Στόχοι που βρίσκονται παντού: Μια στρατηγική πρόταση ενάντια στους κερδοσκόπους του πολέμου και της καταστολής

Στόχοι που βρίσκονται παντού – Μια στρατηγική πρόταση για την οικοδόμηση ενός κοινού μετώπου ενάντια στους κερδοσκόπους του πολέμου και της καταστολής (PDF)

Ο χρόνος καλπάζει ταχύτατα · διανύουμε ήδη τον 2ο χρόνο έκτακτης ανάγκης λόγω Covid-19 και, γνωρίζοντας πως καμιά εξουσία δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψει τους νέους μηχανισμούς ελέγχου, τα αναρχικά και τα λοιπά ελευθεριακά κινήματα ανά τον κόσμο αναζητούν στρατηγικές και πρακτικά μέσα εναντίον τους. Σε κάποιες περιοχές, οι κοινωνικές εντάσεις ώθησαν προσφάτως σε γενικευμένες ταραχές.

Αλλού, παρατηρούνται βραχύβια ξεσπάσματα, γνωστά ως Corona Riots (Ταραχές λόγω Κορωνοϊού). Ως αναρχικές κι αναρχικοί, συχνά μας εκπλήσσουν οι δυναμικές, ορισμένες φορές ευρισκόμενες μέσα στα πλήθη των οδομαχιών ή σαστισμένοι κάπου στο πλάι. Σχεδόν όλα τα κράτη έχουν να μας αντιμετωπίσουν – μικρές ομάδες ή ατομικότητες που σαμποτάρουν, μάχονται και ξεχύνονται ακούραστες στις πόλεις.

Με τον πόθο να διαβούμε εν τέλει οριστικά το κατώφλι μεταξύ συμβολικής αντίστασης και υλικού κόστους στις υποδομές του εχθρού και στα μέσα της κυριαρχίας του. Επιπροσθέτως προς την άμεση σύγκρουση με τα γουρούνια, φαντάζει αναγκαίο να εντοπίσουμε και ν’ αναταράξουμε τα πρόσωπα-γρανάζια της μηχανής τους. Δεν υφίσταται άλλος τρόπος να υπερνικήσουμε τις ισορροπίες ισχύος · οι μητροπόλεις, οι οποίες τα τελευταία χρόνια διαταράσσονται όλο και πιο συχνά απ’ τους κοινωνικούς αγώνες, τις γενικές απεργίες και τις ταραχές, επανέρχονται σχετικά σύντομα στην αλαζονεία της κανονικότητάς τους. Κι εμείς ακόμη συνεχώς ολισθαίνουμε προς την τυχαιότητα, αντί να ρημάζουμε τους πλέον αδύναμους κρίκους της αλυσίδας της καταστολής και των κερδοσκόπων της.

Απαγορεύσεις κυκλοφορίας, δολοφονίες από μπάτσους, εξευγενισμός, οικολογική τρομοκρατία, πόλεμος ενάντια στους ντόπιους πληθυσμούς αλλά και ενάντια σε άλλες χώρες – το σύστημα μας δίνει καθημερινά ευκαιρίες να εντοπίζουμε στόχους των οποίων η διαρκής καταστροφή ίσως κάποια στιγμή καταλήξει κάτι περισσότερο από αριθμός στη στατιστική ή ρεπορτάζ στον τύπο.

Σε πολλά αστικά κέντρα, οι παραδοσιακές μορφές πάλης έχουν ξεπροβάλει ξανά με την πάροδο τον χρόνων και, πέραν της τοπικής τους απήχησης, θα μπορούσαν ν’ αποτιμηθούν κι από μιαν οπτική κατά την οποία το νέο αναρχικό αντάρτικο πόλης δύναται να διασυνδεθεί διεθνώς, υπερπηδώντας τα σύνορα του κεφαλαίου, τα οποία φυσικά ποτέ δε δέσμευαν το ίδιο το κεφάλαιο.

Στο Σαντιάγο, τα λεωφορεία των μεταφορικών εταιρειών πυρπολούνται σχεδόν με κάθε αφορμή, στην Αθήνα καίγονται ΑΤΜ, στα γαλλικά προάστια καίγονται σχεδόν όλα τα αμάξια κι επίσης, ξανά και ξανά, τα οχήματα συγκεκριμένων εταιρειών. Στο Βερολίνο, αντίστοιχα, εταιρικά ή κυριλέ αμάξια πυρπολούνται με κάθε ευκαιρία.

Ανά την Ευρώπη, κεραίες και σταθμοί αναμετάδοσης που ανήκουν σε παρόχους τηλεπικοινωνιών, παραδίδονται στις φλόγες. Ποιος θα ήταν ο αντίκτυπος αν εντείνονταν οι επιθέσεις σε συγκεκριμένους στόχους; Γνωρίζουμε το μέγεθος της ζημιάς από την καταστροφή γραμμών δεδομένων ή πύργων κινητής τηλεφωνίας, όμως τέτοιες επιθέσεις δεν μπορούν να επαναληφθούν παντού κατά βούληση. Οι στόλοι οχημάτων των εχθρών μας είναι ακόμα πιο δύσκολο να προσεγγιστούν. Ορισμένες εγκαταστάσεις στις μεγαλουπόλεις έχουν πολύ καλή φύλαξη, αλλά σε μικρές πόλεις είναι αφύλαχτες. Εντούτοις, υπάρχουν ακόμη περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί στόχοι τριγύρω μας.

Και ποιος πραγματικά παρέχει εξοπλισμό στην αστυνομία και στον στρατό; Ποιος χτίζει τι; Ποιος συνεργάζεται με τις εταιρείες παροχής ενέργειας ή κρύβεται πίσω από εταιρικές κοινοπραξίες; Ποιος τα φυλάει όλα αυτά; Η αγορά κινείται συνεχώς, οι μεγάλες εταιρείες καταπίνουν τους ανταγωνιστές τους, κρύβονται πίσω από άλλα ονόματα, αναθέτουν σε τρίτους συγκεκριμένες δραστηριότητες. Συλλέγουν τα δεδομένα μας και μας κοιτούν με τα λογότυπά τους παντού μέσα στις πόλεις, τις οποίες και θεωρούν ιδιοκτησία τους.

Καθώς δε θα έπρεπε να μας αρκεί ν’ ακολουθούμε από απόσταση τα κύματα των εξεγέρσεων που διαχέονται ανά τον κόσμο, ούτε να γυρεύουμε τις αντίστοιχες κινήσεις αλληλεγγύης προς αυτές κάθε φορά από το μηδέν, προτείνουμε τη συλλογή πληροφοριών για τους εχθρούς της ελευθερίας, και τη διάδοσή τους με τρόπο ώστε να γνωστοποιηθούν παντού. Τούτο σημαίνει τη χρήση όχι μόνο των κινηματικών μέσων αντι-πληροφόρησης, αλλά όλων των μέσων, όπως γκραφίτι, αφίσες, βίντεο, και όλων των διαθέσιμων εργαλείων, προκειμένου ν’ αναδείξουμε αυτούς τους παράγοντες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Προκειμένου, έπειτα, να τους επιτεθούμε σε παγκόσμια κλίμακα, είτε στο πλαίσιο κάποιας καμπάνιας, είτε τελείως απρόσμενα και δίχως καμιάν αφορμή.

Πρέπει, λοιπόν, να ελέγξουμε τοιουτοτρόπως αν κάποιες εταιρείες αποφεύγουν συγκεκριμένες περιοχές ή συγκεκριμένες συνθήκες επειδή η ζημιά θα ήταν εξαιρετικά μεγάλη γι’ αυτές. Αυτή ήταν μια στρατηγική γραμμή που έχει ήδη αναπτυχθεί στην Ευρώπη – διευρυμένες δράσεις σαμποτάζ ενάντια στην εταιρεία πετρελαίου Shell από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90, ως ένδειξη αλληλεγγύης με τον λαό Ogoni στη Νιγηρία, μεταξύ άλλων. Ή, αν αναδυθεί η αναγκαιότητα να δράσουμε ενάντια στον δικαστικό μηχανισμό μιας συγκεκριμένης χώρας και θεωρούμε δεδομένο πως οι αντίστοιχοι στόχοι είναι δύσκολο να χτυπηθούν, γιατί να μην επιτεθούμε στην εταιρεία διαχείρισης ιδιωτικών φυλακών Sodexo, ακόμη και όπου κρύβεται πίσω απ’ το όνομα GA Tec; Με μια οξυμένη συνέχεια των παρεμβάσεών μας και με μια στοχοπροσήλωση στους μεγάλους διεθνείς παίχτες, ο χρόνος απόκρισης των αρχών και ο χρόνος διάδοσης των αγαθών και των πληροφοριών, ίσως και να αυξηθεί από ένα σημείο κι έπειτα.

Γεγονός που θα διανοίξει νέα πεδία για περαιτέρω επιθέσεις. Η πρόταση αυτή δεν αποσκοπεί ν’ αποτελέσει υποκατάστατο στη συμμετοχή ή στην πρόκληση ταραχών, ούτε και ν’ αντιτεθεί στην αυθόρμητη και χαοτική επίθεση σε λοιπούς στόχους.

Η μπροσούρα αυτή εμπεριέχει αναλήψεις ευθύνης που πληρούν τα κριτήρια αυτά. Προκειμένου να μπορούμε να έχουμε πεδίο παρέμβασης σε κάθε σύγκρουση και σε κάθε τόπο, διαδίδονται προτάσεις σχετικά με στόχους και με όσους είναι υπεύθυνοι για τον διαμοιρασμό του κόσμου προς το συμφέρον τους. Συνημμένη θα βρείτε και μια οργανωτική πρόταση επαναστατικής βίας από την Ελλάδα.

Το λοιπόν, φωτιά στους εχθρούς της ελευθερίας!

*

Η μπροσούρα σε μορφή PDF

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Μαπούτσε αγωνιστή Pablo Marchant από μπάτσους

Τη Δευτέρα 12 Ιούλη, ξέσπασαν διαδηλώσεις, αφότου μπάτσοι της ειδικής αστυνομικής μονάδας “Carabineros” είχαν δολοφονήσει τον Pablo Marchant, μέλος της ιθαγενικής κοινότητας Μαπούτσε, κατά τη διάρκεια ενέργειας εμπρηστικού σαμποτάζ ενάντια στην εταιρεία υλοτομίας Mininco. Το μέλος της κοινότητας των Μαπούτσε, Hector Llaitul, δήλωσε: «Ο Pablo έπεσε πολεμώντας, και γι’ αυτό θα δικαιώσουμε τη μνήμη του.»

Στήθηκαν οδοφράγματα στις περιοχές Huichahue και Licano.

Την Παρασκευή 9 Ιούλη, ο 29χρονος Pablo Marchant, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Arauco Malleco (CAM) των Μαπούτσε, δολοφονήθηκε στη φάρμα της Santa Ana Tres Palos που ανήκει στην εταιρεία υλοτομίας Mininco (CMPC), αφού δέχθηκε πυρά από την αστυνομία.

Το μεσημέρι του Σαββάτου, περίπου 300 άτομα κατέφθασαν έξω απ’ την Ιατροδικαστική Υπηρεσία στο Temuco για ν’ αποχαιρετίσουν το μέλος της κοινότητας των Μαπούτσε. Συνόδευσαν το φέρετρο, την ίδια στιγμή όπου ξεσπούσαν διαδηλώσεις ανά τη Χιλή για το ζήτημα των Μαπούτσε. Περιλαμβάνονταν οι περιοχές Temuco, Concepción, Santiago και Viña del Mar.

Η επίθεση στην εταιρεία υλοτομίας στέφθηκε με επιτυχία, αφήνοντας πίσω της πυρπολημένα ένα λεωφορείο, ένα φορτηγό παροχής πετρελαίου και έναν ολισθητήρα.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Κολομβία, Μεδεγίν: Πυρπόληση αστυνομικού τμήματος για τον βιασμό κοπέλας από μπάτσους

Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Μεδεγίν της Κολομβίας, ένα 15χρονο κορίτσι υπέστη βιασμό από την αστυνομία. Στις 2 Ιούλη, φεμινιστικές ομάδες πυρπόλησαν το αστυνομικό τμήμα της περιοχής με κοκτέιλ μολότοφ.

Αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, καθώς εδώ και πάνω από 2 μήνες, απ’ όταν ξέσπασαν οι διαδηλώσεις, έχουν υποστεί βιασμό 28 γυναίκες.

Η εξέγερση στην Κολομβία έχει αισίως αγγίξει την 67η συνεχόμενη μέρα. Παρά το γεγονός πως εκατοντάδες άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί και εξαφανιστεί, παρά το ότι η αστυνομία πυροβολεί στα κεφάλια των διαδηλωτών, ο κόσμος επιστρέφει στους δρόμους, αντεπιτίθεται βίαια, πυρπολεί αστυνομικά τμήματα και εφορμά κατά των μπάτσων.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Νέα απεργία πείνας και κινητοποιήσεις από αιχμάλωτα αναρχικά και ανατρεπτικά συντρόφια

Νέα απεργία πείνας και κινητοποιήσεις από αιχμάλωτα αναρχικά και ανατρεπτικά συντρόφια στη φυλακή της Ρανκάγουα, στη Χιλή

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ ΡΑΝΚΑΓΟΥΑ

Υπερασπιζόμαστε τη σύγκρουση με το κράτος, τη φυλακή και το κεφάλαιο, από τη στιγμή που παραμερίζουμε τα κενά λόγια και αναλαμβάνουμε δράση. Έτσι, αποδεχόμαστε τη συνθήκη των επιθετικών και εχθρικών συνεπειών που μας επιφυλάσσει το δύσβατο μονοπάτι της σύγκρουσης.

Δε χρειαζόμαστε την άδεια ή την αναγνώριση κανενός προκειμένου να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και, βρισκόμενοι εδώ, να οικοδομήσουμε δεσμούς συγγένειας, συντροφικότητας και αδερφικότητας.

Σαφέστατα, αυτή η δυναμική και η διαρκής εξέλιξη μας διδάσκει και μας καλεί να ατενίζουμε πάντα προς το μέλλον του αγώνα για την ολική απελευθέρωση.

Ναι! Αποσκοπούμε στην ολική απελευθέρωση των ανθρώπων, ατόμων και κοινοτήτων, σε μια ζωή μακριά απ’ την καπιταλιστική χωματερή, μακριά απ’ την επιβολή εξουσιαστικών νόμων που επικυρώνονται -μεταξύ άλλων- από τις σάπιες πολιτικές τους συμφωνίες, λύσεις και επίπλαστες συμμαχίες. Ακόμα και μέσα απ’ τους τέσσερις τοίχους. Διατρανώνοντας πως η Εξουσία έχει συνέχεια, και πως τη μισούμε σε όλες της τις μορφές και χρώματα! Σήμερα, βρισκόμαστε σ’ ένα νέο κεφάλαιο αληθινού και έμπρακτου αγώνα στις φυλακές της Χιλής. Ανατρεπτικά και αναρχικά συντρόφια με μακροχρόνιες ποινές έρχονται αντιμέτωπα κατά πρόσωπο με την κρατική εκδικητικότητα, παρέα με τις οικογένειες, τα συντρόφια τους, τους φίλους τους και τα κοντινά τους άτομα. Η πραγματικότητα αυτή είναι ο αγώνας για την ολική συντριβή της κοινωνίας-φυλακής, όχι ως ένα απλό σύνθημα που πλανάται στον αέρα, αλλά στην καθημερινή μοριακή σύγκρουση με τη ρουτίνα του εγκλεισμού. Εδώ και δεκαετίες βιώνουμε την πολιτική φυλάκιση, η οποία ποτέ δεν εξαφανίστηκε, ούτε και έκανε την εμφάνισή της απ’ τις 18 Οκτώβρη του 2019. Αντιστοίχως και οι δικαστικές-πολιτικές-δημοσιογραφικές-αστυνομικές εχθροπραξίες, οι οποίες σήμερα αποδοκιμάζονται και δε γίνονται αποδεκτές. Τις βιώνουμε αδιάκοπα εδώ και τόσα χρόνια.

Και συνεχίζουμε με τις γροθιές μας υψωμένες, αγκαλιάζοντας την ομορφιά της αδελφικότητας και της ανατρεπτικής, αυτόνομης και αναρχικής συντροφικότητας ανά τον κόσμο, αντιμέτωποι με τα ποικίλα πρόσωπα με τα οποία μας παρουσιάζεται ο εχθρός, αποσκοπώντας διαρκώς να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι στα βάθη της ύπαρξής μας.

Στο σήμερα, αντιστεκόμαστε με μια νέα απεργία πείνας, στις πτέρυγες 1 και 2 της εταιρικής φυλακής της Ρανκάγουα, μαζί με περίπου 40 ακόμη κρατουμένους με τους οποίους από κοινού μαχόμαστε για τη διατήρηση των δικαιωμάτων μας, τα οποία κατακτήθηκαν με χρόνια αγώνων και κινητοποιήσεων.

Καλούμε όλους τους χώρους που αντιτίθενται στις φυλακές, όλες τις οργανώσεις, τις ομάδες, τις συλλογικότητες και τα άτομα από εδώ και από παντού να προβούν πολύμορφη δράση, δείχνοντας έμπρακτη αλληλεγγύη και ειλικρινή θέληση να ρηγματώσουν τη συνεχή τιμωρία και απομόνωση που μας επιβάλλονται.

Ο εγκλεισμός μας είναι πολιτικός στα αδιαμφισβήτητα πλαίσια του κοινωνικού πολέμου!!

Δεν παραιτούμαστε απ’ τις διεκδικήσεις της προηγούμενης απεργίας πείνας, και θεωρούμε την παρούσα ως συνέχεια του αγώνα και ως άρνηση της πλήρους απομόνωσης της “καραντίνας” (24ωρος εγκλεισμός και απαγόρευση επισκεπτηρίων από δικηγόρους), ως άρνηση της διατροφής που θέλουν να μας επιβάλουν (αμέτρητοι περιορισμοί στα έξωθεν δέματα με τρόφιμα, απαγόρευση συγκεκριμένων διατροφικών σκευασμάτων στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας στο Σαντιάγο), αλλά και ως διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς διατροφής.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΡΟΕΒΗΣΑΝ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ!!!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΛΟΓΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ!!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΚΤΗΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΚΕΡΔΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ!!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ 321!

Ο MARCELO VILLARROEL ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ!!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!!

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΙΑ, ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!!

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΦΥΛΑΚΗΣ!!

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΠΟΥΤΣΕ!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!!

Francisco Solar Domínguez, Marcelo Villarroel Sepulveda, Juan Aliste Vega, Juan Flores Riquelme, Joaquin Garcia Chanks

Πτέρυγες 1 και 2, Υψηλής και Υψίστης Ασφαλείας

Εταιρική φυλακή La Gonzalina, Ρανκάγουα.

Παρασκευή 11 Ιούνη 2021.

Περιοχή κατακυριευμένη απ’ το χιλιάνικο κράτος

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μαύρη Διεθνής – Νέα Έκδοση: Οι τύραννοι στο απόσπασμα

Διακινείται από 18/06 . Email επικοινωνίας saringas13@riseup.net

ΟΙ ΕΜΜΑ ΓΚΟΛΝΤΜΑΝ ΚΑΙ ΒΟΛΤΕΡΙΝ ΝΤΕ ΚΛΕΡ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ

ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ (1901)

 

Την 5η Σεπτέμβρη 1901 ο 25ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ, θα παρευρεθεί στα Αμερικανοκαναδικά σύνορα, και συγκεκριμένα στο Μπάφαλο που προοριζόταν να είναι τερματικός σταθμός της περιοδείας του στη χώρα, προκειμένου να μιλήσει στην Παναμερικανική Έκθεση. Την επόμενη μέρα μετά από την επίσκεψη του στους καταρράκτες του Νιαγάρα θα δώσει το παρόν σε μια δεξίωση Στο Ναό της Μουσικής, στις εγκαταστάσεις της έκθεσης. Εκεί και καθώς χαιρετούσε το πλήθος σφίγγοντας το χέρι των παρευρισκόμενων θα δεχτεί δυο σφαίρες στην κοιλιά του από το ρεβόλβερ που κρατούσε ο μόλις 25χρονος Αμερικανός πολωνικής καταγωγής Λίον Τσόλγκοζ. Οκτώ μέρες μετά θα υποκύψει μετά από γάγγραινα που προκλήθηκε από τη μία σφαίρα.

«Ενώ χιλιάδες μισούν την τυραννία, ένας θα βρεθεί να ρίξει κάτω έναν τύραννο. Τι είναι άραγε αυτό που ωθεί ένα άτομο να διαπράξει μια τέτοια πράξη τη στιγμή που άλλοι επαναπαύονται στην απραξία; Είναι επειδή αυτός ο ένας χαρακτηρίζεται από πιο ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία και θα αισθανθεί μια αδικία πιο έντονα και με μεγαλύτερη βαρύτητα από άλλους.»

Έμμα Γκόλντμαν (1901)

 

 «Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας; Κανείς δε ξέρει. Ένα τέκνο της μεγάλης σκοτεινιάς, ένα φάντασμα μέσα από την άβυσσο. Ήταν Αναρχικός; Δε ξέρουμε. Κανένας από τους Αναρχικούς δεν τον ήξερε…»

Βολτερίν Ντε Κλερ (1907)

Πηγή: theblast

Dark Nights: Νέο διεθνές εγχείρημα αντιπληροφόρησης

“Στις Σκοτεινές Νύχτες ελλοχεύει πάντα η θαλπωρή της φωτιάς!”

“Dark Nights / Σκοτεινές Νύχτες”, διότι τότε ανταμώσαμε η μία τον άλλον εν μέσω καιρών ζοφερών · δεν τις φοβόμαστε, μα αντιθέτως, ως αναρχικές και αναρχικοί, θεωρούμε τις στιγμές μεταξύ δύσης και ανατολής ενδεδειγμένες για να επιτεθούμε, να χτυπήσουμε τους ισχυρούς στις καρδιές τους, να κάνουμε τον φόβο ν’ αλλάξει στρατόπεδο.

Είμαστε ένα αναρχικό εγχείρημα αντιπληροφόρησης, εμπρηστικής κριτικής και άμεσης δράσης. Ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό και το τεχνο-βιομηχανικό σύστημα που ισχυροποιείται περισσότερο από πριν. Το δίκτυό μας παραμένει πιστό στις αρχές της αυτο-οργάνωσης (DIY), δίχως να καρτερούμε από κανέναν άλλον να επωμιστεί τον κοινωνικό πόλεμο για εμάς. Μήτε σχηματίζουμε κάποια μορφή παραδοσιακής ιεραρχικής ή παντός τύπου οργάνωσης, στην οποία να δεσμευόμαστε ή να εγκρίνεται η συμμετοχή μας. Συναντιόμαστε και δρούμε από κοινού, ξεκινώντας ένα άτυπο δίκτυο κατά πολύ εκτενέστερο ενός στενού κύκλου φίλων κι επαφών.

Έργο μας η επινόηση μιας καταστρεπτικής εναλλακτικής απέναντι στη θεαματικότητα και την παραπληροφόρηση των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης, σταθερά όπλα του κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος που μαχόμαστε. Δημοσιεύουμε ενημερώσεις άμεσης δράσης από επαναστατικούς/εξεγερτικούς/αναρχικούς πυρήνες, δίχως ν’ αποσκοπούμε στην αναπαραγωγή ατέρμονων ροών κούφιων λέξεων και θεωρίας, αλλά στην υποστήριξη των προαναφερθέντων πυρήνων και στη διάχυση της “προπαγάνδας δια της πράξης”, προκειμένου να ματαιώσουμε τις χυδαίες προσπάθειες του συστήματος να εξαλείψει όλα αυτά, καθώς και κάθε ανάμνηση αναρχικής κι επαναστατικής πάλης.

Η αλληλεγγύη, κατ’ εμάς, δε θεμελιώνεται σε κάποιο ιδεολογικό δόγμα · το σημαντικότερο για εμάς είναι η άμεση επίθεση σε ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως εχθρικό. ΔΕΝ υποστηρίζουμε τους μπάτσους, δεν είναι φίλοι μας ούτε προστάτες μας, είναι εχθροί μας εξίσου με όποιον ρουφιανεύει, δίνει πληροφορίες για συντρόφια, συμμάχους ή συγκατηγορούμενες.

Υποστηρίζουμε, αλλά ΔΕ συνδεόμαστε με καμία ομάδα άμεσης δράσης από την οποία θα δείτε αναρτήσεις σε τούτο το εγχείρημα. Λοιδορούμε τον όρο “τρομοκράτες”, μια λέξη συχνά επιστρατευμένη για την καταδίκη ατόμων και ομαδοποιήσεων που επιτίθονται στον καπιταλισμό, στο κράτος, για τη γη, για τη ζωική και την ανθρώπινη απελευθέρωση. Αν κάτι αξίζει να ονομαστεί τρομοκρατία, είναι οι θάνατοι, η καταστροφή, τα μαρτύρια και οι μαζικές σφαγές που επιφέρουν τα κράτη, ο καπιταλισμός, το βιομηχανικό και τεχνολογικό σύστημα -συνεπικουρούμενα και από λοιπά φασιστικά μορφώματα- σε ολάκερη τη γη και τους κατοίκους της για αιώνες. Το Dark Nights στηρίζει την πολύμορφη επαναστατική πάλη ενάντια σ’ όλες τις μορφές εκμετάλλευσης και εξουσίας.

Το Dark Nights ΔΕΝ ακολουθεί τις υπαγορεύσεις περί ενοχής ή αθωότητας, ούτε την έννοια του “εγκλήματος” αναφορικά με τη στήριξη των κρατουμένων. Μόνη εξαίρεση είναι η περίπτωση οποιουδήποτε κρατουμένου ή κρατούμενης που ευκρινώς αναλαμβάνει την ευθύνη για κάποια δράση ή επίθεση. Στηρίζουμε φυλακισμένους και φυλακισμένες με βασικό κριτήριο το αν κατηγορούνται και/ή καταδικάζονται για δράσεις αναρχικού, επαναστατικού, απελευθερωτικού για τα ζώα και τη γη περιεχομένου, παρά το αν στέκουν ή όχι οι κατηγορίες και αν αποτελούν κομμάτι ενός υπόγειου κινήματος ή δραστηριότητας.

Ενθαρρύνουμε οποιαδήποτε μέθεξη από προσφιλείς θεωρητικά ατομικότητες και ομάδες, οι οποίες -ομοίως με εμάς- αποζητούν την άμεση δράση, την εξέγερση, την επανάσταση και τη δόμηση ενός διεθνούς άτυπου δικτύου αντιπληροφόρησης. Πιότερο από ποτέ επείγει η διασπορά ενός διεθνούς συντονισμού ενάντια στη φρενήρη επέλαση του τεχνο-βιομηχανο-στρατωτικού συμπλέγματος, το οποίο καταπνίγει όχι μόνον όσες πολεμούν, αλλά ακόμα και τους υποστηρικτές ομόλογων κινήσεων. Στο παρελθόν, κράτος και καπιταλιστές στοχοποιούσαν έντυπα, περιοδικά και εκδόσεις προερχόμενες από αναρχικούς και επαναστάτριες. Όπως τότε, έτσι και τώρα, θα αποτύχουν · η ιστορία τό ‘χει αποδείξει.

Ένα κρίσιμο σταυροδρόμι απλώνεται μπρος μας, με την ανάδυση νοημοσύνης ευφυέστερης της ανθρώπινης, η οποία θα ελέγχει την κοινωνία και το κράτος. Από την Τεχνητή Νοημοσύνη ως την Αναγνώριση Προσώπου, από τις 3D Εκτυπώσεις ως την Κοινωνία Χωρίς Μετρητά, από τη Βιο-τεχνολογία ως τη Νανο-τεχνολογία, απ’ τα Drones ως τα Αυτοματοποιημένα Οχήματα, απ’ την 4η ως την 5η Βιομηχανική Επανάσταση, απ’ την Τεχνητή Αναπαραγωγή ως τον Μετα-ανθρωπισμό, απ’ το 5G ως το Διαδίκτυο των Πραγμάτων, απ’ τα Έξυπνα Κινητά ως τις Έξυπνες Πόλεις, απ’ την Επαυξημένη Πραγματικότητα ως την Τεχνητή Πραγματικότητα, μέχρι και την Τεχνολογική Ενοποίηση, εντός της οποίας κινδυνεύουμε ως ανθρώπινα όντα, παρέα και μ’ έναν πλανήτη που πεθαίνει. Μόλις γίνει ευρέως αποδεκτή η διείσδυση της τεχνολογίας σε κάθε κύτταρο και κάθε άτομο, θα είναι ήδη αρκετά αργά ν’ αντισταθούμε.

Εκτός αν δράσουμε στο ΤΩΡΑ, χαρτογραφώντας τους νέους και τους παλιούς κυρίαρχους, καθώς αρχινούν μετατοπίσεις ορατές κι εκτός πλανήτη. Η Μαύρη Παντιέρα της Αναρχίας οφείλει να επιστρέψει και να ενσταλάξει ξανά τον φόβο στους κυρίαρχους.

Μπορείτε να μας στείλετε ενημερώσεις για κρατούμενες και κρατουμένους, για αναλήψεις ευθύνης άμεσων δράσεων, για δρώμενα αλληλεγγύης, για νέες καταλήψεις, έντυπα, προτάσεις ανά τον κόσμο. Χρησιμοποιήστε Tor Browser (Προστασία IP) και GPG (Κρυπτογραφημένο E-mail). Επίσης, ρίχτε μια ματιά σε αυτόν τον οδηγό ψηφιακής ασφάλειας και σε αυτό το κείμενο. Το δημόσιο PGP Κλειδί μας είναι εδώ αν επιθυμείτε να επικοινωνήσετε κρυπτογραφημένα μαζί μας.

Για τον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας, ενάντια στην Τεχνολογική Κοινωνική Φυλακή!

Για μια νέα Μαύρη Διεθνή!

Συλλογικότητα Dark Nights

E-mail Επικοινωνίας: darknights(at)riseup.net

Link για το Site: https://darknights.noblogs.org/

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μεξικό: Εμπρηστική επίθεση σε βανάκι εταιρείας security στο Σαν Λουίς Ποτοσί

Το πρωί της 18ης Μάη, ένα βανάκι της ιδιωτικής εταιρίας security “SEPSA S.A της C.V” παραδόθηκε στις φλόγες μέσα στην πόλη του Σαν Λουίς Ποτοσί. Δίχως την ανάγκη να μεγαλοποιήσουμε τη δράση μας, προσεγγίσαμε το σημείο και απλώς επιτεθήκαμε στο όχημα αυτών των απρόσωπων ανδρείκελων, τα οποία και κινητοποιήθηκαν εσπευσμένα λίγες στιγμές μετά την ενεργοποίηση του εμπρηστικού μας μηχανισμού.

Μιλώντας για βραχυκυκλώματα, πόσες φορές οι σιωπηρές επιθέσεις χαμηλής έντασης φάνταζαν τόσο ασήμαντες όσο ένα απλό βραχυκύκλωμα; Πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο στην ημερομηνία της διεξαγωγής ενός νέου εκλογικού τσίρκου, θελήσαμε να εκμεταλλευτούμε τη θέση μας. Στην παρούσα κατάσταση της κυριαρχίας, ακούγεται πολύ εφήμερη η προτροπή να “χτυπήσουμε τη μεγα-μηχανή όπου πονάει”. Στον διάχυτο κοινωνικό πόλεμο οι στόχοι είναι πολύμορφοι, οπότε η εστίαση αποκλειστικά σε έναν εξ αυτών μοιάζει στο τέλος παράλογη. Χρειάζεται μόνο να πούμε πως ενδείκνυται να αξιοποιήσουμε τα τυφλά σημεία των μητροπόλεων, αύριο, το απόγευμα ή τη νύχτα. Δεν μπορούν να διαχειριστούν τα πάντα ταυτόχρονα.

Χαιρετίζουμε όλους τους αναρχικούς κρατούμενους και όσες συμμετέχουν στην εξέγερση της Κολομβίας, όπως επίσης όλα τα φυγόδικα συντρόφια που γελοιοποιούν τις αρχές και τους γλοιώδεις υπηρέτες τους, καθώς και όλες αυτές που πολεμούν το αστικό κράτος μέρα με τη μέρα, κινητοποιώντας διάφορες ατομικότητες ή πυρήνες να αναλάβουν δράση. Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται όμως μονάχα λίγη ώθηση.

Κομάντο εκτέλεσης 25 Μαϊου, 1910*

* Στις 25 Μαϊου 1910 μία ομάδα επαναστατών του Μεξικανικού Απελευθερωτικού Μετώπου αιφνιδίασαν το τρένο του Porfirio Díaz, ενεργοποίησαν δυναμίτη και αντιμετώπισαν τον στρατό συνοδείας του τυράννου. Μολονότι η αποστολή απέτυχε, απέδειξε πόσο ευάλωτο μπορεί να γίνει το “απρόσιτο” συνονθύλευμα οστών και κρέατος.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Επίθεση στο νέο εξουσιαστικό αφήγημα

Λάβαμε 3/6/2021

Εδώ και ενάμιση χρόνο ζούμε μια απίστευτη επίθεση της εξουσίας σ΄ολόκληρο τον πλανήτη με πρόσχημα την πανδημία του COVID-19. Μια επίθεση με επιβαλλόμενα μέτρα που στόχο έχουν όχι μόνο να περιορίσουν την ελευθερία μας αλλά και να μας εισάγουν σ΄ένα νέο τρόπο ζωής πλήρους ελέγχου. Η δυστοπία λοιπόν δεν είναι μια μελλοντική αφήγηση ενός μυθιστορήματος αλλά μια πραγματικότητα που τη ζούμε όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό όλο και σε μεγαλύτερες δόσεις. Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα είναι το πως σταθήκαμε όλες-οι μπροστά σ΄αυτή την νέα λαίλαπα του συστήματος. Δυστυχώς η κοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της αποδέχτηκε αυτή την νέα συνθήκη σαν μια αναγκαιότητα. Το κακό όμως είναι ότι το ριζοσπαστικό κίνημα ακόμη και ο αναρχικός χώρος δεν αμφισβήτησε τον πυρήνα αυτής της μεθόδευσης του κράτους συμπράττοντας σε μια μονομερή εκεχειρία και αφήνοντας ελεύθερο το κράτος και την ιατρική επιστήμη να ορίζει ασφυκτικά την καθημερινότητα μας. Και όσες τολμήσαμε να αρθρώσουμε μια άλλη άποψη, έναν διαφορετικό λόγο, λοιδορηθήκαμε με τον πιο άθλιο τρόπο ακόμη και από «συντρόφους». Μας είπαν ψεκασμένους, συνομωσιολόγους, μας ταύτισαν με τους ακροδεξιούς, ξεχνώντας ότι αυτοί είναι που υιοθέτησαν την κρατική προπαγάνδα. Οπότε πως συνεχίζουμε πλέον σε όλο αυτό?

Στο διάολο με την κοινωνία που σέρνετε γλείφοντας την εξουσία για λίγα ψίχουλα όταν αυτή κρατάει ολόκληρη την πίτα για πάρτη της. Μια κοινωνία που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η επιβίωση με κάθε τρόπο ακόμη και αν χρειαστεί να πατήσει επί πτωμάτων. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, ατομικό συμφέρον, κοινωνική καταξίωση. Μια κοινωνία που στην τελική νοιάζεται πότε θα της επιτρέψουν οι εξουσιαστές να γυρίσει στην κανονικότητα της κατανάλωσης με όποιους όρους ( εμβόλια, self-test ). Μόνο που το κοινωνικό σώμα έχει σαπίσει και ό,τι σαπίζει είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Όσο για τους «αγωνιστές» που εθελοτυφλούν για την κατάσταση που ζούμε αγκαλιάζοντας όλο και πιο πολύ ρεφορμιστικές πρακτικές, μ΄αυτούς έχουμε διαχωρίσει την θέση μας εδώ και πολύ καιρό.

Καλούμε λοιπόν όλες τις αντικοινωνικές δυνάμεις για να εντείνουμε την εξεγερσιακή μάχη ενάντια στο σύστημα, με τα μέσα και τα όπλα που χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα χρόνια. Από τις αφίσες και τα κείμενα μέχρι τις πέτρες, τους εμπρησμούς και τα εκρηκτικά. Να επιτεθούμε στην εξουσία και τις δομές της, στα αστυνομικά τμήματα, τα σχολεία, τα δικαστήρια, τα υπουργεία, τις φυλακές, τις πολυεθνικές. Να δημιουργήσουμε μια χαοτική κατάσταση όπου το κράτος θα στριμωχτεί και θα φοβηθεί όταν μπροστά του θα απλώνεται όλο και περισσότερο το μένος και η οργή μας. Για να μην μείνουν η εξέγερση και η αναρχία απλώς συνθήματα στις πορείες. Για να αντισταθούμε στην καθημερινότητα και να βιώσουμε τις μικρές και μεγάλες στιγμές ελευθερίας στα κατειλημμένα κτίρια, στους δρόμους, στα οδοφράγματα. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για χάσιμο. Ή εμείς ή αυτοί!!!

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Ουρουγουάη, Μοντεβιδέο: Οδοφράγματα στη μνήμη του Mauricio Morales

Απ’ την περιοχή που έχει σφετεριστεί το Κράτος της Ουρουγουάης. Τη νύχτα της Τρίτης 18 Μάη, αποφασίσαμε να μπλοκάρουμε με πύρινα οδοφράγματα έναν απ’ τους δρόμους που οδηγούν στην πόλη του Μοντεβιδέο.

Νιώθουμε δίπλα στα συντρόφια που, μέρα με τη μέρα, αντιστέκονται στην κανονικότητα της φυλακής, προτάσσοντας τα κορμιά τους ως προπύργιο αγώνα. Τους γνέφουμε συνένοχα, γεμάτοι αγάπη κι οργή που ξεπερνούν τους περιορισμούς τους οποίους επιβάλλουν τα Κράτη και το Κεφάλαιο.

Στη μνήμη του Mauricio Morales, συντρόφου που έπεσε στη μάχη στις 22 Μάη 2009, θέλουμε να στείλουμε μια στοργική και θερμή αγκαλιά στα φιλαράκια και τα συντρόφια του που τον θυμούνται κάθε μέρα στον αγώνα.

Αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες ανά τον κόσμο!

Για τη διάχυση της ανταρσίας!

Ζήτω η διαρκής εξέγερση!

Ζήτω η αναρχία!

Τούτον τον Μάη, μήνα μαύρης μνήμης, θυμόμαστε τα συντρόφια που έπεσαν στη μάχη και, σε αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες στη Χιλή, στην Ιταλία, την Ελλάδα και σ’ ολάκερο τον κόσμο, σφυρηλατούμε την οργή μας με τη συνένοχη κι αναρχική φλόγα του αγώνα.

Να υπερβούμε σύνορα, τείχη και κάγκελα.

Για τη διάχυση της ανταρσίας!

Ζήτω η διαρκής εξέγερση!

Αλληλεγγύη με τα αιχμάλωτα αναρχικά και ανατρεπτικά συντρόφια ανά τον κόσμο

Βίντεο από τη δράση: https://attaque.noblogs.org/files/2021/05/20210519_005700_001.cleaned.mp4

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Σαντιάγο: Εκρηκτική επίθεση στη SODEXO

Η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ: Η ΕΞΕΓΕΡΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Απ’ τις 22 Μάρτη, αρκετοί ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι και κρατούμενες διεξήγαγαν απεργία πείνας, διεκδικώντας την ανάκληση του Νομικού Διατάγματος 321, καθώς και την απελευθέρωση του Marcelo Villarroel και των αιχμαλώτων της εξέγερσης. Αντιμέτωποι μ’ αυτήν τη συνθήκη μάχης ενάντια στις φυλακές, δηλώνουμε το εξής:

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 11ης του Μαύρου Μάη, και παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, πυροδοτήσαμε εκρηκτικό μηχανισμό μπροστά απ’ την εταιρεία SODEXO, λόγω της ευθύνης της για την καθημερινή δυστυχία που βασανίζει χιλιάδες κρατούμενες και κρατουμένους στις φυλακές της χιλιάνικης δημοκρατίας. Η SODEXO είναι υπεύθυνη για την παραχώρηση των φυλακών Antofagasta, Iquique, La Serena, Rancagua και El Manzano. Η αγαστή συνεργασία μεταξύ της Χωροφυλακής, της Κρατικής Αστυνομίας της Χιλής και του ιδιωτικού κεφαλαίου, δημιουργεί μια τριάδα που αναδεικνύει τις επικερδέστατες επιχειρηματικές βρωμοδουλειές φυλακών-εταιρειών, καταπατώντας την αξιοπρέπεια του πληθυσμού των φυλακών, με βάση τα οικονομικά τους συμφέροντα και την κοινωνική τάξη των πλουσίων και των ισχυρών.

Χαιρετίζουμε θερμά τα συντρόφια που πραγματοποίησαν απεργία πείνας για 50 ημέρες, αποδείχνοντας πως η μαχητικότητα των εγκλείστων αποτελεί εργαλείο αντίστασης απέναντι στην υποταγή της φυλακής, ενώ, την ίδια στιγμή, διαχέει το μικρόβιο της δράσης στους δρόμους. Είναι ζωτικής σημασίας να διατηρηθεί ακμαίος ο μαχητικός παλμός που συνοδεύει τις κινητοποιήσεις εντός τειχών, κατανοώντας πως ο αγώνας για την απελευθέρωση των κρατουμένων και για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησής τους είναι μακρόπνοος και αδιάκοπος.

Ακόμα και στα πλαίσια αστυνομικού και στρατιωτικού ελέγχου, η επίθεση αποτελεί πραγματική δυνατότητα, και εξαρτάται μόνον απ’ τη θέλησή μας και το μαχητικό μας πνεύμα. Υπό αυτήν τη σκοπιά, η κουβέντα που λέει πως όλη η επαναστατική δράση περιορίζεται στη συνέλευση, αντανακλά μονάχα αρνητικά στο μαχητικό πνεύμα όσων οργανώνονται κι εξεγείρονται με αξιοπρέπεια απέναντι στον εχθρό, απαξιώνοντας μια ιστορία αγώνα που εκτυλίσσεται με εκατοντάδες συντρόφια αιχμάλωτα, τραυματισμένα ή νεκρά. Αν δεν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, η οικοδόμηση ενός νέου κόσμου θ’ αποτελεί απλώς μια χίμαιρα · καλούμε σε οργάνωση για να επιτεθούμε σε όλες τις περιοχές και πραγματικότητες.

Τούτον τον Μαύρο Μάη, επαναφέρουμε στη μνήμη μας τον σύντροφό μας, Mauricio Morales, ο οποίος πέθανε πριν 12 χρόνια πάνω στη δράση, επιδιώκοντας να επιτεθεί στη Σχολή Χωροφυλάκων. Η μνήμη διατηρείται ζωντανή στους δρόμους και στην πολύμορφη δράση · πεθαίνουν μονάχα όσοι παραδίδονται στη λησμονιά.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΟ ΒΑΛΜΑΠΟΥ!

ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ!

ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΕΦΟΡΜΙΣΜΟ!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, Η ΨΗΦΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΥΘΕΙ!

Με την αναρχία θα νικήσουμε, αυτόνομα θα ζήσουμε.

Επαναστατικοί Πυρήνες Nicolás Neira

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο 15χρονος αναρχο-πάνκης σύντροφος Nicolás Neira πέθανε αφότου χτυπήθηκε με δακρυγόνο από την αστυνομία ESMAD κατά τη διάρκεια συγκρούσεων 1ης Μάη στην Κολομβία*.

* Σημείωση του Contra Info: Ο σύντροφος Nicolás Neira πέθανε στις 05/01/2005.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ουρουγουάη, Μοντεβιδέο: Δράσεις που έλαβαν χώρα τον Απρίλη και τον Μάη

Παρατηρούμε πώς το Κράτος και το Κεφάλαιο καταδυναστεύουν τις ζωές μας, μεταβάλλοντας το περιβάλλον μας, επιβάλλοντας κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στον εγωισμό, τον ανταγωνισμό, τις ιεραρχήσεις, πλασάροντας την τυφλή υποταγή και αποδοχή των θεσμών, της εργασίας και του καταναλωτισμού ως κάτι φυσικό.

Η ψηφιοποίηση των πάντων που επιταχύνθηκε λόγω της πανδημίας, η τεχνολογία 5G, οι «έξυπνες πόλεις» και ο κοινωνικός έλεγχος, αποτελούν λίγα μόνον απ’ τα παραδείγματα για το πώς λειτουργεί το σύστημα αυτό.

Το πολιτικό τσίρκο της Ουρουγουάης:

Ενόσω η αριστερά στηρίζει τη δημόσια υγεία και το “καθεστώς έκτακτης ανάγκης”, η δεξιά δίνει προτεραιότητα στην οικονομία και την αγορά · είναι σαφές πως οι φανφάρες περί αλληλεγγύης, φροντίδας και στήριξης που επαναλαμβάνονται κυνικά, βδομάδα τη βδομάδα, ποτέ δεν πρόκειται ν’ ανταποκριθούν στην υλική πραγματικότητα, καθώς κοιτούν μόνο τα δικά τους μεμονωμένα συμφέροντα διατήρησης των προνομίων τους και απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης. Η αναγκαιότητα ν’ αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα είναι όλο και πιο επείγουσα · δε μιλάμε για μια αλλαγή προς το συμφέρον των εκμεταλλευτών μας, αλλά προς όφελος των κοινοτήτων μας, ούτως ώστε να γίνουμε πρωταγωνιστές της ίδιας μας της ιστορίας.

Βαδίζοντας στους δρόμους, παρατηρώντας τα όσα μας περιβάλλουν, μπορούμε να βρούμε τρωτά σημεία, αποδεικνύοντας έτσι πως δεν είναι τα πάντα υπό έλεγχο και πως η εξέγερση μπορεί να ξεσπάσει σε κάθε γωνιά, με την ταραχή και την ανυπακοή ν’ αποτελούν το πρώτο βήμα. Από τον μήνα Απρίλη ως την Πρωτομαγιά, εντοπίσαμε διάφορα σημεία για να επιτεθούμε και να αφήσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Δίχως αγώνα δεν υπάρχει αξιοπρέπεια». Επιτεθήκαμε με μπογιές σε δημαρχεία και ορθώσαμε πύρινα οδοφράγματα · αποφασίσαμε να βάλουμε ένα τέλος στην απάθεια και να κάνουμε πράξη την ανυπακοή.

Ας μην παραμείνουμε θεατές της ίδιας μας της ζωής, ας γίνουμε πρωταγωνίστριες.

Μητροπολιτικά Αρπαχτικά

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ουρουγουάη, Μοντεβιδέο: Εμπρηστική επίθεση σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων

Στα πλαίσια της Πρωτομαγιάς, τη νύχτα της 3ης Μάη δε χάσαμε την ευκαιρία να θρυμματίσουμε τη φανταχτερή τζαμαρία της αντιπροσωπείας αυτοκινήτων Fernandez, καταλήγοντας να πυρπολήσουμε τα οχήματά της με την αρωγή της εξεγερτικής φλόγας.

Δεν υφίσταται καλύτερος τρόπος να γιορτάσουμε τη μέρα αυτή πέραν του να ωθήσουμε την οργή μας να εκραγεί απέναντι στην εκμετάλλευση.

Λιγότερη ψηφιακή παρουσία – περισσότερη δράση στους δρόμους.

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Πυρήνας Luis Lingg

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αγγλία, Λονδίνο: Μετά την καραντίνα, ας αντικρίσουμε την κατάσταση γύρω μας

1η Μάη 2021…

Μετά την καραντίνα, ας αντικρίσουμε την κατάσταση γύρω μας.

Η πανδημία αποτέλεσε τον πυροκροτητή μιας τεράστιας διαδικασίας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, εντός της οποίας βυθιζόμαστε ραγδαία. Το Λονδίνο έχει ήδη προσαρμοστεί για τα καλά στα πλαίσια μιας “έξυπνης πόλης” – αυτό συνεπάγεται πως κάθε στοιχείο σε αυτήν την ταραχώδη μητρόπολη βρίσκεται σε διαδικασία να εισέλθει (ή έχει ήδη εισέλθει) σε ένα γιγάντιο τεχνολογικό δίκτυο: καπιταλιστικό σίγουρα, όμως σε μεγάλο βαθμό ψηφιακό, σχεδόν αυτόνομο, διάχυτο στο περιβάλλον γύρω μας, ακόμη και στους εαυτούς μας, στο κορμιά μας, στα μυαλά μας.

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή βρισκόμαστε στη μέση ενός αχανούς λαβύρινθου. Χαλκεύεται ένας κόσμος “ονειρικός”, αποστειρωμένος και μακάριος. Απόλυτη αποδοτικότητα, απόλυτη διασυνδεσιμότητα, απόλυτη απομόνωση. Με φρενήρεις ρυθμούς, ο κόσμος συρρικνώνεται σ’ ένα καλούπι πλήρως μετρήσιμο, προβλέψιμο και προσπελάσιμο απ’ την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), την Επαυξημένη Πραγματικότητα (AR) και το Δίκτυο των Πραγμάτων (IoT). Τα ακροτελεύτια ψυχία ζωτικής κι ανθρώπινης επαφής σιγοσβήνουν, καθώς αντικαθίστανται από τη διαχείριση μιας ρουτίνας ανηλεούς εκμετάλλευσης και ολοσχερούς απόγνωσης.

Όλο αυτό το διάστημα, η ζωντανή φύση γίνεται στάχτη – είναι ήδη πολύ αργά να το αντιστρέψουμε αυτό. Βρισκόμαστε ήδη εν μέσω μιας μαζικής καταστροφής. Καμία ανησυχία · Το κεφάλαιο δηλώνει έτοιμο να μεταπηδήσει από τις “καταστροφικές” πρακτικές της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων στις εξορύξεις σπάνιων γαιών (χρήσιμες για την κατασκευή ηλιακών πάνελ, ανεμογεννητριών, καθώς και για όλες τις έξυπνες τεχνολογίες στις οποίες βασίζεται πλέον ο κόσμος τους), ενώ ήδη χρησιμοποιούνται εργαζόμενοι ως δούλοι στις εξορύξεις στη Γουινέα και το Κονγκό. Κι αν οι μάζες των ανθρώπων στα πρώην (βρετανικά) αποικιοκρατικά προπύργια δραπετεύσουν απ’ τον θάνατο και το χάος της επακόλουθης έλλειψης πόρων και των πολεμικών επιστρατεύσεων; Λοιπόν, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Napier Barracks, το στρατιωτικοποιημένο σύστημα στα σύνορα και στις φυλακές, μας δίνει μια γεύση απ’ το τι διαχείριση επιφυλάσσεται για το σενάριο αυτό.

Εν τω μεταξύ, οι αγορές ωθούνται σε μόνιμη αστάθεια, καθώς τα γνώριμα σχήματα αποτυγχάνουν, η “παραγωγική” βιομηχανία συνεχίζει να παραμελείται, και το πλασματικό κεφάλαιο επανεπιβεβαιώνει την κυριαρχία του στην παγκόσμια οικονομία: Θα υπάρξουν (και ήδη υπάρχουν) μαζικά κραχ και κρίσεις. Κανένα πρόβλημα · Θυμόμαστε την τελευταία δεκαετία της τιμωρητικής αυστηρότητας, της ρίψης των νεκροσάβανων των καταπιεσμένων στη χωματερή, της πρόσδεσης κάθε πτυχής της ύπαρξής μας στην αδηφάγα αποκαλούμενη “οικονομία της πλατφόρμας” (ευέλικτη εργασία), την ίδια στιγμή όπου δυσχεραίνουν οι συνθήκες στις -βικτωριανής κοπής- φτωχογειτονιές των προαστίων, όπου οι μάζες της πόλης αυτής δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την τροφή τους, όπου η ανεργία ξεπερνά τα επίπεδα του 1981: Το βιβλίο έχει ήδη γραφτεί πολύ καλά.

Όλο αυτό το διάστημα, η τεχνολογία της επιτήρησης -το Λονδίνο ήδη έχει ξεχειλίσει από κάμερες, συνεπικουρούμενες όμως και από GPS, από τις ίδιες μας τις ”συσκευές”, από τον ίδιο τον τρόπο κίνησής μας στον κόσμο- τείνει ταχύτατα σε υπερχείλιση. Στο όλο αμάλγαμα μπορούν να συμπεριληφθούν και τα drones, καθώς σύντομα θ’ αποτελούν -σε σχέση με τους παρόντες όρους καθυπόταξής μας- ένα στοιχείο τόσο κοινότοπο όσο και τα περιπολικά. Εν πάσει περιπτώση, κατανοούμε εξ ολοκλήρου πώς θα αξιοποιηθούν όλα αυτά. Με τον ίδιο τρόπο που αυτή η χώρα, οικοδομώντας έναν εκτεταμμένο σωφρωνιστικό σκελετό, στιγματίζει, τσουβαλιάζει και φακελώνει οποιονδήποτε ρίχνεται στις ραγισματιές τούτης της μεγα-μηχανής – για να μην αναφερθούμε στη βάναυση μεταχείριση όσων με τόλμη στέκονται στα πόδια τους και την πολεμούν. Αυτός ο “κατάλογος” μας δίνει μιαν ιδέα για το τι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε στρεφόμενοι προς αυτήν την κατεύθυνση.

Χάνουμε έτσι την επαφή με τα γεγονότα. Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα, κι εμείς μετά βίας γνωρίζουμε τι να κάνουμε με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Όλες οι μορφές πάλης που βασίζονται στις επιτελεστικές ακτιβιστικές χειρονομίες, την “οργάνωση κοινοτήτων” (οτιδήποτε κι αν σημαίνει αυτό), την “αφύπνιση συνειδήσεων”, την ένταξη νέων μελών σε κάποια συλλογικότητα, την προώθηση μεταρρυθμιστικών αιτημάτων: Όλα αυτά δεν είναι απλώς αντιδραστικά και βασιζόμενα στην ποσότητα, αλλά αντιστοιχούν σε έναν κόσμο που πλέον δεν υπάρχει. Ο τρόπος κίνησης του καπιταλισμού (εδώ και κάποια χρόνια) είναι η έμπρακτη εφαρμογή της ρήσης της Θάτσερ, η εξάλειψη της “κοινωνίας”. Σε αυτήν τη νεο-φεουδαρχία, απλά δεν υφίσταται πολιτική, δεν υπάρχουν “δικαιώματα”, καμιά “δημοκρατία”, καμιά “κοινότητα”, ούτε καν κατ’ όνομα – δεν ευδοκιμεί τίποτα ικανό έστω και να προσποιηθεί πως ασκεί επιρροή στην πραγματικότητα. Υπάρχει μονάχα μια περιστρεφόμενη δίνη εντός της οποίας προοριζόμαστε να θρυμματιστούμε και να χάσουμε τον εαυτό μας, ενόσω εμείς αναλώνουμε τον χρόνο μας “περιμένοντας” κάτι να μας απελευθερώσει από δαύτον τον εφιάλτη, κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Δίχως αξιοπρέπεια – δίχως πάθη, μουδιασμένες, πνιγμένες, κενοί.

Κατέχουμε ακόμα όμως κάτι πραγματικά επικίνδυνο. Έχουμε μια ιδέα. Μια ιδέα για την οποία αξίζει να ρισκάρουμε, για την οποία αξίζει να διακινδυνεύσουμε ό,τι απόμεινε απ’ τη ζωή μας. Αν οι πεποιθήσεις μας αποκτήσουν το απαιτούμενο θάρρος, μπορούμε να ξεκινήσουμε τη δική μας περιπέτεια για να διεκδικήσουμε περήφανα και άφοβα μία πραγματικότητα – έναν τρόπο ύπαρξης, ο οποίος μπορεί να ανατινάξει το περίγραμμα του μέλλοντος που σχεδιάζεται για εμάς, αυτού του τάφου που έχει ήδη σκαφτεί και μας αποζητά. Διότι αυτό ακριβώς στερείται η εξουσία, δίχως να μπορεί καν να το κατανοήσει. Ατενίζοντας το χάος και την αστάθεια των ημερών μας, μπορεί να δει μόνο αντικείμενα προς διαχείριση. Ανανγωρίζει μόνο τον δρόμο της εξομάλυνσης. Απεναντίας, εμείς, αν προσπαθήσουμε, μπορούμε να διακρίνουμε κάτι πολύ διαφορετικό: έναν πακτωλό τρωτών σημείων, τόσο υλικών όσο και πνευματικών (τα χαρακώματα της μάχης σήμερα εκτείνονται παντού), βάσει των οποίων μπορούμε να χαράξουμε μια στρατηγική επίθεσης. Διότι, άπαξ και συντρίψουμε την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας, άπαξ και διατρανώσουμε την ομορφιά και τη δύναμη της ιδέας μας ενάντια σ’ αυτόν τον κόσμο, τα πάντα εντός του δύνανται να αναθεωρηθούν. Δεν υπάρχει πλέον μια μάζα να τεθεί υπό παρακολούθηση, ιχνηλάτηση και διαχείριση. Υπάρχει ένα πεδίο έμπλεο με ατομικότητες, οποιαδήποτε εκ των οποίων ενδέχεται να διέπεται από την ίδια οργή, τα ίδια όνειρα με εμάς. Δεν υπάρχει πλέον μια οικονομία στο όνομα της οποίας να θυσιαστούμε. Υπάρχουν εκμεταλλευόμενες κι εκμεταλλευόμενοι έτοιμοι να πολεμήσουν πλάι-πλάι ενάντια σε εκμεταλλευτές των οποίων η ισχύς είναι σαθρή, ενώ οι επικλήσεις τους στη νομιμότητα έχουν απαξιωθεί προ πολλού. Δεν υπάρχει πλέον μια τεχνολογία απροσπέλαστη. Υπάρχουν τόσο πολλά συμπλέγματα υποδομών, τόσο πολλά αφύλακτα σημεία έτοιμα να στοχοποιηθούν. Kαι, κυρίως, δεν υπάρχει πλέον αδράνεια. Υπάρχει ένας γερασμένος κόσμος ν’ αποτελειώσουμε, υπάρχει μια παροντική στιγμή -που τόσο καιρό βυθιζόταν στην αφάνεια και την αναβολή- έτοιμη να την επανακτήσουμε, να πειραματιστούμε μαζί της και να τη ζήσουμε στο έπακρο.

Αλλά τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Να καθόμαστε καρτερικά στη γωνιά μας, περιμένοντας απλά τις επόμενες ταραχές; Στην τελική, πώς θα κινηθούμε σε μια κατάσταση γενικευμένης εξέγερσης; Να παραμείνουμε απλοί θεατές, ζητωκραυγάζοντας για τους γκετοποιημένους και αποκλεισμένους πληθυσμούς; Μήπως να συμβάλουμε κι εμείς με το λιθαράκι μας; Και τι θα συμβεί την επόμενη μέρα; Η αλήθεια είναι πως αυτήν τη στιγμή όλα δείχνουν μια “επιστροφή στην κανονικότητα”. Οφείλουμε ν’ αποτιμήσουμε την κατάσταση: Βιώνουμε ήδη μια συνθήκη όπου αδυνατούν να διατηρήσουν τον έλεγχο των δρόμων, σε αυτό το νέο κλίμα “διαχειρίσιμης” αστάθειας. Απλά κοιτάξτε γύρω σας την καμμένη γη, ακόμα και τούτη η χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτήν την τάση – μια γρήγορη ματιά στη δύση θα σας πείσει γι’ αυτό. Προκειμένου να έχουμε μια πραγματική, ποιοτική αλλαγή, πρέπει ν’ αποδράσουμε από κάθε ρουτίνα, ακόμη κι απ’ αυτές που πασπαλίζονται με “βίαια στοιχεία” και καταντάνε συνήθεια που μας παγιδεύει. Θέλουμε να σπάσουμε την εσωστρέφεια και να εκφράσουμε στον κόσμο ένα όραμα εξέγερσης και κοινωνικού πολέμου που υπερβαίνει κατά πολύ τις συγκρούσεις με τους μπάτσους – επειδή, σε αντίθεση με τις αναρχικές έξεις, η αστυνομία δεν είναι ο πραγματικός εχθρός, απλώς στέκεται ως εμπόδιο στον δρόμο μας. Ο πραγματικός εχθρός που χρήζει βίαιης αντιμετώπισης είναι η ίδια μας η μυωπική αντίληψη περί του τι είναι εφικτό, τι σημαίνει να ζεις. Για να σκίσουμε τη μάσκα από το πρόσωπο της εξουσίας, για να αντικρίσουμε το σύστημα ως αυτό το αδύναμο και σαθρό πράγμα που όντως είναι, πρέπει πρωτίστως να ανακαλύψουμε εντός μας τι είναι πραγματικά θαλερό, παρά τις όποιες διαφορετικές μορφές του, και αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα ν’ αρχινήσουμε μιαν αέναη και δίχως όρια ανταρσία, ν’ απελευθερώσουμε την απαξιωμένη φαντασία μας – να επενδύσουμε τις ζωές μας σε ό,τι δε δύναται να δεχθεί αντιπροσώπευση, μεσολάβηση ή σχηματοποίηση. Απέναντι σε αυτό, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά τμήματα, τα κοινοβούλια, οι αίθουσες συνεδριάσεων, οι στρατοί, η Silicon Valley, το Εμπορικό Επιμελητήριο, φορείς όπως NATO/G8/G20/COP-?, τα κέντρα των “αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών”, αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα – απλώς πολλά παράλογα θεάματα, με τόσους πολλούς ερασιτέχνες ηθοποιούς σε αναμονή να αποχωρήσουν από την αυλαία μόλις το κοινό απηυδήσει στην παθητική ενατένισή τους και αποφασίσει να μην κουρνιάσει στο σκοτάδι ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω.

ΑΥΤΗ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΡΑ

Το αγγλικό κείμενο σε μορφή PDF

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Consumimur Igni: Αφισάκι – Φόρος τιμής για τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης

Λάβαμε 01/05/2021

Η στιγμή της εκτόνωσης, του ξεσπάσματος, εμπεριέχει μιαν αίσθηση αναντικατάστατη. Ένα πολύτιμο βίωμα γνωστό σε όσους ανθρώπους κλήθηκαν να υπομείνουν εξευτελισμούς, μαρτύρια, τον αβάσταχτο πόνο της ανημποριάς, της αδυναμίας να αναχαιτήσεις μία εχθρική υπέρτερη δύναμη. Αυτές τις στιγμές σφίγγεις την πληγωμένη υπόληψή σου στις χούφτες σου, όπως τη φωτογραφία ενός αγαπημένου νεκρού, τα δόντια σου ραγίζουν από τον χείμαρρο αναθεματισμών που αγωνιά να ξεχυθεί. Κηλιδώνοντας ό,τι βάρβαρα σε καθιστά αόρατο, βρίσκεις προσωρινό καταφύγιο στις μύχιες σκέψεις και τα υποχρεωμένα να σιγάσουν συναισθήματα, αναπαράγοντας μια μονάχα φράση: “Δε θα ξεχάσω”. Και όποιος δεν ξεχνά, δεν αφανίζεται. Συνεχίζει να υποβόσκει, μέχρι τη στιγμή της θυελλώδους επανεμφάνισης. Μέχρι το επόμενο ξέσπασμα. Και τότε όλα διατρανώνουν θριαμβευτικά μιαν ακλόνητη πεποίθηση: Πάντα είμαστε εδώ · ήμασταν, είμαστε και θα συνεχίσουμε να πολεμάμε για να είμαστε.

Όσο μεγαλύτερη η αποφασιστικότητα με την οποία οχυρώνεται το εξεγερμένο πρόσωπο στα χαρακώματα της μνήμης, τόσο πιο συνταρακτικό το αποτέλεσμα της επανεμφάνισής του στον αισθητό κόσμο, σε πείσμα όσων επιδίωκαν την εξάλειψή του. Εκείνο το όμορφο βράδυ στη Νέα Σμύρνη θύμισε μέρες και νύχτες γλυκιές κι αγριεμένες, αυθεντικές κι επιβλητικές, πύρινες και κολασμένες. Ακόμα περισσότερο θύμισε πως, αν οργανωθούμε και πιστέψουμε στις επαναστατικές μας δυνάμεις, μπορούμε να επιτύχουμε τα πάντα. Κυκλοφορούμε το παρόν αφισάκι ως μια απειροελάχιστη συμβολή στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στη σύνδεση του νήματος των στιγμιοτύπων του κοινωνικού πολέμου. Στιγμιότυπα ενδεδειγμένα προκειμένου να μοιραστούμε το τι μας πνίγει, τι εχθρευόμαστε · προκειμένου ν’ αφήσουμε μια δέσμευση και μιαν υπόσχεση για μια συνεπή και αξιοπρεπή συνέχεια.

Να αναζητήσουμε το δικό μας “βορειοδυτικό πέρασμα”, από τη συγκράτηση στο ξέσπασμα, και από το ξέσπασμα στην οργανωμένη συστηματική παρουσία.

Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που προφυλακίστηκαν έκτοτε, κατηγορούμενοι για την επίθεση στο κατασταλτικό σακί σάρκας και (χυμένου) αίματος. Άμεση αποφυλάκιση των αιχμαλώτων της Νέας Σμύρνης.

Δεν ξεχνάμε τους βασανισμούς των εξεγερμένων στους δρόμους και στα κρατητήρια, ως μια απόπειρα των μπασκίνων να ανακτήσουν λίγο απ’ το πληγωμένο τους γόητρο. Μόνη απάντηση: Η συνέχιση της επιθετικής πρακτικής.

Μήνυμα προς κάθε ανθρώπινο σκουπίδι που φορά τη ρουφιανοστολή: Ποτέ σου μην ξεχάσεις το βλέμμα του συναδέλφου σου όταν βρισκόταν οριζοντιωμένος στην άσφαλτο της Νέας Σμύρνης. Ποτέ σου μην τον ξεχάσεις, όπως τον “ξέχασαν” πίσω οι συνάδελφοί του. Αυτή είναι η ουσία σας κάτω απ’ τη στολή και τη φαινομενική παντοδυναμία σας, είστε ευάλωτα και δειλά ανθρωπάρια, πρώτη γραμμή της πολεμικής μηχανής ενός κόσμου ηθικά και αξιακά ξεπεσμένου, που θα πέσει όπως ο “συνάδελφος” αν πολλαπλασιαστούν τα παραδείγματα των ανθρώπων που αντιστέκονται και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.

«Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ’ αρχίσουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι’ αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση.» – ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Consumimur Igni – Συμβούλιο για τη διατήρηση της μνήμης
Mail επικοινωνίας: consumimurigni(at)espiv.net

Blog: consumimurigni.blackblogs.org

Consumimur Igni: Αιώνιοι φοιτητές στα αμφιθέατρα των επαναστατικών εφορμήσεων

Λάβαμε 28/4/2021

Το κλίμα προβλέπεται βαρύ μετά από μία ακόμα ήττα στο ιστορικό της διαπάλης των κοινωνικών κινημάτων με το ακροδεξιό κυβερνητικό έκτρωμα και την υπερψήφιση του νέου νομοσχεδίου για την εκπαίδευση. Οι επικήδειες συμβολικές εκδηλώσεις μαζί με τις ευκατοφρόνητες προσπάθειες αντίστασης μιας κλινικά νεκρής και σε μόνιμη ρήξη με τον ριζοσπαστισμό αριστεράς, δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν την κατοχύρωσή του, παρά τις όποιες αξιέπαινες δυναμικές αντιδράσεις των ακούραστων εξεγερμένων μειοψηφιών. Και φυσικά κανείς οξυδερκής δεν αιφνιδιάστηκε από αυτήν την εξέλιξη, ούτε για την επερχόμενη συνέχεια στο, τετριμμένο πλέον, θέαμα σύγκρουσης μεταξύ κράτους και όσων δεν μπορούν να δουν πέρα από τα αφηγήματά του.

Πάντως, η τερπνή θέα των αδάμαστων ταραχοποιών κατά τη δυναμική τους επανεμφάνισή τους στο κέντρο των ελλαδικών μητροπόλεων αποτελεί πάντα μια ανεκτίμητη βαρβαρική συνεισφορά. Ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας τους πρωτοφανείς σκόπελους της συγκυρίας, ένεκα της στρατιωτικοποίησης του κράτους με πρόσχημα τη νόσο Covid-19, και της μαχητικής ανετοιμότητας των υπόλοιπων μετεχόντων στις επιχειρήσεις ανακατάληψης του κέντρου. Χαλάλι το απαράλλακτο, γραφικό όνειδος των ανήσυχων φοιτητών, λοιπόν, αν μετατρέπεται σε πυροκροτητή αντίστοιχων ευκαιριών για την ικανοποίηση των αδιαπραγμάτευτων φιλοδοξιών μας. Και πέραν της αναμενόμενης νωχελικής τους συμβολής στη διαδραματιζόμενη σύγκρουση, ξεπερνάμε και την αθεράπευτη πολιτική κακομοιριά και συναισθηματική τους ραθυμία.

Στο δια ταύτα τώρα: Το “νέο πανεπιστήμιο”, ήδη εδώ και καιρό -μια αναπότρεπτη άφιξη για όσους δεν ξέχασαν να διαβάζουν τα σημεία των καιρών (κρίση αναπαραγωγής του κεφαλαίου, ανάγκη ανάδειξης νέων αγορών, γενικευμένος κοινωνικός εκμαυλισμός, εκσυγχρονισμός της παραγωγής, ιδεολογική ηγεμονία της οικονομίας ως απότοκο του νοσούντος αστισμού)- βρισκόταν προ των πυλών. “Δυστοπία ολκής και μια ωδή στον ολοκληρωτισμό” ακούμε, αλλά δε συμφωνούμε, κι ας λογαριάζουμε σοβαρά στην κρίση μας τις όποιες βάσιμες ανησυχίες. Θεωρούμε όλους αυτούς τους στομφώδεις μύδρους γκρίνιας μαλακίες. Μια διαδεδομένη και αντιδημιουργική πρακτική της παραδοσιακής αριστεράς. Δε χαρακτηρίζουμε μαλακίες την περίσταση καθ’ εαυτήν, και επ’ ουδενί δεν υποτιμούμε την πρακτική αναγκαιότητα κατανόησης, ανάλυσης και καταπολέμησης ενός σχολαστικά σχεδιασμένου κυβερνητικού νομοσχεδίου με στόχο την περαιτέρω βιομηχανοποίηση της εκπαίδευσης, τον αποικισμό δημοσίου χώρου από ένστολους ανίκανους και την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων αγκιστρωμένων στην εκαπιδευτική διαδικασία: Κομβικά ζητήματα και αληθινοί στόχοι πρώτης τάξεως για την επαναστατική κριτική μας, όπως και οι εμπνευστές τους για τα μέσα εκτόνωσης της διάπυρης οργής μας. Αρκετά όμως με τις φοιτητικές μετριοπάθειες και τους συγχρωτισμούς με τις αριστερίστικες υπεκφυγές.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των αριστερών φοιτητών με το νομοσχέδιο για την παιδεία είναι ομόλογο με αυτό της σύγχρονής αριστεράς απέναντι σε κάθε μεμονωμένη πολιτική συγκυρία ικανή να τη φέρει αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, παύοντας να τη μεταχειρίζεται σαν το μόνιμο κακομαθημένο παιδάκι της μεταπολίτευσης: Επανάσταση ή συμφιλίωση με το κατεστημένο; Κοινωνικός πόλεμος ή συμπόρευση με το υπάρχον; Σαφέστερα τώρα, φοιτητής ή εξεγερμένος; Γιατί στο αφεντικό δε βγαίνουν άλλες παραχωρήσεις.

Η στρατιωτικοποίηση των πανεπιστημιακών χώρων δεν είναι ασφαλώς μια στιγμή παράταιρη και αποκομμένη από τη συγκεκριμένη ιστορική φάση του καπιταλισμού και του κοινωνικού γίγνεσθαι. Μια ανθρωπότητα παραδομένη και ανοχύρωτη -πλην ελάχιστων εξαιρέσεων (θλιβερά ελάχιστες για να συντηρούν επαναστατικές ονειρώξεις)- στις κτηνώδεις ορέξεις της οικονομικά διαρθρωμένης μεγα-μηχανής του κεφαλαίου, συνειδητά ή μη, καλείται να προσαρμοστεί εκ νέου στις αδήριτες προϋποθέσεις για την κάλυψη του συστήματος και τη διάσωση του καπιταλισμού ως γενική αρχή οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων.

Για τις μη κατεχόμενες από ιδεολογικές παρωπίδες, για τους πιστούς απολογητές και αδιόρατους στηλοβάτες των θεμελιωδέστερων κατηγοριών κατά του υπάρχοντος, δεν προξενεί έκπληξη η συνεχιζόμενη με φρενήρεις ρυθμούς εισβολή της οικονομίας σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης υπόστασης. Εδώ έχει εισβάλλει διαμέσου του σταδιακά πιο εύστοχου και αποδοτικού διάχυτου θεάματος στον καθρέπτη του σπιτιού και στα όνειρά μας, στο πανεπιστήμιο θα κόλωνε; Και από τι θα εμποδιστεί στην τελική; Από το ταλαίπωρο φοιτηταριάτο που έκανε το νέο πανεπιστήμιο πράξη πριν καν να γίνει νομοσχέδιο; Από όσους αναζήτησαν στην ανώτερη εκπαίδευση μια διάσωση ή απόκτηση ταξικών προνομίων; Από όσους διασπάθιζαν, πνιγμένοι στην ηδυπάθεια και τον καταναλωτισμό, τα πύρινα χρόνια του νεανικού τους σφρίγους, με την καταπραϋντική υπόσχεση πως σύντομα θα αποτελούν αξιόπιστα στελέχη στην εκστρατεία επέκτασης του αστικού πολιτισμού; Ή θα εμποδιζόταν από τους αριβίστες πολιτικάντηδες με τις ψευδαισθήσεις αγώνα πίσω από τα περιφρονημένα τραπεζάκια στους πανεπιστημιακούς διαδρόμους, όταν δε φανφαρολογούσαν στα φοιτητομάγαζα με έπαρση ειδήμονα; Όλοι αυτοί είτε δεν ήθελαν, είτε δεν κατάφεραν να εμποδίσουν την υπερψήφιση του ”εκτρωματικού” αυτού νομοσχεδίου, και τώρα τμήματά τους το γύρισαν -σαν έτοιμοι από καιρό- στο ”δε θα εφαρμοστεί”. Μαλακίες ξανά. Και αυτό διότι εφαρμόζεται ήδη καιρό τώρα, με αυτούς ως αναπόσπαστο κομμάτι του.

Το “νέο πανεπιστήμιο” υπήρχε προ πολλού διαμέσου της χαρακτηροδομής, των επιθυμιών, των προτεραιοτήτων, της διαγωγής και των επιλογών του κάθε τυχάρπαστου νεοεισερχόμενου φοιτητάκου, έχοντας με καμάρι στο πέτο του τις ευλογίες κράτους, οικογένειας και αγοράς ως προκαταβολή για τη δυνητική του μελλοντική χρησιμότητα στην παραγωγική διαδικασία. Προαγωγός του φυσικά το “παλιό πανεπιστήμιο”, και δε νιώθουμε την ανάγκη να ζητήσουμε καμιά προκαταβολική συγγνώμη από όσους το νοσταλγούν λόγω της εξάρτησής τους από τα κομματικά τραπεζοκαθίσματα, τα φοιτητικά στέκια και τα πάρτυ του παρασκευο-σάββατου. Αυτές είναι κατ’ αυτούς ικανές αιτίες για να το δοξάζουν και να το εξάρουν ως κάτι διαφορετικό και κοινωνικά υγιές. Με το νομοσχέδιο, εξάλλου, δεν διαφοροποιήθηκε τρομακτικά το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, δεν άλλαξε κάποια ουσία του κόσμου, απλά αυξήθηκε η ταχύτητα του καπιταλισμού μαζί με τις αξιώσεις του να εντείνει τον έλεγχο στις σύγχρονες μανιφακτούρες, όπως τα πανεπιστήμια, ως μονάδες παραγωγής εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Σφίξαν οι κώλοι, εν ολίγοις. Οπότε, πού ακριβώς έγκειται το θέμα των περισσότερων αγανακτισμένων, αν δε θέλουμε να υπεκφεύγουμε; Ένα είναι το απαράκαμπτο συμπέρασμα: Η αριστερά έχει συνηθίσει να είναι το αβροδίαιτο παιδί ενός φιλελευθερισμού με τον οποίο έχει πολιτικά συμβιβαστεί, πατώντας στις πλάτες της αιματοβαμμένης ιστορίας αντικαθεστωτικών και αντικαπιταλιστικών αγώνων. Αν την απώλεια αυτών των κεκτημένων προνομίων τη βρίσκει τόσο δυσβάσταχτη, ας σταματήσει να κουράζει με τα διαπιστευτήρια περί νομιμότητας των αιτημάτων της, κι ας ετοιμαστεί να χύσει αίμα, ειδάλλως ας πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας.

Απέναντι στην υπάρχουσα πραγματικότητα, δεν ευδοκιμούν πλέον μετριοπάθειες και υπεκφυγές. Τρομακτική διαπίστωση ίσως για όσους βολεύονται στη μακαριότητα της επίβουλα παραχωρημένης νηνεμίας. Ευλογημένο δώρο όμως για εμάς και όσες αντικρίζαν στις κτηνώδεις ώρες της ακύμαντης καθημερινής ρουτίνας τον χειρότερο εφιάλτη τους. Αν ο καπιταλιστικός κόσμος και η αναπόδραστη παρακμή του απολήγουν στην ανανέωση της βαρβαρότητας και της ωμής κρατικής επιβολής, εμείς γιατί να ιδρώσουμε; Θα έπρεπε να μοιρολογούμε για τις εκλιπούσες στιγμές μιας επίπλαστης κοινωνικής ειρήνης ή να υποκριθούμε τον συμπαραστάτη των μίζερων ανησυχιών του κάθε φοιτητάκου μήπως κερδίσουμε την εύνοιά του, βοηθώντας τον στην αναζήτηση του χαμένου καπιταλιστικού παραδείσου του; Δε διστάζουμε, απεναντίας, να εκφράσουμε μια σχετική “ικανοποίηση” με την έκβαση των εξελίξεων, αφού η αυταρχικοποίηση της πανεπιστημιακής λειτουργίας μπορεί ν’ αποτελέσει μια επαρκή αφορμή για να εγκαταλείψουν τους ευκαταφρόνητους εκπαιδευτικούς (και εν συνεχεία παραγωγικούς) ρόλους τους μεγαλύτερες μερίδες ανθρώπων. Χρήσιμο και αναγκαίο κάθε ερέθισμα που πείθει τους σπουδαστές να παρατήσουν έναν -ούτως ή άλλως- εχθρικό για εμάς χώρο, φυτεύοντας στις καρδιές τους τον σπόρο της εξέγερσης και της άρνησης των σχέσεων επιβολής και υποταγής. Παρατηρώντας πως εμείς οι ίδιοι στερούμαστε τη δυναμική να οξύνουμε την αντιπαράθεση με το κράτος, ας το απολαύσουμε τουλάχιστον να τρώει το ίδιο τα μούτρα του, χτίζοντας εκατοντάδες και χιλιάδες εν δυνάμει αρνητές και πολεμίους του.

Τι να πούμε και ποια να είναι η θέση μας στις κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο πανεπιστήμιο, όταν απαρνηθήκαμε οριστικά τους ρόλους και τα πόστα μας στις τάξεις της εκπαιδευτικής εξημέρωσης; Όταν αυτομολήσαμε και αναζητήσαμε πρόθυμα θέση στα χαρακώματα του αναρχικού πολέμου, ποθώντας την καταστροφή του “νέου”, του “παλιού” και κάθε πανεπιστημίου; Δε μας βρίσκει σύμφωνους η ανάθρεψη της γραφικής γκρίνιας των κάθε λογής αγανακτισμένων εκπαιδευτικών σε μια προσπάθεια κατασκευής σαθρών δεσμών αλληλοϋποστήριξης με μοναδικό στόχο την πολιτική επιβίωση και την εξασφάλιση μιας προνομιακής μεταχείρισης, αποστερημένης από οποιονδήποτε σχεδιασμό ριζοσπαστικής ρήξης με τη βαθιά ριζωμένη εκπαιδευτική διαδικασία. Τη βρίσκουμε επιζήμια και αυτοϋπονομευτική, διότι αποφεύγει επιδέξια να χτυπήσει ουσιωδώς αντιλήψεις, συνήθειες και επιθυμίες ασυμβίβαστες με μία αναρχική επίθεση στα θεμέλια της αστικής κοινωνίας. Όταν ο στόχος των αναρχικών αναλύσεων και επιθέσεων εντοπίζεται σε μία σύλληψη της πραγματικότητας κατά πολύ εκτενέστερης από αυτής ενός συγκυριακού αγώνα απέναντι σε ένα κυβερνητικό νομοσχέδιο, δεν μπορείς να συμμετέχεις σε αυτόν συντηρώντας τις αιτίες ενδυνάμωσης της πρώτης. Τουτέστιν, υπονομεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό όταν πολεμάς το νέο πανεπιστήμιο συμπράττοντας άκριτα και κατά περίπτωση, απενοχοποιώντας ό,τι συντηρούσε το παλιό, ενώ αυτό ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρόδρομός του. Η πάγια θέση μας είναι πως η μαζική κοινωνική μηχανή με τον εργασιακό καταμερισμό, την προσιδιάζουσα σε αυτή γνώση και τους επακόλουθους κοινωνικούς ρόλους, οφείλει να καταστραφεί συθέμελα, ώστε ν’ ανθίσουν απρόσκοπτα οι ελεύθερες κοινοτικές ενώσεις μας. Αν δε σταθούμε στα πόδια μας, εκφράζοντας μια προταγματική και στρατηγική ολότητα, δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε μια ολοκληρωμένη, ενιαία ανατροπή, σε μία εποχή όπου η απολυτότητα αναδεικνύεται ως προαπαιτούμενο γι’ αυτό.

Επ’ ουδενί δεν προάγουμε και δεν καλλιεργούμε μία λογική αναχωρητισμού από τους εν εξελίξει αγώνες, ούτε στηλιτεύουμε την όσμωση με ευρύτερα κοχλάζοντα κοινωνικά σύνολα. Η τοποθέτησή μας αυτή στοχεύει να αποτελέσει επιμέρους στιγμιότυπο μιας βαθιάς και ειλικρινούς αγωνιστικής όσμωσης. Μπουχτίσαμε όμως από την άκριτη έκφραση αγαθών προθέσεων και διεκδικούμε το αυτονόητο: Να τοποθετούμαστε ως αγέρωχος και συγκροτημένος επαναστατικός χώρος, όχι η αντιδραστική πιτσιρικαρία μιας πτυχιούχας πλέμπας. Η πολιτική μας στάση οφείλει να λαμβάνει πρόδηλη θέση ρήξης με την αστική κοινωνία, όχι διπλωματικής διαπραγμάτευσης των όρων εξανδραποδισμού μας με το κράτος. Ενόσω δεχόμαστε αλλεπάλληλες ήττες και αστοχίες, οφείλουμε να γίνουμε αμείλικτοι και επικριτικοί απέναντι -πρωτίστως- στους εαυτούς μας τους ίδιους, να παραδεχτούμε και να αναρωτηθούμε γιατί το κράτος βρίσκεται πάντα 3 βήματα μπροστά μας (ιδεολογικά, στρατιωτικά και επικοινωνιακά), ειδάλλως θα παραμείνουμε οι χρήσιμοι σάκοι εκτόνωσης του ένστολου σαδισμού.

Το πρώτο βήμα είναι η σαφής επίγνωση του ποιοι ακριβώς είμαστε, και έπειτα ακολουθεί η αλύγιστη πολιτική και αξιακή υποστήριξη των απόψεών μας αναφορικά με την εκπαίδευση και τους πανεπιστημιακούς χώρους. Ομολογώντας, για παράδειγμα, δίχως περιστροφές πως αυτή δεν είναι καθόλου αναδιαρθρωτική. Γνωρίζουμε, εξάλλου, καλά πως τα περισσότερα συντρόφια μας ενήργησαν εντός των πανεπιστημίων, και πως θα συνεχίσουν να αξιοποιούν το παραμικρό χιλιοστό ελευθερίας κερδισμένο από την τανάλια της καταστολής, δίχως να κατατρύχωνται για την ασφάλεια και την ευταξία της εκπαίδευσης στις αίθουσες της πλήξης. Και αυτό είναι το δέον, μαζί με όλες τις αξιέπαινες στιγμές, τις αστοχίες και τα εκρεμμή ακόμη στοιχήματα, εφόσον η αναρχική εξέγερση δε συμβιβάζεται με την αναζήτηση θέσης περιωπής σε αυτόν τον χρεοκοπημένο κόσμο. Είμαστε κασταλαγμένοι σχετικά με το τι χρειαζόμαστε στη φαρέτρα μας και τι επιθυμούμε ν’ αποβάλλουμε, και γι’ αυτό προτείνουμε σε όσους διέπονται από την ανάγκη να αφομοιωθούν ευκαιριακά στον υπόλοιπο αγανακτισμένο όχλο με τις “αγνές φοιτητικές προθέσεις” του να επανεξετάσουν την πολιτική τους ταυτότητα. Όλες και όλοι μας έχουμε υπάρξει ανήσυχα και αφελή παιδιά, μεγαλωμένα στο αβροδίαιτο αστικό περιβάλλον, αλλά όταν με την πάροδο των χρόνων δεν έρχεται ο άνεμος της επαναστατικής ωρίμανσης, τότε αναπόδραστα θα σβήσουμε στον πνιγηρό καπνό της απογοήτευσης, της μεμψιμοιρίας και του συμβιβασμού με ό,τι κοινότοπα και επιφανειακά μισήσαμε.

Ο αναρχικός χώρος, με τις διάφορες τάσεις του, τις διαφωνίες, τις αντιθέσεις, τις ελλείψεις, τις αγκυλώσεις και τις παθογένειές του, αποτελεί -καλώς ή κακώς- σταθερά τη μήτρα όσων διαθέτουν την αποφασιστικότητα και τη συνέπεια να αντιταχθούν βαθιά και ουσιαστικά, έστω και μειοψηφικά, στον καπιταλιστικό κόσμο. Είναι, λοιπόν, κομβικό να φροντίσουμε το επερχόμενο πολυτάραχο και συγκρουσιακό διάστημα, καθείς απ’ το μετερίζι του και όπου μπορούμε και πιο (δια)συλλογικά, να μετατραπούμε σε καταλύτη εξεγερσιακών εκτροπών και εκπόνησης επαναστατικών σχεδιασμών, αποφεύγοντας να καταντήσουμε ένα στείρο ηθικό αντίβαρο του εξόφθαλμου κυβερνητικού αυταρχισμού, επικουρώντας τοιουτοτρόπως στην επάνοδο της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό θα επιτευχθεί διαμέσου της καθημερινής, αδιάκοπης προσπάθειας ριζοσπαστικοποίησης των εστιών κοινωνικού αναβρασμού, όπως το εκπαιδευτικό, και τη μετατόπιση του διαλόγου από τα υποκριτικά αμφιθέατρα της πολιτικής στην άμεση δράση και την αντάρτικη πάλη έναντι στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού.

Αν δε σταθούμε σε όλα τα μέτωπα συντεταγμένα, ρηξιακά και επιθετικά, ως μια υλική δύναμη για την κατάργηση της αστικής κοινωνίας και την καταστροφή ενός πολιτισμού αποικισμένου από τα παράσιτα του κεφαλαίου και της αλλοτρίωσης, τότε σε τι ακριβώς ελπίζουμε; Όχι πάντως στην επάνοδο ενός πανεπιστημίου αφοσιωμένου στην ενίσχυση των δομών αφομοίωσης και εκπολιτισμού, ενός πανεπιστημίου ικανού να παράγει ιδεολογία εφάμιλλης ποσότητας με τη γνώση που επιστρατεύει για να απορροφά πιθανούς κραδασμούς αμφισβήτησης. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε σήμερα πως τα ρήγματα και οι πληγές στο σώμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας -καθώς επιχειρείται η αναδιάρθρωση και ο ανασχηματισμός της- αποτελούν ιδανική ευκαιρία για εμάς να επέμβουμε, επεκτείνοντας την επιμέρους κριτική σε ένα κυβερνητικό νομοσχέδιο ως την ολική αποδόμηση της βιομηχανίας της γνώσης, ως τη συνολική αναρχική επίθεση στον κόσμο του κεφαλαίου και των κρατών.

Ο όψιμος καπιταλισμός ολοκληρώνεται, μεταμορφώνοντας τον κόσμο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του, οικοδομώντας τη δυστοπική αθλιότητα του 21ου αιώνα: Κατάρτιση, (τηλε-)εργασία, ψυχαγωγία και διαρκής αύξηση της ταχύτητας εναλλαγής των αποδεκτών αυτών καταστάσεων, σε σημείο να θολώνουν τα όρια μεταξύ τους. Στην προσπάθεια επίλυσης δομικών αντιφάσεών του και ευόδωσης των αναγκαίων διαδικασιών αναπαραγωγής του, εισέρχεται στο στάδιο του πλέον δυσεπίλυτου προβλήματος στον δρόμο για την οικουμενοποίηση του κόσμου κάτω από τις προσταγές του: Την καταστροφή όσων κοινωνικών σχέσεων και τρόπων υποκειμενοποίησης του επέτρεπαν να αναβάλλει την κατάρρευσή του απάνθρωπα σε έναν ακόμα ανθρώπινο κόσμο. Τον τεχνοκρατικό μηδενισμό και την πνευματική αποσύνθεση. Το παραπάνω πρόβλημα φαίνεται συνυφασμένο με τον δομικό τρόπο διαιώνισης της κοινωνίας του κεφαλαίου, καθώς η επέκτασή του σε πλανητικό επίπεδο εξαρτάται αναμφίλεκτα από την αποτελεσματικότητα με την οποία μπορούν να θυσιάζονται μορφές ζωής, τρόποι σκέψης, ιδανικά, αξίες, έθιμα και ανθρώπινες ιδιότητες στον Μολώχ της αξιοποίησης. Ο απαράκαμπτος αυτός μηδενισμός -οποιασδήποτε επίφασης- μπορούσε να εξασφαλίσει στους στρατοκόπους της παραγωγής απολογίες υπέρ της οσφιοκαμψίας τους, ενοποιώντας τα θεαματικώς διαχωρισμένα πεδία της κοινωνικής σήψης  στον ολοκληρωμένο εφιάλτη που ήδη υπέβοσκε στους κόλπους της καπιταλιστικής κοσμοαντίληψης. Η μόρφωση, με τα ιδρύματά της, εντός ενός παρηκμασμένου και αξιακά κενού κόσμου, εξαπλώνουν μόνο τον εκμαυλισμό και την αποσύνθεση του ανθρώπου. Ας μη γίνουμε λοιπόν απολογητές μιας εκμηδενισμένης κοινωνίας, ας μην καταλήξουμε με στειρότητα “μπροστάρηδες” της σπουδάζουσας νεολαίας, διεκδικώντας απλώς την επιμήκυνση των αιώνιων αλυσίδων μας.

Όστις εθελοτυφλεί μπρος στην ιστορική έλευση του μηδενισμού, εφόσον ο καπιταλισμός και οι γεννεσιουργές αιτίες του δεν ανατράπηκαν κατά τα προγηούμενα στάδια ανάπτυξής του, αδυνατεί να αντικρίσει και τις -προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα- δυνατότητες απαλλαγής μας από το εκμαγείο του ειδώλου του. Από πλευράς μας, όσο περνά απ’ το χέρι μας, πασχίζουμε να αποτελούμε ανάχωμα στην αντεπαναστατική οικοδόμηση μιας κατάπτυστης προοπτικής επιστροφής σε οιονδήποτε νοσταλγικά εξωραϊσμένο καπιταλιστικό παράδεισο. Διότι καμία ανάμνηση περασμένων μεγαλείων δεν οδηγεί πέρα από το δίλημμα “έρημος ή διαφυγή από αυτήν”, ανεξαρτήτως του απαιτούμενου καταστροφικού κόστους. Κανένα εκσυγχρονισμένο και δήθεν υγιές πανεπιστήμιο δε θα προσφέρει τίποτα περισσότερο από τρόπους να υπηρετήσεις τη δικτατορία των αριθμών, ή αφορμές να την ισοπεδώσεις. Βρήκαμε τις αιτίες να αποστατήσουμε καιρό τώρα σε ό,τι πολλοί επιμένουν να βλέπουν ως γραμμές διαφυγής από τη δυστοπία του σήμερα. Αν έστω και αργοπορημένα αισθανθούν ακμαίο τον αντίκτυπο του καλέσματος να μας συναντήσουν, έχουμε ανοίξει τις πληγωμένες αγκαλιές μας και περιμένουμε με αδημονία. Δε διατιθέμεθα όμως να απαξιώσουμε τις θέσεις μας, προσεγγίζοντας μέσω της ατραπού των βολικών υπεκφυγών τις άνυδρες ξέρες του αυτοεγκλωβισμού και της αυτοεξαπάτησης, εκεί που διαρκώς αναβάλλεται η γνωριμία με τον πραγματικό κόσμο, εκεί όπου ο αναρχικός πόλεμος περιττεύει.

Κοντοστέκομαι και κοιτάζω πίσω μου,
μαθητικά θρανία, κοινωνικοποίηση στην υποκρισία,
προαυλισμός για την εξοικείωση με το ρολόι,
καταξιωτικές σπουδές και μεγάλα ηθικοπλαστικά διδάγματα
πριν ακόμα λερώσω τα χέρια μου για μία αγαπημένη γαρδένια.
Πριν καν μάθω να τη φροντίζω στην καρδιά μου.
Όποιος ακόμα δεν καταλαβαίνει γιατί οι σημερινοί οίκοι
της λαμπρής μόρφωσης αξίζουν να παραδωθούν στη φωτιά,
γίνεται αφορμή να το αντιληφθούν όσοι βρήκαν
έναν ολόκληρο κήπο από γαρδένιες στη ζωή τους.

Είτε με νέο, είτε με παλιό πανεπιστήμιο, αδιάλλακτη επίθεση στην εκπαιδευτική μηχανή

Λύσσα και Συνείδηση

Consumimur Igni – Συμβούλιο μετεξεταστέων
Mail επικοινωνίας: consumimurigni(at)espiv.net
Blog: consumimurigni.blackblogs.org