγετίσκων για… μελλοντική εξέγερση του προλεταριάτου ενάντια στον πόλεμο αποκαλύπτονται φιλολογική απειλή προς την άρχουσα τάξη. “Επαναστατικά” ή πασιφιστικά ή σοσιαλπατριωτικά σλόγκαν, που δεν συνοδεύονται από καμιά έμπρακτη αντιμιλιταριστική πάλη, φθείρονται όλο και περισσότερο. Ακούγονται σαν κούφια λόγια, που δεν έχουν δύναμη όχι μόνο να κινητοποιήσουν τα λαϊκά στρώματα, αλλά ούτε να συγκινήσουν. Παγερή ανέκφραστη πολιτικολογία και ισοπεδωτική πολιτική σκοπιμότητα, καταστρέφουν κάθε στοιχείο αυθορμητισμού και έκρηξης στο κίνημα ειρήνης. Εμείς υποστηρίζουμε ότι η διαλεκτική του επαναστατικού αγώνα είναι πιο δυνατή από τη στάση της εξουσίας. […] Το ταξικό μίσος, ένα βαθιά ανθρώπινο συναίσθημα, δεν μπορεί να εκδηλωθεί με νομοταγείς τρόπους.
Ομάδα Επαναστατικής Αλληλεγγύης Χρήστος Κασίμης – Βομβιστική επίθεση στην Γερμανική Πρεσβεία

Η ποιότητα της συνείδησης του Χρήστου Κασίμη αποτυπώνεται στα λόγια της συντρόφισσας Αλεξάνδρας Κασίμη: …Ήταν από τους ελάχιστους που δεν κοιμήθηκε γιατί έψαχνε να βρει στόχο και τρόπο να βροντοφωνάξει άμεσα και μαχητικά ενάντια στην ιμπεριαλιστική καπιταλιστική θηριωδία και καταπίεση. Έχασε τη ζωή του σε συμπλοκή με μπάτσους κατά την απόπειρα επίθεσης στην AEG, μια ένοπλη δράση έμπρακτης διεθνιστικής αλληλεγγύης για τις δολοφονίες των ανταρτών πόλης από το γερμανικό τρομοκράτος. Αγωνίστηκε μαχητικά, με το πιστόλι στο χέρι, χωρίς αυταπάτες και υπαναχωρήσεις. Αγωνίστηκε αδιάλλακτα μέχρι τέλους, τιμώντας το επαναστατικό καθήκον του. Ο Χρήστος Κασίμης ήταν ένας αντάρτης πόλης, σάρκα από τη σάρκα της επαναστατικής δράσης, που έδωσε τη ζωή του για την αλληλεγγύη και την ανατροπή, για την ένοπλη λαϊκή επανάσταση και κάθε περικοπή της ιστορίας ατιμάζει το χαμό και τους αγώνες του.

Στους σημερινούς σκοτεινούς καιρούς που βασιλεύει η παραίτηση, οι αυταπάτες και η πολιτική απαξία της επαναστατικής προοπτικής, το μονοπάτι της φωτιάς που χάραξαν σύντροφοι σαν τον Κασίμη, τον Τσουτσουβή, τον Φούντα και άλλους είναι η δική μας κληρονομιά. Η επαναστατική παράδοση με την οποία πρέπει να συνδεθούμε για να ανακαλύψουμε ξανά την αναγκαιότητα για ανατροπή. Είναι η παρακαταθήκη που θα λειτουργεί ως πυροκροτητής στις μάχες που έπονται. Η δικαίωση του χαμού συντρόφων σαν τον Χρήστο Κασίμη δεν βρίσκεται ούτε στα δάκρυα, ούτε στην αναπόληση του παρελθόντος. Βρίσκεται στη συνέχεια του ίδιου αγώνα. Στην οικοδόμηση της ένοπλης επαναστατικής ενότητας. Βρίσκεται στη σπορά και καλλιέργεια ακέραιων επαναστατικών συνειδήσεων, όπου η πίστη και η στοχοπροσήλωση είναι βιολογικές ανάγκες σε καρδιές που καίγονται.

Σε κάθε κλείστρο που οπλίζει ενάντια στην Τυραννία, ο ήχος της σφαίρας που γλιστράει στη θαλάμη κραυγάζει: Χρήστος Κασίμης – Παρών.

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
16/11/2022

 
 

Θάνος Χατζηαγγέλου|Η ένοπλη αντιδικτατορική πάλη δεν μπαίνει σε μουσεία

 

Για την ιστορική μνήμη κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τα επίδικα που αναπτύχθηκαν πάνω στο πεδίο του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού. Σε αυτήν την χρονική πάροδο, όπου η μνήμη συναντάει τη φωτιά, το αποτύπωμα του καθενός κρίνεται απ’ τις ευθύνες που ανέλαβε απέναντι στα καθήκοντα του επαναστατικού αγώνα. Και όταν τα χρόνια περνάνε είναι επαναστατική υποχρέωση του καθενός να κουβαλήσει στις πλάτες του τη μνήμη της αντίστασης για να την κρατήσει ζωντανή. Να την περισώσει από τα νύχια όσων θέλουν να παραχαράξουν τα πεπραγμένα, να ξαναγράψουν την ιστορία για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Απέναντι σε όλους αυτούς τους αναθεωρητές που παρασιτούν στη διάδοση της εξεγερτικής φλόγας, η Επανάσταση διαλαλεί πως το αίμα λεκιάζει ανεξίτηλα τη μνήμη.

Η μνήμη του αντιδικτατορικού αγώνα είναι η μνήμη 7 ετών ένοπλης αντίστασης που πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Είναι η μνήμη της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας χιλιάδων αγωνιστών ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών και τις δοσιλογικές υπηρεσίες της. Είναι η διαδρομή που οδήγησε στην αντικρατική εξέγερση του 1973 και τα αιματηρά γεγονότα των ημερών της επέμβασης στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο των Αθηνών και άλλα σημεία αναφοράς στον ελλαδικό χώρο. Αυτήν τη μνήμη έχουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανή ενάντια σε όσους θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία. Στο επαναστατικό προσκήνιο εμείς υπάρχουμε τόσο ως θύτες όσο και ως θύματα απέναντι στην παντοδυναμία της Τυραννίας. Αυτοί που διψάνε μόνο για το δικό μας αίμα, για να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές τους σκοπιμότητες, έχουν διαλέξει το απέναντι στρατόπεδο την ίδια στιγμή που σπιλώνουν τη μνήμη των νεκρών μας.

Το πιο μεγάλο ψέμα είναι η μισή αλήθεια,
αυτή που κάνει την ανέχεια συνήθεια.
Ανθρωποειδή με καρδιές από νάυλον
στήνουν τη ζωή τους στο θάνατο άλλων.

Η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με το αίμα όσων βασανίστηκαν και κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου στα κολαστήρια του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της ΕΑΤ-ΕΣΑ και στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Εκεί όπου το δόγμα “Φίλος ή Σακάτης” άφηνε πίσω του κραυγές πόνου και απελπισίας. Κραυγές περηφάνιας για τους αλύγιστους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της Ελευθερίας. Εκατοντάδες μαχητές τίμησαν με το χαμό τους τον αντιδικτατορικό αγώνα σε καταδιώξεις στους δρόμους, σε παράνομα συλλαλητήρια, σε αντιστασιακές εξορμήσεις προπαγάνδας και δράσης. Τέλος η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με αίμα επάνω στην καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου, που ισοπεδώθηκε από τα άρματα των συνταγματαρχών και στις συγκρούσεις που εκτυλίσσονταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στους γύρω δρόμους, τόσο με τη χωροφυλακή όσο και με τους παρακρατικούς μισθοφόρους της Κ4Α του Πλεύρη (και του νεαρού τότε Μιχαλολιάκου), που ακόμα και σήμερα στη δίκη της Χρυσής Αυγής επιτελεί τον ίδιο υπαλληλικό ρόλο.

Η έτερη μισή αλήθεια είναι γραμμένη με φωτιά και μπαρούτι από την ένοπλη συγκρότηση του αντιδικτατορικού τόξου. Αυτό που εν συντομία αποκαλούμε “τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973” δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ σε πείσμα πολλών μία σημαιοστολισμένη γιορτή σε σχολικές και φοιτητικές αίθουσες, ντυμένη με το αφήγημα της θυματοποίησης. Ήταν το αποκορύφωμα της αντίστασης 6 χρόνων ενάντια στο μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Η στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας από τους πραξικοπηματίες οδήγησε τη λαϊκή βάση και τις προοδευτικές δυνάμεις στην άμεση οργάνωση της μαζικής αυτοάμυνας. Έτσι κι αλλιώς το αφήγημα του κομμουνιστικού κινδύνου ήταν σταθερά η αιτία και αφορμή διαρκών πολεμικών συγκρούσεων και εντάσεων που οδηγούσαν σε μαζικά πογκρόμ ενάντια σε καταδιωκόμενους αγωνιστές. Κουβαλώντας στις πλάτες της το αντιστασιακό παρελθόν του αντιφασιστικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μεταξά και το ναζιστικό ζυγό μετέπειτα, τις μνήμες του αγώνα ενάντια στη Λευκή Τρομοκρατία και τον Εμφύλιο, η λαϊκή αντίσταση αρνούνταν να αποδεχθεί σαν όρο ζωής την υποταγή στο πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών.

Η χρησιμοποίηση της βίας από μέρους μας έχει τη ρίζα της στη βία πάνω στην οποία, στηρίχτηκε μεταπολεμικά ο ιμπεριαλισμός για να στήριξει και να εδραιώσει την κυριαρχία του κι εκμετάλλευση των λαϊκών τάξεων.[…]Σ’ αυτή τη βία αντιτάσσουμε τη λαϊκή επαναστατική βία. Η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει, ότι καμιά ριζική μεταβολή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σαν λύση αυτής της σύγκρουσης. Η ανατροπή του συστήματος ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η γέννηση της καινούργιας λαϊκής κοινωνίας θα γίνουν με το λαϊκό αγώνα, με τη χρησιμοποίηση της ένοπλης λαϊκής βίας ενάντια στους καταπιεστές. Κι αυτό είναι πριν απ’ όλα θέση αρχής για μας. (Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση)

Η εμπειρία του Μάη του 1968 αποτελεί καταλύτη στο ατσάλωμα των αντιστάσεων, πυροδοτώντας την ανατρεπτική σύγκρουση σε όλα τα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα. Στον ελλαδικό χώρο, καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας, αναπτύχθηκε ένα ευρύ κίνημα μαχητικής αντίστασης που ακύρωνε στην πράξη το μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Απέναντι στο διάχυτο τρόμο του πραξικοπήματος οι λαϊκές δυνάμεις που διψούσαν για ελευθερία και ανεξαρτησία σήκωσαν για ακόμη μια φορά το τσεκούρι του πολέμου, προσχωρώντας στις τάξεις της ένοπλης προπαγάνδας καταγράφοντας εμβληματικές ενέργειες επαναστατικής βίας. Το Σεπτέμβρη του 1967 μέλη του Πατριωτικού Μετώπου ανατινάζουν πυλώνα της ΔΕΗ μέσα στη ΔΕΘ την ώρα των εγκαινίων – 3 μέρες μετά κατά τη διάρκεια εφόδου σε κρησφύγετο της οργάνωσης εκτελείται ο αγωνιστής Γιάννης Χαλκίδης. Το Νοέμβρη του ίδιου έτους οι Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης πραγματοποιούν βομβιστική επίθεση στο Υπουργείο Βιομηχανίας. Τον Αύγουστο του 1968 ο αγωνιστής Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει με βόμβα τον δικτάτορα Παπαδόπουλο ενώ ένα μήνα μετά η Δημοκρατική Ένωση χτυπάει το Υπουργείο Εξωτερικών. Το 1970 πυκνώνουν οι επιθέσεις με το Κίνημα 20 Οκτώβρη να πραγματοποιεί βομβιστικές επιθέσεις στα γραφεία της διορισμένης από τη Χούντα ΓΣΕΕ και στο άγαλμα του Τρούμαν. Κατά την απόπειρα επίθεσης με παγιδευμένο όχημα στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, χάνουν τη ζωή τους οι διεθνιστές επαναστάτες της ομάδας Άρης του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου, Γιώργος Τσικούρης και Έλενα Αντζελόνι. Ισχυρή βόμβα του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος εκρήγνυται στον Εθνικό Κήπο, κατά τη διάρκεια ομιλιών της κυβέρνησης με τον Αμερικάνο Υπουργό Άμυνας Μέλβιν Λερντ. Το 1971 πλήθος αμερικανικών στόχων βάλλονται, μεταξύ των οποίων οχήματα στρατιωτικών από τη Δημοκρατική Άμυνα, οχήματα της αμερικάνικης βάσης και τα γραφεία της ΚΥΠ στο Ηράκλειο Κρήτης, καθώς και δύο οχήματα Αμερικάνων κατά την άφιξη του προέδρου των ΗΠΑ από τη Μαχητική Ομάδα Μακρυγιάννης. Το 1972 η σύμπραξη των αντιστασιακών οργανώσεων Λαϊκή Επαναστατική Πάλη και Ρήγας Φεραίος επιτίθεται με χειροβομβίδες στο κεντρικό κτίριο της Ασφάλειας στη Μεσογείων και η ομάδα Άρης στο Ε’ Αστυνομικό Τμήμα, ενώ η Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση πραγματοποιεί βομβιστική επίθεση στο υπόγειο της αμερικανικής πρεσβείας.

Το 1973 η ένταση γενικεύεται με πλήθος βομβιστικών ενεργειών σε οχήματα αξιωματικών της αποστολής των ΗΠΑ, οχήματα ξένων διπλωματών, καταστήματα τραπεζών και άλλους στόχους. Το εξεγερτικό κλίμα κατακλύζει τις μητροπόλεις οδηγώντας στον πιο θερμό Νοέμβρη, όπου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καταλαμβάνονται πανεπιστημιακά ιδρύματα ενάντια στο νόμο στράτευσης των φοιτητών και την αδυναμία διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών. Όμως οι συνθήκες που διαμορφώνονται ξεπερνούν τα αιτήματα οδηγώντας στην Εξέγερση, τόσο στις κεντρικές μητροπόλεις όσο και στην επαρχία. Από τις 14 Νοέμβρη ξεσπούν συγκρούσεις γύρω από το ΕΜΠ που έχει καταληφθεί από χιλιάδες αγωνιστές, με αίτημα την πτώση της Χούντας και την Ελευθερία. Ντόπιοι και ξένοι, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, νεολαίοι, προοδευτικοί, κομμουνιστές και αναρχικοί οχυρώνονται απέναντι στη χωροφυλακή και το στρατό αλλά και τα δωσίλογα σταγονίδια που στρατεύονται στο πλευρό τους. Η εξέγερση καταστέλλεται βίαια από μονάδες της χωροφυλακής και των ΛΟΚ το ξημέρωμα της 17ης Νοέμβρη, καταγράφοντας 40 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Μέχρι και την τελική πτώση της Χούντας στις 24 Ιούλη του 1974, η μαζική λαϊκή αντίσταση δηλώνει αμετάκλητα παρούσα.

Η πτώση των πραξικοπηματιών δεν σήμαινε όμως και την εξάλειψη του χουντικού μηχανισμού που απολάμβανε ασυλία και θέσεις ισχύος στα σώματα ασφαλείας. Έτσι, την ίδια στιγμή που κάποιοι εξαργύρωναν την αντιδικτατορική τους δράση σε επιταγές νομιμοφροσύνης και πολιτικές καριέρες, άνθρωποι σαν τον σύντροφο Χριστόφορο Κασίμη σήκωσαν την κληρονομιά της αντίστασης στις πλάτες τους. Ακολουθώντας το επαναστατικό ρεύμα της εποχής που οικοδομούσε το μητροπολιτικό αντάρτικο στα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα, οι αμετανόητοι αντιστασιακοί συναντήθηκαν με τη νέα γενιά αγωνιστών οργανώνοντας τη συνέχεια της ένοπλης πάλης ενάντια στα σταγονίδια της επταετίας και τις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στον ελλαδικό χώρο.
Αυτή είναι η δική μας αλήθεια. Μια αλήθεια που τοποθετεί την ένοπλη αντίσταση στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια αλήθεια που όταν λέγεται μισή, ακυρώνει την πάλη και το χαμό εκατοντάδων αγωνιστών που μάτωσαν για την ελευθερία. Μια αλήθεια γεμάτη ανυπακοή και αποφασιστικότητα, που στους πιο χαλεπούς καιρούς αποτέλεσε το φωτεινό σηματοδότη για τους αγώνες που ακολούθησαν. Οι αγώνες του χθες που έδωσαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι είναι το φορτίο που έχουμε την πολιτική ευθύνη να κουβαλήσουμε. Να επικαιροποιήσουμε το πρόταγμα της εξέγερσης, να ανακαλύψουμε ξανά τη διαχρονικότητα της ανάγκης για ένοπλη αντίσταση, να εγκαταλείψουμε την παρασκηνιακή αλλοτρίωση και να ανατρέψουμε την Τυραννία, αποσταθεροποιώντας την κοινωνική ειρήνη. 49 χρόνια μετά, τα μηνύματα της αντικρατικής εξέγερσης του 1973 ζητούν τα Πολυτεχνεία της δικής μας γενιάς.

Όποιος λέει μισές αλήθειες, λέει ολοκληρωμένα πολιτικά ψέματα
Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία
Κάτω η εξουσία
Ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
15/11/2022

*Σημείωση: Στην παρούσα τοποθέτηση είναι συνημμένη και η προκήρυξη της Λαϊκής Επαναστατικής Αντίστασης “Γιατί και τί είναι η Ένοπλη Πάλη”, που δημοσιεύτηκε στο εσωτερικό δελτίο της οργάνωσης τον Οκτώβρη του 1972. Οι αναλυτικές θέσεις, τα συμπεράσματα, η κουλτούρα αγώνα και η πολιτική – επιχειρησιακή στοχοθεσία της οργάνωσης παραμένουν τι ίδιο επίκαιρα μέχρι και σήμερα.

-Γιατί και τί είναι η ένοπλη αντίσταση-

Θ.Χατζηαγγέλου|Ποιών η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει;

Ποια αυταπάτη μπορεί να θρέψει την ελπίδα πως στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, το κοινωνικό και ταξικό δίκαιο βρίσκει χώρο στα ανάκτορα της αστικής δικαιοσύνης. Ποια ανάσα για δικαίωση μπορούμε να βρούμε πλάι σε αυτούς που ξεπλένουν μαχαιροβγάλτες νεοναζί, μπάτσους δολοφόνους, συγκροτημένα κυκλώματα παιδοβιαστών που δραστηριοποιούνται υπό την κάλυψη της πολιτικής και επιχειρηματικής μαφίας. Η δικαστική αγέλη είναι το πλυντήριο της πολιτικής ηθικής και αξιακής λέρας με την οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι.

Για την αστική δικαιοσύνη ο δικός της ποινικός κώδικας είναι μία πλαστελίνη που πλάθεται κατά παραγγελία. Την ίδια στιγμή που φυλακίζει φτωχοδιάβολους για μικροκλοπές, αθωώνει στελέχη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κατηγορούνται για χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα, αδειάζοντας κρατικά και ιδιωτικά ταμεία. Αιχμαλωτίζει αγωνιστές για την πολιτική τους δράση, απελευθερώνοντας επιφανείς βιαστές, μαστροπούς κτλ. Θάβει στο μπετό επαναστάτες για την αμετανόητη στάση τους, αποφυλακίζοντας παρακρατικούς δολοφόνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Αυτό το ανεξάρτητο σύστημα καλείται να κρίνει τους 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου που έξω από το δικαστικό μέγαρο τον τσάκισαν, τον κακοποίησαν, τον οδήγησαν στη ψυχολογική κατάρρευση, γεγονότα που συνέθεσαν το θάνατό του καταγράφοντας ακόμα μία κρατική δολοφονία. Τότε όμως η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή, έκανε απλά τα στραβά μάτια.

Η πόλη του Βόλου γνωρίζει πολύ καλά, όταν και όποτε χρειάστηκε, πού βρήκε στέγη το δικό μας δίκαιο. Απέναντι στις κρατικές αυθαιρεσίες, στο φασιστικό εσμό, στις εργοδοτικές δολοφονίες, στην κατασταλτική βαρβαρότητα οπλίστηκαν συνειδήσεις, γέμισαν δρόμοι με οργή, τσακίστηκε η ανάθεση. Οι δικές μας στιγμές δικαίωσης ήταν τα σημεία αναφοράς στον πολιτικό χρόνο που επιστράφηκε η βία που δεχόμασταν από την τυραννία. Ήταν τα μαχητικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με βάση το δόγμα ενάντια στην τρομοκρατία, με τις εμπρηστικές επιθέσεις στα Mc Donald’s στην Ιάσονος. Ήταν οι κεντρικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στις πορείες ενάντια στην Ολυμπιάδα του 2004. Ήταν τα μαχητικά συλλαλητήρια ενάντια στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις από τον Αρσένη μέχρι τη Γιαννάκου. Ήταν η ισοπέδωση της πρώτης φασιστοφωλιάς των νεοναζί στην Γκλαβάνη. Ήταν η διάλυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στη Βιομηχανική Ζώνη. Ήταν το πέσιμο στο τμήμα της Ροζού ως απάντηση στο βασανισμό νεαρού που δεν σταμάτησε σε μπλόκο της ΟΠΚΕ στην Αργαλαστή. Ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη και η πολιορκία του τμήματος στον Άγ. Νικόλαο όπου οι δήμιοι τρέμαν κλειδωμένοι μέσα. Ήταν το σπάσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής όταν ο νεοναζί Ηλιόπουλος επιδείκνυε το όπλο του σε ομάδα συντρόφων. Ήταν οι συγκρούσεις αγωνιστών από τις Σταγιάτες με τους μπράβους του μαφιόζου της αυτοδιοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο. Ήταν η πολιορκία της ΑΓΕΤ από χιλιάδες οργισμένους διαδηλωτές. Η κάθε βαριοπούλα που θρυμμάτιζε τη βιτρίνα του απυρόβλητου, η κάθε μολότοφ, η κάθε εμπρηστική επίθεση ενάντια στα σύμβολα της τυραννίας και της εκμετάλλευσης.

Να πληρώσουν όλοι τους ακριβά. Να πληρώσουν για όλα.

Στις 21 Οκτώβρη οι 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου θα οδηγηθούν στο ανάκτορο της Θέμιδος. Για εμάς καμία αστική τιμωρία δεν θα δικαιώσει ούτε το χαμό ούτε τους αγώνες που έδωσε και άφησε πίσω του τόσο νωρίς ο σύντροφός μας. Οι 3 βασανιστές του που υπηρετούν το έργο της τοπικής μαφίας, πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους εκεί που αρμόζει στο επαναστατικό κίνημα. Να τσακιστούν χωρίς οίκτο ακόμα και αν ζητήσουν γονατιστοί μετάνοια. Γιατί αντίθετα με εμάς που υπερασπιζόμαστε τις διαδρομές μας με ψηλά το κεφάλι, οι δούλοι θα παραμένουν δούλοι μία ζωή με το κεφάλι σκυμμένο. Το επαναστατικό δίκαιο είναι η Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των βασανιστών μας και γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Καμία Ειρήνη-Έχουμε Πόλεμο
Οι κεφαλές τους επί πίνακι

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
14/10/2022

Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού αιχμαλώτου Θ. Χατζηαγγέλου για τα 2 χρόνια από τα γεγονότα που σημάδεψαν την κρατική δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου.

Υπάρχουν μέρες που μυρίζουν θάνατο. Σημεία αναφοράς μέσα στο χρόνο που έχουν αποτυπωθεί με κηλίδες αίματος για να μνημονεύουν τη θλίψη και την απώλεια, μα πάνω απ’όλα το ιστορικό χρέος που επιφορτίζει τον καθένα και την καθεμία για να δικαιώσει το χαμό. Οι μικρές και μεγάλες διαδρομές ταξιδεύουν μέσα στο χρόνο από τα λόγια και τα έργα της συλλογικής κοινότητας αντίστασης. Βρίσκουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην αντρεπτική μνήμη και μέσα από τα μονοπάτια του επαναστατικού αγώνα περνούν στην αθανασία.

2 χρόνια πριν, ο σύντροφος Βασίλης Μάγγος έχασε τη μάχη με τη ζωή. Την τελευταία μάχη στην οποία δήλωσε παρών. Έχασε, όμως δεν νικήθηκε, γιατί ταξιδεύει κάθε στγμή σαν ιαχή πολέμου σε κάθε εχθροπραξία. Με τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις που κουβαλάει ο καθένας μας, ο Βασίλης ήταν μία αμόλυντη καρδιά ταγμένη από νωρίς στα μέτωπα αντίστασης. Ο βασανισμός του στις 14 Ιούνη του 2020 από την ένστολη μαφία του Μπέου έξω από τα δικαστήρια του Βόλου ήταν κάτι που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ψυχολογία του, οδηγώντας τον στην κατάρρευση και το θάνατο ένα μήνα μετά. Ένας θάνατος που από μόνος του δεν στάθηκε αρκετός, με τους έμμισθους δολοφόνους του Χρυσοχοίδη να απαγάγουν το νεκρό σώμα του συντρόφου βεβηλώνοντάς το από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Λάρισας στη Θεσσαλονίκη για να διενεργηθεί κρυφή νεκροτομή ερήμην του συγγενικού του περιβάλλοντος.

Για όποιον επέλεξε έστω και λιγοστές φορές τα μονοπάτια της τοπικής αντίστασης στην πόλη του Βόλου, ο σύντροφος Βασίλης ήταν μία εκρηκτική φυσιογνωμία που σίγουρα στάθηκε στο πλάι του. Παρών σε μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες, στα αντιφασιστικά αναχώματα, στην εξέγερση του Δεκέμβρη, στο κίνημα υπεράσπισης των καταλήψεων, στις πορείες αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές, στους αγώνες ενάντια στην ανάπτυξη και τις επενδύσεις, στο τοπικό κίνημα αυτοδιάθεσης των Σταγιατών, σε κάθε κοινωνικό και ταξικό φραγμό μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει καθημερινά από τον βραχνά της τοπικής μαφίας που παρασιτεί στη δημοτική αυτοδιοίκηση. Για τον Βασίλη ακατόρθωτο και αδιανόητο δεν ήταν ο αγώνας ενάντια στην τυραννία αλλά η αδιαφορία και η παραίτηση. Ακατόρθωτο ήταν να βλέπει σβάστικες και σύμβολα μίσους στους τοίχους και να μην κάνει τίποτα. Ακατόρθωτο ήταν να διαπραγματεύεται επί χρήμασι ακόμα και τον αέρα που αναπνέει, επειδή οι μεγαλοπαράγοντες αυτής της πόλης αποφασίζουν να θάψουν μια ολόκληρη κοινωνία κάτω από την τέφρα του προσωπικού τους κέρδους.

Δύο χρόνια πίσω με τον σύντροφο Βασίλη βρεθήκαμε ακόμη μία φορά να μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες. Δίπλα δίπλα στη μεγάλη πορεία ενάντια στη δημιουργία μονάδας παραγωγής και καύσης SRF-RDF, που οδήγησε στην πολιορκία του κάτεργου της ΑΓΕΤ-La Farge από εκατοντάδες οργισμένους διαδηλωτές. Δίπλα δίπλα στον πετροπόλεμο και τις συγκρούσεις σώμα με σώμα, στο λυσσαλέο κυνηγητό από τους ένστολους μπράβους του Μπέου, στις αλλεπάλληλες επιθέσεις μέσα στην πόλη, στην αστυνομική διεύθυνση, στα δικαστήρια την επόμενη μέρα όπου και η στοχοποίησή του οδήγησε στο βασανισμό και την κακοποίησή του. Ένα μήνα μετά, η είδηση του θανάτου του με βρήκε στην Αθήνα, όπου τα βήματα οδηγούσαν μηχανικά στην ΑΣΟΕΕ και την αντανακλαστική συνέλευση που είχε καλεστεί. Συναντώντας βλέμματα συντρόφων και συντροφισσών που με την πάροδο των χρόνων είχαμε χαθεί, αδυνατούσαμε να πιστέψουμε πως αυτή η έντονη προσωπικότητα δεν είναι πια κοντά μας. Πως θα πάμε σε μια συναυλία και ο Έβαμερ δεν θα είναι εκεί, κλέβοντας την παράσταση.

Ένα χρόνο μετά στη διαδήλωση μνήμης και αγώνα για το χαμό του Βασίλη, θυμάμαι ακόμα πως στο άκουσμα των συνθημάτων που δήλωναν την εκκωφαντική παρουσία του συντρόφου, έσκυβα το κεφάλι για να κρύβω τα δάκρυα μπροστά στους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί οι χαμένοι μας σύντροφοι βασιλεύουν στο οξύ μας βλέμμα και το χαμόγελο μπροστά στα μάτια του εχθρού. Σήμερα που η σιδηρόφραχτη αιχμαλωσία μου στερεί σωματικά και μόνο τη δυνατότητα να είμαι παρών σε κάθε ανάχωμα αντίστασης, η σκέψη μου επαναλαμβάνει εμμονικά κάθε ξεχωριστό βήμα πλάι στον σύντροφο Βασίλη.

Ηθικός αυτουργός στη δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου είναι το ίδιο το κράτος μέσα από τους ένστολους βασανιστές του. Είναι ο ίδιος δεξιός εσμός που την ίδια στιγμή που αρνείται να δημοσιοποίησει τα στοιχεία των ένστολων μαφιόζων που βασάνισαν τον Βασίλη, αποφυλακίζει το δολοφόνο του αναρχικού συντρόφου Α. Γρηγορόπουλου, Ε. Κορκονέα. Η δική μας θέση είναι να συνεχίσουμε τους αγώνες, στους οποίους δόθηκαν ολόψυχα οι νεκροί μας σύντροφοι για να δικαιώσουμε το χαμό τους. Να ταξιδέψουμε τις διαδρομές τους στο διάβα της ιστορικής μνήμης. Να πολεμάμε για πάντα, και ας μην νικήσουμε ποτέ.

Κύριε Γιάννη, με την ίδια ταπεινότητα και σεβασμό θα σας θυμίσω τα ίδια λόγια που είχαμε πει ένα χρόνο πριν, όταν σας κράτησα για πρώτη φορά ατο χέρι, στέλνοντάς σας ένα μικρό μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης: την ίδια στιγμή που εσείς χάνατε ένα γιο, εμείς κερδίζαμε έναν πατέρα. Μια υψωμένη γροθιά στις οργισμένες μειοψηφίες που παρέδωσαν στις φλόγες της αντεκδίκησης το Αστυνομικό Τμήμα Ανακασιάς, κάνοντας το φόβο να αλλάξει στρατόπεδο. Αυτός ο κόσμος θα ανασάνει μόνο μέσα από τις στάχτες του.

Καμιά ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
13/7/2022

Παρασκευή 13/5, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης-Συγκέντρωση αλληλεγγύης για το εφετείο των συλληφθέντων της 6/12/14

 

Στις 6/12/2014 πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη πορεία μνήμης για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ένστολο δολοφόνο Επαμεινώνδα Κορκονέα, σε συνδυασμό με την 27η ημέρα απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού. Κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη της πορείας συνελήφθησαν συνολικά 18 άτομα.

Κάποιες/οι από αυτές/ους έχουν δικαστεί και αθωωθεί και άλλοι/ες καταδικάστηκαν σε ποινές με αναστολή. Ένα άτομο συνελήφθη ένα μήνα μετά την πορεία, σε άλλη πόλη, και αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα.

Η καταστολή δε μας φοβίζει.

Να μην αφήσουμε καμία κατασταλτική μεθόδευση αναπάντητη.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Παρασκευή 13 Μαΐου, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης

Θ.Χατζηαγγέλου-Ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Θάνος Χατζηαγγέλου-Για την αδιάλλακτη οργάνωση της Αναρχικής Δράσης

Κάθε 10 του Μάρτη, ο χρόνος καρφώνει τους λεπτοδείκτες στο σημείο μηδέν. Δεν υπάρχουν ώρες, μόνο στιγμές περισυλλογής για το φορτίο της ευθύνης που κουβαλάει ο καθένας και η καθεμία μας στο διηνεκές του επαναστατικού γίγνεσθαι. Για το ηθικό, πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον στον επαναστατικό πόλεμο. Ένας κρότος σαν ιαχή εχθροπραξίας, μέσα σε μία νύχτα όπου ο θάνατος νίκησε το φόβο. Ο φυσικός θάνατος τον οποίο τόσο θρηνούμε -στον κόσμο του θανάτου- είναι λιγότερο ολέθριος από το θάνατο που διακινείται ως ζωή.

12 Μάρτηδες πριν, ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας, εκτελείται σε συμπλοκή στη Δάφνη, από ένα πλήρωμα ένστολων τρομοκρατών κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο Λάμπρος έζησε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης – με το χαρτί, με την σημαία, με το πιστόλι στο χέρι. Έτσι άφησε και την τελευταία του πνοή στην ύστατη μάχη, στην πρώτη γραμμή. Στη ζωή κεραυνός και στο θάνατο λύκος. Ο Λάμπρος είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και θα ζει μέσα από τις φλόγες της επαναστατικής βίας. Από τις φωτιές των αστικών μητροπολιτικών πεδίων, μέχρι τις ριπές των ανταρτών στα βουνά της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας αποτελεί σημαία του αγώνα για την ανατροπή και την επανάσταση. Μία σημαία που κυμματίζει περήφανα όσο ο μητροπολιτικός ιστός παραδίδεται στις φλόγες της επαναστατικής βίας. Το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας. Και σε πείσμα όσων θωρρούν πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε πως όσοι νιώθουν νικητές κουβαλάνε στα κουφάρια τους τις πιο συντριπτικές ήττες. Ήττα δεν είναι ο χαμός, ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρωμένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο είναι επαναστατικό καθήκον να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής.

“Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει…και όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα προάστια-δορυφόρους, στις -αγορασμένες επί πιστώσει- πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες παλάτια.” Ulrike Meinhoff – RAF

Το πρώτο βήμα στον πόλεμο είναι το ερέθισμα, έπειτα η αποφασιστικότητα και μετά το άλμα παραπέρα. Το άλμα σε μία νέα, παράνομα ανυπότακτη, ζωή. Κουβαλάω στις πλάτες μου μία διαδρομή γεμάτη φωτιά. Εκεί όπου οι ανάσες, οι λιγοστές ανάσες κρύβουν την απόλυτη ελευθερία. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Και αν η αγέλη τρομοκρατών του Μητσοτάκη και του Θεοδωρικάκου επενδύει στην ατομική και συλλογική ήττα, στην παραίτηση και την υποταγή, σε ένα φαντασμαγορικό τέλος της ριζοσπαστικής αντίστασης μέσα από την αιχμαλωσία μου, εγώ θα πω πως τόσα χρόνια πίστης, προσήλωσης και συνέπειας στη σύγκρουση οδηγούν στην πιο περήφανη στιγμή αυτού του πολέμου.

12 Μάρτηδες μετά, τιμώντας στην πράξη την απολυτότητα του επαναστατικού ήθους και της συνέπειας και της συνέπειας που αντιπροσωπεύει ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην Οργάνωση Αναρχική Δράση. Είμαι περήφανος που ένα κομμάτι της ζωής μου ταυτίζεται με ένα μαχόμενο σχήμα, σάρκα από τη σάρκα της αναρχικής ιστορίας, που στάθηκε με τις μικρές του δυνάμεις, με ήθος και συνέπεια στα επίδικα και τα καθήκοντα της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης. Είμαι περήφανος για τους συντρόφους, πλάι στους οποίους, η Αναρχία ήταν μία λέξη γεμάτη πάθος και ειλικρίνεια. Είμαι αμετανόητα περήφανος γιατί η στράτευσή μου, ήταν μια συνειδητή πράξη βασισμένη στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αναγκαιότητα της αναρχικής δράσης, σαν αναλυτικό εργαλείο θεώρησης, σαν ανάχωμα δικαιοπραξίας, σαν απόλυτη στάση ζωής.

Η Αναρχική Δράση είναι ένας μαχόμενος σχηματισμός σύγκρουσης και υπεράσπισης της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Είναι μια Οργάνωση που έβαλε στο αντιεξουσιαστικό σκόπευτρο το σύνολο του εξουσιαστικού οικοδομήματος και των σχέσεων εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τη λέξη αλληλεγγύη σε ανυποχώρητη συνθήκη ύπαρξης. Στάθηκε εχθρικά και με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα απέναντι στο κράτος και το μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας, στο μιλιταριστικό ιστό, στο δόγμα της ιερής μαφίας, στην πατριαρχική δυσωδία και τον εθνικό κορμό, στους ναούς και τα πρόσωπα της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, στα διπλωματικά συμφέροντα και τα συμβόλαια ισχύος μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στο αίμα.

Απέναντι σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, δίχως ήθοι, αξίες και αρχές, που καταδυναστεύουν τις ζωές της προλεταριακής βάσης, στέκομαι σήμερα αλύγιστος, αμετανόητος, αδιάλλακτος με την ίδια στοχοπροσήλωση στην επαναστατική υπόθεση. Δεν συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα, δεν σιωπώ μπροστά στην αδικία γιατί στη ζωή μου έμαθα να υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δίκαιο και το αναγκαίο. Χαράζοντας μια πορεία γεμάτη δυσκολίες και χτυπήματα, συλλήψεις και καταδίκες, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε τμήματα, δηλώνω πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις, να με οδηγήσει σε ένα φτηνό ξεπούλημα της ατομικής και συλλογικής διαδρομής για λίγες πεθαμένες ανάσες “ελευθερίας”. Όλα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτηνά και αδιέξοδα χτυπήματα σε ένα σώμα που για χρόνια κουβαλάει μέσα του μία αλώβητη καρδιά. Μια καρδιά με παλμούς σαν κρότους επαναστατικής εχθροπραξίας. Μια καρδιά που χτυπάει για την Αναρχία.

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην Αναρχική Δράση, γιατί κάθε μου βήμα μέσα σε αυτήν τη διαδρομή ήταν και ένα βήμα βαθιάς δέσμευσης στα καθήκοντα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, βαθιά εκτίμηση και θαυμασμό για όσους και όσες γράψαν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ριζοσπαστικής ανατροπής. Με την ελπίδα και τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν τελειώνει, πως η εξεγερτική φλόγα της δικαιοπραξίας δεν σβήνει.

Ταγμένος ψυχή και σώμα στη φλέβα της φωτιάς, παραμένω αμετανόητος αναρχικός, υπερασπίζοντας το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας. Οι ιδέες δεν εξαγοράζονται, το πάθος για την ελευθερία δεν πειθαρχείται, η επαναστατική αξιοπρέπεια δεν απολογείται στα εδώλια των τρομοδικείων. Θα υπερασπιστώ την περήφανη αιχμαλωσία μου μέχρι τέλους, ακόμα και αν χρειαστεί ο ήλιος να ανατείλει από την δύση, θυμίζοντας μια συλλογική υπόσχεση: ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για όλους. Αναμονή, αναμονή, επίθεση.

Περήφανα στρατευμένος στην Αναρχική Δράση. Περήφανα προσηλωμένος στον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Η Επανάσταση πρώτα και πάντα.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού

10/3/2022

css.php