ΒΙΟΜΕ: Η συστημική κρίση αντεπιτίθεται

Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο

Το πρωί της Δευτέρας 30 Μάρτη, συνεργείο της ΔΕΗ με τη συνοδεία 2 διμοιριών ΜΑΤ προσεγγίζει το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και κόβει την παροχή ρεύματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το αυτοοργανωμένο πείραμα της ΒΙΟΜΕ δέχεται την κρατική καταστολή. Είναι όμως πολύ συγκεκριμένοι οι λόγοι που οδήγησαν αυτή τη φορά στην απόπειρα μπλοκαρίσματος της παραγωγής, μέσα σε αυτή τη χρονική και πολιτική συγκυρία. Το κράτος είναι έτοιμο να καταστείλλει κάθε δομή αλληλεγγύης προερχόμενη από τη βάση, για να διατηρήσει το μονοπώλειο στη διαχείριση της κατάστασης. Στόχος δεν είναι η κοινωνική πρόνοϊα αλλά η διάσωση του κρατισμού ως σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Από την πρώτη μέρα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με αφορμή τη διασπορά της πανδημίας και την κοινωνική κρίση που βρίσκεται προ των πυλών, οι εργαζόμενες-οι της ΒΙΟΜΕ πήραν θέση απέναντι στην κρατική κα καπιταλιστική τακτική δαχείριση, που οδηγεί στον αποκλεισμό χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα από την υλική στήριξη όλων των αυτοοργανωμένων δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, που έχουν συσταθεί το τελευταίο διάστημα, αλλά και την αποστολή υλικού ατομικής προστασίας σε κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών, όπως το κολαστήριο της Μόριας, η ΒΙΟΜΕ συμβάλλει στον αγώνα που δίνεται αυτές τις μέρες έτσι ώστε να υπάρχει ισότητα στην πρόσβαση σε παροχές ατομικής φροντίδας.

Αυτά που για τους περισσότερους από εμάς είναι αυτονόητα, για κάποιους που στέκονται αόρατοι απέναντι στην κρατική διαχείριση αποτελούν προνόμια. Αυτή η συνθήκη πρέπει να σπάσει εδώ και τώρα. Αυτές τις μέρες ο καθένας μας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να μετατρέψει τα ατομικά του εργαλεία, σε συλλογικά όπλα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης. Και ειδικά αυτές τις μέρες, η ΒΙΟΜΕ είναι ένα τέτοιο όπλο στα χέρια της κοινωνικής βάσης.

Μέσα από τις δομές και διαδικασίες κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας στέλνουμε την αλληλεγγύη μας απέναντι στις εργαζόμενες-ους της ΒΙΟΜΕ

 Σε ένα σύστημα που κάνει διαλογή, δεν έχουμε να διαλέξουμε τίποτα λιγότερο από τον αγώνα ενάντια του

Παρεμβάσεις σε 4 ιδιωτικές φοιτητικές εστίες της Oikotrust

Την Πέμπτη 20-2, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης με σπρέϊ και τρικάκια,σε 4 κτίρια της επενδυτικής εταιρείας Oikotrust στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η Oikotrust επενδύει πάνω στην στεγαστική αναγκαιότητα των φοιτητών, κατασκευάζοντας ιδιωτικές φοιτητικές εστίες. Απέναντι σε όσους έχουν μετατρέψει τις βασικές μας ανάγκες σε επενδύσεις, προειδοποιούμε πως δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Μεσίτες, επενδυτές, τραπεζίτες, συμβολαιογράφοι, εκμισθωτές,  η στέγαση είναι ανάγκη όχι πολυτέλεια-τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο.

Η Στέγαση είναι κοινωνική ανάγκη όχι επένδυση

Μία από τις συντριπτικές νίκες του καπιταλισμού απέναντι στη κοινωνική βάση είναι αυτή της ηθικής διάστασης που λαμβάνει στις ζωές όλων μας ως σύστημα σχέσεων και αξιών, πέραν της οικονομικής διαχείρισης. Τη θέση του ανθρώπου υποκαθιστά ο καταναλωτής που αξιολογείται βάση της παραγωγικής του ικανότητας. Ο καπιταλισμός μετατρέπει την κοινωνική αναγκαιότητα σε καταναλωτική δυνατότητα, προσβάσιμη σε όποιον συμβάλλει εντατικότερα στον παραγωγικό κύκλο του κεφαλαίου. Έτσι η σίτιση, η στέγαση, η ιατρική περίθαλψη από βασικές ανάγκες τείνουν να μετατραπούν ολοένα και περισσότερο σε είδη πολυτελείας.

Τα τελευταία 2 χρόνια το ζήτημα της στέγασης αποτελεί ίσως μια από τις πιο διαδεδομένες επενδυτικές οδούς. Τεράστιοι σύμβουλοι επιχειρήσεων και επενδυτικοί φορείς διαμηνύουν την αποδοτικότητα της επενδυτικής δραστηριότητας στην ακίνητη περιουσία με σκοπό την αξιοποίησή της, μέσω νέων καινοτόμων δυνατοτήτων. Αυτό σημαίνει πως ο στόχος κάποιων να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο δημιουργεί ασφυξία σε μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης καθώς οι τιμές των ενοικίων αυξάνονται κατακόρυφα. Παράλληλα ο εξευγενισμός και η τουριστικοποίηση ολόκληρων περιοχών οδηγεί χιλιάδες ενοικιαστές σε άτακτες εξώσεις, καθώς οι εκμισθωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στη νέα επενδυτική τάση που αφορά την μετατροπή των ακινήτων τους σε all inclusive διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι γραφικές και λούμπεν φτωχογειτονιές με αποτέλεσμα τον βίαιο εκτοπισμό εκατοντάδων κατοίκων που ανήκουν στα χαμηλότερα ταξικά στρώματα. Με βάση τα πρότυπα των δυτικών μεγαλουπόλεων ολόκληρες συνοικίες παραδίδονται στα χέρια των μεσιτικών ομίλων και ιδιωτών για να μετατραπούν σε επενδυτικά block-καθαρές γειτονιές που προσελκύουν τους τουρίστες (άρα και το χρήμα τους) και δε χωρούν κάθε παρείσακτο στοιχείο έξω από τα πρότυπα του καπιταλισμού (αδέσποτα, τοξικοεξαρτημένους, άστεγους κτλ)

Μεγάλο ζήτημα όμως αντιμετωπίζει η κοινωνική βάση και πάνω στο ζήτημα της φοιτητικής στέγασης. Πέραν της εντεινόμενης εκτόξευσης στα ύψη του κόστους φοίτησης μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τα δίδακτρα, την κοστολόγηση ακόμα και των συγγραμμάτων πλέον  και την διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας «παιδείας», για μια χαμηλόμισθη οικογένεια το ζήτημα της κάλυψης της στέγασης τείνει να αποτελέσει απαγορευτική συνθήκη. Τη στιγμή που περιορίζεται αισθητά η παροχή δωρεάν στέγης μέσα από φοιτητικές εστίες, ξεπηδούν νέες επενδυτικές μορφές φοιτητικής στέγασης. Το κρατικό έλλειμμα στις προνοιακές παροχές έρχονται να καλύψουν ιδιώτες και επιχειρηματικοί όμιλοι. Κατασκευάζονται ιδιωτικές εστίες που υποκαθιστούν τις δημόσιες, ενώ για μια τρύπα 15 m2 μπορεί κανείς να δίνει 300-400€ πολλές φορές χωρίς συμβόλαια (άρα και δεσμεύσεις του εκμισθωτή) διατηρώντας μια επισφαλή συνθήκη χωρίς δικαιώματα για κάθε ενοικιαστή που μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο δρόμο. Η όλη εκβιαστική λογική βασίζεται στην αναγκαιότητα του κάθε φοιτητή να βρει σε λίγο χρόνο σπίτι αλλιώς δε θα σπουδάσει άρα δεν έχει επιλογή ούτε όρους για διαπραγμάτευση.

Αλλά και για τους ιδιοκτήτες ακινήτων που πίστευαν σε μια μελλοντική οικονομική απόσβεση μέσα από μια επένδυση σε ακίνητη περιουσία έναντι του ενοικίου, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Μέσα από τα πακέτα μέτρων έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων, η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας ξεκίνησε από το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων (χαράτσι) και κατέληξε στον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Ταυτόχρονα η αδυναμία εξόφλησης των κόκκινων δανείων από τα χρόνια της ευφορίας όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα εφεύρε δάνειο για καθετί που μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του (στεγαστικά, καταναλωτικά, φοιτητικά, διακοποδάνεια…) και η παράλληλη προώθηση της υπερακατανάλωσης μέσω πιστωτικών καρτών και εικονικού χρήματος, οδήγησαν σε αύξηση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών ακόμα και σε ακίνητα που αποτελούν την πρώτη κατοικία.

Όλη αυτή η συνθήκη αποτελεί μια παράλληλη κανονικότητα με την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης, τις μαζικές μειώσεις μισθών και απολύσεις, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την κατάργηση των προνοιακών επιδομάτων. Οι εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ένα αρνητικό ισοζύγιο όπου τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδά τους αυξάνεται διαρκώς το κόστος ζωής. Δεν είναι λίγες μέχρι στιγμής οι αυτοκτονίες ανθρώπων που πνίγονται από την απελπισία. Που ασφυκτιούν κάτω από τη σκέψη του …πως θα τα βγάλω πέρα. Σε ποιόν όμως αντιστοιχεί η ευθύνη αυτής της κατάστασης; Σίγουρα όχι μόνο στο κράτος και τις πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζει ούτε μόνο στο κεφάλαιο που πιστώνεται τον κύκλο της αναπαραγωγής του. Ευθύνη έχει και ο καθένας από εμάς που κυριεύεται από την οικονομική απληστία, που θέλει από το τίποτα να βγάλει όλο και περισσότερο χρήμα. Αυτός που μπορεί να έχει ένα σπίτι και να μη διστάσει να πετάξει στο δρόμο μια οικογένεια για να το χωρίσει σε 10 στούντιο και να κερδίζει τα 10πλάσια λεφτά.

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο έκρυθμη όσον αφορά το ζήτημα της στέγασης και η λύση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική και ριζοσπαστική. Η στέγαση είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής αναγκαιότητας και οι όροι με τους οποίους θα υπάρξει λύση πρέπει να αντιτίθενται στην κυρίαρχη ιδεοληψία. Έχουμε ανάγκη να στεγάσουμε τις ανάγκες μας (πόσο μάλλον τις επιθυμίες μας) και παντού γύρω μας ρημάζουν άδεια σπίτια. Αμφισβητούμε έμπρακτα το κύρος και τη νομιμότητα της ιδιοκτησίας και καταλαμβάνουμε τους άδειους  χώρους. Δίνουμε ζωή στα άδεια σπίτια και ουσία στη ζωή μας. Δε μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός πως την ίδια στιγμή που έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά αστέγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάποιοι μπορεί να κατέχουν 2 και 3 υπερπολυτελείς βίλες και άλλα πόσα εξοχικά. Οι ζωές και οι ανάγκες μας, να μπούνε  πάνω από τα κέρδη τους. Μπροστά σε έναν κόσμο καταναλωτικής αλλοτρίωσης, εμείς παίρνουμε θέση. Καταλαμβάνουμε τον χώρο και τον χρόνο που μας κλέβουν καθημερινά.

Έτσι λοιπόν για μας 10 και 100 δεν είναι αρκετές, θα γεμίσουμε καταλήψεις σε όλες τις γειτονιές

Παρέμβαση στο Σύλλογο Κτηματομεσιτών Θεσσαλονίκης

Την Πέμπτη 13-2, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με σπρέϊ και τρικάκια, στα γραφεία του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Θεσσαλονίκης. Απέναντι σε όσους έχουν μετατρέψει τις βασικές μας ανάγκες σε επενδύσεις, προειδοποιούμε πως δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Μεσίτες, επενδυτές, τραπεζίτες, συμβολαιογράφοι, εκμισθωτές,  η στέγαση είναι ανάγκη όχι πολυτέλεια-τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο.

Η Στέγαση είναι κοινωνική ανάγκη όχι επένδυση

Μία από τις συντριπτικές νίκες του καπιταλισμού απέναντι στη κοινωνική βάση είναι αυτή της ηθικής διάστασης που λαμβάνει στις ζωές όλων μας ως σύστημα σχέσεων και αξιών, πέραν της οικονομικής διαχείρισης. Τη θέση του ανθρώπου υποκαθιστά ο καταναλωτής που αξιολογείται βάση της παραγωγικής του ικανότητας. Ο καπιταλισμός μετατρέπει την κοινωνική αναγκαιότητα σε καταναλωτική δυνατότητα, προσβάσιμη σε όποιον συμβάλλει εντατικότερα στον παραγωγικό κύκλο του κεφαλαίου. Έτσι η σίτιση, η στέγαση, η ιατρική περίθαλψη από βασικές ανάγκες τείνουν να μετατραπούν ολοένα και περισσότερο σε είδη πολυτελείας.

Τα τελευταία 2 χρόνια το ζήτημα της στέγασης αποτελεί ίσως μια από τις πιο διαδεδομένες επενδυτικές οδούς. Τεράστιοι σύμβουλοι επιχειρήσεων και επενδυτικοί φορείς διαμηνύουν την αποδοτικότητα της επενδυτικής δραστηριότητας στην ακίνητη περιουσία με σκοπό την αξιοποίησή της, μέσω νέων καινοτόμων δυνατοτήτων. Αυτό σημαίνει πως ο στόχος κάποιων να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο δημιουργεί ασφυξία σε μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης καθώς οι τιμές των ενοικίων αυξάνονται κατακόρυφα. Παράλληλα ο εξευγενισμός και η τουριστικοποίηση ολόκληρων περιοχών οδηγεί χιλιάδες ενοικιαστές σε άτακτες εξώσεις, καθώς οι εκμισθωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στη νέα επενδυτική τάση που αφορά την μετατροπή των ακινήτων τους σε all inclusive διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι γραφικές και λούμπεν φτωχογειτονιές με αποτέλεσμα τον βίαιο εκτοπισμό εκατοντάδων κατοίκων που ανήκουν στα χαμηλότερα ταξικά στρώματα. Με βάση τα πρότυπα των δυτικών μεγαλουπόλεων ολόκληρες συνοικίες παραδίδονται στα χέρια των μεσιτικών ομίλων και ιδιωτών για να μετατραπούν σε επενδυτικά block-καθαρές γειτονιές που προσελκύουν τους τουρίστες (άρα και το χρήμα τους) και δε χωρούν κάθε παρείσακτο στοιχείο έξω από τα πρότυπα του καπιταλισμού (αδέσποτα, τοξικοεξαρτημένους, άστεγους κτλ)

Μεγάλο ζήτημα όμως αντιμετωπίζει η κοινωνική βάση και πάνω στο ζήτημα της φοιτητικής στέγασης. Πέραν της εντεινόμενης εκτόξευσης στα ύψη του κόστους φοίτησης μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τα δίδακτρα, την κοστολόγηση ακόμα και των συγγραμμάτων πλέον  και την διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας «παιδείας», για μια χαμηλόμισθη οικογένεια το ζήτημα της κάλυψης της στέγασης τείνει να αποτελέσει απαγορευτική συνθήκη. Τη στιγμή που περιορίζεται αισθητά η παροχή δωρεάν στέγης μέσα από φοιτητικές εστίες, ξεπηδούν νέες επενδυτικές μορφές φοιτητικής στέγασης. Το κρατικό έλλειμμα στις προνοιακές παροχές έρχονται να καλύψουν ιδιώτες και επιχειρηματικοί όμιλοι. Κατασκευάζονται ιδιωτικές εστίες που υποκαθιστούν τις δημόσιες, ενώ για μια τρύπα 15 m2 μπορεί κανείς να δίνει 300-400€ πολλές φορές χωρίς συμβόλαια (άρα και δεσμεύσεις του εκμισθωτή) διατηρώντας μια επισφαλή συνθήκη χωρίς δικαιώματα για κάθε ενοικιαστή που μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο δρόμο. Η όλη εκβιαστική λογική βασίζεται στην αναγκαιότητα του κάθε φοιτητή να βρει σε λίγο χρόνο σπίτι αλλιώς δε θα σπουδάσει άρα δεν έχει επιλογή ούτε όρους για διαπραγμάτευση.

Αλλά και για τους ιδιοκτήτες ακινήτων που πίστευαν σε μια μελλοντική οικονομική απόσβεση μέσα από μια επένδυση σε ακίνητη περιουσία έναντι του ενοικίου, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Μέσα από τα πακέτα μέτρων έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων, η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας ξεκίνησε από το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων (χαράτσι) και κατέληξε στον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Ταυτόχρονα η αδυναμία εξόφλησης των κόκκινων δανείων από τα χρόνια της ευφορίας όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα εφεύρε δάνειο για καθετί που μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του (στεγαστικά, καταναλωτικά, φοιτητικά, διακοποδάνεια…) και η παράλληλη προώθηση της υπερακατανάλωσης μέσω πιστωτικών καρτών και εικονικού χρήματος, οδήγησαν σε αύξηση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών ακόμα και σε ακίνητα που αποτελούν την πρώτη κατοικία.

Όλη αυτή η συνθήκη αποτελεί μια παράλληλη κανονικότητα με την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης, τις μαζικές μειώσεις μισθών και απολύσεις, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την κατάργηση των προνοιακών επιδομάτων. Οι εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ένα αρνητικό ισοζύγιο όπου τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδά τους αυξάνεται διαρκώς το κόστος ζωής. Δεν είναι λίγες μέχρι στιγμής οι αυτοκτονίες ανθρώπων που πνίγονται από την απελπισία. Που ασφυκτιούν κάτω από τη σκέψη του …πως θα τα βγάλω πέρα. Σε ποιόν όμως αντιστοιχεί η ευθύνη αυτής της κατάστασης; Σίγουρα όχι μόνο στο κράτος και τις πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζει ούτε μόνο στο κεφάλαιο που πιστώνεται τον κύκλο της αναπαραγωγής του. Ευθύνη έχει και ο καθένας από εμάς που κυριεύεται από την οικονομική απληστία, που θέλει από το τίποτα να βγάλει όλο και περισσότερο χρήμα. Αυτός που μπορεί να έχει ένα σπίτι και να μη διστάσει να πετάξει στο δρόμο μια οικογένεια για να το χωρίσει σε 10 στούντιο και να κερδίζει τα 10πλάσια λεφτά.

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο έκρυθμη όσον αφορά το ζήτημα της στέγασης και η λύση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική και ριζοσπαστική. Η στέγαση είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής αναγκαιότητας και οι όροι με τους οποίους θα υπάρξει λύση πρέπει να αντιτίθενται στην κυρίαρχη ιδεοληψία. Έχουμε ανάγκη να στεγάσουμε τις ανάγκες μας (πόσο μάλλον τις επιθυμίες μας) και παντού γύρω μας ρημάζουν άδεια σπίτια. Αμφισβητούμε έμπρακτα το κύρος και τη νομιμότητα της ιδιοκτησίας και καταλαμβάνουμε τους άδειους  χώρους. Δίνουμε ζωή στα άδεια σπίτια και ουσία στη ζωή μας. Δε μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός πως την ίδια στιγμή που έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά αστέγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάποιοι μπορεί να κατέχουν 2 και 3 υπερπολυτελείς βίλες και άλλα πόσα εξοχικά. Οι ζωές και οι ανάγκες μας, να μπούνε  πάνω από τα κέρδη τους. Μπροστά σε έναν κόσμο καταναλωτικής αλλοτρίωσης, εμείς παίρνουμε θέση. Καταλαμβάνουμε τον χώρο και τον χρόνο που μας κλέβουν καθημερινά.

Έτσι λοιπόν για μας 10 και 100 δεν είναι αρκετές, θα γεμίσουμε καταλήψεις σε όλες τις γειτονιές

 

Καμπάνια ενάντια στο δημόσιο λόγο

Για τον πολιτισμό της επιβολής, ο φιλήσυχος πολίτη είναι εικόνα. Αναποδογυρισμένη. Εκείνος κρεμεται απο τη γραβατα του που έχει μετατραπεί σε θηλιά. Ας φορέσουμε εμείς πρώτες τη θηλιά στον πολιτισμό τους.

Υ.Γ.: Η κίνηση αυτή εμπνεύστηκε από τη μαχητικότητα και τη φαντασία των συντροφ@ στο Κουκάκι. Συντροφικούς χαιρετισμούς σε όλα τα συλληφθέντα.

Πρωτοβουλία ατομικοτήτων από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι πολυτεχνείου.

Εφόσον η κοινωνία είναι διαχωρισμένη από τον πρωταρχικό διαχωρισμό της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, την κρατική οργάνωση, την πατριαρχία, το ρατσισμό, και η πορεία της βρίσκεται σε μια ατέρμονη αντίφαση με την ύπαρξή της, η εικόνα της πρέπει να παρουσιάζεται ενοποιημένη. Οι αντιφάσεις που αναπόφευκτα δημιουργεί η αλληλεπίδραση αντικειμενικά αντικρουόμενων συμφερόντων, που εκφράζονται πρωτίστως σε υλικό επίπεδο, όταν καταστούν συνειδητές δημιουργούν προοπτική καταστροφής. Ως εκ τούτου, η ψευδής συνείδηση οφείλει να επιβληθεί για τη διαιώνιση της αντιφατικής κοινωνίας: κοινά συμφέροντα, κοινοί κανόνες συμπεριφοράς, κοινή ηθική, κοινός λόγος, κοινή αλλοτρίωση.

Ίσως πέρασε καιρός από τότε που αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι τα αφηγήματα περί καλού και κακού είναι διάτρητα. Ψαχτήκαμε. Κάποιες φορές αποφασίσαμε να μην ασχοληθούμε με την κάθε μαλακία στο οικογενειακό τραπέζι. Άλλες πάλι εξοργιστήκαμε. Τα αποδομήσαμε και είδαμε τη χαρά της καταστροφής…και κάτι ακόμα: την ασφυκτική πίεση τους πάνω μας. Γελάσαμε βλέποντας διάφορες μιντιακές περσόνες να μας κατηγοριοποιούν σε λέξεις κενές νοήματος-μη συμπεριληπτικές ως προς τις πραγματικότητες μας και τις κοινωνικές σχέσεις που μας διαμορφώνουν. Όμως δεν ψαρώσαμε. Γνωρίζουμε καλά, πως ο δημόσιος λόγος (τα πάνελ, η ομιλία του προέδρου της αεκ, τα βρισίδια στο δρόμο και τα διαφημιστικά στα λεωφορεία) οφείλει να αντιφάσκει με τη ζωή, και να την εξοντώνει, εφόσον είναι προϊόν και αναπαραγωγή της μη συνειδητοποίησης των υλικών συνθηκών που τον παράγουν.

Γι’ αυτό κι εμείς του κάνουμε επίθεση. Αφενός, επιδιώκοντας να τον εκμηδενίσουμε κρίνοντας τον ως εξορισμού αντεστραμμένο και εν συνεχεία προβάλλοντας πρακτικές και λόγο που εδράζονται στις κοινωνικές συγκρούσεις. Οι συλλογικές και ατομικές κινήσεις απέναντι στην κυριαρχία, δεν συνιστούν αποτέλεσμα καμίας υπερβατικής αντικειμενικής ηθικής που βρίσκει εφαρμογή σε κάθε τόπο και χρόνο, αλλά τη συνειδητοποίηση πως το σώμα μας, η σκέψη μας, η ζωή μας, θα καθοριστούν από εμάς.

Για τον πολιτισμό της επιβολής, ο φιλήσυχος πολίτης είναι εικόνα. Αναποδογυρισμένη. Εκείνος κρέμεται απο τη γραβάτα του που έχει μετατραπεί σε θηλιά. Ας φορέσουμε εμείς πρώτες τη θηλιά στον πολιτισμό τους.

Υ.Γ.: Η κίνηση αυτή εμπνεύστηκε από τη μαχητικότητα και τη φαντασία των συντροφ@ στο Κουκάκι. Συντροφικούς χαιρετισμούς σε όλα τα συλληφθέντα.

Πρωτοβουλία ατομικοτήτων από το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου

 

 

 

 

 

 

 

 

D.i.y HIP HOP LIVE – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ| ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/01 – ώρα 21:00

Στην εποχή του κέρδους και της εμπορευματοποιημένης μουσικής, η Δυσαρμονία – Μουσική Ομάδα Κατάληψης Ευαγγελισμού έχει ώς σκοπό την υλοποίηση μιας δομής βασισμένης στη D.Ι.Y λογική, χωρίς διαχωρισμούς ανάμεσα σε κοινό, διοργανωτές και μουσικούς· την αποστροφή στον πολιτισμό του κέρδους, των μεσαζόντων και του θεάματος.Μαχόμαστε για μια κοινωνία όπου ο ανταγωνισμός και το κέρδος δίνουν τη θέση τους στην αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα. Επιδιώκουμε την στήριξη και διεύρυνση της αντιεξουσιαστικής και αντιεμπορευματικής έκφρασης στη μουσική σκηνή και οχι μόνο.Στα πλαίσια αυτά και με αυτους τους ηθικούς κανόνες διοργανώνουμε τις δικές μας εκδηλώσεις και τα lives

D.i.y HIP HOP LIVE – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/01 ώρα 21:00Κατάληψη Ευαγγελισμού-Θεοτοκοπούλου 18, Ηράκλειο

21.00: Hip Hop Live

  • ΠΕΝΘΙΜΟΣ CLOWN(Αθήνα)
  • ΜΤΠ (Χανιά)
  • MISS ZEBRA(Ρέθυμνο)
  • ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ & PANOPTICON(Ρέθυμνο)

Δυσαρμονία – Μουσική Ομάδα Κατάληψης Ευαγγελισμού

Αντικατασταλτική παρέμβαση στο εμπορικό κέντρο One Salonika

Το πρωί του Σαββάτου 11 Γενάρη πραγματοποιήθηκε μαζική παρέμβαση αντιπληροφόρησης από 30 συντρόφισσες και συντρόφους μέσα στο εμπορικό κέντρο One Salonika. Μοιράστηκαν κείμενα και τρικάκια για το νέο κύμα καταστολής ενάντια στις καταλήψεις και τον κόσμο του αγώνα. Η καταστολή δε μας λυγίζει. Όλα συνεχίζονται…

Αλληλεγγύη σε όσες και όσους υπερασπίζονται τις δομές τους αγώνα

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις