ΔΕΘ 2021: Κοινό κάλεσμα αναρχικών-αντιεξουσιαστικών συλλογικοτήτων

Ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος είναι αυτός του ανυποχώρητου αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Όσο θα παραμένουμε γονατιστοί και απογοητευμένοι, τόσο θα συνεχίζουν να μας φαίνονται μεγάλοι αυτοί που μας καταπιέζουν και μας εκμεταλλεύονται, οι ισχυροί και οι προνομιούχοι τους οποίους εξυπηρετεί η ταξική διάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος. Οργανωμένοι βάσει της κοινότητας των υλικών μας συμφερόντων, με όπλα μας την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη, καλούμαστε να περάσουμε στην αντεπίθεση, για να διανοίξουμε συλλογικά τον δρόμο για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση.

Αντικρατική-Αντικαπιταλιστική πορεία Σάββατο 11-9, !8:00 Καμάρα

 

8ο Δεκαήμερο Αγώνα & Ελευθερίας στο δασος των Σκουριών

 Παρασκευή 16 Ιουλίου – Κυριακή 25 Ιουλίου

«Έρχονται με τα σάλια τους να τρέχουν. Και αυτό που υπάρχει στον πάτο του καζανιού, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο: χρυσός, πετρέλαιο, πολλά μεταλλεύματα, φυσικό αέριο, νερό, οξυγόνο, βιοποικιλότητα. Η απληστία τους είναι ασυγκράτητη, είναι τέτοια που θα κάνει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς να φουσκώσουν. Ο τραπεζικός λογαριασμός μπαίνει πάνω από τη ζωή. Η ικανοποίηση της απόλαυσης, της αδηφαγίας, μπαίνει πάνω από τη ζωή, όπως τη γνωρίζουμε. Να ξέρουν λοιπόν, ότι η Μητέρα Γη δε θα ανεχτεί τέτοιο χαστούκι.»

                                                                                                                           Λαός Νάσα,

Βόρεια Κάουκα, Κολομβία

Καλοκαίρι 2020, καλοκαίρι 2021. Στη ζωή του χρόνου που πέρασε με τηλεδιασκέψεις και κοινωνική αποστασιοποίηση, με εφαρμογές, sms και ολοκληρωτικό κοινωνικό έλεγχο, η στρεβλή καθημερινότητα της καραντίνας συνέδραμε τα μέγιστα στην ανάδυση ενός «θαυμαστού καινούριου κόσμου».

Η Υγεία; Μονοδιάστατη, αφού μία είναι η παγκόσμια ασθένεια, που μόνο όταν την εκριζώσουμε θα ξαναβρούμε την κανονικότητά μας.

Οι αγώνες; Lockdown… Διαδικτυακοί, με μέτρα και αποστάσεις ασφαλείας, εξιδανίκευση της ατομικής ευθύνης.

Η εκπαίδευση; Ιντερνετική, δυστοπική και γενικώς εξ αποστάσεως, να υποκινείται από καινούριους σκοπούς και να ανιχνεύει νέους στόχους…

Ο Ζαπατισμός, οι κοινότητες αγώνα και αντίστασης, η κοινωνία; Κάτι σαν άπιαστο όνειρο…

Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο, το κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα, ο καπιταλισμός, αναδιαρθρώνεται και έχει ήδη εξαπολύσει τη νέα του σταυροφορία.

Αυτή τη φορά στο όνομα της «ενεργειακής μετάβασης» της «απανθρακοποίησης» και της «κλιματικής ουδετερότητας». «Το νέο πετρέλαιο είναι ο χαλκός» διατείνεται η Goldman Sachs.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο κοινωνικού lockdown και εργολαβικής ρεμούλας, οι βουνοκορφές η μία μετά την άλλη, από την Κρήτη και τα Άγραφα μέχρι το Βέρμιο και τη Ροδόπη, ισοπεδώνονται από τις ανεμογεννήτριες και παράλληλα χιλιάδες στρέμματα παραγωγικής γης ερημοποιούνται από την ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών πάρκων.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο και μάλιστα με επικοινωνιακές τυμπανοκρουσίες και ανυπόστατες κυβερνητικές και εταιρικές εξαγγελίες/υποσχέσεις για 4000 νέες θέσεις εργασίας και οπωσδήποτε απόλυτη προστασία του περιβάλλοντος, μέσω του χρηματιστηριακού τζόγου, μπήκαμε και εμείς εδώ στη Β. Α. Χαλκιδική, από τις αρχές του χρόνου και με τη Νέα Επενδυτική Συμφωνία, σε μία νέα «επενδυτική περίοδο». Αυτή της θεσμοθετημένης αποικίας.

Για να σωθεί λοιπόν ο τόπος, τοπικός, ελλαδικός, ευρωπαϊκός κ.λ.π. από την κυβέρνηση των «άριστων» και των «ειδικών», θα πρέπει να αποδοθούν τα δέοντα στον αφέντη του, στην Eldorado και στην όποια Eldorado. Και τα δέοντα στις νέες συνθήκες, αφορούν τα πάντα…

Στην ειδική οικονομική ζώνη των Σκουριών όπως θεσμοθετείται από τη νέα επενδυτική συμφωνία και προφανώς επικυρώνεται/ισχυροποιείται από το νέο εργασιακό νόμο, η εταιρεία αναγνωρίζεται ως ο απόλυτος και ανεξέλεγκτος διαχειριστής/κάτοχος, όλων των φυσικών πόρων της περιοχής.

Δεν υπάρχει πια συγκεκριμένο Επενδυτικό Σχέδιο Ανάπτυξης των Μεταλλείων Κασσάνδρας, αλλά μια υπό διαμόρφωση και κατά το δοκούν, εν δυνάμει επενδυτική προσέγγιση. Μια επενδυτική προσέγγιση που αφορά όχι μόνο τις χωροθετημένες, γνωστές μεταλλευτικές παραχωρήσεις αλλά ολόκληρη την επιφάνεια των 317.000 στρεμμάτων. Το αφεντικό, η εταιρεία, δεν κατέχει μόνο τα μέταλλα, αλλά και ολόκληρο τον υπόγειο υδροφορέα του οποίου χωρίς κανένα προσδιορίσιμο όριο, μπορεί να χρησιμοποιεί όσο νερό χρειάζεται και να αποδίδει στην κοινωνική χρήση αυτό που η ίδια κρίνει απαραίτητο.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν αποτελούν πια υλικά στοιχεία της ιστορίας ενός τόπου, αλλά στοιχεία «μνημονίων συναντίληψης» της εταιρείας με τις αρμόδιες εφορείες αρχαιοτήτων. Η βιοποικιλότητα δεν είναι αυτή που καθορίζεται από τα φυσικά οικοσυστήματα της οξιάς και της βελανιδιάς, αλλά αυτή που επιβάλλεται από τις γλάστρες του «μεγαλύτερου φυτωρίου της Βαλκανικής», στην Ολυμπιάδα.

Οι δημοτικές αρχές δεν είναι τίποτα περισσότερο από λιγούρικες διακοσμήσεις εν αναμονή κάποιου οικονομικού φιλοδωρήματος από τις ποσοστώσεις των μεταλλευτικών τελών και των υπεργολαβιών των έργων Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης της εταιρείας.

Η απεργία δεν αποτελεί πια συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων, αλλά στοιχείο «ανώτερης βίας» κατά της επένδυσης και άρα δεν προβλέπεται στα εργοτάξια της Eldorado! Φυσικά, στην εν λόγω περιοχή δεν τίθεται θέμα οποιασδήποτε αντίδρασης, όχι μόνο κινηματικής, καθώς όπως προβλέπεται από τη νέα συμφωνία, η όποια δραστηριότητα καθίσταται ή θεωρείται ανταγωνιστική των συμφερόντων της επένδυσης, θα διώκεται.

Φαίνεται λοιπόν, πως 15 χρόνια αντίστασης και αγώνα ενάντια στα κυβερνητικά αδιέξοδα, στη συστημική αυθαιρεσία και στον παραλογισμό, δεν είναι αρκετά. Οι Σκουριές, ο εξορυκτισμός, οι νεοφιλελεύθερες εργασιακές συμβάσεις, το περιβάλλον, παραμένουν κεντρικό ζητούμενο στην πολιτική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Για εμάς λοιπόν, δεν είναι τυχαίο ούτε περιστασιακό το ότι συνεχίζουμε να επιμένουμε πως η ανάγκη οργάνωσης και αντίστασης είναι επιτακτική. Είναι σταθερή και διαχρονική η απόφασή μας, μαζί με τη δικτύωση κινημάτων για Γη κι Ελευθερία, για την πραγματοποίηση ενός ακόμα Δεκαημέρου Αγώνα και Ελευθερίας. Ενός ακόμα δεκαημέρου φυσικής παρουσίας και παραμονής στο βουνό, ελεύθερης κατασκήνωσης, ελεύθερης σκέψης και ελεύθερου λόγου. Ενός δεκαημέρου, από τις 16 μέχρι τις 25 Ιούλη στις Σκουριές, στα βουνά του Κακάβου, όπου ευελπιστούμε ότι θα καταφέρουμε να συναντηθούμε φέτος και με έναν απίθανο θρύλο: το θρύλο του ζαπατιστικού βουνού που πλέει κόντρα στο ρεύμα της ιστορίας…

«Τα βουνά δε θα τα κάνουν σκόνη όλης της γης οι δολοφόνοι»

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 

ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΓΗ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στη καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ-Lafarge

1 χρόνο μετά τον βασανισμό του αγωνιστή Β. Μάγγου

Τα τελευταία χρόνια, το ήδη ρυπογόνο εργοστάσιο της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ-Lafarge στον Βόλο απέκτησε άδεια καύσης σκουπιδιών (RDF-SRF) για παραγωγή ενέργειας. Οι παρωχημένοι κλίβανοι της ΑΓΕΤ πλέον εκπέμπουν στον αέρα διοξίνες, φουράνια και τέφρα επιβαρυμένη με βαρέα μέταλλα, με συνέπεια η υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής να επιδεινώνεται διαρκώς.

Η εν λόγω επένδυση προχωρά με τις ευλογίες του μαφιόζου δημάρχου Βόλου Αχιλλέα Μπέου. Οι κάτοικοι που διαμαρτύρονται δέχονται απειλές, διώξεις και κατασταλτική βία, με αποκορύφωμα τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου από την αστυνομία τον Ιούνιο του 2020, ο οποίος οδήγησε στον θάνατό του έναν μήνα μετά.

Στεκόμαστε εμπόδιο στα σχέδια των εταιριών που πλουτίζουν καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον και την υγεία μας. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις ενάντια στην καύση απορριμάτων στον Βόλο. Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους.

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/6 18:30 ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

 

23/5: Mικροφωνική ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

Κατά την διάρκεια της πανδημίας και με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας, κράτος και κεφάλαιο επιδόθηκαν σε έναν αγώνα δρόμου ώστε να προλάβουν να περάσουν νομοσχέδια με την ελπίδα αποφυγής οποιασδήποτε αντίστασης. Καθώς βρισκόμαστε έναν χρόνο σε lockdown, η κυβέρνηση έχει βαλθεί να υποβαθμίσει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας από την επαφή μας με τον φυσικό κόσμο και την περιστολή των διαδηλώσεων μέχρι την υποβάθμιση των σπουδών μας και την γενικευμένη επίθεση στα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα. Αποκορύφωμα αυτής της επίθεσης, και συνέχεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών, αποτελεί το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο που τίθεται προς ψήφιση τις ερχόμενες εβδομάδες.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο καθ’ υπόδειξη ντόπιου και ξένου κεφαλαίου έρχεται να καταργήσει το 8ωρο, να αντικαταστήσει την καταβολή των υπερωριών με την “ανταλλαγή” τους με ρεπό, και να εγκαθιδρύσει την Κυριακάτικη εργασία για ακόμα περισσότερους κλάδους. Ταυτόχρονα επιτίθεται στον συνδικαλισμό, τις απεργίες και εν γένει τις εργατικές διεκδικήσεις. Το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο βασίζεται στην ιδέα μιας δήθεν ισότιμης ατομικής διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε αφεντικά και εργαζόμενες. Το δόγμα αυτής της “ισότιμης” διαπραγμάτευσης καταλήγει και στο να καθιστά “συνυπεύθυνο” τον εργαζόμενο ακόμα και για το καθεστώς μαύρης εργασίας στο οποίο μπορεί να δουλεύει. Κομμάτι αυτού του νομοσχεδίου είναι και η μετατροπή του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας από σώμα που υπάγεται στο υπουργείο εργασίας σε ανεξάρτητη αρχή, γεγονός που δημιουργεί προβληματισμούς σχετικά με την πρόσβαση των εργαζομένων στα μέσα και τις διαδικασίες αντιπαράθεσης με τα αφεντικά τους.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο προπαγανδίζεται ως θετικό και αισιόδοξο για την εργασιακή πραγματικότητα. Ωστόσο, τα περιεχόμενα του αλλά, κυρίως, η συγκυρία στην οποία ψηφίζεται αποδεικνύουν το αντίθετο. Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, σε συνέχεια του προηγούμενου αντεργατικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να αποτελέσει το νομικό επιστέγασμα των εργοδοτικών αυθαιρεσιών του ελαστικού ωραρίου, του εργασιακού μεσαίωνα που παίρνει την μορφή των αυξανόμενων εργατικών ατυχημάτων, των παρενοχλήσεων στους χώρους δουλειάς, των τραμπουκισμών και των ξυλοδαρμών. Άλλωστε, δεν έχει περάσει καιρός από τις δολοφονίες εργατ(ρι)ών σε εργοτάξια του Μετρό και του ΔΕΔΔΗΕ, από την κανονική λειτουργία και την απόκρυψη κρουσμάτων σε σούπερ μάρκετ και εργοστάσια όπου τα ελλιπή μέτρα προστασίας οδήγησαν ακόμη και στον θάνατο εργαζομένων. Μέσα σε αυτή τη σύγχρονη κανονικότητα το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης την επέκταση της Κυριακάτικης εργασίας σε καινούργιους κλάδους πέραν του εμπορίου (π.χ. μεταφορικές, πληροφορική, logistics, data center, τηλεφωνικά κέντρα, ψηφιοποίηση έγχαρτου αρχείου, παραγωγή έτοιμου σκυροδέματος κ.α.) θεσμοθετώντας έτσι την έμμεση κατάργηση της πενθήμερης εργασίας.

Δεν έχουμε αυταπάτες σχετικά με τις εργασιακές συνθήκες και τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι ζωές μας όταν στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς μπαίνουν τα κέρδη των αφεντικών. Το ξεζούμισμα των εργαζομένων, ακόμη και ο θάνατος από εργατικά ατυχήματα, ως αποτέλεσμα της επιδίωξης όλο και χαμηλότερου κόστους παραγωγής, αποτελούν κομμάτι της καπιταλιστικής νόρμας έτσι όπως έχει χτιστεί εδώ και αιώνες. Υπεύθυνοι για κάθε εργατική δολοφονία ήταν, είναι και θα είναι για πάντα οι κρατικοί μηχανισμοί και το κεφάλαιο. Η αντίσταση, η συλλογικοποίηση, η οργάνωση στη βάση και ο αγώνας των εργαζομένων και των καταπιεσμένων είναι ο μόνος δρόμος όταν δεν θέλουμε να θρηνήσουμε άλλους νεκρούς εργάτες και εργάτριες στο βωμό των κερδών της αστικής τάξης.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ | 12:00 | ΑΓ. ΣΟΦΙΑΣ ΜΕ ΤΣΙΜΙΣΚΗ

Συνέλευση ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο

Μοτοπορεία ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο-Σάββατο 15 Μάη

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Μετά από 10 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης, τα μεγαλύτερα βάρη της οποίας σήκωσε στις πλάτες της η εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, αυξήσεις στα όρια συνταξιοδότησης, αύξηση του κόστους ζωής, καθιέρωση ελαστικών σχέσεων εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις και μαζική ανεργία, το νομοσχέδιο που έρχεται τις επόμενες βδομάδες προς ψήφιση στη Βουλή, έρχεται να:

-Καταργήσει ουσιαστικά το 8ωρο αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα για 10ωρη απασχόληση, να υπερδιπλασιάσει και να επισημοποιήσει τις απλήρωτες υπερωρίες αλλά και την Κυριακάτικη εργασία για περισσότερους κλάδους. Ουσιαστικό σημείο και πυρήνας σκέψης του νομοσχεδίου, είναι η εμπέδωση της ατομικής διαπραγμάτευσης για το ωράριο μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου. Δεν υπάρχουν τάξεις παρά μόνο άτομα και έτσι καμία συλλογική διαπραγμάτευση/ σύμβαση δε θα μπαίνει μπροστά στις ατομικές συμφωνίες αφεντικών και εργατών/ εργατριών που “σαν ίσοι” θα συζητούν και θα αποφασίζουν για το αν και πόσο θα δουλεύουν οι δεύτεροι για τις ανάγκες και τα κέρδη των πρώτων.

-Να δώσει το οριστικό χτύπημα στις συνδικαλιστικές ελευθερίες, με τη ΝΔ να παίρνει την σκυτάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ τελειοποιώντας το ψηφιακό φακέλωμα των σωματείων και την εγκαθίδρυση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας κάτι που σε συνδυασμό με διάταξη της προηγούμενης κυβέρνησης για υπεδιπλασιασμό των εργαζομένων που απαιτείται προκειμένου να κηρυχθεί απεργία, ουσιαστικά την καταργεί ως μέσο διεκδίκησης και πάλης των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή ορίζεται πως τουλάχιστον το 40% των εργαζομένων επιχειρήσεων και φορέων που η λειτουργία τους θεωρείται κρίσιμη για το κοινωνικό σύνολο οφείλει να δουλεύει ακόμα και σε περίπτωση κήρυξης απεργίας.

Επίσης, δίνεται η δυνατότητα στην εργοδοσία να επικαλεστεί ψυχολογική ή σωματική βία κατά τη διάρκεια της απεργιακής περιφρούρησης κάτι που οδηγεί αυτοδικαίως στην απόλυση αλλά και σε ποινικές διώξεις, ενώ η απεργία θα κρίνεται παράνομη και η εταιρεία θα μπορεί να διεκδικεί αποζημιώσεις.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έρχεται σε μια περίοδο όπου έχουν γίνει κανόνας τα ελλιπή μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς που κοστίζουν στην υγεία και στις ζωές πολλών εργαζομένων. Κάτι που αφορά τόσο την πανδημία κατά τη διάρκεια της οποίας κανένα μέτρο δεν έχει παρθεί σε εργοστάσια, εμπορικά κέντρα, σχολεία με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες να μετακινούνται από και προς τις δουλειές τους στιβαγμένοι σε λεοφωρεία, όσο όμως και ευρύτερα τις συνθήκες εργασίας που εντατικοποιούνται με τους καπιταλιστές να βάζουν διαρκώς πιο ψηλά στο ζύγι τα κέρδη τους από τις ζωές μας.

Η ανάγκη συσπείρωσης της βάσης ενάντια στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι επιτακτική, μπαίνει ως κύρια αιχμή, αλλά στέκεται για εμάς ως μία ακόμη πινελιά, ίσως και η τελειωτική, στο κάδρο του κύκλου της τρέχουσας ιστορίας που βιώνουμε.

Ενός νέου κύκλου όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης που επιταχύνθηκε από την πανδημία, ενός κύκλου ακόμα πιο μαζικής ανεργίας και φτώχειας, ενός κύκλου ακόμα πιο βίαιης αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων, ενός κύκλου εντατικών ιδιωτικοποιήσεων.

Ενός κύκλου όπου μέσα σε ένα χρόνο καραντίνας έχουν περάσει νομοσχέδια που σπαταλούν δισεκατομμύρια για την πολεμική προετοιμασία της χώρας και για την καταστολή, νομοσχέδια που απαγορεύουν διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, νομοσχέδια που αφήνουν το περιβάλλον βορά στις ορέξεις των καπιταλιστών, νομοσχέδια που ιδιωτικοποιούν την Παιδεία, που μειώνουν τα κρατικά έξοδα για την Υγεία και τις κοινωνικές ανάγκες.

Ενός κύκλου όπου οι μετανάστες και οι μετανάστριες ζουν μία διαρκή κόλαση από τα σύνορα μέχρι τα κέντρα κράτησης και δεν τους δίνεται η δυνατότητα να εργαστούν, να μορφωθούν, να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη, όπου οι έγκλειστοι και οι έγκλειστες σε φυλακές και ψυχιατρεία μένουν εκτεθειμένοι στον ιό και στερούνται των βασικών δικαιωμάτων τους.

Ο αγώνας ενάντια στην μισθωτή εργασία, ο αγώνας ενάντια στην ίδια την κρατική και καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας, ο αγώνας για το πέρασμα σε έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, προϋποθέτει και δένει διαλεκτικά με τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε ως κομμάτι της εργατικής τάξης, ως κομμάτι των καταπιεσμένων, μέσα από τα σωματεία αλλά και μέσα από πολιτικούς και κοινωνικούς σχηματισμούς, ενάντια στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Ενάντια στις γραφειοκρατικές και αναθετικές λογικές που οδήγησαν την εργατική τάξη και την κοινωνία σε εκφυλισμό τόσο των σωματείων, όσο και των μαζικών αγώνων του 2010-2012 η “Συνέλευση ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο” που συστάθηκε στη Θεσσαλονίκη καλεί σε μοτοπορεία το ερχόμενο Σάββατο 15/5 στις 12.00 στην Καμάρα.

Ελάστικα ωράρια, δεκάωρη δουλειά αυτή είναι η ανάπτυξη για τ’ αφεντικά

Κάτω τα χέρια από τα σωματεία, τους ταξικούς αγώνες και την απεργία

Μοτοπορεία: Σάββατο 15/5 στις 12.00 στην Καμάρα

Συνέλευση ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο

6 Μάη-Απεργιακή συγκέντρωση ενάντια στον νέο αντεργατικό νομοσχέδιο

Οι διαδηλώσεις της πρωτομαγιάς αποτελούν ορόσημα για την ιστορία των ριζοσπαστικών κινημάτων. Από την εργατική απεργία του Σικάγο το 1886 για την διεκδίκηση του 8ώρου, στην απεργία των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το 1936 και από τις μαχητικές διαδηλώσεις της πρωτομαγιάς σε Γερμανία και Ιταλία, στις πορείες της εργατικής πρωτομαγιάς στην Ελλάδα το αναρχικό κίνημα αποτέλεσε ενεργό και αδιάσπαστο κομμάτι των στιγμών αγώνα όλα τα χρόνια. Άλλοτε σε στήριξη των αγώνων που έτρεχαν και άλλοτε ως κορύφωση των ίδιων του των αγώνων με βάση τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που επικρατούσαν κάθε φορά.

Μέσα στην τελευταία διετία οι κρατικοί μηχανισμοί προβαίνουν στην καταπάτηση όλων των πτυχών των ζωών και της καθημερινότητας μας. Κατά την διάρκεια της πανδημίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφασίζει την αλλαγή διάφορων νομοθεσιών και την θέσπιση νέων βάναυσων νόμων εκμεταλλευόμενη την κοινωνική νηνεμία και την ψυχολογική κούραση του αγωνιζόμενου και μη κοινωνικού συνόλου. Σκοτώνει την παιδεία προάγοντας την τηλεκπαίδευση, στοχοποιεί αγωνιζόμενα υποκείμενα απαγορεύοντας τις διαδηλώσεις, λεηλατεί τον φυσικό κόσμο με νέες, κερδοφόρες επενδυτικές συμφωνίες με μεγάλες επιχειρήσεις και απαιτεί την κοινωνική υπακοή κυνηγώντας και καταστρέφοντας οτιδήποτε βρεθεί απέναντι στα σχέδια του. Όλα αυτά την στιγμή που τα περιστατικά έμφυλης βίας έχουν πολλαπλασιαστεί, οι φυλακές μυρίζουν θάνατο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστ(ρι)ών μετατρέπονται σε καταπακτές ψυχών και η λίστα έχει τον ατέλειωτο.

Ένα καινούριο «ανέκδοτο» αυτής της κυβέρνησης αποτελεί και η ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου. Ένα νομοσχέδιο που καθρεφτίζει το πως στα εργασιακά κάτεργα εκμεταλλεύονται το εργατικό δυναμικό, πλέον και με νόμιμους όρους. Το νέο αυτό νομοσχέδιο προβλέπει την λειτουργία επιχειρήσεων, σημαντικών ως προς την ομαλή και λειτουργική συνέχεια της καθημερινότητας (το Δημόσιο, οι πρώην ΔΕΚΟ, τα λιμάνια και οι ΟΤΑ), τις μέρες απεργίας με ποσοστό 40% του συνολικού δυναμικού, καπηλευόμενο το πρόσχημα του προσωπικού ασφαλείας. Θα δουλεύεις δηλαδή, ακόμα κι αν θες να απεργήσεις καθώς η απεργία πλέον, θα είναι παράνομη και η παρεμπόδιση λειτουργίας δημόσιων υπηρεσιών ποινικά κολάσιμη. Το 8ωρο θα αποτελεί παρελθόν καθώς τα νέα δεδομένα προβλέπουν μέχρι και 10ωρη εργασία, εκτός αν αποφασίσει το αφεντικό ότι δεν χρειάζεται, με τις υπερωρίες να παραμένουν απλήρωτες και να καλύπτονται ως ρεπό και άδειες εντός του ίδιου εξαμήνου. Δρομολογείται η υπεραπλούστευση των τακτικών απόλυσης καθώς μια απλή γνωστοποίηση αρκεί, για να ακυρώσει στην πράξη την προστασία των δικαιωμάτων κάθε εργαζόμενης με βάση τη σύμβαση εργασίας της. Δουλειά κάθε μέρα, δουλειά και την Κυριακή για να μην ζήσεις καμία μέρα εκτός δουλειάς και προλάβεις να αναπνεύσεις. Κράτος και αφεντικά επιχειρούν τον έλεγχο των αγωνιζόμενων υποκειμένων, αφού για να πεις την άποψη σου αναγκάζεσαι να γραφτείς στο ήδη νομοθετημένο Γενικό Μητρώο και για να μετράει πρέπει το σωματείο σου να είναι ήδη γραμμένο στα νόμιμα ψηφιακά μέσα. Τέλος, το 2022 δημιουργείται το Επικουρικό Ταμείο, το οποίο βασίζεται πάνω στην ιδιωτικοποίηση των συντάξεων με σκοπό να γλιτώσει τα λεφτά της κοινωνικής ασφάλισης. Σύνταξη, λοιπόν, όταν το κράτος αποφασίσει αν την έχεις κερδίσει. Κι όλα αυτά ενώ η μαύρη εργασία μαζί με την ανεργία έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της μηχανικής κανονικότητας.  Όλα αυτά τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες κανονικοποιούνται χωρίς κανένα κόστος και ηθικό ενδοιασμό για τα αφεντικά που πλουτίζουν από το αίμα μας.

Απέναντι στο μόνιμο πλέον καθεστώς εκτάκτου ανάγκης που τείνει να εδραιωθεί και την νέα κανονικότητα που έρχεται, οφείλουμε να βγούμε στο δρόμο. Να δείξουμε δυναμικά ότι η αλληλεγγύη και η αντίσταση στη νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού δεν είναι λέξεις αόριστες και ανύπαρκτες, αλλά το παρόν και το μέλλον του αγώνα για ζωή, αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Οι φετινές διαδηλώσεις της πρωτομαγιάς που εδώ και μέρες μετρούν εκατοντάδες συλλήψεις και τραυματισμούς διαδηλωτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις συλλήψεις πάνω από 150 αγωνιστών της αριστεράς στην Τουρκία είναι η αρχή για την αντεπίθεση στην τωρινή καπιταλιστική ανασυγκρότηση. Το επόμενο διάστημα η θέση μας είναι στους δρόμους για να υπερασπιστούμε όσα κερδήθηκαν με αίμα και αγώνες. Με διαδηλώσεις, παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας, απεργίες, μπλοκάρισμα της παραγωγής και συγκρούσεις να υπερασπιστούμε την ιστορία μας απέναντι στα σχέδια του κράτους και των αφεντικών. Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα.

Πέμπτη 6 Μάη όλες και όλοι στους δρόμους-Απεργιακή πορεία 10:30 Καμάρα

Συζήτηση για τις αρνήσεις πληρωμής και την άμεση διαγραφή των προστίμων λόγω covid19

Την κρίση του συστήματος δε θα την πληρώσουμε εμείς

Πιστεύουμε πως είναι η στιγμή να συλλογικοποιήσουμε τις επιλογές μεμονωμένων συντρόφων/ισσών που όλο αυτό το διάστημα, είτε από αδυναμία είτε συνειδητά, ακολούθησαν τη στάση πληρωμών με αφορμή διοικητικά πρόστιμα λόγω της ολικής άρνησης στράτευσης, δεκάδες δικαστικά πρόστιμα, κλήσεις και χρέη στο δημόσιο ή σε υπηρεσίες κοινής οφέλειας. Γι΄ αυτό και ως συλλογικότητα καταθέτουμε δημόσια την συλλογική άρνηση πληρωμών στα διοικητικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν με τιμωρητικό χαρακτήρα λόγω της παραβίασης κυκλοφορίας, των παρεμβάσεων και των συλλήψεων που έχουμε δεχθεί όλο αυτό το διάστημα με σκοπό τον αγώνα για μαζικοποίηση των αρνήσεων και συλλογική διαγραφή τους.

Είμαστε εμείς που καθημερινά δίνουμε και τη ζωή μας για τα κέρδη των αφεντικών. Είμαστε εμείς που βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής. Είμαστε εμείς που πεθαίνουμε στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στα νοσοκομεία και τα ψυχιατρεία. Είμαστε εμείς που χάνουμε τα σπίτια μας, που καταδιωκόμαστε ακόμα και ως άστεγοι στις πλατείες γιατί ο καπιταλισμός χτίζεται  πρώτα στην εικόνα και έπειτα στην ουσία. Δε θα πληρώσουμε εμείς τα κενά του συστήματος και τα χρέη των καπιταλιστών απο τη διαχείριση της πανδημίας. Ο covid-19 μπορεί να είναι ο ιός, ο καπιταλισμός όμως είναι η πανδημία.

Καλούμε σε συζήτηση για την άρνηση πληρωμής των διοικητικών προστίμων που έχουν επιβληθεί ένα χρόνο τώρα από τις απαγορεύσεις και τα μέτρα λόγω covid19 αλλά και τις κινηματικές αντιστάσεις που διεκδικούν την άμεση διαγραφή των χρεών την Τετάρτη 7 Απρίλη, στις 18:00 στο στέκι του Βιολογικού.

Δημόσια δήλωση ενοχής για το έγκλημα του Αγώνα

Το πρωί του Σαββάτου 27 Μάρτη στο ρουφιανοσάϊτ in.gr (που εκτελεί υπηρεσιακά χρέη για τον αρχιμαφιόζο Μαρινάκη), ο γνωστός συνεργάτης της αστυνομίας Βασίλης Λαμπρόπουλος δημοσιεύει μια λίστα 21 οχημάτων με τις πινακίδες, την περιγραφή των μοντέλων και τα επώνυμα των κατόχων. Η απόρρητη, κατά τα άλλα, έκθεση του γενικού επιτελείου της Λεωφ. Αλεξάνδρας, αφορά 21 αγωνιστές και αγωνίστριες, που επικηρύσσονται από τους μπάτσους προς το επίσημο παρα-κράτος, ως υπεύθυνοι για επιθέσεις σε αστυνομικές υπηρεσίες, σπίτια και οχήματα αστυνομικών. Και ενώ στο σύνολο του άρθρου η έρευνα των μπάτσων βασίζεται στις παρακολουθήσεις των οχημάτων που έχουν θεαθεί σε κατοπτεύσεις αστυνομικών στόχων και εμπλέκονται σε περιστατικά επιθέσεων στην Αθήνα το προηγούμενο διάστημα, η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών που στοχοποιούνται κατοικούν και αγωνίζονται χρόνια τώρα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η λίστα, στην οποία εμπεριέχονται και σύντροφοι της συλλογικότητάς μας, ήρθε στο φως λίγες ώρες αφού στο όχημα ενός από εμάς παρατηρήθηκε απόπειρα παραβίασης της μπαγαζιέρας.

Ένα χρόνο τώρα η δεξιά τρομοκρατία αποζητά την αιματηρή ρεβάνς για όσο χρόνο έχασε στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο, τσακίζει τις αντιστάσεις στους δρόμους, φυλακίζει χωρίς στοιχεία, βασανίζει και σκοτώνει στα τμήματα, τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ίδια στιγμή που τα μέτρα για τη διαχείριση της πανδημίας εξοντώνουν τα χαμηλά κοινωνικοταξικά στρώματα, με στόχο τη μεγάλη ανασυγκρότηση του καπιταλισμού. Και όταν η θεσμική τρομοκρατία στέκεται ανίκανη να παρέμβει, επιστρατεύει το νόμιμο παρακράτος. Ας θυμηθούμε τις παγιδεύσεις με συσκευές γεωεντοπισμού και μικρόφωνα στον πολιτικό χώρο και τα οχήματα συντρόφων της Ταξικής Αντεπίθεσης όλο το προηγούμενο διάστημα ή τις απαγωγές αγωνιστών από την Αντιτρομοκρατική όπως η πρόσφατη περίπτωση συντρόφου από την αναρχική συλλογικότητα ΜΑΣΟΒΚΑ. Η αρχιμαφία της καταστολής όμως κάνει ένα βήμα παραπάνω: ξεθάβει από τα πιο σκοτεινά κιτάπια της, μεθόδους του μαύρου παρελθόντος για να λυγίσει όσους και όσες αντιστέκονται στα σχέδια εξόντωσης της κοινωνικής βάσης. Όμως το νόμιμο παρακράτος ξεχνάει κάτι πολύ βασικό:

Δε λυγίσαμε ούτε στιγμή

…όταν χρόνια πριν κουκουλοφόροι της κρατικής ασφάλειας, μας απειλούσαν με επιθέσεις στα σπίτια και τους χώρους εργασίας μας αν συμμετέχουμε σε συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2007.

…όταν αιχμαλώτισαν συντρόφους μας και οδηγούσαν άλλους προς την παράνομη ελευθερία.

…όταν ένστολοι κουκουλοφόροι οργάνωσαν καρτέρια και επιθέσεις στα σπίτια μας το Μάη του 2011.

…όταν επιστράτευσαν ακόμα και τους πιο ανήθικους συνεργάτες τους για να μας τελειώσουν.

…όταν στη θέληση νέων διώξεων και φυλακίσεων, απήγαγαν συντρόφους και συντρόφισσες μας για να τους πάρουν βίαια αποτυπώματα και DNA, στις κλοπές και δολιοφθορές των οχημάτων μας από ένστολους μισθοφόρους όλα αυτά τα χρόνια, στις φιλικές επισκέψεις στα σπίτια μας, στις ανακρίσεις γειτόνων μας, στις διακριτικές και αδιάκριτες παρακολουθήσεις, στις υποκλοπές των ζωών μας, στις κλήσεις για δικαστήρια-φαντάσματα.

…στα δεκάδες δικαστήρια, στις διώξεις, τις καταδίκες, την οικονομική καταστολή και την εξόντωση.

…ακόμα και μετά την εκκένωση της κατάληψης μας, που βρίσκεται υπο διαρκή ομηρία στα χέρια των πιο ποταπών εχθρών της ελευθερίας.

Δε θα λυγίσουμε τώρα επειδή μια οικογένεια δε μπορεί να νικήσει τον εγωϊσμό της και να αποδεχτεί πως θρυμματίζεται η αλώβητη εικόνα και το απυρόβλητο της εξουσίας της. Γιατί ο αγώνας του συντρόφου Δημήτρη Κουφοντίνα, δεν ήταν τελικά ένας αιτηματικός αγώνας που ηττήθηκε. Αλλά η αναμέτρηση της ζωής με το θάνατο. Η αναμέτρηση του δίκαιου της αντίστασης με την κατάφορη αδικία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Για 2 μήνες ο κόσμος του αγώνα, πλάι στον επαναστάτη σύντροφο, αναμετρήθηκε με το θάνατο των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Και βγήκε νικητής, γιατί η μαχητική και αδιάλλακτη αντίσταση έγινε πνοή ζωής και ελπίδα για ελευθερία. Αυτές τις ανάσες θέλουν να μας κλέψουν. Αυτές τις ανάσες οφείλουμε να υπερασπιστούμε βηματίζοντας στον δρόμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Το σύνολο των ατόμων που βρισκόμαστε στη λίστα των 21 έχουμε ένα και μόνο κοινό στοιχείο: είμαστε όλοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αγωνιστές και αγωνίστριες που βρίσκουν τον εαυτό τους από την ίδια μεριά του οδοφράγματος στον αγώνα. Περήφανοι για τη καταχώρηση μας στις μαύρες λίστες του κράτους και του καπιταλισμού. Ορκισμένοι εχθροί της εξουσίας. Και δε μας εκπλήσσει η ανικανότητα να μας τυλίξετε σε μια κόλλα χαρτί και να μας στείλετε για χρόνια στο πιο βαθύ σκοτάδι. Γιατί μάθαμε μια ζωή να πολεμάμε εκτεθειμένοι στον τρόμο και τον φόβο. Να μαχόμαστε τη λάσπη και τη βρωμιά σας. Και αυτό δε θα το νικήσετε ποτέ σας.

Δηλώνουμε δημόσια πως αν έστω και ένας σύντροφος ή συντρόφισσά μας χτυπηθεί το επόμενο διάστημα, η πλήρη ευθύνη βαραίνει τα στελέχη της Αστυνομίας και της δημοσιογραφικής αλητείας. Ο Λαμπρόπουλος και τα ένστολα αφεντικά που υπηρετεί, θα αναμετρηθούν με την οργή και το μίσος μας. Δεν έχουμε να κρύψουμε κάτι, γιατί πολύ απλά στοχοποιούμαστε για αυτό που είμαστε. Αμετανόητοι εχθροί σας. Και το δηλώνουμε απερίφραστα διαρκώς. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας βλέμμα. Σήμερα αποτελούμε εμείς οι 21 το πείραμα για ένα νέο κατασταλτικό δόγμα. Όμως αυτό που υπερασπιζόμαστε είναι πολύ πιο πάνω από τις δυνάμεις σας. Σχέσεις και αντιλήψεις, επιλογές αγώνα, έναν καινούριο κόσμο χτισμένο στα συντρίμμια της ύπαρξης σας. Ότι μισήσαμε σε αυτόν το κόσμο ήταν πάντα εναντίον του. Και θα είμαστε μια ζωή εδώ, αλύγιστοι και αδιάλλακτοι για να σας το θυμίζουμε. Γιατί εσείς έρχεστε και παρέρχεστε. Εμείς μετά από τόσα και τόσα χρόνια είμαστε ακόμα εδώ.

Ρουφιάνοι μην καρτεράτε να λυγίσουμε

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι-Ζήτω η Αναρχία ξεφτιλισμένοι κρατιστές

Συλλογική τοποθέτηση συντροφ(ισσ)ών για τη στοχοποίηση τους ως “ύποπτοι για επιθέσεις σε αστυνομικούς”

Το Σάββατο 27 Μαρτίου ενημερωθήκαμε από το in.gr και το άρθρο του Βασίλη Λαμπρόπουλου πως τα οχήματα μας και κατά συνέπεια εμείς, ανήκουμε σε ανεπίσημη λίστα υπόπτων «που κινούνται κοντά σε υπηρεσίες και σπίτια συναδέλφων και ενημερώνουν ή συμμετέχουν σε πεσίματα (!!!) σε συναδέλφους, οχήματα υπηρεσιακά και ιδιωτικά καθώς και σε κατοικίες τους».

Στο άρθρο δε, αναφέρεται πως τη λίστα αυτή έχουν καταρτίσει στελέχη της ΕΛ.ΑΣ., αναφέροντας μάλιστα πως τα οχήματα αυτά έχουν θεαθεί το τελευταίο δεκαήμερο κοντά σε σπίτια μπάτσων στηνΑθήνα.

Πάμε τώρα και σε δύο στιγμές της αλήθειας γύρω από την υπόθεση, καθώς από τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο και τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι σχετικό με αυτήν:

1)Στη λίστα αυτή συμπεριλαμβάνονται τουλάχιστον 18 (!!!) οχήματα αγωνιστών και αγωνιστριών από τη Θεσσαλονίκη, τα οποία ουδέποτε κινήθηκαν στην Αθήνα, όπως αναφέρει το άρθρο και η σχετική λίστα.

2)Τα οχήματά μας αποτελούν οχήματα τα οποία χρησιμοποιούμε για να μετακινούμαστε στις πόλεις που ζούμε, από και προς τη δουλειά μας, τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις αλλά και κινηματικές δραστηριότητες. Κάποιοι από εμάς είμαστε σε αυτά αρκετές ώρες της ημέρας καθώς εργαζόμαστε ως διανομείς.

Η ευρύτητα της στοχοποίησης που αφορά αγωνιστές και αγωνίστριες διαφορετικών πόλεων αλλά και πολιτικών συλλογικοτήτων μας κάνει ξεκάθαρη και τη στόχευσή της. Δεν είναι άλλωστε πρώτη φορά που αγωνιστές και αγωνίστριες μπαίνουν στο κάδρο της καταστολής, προληπτικά και χωρίς στοιχεία. Είτε με την παγίδευση των οχημάτων τους με κοριούς, είτε με τις φθορές στα λάστιχα τους.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν είναι κάποια ομάδα μπάτσων, κάποια συνδικαλιστική τους παράταξη, κάποιο ολόκληρο τμήμα ή συνεργαζόμενες υπηρεσίες αυτοί που δημιούργησαν αυτή τη λίστα. Ξέρουμε όμως πως πρόσβαση σε μία τέτοια ευρύτητα στοιχείων οχημάτων ανθρώπων από τόσες διαφορετικές πολιτικές ομάδες μπορούν να έχουν η Κρατική Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική, για τις οποίες η σύνταξη της άλλωστε, μπορεί να γίνει με την απομνημόνευση των πινακίδων αυτών από τη συμμετοχή μας σε κάποια μοτοπορεία.

Δεν ξέρουμε και σε ποιες και πόσες υπηρεσίες έχει κυκλοφορήσει αυτό το χαρτί. Ξέρουμε ότι αυτό το χαρτί, τόσο με τη δημοσιοποίησή του, όσο και με την – από τα πριν – κυκλοφορία του ανάμεσα σε εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες μπάτσους, μας στοχοποιεί και θέτει άμεσα σε κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα, την ελευθερία μας και την ίδια μας τη ζωή.

Το ότι η ΕΛ.ΑΣ. χρησιμοποιεί τα ονόματα και τα οχήματά μας σε μία λίστα εσωτερικής κατανάλωσής μεταξύ των μελών της, πέρα από το ότι συνιστά μία κραυγαλέα προσπέραση των νόμων από αυτούς που τους εφαρμόζουν, δίνει τα στοιχεία μας σε κάθε μεμονωμένο μπάτσο και πλέον με τη δημοσιοποίησή της, σε κάθε παρακρατικό ή φασίστα.

Η στοχοποίηση με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή χωρίς κανένα κριτήριο πέραν της συμμετοχής μας σε κινηματικές διαδικασίες δεν είναι κάτι προφανές απλά αποδεικνύει περίτρανα τον τρόπο με τον οποίο οι διωκτικές αρχές στοχοποιούν και κατηγορούν αγωνιστές, στην όποια κάθε φορά προσπάθεια τους να κάμψουν τις αντιστάσεις τις οποίες γεννιούνται. Δεν μπορούμε όμως να μην επισημάνουμε σε αυτήν τη περίπτωση τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και πως αυτός οδηγεί σε αυτό που τόσα χρόνια αποκαλούμε δημιουργία ενόχων, με μόνο κριτήριο αυτό της πολιτική μας ταυτότητας και συνεπώς της εμπλοκής μας σε κινηματικές διαδικασίες.

Από την άλλη, αναγνωρίζοντας την ίδια την τραγικότητα της ύπαρξης 18 τουλάχιστον οχημάτων που κινούνται στη Θεσσαλονίκη σε μία λίστα για επιθέσεις που έγιναν στην Αθήνα, ξέρουμε καλά πως η λίστα αυτή θέλει να στείλει και ένα σαφές μήνυμα τόσο σε εμάς όσο και κύρια σε άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες. Την ώρα που το κράτος αναδιπλώνεται προσωρινά απέναντι στη γενικευμένη καταστολή που συνάντησε ισχυρές κοινωνικές αντιστάσεις, στέλνει τώρα ένα πιο συγκεκριμένο μήνυμα ότι ανά πάσα στιγμή, οι αναρχικοί/ αναρχικές και οι κομμουνιστές/ κομμουνίστριες είμαστε στοχοποιημένοι νομικά αλλά και σωματικά από ένα κράτος που έχει συνέχεια στην τρομοκρατία, στις παράνομες παρακολουθήσεις, στη συνεργασία του με ακροδεξιές ομάδες.

Είμαστε κοινωνικοί αγωνιστές και αγωνίστριες που συμμετέχουν ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων στο κίνημα κοινωνικής απελευθέρωσης μέσα από τα σωματεία, τους συλλόγους, τις συλλογικότητές μας, υποστηρίζοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις εναντίον του κρατικού αυταρχισμού και του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Απέναντι στην προσπάθεια της αστυνομίας και των ελεγχόμενων ΜΜΕ να τρομοκρατήσουν το κοινωνικό κίνημα, στοχοποιώντας όσους αποτελούν κομμάτι του, όπως εμείς, δηλώνουμε ότι οι κατασκευασμένες αθλιότητες που διακινούνται δεν μας τρομοκρατούν…

Με ενότητα αλλά και αποφασιστικότητα θα σταθούμε απέναντι στο τέρας της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας υπερασπιζόμενοι/ες την υγεία, την εργασία, τη μόρφωση, την ελευθερία, τις συνθήκες ζωής της κοινωνικής βάσης, αλλά και το περιβάλλον από τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου.

Για ο,τι (μας) συμβεί από εδώ και πέρα, η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο τον Λαμπρόπουλο και τα ΜΜΕ, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την ΕΛ.ΑΣ.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ , ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Α.Δ , Γ.Τ , Θ.Χ , Β.Α , Η.Ν , Σ.Κ , Χ.Ι , Μ.Τ , Θ.Χ , Κ.Φ , Ν.Ν , Γ.Τ , Δ.Σ , Χ.Τ , Δ.Γ , Δ.Π , Α.Κ , Π.ΜΠ

Οι 18 από τους 21 δικυκλιστές της λίστας “ύποπτων δικύκλων για επιθέσεις”

(Λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με 2 άτομα από την λίστα, αυτό το κείμενο υπογράφεται από τους/τις 18 που βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη)

Διαδήλωση ενάντια στην κρατική βία

Ενάντια στην ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος

Ένας χρόνος έχει περάσει από το ξέσπασμα της πανδημίας και η στρατηγική του κράτους για τη διαχείριση της δεν έχει αλλάξει. Επικαλούμενο τις ελλείψεις του δημόσιου συστήματος υγείας προχώρησε σε μια σειρά περιοριστικών μέτρων τα οποία απαγορεύουν και χαρακτηρίζουν ως “άσκοπη” οποιαδήποτε δραστηριότητα δε σχετίζεται με την παραγωγή και την κατανάλωση. Το κράτος λοιπόν αντί να επιλέξει να ενισχύσει το σύστημα υγείας για την αντιμετώπιση της πανδημίας προχώρησε σε προσλήψεις χιλιάδων μπάτσων και τη δημιουργία καινούργιων σωμάτων αστυνόμευσης. Η λύση του κράτους απέναντι σε κάθε πρόβλημα λοιπόν είναι η καταστολή (είτε αυτή εφαρμόζεται με τους νόμους που ψηφίζει η πολιτική εξουσία, είτε με την μεροληπτική στάση που κρατάει η δικαστική, είτε με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ, είτε με την βία που ασκούν στο δρόμο οι μπάτσοι) και η καταστολή αυτή έρχεται για όλους. Οι πρόσφατες εικόνες από την εκκένωση της πρυτανείας του ΑΠΘ, το όργιο ξυλοδαρμών σε νέα Σμύρνη αλλά και σε όλο τον ελλαδικό χώρο δεν αφήνουν καμία άλλη επιλογή στους ανθρώπους που θέλουν να ανασαίνουν ξανά ελεύθεροι από το να αντισταθούν στο κτήνος που ονομάζεται κράτος, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Ένας από τους αγώνες που ξέσπασαν μέσα σε αυτήν την περίοδο ήταν και αυτός της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα ενάντια στην κρατική εκδικητικότητα και αυθαιρεσία. Και ακριβώς επειδή η κρατική αυθαιρεσία δεν στοχεύει μόνο στον Κουφοντίνα η λήξη της απεργίας πεινάς του αγωνιστή δεν είναι το τέλος, πάρα ακόμα ένας σταθμός που ανέδειξε τη δολοφονική και εκδικητική φύση του κράτους.

Η αποτυχημένη διαχείριση της πανδημίας από τα λαμόγια της αστικής δημοκρατίας, η καταστολή από τα καθάρματα με τις μπλε στολές, η αλλογιστη καταπάτηση δημοσίων πόρων έτσι ώστε η κοινωνία να παραμένει στο σκοτάδι και τον τρόμο,δεν μας αφήνουν άλλη επιλογή από την επιλογή του αγώνα.

Ο αγώνας ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι αγώνας για ζωή

Νίκη στον αγώνα του Δημήτρη Κουφοντινα απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία

Νίκη στον αγώνα τών φοιτητών/τριών, των υγειονομικών και όσων αγωνίζονται

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στον αγώνα του Δ. Κουφοντίνα

Χρονικό κατειλημμένου κέντρου αγώνα ΕΚΘ για την αλληλεγγύη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Δευτέρα 1 Μάρτη: Έναρξη κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για τη στήριξη της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ, Κουφοντίνα.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων οδηγούνται στην ανεργία και δισεκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να γίνουν ακόμα πιο φτωχοί από ότι ήταν ήδη. Σε έναν κόσμο όπου οι διενέξεις μεταξύ ισχυρών κρατών και εταιρειών για το μοίρασμα των αγορών σπέρνουν πολέμους σε κάθε γωνιά της γης, γεννούν προσφυγιά, υπερεκμετάλλευση και βαρβαρότητα στην περιφέρεια. Σε έναν κόσμο όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού πλούτου και ευθύνονται για την, χωρίς επιστροφή, λεηλασία του πλανήτη. Σε έναν κόσμο όπου τα κράτη οχυρώνονται μπροστά στις εξεγέρσεις που έρχονται, στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, των αποκλεισμένων, των αδικημένων.

Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μία ένωση κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης που συντονισμένα ξεζουμίζουν τους πληθυσμούς στα μετόπισθεν αλλά και στις σύγχρονες αποικίες. Στην Ευρώπη που καυχιέται για τις φιλελεύθερες αξίες της, αλλά περιορίζει όλο και πιο πολύ κάθε ένοια ελευθερίας, φυλακίζοντας μέχρι και μουσικούς, όπως στην περίπτωση του Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία, και στοχοποιεί οποιονδήποτε αντισταθεί στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει στο εσωτερικό της. Ζούμε στην Ευρώπη που πνίγει μετανάστες στα θαλάσσια σύνορά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο, στην Ευρώπη που τα κράτη επιδοτούν τους βιομηχάνους τους και φορο-ληστεύουν τους εργαζόμενους τους, στην Ευρώπη με μία τερατώδη αντιτρομοκρατική νομοθεσία που ποινικοποιεί κάθε μορφή αγώνα, στην Ευρώπη όπου σιγά-σιγά ακόμα και η απεργία ή η διαδήλωση κρίνονται παράνομες.

Ζούμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπου οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τους 1.200.000, όπου η έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα που ξοδεύει δισεκατομμύρια για την πολεμική της προετοιμασία, για τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, για την αστυνομία, τις επιδοτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων και τα χαρτζιλίκια στα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα που την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να αφήσει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρώτη κατοικία, ενώ ήδη άστεγοι στους δρόμους των πόλεών της, πεθαίνουν από το κρύο. Στην Ελλάδα όπου υποχρηματοδοτείται το σύστημα υγείας και το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλλεί, όπου η παιδεία γίνεται λεία στα νύχια των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όπου τα πάντα ιδιωτικοποιούνται. Στην Ελλάδα όπου παιδοβιαστές ξεπλένονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, στην Ελλάδα που μέσα σε ένα χρόνο πανδημίας η κυβέρνηση έχει προλάβει να περάσει πολλά αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα όπου πάνοπλοι μπάτσοι εισβάλουν στα πανεπιστήμια για να βασανίσουν φοιτητές, όπου οι πορείες έχουν απαγορευτεί, όπου τα σωματεία φακελώνονται και οι απεργίες είναι σχεδόν εκτός νόμου. Στην Ελλάδα όπου η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς νέους όλο και πιο αυστηρούς νόμους για τους κρατούμενους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα που χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε άθλιες συνθήκες μες στα σωφρονιστικά κολαστήρια, που μετανάστες και μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μένουν απροστάτευτοι στο ψύχος, μένουν εκτεθειμένοι στον covid19 και κάθε είδους πάθηση χωρίς ίχνος ιατροφαρακευτικής περίθαλψης.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη επέλεξε να πραγματοποιήσει την απεργία πείνας ο Δ. Κουφοντίνας. Και είναι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, με γιατρούς και νοσηλευτές, με μαθήτριες και εκπαιδευτικούς, μουσικούς και φοιτήτριες, στους δρόμους, όπου ο αγώνας του πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε αγωνιζόμενο και κάθε καταπιεσμένη για να δώσει και πάλι ελπίδα σε όλες και όλους μας.

Καλούμε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης που νοιώθει ότι αυτός ο αγώνας αφορά πολλούς περισσότερους από τον ίδιο τον απεργό, που αντιλαμβάνεται τη σημασία να υπάρξουν ρωγμές και αναχώματα στην οξυμένη κρατική καταστολή, που ασφυκτιά από την εγκληματική, ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος να πλαισιώσει την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για να λειτουργήσει ως κέντρο αγώνα με αιχμή την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα και να το μετατρέψουμε μαζί με την Κατειλημμένη Πρυτανεία σε εστίες συντονισμένης αντίστασης.

Ζητάμε από τον κόσμο που θα στηρίξει την προσπάθεια να σεβαστεί το ότι αρκετές από εμάς έχουν υποκείμενα νοσήματα, παιδιά, γονείς, συγγενείς, συγκατοίκους και φίλους με προβλήματα υγείας και με ενσυναίσθηση αλλά και αίσθημα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης να τηρούμε τα μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Στις 12:00 το πρωί της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το ΕΚΘ ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή πάνω από 700 ατόμων για τη στήριξη του αγώνα του συντρόφου Δ. Κουφοντίνα.

Τρίτη 2 Μάρτη: Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μεσημέρι της Τρίτης πραγματοποιήθηκε ανοιχτή ενημέρωση για την κατάσταση του απεργού και τις δικονομικές εξελίξεις με τη συμμετοχή της δικηγόρου Ι. Κούρτοβικ και του γιατρού του απεργού Θ.  Σδούκου, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πραγματοποίησαν πορεία από το Λευκό Πύργο προς το κέντρο της πόλης.

Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη. Να πω ότι και εμένα και όσους ασχολούνται με αυτή την υπόθεση, μας έχει αγγίξει αυτή η κινητικότητα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη και η δύναμη που έχει δείξει ο κόσμος. Και στην Αθήνα βέβαια και σε άλλες πόλεις, αλλά νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο, με τον τρόπο με τον οποίο κινητοποιήθηκε δυναμικά και έγκαιρα σ’ αυτή την ιστορία. Έχω προσπαθήσει να μεταφέρω στον άνθρωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι του νοσοκομείου ότι υπάρχει συμπαράσταση, επειδή αυτό του δίνει δύναμη, Είναι κάτι το οποίο είναι σημαντικό για αυτόν για να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, για να μπορεί να δικαιώνεται ο αγώνας του. Και αν στο τέλος δεν οδηγηθεί στη νίκη, είναι η σημαντική κινητοποίηση που γίνεται, είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που κάνετε, που κάνουμε όλοι μας. Δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορούμε να το ενημερώνουμε για αυτά, δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορεί να έχει συνείδηση.

Ι. Κούρτοβικ

Τετάρτη 3 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης με τη συμμετοχή πάνω απο 800 αγωνιστριών και αγωνιστών από το Άγαλμα Βενιζέλου με κατεύθυνση προς το ΥΜΑΘ και το κέντρο της πόλης.

Πέμπτη 4 Μάρτη: Το πρωί της Πέμπτης στα πλαίσια σύνδεσης του αγώνα του συντρόφου με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, το κέντρο αγώνα ΕΚΘ στήριξε την πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο τρομονομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο ΕΚΘ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή των φυλακισμένων συντρόφων Γ. Μιχαηλίδη, Π. Γεωργιάδη, Β. Σταθόπουλου, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, Γ. Δημητράκη και Κ. Σακκά.

Είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Και αυτή η σύγκρουση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική υπόθεση για τον κόσμο της αντίστασης και των αγώνων. Γιατί το ίδιο κράτος που οδηγεί στο θάνατο τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, τσακίζει, συλλαμβάνει και βασανίζει φοιτητές και εργαζόμενες, θάβει στο μπετό κρατούμενους και δολοφονεί μετανάστριες. Ο δικός μας κόσμος ενώνει τη φωνή και τις δυνάμεις του κάθε μέρα στους δρόμους για να απαντήσει συλλογικά. Γιατί ο αγώνας ενός, είναι συλλογικό διακύβευμα. Απο τις φυλακές μέχρι τους δρόμους και από τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία μέχρι την κάθε γειτονιά, το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους. Στηρίζουμε τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, συμμετέχοντας στα ελευθεριακά μπλόκ της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας.

Παρασκευή 5 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή 1000 αγωνιστριών και αγωνιστών πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο 6 Μάρτη: Από το πρωί του Σαββάτου στο κατειλημμένο κέντρο αγώνα ξεκίνησε η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τη στήριξη των πληγέντων από το σεισμό στη Θεσσαλία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στα πλαίσια της 2ης διεθνούς μέρας αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για τη σύνδεση των αγώνων του Δ. Κουφοντίνα και του Λάμπρου Φούντα ,εν΄ όψει των 11 χρόνων από τη δολοφονία του στη Δάφνη, με τη συμμετοχή διεθνιστών συντρόφων που διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για τη συμβολή τους στον ένοπλο αγώνα.

Η εδαφικοποίηση της ανάδειξης του αγώνα του Δημήτρη είναι μια κίνηση που οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την πραγματική διάσταση και τα περιεχόμενα ενός από τους πιο βαρυσήμαντους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, αυτού της αλληλεγγύης. Το ίδιο κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του απεργού, γυρνάει την πλάτη αυτές τις μέρες σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη μας. Αναφερόμενοι στους πληγέντες του πρόσφατου σεισμού στην Θεσσαλία, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία για τις επόμενες  μέρες να στηρίξουμε στην πράξη τις ανάγκες τους.

Κυριακή 7 Μάρτη: Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε αυτοοργανωμένο σεμινάριο πρώτων βοηθειών για την αντιμετώπιση τραυματισμών από μπάτσους.

Δευτέρα 8 Μάρτη: Την 8η Μάρτη, μέρα φεμινιστικής απεργίας, το κατειλημμένο ΕΚΘ στήριξε τα καλέσματα ενάντια στην πατριαρχία, την κρατική και καπιταλιστική βία ενώ το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την παρουσίαση και τη σύνδεση των αγώνων ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που δεχόμαστε. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από τον χώρο της υγείας, από το μέτωπο των περιβαλλοντικών αντιστάσεων, την αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα και τον χώρο της τέχνης.

Τρίτη 9 Μάρτη: Το απόγευμα της Τρίτης, έπειτα από τις αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις υπεράσπισης της κατειλημμένης πρυτανείας, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου που κατευθύνθηκε προς το κέντρο αγώνα σηματοδοτώντας και τη λήξη της κατάληψης.

Μετά από 9 ημέρες κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η συνέλευση αποφάσισε τον τερματισμό της, θεωρώντας πως το εγχείρημα αυτό έχει κλείσει τον κύκλο της συμβολής του στη συγκεκριμένη στιγμή του αγώνα για την ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Εκατοντάδες άνθρωποι ήταν αυτοί, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συναντήθηκαν μέσα στις διαδικασίες, στις εκδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις, στις εξορμήσεις αντιπληροφόρησης και στις βάρδιες περιφρούρησης του κτιρίου, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όσους και όσες ήθελαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, αλλά και να προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία σύνδεσης του αγώνα του με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και με τους άλλους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο.

Εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτικών κρατουμένων, υγειονομικών, μουσικών, φοιτητριών, κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά, πιστοποίησαν το ότι η κοινότητα των αγωνιζομένων μεγαλώνει και παρά τις πιθανές αντιθέσεις στο εσωτερικό της, αναγνωρίζει πλέον το ποιοι και ποιες είναι μαζί μας, στην από εδώ πλευρά του οδοφράγματος.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε!

27-2: Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στον εκβιασμό των προστίμων

ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ

Από την πρώτη στιγμή που τέθηκε σε διάγγελμα του πρωθυπουργού το ζήτημα της -περιβόητης πλέον- “ατομικής ευθύνης”, έγινε φανερό ότι στην ουσία είχαμε να κάνουμε με μια επικοινωνιακή καμπάνια. Στόχος αυτής της καμπάνιας δεν ήταν άλλος από το να μετακυλήσει τις προφανείς πολιτικές ευθύνες, από τις πλάτες των κυβερνόντων, σε αυτές της κοινωνικής βάσης.

Από την μια, η κυβέρνηση ήταν παντελώς απρόθυμη να προβεί έστω και σε ελάχιστες ουσιαστικές βελτιώσεις των δημόσιων παροχών. Το δημόσιο σύστημα υγείας (το οποίο οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων χρόνων οδήγησαν σε πλήρη διάλυση) δεν ενισχύθηκε ουσιαστικά, τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν αυξήθηκαν ώστε να αποφευχθεί ο συνωστισμός, επαρκή δωρεάν τεστ δεν υπήρξαν… κλπ, κλπ. Από την άλλη όμως, αυτό την έφερε μπροστά στον κίνδυνο οι μαζικοί θάνατοι λόγω της πανδημίας να οδηγήσουν σε γενικευμένη κοινωνική αγανάκτηση και οργή, με άγνωστη πιθανή κατάληξη.

Για να “ξεφύγει” από αυτό το αδιέξοδο η κυβέρνηση επέλεξε να ακολουθήσει την εξής προκρούστεια πολιτική:
Απονέκρωση και συρρίκνωση όλων των ανθρώπινων και κοινωνικών δραστηριοτήτων που δεν ήταν, τουλάχιστον με την στενή έννοια, κρίκοι στην αλυσίδα της παραγωγής-κατανάλωσης (φυσικά η μπάλα πήρε με κυμαινόμενη ένταση και κομμάτια αυτής). Για να διασφαλιστεί αυτό, η επιτήρηση και η καταστολή οξύνθηκαν ακραία και αιφνίδια. Έτσι κάθε απόπειρα αμφισβήτησης αυτής της “ιεράρχησης” ή/και απόδοσης των πολιτικών ευθυνών σε αυτούς που πραγματικά αναλογούσαν, έβρισκε απέναντί της έναν εξελιγμένο και διογκωμένο κατασταλτικό μηχανισμό.

Το πρόστιμο για την “μη δικαιολογημένη μετακίνηση” αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί το βασικό μέσο εφαρμογής και επιβολής αυτής της πολιτικής. Έχοντας φτάσει στα 300 ευρώ (με απειλές για αύξησή του στα 500) την στιγμή που ο βασικός μισθός είναι στα 550 ευρώ και η ανεργία αυξάνεται κατακόρυφα, αποτελεί ουσιαστικά απειλή για την επιβίωση μεγάλου κομματιού της κοινωνικής βάσης. Όταν μάλιστα αυτό συνδυάζεται και με τους ασαφείς όρους μετακίνησης (χρονική διάρκεια, απόσταση από την οικία κλπ) που δίνουν χώρο σε κάθε μπάτσο -από τους μυριάδες που πλέον κατακλύζουν τους δρόμους- να “ξεδιπλώσει” την εξουσιομανία του, η κατάσταση γίνεται πραγματικά ασφυκτική για όσες και όσους βγάζουν τον μήνα τους ήδη με το ζόρι. Φτάνουμε έτσι σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας και κατ’ οίκον εγκλεισμού κυρίως όσων βρίσκονται σε δυσμενέστερη οικονομική θέση, ενώ για όσους βρίσκονται σε ψηλότερα σκαλοπάτια της οικονομικής πυραμίδας η δυνατότητα μετακίνησης είναι, στην ουσία, εξαγοράσιμη.

Στην συνθήκη της πανδημίας λοιπόν που βρισκόμαστε, τόσο οι παροχές υγείας σε περίπτωση που κάποιος/α νοσήσει όσο και η δυνατότητα μετακίνησης της/του είναι απλώς εμπορεύματα ανάμεσα σε όλα τα άλλα. Και όπως ισχύει για όλα τα εμπορεύματα, κάποιοι μπορούν να τα αγοράσουν και κάποιοι όχι. Με λίγα λόγια η υγεία και η ελευθερία έχουν, πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλη φορά, ταξικό χαρακτήρα.

Την ίδια στιγμή η επίθεση που δέχεται η κοινωνική βάση τόσο από την πλευρά των αφεντικών όσο και από την πλευρά του κράτους, έχει οξυνθεί σε ακραίο βαθμό, εξαιτίας ακριβώς της ευνοϊκής συνθήκης που αποτέλεσε η πανδημία. Στους χώρους εργασία οι μειώσεις μισθών, οι απλήρωτες υπερωρίες, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι απολύσεις κλπ αποτελούν πλέον τον κανόνα, ενώ νομοσχέδια που συνεπάγονται την απορρύθμιση των εργασίακων σχέσεων, την αρπαγή της πρώτης κατοικίας, την καταλήστευση των φυσικών πόρων, την υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων και την μετατροπή τους σε μπατσοκρατούμενα φρούρια, περνάνε σωρηδόν τους τελευταίους μήνες.

Και σε αυτό το σημείο το πρόστιμο αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί απειλή αλλά και κόστος για όσες/όσους βγήκαν και βγαίνουν στον δρόμο, άλλοτε υπερασπιζόμενες/οι τα αιτήματα των υγειονομικών υπαλλήλων για ενίσχυση του ΕΣΥ, άλλοτε διεκδικώντας την δημόσια αγωνιστική παρουσία σε μέρες όπως η 17 Νοέμβρη και η 6 Δεκέμβρη και άλλοτε στοχεύοντας στο μπλοκάρισμα νομοσχεδίων όπως αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Θεωρώντας λοιπόν, με βάση όλα αυτά, το πρόστιμο ως ένα μέτρο δεδομένα ταξικό, τόσο γιατί καθιστά την μετακίνηση ένα εμπόρευμα για λίγους, όσο και γιατί αποτελεί απειλή και ποινή για όσες και όσους αγωνίζονται κόντρα σε αυτήν την ασφυκτική συνθήκη, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να αναδείξουμε αυτόν του τον χαρακτήρα, εκκινώντας μια διαδικασία αγώνα που θα στοχεύει στην άρνηση πληρωμών και την διαγραφή των προστίμων.

Για τον σκοπό αυτό πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε ανοιχτή συνέλευση το Σάββατο 27/2 στις 13.00 στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ, ώστε να συζητήσουμε όλες και όλοι μαζί πιθανούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να αναδείξουμε το εν λόγω ζήτημα και να αγωνιστούμε με στόχο την διαγραφή των προστίμων.

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΘΑ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Την Τετάρτη 10-2 κατατίθεται επίσημα προς ψήφιση το νέο αντεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη,  που αφορά τον λειτουργικό και κατασταλτικό εξωραϊσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα πρότυπα των ευρωπαικών αρχών. Μέσα από αυτό το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους παραγωγικής εκπαίδευσης για τις καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς, μακριά και έξω από κάθε έννοια  ελευθερίας και γνώσης.

Η εικόνα από το κοντινό μέλλον αφορά τη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κέντρου αφού πλέον θεσπίζεται η εγκατάσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η είσοδος και η κίνηση θα είναι ελεγχόμενη και περιορισμένη ενώ η αγωνιστική δραστηριότητα παρανομοποιείται με βάση τη συγκρότηση πειθαρχικού δικαίου και πειθαρχικών συμβουλίων που θα είνα ικανά να επιβάλλουν απαγόρευση συμμετοχής σε εξετάσεις ως και οριστική διαγραφή των φοιτητ(ρι)ών, πέραν των δικαστικών ποινών που θα επιφέρει κάποιο γεγονός.

Την ίδια στιγμή που περιορίζεται ο χρόνος φοίτησης, ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής αλλά και οι υλικοτεχνικές παροχές φοιτητικής μέριμνας μειώνονται (δωρεάν συγγράματα, σίτιση, στέγαση κτλ) αναδεικνύοντας τον ταξικό προσανατολισμό στη δυνατότητα φοίτησης, το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στις εταιρίες και τις βιομηχανίες. Συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις με βιομηχανίες όπλων και πολεμικών εξοπλισμών, ερευνητικά προγράμματα για την αναπτυξιακή παραγωγικότητα βιομηχανιών μακριά κα ενάντια στις ανάγκες της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο υποστελεχώνεται και υποβαθμίζεται χρόνια τώρα σκόπιμα σε δυναμικό, περιεχόμενα και δυνατότητες έτσι ώστε ο εξευρωπαϊσμός του να κατατεθεί ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δε θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος αν δεν είχαν στρατευμένους πλάι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παρά τη βιτρίνα της ανεξάρτητης κοινότητας, μερίδα πανεπιστημιακών (για να μην αδικήσουμε και όσους/ες  χρόνια αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για τη διάδοση της γνώσης πάνω από την επιβολή της μάθησης), αποτελούν προγεφύρωμα για την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος μηδενικής ανοχής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάνου, που αποτελεί και πρόεδρο της συνόδου των πρυτάνεων-του οργάνου που κατοχύρωσε και ακαδημαϊκά την αναγκαιότητα ψήφισης του νέου νομοσχεδίου.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ, αυτός ο «εξαίρετος άνθρωπος», έδειξε τις διαθέσεις του από πολύ νωρίς σε ότι αφορά την ανάμειξη του πανεπιστημίου στον τομέα της καταστολής των κοινοτήτων αντίστασης του αγώνα. Ο ίδιος που έβαλε την υπογραφή του στην εκκένωση της κατάληψής μας και τη συνεχή ομηρία της από τις δυνάμεις καταστολής, θέλει τώρα να μετατρέψει το μαγαζάκι του (γιατί έτσι αντιμετωπίζει το ΑΠΘ) στο μεγαλύτερο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Η σημερινή συνθήκη αποτελεί κορύφωση μιας στρατηγικής περιορισμού των ελευθεριών μέσα στο ΑΠΘ, καθώς από το 2014 οι πρυτανικές αρχές είχαν προβεί σε συνεχή κλειδώματα των εισόδων πρόσβασης, υποβαθμίζοντας παράλληλα τη ζωή και την καθημερινότητα μέσα στο campus μεταφέροντας σκόπιμα (μαζί με τους μπάτσους) τις ναρκομαφίες μέσα στους χώρους. Έτσι οι πρότερες επεμβάσεις και πλέον η εγκατάσταση αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, φαντάζουν ως κάτι αναγκαίο. Ίδια στρατηγική έχει ακολουθηθεί τόσο στην ΑΣΟΕΕ όσο και στο ιστορικό κτίριο του Γκίνη, έναν χώρο που στο παρελθόν έχει πρωτοσταστήσει ως πεδίο οργάνωσης των κοινωνικών και ταξικών διεργασιών ενώ πλέον αποτελεί άβατο για όλους πέραν της αστυνομίας.

Το σημερινό νομοσχέδιο επιχειρεί  να σφραγίσει την εμμονή της κυβερνητικής στρατηγικής απέναντι στις ελευθερίες και τα δικαιώματα μέσα στα πανεπιστήμια. Η άρση του ασύλου, η συνεχείς επεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στα campus, η καταστολή των φοιτητικών αγώνων δεν είναι αρκετά για το γόητρο μηδενικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας, που όλα αυτά τα χρόνια έχει ανοιχτό πόλεμο με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως και στο παρελθόν μέσα από τις δικαστικές αρχές, οι κυβερνήσεις φιμώναν κάθε φωνή και αγώνα για την ελευθερία. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα μεταξύ των οποίων ο αποκλεισμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη Νομική,  το lockout της Νομικής για να μην ακουστεί ο λόγος του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, μέχρι και το κλείσιμο των σχολών για να μην αποδοθεί φόρος τιμής στους/ις αγωνιστ(ρι)ές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ΄73

Ότι χτίζει τείχη για να περιορίσει τον αγώνα, γκρεμίζεται με αγώνα

Απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενα εμπορικά κέντρα, οι φοιτήτ(ρι)ες όλο αυτό το διάστημα έχουν σπάσει τη σιωπή και την ανοχή. Οργανώνονται από τη βάση, προχωρούν σε συνελεύσεις και διαδικασίες αγώνα, καταλαμβάνουν σχολές και κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί εκεί ανατρέπονται τα κυβερνητικά σχέδια. ‘Ολο αυτό το διάστημα έχουν καταργήσει στην πράξη τον ολοκληρωτισμό και τις φωτογραφικές απαγορεύσεις της κυβέρνησης σπάζοντας τον τρόμο με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς , πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούσεις υπερασπιζόμενοι τον αγώνα και τις ελευθερίες όλων μας.

Το πρωί της Τετάρτης 10 Φλεβάρη-μέρας ψήφισης του αντεκπαιδευτικού νομοσχεδίου πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με πανό και τρικάκια στο κτίριο της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ καθώς και στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ). Το ΑΠΘ και η ΑΔΙΣΠΟ υπέγραψαν την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021 ακόμα ένα μνημόνιο συνεργασίας που  προβλέπει τη συνεργασία των δύο εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων σε τομείς εκπαιδευτικού, ερευνητικού και διοικητικού ενδιαφέροντος, εντείνοντας τον μιλιταρισμό και την εκπαίδευση των φοιτητ(ρι)ών για τα μέτρα και τις ανάγκες της στρατοκρατίας.

Μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία η πρόσβαση στη γνώση και τη μάθηση οφείλει να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ο έλεγχος και η επιτήρηση της γνώσης και της αμφισβήτησης, αποτελούν χαρακτηριστικά των αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων. Όμως υπερασπιζόμενοι τα ελεύθερα πανεπιστήμια, αγωνιζόμαστε για πολλά περισσότερα απο τη γνώση, καθώς το σύγχρονο πανεπιστήμιο εξυπηρετεί τις κρατικές και καπιταλιστικές ανάγκες, έχοντας απομακρυνθεί χρόνια απο την διάδοση της παιδείας. Το ανοιχτό πανεπιστήμιο συμβολίζει το διάβα των αγώνων για τις ελευθερίες. Δεκαετίες τώρα τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν έστίες αντίστασης μέσα στα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες για την ελευθερία. Υπερασπιζόμενοι/ες τα πανεπιστήμια, δίνουμε ακόμα έναν αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αντιστάσεις. Τα ελεύθερα πανεπιστήμια είναι πεδία ζύμωσης και αντίστασης, οργάνωσης και αντεπίθεσης στο κράτος και τα αφεντικά. Ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε και ως τέτοια θα τα υπερασπιστούμε δίπλα στις φοιτήτριες, τους καθηγητές, τους εργαζόμενους και καθεμία που αντιλαμβάνεται ως προτεραιότητα τη μάθηση της ελευθερίας πάνω από την ελευθερία της μάθησης. Ενάντια στους μπάτσους, τους βιομήχανους και τους στρατοκράτες.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα

Ενημέρωση από τη συγκέντρωση ενάντια στην κρατική καταστολή

Το πρωί του Σαββάτου 6/2 παρά τις νέες απαγορεύσεις και τους περιορισμούς πάνω από 200 διαδηλωτές του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού αλλά και φοιτητικών συλλόγων, σωματείων και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πραγματοποίησαν συγκέντρωση ενάντια στην κρατική καταστολή και τις απαγορεύσεις με πολιτική αιχμή την άμεση διαγραφή των διοικητικών προστίμων που έχουν επιβληθεί  μήνες τώρα με πρόσχημα τα μέτρα διαχείρισης της πανδημίας. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε υπό τη συνεχή ασφυκτική παρουσία μπάτσων αλλά και εισαγγελέα.

Η σημερινή συγκέντρωση, που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια πανελλαδικών δράσεων ενάντια στην καταστολή, είναι μια πρώτη αρχή για την οικοδόμηση συλλογικών αντιστάσεων στην καταστολή, τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς, μέρος των οποίων είναι και η επιβολή προστίμων. Ο αγώνας συνεχίζεται

Ούτε ένα ευρώ δεν πρέπει να πληρώσεις, συγκρούσεις-απεργίες & απαλλοτριώσεις

Όλοι και όλες στους δρόμους 

6-2: Συγκέντρωση ενάντια στην κρατική καταστολή

 

Το κράτος διεκδικεί το μονοπώλειο στη διαχείριση της πανδημικής κρίσης ως εγγυητής της ομαλότητας περιορίζοντας, απομονώνοντας και καταστέλλοντας κάθε μορφής αντίλογο. 10 μήνες τώρα τα μέτρα που αφορούν την κοινωνική βάση περιορίζονται στον εγκλεισμό, τις στερήσεις, την απομόνωση και τις απαγορεύσεις. Και η αμφισβήτηση των κρατικών οδηγιών οδηγεί στην παραδειγματική τιμωρία. Αυτό που καλέστηκαν να αντιμετωπίσουν μέχρι τώρα μεμονωμένοι σύντροφοι απο εμάς με βάση τις πολιτικές επιλογές αγώνα (όπως για παράδειγμα η ολική άρνηση στράτευσης) γενικεύεται στο σύνολο της κοινωνίας. Η εξατομίκευση της καταστολής και η οικονομική εξάντληση μέσω της επιβολής διοικητικών προστίμων σε ότι αφορά την άρνηση υποταγής στο μονοπώλειο του κρατισμού δίνει πλέον το βροντερό παρόν σε όλες και όλους.

Μέχρι στιγμής έχουν επιδοθεί χιλιάδες διοικητικά πρόστιμα για παραβίαση των απαγορεύσεων, με την ενδεχόμενη αποπλήρωση αυτών να σημαίνει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στα κρατικά ταμεία. Αυτά τα λεφτά δοθούν μαζί με όλα τα υπόλοιπα κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού σε δαπάνες για το στρατό, την αστυνομία, τους βιομήχανους και τους εφοπλιστές, τους πολιτικούς, τους καναλάρχες, τους κλινικάρχες και την εκκλησία, για να ενισχύσουν την κρατική και καπιταλιστική υπεροπλία και ευμάρεια.

Την κρίση του συστήματος δε θα την πληρώσουμε εμείς

Πιστεύουμε πως είναι η στιγμή να συλλογικοποιήσουμε τις επιλογές μεμονωμένων συντρόφων/ισσών που όλο αυτό το διάστημα, είτε από αδυναμία είτε συνειδητά, ακολούθησαν τη στάση πληρωμών με αφορμή διοικητικά πρόστιμα λόγω της ολικής άρνησης στράτευσης, δεκάδες δικαστικά πρόστιμα, κλήσεις και χρέη στο δημόσιο ή σε υπηρεσίες κοινής οφέλειας. Γι΄ αυτό και ως συλλογικότητα καταθέτουμε δημόσια την συλλογική άρνηση πληρωμών στα διοικητικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν με τιμωρητικό χαρακτήρα λόγω της παραβίασης κυκλοφορίας, των παρεμβάσεων και των συλλήψεων που έχουμε δεχθεί όλο αυτό το διάστημα με σκοπό τον αγώνα για μαζικοποίηση των αρνήσεων και συλλογική διαγραφή τους.

Είμαστε εμείς που καθημερινά δίνουμε και τη ζωή μας για τα κέρδη των αφεντικών. Είμαστε εμείς που βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής. Είμαστε εμείς που πεθαίνουμε στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στα νοσοκομεία και τα ψυχιατρεία. Είμαστε εμείς που χάνουμε τα σπίτια μας, που καταδιωκόμαστε ακόμα και ως άστεγοι στις πλατείες γιατί ο καπιταλισμός χτίζεται πρώτα στην εικόνα και έπειτα στην ουσία. Δε θα πληρώσουμε εμείς τα κενά του συστήματος και τα χρέη των καπιταλιστών απο τη διαχείριση της πανδημίας. Ο covid-19 μπορεί να είναι ο ιός, ο καπιταλισμός όμως είναι η πανδημία.

Μαζικές αρνήσεις πληρωμών στα διοικητικά πρόστιμα

Άμεση διαγραφή των χρεών

που βεβαιώθηκαν από τις τιμωρητικές διατάξεις και απαγορεύσεις λόγω covid-19

Συγκέντρωση ενάντια στην κρατική καταστολή

Σάββατο 6 Φλεβάρη, 12:00 Πλατεία Αριστοτέλους