Οι καταλήψεις δεν είναι παρελθόν, είναι το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ελευθερία

Τη Τρίτη 14/9 δικάζονται οι σύντροφοι/ισσες από την πρώτη εκκένωση της κατάληψης Ματρόζου στο Κουκάκι τον Μάρτιο 2018 και αντιμετωπίζουν μια σειρά από πλημμεληματικές κατηγορίες. Κατά την ίδια επιχείσηση εκκενώθηκαν και οι καταλήψεις Ζαίμη 11 και Gare, οι πρώτες εκκενώσεις επι διακυβέρνησης Σύριζα. Λίγο καιρό αργότερα συντρόφισσες/οι προχώρησαν σε ανακατάληψη του κτιρίου στην Ματρόζου, όπου ακολούθησε μια τεράστια επιχείρηση/πολιορκία των μπάτσων απέναντι σε μια μαχητική υπεράσπιση του κτιρίου που ξεφτύλισε τις δυνάμεις καταστολής παρά το ξύλο, τα χημικά και τις συλλήψεις.

Η κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου αποτέλεσε ένα ζωντανό κομμάτι του κινήματος που δε δέχτηκε καμία διαπραγμάτευση, γι αυτό και βρέθηκε πολύ σύντομα στην αιχμή του δόρατος της καταστολής και χτυπήθηκε επανειλημμένα.

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο κανόνες και συμβάσεις, εκεί όπου τα θέλω πνίγονται στα πρέπει, οι καταλήψεις έρχονται να απαλλοτριώσουν τον κλεμμένο  χώρο και  χρόνο. Έρχονται να δώσουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε όλα όσα φαντάζουν αδύνατα. Οι καταλήψεις δεν είναι ο αυτοσκοπός, είναι η ευκαιρία. Η ευκαιρία να στεγάσεις ότι πιο κρυφό έχεις. Εδάφη απελευθερωμένα από τα δεσμά της εξουσίας, χωρίς κανόνες και νόμους, χωρίς τα κυρίαρχα πρότυπα και την αλλοτρίωση. Χωρίς την εξουσιαστική επιβολή και τις επιτελέσεις της.

Οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι η έμπρακτη δυνατότητα του καθενός από εμάς να εκφραστεί ελεύθερα, να δημιουργήσει, να διαμορφώσει την προσωπικότητά του, να διασκεδάσει, να αισθανθεί, να ζήσει έξω και ενάντια στη κυρίαρχη κανονικότητα που έχει επιβληθεί από την εξουσία.

Οι καταλήψεις είναι η στέγη των επιλογών αγώνα που έχει κάνει ο καθένας από εμάς και τίποτα παραπάνω. Γι’ αυτό και οφείλουν να ξεπερνούν το ρόλο της νησίδας ελευθερίας και να αποτελούν ορμητήριο ενάντια στο υπάρχον. Και η υπεράσπισή τους δεν είναι κάτι άλλο από την υπεράσπιση του ίδιου του αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Ως συλλογικότητα υπερασπιζόμαστε αδιάλλακτα εδω και σχεδόν 17 χρόνια την επιλογή της κατάληψης ως μέσο οργάνωσης του αντικρατικού αγώνα, ως σημείο αναφοράς και συνάντησης των αγωνιζόμενων, ως τόπο έκφρασης και δημιουργικότητας μακριά και ενάντια στο εμπόρευμα, ως ορμητήριο ρήξης και σύγκρουσης με τους μηχανισμούς καθυπόταξης της ελευθερίας. Αν και μας εκκένωσαν, αν και κρατάνε ακόμα δέσμιο το έδαφός μας, τώρα περισσότερο από ποτέ νιώθουμε την αναγκαιότητα να διεκδικήσουμε ότι μας αρπάζουν.

Αλληλεγγύη στις συντρόφισσες/ους που δικάζονται για την πρώτη εκκένωση της κατάληψης Ματρόζου

10,100 1000άδες καταλήψεις ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης

Κείμενο ενάντια στην υποχρεωτική λήψη γενετικού υλικού από τους 14 καταληψίες της πρυτανείας ΕΜΠ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το κείμενο σε μορφή pdf: dna-ΑΣΠ1

-Καλούμε στη μικροφωνική αλληλεγγύης στους 14 συντρόφους

Σάββατο 11/9, 13:00 Μοναστηράκι-

Ενημερωση απο το δικαστηριο της 8ης Ιουνη 2021

Ομόφωνα αθώους για το σύνολο των κατηγοριών έκρινε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων τους 2 συντρόφους που είχανε συλληφθεί το φθινόπωρο του 2016 σε επεισόδια που ξέσπασαν -με υπαιτιότητα της αστυνομίας- εντός του δικαστικού μεγάρου Ιωαννίνων, κατά την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης εκκένωσης της κατάληψης Acta et Verba. Οι αποδιδόμενες κατηγορίες ήταν η αντίσταση κατά της αρχής, η απόπειρα τέλεσης ελαφριών σωματικών βλαβών κατά ενός αστυνομικού της ΟΠΚΕ και η άρνηση δακτυλοσκόπησης (με την επιβαρυντική περίσταση του προεδρικού διατάγματος του 1977).

Μετά από κάλεσμα των τριών καταλήψεων της πόλης πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στα σκαλοπάτια του δικαστηρίου. Η υπόθεση, τελευταία στο πινάκιο, ξεκίνησε με ένταση κατά τις 12:00, καθώς οι έως πριν 4 αστυνομικοί έγιναν 10 μέσα στην αίθουσα, δίνοντας το πάτημα στους δικαστές να ξεκινήσουν τη δίκη άνευ αλληλέγγυων υποστηρικτών, άνευ -ουσιαστικά- κοινού, με το πρόσχημα των μέτρων covid. Μετά από ενστάσεις της συνηγόρου υπεράσπισης περί των συνταγματικών προβλέψεων δημοσιότητας της δίκης και μικρή διακοπή, οι μπάτσοι μειώθηκαν στους 5 και ισάριθμες συντρόφισσες εισήλθαν στην αίθουσα. Αξίζει να σημειωθεί πως στις 09:00 το πρωί, μέσα στην αίθουσα, υπήρχαν 24 άτομα (κατηγορούμενοι, μάρτυρες, ακροατές) και πάνω από 10 δικηγόροι…

Κατέθεσαν συνολικά 4 αστυνομικοί. Ο πρώτος -το υποτιθέμενο θύμα ξυλοδαρμού, μέλος της ΟΠΚΕ και πρωταίτιος της αστυνομικής βιαιότητας κατά των κατηγορουμένων στην εν λόγω υπόθεση, δεν κατάφερε να στηρίξει στο ελάχιστο τα όσα είχε καταθέσει προανακριτικά, παρόλο που εθεάθη να προσεγγίζει τον αστυνομικό βάρδιας δικαστηρίων για να του ζητήσει τον φάκελο της υπόθεσης ώστε να «φρεσκάρει» τη μνήμη του. Δυστυχώς για αυτόν ο φάκελος είχε ήδη ανέβει στην έδρα. Ο δεύτερος, προϊστάμενος του εγκληματολογικού την εποχή της σύλληψης και επικεφαλής της διμοιρίας ΜΑΤ που εισέβαλε στον ΑΚΟΙΧΙ στις 06/12/2009, ουσιαστικά αποπέμφθηκε από την έδρα καθ’ όσον δεν είχε να εισφέρει τίποτα στην υπόθεση μιας και την ώρα των συμβάντων είχε υπηρεσία στο τμήμα. Ο τρίτος, τότε διοικητής της ΟΠΚΕ, παρόλο που παρείχε διακριτική «συναδελφική» κάλυψη στον πρώτο μάρτυρα, απέτυχε κατά τη διαδικασία των ερωτήσεων να προσδώσει αληθοφάνεια στην αστυνομική μυθοπλασία για το πώς εκτυλίχθησαν τα γεγονότα εκείνη την ημέρα. Τέλος, ο τέταρτος μάρτυρας, μέλος της ΟΠΚΕ και αυτός, επιχείρησε να περιορίσει τον πραγματικό χρόνο παραμονής του στα δικαστήρια, ώστε να αποφύγει να τοποθετηθεί για όλη την εξέλιξη του περιστατικού. Όμως, από τη διαδικασία της εξέτασης, αποκαλύφθηκε πως είχε πλήρη εικόνα για όλη τη διάρκεια του περιστατικού και εν τέλει η αφήγηση του ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη θέση των κατηγορουμένων. Σχετικά με τον δικό του τραυματισμό ξεκαθάρισε ρητά πως οι δυο κατηγορούμενοι δεν είχανε απολύτως καμία εμπλοκή.

Από τη μεριά της υπεράσπισης κατέθεσαν δυο μάρτυρες που από διαφορετικές οπτικές γωνίες παρείχαν πλήρη, αντικειμενική και πλούσια παρουσίαση του συνόλου των επεισοδίων. Μάλιστα, ο δήθεν δαρμένος ΟΠΚίτης αποχώρησε σα βρεγμένη γάτα από την αίθουσα όταν η πρώτη μάρτυρας τον υπέδειξε αναμφιβόλως ως τον άνθρωπο που βιαιοπράγησε κατά των κατηγορουμένων. Ο δεύτερος μάρτυρας, ο οποίος στεκόταν αμέσως μετά από τον ξυλοκοπημένο και συλληφθέντα σύντροφο στη σειρά εισόδου/ελέγχου, κατέθεσε με γλαφυρό τρόπο τις νταήδικες συμπεριφορές των αστυνομικών οργάνων κατά την είσοδο στα δικαστήρια εκείνη την ημέρα, ενώ περιέγραψε αναλυτικά τους τσαμπουκάδες και το ξύλο που μοίρασε αφειδώς ο μαινόμενος αστυνομικός.

Μετά το πέρας των απολογιών, οι οποίες διέλυσαν και την παραμικρή υποψία αμφιβολίας που ενδεχομένως είχε η έδρα για την αθωότητα των κατηγορουμένων, ήρθε η ώρα της αγόρευσης του εισαγγελέα. Αφού πρότεινε την αθώωση των κατηγορουμένων για τη δεύτερη και τρίτη κατηγορία, για ουσιαστικούς και τυπικούς λόγους αντίστοιχα, ζήτησε την τιμωρία τους για το αδίκημα της αντίστασης κατά της αρχής με το ανήκουστο σκεπτικό πως «δεν μπορώ να φανταστώ ότι οι αστυνομικοί θα παραβίαζαν τα πρωτόκολλα ελέγχου ή τις εντολές ενώπιον των ανώτατων αξιωματικών τους, πράγμα που θα τους εξέθετε σε πειθαρχικούς ελέγχους». Η συνήγορος υπεράσπισης αντέτεινε στον εισαγγελέα πως «αυτό είναι ευχολόγιο κι όχι η συνήθης πρακτική της αστυνομίας», υπενθυμίζοντας που καταλήγουν οι ΕΔΕ κατά αστυνομικών, πως καταπίνει το μαύρο σκοτάδι τους άτυχους που δε βρέθηκε μια κάμερα να καταγράψει τα όσα τραβάνε από την αστυνομία, πως η αλληλοκάλυψη μεταξύ αστυνομικών οδηγεί σε κουκουλώματα και συγκαλύψεις. Υπενθύμισε, δε, την πάγια τακτική των αστυνομικών οργάνων να «φορτώνουν» το αδίκημα της αντίστασης κατά της αρχής στους συλληφθέντες ώστε να μετασχηματιστεί το θύμα της βαναυσότητας σε δήθεν θύτη.

Στις περασμένες 15:00, η αθωωτική απόφαση προξένησε το ειρωνικό γέλιο των εντός της αίθουσας αλληλέγγυων προς τα σαΐνια του αστυνομικού τμήματος, τα οποία δε θυμούνται ούτε καν αυτά που οι ίδιοι περιλαμβάνουν στις σκευωρίες τους. Απών από την εκφώνηση της απόφασης ήταν και ο δήθεν δαρμένος ΟΠΚίτης, επιβεβαιώνοντας έτσι τη μηδενική του αγωνία σχετικά με τη δήθεν απόδοση δικαιοσύνης προς το πρόσωπό του. Η απόφαση αυτή «ξεκλειδώνει» την μήνυση του ενός εκ των αθωωθέντων συντρόφων κατά του νταή ΟΠΚίτη, η εκδίκαση της οποίας αναμένεται με επιπλέον ενδιαφέρον. Το σύνολο των αλληλέγγυων αποχώρησε με συνθήματα.

ΔΙΚΗ 08/06/21 – ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΔΙΚΟ;

Πως γίνεται αυτοί που έχουν άδικο, να έχουν το νόμο με το μέρος τους;;;

Αλληλεγγύη στους 2 διωκόμενους συντρόφους

Κανένας μόνος απέναντι στην καταστολή

Συγκέντρωση στις 8/6/2021 στις 09:00 στο Δικαστικό Μέγαρο Ιωαννίνων

Την Τρίτη 8 Ιουνίου 2021 έχε προσδιοριστεί η δίκη των 2 συντρόφων που είχαν συλληφθεί το φθινόπωρο του 2016 σε επεισόδια που είχανε ξεσπάσει -με υπαιτιότητα της αστυνομίας- εντός του δικαστικού μεγάρου Ιωαννίνων, κατά την ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης εκκένωσης της κατάληψης Acta et Verba.

Μετά από αλλεπάλληλες αναβολές λόγω ωραρίου, κλειστών δικαστηρίων αλλά και μερικής ακυρότητας του κατηγορητηρίου, καλούμε εκ νέου σε συγκέντρωση αλληλεγγύης. Ακολουθεί το κέιμενο που μοιράζεται.

Πως γίνεται αυτοί που έχουν άδικο, να έχουν το νόμο με το μέρος τους;;;

Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016 ήταν προγραμματισμένη η δίκη του συντρόφου που συνελήφθη τον Απρίλη του ‘15 κατά την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης Acta et Verba (Κουρεμένου 5) με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης. Ωστόσο, η μέρα εκδίκασης της υπόθεσης σημαδεύτηκε με την πρωτόγνωρη, για τα δεδομένα της πόλης, αστυνομική καταστολή εναντίον των αλληλέγγυων, με αποτέλεσμα την βίαιη σύλληψη 2 συντρόφων. Ας βάλουμε όμως σε μια σειρά τα γεγονότα.

Την ημέρα της δίκης υπήρχε κοινό κάλεσμα από τις 4 καταλήψεις της πόλης για συγκέντρωση αλληλεγγύης. Στην είσοδο του δικαστικού μεγάρου υπήρχαν αστυνομικές δυνάμεις καθώς και η ομάδα Ο.Π.Κ.Ε. με ξεκάθαρα επιθετικές διαθέσεις. Αρχικά οι ΟΠΚιτες απαιτούσαν, προ της εισόδου εντός του κτηρίου, τον έλεγχο των προσωπικών αντικειμένων (σακίδια πλάτης, τσαντάκια μέσης, γυναικείες τσάντες κλπ.) καθώς και τη διενέργεια σωματικού ελέγχου σε βάρος ατόμων, που κατά τα λεγόμενα τους, είχαν περιβολή μαύρου χρώματος. Τα αυθαίρετα ενδυματολογικά κριτήρια με τα οποία διενεργούταν ο έλεγχος της αστυνομίας καθώς και η εμφανής εξαίρεση από τον έλεγχο των γραβατομένων και των καθώς πρέπει, γέννησε διαμαρτυρίες από την πλευρά των αλληλέγγυων. Οι υπεύθυνοι των μέτρων τάξης προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τη στάση τους επικαλούμενοι σχετική εντολή από την εισαγγελία, ενώ παράλληλα η εισαγγελία ένιπτε τας χείρας της αποποιούμενη οποιαδήποτε ευθύνη για την κατάσταση. Ήταν προφανές πως επεδίωκαν να αφεθεί ο συλληφθέντας της Acta et verba χωρίς αλληλέγγυα στήριξη εντός της αίθουσας.

Στην αντίδραση των αλληλέγγυων για το νταηλίκι και την παράβαση των αρχών δημοσιότητας της δίκης, ένας ΟΠΚιτης έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις τους λέγοντας: “Αν δεν σας αρέσει μείνετε απέξω! Εδώ θα γίνεται ότι λέω εγώ“. Το δόγμα της μηδενικής ανοχής έμελε να βιώσει στο πετσί του ο αμέσως επόμενος αλληλέγγυος που εισήλθε εντός του κτιρίου. Η διενέργεια του σωματικού ελέγχου από τον εν λόγω ΟΠΚίτη κατέληξε στον ξυλοδαρμό του συντρόφου με πτυσσόμενο μεταλλικό γκλοπ και στην αυθαίρετη σύλληψή του. Ακολούθησε ακόμα μία σύλληψη δεύτερου συντρόφου, που είχε ήδη εισέλθει στο κτίριο, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε ως αυτόπτης για το περιστατικό βίας. Όλα αυτά έδωσαν το έναυσμα στο κόσμο που ανέμενε την είσοδό του να αντιδράσει δυναμικά και να ακολουθήσει συμπλοκή με τα Μ.Α.Τ.

Η συνέχεια της επίδειξης δύναμης των μπάτσων ήρθε εντός του αστυνομικού μεγάρου από τον διοικητή του εγκληματολογικού, ο οποίος απείλησε τους δύο συλληφθέντες πως εάν δεν “συνεργαστούν” για τη δακτυλοσκόπηση και την λήψη φωτογραφιών, θα τους τα αποσπάσουν με την βία! Η αξιοπρεπής στάση των συντρόφων καθώς και η παρέμβαση της δικηγόρου απέτρεψε τις ορέξεις των μπάτσων για τραμπουκισμούς. Τελικά στους συντρόφους απαγγέλθηκαν οι εξής κατηγορίες: αντίσταση κατά της αρχής, άρνηση δακτυλοσκόπησης και απόπειρα απλών σωματικών βλαβών κατά μπάτσων!

Οι μεθοδεύσεις των εκάστοτε εξουσιών (αστυνομικής, δικαστικής, νομοθετικής κλπ.) ήταν πάντα γνωστές αλλά και εχθρικές προς το αντιεξουσιαστικό κίνημα. Δε μας προκαλεί καμία εντύπωση η ποινικοποίηση και καταστολή της επιλογής της κατάληψης αλλά και των αλληλέγγυων ατόμων σε αυτή. Η όρεξη των εξουσιαστών για επιτήρηση των ζωών μας δεν θα κοπεί εάν δεν υψώσουμε το μαχητικό ανάστημά μας μέσα από εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες, στέκια και καταλήψεις! Σε όλους αυτούς, λοιπόν, που στέκονται εχθρικά απέναντι στη κάλυψη των στεγαστικών αναγκών μέσω της κατάληψης, εμείς συνεχίζουμε να γεμίζουμε τα άδεια κτήρια με ανθρώπους, ιδέες, ζωή.

 

Κατάληψη Αντιβίωση & Καταλήψεις Στέγης Σαχίνη 3, Acta et Verba

_____________________

το κείμενο σε μορφή pdf

Χρονικό κατειλημμένου κέντρου αγώνα ΕΚΘ για την αλληλεγγύη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Δευτέρα 1 Μάρτη: Έναρξη κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για τη στήριξη της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ, Κουφοντίνα.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων οδηγούνται στην ανεργία και δισεκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να γίνουν ακόμα πιο φτωχοί από ότι ήταν ήδη. Σε έναν κόσμο όπου οι διενέξεις μεταξύ ισχυρών κρατών και εταιρειών για το μοίρασμα των αγορών σπέρνουν πολέμους σε κάθε γωνιά της γης, γεννούν προσφυγιά, υπερεκμετάλλευση και βαρβαρότητα στην περιφέρεια. Σε έναν κόσμο όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού πλούτου και ευθύνονται για την, χωρίς επιστροφή, λεηλασία του πλανήτη. Σε έναν κόσμο όπου τα κράτη οχυρώνονται μπροστά στις εξεγέρσεις που έρχονται, στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, των αποκλεισμένων, των αδικημένων.

Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μία ένωση κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης που συντονισμένα ξεζουμίζουν τους πληθυσμούς στα μετόπισθεν αλλά και στις σύγχρονες αποικίες. Στην Ευρώπη που καυχιέται για τις φιλελεύθερες αξίες της, αλλά περιορίζει όλο και πιο πολύ κάθε ένοια ελευθερίας, φυλακίζοντας μέχρι και μουσικούς, όπως στην περίπτωση του Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία, και στοχοποιεί οποιονδήποτε αντισταθεί στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει στο εσωτερικό της. Ζούμε στην Ευρώπη που πνίγει μετανάστες στα θαλάσσια σύνορά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο, στην Ευρώπη που τα κράτη επιδοτούν τους βιομηχάνους τους και φορο-ληστεύουν τους εργαζόμενους τους, στην Ευρώπη με μία τερατώδη αντιτρομοκρατική νομοθεσία που ποινικοποιεί κάθε μορφή αγώνα, στην Ευρώπη όπου σιγά-σιγά ακόμα και η απεργία ή η διαδήλωση κρίνονται παράνομες.

Ζούμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπου οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τους 1.200.000, όπου η έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα που ξοδεύει δισεκατομμύρια για την πολεμική της προετοιμασία, για τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, για την αστυνομία, τις επιδοτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων και τα χαρτζιλίκια στα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα που την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να αφήσει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρώτη κατοικία, ενώ ήδη άστεγοι στους δρόμους των πόλεών της, πεθαίνουν από το κρύο. Στην Ελλάδα όπου υποχρηματοδοτείται το σύστημα υγείας και το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλλεί, όπου η παιδεία γίνεται λεία στα νύχια των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όπου τα πάντα ιδιωτικοποιούνται. Στην Ελλάδα όπου παιδοβιαστές ξεπλένονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, στην Ελλάδα που μέσα σε ένα χρόνο πανδημίας η κυβέρνηση έχει προλάβει να περάσει πολλά αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα όπου πάνοπλοι μπάτσοι εισβάλουν στα πανεπιστήμια για να βασανίσουν φοιτητές, όπου οι πορείες έχουν απαγορευτεί, όπου τα σωματεία φακελώνονται και οι απεργίες είναι σχεδόν εκτός νόμου. Στην Ελλάδα όπου η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς νέους όλο και πιο αυστηρούς νόμους για τους κρατούμενους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα που χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε άθλιες συνθήκες μες στα σωφρονιστικά κολαστήρια, που μετανάστες και μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μένουν απροστάτευτοι στο ψύχος, μένουν εκτεθειμένοι στον covid19 και κάθε είδους πάθηση χωρίς ίχνος ιατροφαρακευτικής περίθαλψης.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη επέλεξε να πραγματοποιήσει την απεργία πείνας ο Δ. Κουφοντίνας. Και είναι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, με γιατρούς και νοσηλευτές, με μαθήτριες και εκπαιδευτικούς, μουσικούς και φοιτήτριες, στους δρόμους, όπου ο αγώνας του πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε αγωνιζόμενο και κάθε καταπιεσμένη για να δώσει και πάλι ελπίδα σε όλες και όλους μας.

Καλούμε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης που νοιώθει ότι αυτός ο αγώνας αφορά πολλούς περισσότερους από τον ίδιο τον απεργό, που αντιλαμβάνεται τη σημασία να υπάρξουν ρωγμές και αναχώματα στην οξυμένη κρατική καταστολή, που ασφυκτιά από την εγκληματική, ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος να πλαισιώσει την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για να λειτουργήσει ως κέντρο αγώνα με αιχμή την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα και να το μετατρέψουμε μαζί με την Κατειλημμένη Πρυτανεία σε εστίες συντονισμένης αντίστασης.

Ζητάμε από τον κόσμο που θα στηρίξει την προσπάθεια να σεβαστεί το ότι αρκετές από εμάς έχουν υποκείμενα νοσήματα, παιδιά, γονείς, συγγενείς, συγκατοίκους και φίλους με προβλήματα υγείας και με ενσυναίσθηση αλλά και αίσθημα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης να τηρούμε τα μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Στις 12:00 το πρωί της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το ΕΚΘ ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή πάνω από 700 ατόμων για τη στήριξη του αγώνα του συντρόφου Δ. Κουφοντίνα.

Τρίτη 2 Μάρτη: Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μεσημέρι της Τρίτης πραγματοποιήθηκε ανοιχτή ενημέρωση για την κατάσταση του απεργού και τις δικονομικές εξελίξεις με τη συμμετοχή της δικηγόρου Ι. Κούρτοβικ και του γιατρού του απεργού Θ.  Σδούκου, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πραγματοποίησαν πορεία από το Λευκό Πύργο προς το κέντρο της πόλης.

Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη. Να πω ότι και εμένα και όσους ασχολούνται με αυτή την υπόθεση, μας έχει αγγίξει αυτή η κινητικότητα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη και η δύναμη που έχει δείξει ο κόσμος. Και στην Αθήνα βέβαια και σε άλλες πόλεις, αλλά νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο, με τον τρόπο με τον οποίο κινητοποιήθηκε δυναμικά και έγκαιρα σ’ αυτή την ιστορία. Έχω προσπαθήσει να μεταφέρω στον άνθρωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι του νοσοκομείου ότι υπάρχει συμπαράσταση, επειδή αυτό του δίνει δύναμη, Είναι κάτι το οποίο είναι σημαντικό για αυτόν για να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, για να μπορεί να δικαιώνεται ο αγώνας του. Και αν στο τέλος δεν οδηγηθεί στη νίκη, είναι η σημαντική κινητοποίηση που γίνεται, είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που κάνετε, που κάνουμε όλοι μας. Δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορούμε να το ενημερώνουμε για αυτά, δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορεί να έχει συνείδηση.

Ι. Κούρτοβικ

Τετάρτη 3 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης με τη συμμετοχή πάνω απο 800 αγωνιστριών και αγωνιστών από το Άγαλμα Βενιζέλου με κατεύθυνση προς το ΥΜΑΘ και το κέντρο της πόλης.

Πέμπτη 4 Μάρτη: Το πρωί της Πέμπτης στα πλαίσια σύνδεσης του αγώνα του συντρόφου με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, το κέντρο αγώνα ΕΚΘ στήριξε την πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο τρομονομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο ΕΚΘ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή των φυλακισμένων συντρόφων Γ. Μιχαηλίδη, Π. Γεωργιάδη, Β. Σταθόπουλου, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, Γ. Δημητράκη και Κ. Σακκά.

Είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Και αυτή η σύγκρουση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική υπόθεση για τον κόσμο της αντίστασης και των αγώνων. Γιατί το ίδιο κράτος που οδηγεί στο θάνατο τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, τσακίζει, συλλαμβάνει και βασανίζει φοιτητές και εργαζόμενες, θάβει στο μπετό κρατούμενους και δολοφονεί μετανάστριες. Ο δικός μας κόσμος ενώνει τη φωνή και τις δυνάμεις του κάθε μέρα στους δρόμους για να απαντήσει συλλογικά. Γιατί ο αγώνας ενός, είναι συλλογικό διακύβευμα. Απο τις φυλακές μέχρι τους δρόμους και από τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία μέχρι την κάθε γειτονιά, το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους. Στηρίζουμε τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, συμμετέχοντας στα ελευθεριακά μπλόκ της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας.

Παρασκευή 5 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή 1000 αγωνιστριών και αγωνιστών πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο 6 Μάρτη: Από το πρωί του Σαββάτου στο κατειλημμένο κέντρο αγώνα ξεκίνησε η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τη στήριξη των πληγέντων από το σεισμό στη Θεσσαλία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στα πλαίσια της 2ης διεθνούς μέρας αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για τη σύνδεση των αγώνων του Δ. Κουφοντίνα και του Λάμπρου Φούντα ,εν΄ όψει των 11 χρόνων από τη δολοφονία του στη Δάφνη, με τη συμμετοχή διεθνιστών συντρόφων που διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για τη συμβολή τους στον ένοπλο αγώνα.

Η εδαφικοποίηση της ανάδειξης του αγώνα του Δημήτρη είναι μια κίνηση που οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την πραγματική διάσταση και τα περιεχόμενα ενός από τους πιο βαρυσήμαντους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, αυτού της αλληλεγγύης. Το ίδιο κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του απεργού, γυρνάει την πλάτη αυτές τις μέρες σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη μας. Αναφερόμενοι στους πληγέντες του πρόσφατου σεισμού στην Θεσσαλία, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία για τις επόμενες  μέρες να στηρίξουμε στην πράξη τις ανάγκες τους.

Κυριακή 7 Μάρτη: Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε αυτοοργανωμένο σεμινάριο πρώτων βοηθειών για την αντιμετώπιση τραυματισμών από μπάτσους.

Δευτέρα 8 Μάρτη: Την 8η Μάρτη, μέρα φεμινιστικής απεργίας, το κατειλημμένο ΕΚΘ στήριξε τα καλέσματα ενάντια στην πατριαρχία, την κρατική και καπιταλιστική βία ενώ το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την παρουσίαση και τη σύνδεση των αγώνων ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που δεχόμαστε. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από τον χώρο της υγείας, από το μέτωπο των περιβαλλοντικών αντιστάσεων, την αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα και τον χώρο της τέχνης.

Τρίτη 9 Μάρτη: Το απόγευμα της Τρίτης, έπειτα από τις αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις υπεράσπισης της κατειλημμένης πρυτανείας, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου που κατευθύνθηκε προς το κέντρο αγώνα σηματοδοτώντας και τη λήξη της κατάληψης.

Μετά από 9 ημέρες κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η συνέλευση αποφάσισε τον τερματισμό της, θεωρώντας πως το εγχείρημα αυτό έχει κλείσει τον κύκλο της συμβολής του στη συγκεκριμένη στιγμή του αγώνα για την ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Εκατοντάδες άνθρωποι ήταν αυτοί, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συναντήθηκαν μέσα στις διαδικασίες, στις εκδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις, στις εξορμήσεις αντιπληροφόρησης και στις βάρδιες περιφρούρησης του κτιρίου, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όσους και όσες ήθελαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, αλλά και να προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία σύνδεσης του αγώνα του με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και με τους άλλους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο.

Εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτικών κρατουμένων, υγειονομικών, μουσικών, φοιτητριών, κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά, πιστοποίησαν το ότι η κοινότητα των αγωνιζομένων μεγαλώνει και παρά τις πιθανές αντιθέσεις στο εσωτερικό της, αναγνωρίζει πλέον το ποιοι και ποιες είναι μαζί μας, στην από εδώ πλευρά του οδοφράγματος.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε!

Μήνυμα αλληλεγγύης στην κατάληψη ROG (Σλοβενία)

 

Από τη Θεσσαλονίκη ως τη Λιουμπλιάνα 

κατάληψη στα πάντα-κατάληψη για πάντα 

Στις 19 Γενάρη, ισχυρές δυνάμεις καταστολής εισβάλλουν στο, εδώ και 15 χρόνια, κατειλημμένο εργοστάσιο της Rog στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας και προχωρούν σε εκκένωση του χώρου. Κατά την εισβολή των μπάτσων δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες προσαγάγονται και ξυλοκοπούνται. 

Η κατάληψη Rog, για 15 χρόνια αποτελεί έναν απελευθερωμένο χώρο συνάντησης και αυτοοργάνωσης, ενάντια στον εξευγενισμό, τους αποκλεισμούς, το ρατσισμό και κάθε καταπίεση. Εκατοντάδες αγωνίστριες και αγωνιστές, μετανάστες, lgbtqi και άλλοι/ες έχουν βρει χώρο και χρόνο έκφρασης μέσα στη Rog. Και αυτό είναι κάτι που μένει βαθιά χαραγμένο για την κοινωνική πραγματικότητα στην πόλη της Λιουμπλιάνα. 

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι να σου κλέβουν μέρα με τη μέρα τις ελεύθερες ανάσες σου. Πως είναι να μετράς τα βήματά σου και αυτά να βγαίνουν λειψά, γιατί περπατάς σε μέρη ξένα. Γνωρίζουμε πως είναι να στέκεσαι δέκα βήματα έξω από την πόρτα του κατειλημμένου σπιτιού σου βλέποντας τα ένστολα σκουπίδια και κάθε συνεργάτη τους να το παραβιάζουν με το βλέμμα τους, με τη βρωμιά που κρύβει η εξουσία τους. Και αυτοί είναι οι λόγοι που μας πεισμώνουν ακόμα περισσότερο για να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω. 

Οι καταλήψεις δεν είναι ντουβάρια, είναι αμέτρητες στιγμές αγώνα, χαράς και λύπης. Είναι σχέσεις συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Είναι όνειρα. Και τα όνειρα δε μπορεί να μας τα κλέψει κανένας. Η ήττα θα επικρατήσει, όταν πάψουμε να ονειρευόμαστε. Και εμείς έχουμε εκατομμύρια ανεκπλήρωτα όνειρα ακόμα. 

Την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις συντρόφισσες και τους συντρόφους που υπερασπίζονται τις καταλήψεις και τις εστίες αντίστασης. Το κράτος δεν μπορεί να εκκενώσει τα κινήματα, ο αγώνας για αυτοοργανωμένους, κατειλημμένους, queer, φεμινιστικούς και αντιρατσιστικούς χώρους θα συνεχίσει! 

From Thessaloniki to Ljubljana-Squat everything and forever

In the 19th of January strong repressive forces invade the squatted factory of Rog in Ljubljana, Slovenia in order to proceed to its eviction. During the invasion of the cops many comrades are getting arrested and beaten up by the police.

For 15 years Rog squat has been a liberated space of meeting and self-organization against gentrification, marginalization, racism and any form of oppression. Hundreds of people who keep on fighting, migrants and members of the lgbtqi  movement among others have found the safe space and time to express themselves in Rog. And this is something that remains deeply engraved in the societal reality of the city of Ljubljana.

We are aware of it feels to be deprived of your liberated breaths day by day. How it feels to count your steps, yet it feels as if something is missing because you walk on foreign soils. We know how it feels to stand ten steps away from your squatted home’s doorstep watching the uniformed pieces of trash and every one of their collaborators violating it with their gaze and the filth hidden under the name of their authority. And these are the reasons that make us insist even more and not back off not even for a moment.

Squats are not about the walls but about the countless moments of struggle, happiness and sorrow. They are about relationships build on solidarity and comradeship. Squats are about our dreams. And those dreams cannot be stolen away from us by anyone. Defeat may prevail only if we give up on dreaming. Yet we still have a million dreams to put into practice.

Our complete solidarity to the comrades who defend the squats and the meeting points of resistance. The state cannot evict movements, the struggle for self-organized, occupied, feminist and antirascist spaces will go on!