Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Εμπρηστική επίθεση σε αλληλεγγύη με την εξέγερση στη Χιλή

ΕΜΠΡΟΣ ΓΑΜΩ ΤΟ: ΝΑ ΤΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΟΛΑ!

“Ο θάνατος δε δύναται
να πάρει τους νεκρούς
όταν εκείνοι δεν του ανήκουν…”
Sergio Terenzi (Urubu)

Η γλυκιά νύχτα κι η συνένοχη φωτιά είν’ τα καλύτερα συντρόφια μας. Μπουχτίσαμε -καιρό τώρα- απ’ τα ανώδυνα κακαρίσματα. Είμαστε επικίνδυνοι, και είμαστε παντού. Ο χρόνος για να επιτεθούμε, συντρόφια, είναι τώρα ή ποτέ… Η Χιλή γίνεται ρημαδιό, γεγονός που μας χαροποιεί · και μας δίνει κουράγιο να εξαπλώσουμε τη σύγκρουση και στην άλλη πλευρά της οροσειράς. Αποφασιστικότητα, τσαγανό και πολύμορφες πρακτικές άμεσης δράσεις επείγουν. Ας μη διστάσουμε κι ας λάβουμε τώρα μέρος στους ηρωικούς αγώνες.

Στην επικράτεια που προσπαθεί να ελέγξει (ανεπιτυχώς…) το σαπισμένο αργεντίνικο κράτος, μετά από αναρίθμητες δράσεις αντεκδίκησης έπειτα απ’ τη δειλή δολοφονία του συντρόφου Santiago Maldonado, τα πράγματα φαίνεται να έχουν “καταλαγιάσει” για λίγο. Ας διαλύσουμε την εκεχειρία · ας συνεχίσουμε να καθιστούμε τα όνειρα της ολικής απελευθέρωσης τον χειρότερο εφιάλτη της εξουσίας: από τούτη την ψευτο-προοδευτική κυβέρνηση θέλουμε να δούμε μοναχά ένα βουνό από στάχτες!

Ξημερώματα 26ης Ιανουαρίου, σε μια μικρή καλοκαιρινή πόλη στην επαρχία του Malos Aires, δυο κοντέινερ άρχισαν να ξερνούν ένα πυκνό σύννεφο καπνών, και αμέσως οι φλόγες αναδύθηκαν ανεξέλεγκτα απ’ το εσωτερικό τους. Σταματήσαμε λίγο πέρα ν’ απολαύσουμε την ανάφλεξη. Ένα περιπολικό κατέφτασε γρήγορα, αποκλείοντας την περιοχή, μα ήταν ήδη αρκετά αργά, αποχωρήσαμε απ’ το σημείο ικανοποιημένοι και με καρδιές παλλόμενες.

Το πράξαμε για να τιμήσουμε τις 100 ΜΕΡΕΣ της αδιάκοπης, άγριας κι ανεξέλεγκτης αναρχικής εξέγερσης απ’ τα συντράφια μας εκεί πέρα, αγάπη και εξεγερτικές αγκαλιές σε όλα τους! Νιώθουμε απερίγραπτη οργή για τα τόσα άτομα που σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν, βιάστηκαν ή βρέθηκαν διωκώμενα. Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει, όσο ο ήλιος της Αναρχίας φεγγοβολά μες στο στέρνο μας · και οξύνουμε όλο και πιο καταστροφικά την οργή για οτιδήποτε προσπαθεί να μας κρατά σκλάβους.

Το 2020 ας σημάνει το σημείο ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στον Παγκόσμιο Κοινωνικό Πόλεμο. Ας πολλαπλασιάσουμε την αντιεξουσιαστική συγκρουσιακότητα όπου κι αν βρισκόμαστε · με την πεποίθηση πως δεν είμαστε μόνοι, και πως ούτε είναι ικανοί να μας συλλάβουν (εύκολα), αν οργανώνουμε με συνείδηση την κάθε αγωνιστική χειρονομία… Κάθε πυρήνας ας είναι παρών στην περιοχή του, ξυπνώντας τους συναγερμούς και αποτελειώνοντας τη γαμημένη πλασματική “ειρήνη” της αστυνομίας. Δε σταματάμε εδώ. Λευτεριά ή θάνατος: τα θέλουμε όλα.

ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΩΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΥΣ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ

 

CELULA PAMPA LIBRE -ANTES M.A.K.(i)- FAI/FRI

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μπροσούρα: Alfredo Bonanno – Οι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 61 στο περιοδικό «Anarchismo» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Ιούλιο του 1988. Μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του 2007.

”Η ανοικοδόμηση του κεφαλαίου και του Κράτους, έτσι όπως πραγματοποιείται σήμερα, προτείνει έναν επαναπροσδιορισμό των ταξικών σχέσεων μέσω νέων προοπτικών. Λυτο’ι που κατέχουν και θα κατέχουν στο μέλλον τα τεχνολογικά όργανα, θα έχουν και την εξουσία και θα καταφέρουν να διαχειριστούν την συναίνεση. Αυτοί θα είναι οι «εντός» σε μια πραγματικότητα κυριαρχίας. Οι υπόλοιποι θα είναι οι «εκτός», καταδικασμένοι σε μια «παθητική» χρήση της τεχνολογίας. Η τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας θα επιτευχθεί μέσω της απώλειας όσων κατέχει η τάξη των «εκτός» και σε πρώτο επίπεδο, του πολιτισμού της. Αυτοί που υφίστανται αυτήν την πίεση είναι οι νέοι. Ανάμεσα τους θα φανεί ποιοι θα είναι οι μελλοντικοί «εκτός» και «εντός». Και φυσικά δεν θα είναι ο χώρος ταξικής καταγωγής αυτός που θα καθορίσει ποιος θα γίνει τι. Οι καθοριστικοί παράγοντες θα είναι άλλοι. Αυτό το κείμενο προσπαθεί να περιγράψει σε βάθος αυτούς τους νέους καθοριστικούς παράγοντες της ταξικής επιλογής ”
———————
”Κατά το παρελθόν η καταστροφή θα μπορούσε να ήταν και ένα ”ατύχημα”, εν πάση περιπτώση όχι βαρύ, γιατί από τα ερείπια θα μπορούσε να φτιαχτεί ο ελεύθερος κόσμος.  Σήμερα πρόκειται για ένα απαραίτητο βήμα γιατί μόνο μέσω της καταστροφής όλων αυτών των πραγμάτων που έφτιαξαν τα αφεντικά, ή τουλάχιστον ξεκινώντας από την εφαρμογή των μεταβιομηχανικών νέων τεχνολογιών, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε τη μελλοντική ελεύθερη κοινωνία. ”

pdf: Οινεοισεμιαμεταβιομηχανικηκοινωνια

Υπέρ της επαναστατικής βίας: Εισαγωγή ανάλυσης για την εξέγερση στη Χιλή

Τα ακόλουθα αποτελούν την εισαγωγή στο “Για τα Εξεγερτικά Φαντάσματα και τις Επίπλαστες Σημαίες”, ένα κείμενο απ’ τους Ανταγωνιστικούς Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης, το οποίο αναλύει την εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Ολόκληρο το κείμενο στα ισπανικά σε PDF: https://325.nostate.net/wp-content/uploads/2020/01/Fantasmas-Insurreccionales-Lectura.pdf

________________________________

Η χρήση της επαναστατικής βίας έχει κακολογηθεί, και αφάνταστες ποσότητες από βλασφημίες, μύθους και ψευδείς φήμες έχουν εγερθεί γύρω της. Έχουμε ακούσει πως είναι άχρηστη, πως δε συνεισφέρει τίποτα, πως πρέπει να καταστέλλεται, πως χρησιμοποιείται από μυστικούς πράκτορες και/ή ανώριμα υποκείμενα, πως έχει ελάχιστη συσχέτιση με την πολιτική, πως δεν εκπροσωπεί τον λαό, κλπ., κλπ., κλπ…

Στο κείμενο αυτό, δε θ’ αποπειραθούμε να κάνουμε μιαν ενδελεχή ανάλυση της χρήσης της σε ιστορικό επίπεδο. Για να το κάνουμε αυτό, αρκεί να κοιτάξουμε τα παραδείγματα σε οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας. Η συνεισφορά της στον αγώνα που προσδίδει αξιοπρέπεια στις ζωές των ανθρώπων, ασχέτως του πού χρησιμοποιείται, ποιο καθεστώς πολεμά, ή της ιδιοσυγκρασίας των όσων την επιστρατεύουν, έχει συμβάλει ιδιαιτέρως στην εξέλιξή του. Δε χρειάζεται ν’ αναφέρουμε πως ούτε η σκλαβιά, ούτε η φεουδαρχία, ούτε οι μοναρχίες, ούτε οι βίαιες εργατοώρες, ούτε η αποικιοκρατία, ούτε τα πλέον θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα, ούτε η πλειάδα των δικτατοριών έχουν αντιμετωπιστεί μονάχα με ειρηνικές μεθόδους. Συνεπώς, θεωρούμε πως το ν’ απορρίπτουμε το εργαλείο αυτό δεν έχει νόημα για την επαναστατική υπόθεση.

Επιπροσθέτως, πρέπει να σημειωθεί πως, αν η βία (η χρήση φυσικής δύναμης) ήταν πραγματικά τόσο επιβλαβής όσο αναφέρεται συχνά απ’ όσους θέλουν να την απονομιμοποιήσουν, κανένα Κράτος δε θα έμπαινε στον κόπο να θέλει να τη μονοπωλήσει ώσπου να μπουχτίσουμε, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την επιλογή αυτή με θλιβερές επικοινωνιακές καμπάνιες που αποσκοπούν απλώς στο ξέπλυμα της εικόνας και στην πολιτική στήριξη απ’ τους υπηκόους του.

Κατανοώντας αυτό, αρνούμαστε ν’ απορρίψουμε ένα πλήρως έγκυρο πολιτικό εργαλείο, όπως η χρήση της βία ενάντια στους μηχανισμούς που μας καταπιέζουν. Είμαστε υπέρ της άμεσης επίθεσης που, στοχεύοντας τις δομές της εξουσίας που περιορίζει την ελευθερία μας και καταπιέζει τις ζωές μας, αποτελεί μιαν έγκυρη απόκριση στους αιώνες επί αιώνων δομικής, καθημερινής και συστηματικής βίας που ασκεί μια χούφτα προνομιούχων επί της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Η σύντομη εξεγερτική μας ιστορία (2011-2019) το δηλώνει. Στο παρελθόν έχουμε βάλει βόμβες, καταστρέψαμε τραπεζικά υποκαταστήματα, επιτεθήκαμε στους χώρους συνάντησης των ισχυρών, φυτέψαμε προσομοιώσεις εκρηκτικών μηχανισμών, κάψαμε λεωφορεία ολοσχερώς, απαλλοτριώσαμε πόρους, βανδαλίσαμε σύμβολα, επιτεθήκαμε στους μπάσταρδους της αστυνομίας, και εφαρμόσαμε μεθόδους σαμποτάζ και ενόχλησης των εκτελεστών μας, προσπαθώντας πάντα να είμαστε προσεκτικοί να μην τραυματιστούν περαστικοί ή πολίτες που δεν έχουν καμία σχέση με τους στόχους των δράσεών μας.

Έτσι, λοιπόν, δε φοβόμαστε να το πούμε. Έχουμε επιτεθεί βίαια σε πολλές περιπτώσεις ενάντια στα Κέντρα της Εξουσίας, όπου οργανώνεται η εκμετάλλευσή μας. Το έχουμε κάνει λοιπόν, και μας γεμίζει περηφάνια, διότι αντιλαμβανόμαστε όλες τούτες τις δράσεις ως μιαν ελάχιστη απάντηση στη βία όπου γυρεύουν να μας υποβάλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου.

Με άλλα λόγια, έχουμε χρησιμοποιήσει μειοψηφική βία. Γνωρίζουμε τ’ αποτελέσματα και τις συνέπειές της, και κατανοούμε πολύ καλά την πολιτική της προσέγγιση. Η βία αποτελεί ένα ισχυρό όπλο που δύναται ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας, αν κανείς γνωρίζει πώς να την εφαρμόσει σωστά. Κι όχι μόνο τον ρου της ιστορίας, αλλά επίσης και τον τρόπο του συσχετίζεσθαι εντός της κοινωνίας. Όλα εξαρτώνται απ’ τις στοχεύσεις που τη συνοδεύουν.

Απ’ την πλευρά μας, ποθούμε να ζήσουμε δίχως ηγέτες κι αφεντικά, σε αρμονία με τη φύση και τα ζώα, με τρόπο υπεύθυνο κι αξιοπρεπή, σεβόμενοι ο ένας την άλλη, κατανοώντας πως καθεμιά έχει διαφορετικές ικανότητες, μα πως καθείς από ‘μάς έχει ίση αξία για την εξέλιξη των ανθρώπων, με αυτο-μόρφωση, με το να μοιραζόμαστε εντός ελεύθερων ενώσεων για την απόλαυση του να το κάνουμε και όχι για την ανάγκη να επιβιώσουμε, βασιζόμενοι σε αξίες όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, η ειλικρίνεια κι η αλληλοβοήθεια.

Οι καπιταλιστές, όμως, οι οποίοι ελέγχουν πολιτικά τους κρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι περιλαμβάνουν (σαφώς) την FF.AA. (Ένοπλες Δυνάμεις της Χιλής) και την αστυνομία, πρεσβεύουν πολύ διαφορετικές στοχεύσεις, καθώς πασχίζουν μοναχά να διατηρήσουν τα προνόμιά τους με κόστος τα βάσανα και την εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας και του περιβάλλοντος γύρω τους.

Θέλουμε, ακόμη, να είμαστε κατηγορηματικοί, αποσαφηνίζοντας πως δεν προέρχεται απαραίτητα από φιλικά πυρά οτιδήποτε μυρίζει καπνό και μπαρούτι. Οι πλούσιοι κι οι ισχυροί έχουν χρησιμοποιήσει τη βία από αμνημονεύτων χρόνων για να μας κρατήσουν στην απ’ έξω. Το γνωρίζουν, και θά ‘πρεπε να το γνωρίζουμε κι εμείς. Τα προνόμιά τους διατηρούνται όχι μόνο στη βάση του βίαιου και άνισου πυραμιδοειδούς συστήματος που τοποθετεί ελάχιστους ψηλά και τους πολλούς χαμηλά, αλλά -πάνω απ’ όλα- στον δυσανάλογο έλεγχο της χρήσης της δύναμης.

Είναι, συνεπώς, απαραίτητο να κατανοήσουμε πως, μιλώντας με στρατιωτικούς όρους, ο συσχετισμός δυνάμεων είναι τρομακτικά ανόμοιος. Ο εχθρός υπερέχει, και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι ένα γεγονός που υποθέτουμε πως κανείς δε θ’ αμφισβητήσει.

Το κάλεσμά μας, λοιπόν, είναι σαφές: Ας μην αφήσουμε τις επιθυμίες μας ν’ αντανακλώνται σε δράσεις που αντιλαμβανόμαστε όπως τη μιλιταριστική στρατηγική του Κράτους. Η ιστορία δείχνει πως δεν είναι πάντα εύκολο ν’ αποκωδικοποιήσουμε το σύμπλεγμα των στρατηγικών του εχθρού, μα πως, με αφοσίωση και λίγη υπομονή, είναι δυνατόν να διαυγάσουμε τις πιθανές μελλοντικές του κινήσεις.

Το να γνωρίζουμε πού κινείται ο εχθρός και προς τα πού κατευθύνεται, μπορεί να επιφέρει μικρές στρατηγικές νίκες στο μέλλον.

Ό,τι λέμε το αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά, επειδή, ως επαναστατική οργάνωση, έχουμε θέσει βραχυπρόθεσμους, ενδιάμεσους και μακροπρόθεσμους στόχους για να επιτύχουμε συγκεκριμένους σκοπούς που, με αυστηρά τεχνικούς όρους, θα μπορούσαν να σηματοδοτούν προωθημένες θέσεις στον δρόμο για τη γενικευμένη σύγκρουση. Προχωράμε μπροστά δίχως σταματημό στην πορεία αυτή, με αποτέλεσμα η ανάλυση του θέματος ν’ αποτελεί ζωτικής σημασίας αν πραγματικά θέλουμε να νικήσουμε σε κάποια μελλοντική υποτιθέμενη επανάσταση.

Μ’ αυτήν τη λογική, η κατάσταση στη Χιλή σήμερα χρήζει της δημοσιοποίησης των στοχασμών αυτών, λόγω της εξεγερτικής απεικόνισης που παρουσιάζουν οι παρούσες συγκυρίες. Κατά συνέπεια, είναι σημαντικό να δεσμευτούμε σε συγκεκριμένα σημεία της ανάλυσης, που είναι αναγκαία ώστε να συζητήσουμε ανοιχτά, ν’ αποφύγουμε να ορθώσουμε επίπλαστες εικόνες, οι οποίες δε σχετίζονται σε τίποτα με τα βήματα των αυθεντικών συντροφισσών/φων. Τούτου λεχθέντος, μπορεί να γίνει κατανοητό πως το παρόν κείμενο αποσκοπεί ν’ αποτελέσει μια μικρή συνεισφορά, μια συνεισφορά σ’ αυτόν τον αδελφικό διάλογο, ώστε ν’ αποσαφηνιστεί ποιος είναι ποιος όταν μιλάμε για ώθηση προς την επανάσταση και για γνώση της πραγματικής μας κατεύθυνσης.

Εν συνεχεία, αναπτύσσουμε μια σειρά αναφορών που υποδεικνύουν αυτό. Που ξεκαθαρίζουν τις αμφιβολίες και τους μύθους για το τι συμβαίνει πραγματικά στη Χιλή. Όμως, δε θέλουμε να υπάρξουν παρανοήσεις, δεν καλούμε σε απραξία. Καλούμε απλά σε επαγρύπνηση. Να προσέχουμε ο ένας την άλλη και να μην ξεπέσουμε στο παιχνίδι της εξουσίας. Να γιατί μοιραζόμαστε αυτούς τους στοχασμούς, οι οποίοι ευελπιστούμε πως θα γίνουν σωστά αντιληπτοί, ακόμη κι αν δεν είναι της  αρεσκείας μας.

____________________

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ
____________________

Το κείμενο αυτό διανέμεται ελεύθερα και χωρίς αντίτιμο σε διάφορα μέρη και χώρους στην περιοχή που κυριαρχείται απ’ το Κράτος της Χιλής, πιο πολύ στη Μητροπολιτική Περιοχή (Σαντιάγο) και στα περίχωρά της, ευελπιστώντας να συνεισφέρουμε με αδελφικό τρόπο στους συλλογικούς στοχασμούς πάνω στην εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Παρ’ ότι το κείμενο είναι κάπως μακροσκελές, παρουσιάζεται -σε γενικές γραμμές- μια ανάλυση της εξέγερσης και των πρώτων συντονισμένων δράσεων ευρείας κλίμακας που αναδύθηκαν δίχως ακόμη νά ‘χει υπάρξει απαραιτήτως μια μαζική συνείδηση να τους ωθήσει σε αυτό. Εν συνεχεία, πολλές απ’ τις σελίδες περιέχουν υλικό που σχετίζεται με τη μελέτη και/ή την ανάλυση των μιλιταριστικών στρατηγικών που έχουν χρησιμοποιήσει τα Κράτη, και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις κοινωνικής κρίσης ή για να επικυρώσουν κατασταλτικές πολιτικές ενάντια σε ομάδες ατόμων ή ιδέες. Για τον λόγο τούτο, χρησιμοποιούμε διάφορα ιστορικά παραδείγματα του πιο πρόσφατου παρελθόντος (Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική), καταδεικνύοντας με αξιόπιστα δεδομένα πως οι κάτοχοι της εξουσίας έχουν χρησιμοποιήσει μιλιταριστικές τακτικές (νόμιμες ή παράνομες) που τους επιτρέπουν να διατηρούν τα προνόμιά τους. Ο σκοπός, λοιπόν, ήταν να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στις ομοιότητες και τις διαφορές του παρόντος πλαισίου εντός του οποίου διαδραματίζεται η τωρινή εξέγερση στα μέρη μας, με εκείνες τις άλλες εμπειρίες, καθώς, σύμφωνα με τη δική μας οπτική, πολλές (αλλά θα θέλαμε να πιστεύουμε όχι όλες) απ’ τις αρχικές πρωτοπόρες δράσεις που συνέβησαν τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων προήλθαν απ’ τον κρατικό μηχανισμό: απ’ την αστυνομία ή, όταν αυτή αποτύγχανε, από παραστρατιωτικά μορφώματα. Ως εκ τούτου, (θα θέλαμε να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά) στη σημασία της σύγκρισης μιλιταριστικών στρατηγικών και τακτικών από διαφορετικά μέρη κι εποχές. Αυτό, δεδομένου πως, ενώ στα μέρη μας υπήρχε μια γενική ανυπακοή, ο κρατικός μηχανισμός επιτάχυνε την περαιτέρω γενίκευση του χάους, γεγονός χρήσιμο για τις πολιτικές του, οι οποίες αποτελούν τον σπόρο της εξέγερσης που θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί στη συνείδηση των όσων όρθωσαν νομικά αιτήματα, ένα κοινωνικό προϊόν της εξάντλησης των 30 ετών συστηματικής κακομεταχείρισης…

Τέλος, ας σημειωθεί πως αυτή τη φορά δραττόμεθα της ευκαιρίας να παρουσιάσουμε το λογότυπο που μας αντιπροσωπεύει, το οποίο επίσης αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά χρώματα του αναρχικού αγώνα, με την προσθήκη του κόκκινου αστεριού, βαμμένο με το αίμα όσων πέθαναν γυρεύοντας τη λευτεριά. Απ’ τη στιγμή αυτή, πάνε έξι χρόνια απ’ όταν ο αδερφός μας Sebastian Oversluij Seguel (Angry) δολοφονήθηκε απ’ τον Κρατικό / Καπιταλιστικό μηχανισμό το πρωί της 11ης Δεκέμβρη 2013, σε μιαν απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας στην κοινότητα του Πουδαουέλ. Η ιστορία μας γράφεται απέλπιδα με το αίμα των στυντροφισσών και των συντρόφων μας.

Ως συνεισφορά στην εξεγερτική μνήμη, μπορούμε να επισημάνουμε πως στην πρώτη δράση που πραγματοποιήσαμε εκείνον τον μακρινό Μάη του 2011, χρησιμοποιήσαμε ένα διαφορετικό σχέδιο λογότυπου, βασισμένο στο περίγραμμα ενός κορακιού μες σ’ έναν κύκλο, ο οποίος εμπεριείχε το όνομα της οργάνωσης με λευκά γράμματα (η αστυνομία το ξέρει απ’ τα φυλλάδια που αφήσαμε στο σημείο). Το πρώτο σχέδιο του λογότυπου δημιουργήθηκε απ’ τον Angry. Έπειτα απ’ τον θάνατό του, αποφασίσαμε να μην ξαναχρησιμοποιήσουμε το σχέδιο εκείνο, κατανοώντας πως, με το φευγιό του, σκοτώθηκε κι ένα κομμάτι από ‘μάς. Μοιραζόμαστε την ανάμνηση αυτή για να τιμήσουμε τη μνήμη του συντρόφου μας. Έξι χρόνια έπειτα απ’ τον θάνατό του εν ώρα δράσης, το αντάρτικο πνεύμα του παραμένει ακέραιο στην εξέγερση.

Παλεύουμε για την αξιοπρέπεια μα και για τη λευτεριά.

Ας συνεισφέρουμε στην αποσταθεροποίηση του Κεφαλαίου και του Κράτους που μας καταπιέζουν!

Πραγματικοί τρομοκράτες είναι η La Moneda, το Κονγκρέσο, οι στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις και τα media τους!

Όσο υπάρχει Δυστυχία θα υπάρχει Εξέγερση!

Ανταγωνιστικοί Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης

Υ.Γ. Ενθαρρύνουμε την αναπαραγωγή του υλικού αυτού είτε μερικώς είτε στην ολότητά του, με κάθε μέσο. Αν έχει φτάσει στα χέρια σας κάποιο αντίγραφο και το θεωρείτε αρμόζον, μη διστάσετε να το μοιραστείτε. Οι πολιτικοί συλλογισμοί θρέφουν επίσης τον σπόρο της εξέγερσης.

Πηγή: AMWenglish

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μεξικό: Γράμμα αλληλεγγύης με την Αναρχική Συντρόφισσα Άννα Μπενιαμίνο

Σημείωση: Υπενθυμίζουμε πως η Ιταλίδα συντρόφισσα Anna Beniamino βρίσκεται έγκλειστη στην φυλακή “Borgo San Nicola” του Lecce καταδικασμένη σε 17 χρόνια κάθειρξης ως απόρροια της κατασταλτικής εκστρατείας του Ιταλικού κράτους το 2016 με την κωδική ονομασία scripta manent. Πρόσφατα μάλιστα βρέθηκε σε απεργία πείνας σε μια προσπάθεια να σπάσει το καθεστώς εξαίρεσης που της είχε επιβληθεί σε πτέρυγα ασφαλείας της φυλακής L’ Aquila.

Feminas Brujas and Insurrectionalists, Μεξικό: Γράμμα αλληλεγγύης με την Αναρχική Συντρόφισσα Άννα Μπενιαμίνο

Από τις αρχές του χρόνου (2019), οι FΒΙ αλληλογραφούν με την Άννα και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, αρχικά με ένα αναρχικό κάλεσμα σε δράσεις για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας τον περασμένο Μάρτη. Αυτό είναι το πιο πρόσφατο γράμμα τους.

Αγαπητή Άννα(1), είμαστε μια άτυπη/αφορμαλιστική αναρχική ομάδα αποτελούμενη από γυναίκες που δρουν στο Μεξικό, ωθούμενες από τις εξεγερσιακές θέσεις και τον αναρχικό ιλλεγκαλισμό. Συνεργαζόμαστε ως αποτέλεσμα της συγγένειας και όχι επειδή πιστεύουμε πως δεν πρέπει να εργαζόμαστε με άντρες συντρόφους. Στην πραγματικότητα, σε διάφορες περιπτώσεις έχουμε συντονιστεί με άλλες ομάδες συντρόφων ώστε να γίνουν οι δράσεις μας πιο δυναμικές. Κάποιες από εμάς είμαστε λεσβίες, αμφισεξουαλικές, πολυερωτικές, κουήρ και άλλες είμαστε τόσο “τσούλες” που αν ξαναγεννιόμασταν στη Λέσβο, θα φτιάχναμε ένα καράβι ώστε να μην εγκαταλείψουμε το σεξ με άντρες. Ελπίζουμε πως είναι ξεκάθαρο ότι η “συγγένειά” μας δε βασίζεται στις σεξουαλικές προτιμήσεις αλλά στις ιδέες που μας οδηγούν και στην εμπιστοσύνη που έχουμε η μία στην άλλη την ώρα της επίθεσης.

Έχοντας κάνει αυτό ξεκάθαρο, θέλουμε να εκφράσουμε (δημόσια και ανοιχτά) την αλληλεγγύη μας μαζί σου, όχι επειδή είσαι γυναίκα ή γιατί είσαι “θύμα”  βρισκόμενη στα χέρια του Κράτους, αλλά λόγω της αναρχικής σου τοποθέτησης σε έναν διαρκή πόλεμο ενάντια στο σύστημα κυριαρχίας. Γιορτάζουμε την αναρχική σου αποφασιστικότητα και το ειλικρινές θάρρος σου!

Τα απλά σου λόγια επιβεβαιώνουν τον αναρχισμό σου δίχως τους περιορισμούς μιας σέχτας και χωρίς να κυλούν στην υπερανυπόλυπτη πολιτική ορθότητα και τις λεκτικές της συμβάσεις (“gender friendly”), μας άγγιξαν με τον βαθύτερο τρόπο. Γι’ αυτό δε θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να σου απαντήσουμε δημόσια, προλαμβάνοντας το να χαθούν οι ιδέες και οι πεποιθήσεις σου σε μια θάλασσα από γράμματα, δηλώσεις και επικοινωνίες που κυκλοφορούν στα δίκτυά μας. Ελπίζουμε ότι το γράμμα σου και η απάντησή μας θα αποτελέσουν μια πρόσκληση σε στοχασμό για όλες τις συντρόφισσες που, αναζητώντας την αναρχία, έχουν παγιδευτεί σε ένα ρεφορμιστικό υποκατάστατό της στην υπηρεσία της κυριαρχίας, ακινητοποιημένες στον “εκ-φυλισμό (degeneration), “ανάμεσα στην περηφάνεια και τη θυματοποίηση του φύλου,” όπως εξηγείς στο γράμμα σου.

Το είπαμε πριν και το επαναλαμβάνουμε τώρα: “Δεν είμαστε φεμινίστριες. Είμαστε ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε εναντίον της πατριαρχίας, όχι υπέρ του φεμινισμού. Ο φεμινισμός είναι μια ιδεολογία κυρίως στην υπηρεσία της εξουσίας. Ο αναρχο-φεμινισμός είναι μια απόκλιση ηλικίας 70 ετών, μία από τις χιλιάδες αποκλίσεις από τη μεγάλη άνθιση ρευμάτων στο κίνημα. Μία ακόμη, όπως ο αναρχοχριστιανισμός, ο αναρχοσυνδικαλισμός, ο αναρχο-πασιφισμός, ο αναρχολενινισμός, ο αναρχοϊσλαμισμός, ή οποιαδήποτε από τις πολλές που θα αποκήρυσσαν κάποιοι σύντροφοι, εάν δεν ήταν απασχολημένοι να είναι τόσο πολιτικά ορθοί όσο αφορά την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος και έτσι προτιμούν να αφήνουν σ΄εμάς το καθήκον αυτό»(2).

Και θεωρούμε πως είναι απαραίτητο να επαναληφθούμε, επειδή η δήλωσή μας (όπως το γράμμα σου τώρα) αγνοήθηκε από τα περισσότερα αναρχικά μέσα ενημέρωσης, αφήνοντάς μας στα πιο οικεία σ΄ εμάς, ήταν όμως επίσης υπό αμφισβήτηση και επίθεση. Το αστείο είναι ότι δεν μας αμφισβήτησαν οι φερόμενοι ως “θιγμένοι” αλλά κάποιοι ανανήψαντες αρσενικοί οι οποίοι υποθέτουν πως «αναρχοφεμινισμός» σημαίνει να είναι κάποιος/α «βασιλικότερος του βασιλέως». Το χειρότερο είναι ότι τώρα είναι δυσκολότερο να τους αναγνωρίσεις γιατί μέσα στο παραλήρημα μετάνοιάς τους, δεν γράφουν πλέον με “e” ούτε με “x” ή “@” αναζητώντας την ουδετερότητα της γλώσσας, γράφουν σε θηλυκό, δηλαδή παίρνοντας θέση ως γυναίκες.

Η πιο βετεράνος της ομάδας μας, ξεκίνησε με μια αντιεξουσιαστική περιήγηση κατά τις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας εμπλακεί στις αριστερίστικες ομιλίες που επέβαλαν τον τεμαχισμό του πολέμου (εργαζόμενος, αγρότης, ιθαγενής, φεμινίστρια, LGBT) που καταγγέλλετε, προσαρμόζοντας τις παλιές λενινιστικές θεωρίες της “νέας” εποχής. Ήταν τα νέα σοσιαλδημοκρατικά κοστούμια προς πώληση στην αγορά των ιδεολογιών που υπήρχε στο διεθνές μονοπάτι της “Νέας Αριστεράς”.

Σε αυτό το θλιβερό περιβάλλον διερευνήσαμε τον «αναρχο-φεμινισμό», παγιδευμένο στην πολιτική ορθότητα (γλώσσα που προσπαθεί να γίνεται όλο και πιο περιεκτική, διαθεματικότητα, δικαιώματα και πολλή μα πολλή θυματοποίηση) και την πολιτική δραστηριότητα του μαχητικού φεμινισμού. Το δραματικότερο κομμάτι αυτού του μιμητισμού  ήταν αυτό που έδινε πάντα προτεραιότητα στους εργατικούς αγώνες, την ώρα που ο αναρχικός πόλεμος ήταν πάντα παρών για να αμφισβητήσει και να αντιμετωπίσει κάθε μορφή κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξιστικής.

Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με τον αναρχοφεμινισμό ως αποκλίνουσα στρατηγική ήταν το ότι εγκατέλειψε την αναρχική σύγκρουση, υποβαθμίζοντας τον πόλεμο μας σε μια λίστα απαιτήσεων που η κυριαρχία σύντομα μετασχημάτισε σε “δικαιώματα” με την επιβολή νέων νόμων και νέων κανόνων, που εδραιώνουν την καταπίεση.

“Ο πόλεμος είναι για τους άνδρες: βρωμάει τεστοστερόνη και αδρεναλίνη! Ο δικός μας είναι να κηρύττουμε την ειρήνη και να απαιτούμε δικαιώματα, χωρίς να συλλογιζόμαστε σε ποιους απευθύνουμε τα αιτήματά μας”. Αν είσαι γυναίκα πρέπει να ενταχθείς στο κοπάδι της μωβ σημαίας (είτε με κεριά είτε με φακούς) και να εγκαταλείψεις τον πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία.

“Ο δικός μας είναι να οργανώσουμε τους εαυτούς μας ως γυναίκες για τα δικαιώματά μας και αν ψηφίσουμε μια άλλη γυναίκα για να καταλάβει μια πολιτική θέση, ακόμα καλύτερα, δεν θα έχουμε μόνο καλή αντιπροσώπευση, αλλά θα έχουμε έναν εκπρόσωπο να μοιραστεί μαζί μας αυτές τις μέρες εμμηνόρροιας που θα τους κάνουν πάντα πιο ευαίσθητους όταν μας κλωτσούν και φυλακίζουν”. Έλα τώρα, το ότι έχουμε δύο βυζιά μας κάνει πάντα αδελφές.

Γι’ αυτό και εμείς ζητάμε “ελεύθερη, ασφαλή και ελεύθερη άμβλωση” στις πορείες, δεν έχει σημασία το ποιος είναι ο παραλήπτης. Ούτε στο ελάχιστο… Δε θά ‘πρεπε καν να είστε τόσο προσεκτικές. Ούτε θα ‘πρεπε να σταματάμε να πιστεύουμε ότι με δικαιώματα και νόμους όχι μόνο επανεδραιώνουμε το σύστημα κυριαρχίας, αλλά και πως του προσφέραμε μια νέα μάσκα για να αποκρύψει την καταπίεση.

Ο «ριζοσπαστικός» φεμινισμός έχει ανακτηθεί από την κυριαρχία!

Το ίδιο συμβαίνει και στην “LGBT σκηνή”, όλα έχουν αφομοιωθεί. Το σύστημα κυριαρχίας έχει αναστήσει τους αγώνες. Έχει μετατρέψει τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τα τρανς άτομα σε ακτιβιστές και πολιτικούς. Τώρα είναι αστυνομικοί, στρατιωτικοί, βουλευτές, γερουσιαστές, γονείς κλπ.

Όταν στις πορείες ζητούσαμε “δικαιώματα ΛΟΑΤ”, “ισότητα ως προς το γάμο”, “δικαίωμα για υιοθεσία” και “συζυγικά δικαιώματα”, κανείς δε σταμάτησε να πιστεύει ότι με “δικαιώματα και νόμους” επανεδραιώνουμε το σύστημα κυριαρχίας. Ο «αγώνας» των ΛΟΑΤ είναι για μεταρρύθμιση των θεσμών, όχι για την καταστροφή τους. Η νέα πολιτική τάξη των ΛΟΑΤ έχει γίνει μια καινούρια μηχανή για την θεραπεία του συστήματος κυριαρχίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να ανακτήσουμε την καταστροφική μας μανία ως αναρχικοί χωρίς βαθιά βήματα, βέβαιοι πως ο πόλεμός μας είναι ενάντια σε κάθε εξουσία, και σε αυτό το καθήκον εμείς θα πρέπει να είμαστε αποφασιστικά βίαιοι, “όμορφα βίαιοι, μέχρι να ξεσπάσουν τα πάντα”(3).

Ας καταστρέψουμε όλα όσα κυριαρχούν και μας περιορίζουν!

Αναρχική αλληλεγγύη με την Άννα, τη Σίλβια, τη Νατάσσια, τη Λίζα και την
Ανάχι!

Αναρχική αλληλεγγύη με όλους τους φυλακισμένους από όλο τον κόσμο!

Ενάντια στον πατριαρχικό πολιτισμό!

Για τον έλεγχο της ζωής μας!
Για την καταστροφή του φύλου!
Για την εξεγερσιακή αναρχική ένταση!
Για την Αναρχία!

Φωτιά σε όλα όσα υπάρχουν!

F.B.I. (Féminas Brujas και Insurrectionalists)
Πόλη του Μεξικό, Πέμπτη, 8 Ιούνη 2019

_________________

(1) Απάντηση στο γράμμα της Άννα Μπενιαμίνο:
ragnarokannabeniamino

(2)
https://es-contrainfo.espiv.net/2019/03/06/mex-ico-llamamiento-a-la-accion-este-8-de-marzo-por-femi-nas-brujas-e-insurreccionalistas/

(3) “Οπλιστείτε και γίνετε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, μέχρι όλα να
ανατιναχτούν. Γιατί να θυμάστε ότι οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια εναντίον
των προωθητών της ανισότητας, είναι απολύτως δικαιολογημένη μέσα στους
αιώνες ατελείωτης βίας που έχουμε δεχθεί απ’ αυτούς.” – Mauricio Morales

Πηγή:warzonedistro

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Προπαγάνδα αλληλεγγύης με την εξέγερση στη Χιλή

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ

Εδώ και περισσότερες από 90 μέρες στη Χιλή, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέλαβαν τους δρόμους με την ελπίδα πως ο αγώνας μπορούσε να οδηγήσει σε μιαν αξιοπρεπέστερη ζωή.

Τα κράτη δύνανται να πολεμήσουν της εξεγερτικές διαδικασίες και τις επαναστάσεις με διάφορους τρόπους, κάποιες φορές δε χρειάζονται τίποτα παραπάνω απ’ τις πολιτικές, τα δώρα και τα δημοκρατικά τσίρκα. Όταν όμως στριμώχνονται, χρησιμοποιούν το μονοπώλιο της βίας, το οποίο και προσπαθούν να επιδεικνύουν. Γυρεύουν την υποδούλωση μέσω της καταστολής, των βασανισμών και της φυλακής, κατασκευάζοντας νέους νόμους που εξυπηρετούν την κατασταλτική τους μέθοδο, προσαγάγοντας τους κουκουλοφόρους, αυξάνοντας τις ποινές για τις λεηλασίες και την άμυνα που προσφέρουν τα οδοφράγματα.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί και αντιμετωπίζουν ποινές τις οποίες το Κράτος επιδιώκει να θέσει ως παράδειγμα, καρτερώντας την επιστροφή στην τόσο επιθυμητή κανονικότητα που οι κυβερνήσεις έχουν ανάγκη για να λειτουργήσουν. Η κοινωνική ειρήνη που επιτρέπει στο Κεφάλαιο να παράγει τα τεράστια κέρδη του, βασίζεται στα ψίχουλα που λαμβάνουν οι καταπιεσμένοι.

Μα τα οδοφράγματα ακόμη βρίσκονται στους δρόμους, η δράση κι η αλληλεγγύη λαμβάνουν δημιουργικές μορφές, γεννώντας σχέσεις που ξεφεύγουν απ’ τη λογική της ισχύος και της εξουσίας.

Το κράτος αποσταθεροποιείτα, παντού!
Λευτεριά στους κρατουμένους και τις κρατούμενες!

Πηγή: anarchistsworldwide
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

13-19 Ιανουαρίου: Διεθνής εβδομάδα αγκιτάτσιας σε στήριξη των αιχμαλώτων της εξέγερσης στη Χιλή

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΓΚΙΤΑΤΣΙΑΣ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ: 13-19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Περισσότερες από 80 ημέρες έπειτα απ’ τον κοινωνικο ξεσηκωμό στη Χιλή, ο αγώνας κι η κοινωνική οργάνωση συνεχίζονται με την ακλόνητη αποφασιστικότητα της σύγκρουσης και της ρήξης με το μοντέλο της εξουσίας και της οικονομίας, το οποίο διαιωνίζει ανισότητες, αδικίες και βιαιότητες για δεκάδες χρόνια.

Αναμφισβήτητα, η εξέγερση που ακόμη μαίνεται στη Χιλή σήμανε ένα σημείο καμπής δίχως επιστροφή, μέσα σ’ ένα μακρύ ταξίδι αγώνων, έχοντας όμως επιφέρει κι ένα βαρύ κόστος: εκατοντάδες επί εκατοντάδων αιχμαλώτων της εξέγερσης, που βρίσκονται σήμερα σε διαφορετικές φυλακές ανά την επικράτεια αυτή. Κάθε βδομάδα, ο αριθμός τους αυξάνεται. Μέσ’ από ένα προφανές φαινόμενο μαζικού εγκλεισμού, το Κράτος αποσκοπεί να εκφοβίσει και να εγκληματοποιήσει την κοιωνική διαμαρτυρία. Κάνουμε λόγο για τους πολιτικούς κρατουμένους και κρατούμενες της εξέγερσης έπειτα απ’ το γεγονός του μαζικού εγκλεισμού κοινωνικών αγωνιστ.ρι.ών μετά τον ξεσηκωμό της 18ης (Οκτώβρη), ως απάντηση στην πολιτική απόφαση του Κράτους, και όχι με τεχνικά/νομικά κριτήρια, κατανοώντας τη συνενοχή αναμεταξύ των διάφορων εξουσιών του Κράτους ώστε να διαιωνίσει το υπάρχον μοντέλο ελέγχου.

Να γιατί πραγματοποιούμε τούτο το κάλεσμα για διεθνή αλληλεγγύη με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους της εξέγερσης, για να αποκαλύψουμε την πολιτική συνθήκη του εγκλεισμού τους, και για να απαιτήσουμε την άμεση απελευθέρωσή τους. Επεκτείνουμε το κάλεσμα αυτό, κάνοντας έκκληση να ορθωθούν ποικίλες πρωτοβουλίες και δράσεις αλληλεγγύης σε κάθε περιοχή.

ΟΣΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

Συντονισμός για την Απελευθέρωση των Πολιτικών Κρατουμένων της 18ης Οκτώβρη

Πηγή: http://aradio.blogsport.de/2020/01/11/chile-13-19-1-2020-woche-der-solidaritaet-mit-den-politischen-gefangenen-semana-de-solidaridad-con-lxs-presxs-politicxs/

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Θεσσαλονίκη: Ανάληψη ευθύνης για εκρηκτικό μηχανισμό στο σπίτι του προξένου της Χιλής

Μια συμβολή στον αγώνα για την διάχυση της εξέγερσης πέρα από τα σύνορα της Χιλής

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 23/12 στείλαμε ένα εκρηκτικό σινιάλο αλληλεγγύης από το σπίτι του προξένου της Χιλής στη Θεσσαλονίκη Ρήγα Τζελέπογλου που βρίσκεται στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης στην οδό Θεσσαλονίκης 19. Επιλέξαμε να επιτεθούμε,τοποθετώντας έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό, προσπερνώντας την προσωπική του ασφάλεια,την εταιρία security που επιβλέπει το σπίτι,τους μεγάλους και “απροσπέλαστους” φράχτες της έπαυλης-μονοκατοικίας του και να φτάσουμε λίγα μόνο μέτρα από το σημείο που κοιμόταν ήσυχος και ασφαλής. Λάβαμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας,ώστε να προκληθούν μόνο υλικές ζημιές, θέλοντας να στείλουμε ένα πρώτο μήνυμα στο συγκεκριμένο ρουφιάνο. Παρ’ όλα αυτά,για την επόμενη φορά επιφυλασσόμαστε για το κατά πόσο θα επιλέξουμε με μόνο στόχο το ίδιο του το σπίτι.

Μόνο τυχαία δεν βρίσκεται στην εν λόγω θέση ο πρόξενος. Μεγαλοαστός, διευθυντής και μέτοχος σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της πόλης (ICBS), έχει σχέσεις με πλήθος διπλωματών άλλων χωρών αλλά και με την εγχώρια οικονομική ελίτ και ταυτόχρονα με διάθεση να προβάλλει ένα φιλάνθρωπο προσωπείο μέσα από εμφανίσεις σε φιλανθρωπικά γκαλά κτλ. Ο ίδιος κατέχει το συγκεκριμένο “αξίωμα”-θέση από το 2000 στηρίζοντας και φυσικά στηριζόμενος από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις με αριστερό ή/και δεξιό προφίλ. Κυβερνήσεις που όλα αυτά τα χρόνια επέλεγαν να στήνουν ένα άτυπο “κυνήγι μαγισσών” εναντίον των αναρχικών, με διώξεις στο σωρό,συλλήψεις,ξυλοδαρμούς ακόμα και εξαφανίσεις ή δολοφονίες συντρόφων/ισσών. Σε μια χώρα με μακρά παράδοση σε εξεγερσιακούς αγώνες και έντονο το στοιχείο των ανατρεπτικών (για το υπάρχον) σκεπτικών αλλά και με ακόμη πιο έντονη την αναρχική αφορμαλιστική δράση, που εκφράζεται τόσο μέσα από ενέργειες άμεσης δράσης,όσο και από γενικευμένες συγκρούσεις στον δρόμο, η καταστολή και οι εκφραστές της έχουν παίξει και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια να διατηρηθεί ακέραια η κοινωνική ειρήνη.

Από τις 18/10/2019 και με έναυσμα μια διαμαρτυρία για την αύξηση του εισιτηρίου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μεγάλο μέρος της χιλιανής κοινωνίας αποφασίζει να διαταράξει την κανονικότητα,συμμετέχοντας σε καθημερινές διαδηλώσεις και πορείες,σε απεργίες διαρκείας και σε γενικευμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής (μπάτσους και στρατιωτικούς) και να ξεφύγει από την αποχαύνωση του καναπέ και τον ρόλο του θεατή. Όσο η τάξη,η υποτιθέμενη ασφάλεια και η νομοτυπία διαλυόταν στην πράξη ο αυθορμητισμός,οι εικόνες χάους και η διαφαινόμενη εξέγερση ξεπηδούσαν και τις αντικαθιστούσαν. Εμπρησμοί κυβερνητικών κτηρίων,επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα,λεηλασίες σούπερ μάρκετ και εμπορικών κολοσσών εδώ και 2 μήνες συνθέτουν την νόρμα της καθημερινότητας στην Χιλή. Οι εξεγερμένοι/ες επιστρέφουν ένα μικρό μόνο μέρος της βίας που δέχονται από τη στιγμή της γέννησης τους κατά των δυναστών τους, το κράτος και την κυριαρχία. Δεν επιζητούν τίποτα το συγκεκριμένο ή καλύτερα επιθυμούν τα πάντα. Την καταστροφή αυτού του εμπορευματοποιημένου κόσμου και την ανάδειξη ενός κόσμου ανεξούσιου και ελεύθερου. Οι αναρχικοί/ες συμμετέχουν από την πρώτη στιγμή σχεδόν σε κάθε εξεγερσιακή πράξη ή διαδικασία που σκοπό έχει να προωθήσει και να ενισχύσει την ίδια την εξέγερση. Από τη σύσταση οριζόντιων συνελεύσεων γειτονιάς και καταλήψεις δημόσιων κτηρίων μέχρι οργανωμένες επιθέσεις κατά μπάτσων και καπιταλιστικών στόχων και σταθμών και υποδομών του μετρό.

Η δεξιά κυβέρνηση Pinera από την άλλη,αντιλαμβάνεται σχετικά γρήγορα τις διαστάσεις του ξεσπάσματος και της συνολικής και συλλογικής ανυπακοής και προσπαθεί τόσο με την καταστολή στην πιο άγρια μορφή της να τρομοκρατήσει, όσο και με “φιλο-λαικά” μέτρα να κατευνάσει τους εξεγερμένους. Χιλιάδες συλλήψεις,εκατοντάδες τραυματίες από επιθέσεις μπάτσων και στρατού, δεκάδες με απώλεια όρασης λόγων τραυμάτων στα μάτια από πλαστικές σφαίρες και πάνω από 30 νεκροί είτε από αληθινά πυρά, είτε από βασανιστήρια μπάτσων κατά τη διάρκεια ή μετά τις συλλήψεις. Ξεχωριστό ρόλο φαίνεται να έχουν οι σεξουαλικές επιθέσεις και οι βιασμοί από τα δίποδα ένστολα καθάρματα μέσα σε αστυνομικά τμήματα ή ακόμα και στη μέση του δρόμου προσπαθώντας τις περισσότερες φορές να απομονώσουν τα θύματά τους και να αποφύγουν κάμερες, δημοσιογράφους και κόσμο που μπορεί να τους καταγράφει. Χαρακτηριστική, επίσης, είναι η περίπτωση της δημοσιογράφου Albertina Martinez που βρέθηκε δολοφονημένη μέσα στο σπίτι της,ενώ έλειπαν και αρκετά ενοχοποιητικά ντοκουμέντα που κατείχε για τις βιαιότητες της κρατικής καταστολής.

Παράλληλα στην προσπάθεια της η χιλιανή κυβέρνηση να κερδίσει τις εντυπώσεις και να επιστρέψει στην κανονικότητα παίρνει πίσω τα σχέδιά της για αύξηση του εισιτηρίου στα ΜΜΜ αλλά και όσο περνάνε οι εβδομάδες ανακοινώνει μέχρι και αύξηση έως και 50% των μισθών. Όλα αυτά ενώ έχει κηρύξει την χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και επιβάλει συχνά-πυκνά καθ’όλη την διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συναθροίσεων και διαμηνύει δημοκρατικές συνταγματικές αλλαγές. Τίποτα από αυτά βέβαια δεν στάθηκε αρκετό για να σταματήσει ή έστω να ανακόψει την ισχύ της εξέγερσης που διαρκώς ανατροφοδοτείται και δυναμώνει.

Και αν ακούγονται γνωστά αυτά τα σκηνικά “πολέμου” και ελευθερίας είναι επειδή οι μνήμες του Δεκέμβρη του ’08 δεν έχουν σβήσει ακόμη. Η φλόγα τους παραμένει ζωντανή και το μόνο που κάνει είναι να τρεμοπαίζει αναμένοντας εκείνη την αφορμή που θα την μετατρέψει σε ποτάμι λάβας που στο πέρασμά του θα αφήσει τα αποκαΐδια αυτού του καπιταλιστικού κόσμου και μια ελεύθερη γη,έτοιμη να δεχτεί τους σπόρους της επανάστασης. Δεκάδες οι λόγοι και οι αφορμές που θα μπορούσαν να γεννήσουν έναν νέο Δεκέμβρη. Δεν επιθυμούμε και δεν περιμένουμε μάρτυρες και νεκρούς αλλά οργανωνόμαστε και συνθέτουμε επιθετικούς σχηματισμούς στο εδώ και στο τώρα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση του κράτους ενάντια σε αναρχικούς/ες και επαναστάτες/ριες. Αφενός έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς που μέσω των ΜΑΤ,ΟΠΚΕ,Δ και ασφαλιτών αστυνομοκρατούν και χτυπούν πορείες,μέσω των δικαστών και των εισαγγελέων αθωώνουν φασίστες της χρυσής αυγής,μπάτσους δολοφόνους(Κορκονέας-Σαραλιώτης) και πρεζέμπορες εφοπλιστές(Μαρινάκης) και καταδικάζουν αγωνιστές με μόνο κριτήριο το πολιτικό τους φρόνημα για παραδειγματισμό,μέσω των ΜΜΕ και των διαφόρων Λαμπρόπουλων και Καραμήτρου διαπομπεύουν αναρχικούς και καταστρατηγούν την κοινή γνώμη. Αφετέρου οφείλουμε να προστατεύσουμε τις δομές και τους χώρους μας θέτοντας τα απαραίτητα αναχώματα για την συνέχεια και την διάχυση του αναρχικού αγώνα. Τα τελεσίγραφα και τις ημερομηνίες-ώρες “κλειδιά” τα βάζουμε εμείς για τις επιθέσεις που εξαπολύουμε. Για αυτό θα είναι φρόνιμο όταν κυκλοφορείτε στους δρόμους και μακριά από τα σπίτια και τις safe zone σας να ρίχνετε μια ματιά πίσω που και που. Ακόμα και στα ίδια σας τα σπίτια και τους χώρους που αισθάνεστε άτρωτοι, καλό θα είναι να κοιμάστε με το ένα μάτι πάντα ανοιχτό. Γιατί όσες παρακολουθήσεις και αν κάνετε,όσα GPS και ασφαλίτες να βάλετε να μας επιτηρούν, πάντα θα εφεύρουμε έναν τρόπο να βρισκόμαστε κοντά σας όταν το επιθυμούμε.

Τον τελευταίο καιρό είναι έντονο το κλίμα φόβου και τρομουστερίας που καλλιεργείται τόσο στην κοινωνία γενικά όσο και εντός του α/α χώρου. Όπου και αν στραφεί κανείς σε όλες τις πτυχές της ζωής θα παρατηρήσει μια διάχυτη ανασφάλεια ,μια αίσθηση ανικανότητας να επιβιώσει ,να πορευτεί ελεύθερος. Όλα φαντάζουν δύσκολα,επικίνδυνα και η εξουσία παροτρύνει τους ανθρώπους να μείνουν σπίτι τους,να μην μιλάνε,να κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια τους σε ό,τι φαντάζει άδικο. Μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική που τοποθετεί τα πιόνια της παρατεταγμένα όλα στη σειρά,υπάκουα και στις θέσεις που θα οριστούν για το καθένα. Αυτός ο κόσμος θέλει φερέφωνα ,καλά προγραμματισμένους καταδότες να κρυφοκοιτούν πίσω από τις κλειδαρότρυπες και τις οθόνες από τις κάμερες τους,αποχαυνωμένοι και τρομαγμένοι για το ένα ακόμη ευρώ που χάθηκε από την τσέπη τους. Να αγωνιούν και να αγχώνονται για τον μετανάστη έξω από την πόρτα τους και να ευγνωμονούν την δουλοπρεπή και απαραίτητη για την ύπαρξη της δημοκρατίας,αστυνομία με την “αναγκαία” της βία. Εγκαθιδρύει την τάξη και την ασφάλεια στις γειτονιές, άλλωστε. Ως τρομοκράτες βαφτίζονται οι ανυπάκουοι,όσοι εχθρεύονται και πολεμούν το ίδιο το κράτος και όσοι/ες αντιστέκονται και ανυπόταχτοι αγωνίζονται ενάντια σε έναν κόσμο σκλαβιάς και αδικίας. Εμείς, αναγνωρίζουμε και αναλύουμε αυτή την δυστοπία,την βιώνουμε βαθιά μέσα μας.

Από το σπίτι,στη δουλειά,στο δρόμο,στη γειτονιά μέχρι την οθόνη και την συνείδηση του καθενός: παραπληροφόρηση,σαπίλα,αηδία. Βρισκόμενοι με τους συντρόφους μας στους δρόμους,παλεύουμε συλλογικά,στεκόμαστε απέναντι σε αυτό το οικοδόμημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης και έχουμε το πείσμα και την δύναμη να το καταστρέψουμε. Από μια αφισοκόλληση και μια συλλογική κουζίνα, μέχρι μια βόμβα και μια καταδρομική επίθεση συντονίζουμε τις επιθυμίες μας. Δεν συμπάσχουμε με κανέναν μικροαστό που κοιτάει μονάχα την δουλίτσα και τον εαυτό του. Σκεφτόμαστε αλληλέγγυα, η ανάσα και η σκέψη μας ενώνεται για να δημιουργήσει έναν άλλο κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο. Έφτασε η στιγμή που αφήνουμε πίσω εσωτερικές κόντρες και διαφωνίες του παρελθόντος και οργανωνόμαστε για έναν συνολικό και καθολικό πόλεμο με το υπάρχον.

Για εκείνους/ες που τόλμησαν

Για όλους/ες τους φυλακισμένους/ες συντρόφους/ισσες

Για τους εξεγερμένους/ες σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Δύναμη στους καταζητούμενους συντρόφους Μιχαιλίδη,Αθανασοπούλου,Χατζηβασιλειάδη.

Καλή ανάρρωση στον σύντροφο Σακκά.

Υ.Γ. Η αποσιωποίηση της επίθεσης από τα καθεστωτικά μέσα και τους μπάτσους,καταδεικνύει την προσπάθεια τους να μην χαλάσει το επίπλαστο κλίμα σιγουριάς και ασφάλειας που επικρατεί σε “αναβαθμισμένες” γειτονιές της πόλης όπως το Ωραιόκαστρο. Πίσω από τις μεγάλες περιφράξεις των μονοκατοικιών,τις κάμερες σε κάθε γωνιά και τις εταιρίες security που με δικούς τους στόλους αυτοκινήτων επιβλέπουν και “περιφρουρούν” επί 24ωρου βάσεως τις βίλες των νεόπλουτων και των μεγαλοαστών, θα υπάρχει πάντα ένα κενό ασφαλείας και κάποιοι/ες που θα το εκμεταλλευτούν. Τα χριστουγεννιάτικα δώρα φτάνουν καμιά φορά λίγο νωρίτερα.

Nuestro presente crear y combatir

ΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

δυό στάλες στα τσιμέντα/

για την καταιγίδα/

αυτή που ξέσπασε ολόγυρα/

κι εκείνη που έρχεται.


* αυτοκόλλητο που κολλιέται σε αθήνα και θεσσαλονίκη

** στένσιλ που βάφτηκε στην Πορεία αλληλεγγύης στ_ς εξεγερμέν_ς της Χιλής παρέα με συνθήματα σε ελληνικά και ισπανικά

μετεωρολογικό ινστιτούτο Claudia López Benaiges

Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε αντιπροσωπεία της Citroen – 6 Δεκέμβρη

Εσείς, που μας καταληστεύσατε απ’ τα πάντα, που μας επιβάλλετε τον οδυνηρό έλεγχο της συστηματικής επιτήρησης και των ένστολων φονιάδων, εσείς, θα ήσασταν οι ίδιοι που θα επικαλούνταν ψεύδη περί συγχώρεσης. Μας αρπάζετε από ταράτσες και σπίτια, από δρόμους και πλατείες, δικάζετε, διατάζετε, φυλακίζετε. Παίζετε και κερδίζετε. Μα δε θα το δεχτούμε.

Ενόσω η πόλη φεγγοβολάει απ’ τις φλόγες που χορεύουν, κι όχι μονάχα απ’ τα αναθεματισμένα φώτα της αιχμαλωσίας, στα μάτια σας γεννιέται ο φόβος.

Σήμερα είναι οι συνεργάτες σας, οι υποδομές σας, τα καταραμένα οχήματα που θα χρησιμοποιήσετε για να μας κυνηγήσετε, όμως, ανά πάσα στιγμή ενδεχομένως να είστε εσείς.

Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη, εννέα εμπρηστικοί μηχανισμοί τοποθετήθηκαν κάτω από ισάριθμα οχήματα σε μια αντιπροσωπεία της Citroen στην Αθήνα, καθώς αποτελεί μία απ’ τις πολλές που εξοπλίζουν υλικά το σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας ώστε να μας καταδιώκει και να μας δένει.

Το δίκτυό σας θα βρίσκεται υπό απειλή, οι σύμμαχοί σας θα πυρπολούνται, θα σιγουρέψουμε το ότι θα υποφέρετε.

Δε συγχωρούμε.

Ως την ολική συντριβή της αστυνομίας και των βρωμερών της υποστηρικτών.

Πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1601849/

Διασυλλογική ενημέρωση από την αντικρατική-αντικατασταλτική πορεία της 6ης Δεκέμβρη

Στις 6/12/2019 πραγματοποιήθηκε (και) στη Θεσσαλονίκη πορεία την ημέρα της επετείου της δολοφονίας του 15χρονου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα.

11 χρόνια πριν ο Κορκονέας σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ τον Α. Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια. Αυτή η στυγερή δολοφονία, που ήρθε να προστεθεί σε τόσες και τόσες άλλες δολοφονίες του κράτους και των ένοπλων φρουρών του, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, γεννώντας μία εξέγερση που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό όλων μας.

Η φετινή επέτειος έρχεται μέσα σε μια πολύ ιδιαίτερη συγκυρία. Η νέα κυβέρνηση έχει αναγάγει τους/τις μετανάστες/τριες και τους/τις αναρχικούς/ές σε κύριο εσωτερικό εχθρό, στήνοντας ένα κολοσσιαίο επικοινωνιακό παιχνίδι γύρω τους, προσπαθώντας έτσι να αποπροσανατολίσει την κοινωνική βάση από τα μέτρα που έρχονται ή ήδη ήρθαν, τα οποία θα οδηγήσουν σε περαιτέρω εξαθλίωση της, καθώς και από τα σκάνδαλα διορισμών, μιζών, διακίνησης τόνων ναρκωτικών και άλλων τρανταχτών παραδειγμάτων «αριστείας» (!) που έχουν πια γίνει καθημερινότητα. Παράλληλα, η στοχοποίηση των εν λόγω κοινωνικών ομάδων βρίσκει λαϊκό έρεισμα στα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που διακατέχονται ήδη από συντηρητικές αντιλήψεις και έχει ως στόχο να τις περιθωριοποιήσει από τον κοινωνικό ιστό, ενώ η καταστολή για τις συγκεκριμένες ομάδες αποτυπώνεται στο δημόσιο λόγο ως κανονικότητα. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα περαιτέρω διχασμού των από τα κάτω από τον κρατικό μηχανισμό, ώστε ο τελευταίος σταδιακά να μπορεί να επιβάλλει δυσμενή μέτρα που θα θίγουν κάθε κομμάτι του πληθυσμού χωρίς να εκδηλώνεται καμία κοινωνική αντίσταση. Επιχειρήσεις εκκένωσης καταλήψεων- τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, καταλήψεις ολόκληρων γειτονιών που αποτελούν πυρήνες αντίστασης από τα ΜΑΤ σε ρόλο στρατού κατοχής, σεξουαλικές παρενοχλήσεις από τους μπάτσους στο δρόμο, ξυλοδαρμοί και βασανισμοί διαδηλωτών, απρόκλητες επιθέσεις σε πορείες, προετοιμασία νόμου για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, τροποποίηση του νομικού πλαισίου, ώστε οι μετανάστες/τριες να είναι πλέον και επίσημα άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία ή ακόμα και την πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου, όπως προβλέπει η στοιχειώδης ευρωπαϊκή νομοθεσία, προετοιμασία για δημιουργία «κλειστών κέντρων φιλοξενίας» για τους/τις μετανάστες/τριες (= στρατόπεδα συγκέντρωσης), ξυλοδαρμοί μέσα και έξω από τα τμήματα, υφαίνουν το ζοφερό τοπίο των τελευταίων μηνών. Η κυβέρνηση επιτίθεται στον αναρχικό/ αντιεξουσιαστικό χώρο, αλλά και σε κάθε άλλη ζωντανή εστία αγώνα, σε όποια φωνή δε σιωπά τώρα, προκειμένου να τσακίσει κάθε τι παλεύει απέναντι στο υπάρχον τώρα που το ανταγωνιστικό κίνημα -μετά την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που το αποδυνάμωσε με τον πιο εύφορο για την κυριαρχία τρόπο: πουλώντας ψεύτικη ελπίδα ότι τα πράγματα αλλάζουν χωρίς αγώνα- είναι ευάλωτο. Θέλει να είναι σίγουρη ότι οι εστίες αυτές δε θα έχουν την ευκαιρία να διευρυνθούν και να αλληλεπιδράσουν με άλλα κοινωνικά κομμάτια στο δρόμο την περίοδο που έρχεται που οι αναγκαιότητα να αντισταθούμε θα είναι πιο μεγάλη από ποτέ. Γι αυτό το κατασταλτικό όργιο έρχεται μαζί με την κατάργηση του ασύλου, το νέο συνδικαλιστικό νόμο, το νόμο που προετοιμάζεται για τον περιορισμό των διαδηλώσεων: το κράτος θέλει να είναι σίγουρο ότι δε θα χρειαστεί να διαχειριστεί ακόμα μία εξέγερση, σαν αυτή του Δεκέμβρη του 08.Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, με τον Υπουργό Καταστολής, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να παίζει τον ρόλο του σερίφη στη μάχη ενάντια σε ό,τι φταίει για τη σημερινή κατάσταση της χώρας (που φυσικά, όπως όλοι βιώνουμε καθημερινά, δεν είναι η ανεργία, οι μισθοί των 500 €, τα ελαστικά ωράρια, η εργασία την Κυριακή, το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής, η καταστροφή της φύσης προκειμένου να πλουτίσουν εταιρίες, το συνεχώς υποβιβαζόμενο σύστημα υγείας και ο αποκλεισμός όλο και περισσοτέρων από αυτό… αλλά οι μετανάστες/τριες και οι κοινωνικοί αγωνιστές), η κυβέρνηση εξέδωσε τελεσίγραφο με το οποίο απαιτεί την οικειοθελή (!) εκκένωση όλων των καταλήψεων – τελεσίγραφο που εντελώς τυχαία (!) έληγε τα ξημερώματα της 6ης Δεκέμβρη.

Σε αυτήν τη συγκυρία, λοιπόν, ο κόσμος του αγώνα έδωσε και θα συνεχίζει να δίνει τη δική του απάντηση στο «τελεσίγραφο» της κυβέρνησης. Τις προηγούμενες μέρες την έδωσε με δύο πορείες γειτονιάς αλληλεγγύης στις καταλήψεις στα ανατολικά της πόλης και μία πορεία γειτονιάς στο κέντρο που έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι οι καταλήψεις δεν είναι κάποια κλειστά κτήρια που μέσα «αράζουν κάτι περίεργοι τύποι», αλλά ζωντανές νησίδες αγώνα, που πλαισιώνονται από εκατοντάδες ανθρώπους που μέσα σε αυτές βρίσκουν τον χώρο να συζητήσουν, να κάνουν συνελεύσεις, να συναποφασίσουν πολιτικά πλαίσια, να δράσουν, να ακούσουν ή να παίξουν μουσική ή να δουν ταινίες έξω από τη λογική της εμπορευματοποίησης που μας πλασάρουν ή να μάθουν οι ίδιοι και να μάθουν σε άλλους πράγματα έξω από τη λογική της ιεραρχικής εκπαιδευτικής διαδικασίας και φυσικά ελεύθερα. Την έδωσε ακόμα πιο δυνατά στην κεντρική πορεία της 6ης Δεκέμβρη.

Από την Καμάρα ξεκίνησαν δύο πορείες. Η πρώτη είχε στην κορυφή της το κοινό αναρχικό μπλοκ, που σχηματίστηκε από την Περιφέρειας Θεσσαλονίκης της Αναρχικής Ομοσπονδίας, την κατάληψη Terra Incognita και την Αναρχική Ομάδα Πυρανθός. Αμέσως μετά ακολουθούσε το μπλοκ του Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου «Σχολείο για τη μάθησης της ελευθερίας». Τα δύο μπλοκ είχαν κοινή περιφρούρηση, η οποία στηρίχθηκε και από άλλες/ους συντρόφισσες και συντρόφους. Ακολουθούσε το μπλοκ του τοπικού συντονισμού της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης και το μπλοκ του Φοιτητικού Συλλόγου Μαθηματικού. Η δεύτερη είχε κορυφή μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων και ακολουθούσαν τα μπλοκ των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς.

Η πορεία κινήθηκε επί των οδών Εγνατία, Εθνικής Αμύνης, Τσιμισκή, Βενιζέλου, Εγνατία, για να καταλήξει στην Καμάρα. Πλαισιώθηκε από περισσότερα από 2.500 άτομα και είχε δυναμικό παλμό καθ’ όλη τη διάρκεια της. Ήδη από τα πρώτα βήματα της η πορεία περικυκλώθηκε από ισχυρότατες δυνάμεις ΜΑΤ, οι οποίες την κρατούσαν αποκλεισμένη σε όλη τη διάρκεια του δρομολογίου και από τις δύο πλευρές. Πίσω από τα ΜΑΤ, για ακόμα μία φορά -μια τακτική που έχουμε δει να χρησιμοποιεί ο σερίφης Χρυσοχοΐδης από την πρώτη μέρα που κάθισε στην καρέκλα του Υπουργού- παρήλαυναν ασφαλίτες με κουκούλες και τσάντες, έτοιμοι να τις φορτώσουν σε όποιον διαδηλωτή συλλάβουν και μετά φυσικά να τον οδηγήσουν στον εισαγγελέα με «αδιάσειστες» αποδείξεις (!).

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ Η ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΩΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΤΑΞΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Αναρχική Ομοσπονδία – Περιφέρεια Θεσσαλονίκης

Κατάληψη Terra Incognita

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος Σχολείο για τη μάθησης της ελευθερίας