Χρονικό κατειλημμένου κέντρου αγώνα ΕΚΘ για την αλληλεγγύη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Δευτέρα 1 Μάρτη: Έναρξη κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για τη στήριξη της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ, Κουφοντίνα.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων οδηγούνται στην ανεργία και δισεκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να γίνουν ακόμα πιο φτωχοί από ότι ήταν ήδη. Σε έναν κόσμο όπου οι διενέξεις μεταξύ ισχυρών κρατών και εταιρειών για το μοίρασμα των αγορών σπέρνουν πολέμους σε κάθε γωνιά της γης, γεννούν προσφυγιά, υπερεκμετάλλευση και βαρβαρότητα στην περιφέρεια. Σε έναν κόσμο όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού πλούτου και ευθύνονται για την, χωρίς επιστροφή, λεηλασία του πλανήτη. Σε έναν κόσμο όπου τα κράτη οχυρώνονται μπροστά στις εξεγέρσεις που έρχονται, στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, των αποκλεισμένων, των αδικημένων.

Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μία ένωση κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης που συντονισμένα ξεζουμίζουν τους πληθυσμούς στα μετόπισθεν αλλά και στις σύγχρονες αποικίες. Στην Ευρώπη που καυχιέται για τις φιλελεύθερες αξίες της, αλλά περιορίζει όλο και πιο πολύ κάθε ένοια ελευθερίας, φυλακίζοντας μέχρι και μουσικούς, όπως στην περίπτωση του Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία, και στοχοποιεί οποιονδήποτε αντισταθεί στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει στο εσωτερικό της. Ζούμε στην Ευρώπη που πνίγει μετανάστες στα θαλάσσια σύνορά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο, στην Ευρώπη που τα κράτη επιδοτούν τους βιομηχάνους τους και φορο-ληστεύουν τους εργαζόμενους τους, στην Ευρώπη με μία τερατώδη αντιτρομοκρατική νομοθεσία που ποινικοποιεί κάθε μορφή αγώνα, στην Ευρώπη όπου σιγά-σιγά ακόμα και η απεργία ή η διαδήλωση κρίνονται παράνομες.

Ζούμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπου οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τους 1.200.000, όπου η έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα που ξοδεύει δισεκατομμύρια για την πολεμική της προετοιμασία, για τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, για την αστυνομία, τις επιδοτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων και τα χαρτζιλίκια στα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα που την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να αφήσει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρώτη κατοικία, ενώ ήδη άστεγοι στους δρόμους των πόλεών της, πεθαίνουν από το κρύο. Στην Ελλάδα όπου υποχρηματοδοτείται το σύστημα υγείας και το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλλεί, όπου η παιδεία γίνεται λεία στα νύχια των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όπου τα πάντα ιδιωτικοποιούνται. Στην Ελλάδα όπου παιδοβιαστές ξεπλένονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, στην Ελλάδα που μέσα σε ένα χρόνο πανδημίας η κυβέρνηση έχει προλάβει να περάσει πολλά αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα όπου πάνοπλοι μπάτσοι εισβάλουν στα πανεπιστήμια για να βασανίσουν φοιτητές, όπου οι πορείες έχουν απαγορευτεί, όπου τα σωματεία φακελώνονται και οι απεργίες είναι σχεδόν εκτός νόμου. Στην Ελλάδα όπου η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς νέους όλο και πιο αυστηρούς νόμους για τους κρατούμενους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα που χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε άθλιες συνθήκες μες στα σωφρονιστικά κολαστήρια, που μετανάστες και μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μένουν απροστάτευτοι στο ψύχος, μένουν εκτεθειμένοι στον covid19 και κάθε είδους πάθηση χωρίς ίχνος ιατροφαρακευτικής περίθαλψης.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη επέλεξε να πραγματοποιήσει την απεργία πείνας ο Δ. Κουφοντίνας. Και είναι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, με γιατρούς και νοσηλευτές, με μαθήτριες και εκπαιδευτικούς, μουσικούς και φοιτήτριες, στους δρόμους, όπου ο αγώνας του πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε αγωνιζόμενο και κάθε καταπιεσμένη για να δώσει και πάλι ελπίδα σε όλες και όλους μας.

Καλούμε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης που νοιώθει ότι αυτός ο αγώνας αφορά πολλούς περισσότερους από τον ίδιο τον απεργό, που αντιλαμβάνεται τη σημασία να υπάρξουν ρωγμές και αναχώματα στην οξυμένη κρατική καταστολή, που ασφυκτιά από την εγκληματική, ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος να πλαισιώσει την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για να λειτουργήσει ως κέντρο αγώνα με αιχμή την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα και να το μετατρέψουμε μαζί με την Κατειλημμένη Πρυτανεία σε εστίες συντονισμένης αντίστασης.

Ζητάμε από τον κόσμο που θα στηρίξει την προσπάθεια να σεβαστεί το ότι αρκετές από εμάς έχουν υποκείμενα νοσήματα, παιδιά, γονείς, συγγενείς, συγκατοίκους και φίλους με προβλήματα υγείας και με ενσυναίσθηση αλλά και αίσθημα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης να τηρούμε τα μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Στις 12:00 το πρωί της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το ΕΚΘ ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή πάνω από 700 ατόμων για τη στήριξη του αγώνα του συντρόφου Δ. Κουφοντίνα.

Τρίτη 2 Μάρτη: Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μεσημέρι της Τρίτης πραγματοποιήθηκε ανοιχτή ενημέρωση για την κατάσταση του απεργού και τις δικονομικές εξελίξεις με τη συμμετοχή της δικηγόρου Ι. Κούρτοβικ και του γιατρού του απεργού Θ.  Σδούκου, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πραγματοποίησαν πορεία από το Λευκό Πύργο προς το κέντρο της πόλης.

Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη. Να πω ότι και εμένα και όσους ασχολούνται με αυτή την υπόθεση, μας έχει αγγίξει αυτή η κινητικότητα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη και η δύναμη που έχει δείξει ο κόσμος. Και στην Αθήνα βέβαια και σε άλλες πόλεις, αλλά νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο, με τον τρόπο με τον οποίο κινητοποιήθηκε δυναμικά και έγκαιρα σ’ αυτή την ιστορία. Έχω προσπαθήσει να μεταφέρω στον άνθρωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι του νοσοκομείου ότι υπάρχει συμπαράσταση, επειδή αυτό του δίνει δύναμη, Είναι κάτι το οποίο είναι σημαντικό για αυτόν για να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, για να μπορεί να δικαιώνεται ο αγώνας του. Και αν στο τέλος δεν οδηγηθεί στη νίκη, είναι η σημαντική κινητοποίηση που γίνεται, είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που κάνετε, που κάνουμε όλοι μας. Δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορούμε να το ενημερώνουμε για αυτά, δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορεί να έχει συνείδηση.

Ι. Κούρτοβικ

Τετάρτη 3 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης με τη συμμετοχή πάνω απο 800 αγωνιστριών και αγωνιστών από το Άγαλμα Βενιζέλου με κατεύθυνση προς το ΥΜΑΘ και το κέντρο της πόλης.

Πέμπτη 4 Μάρτη: Το πρωί της Πέμπτης στα πλαίσια σύνδεσης του αγώνα του συντρόφου με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, το κέντρο αγώνα ΕΚΘ στήριξε την πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο τρομονομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο ΕΚΘ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή των φυλακισμένων συντρόφων Γ. Μιχαηλίδη, Π. Γεωργιάδη, Β. Σταθόπουλου, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, Γ. Δημητράκη και Κ. Σακκά.

Είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Και αυτή η σύγκρουση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική υπόθεση για τον κόσμο της αντίστασης και των αγώνων. Γιατί το ίδιο κράτος που οδηγεί στο θάνατο τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, τσακίζει, συλλαμβάνει και βασανίζει φοιτητές και εργαζόμενες, θάβει στο μπετό κρατούμενους και δολοφονεί μετανάστριες. Ο δικός μας κόσμος ενώνει τη φωνή και τις δυνάμεις του κάθε μέρα στους δρόμους για να απαντήσει συλλογικά. Γιατί ο αγώνας ενός, είναι συλλογικό διακύβευμα. Απο τις φυλακές μέχρι τους δρόμους και από τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία μέχρι την κάθε γειτονιά, το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους. Στηρίζουμε τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, συμμετέχοντας στα ελευθεριακά μπλόκ της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας.

Παρασκευή 5 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή 1000 αγωνιστριών και αγωνιστών πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο 6 Μάρτη: Από το πρωί του Σαββάτου στο κατειλημμένο κέντρο αγώνα ξεκίνησε η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τη στήριξη των πληγέντων από το σεισμό στη Θεσσαλία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στα πλαίσια της 2ης διεθνούς μέρας αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για τη σύνδεση των αγώνων του Δ. Κουφοντίνα και του Λάμπρου Φούντα ,εν΄ όψει των 11 χρόνων από τη δολοφονία του στη Δάφνη, με τη συμμετοχή διεθνιστών συντρόφων που διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για τη συμβολή τους στον ένοπλο αγώνα.

Η εδαφικοποίηση της ανάδειξης του αγώνα του Δημήτρη είναι μια κίνηση που οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την πραγματική διάσταση και τα περιεχόμενα ενός από τους πιο βαρυσήμαντους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, αυτού της αλληλεγγύης. Το ίδιο κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του απεργού, γυρνάει την πλάτη αυτές τις μέρες σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη μας. Αναφερόμενοι στους πληγέντες του πρόσφατου σεισμού στην Θεσσαλία, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία για τις επόμενες  μέρες να στηρίξουμε στην πράξη τις ανάγκες τους.

Κυριακή 7 Μάρτη: Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε αυτοοργανωμένο σεμινάριο πρώτων βοηθειών για την αντιμετώπιση τραυματισμών από μπάτσους.

Δευτέρα 8 Μάρτη: Την 8η Μάρτη, μέρα φεμινιστικής απεργίας, το κατειλημμένο ΕΚΘ στήριξε τα καλέσματα ενάντια στην πατριαρχία, την κρατική και καπιταλιστική βία ενώ το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την παρουσίαση και τη σύνδεση των αγώνων ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που δεχόμαστε. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από τον χώρο της υγείας, από το μέτωπο των περιβαλλοντικών αντιστάσεων, την αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα και τον χώρο της τέχνης.

Τρίτη 9 Μάρτη: Το απόγευμα της Τρίτης, έπειτα από τις αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις υπεράσπισης της κατειλημμένης πρυτανείας, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου που κατευθύνθηκε προς το κέντρο αγώνα σηματοδοτώντας και τη λήξη της κατάληψης.

Μετά από 9 ημέρες κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η συνέλευση αποφάσισε τον τερματισμό της, θεωρώντας πως το εγχείρημα αυτό έχει κλείσει τον κύκλο της συμβολής του στη συγκεκριμένη στιγμή του αγώνα για την ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Εκατοντάδες άνθρωποι ήταν αυτοί, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συναντήθηκαν μέσα στις διαδικασίες, στις εκδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις, στις εξορμήσεις αντιπληροφόρησης και στις βάρδιες περιφρούρησης του κτιρίου, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όσους και όσες ήθελαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, αλλά και να προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία σύνδεσης του αγώνα του με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και με τους άλλους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο.

Εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτικών κρατουμένων, υγειονομικών, μουσικών, φοιτητριών, κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά, πιστοποίησαν το ότι η κοινότητα των αγωνιζομένων μεγαλώνει και παρά τις πιθανές αντιθέσεις στο εσωτερικό της, αναγνωρίζει πλέον το ποιοι και ποιες είναι μαζί μας, στην από εδώ πλευρά του οδοφράγματος.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε!

Μήνυμα αλληλεγγύης στην κατάληψη ROG (Σλοβενία)

 

Από τη Θεσσαλονίκη ως τη Λιουμπλιάνα 

κατάληψη στα πάντα-κατάληψη για πάντα 

Στις 19 Γενάρη, ισχυρές δυνάμεις καταστολής εισβάλλουν στο, εδώ και 15 χρόνια, κατειλημμένο εργοστάσιο της Rog στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας και προχωρούν σε εκκένωση του χώρου. Κατά την εισβολή των μπάτσων δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες προσαγάγονται και ξυλοκοπούνται. 

Η κατάληψη Rog, για 15 χρόνια αποτελεί έναν απελευθερωμένο χώρο συνάντησης και αυτοοργάνωσης, ενάντια στον εξευγενισμό, τους αποκλεισμούς, το ρατσισμό και κάθε καταπίεση. Εκατοντάδες αγωνίστριες και αγωνιστές, μετανάστες, lgbtqi και άλλοι/ες έχουν βρει χώρο και χρόνο έκφρασης μέσα στη Rog. Και αυτό είναι κάτι που μένει βαθιά χαραγμένο για την κοινωνική πραγματικότητα στην πόλη της Λιουμπλιάνα. 

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι να σου κλέβουν μέρα με τη μέρα τις ελεύθερες ανάσες σου. Πως είναι να μετράς τα βήματά σου και αυτά να βγαίνουν λειψά, γιατί περπατάς σε μέρη ξένα. Γνωρίζουμε πως είναι να στέκεσαι δέκα βήματα έξω από την πόρτα του κατειλημμένου σπιτιού σου βλέποντας τα ένστολα σκουπίδια και κάθε συνεργάτη τους να το παραβιάζουν με το βλέμμα τους, με τη βρωμιά που κρύβει η εξουσία τους. Και αυτοί είναι οι λόγοι που μας πεισμώνουν ακόμα περισσότερο για να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω. 

Οι καταλήψεις δεν είναι ντουβάρια, είναι αμέτρητες στιγμές αγώνα, χαράς και λύπης. Είναι σχέσεις συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Είναι όνειρα. Και τα όνειρα δε μπορεί να μας τα κλέψει κανένας. Η ήττα θα επικρατήσει, όταν πάψουμε να ονειρευόμαστε. Και εμείς έχουμε εκατομμύρια ανεκπλήρωτα όνειρα ακόμα. 

Την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις συντρόφισσες και τους συντρόφους που υπερασπίζονται τις καταλήψεις και τις εστίες αντίστασης. Το κράτος δεν μπορεί να εκκενώσει τα κινήματα, ο αγώνας για αυτοοργανωμένους, κατειλημμένους, queer, φεμινιστικούς και αντιρατσιστικούς χώρους θα συνεχίσει! 

From Thessaloniki to Ljubljana-Squat everything and forever

In the 19th of January strong repressive forces invade the squatted factory of Rog in Ljubljana, Slovenia in order to proceed to its eviction. During the invasion of the cops many comrades are getting arrested and beaten up by the police.

For 15 years Rog squat has been a liberated space of meeting and self-organization against gentrification, marginalization, racism and any form of oppression. Hundreds of people who keep on fighting, migrants and members of the lgbtqi  movement among others have found the safe space and time to express themselves in Rog. And this is something that remains deeply engraved in the societal reality of the city of Ljubljana.

We are aware of it feels to be deprived of your liberated breaths day by day. How it feels to count your steps, yet it feels as if something is missing because you walk on foreign soils. We know how it feels to stand ten steps away from your squatted home’s doorstep watching the uniformed pieces of trash and every one of their collaborators violating it with their gaze and the filth hidden under the name of their authority. And these are the reasons that make us insist even more and not back off not even for a moment.

Squats are not about the walls but about the countless moments of struggle, happiness and sorrow. They are about relationships build on solidarity and comradeship. Squats are about our dreams. And those dreams cannot be stolen away from us by anyone. Defeat may prevail only if we give up on dreaming. Yet we still have a million dreams to put into practice.

Our complete solidarity to the comrades who defend the squats and the meeting points of resistance. The state cannot evict movements, the struggle for self-organized, occupied, feminist and antirascist spaces will go on!

Επανέναρξη λειτουργίας του αυτοδιαχειριζόμενου βιβλιοπωλείου της κατάληψης

Αιώνες ολόκληροι γεμάτοι με αγώνες και αντιστάσεις έχουν διασωθεί στη σφαίρα της συλλογικής μνήμης επειδή καταγράφηκαν οι εμπειρίες και οι αφηγήσεις των πρωταγωνιστών. Η δύναμη του γραπτού λόγου μέσα από την αποτύπωση του παρελθόντος είναι το θεμέλιο για την οικοδόμηση των αγώνων στο σήμερα, το αύριο, το πάντα. Βιβλία, δοκίμια και ιστορικές μελέτες, παράνομα εγχειρίδια, εφημερίδες, έντυπα και προκηρύξεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου κατάφεραν να σπάσουν το μονοπώλειο της καθεστωτικής πληροφόρησης, να διαχύσουν στα βαλλόμενα κοινωνικά στρώματα τον απελευθερωτικό λόγο και πράξη και να χτίσουν το δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση.

Ακόμα και σήμερα που η έξαρση της τεχνολογίας φαίνεται να καθιστά ως ξεπερασμένο εργαλείο τον έντυπο λόγο στην επικοινωνία και την πληροφόρηση, η αναγκαιότητα παραμένει η ίδια: να διαδώσουμε την αναγκαιότητα της πάλης, την ιστορία των αγώνων και των εργαλείων για την ανατροπή με κάθε μέσο. Άλλωστε αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία είναι πως ό,τι προκύπτει από ανάγκη διασώζεται και ταξιδεύει μέσα στο χρόνο.

Μέσα από την εκκένωση της κατάληψης και τη συνεχιζόμενη ομηρία του απελευθερωμένου μας εδάφους, ανάμεσα σε πολλά άλλα εξίσου σημαντικά εργαλεία του αγώνα, οι δυνάμεις καταστολής έχουν δεσμεύσει έναν μεγάλο όγκο βιβλίων που αντιστοιχούσαν στη βιβλιοθήκη της κατάληψης, δεκάδες τίτλους βιβλίων, υλικού και χρημάτων από το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο καθώς και το ιστορικό αρχείο δεκαετιών αγώνα και αντίστασης. Βιβλία που προορίζονταν για την οικονομική ενίσχυση αγώνων, πολιτικών εγχειρημάτων, κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών μέσα από τη διάδοση του ανατρεπτικού και απελευθερωτικού λόγου.

Σε πείσμα όλων όσων ελπίζουν πως θα καταστείλουν εμάς και τους αγώνες μας με εκκενώσεις, διώξεις και συλλήψεις, είμαστε εδώ για να χτίσουμε από την αρχή βήμα βήμα όσα μας στερούν. Έτσι ανακοινώνουμε την επανασυγκρότηση της αυτοδιαχειριζόμενης δομής διάδοσης του απελευθερωτικού λόγου. Η Γραφή & Αντίσταση (τίτλος εμπνευσμένος απο το βιβλίο του Δαίμωνα του Τυπογραφείου για τον απελευθερωτικό αγώνα στη Βόρεια Ιρλανδία) αποτελεί ξανά το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο της κατάληψης Terra Incognita, μέσα από το οποίο θα ενισχύσουμε την διάθεση βιβλίων, εντύπων, εφημερίδων και υλικού που αφορά την πολιτική και οικονομική ενίσχυση του αγώνα, των αντιστάσεων αλλά και των αιχμαλώτ(ρι)ων του κοινωνικού και ταξικού πολέμου.

Επιλέξαμε τη διακίνηση των τίτλων στο κόστος τους, με προτεραιότητα την ίδια τη διάδοση του απελευθερωτικού λόγου. Ωστόσο θέτουμε την πρόταση της πρόσθετης ελεύθερης συνεισφοράς του καθενός και της καθεμιάς, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του ταμείου αλληλεγγύης κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών της κατάληψης.

Για τη διάδοση του απελευθερωτικού λόγου, τη διάσωση της μνήμης και της ιστορίας

Γνωρίζουμε τους αγώνες του χθες, στηρίζοντας τους αγώνες του σήμερα

Γραφή & Αντίσταση

αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο της κατάληψης Terra Incognita

επικοινωνία: terra.squat@gmail.com

Συνέντευξη στους συντρόφους της οργάνωσης Revolutionary Abolitionist Movement

Συνέντευξη που παραχώρησε η συλλογικότητα μας στις συντρόφισσες και τους συντρόφους του Revolutionary Abolitionist Movement (USA) σχετικά με την εκκένωση της κατάληψης, την ιστορία των χρόνων που προηγήθηκαν και τον αγώνα για την υπεράσπιση της από εδώ και πέρα. Η συνέντευξη βρίσκεται μεταφρασμένη στην ελληνική γλώσσα και εδώ.

Question: What is the goal of Terra Incognita squat? When did it establish its presence?

Answer: Comrades, greeting from the distant grounds of the western metropolitan areas. 17 years ago, our squat and political assembly found their roots in the results of the anti-globalization movement with the demonstration against the session of G7 during the summer of 2003 and the defense of the 7 arrested comrades after the events of the anti-session. The positive results of the struggle for the release of the arrested revolutionaries finds the anarchist movement of Thessaloniki in a moment of peak which seeks the territorialization of our anarchist ideology through the creation of stable reference points of expressing and referring to radical perceptions and choices of fighting against the state and the capital. Terra Incognita is the result of the need for a stable center of organising and supporting the struggle with all means, a choice that we would like to believe was consistently supported during these 17 years.

Q: What was the daily work? Did the goals and the activities change through the time?

A: During the last 17 years, the squat operated many structures and events while it, also, was, and still is, a part of the struggle and participates in political activities. In the squat there have been many self-organized groups, while there were, also, labs regarding photography, visual arts, a silkscreen print group, an archive of political context and a video stockshot. Over recent years the structures that were actively present in the squat were the self-organized gym one and the printing collective Druck!, the bookstore, the first aid infirmary and the self-organized toolbox. Regarding the political aspect apart from the political assembly being continuously present, the squat has managed to host various groups focused on immigration, gender issues, anti-speciesism, work repression and class exploitation, the anti-fascist struggle and many other subjects. Therefore, Terra Incognita is a squat that consistently contributed to the strengthening of the anarchic struggle with all means against every single form of repression, hierarchy and segregation.

Q: Elaborate on a few things regarding Thessaloniki’s political framework and how the squat managed to remain present and interact.

A: It would be possible to give a complete answer through the use of an example of the recent past. Thessaloniki is the secong biggest city of Greece and one of the most important reference points in the Balkan peninsula. Carrying a deep history of ethnocentricity due to the severe impact of religious authorities, it is evident that we refer to an urban space with conservative characteristics. The transnational conflicts between Greece and Macedonia turned Thessaloniki into an arena of neofascist confrontations which we were brought to repel by guarding our structures and choices to fight against hatred. Maybe you are, also, aware of the fact that for over a year the people of the movement were under constant alarm against fascist groups that managed to jump out of the nationalistic rallies, accomplishing one of the most severe attacks on the greek anarchy movement, the complete arson of a squat (Libertatia)- which after 2 years finds itself in the process of reconstruction in spite of all those who wished to repress their activities. Our squat, as every other squat in the city, functioned as a place that was used to defend liberation against fascism and bigotry. Despite all these, Terra as a squat, due to its location in the center of the city, was used as an operational center for a lot of groups and comrades in order to conduct meetings, events and assembies on a daily basis.

Q: From our location in the USA, it seems like anarchism is widely accepted in Greece, with the general population understanding its political intentions and the anarchists having moved to the creation of autonomous areas. Could you elaborate of the ways anarchism has changed after the uprising of 2008 and how the strategy of Terra Incognita fits in this particular political framework?

A: Greece carries a deep history of cultivating revolutionary movements for over 100 years. The geographical location of the country being the northest border of both the European Union and the Balkans together with the operational aspect of the eastern Mediterranean explains why it was the center of severe conflicts and negotiations, political and militaristic developments and debates. Yet, history has proven that wherever resistance is cultivated that is where injustice, exploitation and repression are to be found. Because to resist comes as a vital need. The contemporary anarchy movement in Greece (as in other countries of the Mediterranean such as Italy and Spain) is a developmental result of the historical movements of resistance having their base on the repressed proletariat people who found themselves to be in the center of 2 wold wars, 1 civil war, the bloodsheded workers’ struggle and social uprisings. We don’t know whether society fully understands the political framework that communicated by the anarchy movement, yet what is quite evident is the fact that this movement is constistently present in every social and class struggle or event which is what led to the making of so many structures and reference points that lasted through time and decay.

The revolution of 2008 has been presented as the peak of the anarchy movement yet the events that followed due to the social basis being taken hostage of the financial interests of the european institutions (I.M.F., E.C.B., E.U.) functioned as an important factor for many memorable events and moments of resistance that lasted longer, which, unfortunately proved where the limits of the movement are to be found. The fact that we were not able to suggest a fully organized plan of escaping this financial hostage-taking by using radical characteristics and revolutionary perception was an important factor on what we now interpret as a lost chance. Yet, truth be told, nowadays the anarchist movement has managed to evolve in terms of political organisation, the ways timeliness is perceived and the ways the capital and the state evolve as well. During these years Terra stood as we consider to go without saying; we actively particapted in the movements of resistance and the stuggle against the state by contributing in every possible way in the gradual evolution of the social and class conflicts.

Q: Which political strategies do you consider to be more relevant for the future?

A: During the last years a big part of the movement- of which we are a part of – chose to consistently attack the state and the capital, the political mobsters together with all those who are to be blamed for the exploitation and repression of the social basis by publicly taking the responsibility for every attack. In this way, we will be able to follow a stable strategy of conflict regarding constistency through struggling with every possible mean. This is one of the main reasons why the repressive system focuses on us. For us this bet is of great importance; we need to prove that by striking us, the state did nothing else but evicting a space. What matters for us the most is to return to our basic strategy as a political assembly and as a squat; to create stable/consistent points of reference and expression of the anarchist struggle and to intensify the conflict with political mechanisms and personalities who are responsible for the state and capitalistic barbarity, class exploitation and inequality.

For 17 years Terra managed to stand for every marginalized individual. We stand next to our imprisoned and underground comrades, the immigrants and the invisible and isolated by the state. For 17 years we have been foghting every representative of the state’s monopoly and capitalistic authoritarianism, every fascist, every warmonger militarist, every respected piece of trash. For 17 years we have been fighting against class exploitation, the plundering and the destruction of nature, the capitalist development as a part of autonomous initiatives of the struggle. The history that we carry leaves us no choice but to remain faithful to the struggle.

Yet, there is one more thing. From the very first moment of the global spreading of the virus , Terra Incognita squat turned into a reference point for social solidarity by organizing since the first days the structure of mutual aid for the vulnerable and marginalized groups such as the homoless, immigrants, imprisoned ones, drug addicts, stray animals etc. An important goal is the re-construction of the structure if there is any need due to the new wave of spreading but mostly the way the state deals with the pandemic which leads to an unprecedented genocide with class characteristics.

Q: What is the ideal international solidarity for you? What is the role of anarchists in the global political framework through supporting the local struggles?

A: International solidarity is the greatest weapon among the repressed ones. It is the only weapon that we can bring forward against the omnipotence of our common enemy who is greedy for more blood day by day. International solidarity needs to not be used up on bureaucratic notices and references (and nothing more) regarding events that take place out of our scope of activities. International solidarity is about connecting the movements in practice and the strengthing of the struggle by building a global front of resistance against the authoritarianism of the state and the monopolistic capitalist exploitation. Keeping the in mind, internation solidarity is , for us, is the generalisation of local struggles and the construction of a single front of conflict- what some older comrades used to interpret as bringing the war into the western metropolitan areas (referring to the Vietnam war and the internationalist role of the western anti-war movements). To be more precise, international solidarity in the militia of Kurdish guerillas is, for example, either joining them in the front or transferring the war in our own areas by targeting the benefits of our common enemy – obviously with the use of critical thinking and respect towards their endeavour.

Q: After your eviction you called for international solidarity. What is possible to be done from other people in order to support your struggle?

A: We are going through the first wave of opression towards us with our squat being evicted and our disarmament since they confiscated a big part of our equipment, materials and archives of political context, as well as, the equipment of the printing collective. Despite these, after the passing of the first 48 hours without anyone being arrested and the ending of the searches followed by the sealing and the guarding of the building, we are now waiting for any possible persecutions. As we mention in our political statement we do not consider ourselves as the center but, on the contrary, as a part of more general repression against the people and the choice of continuously fighting against the state without comprosing. Our goal is to prove in practice that our struggle is common and knows of no borders.

By striking Terra we realize that they strike the choice of fighting itself, consequently, we believe that solidarity is about not allowing any more space to our enemy. During these hard times we should manage to build bridges of communication and support the fights that each and every one is giving. We call for every comrade to develop his/her critical thinking and take up his/her responsibility against the repression. The repressive mechanisms will eventually be defeated the moment we prove that a strike against one of us is the cause for multiplying our resistance and the reasons to declare war. We are not able to provide you with any guidelines since we follow a mindset that does not prioritize or distinguishes the importance of the means and tools of the struggle. From a statement of solidarity and a slogan from the areas of conflict until an attack done in solidarity, the messages we receive make us feel stronger and more determined for the future. From our trenches we can certainly promise you one thing; Terra will forever be a squat.

With respect and solidarity to your own struggles Terra Incognita squat

Διεθνιστική αλληλεγγύη από τον κοινωνικό χώρο De Muiterij (NL)

Φωτογραφιες απο παρεμβάσεις με πανο, στένσιλ και αφισες στην πόλη του Άμστερνταμ, από τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που συμμετέχουν στον κοινωνικό χώρο De Muiterij.
 
 

Στήριξη του Δικτύου αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας του εκχ “Σχολείο”

Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης. Οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ασφυκτιούν απο τον υπερπληθυσμό, οι εργαζόμενες εκτίθενται καθημερινά στις εγκληματικές (για τη συνθήκη που ζούμε) συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς (συνωστισμός στις βιομηχανικές μονάδες, κανένα μέτρο πρόληψης κ.α.), τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας… Και όλα αυτά τη στιγμή που το ΕΣΥ υποβαθμίζεται καθημερινά σκόπιμα για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Ο μόνος δρόμος για την υπεράσπιση και την κάλυψη των αναγκών μας απέναντι στην κρατική θανατοπολιτική είναι η διασπορά της κοινωνικής αλληλεγγύης μέσα από την οργάνωση δικτύων αλληλοβοήθειας σε κάθε γειτονιά. Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους και τις αόρατες αυτού του κόσμου. Συμμετέχουμε έμπρακτα ως συλλογικότητα στο Δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας του ε.κ.χ. «Σχολείο για τη μάθηση της Ελευθερίας»

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης κάθε Δευτέρα και Πέμπτη 17:00-19:00

Οι καταλήψεις είναι η βάση της οργάνωσης του μαχητικού αγώνα

Φαντάζει ακατόρθωτο σε λιγοστές γραμμές να συμπυκνώσει κανείς τους λόγους για τους οποίους επιλέγει να χτίσει τις αντιστάσεις του απέναντι στην κυριαρχία του κράτους, του καπιταλισμού αλλά και κάθε εξουσίας , πάνω σε κατειλημμένα θεμέλια. Και αυτό γιατί θα πρέπει να περιγράψουμε κάθε στιγμή που βιώνουμε μέσα στα σπίτια του αγώνα. Εκεί που η πόρτα κλείνει και αφήνει πίσω της τη μιζέρια και την αλλοτρίωση της καθημερινότητας. Σήμερα βρισκόμαστε ανάμεσα σε συντρόφισσες και συντρόφους που μέσα από τις δικές τους ιδιαίτερες εμπειρίες αγώνα, επικαιροποιούν το πρόταγμα της κατάληψης στο εδώ και στο τώρα. Διαφορετικές εμπειρίες αγώνα, διαφορετικοί δρόμοι, που όμως έχουν κοινή αφετηρία για όλους μας: δε συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα γι αυτό και θα καταλάβουμε ότι μας ανήκει. 

Υπερασπιζόμαστε αδιάλλακτα ως συλλογικότητα εδω και σχεδόν 17 χρόνια την επιλογή της κατάληψης ως μέσο οργάνωσης του αντικρατικού αγώνα, ως σημείο αναφοράς και συνάντησης των αγωνιζόμενων, ως τόπο έκφρασης και δημιουργικότητας μακριά και ενάντια στο εμπόρευμα, ως ορμητήριο ρήξης και σύγκρουσης με τους μηχανισμούς καθυπόταξης της ελευθερίας. Και αυτό γιατί πολύ απλά, οι ανάσες ελευθερίας δεν εξαγοράζονται, κατακτιούνται με αγώνες.

17 χρόνια πίσω λοιπόν η Terra (όπως και η Υφανέτ λίγο πιο μετά) αποτέλεσε την οχύρωση του αντιεξουσιαστικού κινήματος που αναζητούσε σταθερά σημεία αναφοράς και έκφρασης της αναρχικής θεωρίας και πράξης μετά τα γεγονότα της συνόδου κορυφής του 2003 και του κινήματος αλληλεγγύης και υπεράσπισης των συλληφθέντων από τις συγκρούσεις της αντισυνόδου και του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Ακολούθησαν χιλιάδες στιγμές αγώνα, εκατοντάδες συντρόφισσες και σύντροφοι που πέρασαν το κατώφλι της κατάληψης κα συναντήθηκαν μαζί μας. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει όμως το πρόταγμα για μας παραμένει αναλλοίωτο.

Και φτάνουμε σήμερα που ο κλοιός στενεύει γύρω μας. Μετράμε απώλειες, χάνουμε έδαφος, οπισθοχωρούμε. Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή που δημιουργεί δεκάδες ερωτήματα. Πως προχωράμε. Αλλάζουμε στρατηγική; Πόσες διώξεις μπορούμε να αντέξουμε; Πόσα δικαστήρια μας περιμένουν; Μήπως να προσαρμοστούμε στη νέα συνθήκη; Χωρίς σημεία αναφοράς πως θα οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας; Μετά τις καταλήψεις τι; Εμείς με συντροφικότητα αλλά πάνω απ’ όλα σεβασμό στις επιλογές αγώνα του καθενός, θα πούμε πως η απάντηση βρίσκεται στα πεδία του ίδιου του αγώνα. Δεν μας οδήγησε στην κατάληψη ο εκβιασμός του ενοικίου και μονο, αλλά ο εκβιασμός του κράτους για νομιμοποίηση της αντιπαράθεσης.

Η κατάληψη για μας από την αρχή αποτελεί ρήξη με τον κόσμο της εξουσίας και της καταστολής. Ανοίξαμε την πόρτα της Terra κλείνοντας αυτή της ιδιοκτησίας, του συμβιβασμού και της νομιμότητας. Ανοίξαμε τα παράθυρα ενός κτιρίου που σάπιζε από την εγκατάλειψη και την αδιαφορία για να ξεχειλίσει όλος ο θυμός και η οργή μας για την αδικία και την εκμετάλλευση που καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο γύρω μας. Καί κάθε φορά που βγάζαμε μπάζα ξεπηδούσαν από κάτω τα γέλια μας. Τα γέλια της παιδικότητας που ξαναβρήκαμε μέσα στην κατάληψη μας. Από την πρώτη μέρα καταθέσαμε πως υπερασπιζόμαστε την οργάνωση της αδιαλλαξίας της  αξιοπρέπειας. Από τότε δεν άλλαξε τίποτα. Τώρα περισσότερο από ποτέ καλούμαστε να σταθούμε στο ύψος των επιλογών μας. 

Ότι και να πούμε κανένας δε θα καταλάβει πως νιώθουμε που αυτή τη στιγμή δε μπορούμε να βαδίσουμε μέσα στο έδαφος μας, επειδή μια στοίβα σκουπίδια στέκεται απέξω. Όμως οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τις εαυτές μας και τις επιλογές μας. Τίποτα δεν κερδήθηκε χωρίς απώλειες. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε πράγματα τότε δεν είμαστε αποφασισμένες να διεκδικήσουμε. Αν μέσα στο κίνημα επικρατήσει το κριτήριο της ασφάλειας πάνω από αυτό την αναγκαιότητα της σύγκρουσης,  τότε έχουμε ήδη νικηθεί. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες της κοινότητας καταλήψεων Κουκακίου μας το απέδειξαν πολύ καλά αυτό υπερασπιζόμενοι μαχητκά τα εδάφη τους, γι αυτό και έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις δίκες που έρχονται.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, δε θα έρθουν πιο εύκολες μέρες. Στον πόλεμο ποτέ δε μιλάς για εύκολες μέρες, όμως είσαι εκεί για να τις φτιάξεις. Η καταστολή θα σκληρύνει για όλους μας, θα δεχτούμε χτυπήματα, διώξεις, δικαστήρια και φυλακίσεις. Εμείς ως συλλογικότητα που υπερασπίζεται την πολύμορφη αντιπαράθεση με τον εχθρό έχουμε έναν και μοναδικό δρόμο προς την ανυποχώρητη ρήξη και στο τέλος γράφει κατάληψη Terra Incognita. Γιατί οι καταλήψεις δεν είναι κάτι ξεπερασμένο. Δε θα αποτελέσουν μια εικόνα του παρελθόντος. Θα παραμείνουν ζωντανές και παρούσες στις στιγμές αγώνα του παρόντος. Θα είναι εδώ να περιμένουν όσους και όσα θα έρθουν.

Είμαστε κομμάτι των σημείων αναφοράς του αναρχικού κινήματος. Είμαστε κομμάτι των πεδίων ζύμωσης ανεξούσιων συντροφικών σχέσεων ελευθερίας και ισότητας. Είμαστε κομμάτι των εργαστηρίων οργάνωσης του ανατρεπτικού αγώνα. Γι’ αυτό και δε μπορούν να μας τελειώσουν. Γιατί είμαστε αγκάθι στον κορμό της κοινωνίας που αντιστέκεται στην εξουσία και την υποταγή. Και το αγκάθι όταν το ακουμπήσεις, ματώνεις.

Ανακοίνωση για την απαγόρευση της πορείας αλληλεγγύης στις καταλήψεις στις 31-10

Το πρωί του Σαββάτου 31/10 πλήθος δυνάμεων καταστολής καταλαμβάνουν την πλατεία της Καμάρας αποτρέποντας την ανακοινωμένη συγκέντρωση αλληλεγγύης στις καταλήψεις, ενόψει της πανελλαδικής μέρας δράσεων υπεράσπισης των δομών του αγώνα που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής. Κλούβες και βανάκια ματατζήδων με παρατεταγμένες τις ομάδες σύλληψης, δίκυκλοι βασανιστές και ένοπλοι δολοφόνοι συνωστίζονται στο σημείο προσυγκέντρωσης για να κάνουν ξεκάθαρο σε όλους εμάς  πως δε θα αφήσουν κανέναν να αμφισβητήσει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας του κράτους και των αφεντικών απέναντι στην πληττόμενη κοινωνική βάση που βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο. Ας ετοιμαστούν λοιπόν να εισπράξουν το θυμό και την οργή μας. 

Από το πρωί δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι που κατευθύνονταν προς τη συγκέντρωση, σπάζοντας τον φόβο που επιχειρεί να επιβάλλει το κράτος, επέλεξαν να πλαισιώσουν τα καλέσματα αλληλεγγύης και υπεράσπισης των καταλήψεων. Για πάνω από 2 ώρες περισσότεροι/ες από 250 συντρόφισσες και σύντροφοι στήριξαν τις ανοιχτές περιφρουρήσεις των καταλήψεων 111 και Mundo Nuevo, ως μια αντανακλαστική απάντηση στην απαγόρευση της διαδήλωσης. Κατά τη λήξη των περιφρουρήσεων οι μπάτσοι ξεκίνησαν ένα «πολιτισμένο» σόου αποτροπής της συγκέντρωσης προτρέποντας μέσα από μεγάφωνα τον κόσμο να συμμορφωθεί με τα μέτρα απαγόρευσης, επιχειρώντας να αποκλείσουν την κατάληψη 111 με διμοιρίες και μηχανοκίνητα τάγματα εφόδου.  

Η πρώτη μέρα εφαρμογής των νέων μέτρων που αφορούν την έξαρση της πανδημίας δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη στρατηγική της κρατικής διαχείρισης. Το μύθευμα της αποτροπής του συνωστισμού θα αποτελέσει το εργαλείο αναχαίτισης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που επιχειρούν να μπούν ανάχωμα στην ανασυγκρότηση του νεοφιλελευθερισμού. Συνωστισμός δεν είναι οι στοιβαγμένοι εργάτες στα σούπερ μάρκετ που θα βρεθούν σε εντατική έκθεση το επόμενο διάστημα, δεν είναι οι εργάτες στις βιομηχανικές μονάδες θανάτου, δεν είναι οι εργαζόμενες στον κλάδο της δημόσιας υγείας, δεν είναι οι φυλακισμένες στα κάτεργα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν είναι όλοι όσοι αποτελούν καθημερινά θυσία για να λαδώσουν τα γρανάζια του συστήματος. Συνωστισμός θα είναι όσοι και όσες θα αποφασίσουν να αναδείξουν τις αντιφάσεις της κρατικής διαχείρισης, να αμφισβητήσουν όσα μέτρα εντείνουν την ταξική εκμετάλλευση, να αντισταθούν στην θανατοπολιτική του κράτους και του κεφαλαίου, να αντεπιτεθούν.  

Ως συλλογικότητα, από την πρώτη στιγμή έξαρσης της κρατικής θανατοπολιτικής που αφορά τη διαχείριση της πανδημίας, αποφασίσαμε πως, μπροστά στην επίθεση που δεχόμαστε, αρνούμαστε να σιωπήσουμε και οφείλουμε να αυτοοργανώσουμε τις μικρές κα μεγάλες μας δυνάμεις. Η κατάληψή μας αποτέλεσε έναν ανοιχτό πνεύμονα συνάντησης όσων ασφυκτιούσαν από τον περιορισμό, ζύμωσης και οργάνωσης των αντιστάσεων μας. Μέσα από τη δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη σταθερή έκφραση δημόσιου αντίλογου που έσπαγε το μονοπώλιο της κρατικής προπαγάνδας αλλά και δράσεων αυτοάμυνας και υπεράσπισης των εκμεταλλευόμενων και αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων σπάγαμε καθημερινά στην πράξη τις απαγορεύσεις. Ακόμα και μετά την εκκένωση της κατάληψης, δε μας τελειώνει τίποτα και κανένας.  

Απέναντι στην καθημερινή αλλοτρίωση και την ένταση της εκμετάλλευσης, είμαστε τα κύτταρα της αντίστασης και της δημιουργίας. Απέναντι στην επιβαλλόμενη σιωπή θα παραμείνουμε ο εκκωφαντικός ήχος της καταιγίδας. Θα μείνουμε στους δρόμους, δίπλα στους αόρατους και τις αποκλεισμένες αυτού του κόσμου, δίπλα σε όσες στοχοποιεί το κράτος και το κεφάλαιο, δίπλα σε όσους αντιστέκονται στην μόνιμη πανδημία του κρατισμού και του καπιταλισμού. 

Μένουμε στους δρόμους 

Υπερασπιζόμαστε τις δομές του αγώνα που βάλλονται από την καταστολή 

Οργανώνουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση 

Καμία ανακωχή-Έχουμε πόλεμο…   

Κατειλημμένο κέντρο αγώνα Σχολής Θεάτρου

Σήμερα το πρωί δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι προχωρήσαμε στην συμβολική κατάληψη της σχολής Θεάτρου του ΑΠΘ για να δημιουργήσουμε τη στέγη οργάνωσης μια μέρας αφιερωμένης στον αγώνα για την υπεράσπιση και την αλληλεγγύη στις καταλήψεις που βρίσκονται στο στόχαστρο της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους το τελευταίο διάστημα.

Καλούμε τον κόσμο να πλαισιώσει τις δράσεις της κατειλημμένης σχολής Θεάτρου:

12:00 Μικροφωνική αλληλεγγύης στις καταλήψεις με τοποθετήσεις συντροφισσών και συντρόφων από τις καταλήψεις Rosa Nera (Χανιά), Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου (Αθήνα), Βανκούβερ Απάρτμαν (Αθήνα), Δερβενίων (Αθήνα), Rigaer94 (Γερμανία)

15:00-17:00 Σεμινάριο αυτομόρφωσης με θέμα τις τεχνικές αυτοάμυνας-αυτοπροστασίας

19:00 Εκδήλωση για τις καταλήψεις ως πρόταγμα αγώνα στο σήμερα. Μια συζήτηση για τις καταλήψεις ως βάση οργάνωσης του μαχητικού αγώνα (κατάληψη Terra Incognita), ως μέσο μετάδοσης του ελευθεριακού λόγου (ελεύθερο κοινωνικό ραδιόφωνο 1431am) και ως στεγαστική λύση (καταληψίες στέγης Καστρόπληκτων).

Καθόλη τη διάρκεια της μέρας στον χώρο θα υπάρχουν πάγκοι με έντυπα, βιβλία και μπροσούρες ανατρεπτικού λόγου και ελευθεριακής έκφρασης, distro diy μουσικής και fanzine.

Επίσης στον χώρο τηρούμε τους ατομικούς κανόνες υγειονομικής προστασίας χωρίς να βάζουμε σε κίνδυνο εμάς και τους γύρω μας.

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις που δέχονται επίθεση

Όλοι και όλες στη Διαδήλωση αλληλεγγύης το Σάββατο 31/10, 13:00 Καμάρα

Κατάληψη Σχολής Θεάτρου

Μηχανοκίνητη πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις

Το πρωί του Σαββάτου 24 Οκτώβρη συντρόφισσες και σύντροφοι της ανοιχτής συνέλευσης αλληλεγγύης στην κατάληψη Terra Incognita, πραγματοποίησαν προπαγανδιστική μηχανοκίνητη πορεία ενόψει της κεντρικής διαδήλωσης αλληλεγγύης στις καταλήψεις και τις δομές του αγώνα που δέχονται επίθεση όλο αυτό το διάστημα. Η πορεία ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο του ΑΠΘ με κατεύθυνση πρώτα την κατάληψη Terra Incognita που βρίσκεται ακόμη υπό καθεστός ομηρίας με τα ένστολα σκουπίδια να στρατοπεδεύουν έξω από το κτίριο. Ακολούθησε στάση στην κατάληψη Mundo Nuevo και την 111, ενώ στη συνέχεια οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι κινήθηκαν προς τα ανατολικά της πόλης όπου βρίσκονται οι καταλήψεις Φάμπρικα Υφανέτ και Κοινωνικό Κέντρο Αγώνα Τούμπας. Τελικό σταθμό αποτέλεσαν οι καταλήψεις ΕΚΧ Σχολείο για τη Μάθηση της Ελευθερίας και Libertatia. Οι δράσεις για την αλληλεγγύη και την υπεράσπιση των καταλήψεων συνεχίζονται στους δρόμους.

Αλληλεγγύη στις εστίες αγώνα που δέχονται επίθεση
Η Terra θα μείνει κατάληψη για πάντα
Όλες και όλοι στους δρόμους Σάββατο 31-10, 13:00 Καμάρα
 

ΜΑΣΚΕ ΜΠΑΡ στην Αντιβίωση

Μασκέ μπαρ στην κατάληψη Αντιβίωση, μετά το πέρας της πορείας της Παρασκευής 16/10, υπέρ των καταλήψεων.

Για την κάλυψη των δικαστικών εξόδων από τις διώξεις των καταληψιών της κατάληψης στέγης Acta et Verba. Προγραμματισμένα δικαστήρια για 2/11/2020 και 10/12/2020.

ΘΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ VIDEO ΟΡΘΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ

Καταλήψεις: Acta et Verba, Σαχίνη 3, Αντιβίωση και σύντροφοι/ισσες

Παρέμβαση στα γραφεία του γερμανικού κολοσσού τουρισμού TUI-Defend Liebig34

Στις 9 Οκτώβρη-μέρα λήξης του τελεσίγραφου που εξέδωσαν οι δικαστικές αρχές του γερμανικού κράτους- πραγματοποιείται η εκκένωση της κατάληψης LIEBIG34. Από το προηγούμενο βραδύ συντρόφισσες καταληψίες βρισκόντουσαν μέσα στην κατάληψη αλλά και τους γύρω δρόμους για να υπερασπιστούν το απελευθερωμένο τους έδαφος από τα ένστολα σκουπίδια. Ακολούθησαν για ώρες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και αλλεπάλληλες επιθέσεις σε κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους κατά τις οποίες πραγματοποιήθηκαν δεκάδες προσαγωγές ενώ κάποιες μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Κατά τη διάρκεια της εκκένωσης πραγματοποιήθηκαν 13 προσαγωγές καταληψιών εκ των οποίων 2 μετατράπηκαν σε συλλήψεις με την κατηγορία της αντίστασης κατά τη σύλληψη.

Την Κυριακή 11 Οκτώβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα γραφεία του γερμανικού κολοσσού ταξιδιών και τουρισμού TUI στη Θεσσαλονίκη, στέλνοντας ένα πρώτο μήνυμα διεθνιστικής αλληλεγγύης στις συντρόφισσες και τους συντρόφους που υπερασπίζονται τα απελευθερωμένα εδάφη λέγοντας πως η καταληψιακή αλληλεγγύη δε γνωρίζει σύνορα και μιλάει την ίδια γλώσσα-τη γλώσσα της αδιαλλαξίας και της αξιοπρέπειας. Η TUI είναι η μεγαλύτερη εταιρεία αναψυχής, ταξιδιών και τουρισμού στον κόσμο, ενώ διαθέτει και ταξιδιωτικά γραφεία, ξενοδοχεία, αεροπορικές εταιρείες, κρουαζιερόπλοια και καταστήματα λιανικής πώλησης. Ο όμιλος που καταγράφει ετήσιους τζίρους εκκατομυρίων διαθέτει έξι ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες-τον μεγαλύτερο τουριστικό στόλο στην Ευρώπη-και εννέα ταξιδιωτικούς πράκτορες που εδρεύουν στην Ευρώπη. Στη χώρα μας κατέχει κεντρικό ρόλο στη διαχείριση της τουριστκής ανάπτυξης με βάση και τις τελευταίες συμφωνίες που υπέγραψε απο κοινού με το υπουργείο τουρισμού (το προηγούμενο έτος καταγράφηκαν πάνω από 3 εκ. τουριστικές επισκέψεις μέσω της TUI) ενώ αποτελεί κεντρικό στυλοβάτη του φασιστικού καθεστώτος Ερντογάν με τεράστιες επενδύσεις μέσα στο τουρκικό κράτος όπως το TUI’s Sensatori Barut Fethiye Resort και το Family Life Ephesus. Όσο το γερμανικό κράτος στοχοποιεί τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μας καμιά ασφάλεια δεν θα προστατέψει τις γερμανικές επενδύσεις στην Ελλάδα.

Το κτήριο της Liebig34 για πρώτη φορά καταλήφθηκε το 1990, μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου. Αποτελεί safe place για γυναίκες και μέλη της LGBTQI κοινότητας καθώς είναι σημείο αναφοράς για το anarchoqueer κίνημα και τον αγώνα ενάντια στην πατριαρχική καπιταλιστική κοινωνία από το 1999. Στις 9/10 είχε εκδοθεί εντολή εκκένωσης από το γερμανικό κράτος. Οι καταληψίες όμως από την πρώτη στιγμή είχαν δηλώσει ότι δεν θα αποχωρήσουν και θα υπερασπιστούν την κατάληψη. Οι συντρόφισσες/οι μας δεν είναι μόνοι απέναντι στην καταστολή.

Η καταστολή των καταλήψεων στην Γερμανία δεν είναι κάτι καινούργιο. Μέσα στο 2020 έχει εκκενωθεί επίσης το αυτοργανωμένο μπαρ Syndikat, η κατάληψη Luwi71 στη Λειψία λίγες μέρες μετά την απελευθέρωση του κτηρίου, ενώ η κατάληψη Rigaer94 ερευνήθηκε 2 φορές από την αστυνομία. Είναι απότοκο της προσπάθειας εξευγενισμού ολόκληρων περιοχών στο Βερολίνο στο πλαίσιο της μετατροπής του σε μια σύγχρονη καπιταλιστική μητρόπολη όπου όλα ξεπουλιούνται στο βωμό του κέρδους. Ήδη από το 2015 η περιοχή γύρω από την Rigaer Strasse έχει χαρακτηριστεί ως ζώνη κινδύνου υποβάλλοντας όσους είτε ζουν, είτε περνάνε από την περιοχή σε επαναλαμβανόμενους ελέγχους, ενώ ταυτόχρονα δεν λείπουν και περιστατικά επιθέσεων από πλευράς της αστυνομίας προς τον ίδιο κόσμο με στόχο να κάμψουν την δημόσια παρουσία του. Ταυτόχρονα, με αφετηρία τις μαζικές συγκρούσεις στο G20 στο Αμβούργο δεν είναι μόνο οι καταλήψεις που βρίσκονται στο στόχαστρο. Με μεγάλη συχνότητα τα μέλη της ομοσπονδιακής αστυνομίας της Γερμανία ανοίγουν δικογραφίες για δεκάδες συντρόφισσες/ους εισβάλοντας σε καταλήψεις, στέκια και σπίτια αγωνιστ(ρι)ών στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία με σκοπό την συλλογή στοιχείων εναντίον τους και την γενικευμένη τρομοκρατία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελευταία κατασταλτική επιχείρηση της Europol, με τη συνδρομή των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών Ελλάδας και Γερμανίας: κατά τη διάρκεια ταυτόχρονων εισβολών σε σπίτια στο Βερολίνο και την Αθήνα, οι μπάτσοι προσήγαγαν γερμανούς συντρόφους και συντρόφισσες με βάση το άρθρο 129 του αντιτρομοκρατικού νόμου περί εγκληματικής οργάνωσης.

Το κατασταλτικό πλαίσιο που υπάρχει τα τελευταία 20 χρόνια στην Γερμανία αποτελεί το πρότυπο του δόγματος “ησυχία, τάξη και ασφάλεια” που επιχειρεί να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή. Δεν είναι ούτε τυχαίο ότι το νέο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο γερμανικό, ούτε οτι η ΕΛΑΣ έστειλε τους ενστόλους δολοφόνους για εκπαίδευση εκεί. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πλαίσιο του τελεσιγράφου ενάντια στις καταλήψεις τον προηγούμενο Δεκέμβρη, αποτέλεσε μια κακή αντιγραφή του γερμανικού μοντέλου εκκενώσεων.

Καμία εκκένωση ή απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη. Δεν θα αφήσουμε σπιθαμή χώρου και καμία συντρόφισσα μόνη της απέναντι στην καταστολή και τις επιθέσεις κράτους και του κεφαλαίου. Οι καταλήψεις αποτελούν τον δικό μας χώρο όπου ελεύθερα και με όρους αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης ζούμε και αγωνιζόμαστε ενάντια σε κράτος, καπιταλισμό και πατριαρχία. Και θα τους υπερασπιστούμε μέχρι τέλους…

ΑΠΟ ΤΗ TERRA ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ LIEBIG34

ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ

Αλληλεγγύη στις/ους συλληφθείσες/έντες από τα γεγονότα της εκκένωσης της Liebig34

Παρεμβάσεις σε σχολεία για τη στήριξη των μαθητικών καταλήψεων

Το σύστημα της διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος

Τις τελευταίες μέρες πραγματοποιούνται παρεμβάσεις με σπρέι, τρικάκια και αυτοκόλλητα σε σχολεία και γειτονιές του κέντρου, της Άνω Πόλης και των Συκεών ενάντια σην καταστολή των μαθητικών καταλήψεων και τις διώξεις των αγωνιζόμενων μαθητ(ρι)ών. Εδώ και βδομάδες οι αγώνες των μαθητ(ρι)ών βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής. Η αυτοδιάθεση των καταληψιών βρίσκει απέναντί της, σχολάρχες και εισαγγελείς, κρατιστές και μπάτσους αλλά και φασίστες υπό τον μανδύα των αγανακτισμένων γονιών. Από την πρώτη στιγμή δηλώσαμε ξεκάθαρα πως δε θα αφήσουμε κανέναν ούτε να πειραματιστεί με τις ζωές των μαθητ(ρι)ών εκθέτωντας τους στην πανδημία, ούτε να καταστείλει τους αγώνες τους γιατί πολύ απλά είναι δικές τους οι ζωές και θα τις κάνουν οι ίδιοι-ες ό,τι θέλουν. Είναι άραγε μεγαλύτερη η έκθεση των παιδιών στις σχολικές καταλήψεις ή μπροστά στην κρατική αδιαφορία. Και αφού το μόνο που μπορείτε να προσφέρετε στα παιδιά είναι αίθουσες-κελιά, άγχη και υποταγή, αφήστε τα που ξέρουν να παίξουν και πάλι: πέτρα, μολύβι, λουκέτο, φωτιά.

Κάτω τα ξερά σας από τους/τις μαθητ(ρι)ές

Αλληλεγγύη σε όσους χτυπήθηκαν, βασανίστηκαν, συνελήφθησαν στην πανεκπαιδευτκή πορεία έξω από το υπουργείο παιδείας στις 9/10