Αυτοκόλλητα για την οικολογική καταστροφή

Για την οικολογική καταστροφή δεν ευθύνεται η κλιματική αλλαγή, αλλά ο αδηφάγος καπιταλισμός. Ό,τι χτιστεί πάνω στα καμένα, θα καεί.

Πηγή: Athens Indymedia

Τι λέτε για τον εμβολιασμό;

Ενώ το ελληνικό κράτος, όπως πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης, εντείνει την πίεση επί του λαού για την χορήγηση του εμβολίου κατά της Covid-19, πολλοί είναι αυτοί που φαίνεται να ενδίδουν στην “υπεύθυνη επιλογή”. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ότι τα άτομα μπορεί να έχουν σοβαρούς λόγους να εμβολιαστούν. Δεν ηθικολογούμε για τον εμβολιασμό. Εμείς όμως παραμένουμε απρόθυμοι. Πιστεύουμε πως όλος ο επίσημος λόγος σχετικά με την προσωπική ευθύνη αποσκοπεί στο να δώσει μεγαλύτερη εξουσία το κράτος, δημιουργώντας μια κοινωνία δύο ταχυτήτων με προνόμια για όσους συμμορφώνονται και κυρώσεις για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συμμορφωθούν. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου και των ανισοτήτων.

Πιστέψτε τους ηγέτες

Δεν θεωρούμε ότι χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό το θέμα. Μας ανάγκασαν να φοράμε μάσκες ενώ περπατάμε μόνοι μας στο πάρκο. Μας έριξαν πρόστιμα επειδή βρισκόμασταν στον δρόμο τη νύχτα, ενώ τα μετρό ήταν γεμάτα κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μας έβρισαν που καθόμασταν στις πλατείες, ενώ οι εσωτερικοί χώροι εργασίας λειτουργούσαν με πλήρη χωρητικότητα. Τους είδαμε να υπολογίζουν το κόστος παροχής επιπλέον νοσοκομειακών κρεβατιών ή το κλείσιμο τμημάτων της οικονομίας, αλλάζοντας κυνικά την πολιτική τους ανάλογα με το οικονομικό συμφέρον. Τους είδαμε να επιλέγουν την πρόσληψη περισσότερων μπάτσων ενώ διακυβεύεται η υγεία τόσων ανθρώπων. Τους είδαμε να προσπαθούν να καταπνίξουν οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας, ενώ προελαύνουν με πολιτικές εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία και το γνωρίζουν, το μόνο πράγμα που μπορούν ακόμα να κάνουν είναι να μας εξαναγκάζουν και να μας εκβιάζουν.

Πιστέψτε τα δεδομένα

Μας λένε ότι τα δεδομένα είναι σαφή, ότι η λήψη του εμβολίου είναι η ασφαλής επιλογή (αν όχι η ασφαλέστερη). Ακόμα όμως κι αν αποδεχθούμε ότι τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τους εμβολιασμούς είναι ορθά, υπάρχουν πάρα πολλά δεδομένα τα οποία δεν διαθέτουμε (ακόμα).

Το πρώτο πράγμα άξιο προσοχής, είναι ότι όλα τα διαθέσιμα εμβόλια εγκρίνονται προσωρινά μέσω μιας διαδικασίας έκτακτης ανάγκης. Κανένα από τα εμβόλια για Covid-19 δεν έχει εγκριθεί πλήρως και δεν μπορεί να εγκριθεί λόγω έλλειψης δεδομένων σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Μπορούν να γίνουν υποθέσεις βάσει άλλων παρόμοιων εμβολιασμών από το παρελθόν (αν και τα εμβόλια που βασίζονται στη νέα τεχνολογία mRNA δεν έχουν τέτοιο ιστορικό), αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το πώς συμπεριφέρονται μακροπρόθεσμα. Όλοι όσοι εμβολιάζονται πρέπει να το γνωρίζουν καλά. Και λόγω αυτού του γεγονότος και μόνον, οποιαδήποτε υποχρέωση ή πίεση για εμβολιασμό είναι ηθικά εσφαλμένη.

Τα δεδομένα που έχουμε για τα εμβόλια προέρχονται κυρίως από δοκιμές σε εργαστήρια και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα. Για να καταλήξουν σε οποιοδήποτε ουσιαστικό συμπέρασμα σχετικά με την αιτία και το αποτέλεσμα, αυτές οι δοκιμές πρέπει να διεκπεραιώνονται σε καλά ελεγχόμενες συνθήκες (ακόμα και αν έχουν δοκιμαστεί σε άτομα που ζουν την καθημερινή τους ζωή). Φυσικά, η πραγματική ζωή έχει πολλές επιπλοκές, παρεμβολές, απρόβλεπτα γεγονότα κ.λπ. Έτσι, αυτά τα δεδομένα μπορούν να προβλέψουν μόνο τη συμπεριφορά των εμβολίων με πολύ περιορισμένο τρόπο. Πράγματι, βλέπουμε τις συστάσεις για το ποιος δεν πρέπει να λάβει ορισμένα εμβόλια και τους καταλόγους πιθανών παρενεργειών να επικαιροποιούνται, ενώ τα εμβόλια χορηγούνται ήδη σε κόσμο κι ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται απρόβλεπτα προβλήματα. Σε αυτήν την κλίμακα, οι παρενέργειες που επηρεάζουν μόνο ένα μικρό ποσοστό εμβολιασμένων μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει μια παράπλευρη απώλεια που αποτελείται από χιλιάδες άτομα. Ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, η σύγχρονη ιατρική δεν έχει αψεγάδιαστο ιστορικό όσον αφορά στον σεβασμό προς τη ζωή σε όλη της την ποικιλομορφία, τις αποχρώσεις, τις πολυπλοκότητες και το σύνολο της. Μην αυταπατάστε, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει είναι ένα πείραμα μαζικής κλίμακας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πιστέψτε την επιστήμη

Μας λένε να έχουμε εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Αλλά ακόμη και όταν εξετάζουμε τις επιστημονικές συστάσεις μόνο κατά τη διάρκεια αυτού του ενάμιση έτους πανδημίας Covid-19, αυτή η δήλωση είναι είτε αφελής είτε ψευδής. Στην αρχή της πανδημίας στην Ευρώπη, υπήρχε ισχυρή σύσταση να μην φοράμε μάσκες. Η θεωρία τους ήταν τότε ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω της επαφής και έτσι η απολύμανση ήταν η σωστή απάντηση (επιπλέον υπήρχε έλλειψη μασκών, οπότε προορίζονταν για το νοσοκομειακό προσωπικό). Μήνες αργότερα, αυτή η γνώμη άλλαξε και πλέον οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω του αέρα και όχι με επαφή. Ξαφνικά οι μάσκες έγιναν η απάντηση σε όλα. Παρόλα αυτά, συνεχίζουμε να απολυμαίνουμε τα πάντα, αντί να αερίζουμε (αυτό ονομάζεται υγειονομικό θέατρο, αφού η αίσθηση της ασφάλειας είναι το σημαντικότερο). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος και πως η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να χρειαστεί ακόμη περισσότερο χρόνο για να συνειδητοποιήσει το λάθος αυτό.

Ένα άλλο παράδειγμα από την πανδημία για το πώς δεν πρέπει απλώς να εμπιστευόμαστε την επιστήμη είναι η ασάφεια που επικρατεί γύρω από τη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής. Στην αρχή της πανδημίας ένα άρθρο που συνυπέγραφαν πολλοί επιστήμονες, ειδικοί επί του θέματος, δήλωνε ότι η υπόθεση σύμφωνα με την οποία ο ιός που ευθύνεται για την Covid-19 θα μπορούσε να προέρχεται από εργαστήριο ήταν εντελώς βλακώδης. Το άρθρο αυτό έγινε η βάση για τα mainstream media, τα social media, τους πολιτικούς και τους ειδικούς για να χαρακτηρίσουν ως θεωρία συνωμοσίας οποιαδήποτε αναφορά στην υπόθεση της εργαστηριακής διαρροής. Χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος, σε μια εποχή όπου ο ιός ήταν έτσι κι αλλιώς σε κάθε πρωτοσέλιδο, μέχρι ορισμένοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι να εξετάσουν με μεγαλύτερη κριτική σκέψη το άρθρο αυτό. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο ήταν άνευ σημασίας και ότι ορισμένοι από τους συγγραφείς του άρθρου είχαν άμεσο ενδιαφέρον να διατηρηθεί μια καλή εικόνα (των μεθόδων) των εργαστηρίων, οι οποίες θα ήταν οι πρώτες ύποπτες στη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής.

Πλέον είναι ευρέως αποδεκτό ότι μια εργαστηριακή διαρροή είναι δυνατή και η πιθανότητα αυτή αξίζει να διερευνηθεί (για να είμαστε σαφείς, ούτε η υπόθεση εργαστηριακής διαρροής ούτε η ζωονοσογόνος υπόθεση έχουν αποδειχθεί ή καταρριφθεί, και οι δύο είναι πιθανές σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι στην πραγματικότητα η επιστημονική μέθοδος δεν είναι τόσο ισχυρή και αλάθητη όσο ισχυρίζεται. Η κυρίαρχη θεωρία αλλάζει λόγω μη επιστημονικών επιχειρημάτων (πολιτική καιροσκοπία, οικονομικά συμφέροντα κ.λπ.), ένας μικρός κύκλος εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων δεν θέλουν ή δεν έχουν το χρόνο να ελέγχουν ο ένας τον άλλον κ.λπ. Η φιλοσοφία και η κοινωνιολογία της επιστήμης έχουν ήδη αποδείξει το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας της επιστήμης και της πραγματικότητάς της, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα (βλ. για παράδειγμα Paul Feyerabend και Pierre Thuillier). Οι άνθρωποι φαίνεται να διατηρούν ακόμη μια πολύ αφελή αντίληψη για το τι κάνουν οι επιστήμονες.

Πιστέψτε στη συλλογική ανοσία

Μας λένε να κινητοποιηθούμε για να επιτύχουμε τη συλλογική ανοσία και να ”απελευθερωθούμε” από τον ιό. Για τον σκοπό αυτό, προτείνεται ο εμβολιασμός του 70% του πληθυσμού. Ωστόσο αυτός ο αριθμός υπάρχει πριν από την εμφάνιση των μεταλλάξεων (όπως της Delta) που είναι πιο μολυσματικές και κατά των οποίων ο εμβολιασμός είναι λιγότερο αποτελεσματικός. Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι τα εμβόλια έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν τη σοβαρότητα της νόσησης και η μείωση των λοιμώξεων είναι μόνο μια παρενέργεια (και τα περισσότερα εμβόλια που δεν είναι mRNA φαίνεται να μην είναι πολύ αποτελεσματικά ως προς αυτό). Δεδομένης της εμφάνισης των νέων μεταλλάξεων του ιού, πολλοί ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι στην πραγματικότητα το 80 με 90% του πληθυσμού πρέπει να εμβολιαστεί για να φτάσουμε στη συλλογική ανοσία. Αυτός ο αριθμός θα σήμαινε ότι – εάν εξακολουθούμε να θεωρούμε ανήθικο να παρέχουμε μαζικά ένα νέο και όχι πλήρως κατανοητό εμβόλιο στους ανηλίκους και ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους – όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θα πρέπει να εμβολιαστεί. Κάθε δημόσια πολιτική που χρειάζεται 100% συμμόρφωση για να πετύχει είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η ανοσία μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχει ήδη συζήτηση για ενισχυτικές δόσεις του εμβολίου, 6 ή 9 μήνες μετά το αρχικό εμβόλιο (θα χρειαστεί να γίνει μία φορά ή θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε εξάμηνο ή κάθε χρόνο; Αυτή τη στιγμή δεν το γνωρίζουμε), κάνοντας τις πιθανότητες αποτυχίας ακόμη μεγαλύτερες.

Επιπλέον, δεδομένου ότι πρόκειται για μια παγκόσμια πανδημία ενός άκρως μεταδοτικού ιού, δεν φαίνεται πολύ ρεαλιστικό μια χώρα ή μια περιοχή να μπορεί να πετύχει μόνη της τη συλλογική ανοσία. Πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουν καν αρκετές προμήθειες ή δεν διαθέτουν τις απαραίτητες υποδομές για να εμβολιάσουν έστω κι ένα μικρό μέρος του πληθυσμού τους, πόσο μάλλον τη μεγάλη πλειονότητά του. Βασίζονται, επίσης, κυρίως σε εμβόλια που είναι λιγότερο αποτελεσματικά στην αναχαίτιση των λοιμώξεων. Οι πιθανότητες εξάλειψης αυτού του ιού είναι ανύπαρκτες. Σε αυτό το σημείο ο ιός έχει φτάσει στην ενδημική του φάση, που σημαίνει ότι ο SARS-CoV-2 θα αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως και άλλες ποικιλίες ιών corona, με τις εποχικές επιδημίες τους. Η συλλογική ανοσία δεν είναι παρά το τελευταίο “τυράκι” που μας πέταξαν για να υποταχθούμε. Αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθεί με κάποιο άλλο, που στόχο θα έχει να πιστέψουμε πως μπορούμε να επιτύχουμε την «ελευθερία» μόνο αν υπακούσουμε.

Να είστε υπεύθυνοι

Το ζήτημα της συλλογικής ανοσίας (ή τουλάχιστον ο εμβολιασμός όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων) γεννά το ερώτημα του ποιος λαμβάνει τα εμβόλια. Σε πολλές περιοχές, άτομα που διατρέχουν κίνδυνο σοβαρής νόσησης από την Covid-19, που θέλουν να εμβολιαστούν και δεν έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, δεν λαμβάνουν εμβολιασμό. Ενώ στην Ευρώπη, άτομα που δεν διατρέχουν καν μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης ήπιων συμπτωμάτων κι έχουν απειροελάχιστο κίνδυνο σοβαρής νόσησης έχουν εκατομμύρια εμβόλια που προορίζονται για αυτούς. Η συσσώρευση εμβολίων θα αυξηθεί ξανά με την ανάγκη για εμβόλια – ενισχυτές. Το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν θέλει να προτείνει εμβόλια-ενισχυτές φαίνεται να εμπνέεται κυρίως από τέτοιου είδους ανησυχίες. Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η αναπαραγωγή των παγκόσμιων ανισοτήτων;

Η οικοδόμηση της συλλογικής ανοσίας και η ρητορική του «πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό» συμβαδίζουν με τον αυστηρό έλεγχο της πρόσβασης στα κρατικά εδάφη και την εντεινόμενη διαχείριση του πληθυσμού. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου η λεγόμενη προοδευτική μερίδα της κοινωνίας τάσσεται τώρα υπέρ του ελέγχου της κυκλοφορίας και των κλειστών συνόρων (φυσικά, δύσκολα θα το παρατηρήσουν οι ίδιοι, δεδομένου ότι διαθέτουν τα κατάλληλα έγγραφα για να κυκλοφορούν «ελεύθερα» ). Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η εντατικοποίηση της επιτήρησης και του αποκλεισμού;

Αν έχουμε μάθει κάτι από τις τελευταίες δεκαετίες – την 11η Σεπτεμβρίου και την απειλή της τρομοκρατίας, την οικονομική κρίση και την απειλή της χρεοκοπίας, τα μέτρα λιτότητας και την απειλή του κοινωνικού κανιβαλισμού, τις προσφυγικές βάρκες και την απειλή ρατσιστικών πογκρόμ, την κλιματική αλλαγή και την απειλή οικολογικών καταστροφών κ.λπ. – είναι ότι μια θέση που δεν αντιτίθεται ριζοσπαστικά στη εξουσία του κράτους (ανεξάρτητα από το ποιος το ελέγχει), τελικά απλώς θα την ενισχύσει και θα ανοίξει τον δρόμο για τον επόμενο κύκλο κρίσεων που προκαλεί το κράτος και ο καπιταλισμός, καθώς και για τη διαχείριση των κρίσεων αυτών από το κράτος και τον καπιταλισμό.

Αναρχικοί/ες

Αθήνα, μέσα Ιουλίου 2021

Το κείμενο σε μορφή PDF (Ελληνικά)

Το κείμενο σε μορφή PDF (English)

Πηγή: Athens Indymedia

Ενημέρωση για το δικαστήριο των Βαλαβάνη, Μιχαηλίδη, Αθανασοπούλου

Στην προτελευταία συνεδρία του δικαστηρίου εξετάστηκαν οι μάρτυρες υπεράσπισης των συντρόφου/συντροφισσών και ακολούθησαν οι τοποθετήσεις τους στο στάδιο των απολογιών.

Η πολιτική τοποθέτηση του Γιάννη έχει ήδη δημοσιευθεί (https://athens.indymedia.org/post/1613376/).

Εδώ ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα της πολιτικής τοποθέτησης της αναρχικής συντρόφισσας Δήμητρας Βαλαβάνη στο στάδιο των απολογιών. Λόγο του ότι η ανάπτυξη της τοποθέτησης ήταν κυρίως προφορική παραθέτουμε τα κυρίως μέρη της.

«Από τις 29/1/2020 βρίσκομαι φυλακισμένη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, ενώ σήμερα, μετά από 16 μήνες καλούμαι να απολογηθώ για βαρύτατες κατηγορίες. Κατηγορίες που σε καμία περίπτωση δε συνάδουν με τις πράξεις μου. Δεν αναζητώ μέσα από αυτή τη διαδικασία κάποιο είδος δικαιοσύνης, άλλωστε ως αναρχική έχω τελείως διαφορετική αντίληψη σε σχέση με εκείνη που έχουν οι κρατικοί μηχανισμοί για το πώς ορίζεται η έννοια αυτή. Βρίσκομαι σε μία δικαστική διαδικασία που τοποθετούμαι απέναντι της και η οποία δεν μπορώ να δεχτώ πως είναι εκείνη που θα κρίνει τις επιλογές μου. Παρόλα αυτά, με βάση τη σχετική δικογραφία έχει συντεθεί μία πραγματικότητα εις βάρος μου, εις βάρος μας, η οποία μετά το τέλος αυτής της διαδικασίας και της απόφασης για το αν ισχύει ή όχι μπορεί να με οδηγήσει ξανά πίσω στη φυλακή. Και ακριβώς επειδή δεν ισχύει αυτή η πραγματικότητα, θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένα γεγονότα προς αποκατάσταση της. Σύμφωνα με τη δικογραφία προσωπικά έρχομαι σήμερα εδώ μεταξύ άλλων, ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης που διέπραττε ληστείες και κλοπές και ως κάτοχος και μεταφορέας βαρύτατου οπλισμού. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ξανά τις κατηγορίες, όμως αυτό που θέλω να πω είναι πως τις αρνούμαι και η μόνη που αποδέχομαι είναι αυτή της χρήσης πλαστού εγγράφου.»

Στην συνέχεια η Δήμητρα κατήγγειλε τις ασφυκτικές παρακολουθήσεις της από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία καθώς και την παρενόχληση φίλων της, συγγενικών της προσώπων καθώς και την λήψη DNA από τον παππού της μετά την σύλληψη της από άντρες της αντιτρομοκρατικής.

«Θα ξεκινήσω και εγώ τη δική μου ιστορία λοιπόν, την περιγραφή βασικά της πραγματικότητας, από το σημείο που ξεκινάει και εις βάρος μας δικογραφία, από την απόδραση δηλαδή του Γιάννη. Το καλοκαίρι του 2019 ο Γιάννης αποφασίζει να φύγει από τις αγροτικές φυλακές Τίρυνθας όπου ήταν φυλακισμένος. Δεν έχω να πω κάτι για αυτή του την επιλογή καθώς ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και ο μόνος που μπορεί να μιλήσει για τις πράξεις του.

Ο Γιάννης είναι πλέον καταζητούμενος. Εγώ συνεχίζω να μένω στο σπίτι μου στα Ιλίσια, να έχω όλες τις ασχολίες που είχα και πριν σκεπτόμενη όμως πως κάποια στιγμή θέλω να βρεθώ μαζί του. Σε αυτό το χρονικό σημείο είναι που ξεκινάει και το κυνηγητό μου από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Μία υπηρεσία που έχει βάλει όσο πιο βαθιά γίνεται τα θεμέλια της στην παρανομία μιας και αφού έπρεπε να βρει τον Γιάννη θα το προσπαθούσε με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο. Και φυσικά αναφέρομαι στην πρακτική της παρακολούθησης των κοντινών του ανθρώπων εκ των οποίων ήμουν φυσικά και εγώ. Άσχετα αν η παρακολούθηση στην προκειμένη περίπτωση ήταν παράνομη.

Πραγματικά επί 3 ολόκληρους μήνες η αντιτρομοκρατική είχε γίνει η σκιά μου. Η πρώτη φορά που είδα ανθρώπους να με παρακολουθούν ήταν έξω από το σπίτι μου. Άλλωστε αυτό ήταν και το γνωστό σημείο αναφοράς. Έκτοτε καθημερινά βρισκόμουν υπό στενή παρακολούθηση. Καθημερινή παρουσία έξω από το σπίτι μου είτε μέσα σε όχημα είτε όχι, περιμένοντας κάποια έξοδο μου στο παρκάκι απέναντι από την είσοδο της πολυκατοικίας. Όταν κυκλοφορούσα με τα ΜΜΜ ή το ποδήλατό μου, τουλάχιστον δύο οχήματα ένα αυτοκίνητο και ένα δίκυκλο με ακολουθούσαν με δύο άντρες ανά όχημα. (…) Ήταν πάντα μαζί μου, όλη μέρα και όλη νύχτα ακόμη και εντός του χώρου του πανεπιστημίου όπου πήγαινα για να διαβάσω παραβιάζοντας έτσι το πανεπιστημιακό άσυλο όπου λίγο καιρό αργότερα καταργήθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν περιορίστηκαν μόνο στο νομό Αττικής αλλά και στις πόλεις της Θεσσαλονίκης όπου είχα πάει να επισκεφτώ την αδελφή και τη μητέρα μου όπως και στην Πάτρα, την πόλη που σπούδαζα για 6 χρόνια και επισκεπτόμουν συχνά προκειμένου να δω τους φίλους μου. (…) Ήταν μαζί μου στους περιπάτους μου στο βουνό του Υμηττού που εβδομαδιαία συνήθιζα να κάνω, στις προπονήσεις μου με το ποδήλατο προς τη Μονή Καισαριανής, στις βραδινές βόλτες μου στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τους χώρους εργασίας φίλων μου, μέχρι και μέσα στην αυλή του σπιτιού μου στα μέσα της νύχτας.

Και η απόδειξη της παρακολούθησης μου από την αντιτρομοκρατική αποτελεί το γεγονός ότι μετά τη σύλληψη μου δόθηκε εντολή να γίνει έρευνα σε δύο συγκεκριμένα σπίτια που είχαν σχέση με εμένα, καθώς η αντιτρομοκρατική με είχε δει να μεταφέρω προσωπικά μου αντικείμενα εντός τους.(…)

Αρνούμαι να συμμετέχω στο κοινό μυστικό της παρακολούθησης, στο αυτονόητο αυτής της πρακτικής. Και για να απαντήσω σε όλα αυτά τα αυτονόητα που περιτριγυρίζουν αυτή την υπηρεσία, που όλες της οι πρακτικές δικαιολογούνται αυτόματα, θα πω πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν επιπλέον εκείνοι που ενώ τους ενημερώσαμε και εγώ και ο Γιάννης για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω με χτυπούσαν βίαια προκειμένου να μου αποσπάσουν γενετικό υλικό. Είναι εκείνοι που μπήκαν 2 φορές στο σπίτι του παππού μου και υπέβαλαν έναν μεγάλο άνθρωπο που ουδεμία σχέση έχει με την υπόθεση σε λήψη DNΑ. Εκείνοι που έδωσαν πάσα στους δημοσιογράφους να βαφτίσουν το σπίτι μου γιάφκα. Εκείνοι που κατά τη σύλληψη κλωτσούσαν όλοι μαζί τον Γιάννη και έχουν και το θράσος να έρχονται εδώ παίρνοντας όρκο στην τιμή και τη συνείδηση τους και σε μια προσπάθεια θυματοποίησης τους να μας κατηγορούν για αντίσταση. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ούτε από τιμή ούτε από συνείδηση και εν κατακλείδι είναι εκείνοι που ευθύνονται για το ψέμα που μας θέλει εγκληματική οργάνωση. Αυτονόητα είναι όλα αυτά; Γιατί τα μόνα αυτονόητα που βλέπω εγώ είναι η συγκάλυψη όλων αυτών των πρακτικών από τους υπόλοιπους κρατικούς μηχανισμούς και πως η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης αποτελεί πάγια τακτική προς παράταση της φυλάκισης μας »

Στην συνέχεια επιχειρηματολόγησε εκτενώς για τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να πραγματοποιεί ταξίδια με την χρήση πλαστών εγγράφων από την Αθήνα προς την Γερμανία και το αντίστροφο πριν την σύλληψη της.

«Αρχές Αυγούστου ταξίδεψα νόμιμα στο Βερολίνο προκειμένου να είμαι με τη μητέρα μου η οποία επίσης ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση. Δύο αγαπημένοι μου άνθρωποι, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους ζούσαν εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Και εγώ ήθελα όσο μπορώ να είμαι και να στηρίζω και τους δύο. Αυτός είναι και ο λόγος όπου ταξίδευα τόσο συχνά προκειμένου να μπορώ να είμαι στην Αθήνα για να βρίσκομαι όταν τα καταφέρναμε με ασφάλεια με τον Γιάννη, ενώ παράλληλα να βρίσκομαι και με τη μητέρα μου σίγουρα μία φορά τον μήνα, ειδικά τις μέρες που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο για την φαρμακευτική της αγωγή. Φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι πίστευα με αυτό τον τρόπο πως θα με αφήσει ήσυχη η αντιτρομοκρατική. Το γεγονός ότι επέλεξα να κάνω αυτά τα παράνομα ταξίδια από και προς την Γερμανία απορρέει ξεκάθαρα από την ασφυκτική παρακολούθηση της αντιτρομοκρατικής και από την θέλησή μου να βρίσκομαι με τον Γιάννη. Ήταν μία διέξοδος από αυτή τη συγκυρία, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.»

Κλείνοντας η Δήμητρα τοποθετήθηκε τόσο για τα γεγονότα την ημέρα της σύλληψης της, τον ξυλοδαρμό της και βασανισμό της μέσα στα κελιά της αντιτρομοκρατικής όταν αρνήθηκε να δώσει DNA. Ενώ κατέρριψε τα αστυνομικά σενάρια περί ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης και αναφέρθηκε στις τραγικές ελλείψεις και τα προβλήματα που δημιουργούν οι συνθήκες κράτησης εντός των φυλακών.

«Κάποια στιγμή τέλη Γενάρη ο Γιάννης με ενημερώνει πως έχει αντιληφθεί ύποπτες κινήσεις παρακολούθησης. Πιο συγκεκριμένα, ξημερώματα 29/1 έρχεται απροειδοποίητα στο σπίτι μου και με ενημερώνει για την πιθανή παρακολούθηση του από την αντιτρομοκρατική καθώς και για την πρόθεσή του να εξαφανιστεί άμεσα προς αποφυγή της σύλληψης του. Εξαιρετικά ανήσυχη για την καινούργια κατάσταση αντιλήφθηκα πως μπορεί να χάσω κάθε επαφή μαζί του. Το ίδιο θεωρούσε και εκείνος.(…) Μάζεψα γρήγορα κάποια από τα προσωπικά μου αντικείμενα και φύγαμε βιαστικά από το σπίτι όπου μας περίμενε το ταξί με το οποίο είχε έρθει ο Γιάννης. Φτάσαμε σε ένα σημείο της περιοχής του Βύρωνα όπου συναντήσαμε την Κωνσταντίνα. Και οι τρεις μαζί οδηγηθήκαμε στο σημείο όπου ήταν το αυτοκίνητο όπου ενημερώθηκα τότε πως ήταν κλεμμένο. Τα πράγματα ήταν ήδη τοποθετημένα σε αυτό σε προγενέστερο χρόνο ενώ για το γεγονός ότι υπήρχαν όπλα εντός ενημερώθηκα αφού ξεκινήσαμε. Μπροστά στη σημαντικότητα του να φύγουμε από τον πιθανό κλοιό και να γλυτώσουμε τη σύλληψη, το γεγονός αυτό είχε για μένα μικρή σημασία. Καθώς ο Γιάννης ήταν κουρασμένος και εκείνος που αναζητούσε η αντιτρομοκρατική ενώ η Κωνσταντίνα δεν γνωρίζει οδήγηση αποφασίσαμε να οδηγήσω εγώ το αυτοκίνητο. Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση του βουνού του Υμηττού. Αφού βγήκαμε από το βουνό στην έξοδο της Αγίας Παρασκευής και στρίψαμε προς την Αγίου Ιωάννου μετά από λίγο όπως όλοι γνωρίζουμε έγινε και η σύλληψη. Η ιστορία από εδώ και πέρα είναι γνωστή.(…)

Ως επακόλουθο τώρα όσων προανέφερα έρχεται και η κατάρριψη των δύο βασικών κατηγοριών που με κάνουν να βρίσκομαι στη φυλακή. Ειδικά η κατηγορία περί ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης δεν μπορεί να στηριχθεί κατά τη γνώμη μου από τα υπάρχοντα στοιχεία. Αρχικά και βασικά δεν νοείται μία τέτοια κατηγορία να χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας. Εγκληματική οργάνωση αποτελούν άνθρωποι που έχουν εγκληματική δράση και που κινούνται με βάση ιεραρχικές δομές, ανθρώπους εγκεφάλους και ανθρώπους εκτελεστές. Κάτι τέτοιο είναι κάτι παραπάνω από προσβλητικό να ταυτίζεται με μας και τις σχέσεις μας. Πόσο μάλλον με τη συγκεκριμένη περίπτωση της σύλληψης μας. Και αν ήμασταν οργάνωση τότε ποια είναι η εγκληματική μας δράση; Υπάρχει ένα συγκεκριμένο συμβάν και μία συγκεκριμένη ερμηνεία: η σύλληψη μας και το γεγονός ότι εγώ ήθελα να στηρίξω το σύντροφό μου σε μία δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπιζε, όπως και το να βοηθήσω όσο μπορώ να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη σύλληψη. Η μόνη άλλωστε κοινή παράνομη ενέργεια που αφορά και τα τρία άτομα που κατηγορούμαστε για οργάνωση είναι ότι έχει σχέση με τη σύλληψη.(…)

Η φυλακή είναι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να σε αποκόβει όσο γίνεται περισσότερο από τον κόσμο έξω από αυτή και να δημιουργεί συνεχή εμπόδια στις όποιες προσπάθειες σου. Έτσι κι εγώ αντιμετώπισα σοβαρά προβλήματα σχετικά με το ζήτημα των σπουδών μου και κυρίως σχετικά με το ζήτημα της υγείας μου, μιας και από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου μέχρι σήμερα δεν έχω την παραμικρή ιατρική παρακολούθηση που απαιτείται.»

Στην τελευταία συνεδρία, έπειτα και από τις τοποθετήσεις των δικηγόρων το δικαστήριο αποφάσισε την αθώωση όλων για την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης και την κατηγορία της αντίστασης και βίας κατά υπαλλήλων.

Πιο αναλυτικά οι ποινές έχουν ως εξής:

Ο Γιάννης καταδικάστηκε συνολικά σε 26 χρόνια για τις κατηγορίες της ληστείας στην Τράπεζα Πειραιώς Ερυμάνθειας, ληστείας-αρπαγής αστυνομικού στη Χαλκιδική, οπλοκατοχής, πλαστογραφίας, κλοπές αυτοκινήτων, απόδρασης ενώ αθωώθηκε για την κατηγορία της οπλοχρησίας. Η Κωνσταντίνα σε 3 χρόνια με αναστολή για οπλοκατοχή (του πιστολιού που βρέθηκε πάνω της), πλαστογραφία και χρήση πλαστού. Η Δήμητρα, όπου και αποφυλακίστηκε, σε 2 χρόνια και 6 μήνες με αναστολή για μεταφορά οπλισμού και χρήση πλαστού.

Πηγή: Athens Indymedia

Τοποθέτηση του αναρχικού Γ. Μιχαηλίδη στο δικαστήριο για τις συλλήψεις στην Αγία Παρασκευή

Τοποθετούμαι για άλλη μια φορά απέναντι απο ένα δικαστήριο το οποίο δεν αποδέχομαι να κρίνει τις επιλογές μου και τη δράση μου. Έχω ήδη δηλώσει τη θέση μου για το κράτος, το κεφάλαιο, την καθεστηκύια τάξη της ανισότητας και της γενικευμένης υποδούλωσης και εκμετάλλευσης ανθρώπων και φύσης, τη σταδιακή μετατροπή του πλανήτη σε μια απέραντη φυλακή για κάθε έμβυο ον. Απέναντι στους νόμους που συντηρούν τη δολοφονική τάξη κράτους – κεφαλαίου έχω σταθεί τόσο με το λόγο όσο και με τις πράξεις μου. Προσπάθησα να μείνω συνεπής στη θέση μου απέναντι στον νόμο και την τάξη κάθε φορά που με έσυραν κατηγορούμενο τα όργανα της εφαρμογής του, μη συμμετέχοντας στην υποκριτική διαδικασία της εκάστοτε δίκης που στόχο πάντα έχει την επικύρωση του κρατικού ελέγχου πάνω στη ζωή και την ελευθερία.

Έχω πληρώσει το τίμημα των επιλογών μου περνώντας σχεδόν 8 χρόνια από τη ζωή μου εντός των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, που αποτελούν το κέντρο του κοινωνικού πανοπτικού, το φόβητρο για τη πειθάρχηση της κοινωνίας αλλά και εργαλείο αναπαραγωγής του εγκλήματος με όρους ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική σκοτεινή οικονομία. Εκεί που εν ονόματει του Δικαίου οι τοίχοι υποφέρουν από τη γενικευμένη αδικία. Εκεί στη γκρίζα περιοχή του νόμου όπου τσακίζονται κόκκαλα και ψυχές ανθρώπων για να πεταχτούν έπειτα διαλυμένοι ηθικά και οικονομικά και μη έχοντας άλλη επιλογή, να ανατροφοδοτήσουν με την απελπισία τους το τέρας του σωφρονισμού. Παρέχοντας το τέλειο άλλοθι για την δήθεν αναγκαιότητα του νόμου και της κρατικής δόμησης της κοινωνίας. Φυσικά τα αίσχη που αν τυχόν αποκαλυφθούν βαφτίζονται μεμονομένα περιστατικά, στην πραγματικότητα αποτελούν δομικά στοιχεία του συστήματος και γίνονται υπό τον έλεγχο ή επιτήρηση διαφόρων κρατικών αξιωματούχων και λειτουργών, των “διεφθαρμένων” και όσων παθητικά τα ανέχονται μη τυχον κινδυνέψει η θέση ή η καριέρα τους.

Και όλο αυτό για τη δικαστική ελίτ αποτελεί αριθμητική : μετράτε μηχανικά ημέρες, μήνες, χρόνια φυλακής χωρίς καμία συναίσθηση του τι συνεπάγονται οι επιλογές σας. Ή ακόμα χειρότερα, το πόσο χρόνο θα περάσει κανείς στη φυλακή εξαρτάται τις περισσότερες φορές από το τι πιέσεις θα δεχτεί κάποιος δικαστής ή τι θα τον οφελήσει οικονομικά. Αν έχεις την οικονομική επιφάνεια να πληρώσεις αναγνωρισμένο δικηγόρο με τις κατάλληλες διασυνδέσεις και αρκετό ρευστό για λίπανση δεν θα σαπίσεις στη φυλακή σαν τους ταλαίπωρους οικονομικά αδύναμους που πέφτουν στα δύχτια της. Αν είσαι αστυνομικός και πυροβολήσεις έναν πιτσιρικά η ισόβια θα σπάσει. Αν είσαι δεσμοφύλακας και σκοτώσεις κρατούμενο στο ξύλο το πολύ να βγάλεις μερικούς μήνες φυλακή. Αν είσαι αναρχικός, εχθρός του καθεστώτος, δεν θα σου χαριστεί ούτε μέρα. Αυτό το βαθιά ταξικό και άδικο στην ουσία του σύστημα, αποκαλείτε με θράσος Δικαιοσύνη.

Στέκομαι λοιπόν απέναντι στην αυτοαποκαλούμενη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της, που με αντιμετώπισε ως εχθρό. Εως και την προηγούμενη σύλληψη μου επέλεγα να μείνω σιωπηλός σε σχέση με τις κατηγορίες που με βάραιναν ποινικά με αποτέλεσμα να καταδικαστώ ακόμα και για πράγματα που δεν έχω κάνει. Εν προκειμένω όμως η απαγωγή της συντρόφου μου και ο παρατεταμένος εγκλεισμός της στη φυλακή αποτελεί έναν μόνιμο εκβιασμό προς τη θέση και τη στάση μου. Πλέον δεν έχω να υπολογίζω μόνο τις συνέπεις της κάθε επιλογής μου σε εμένα προσωπικά, αλλά και τι αντανάκλαση θα έχει στην ποινική της μεταχείρηση. Συνειδητοποιώντας ότι βρίσκομα απέναντι σε ένα κράτος – απαγωγέα, που κρατά στη φυλακή τη σύντροφο μου για να εκδικηθεί και να εκβιάσει εμένα, δεν έχω άλλη επιλογή από το να ξεκαθαρίζω διαρκώς ποιά είναι η μοναδική εμπλοκή της στην υπόθεση, όσο και αν δεν έχω καμία διάθεση να δίνω εξηγήσεις για τις πράξεις μου, τη ζωή μου ή τις σχέσεις μου σε κάποιο θεσμικό όργανο του κράτους.

Γι αυτό δήλωσα από τη πρώτη στιγμή στην ανακριτική διαδικασία, ότι η συντροφός μου δεν έχει καμία ανάμειξη στις ληστείες και τις κλοπές που μου χρεώνονται, ενώ τα όπλα που βρέθηκαν πάνω μου και δίπλα μου ήταν δικά μου και υπό τον αποκλειστικό μου ελεγχό. Οι 2 κοπέλες που κάθονταν στα μπροστινά καθίσματα δεν είχαν καν οπτική επαφή καθώς βρίσκονταν σε τσάντες κλεισμένες με φερμουάρ.Ωστόσο ότι και να είπα, το δήθεν δόγμα της δικαιοσύνης περί απόδειξης ενοχής και όχι αθωότητας, δεν ίσχυσε στη δική μας περίπτωση. Παρά τα σοβαρά προβλήματα της ίδιας και της μητέρας της, προφυλακίστηκε και παραμένει εως και τώρα στη φυλακή, καθώς ασκήθηκαν πιέσεις για τη συμμόρφωση των ανεξάρτητων κατά τα άλλα δικαστικών αρχών με τις εντολές του βαθέως κράτους. Η μιντιακή προπαγάνδα είχε ήδη δείξει τον δρόμο με τα χονδροειδή ψέμματα της, όπως πχ το σπίτι της Δήμητρας που βαφτίστηκε γιάφκα παρότι δεν βρέθηκε τίποτα παράνομο εντός του.

Στο σημείο αυτό θα ξεκινήσω μια σύντομη εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύλληψη μας ώστε να διαφανεί ξεκάθαρα ότι το αφήγημα της αστυνομίας περί εγκληματικής οργάνωσης δεν έχει καμία σχέση με τη πραγματικότητα. Καθώς η θέση μου είναι να μην συνεργάζομαι με την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, δεν προτίθεμαι να δώσω πληροφορίες σε σχέση με τη δική μου δράση και τις ενέργειες για τις οποίες κατηγορούμαι ατομικά. Θα μιλήσω αποκλειστικά για το γεγονός της σύλληψης που είναι και το μοναδικό που με συνδέει ποινικά με τις 2 κοπέλες.

Αυτό που προσβλητικά μου χρεώνετε, μια υποτιθέμενη εγκληματική οργάνωση με ιεραρχικούς ρόλους, της οποίας μάλιστα είμαι διευθυντής, είναι κάτι που αντιτίθεται στις αξίες μου, τις αναρχικές σχέσεις που προσπαθώ να προωθήσω και στον τρόπο που λειτουργώ ως άνθρωπος.

Στην πραγματικότητα αυτό που μας συνέδεσε με τη Κωνασταντίνα είναι ότι ήμασταν και οι 2 κυνηγημένοι, ενώ με τη Δήμητρα μια βαθία συντροφική σχέση. Εξαιτίας αυτής της σχέσης και της αφοσίωσης της, που δεν νοείται να κριθεί από κανένα δικαστήριο, η Δήμητρα είχε αναγκαστεί να υποστεί μακροχρόνιες, επίμονες και ενοχλητικές παρακολουθήσεις από την αντιτρομοκρατική προκειμένου να εντοπίσουν εμένα. Αυτό την οδήγησε να προσαρμόσει τη ζωή της σε καθεστώς αντικατασκοπείας προκειμένου να μπορεί να με συναντάει. Αναγκάστηκε εν τέλει μέχρι και να ταξιδεύει με πλαστή ταυτότητα που της έδωσα ώστε να ξεφεύγει από τον κλοιό της αντιτρομοκρατικής κάθε φορά που επισκεπτόταν τη μητέρα της στο Βερολίνο η οποία διαμένει εκεί διότι λαμβάνει θεραπεία. Το σπίτι που ζούσε η Δήμητρα στην Αθήνα για να μπορώ να την επισκέπτομαι έπρεπε να ελέγχεται για πιθανή παρουσία ασφαλιτών. Καθ’ ότι εκεί ήταν ένα νόμιμο σπίτι, που υπό κανονικές συνθήκες δεν κινδύνευε από αστυνομική εισβολή, είχα αφήσει εκεί κάποια νόμιμα πράγματα μου όπως ρούχα, παππούτσια, σημειώσεις κλπ.

Εκείνες τις ημέρες που προηγήθηκαν της σύλληψης μας, είχα αντιληφθεί πιθανές ενδείξεις αστυνομικής παρακολούθησης και αποφάσισα ότι για να διαφύγω της σύλληψης έπρεπε να εγκαταλείψω το καταφύγιο μου (το οποίο εν τέλει δεν εντοπίστηκε) και να οργανώσω τη φυγή μου από τον κλοιό που είχε δημιουργηθεί. Για αυτό το σκοπό έκλεψα το RAV 4 και έφτιαξα πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας. Το πρηγούμενο βράδυ (πριν την ημέρα της σύλληψης), άδειασα το καταφύγιο μου και φόρτωσα όλα τα χρήσιμα πράγματα στο αυτοκίνητο που είχα κλέψει. Εν συνεχεία ενημέρωσα τη Κωνσταντίνα τηλεφωνικά και δώσαμε ραντεβού στο Βύρωνα για να πάμε στο αυτοκίνητο και να φύγουμε αιφνιδιαστικά. Τέλος πήγα ξημερώματα με ταξί στο σπίτι της Δήμητρας. Είπα στον οδηγό να περιμένει απ’ έξω και την ξύπνησα. Της μίλησα σύντομα και ψιθυριστά καθώς ανησυχούσα μην έχουν τοποθετήσει μικρόφωνα στο σπίτι. Της είπα να μαζέψει βιαστικά τα πράγματα της που θεωρούσε απαραίτητα για να φύγουμε. Αφήσαμε το σπίτι της σε ανάστατη κατάσταση και επιβιβαστήκαμε στο ταξί, όπου και πάλι δεν μπορούσα να της εξηγήσω τι συνέβαινε καθώς άκουγε ο οδηγός. Όταν φτάσαμε στο Βύρωνα η Κωνσταντίνα μας περίμενε ήδη εκεί και επιβιβαστήκαμε αιφνιδιαστικά στο RAV 4 προκειμένου να μην γίνουμε αντιληπτοί από την ομάδα παρακολούθησης και να ξεφύγουμε από τον κλοιό. Ζήτησα από τη Δήμητρα να οδηγήσει διότι ήμουν πολύ κουρασμένος από το ξενύχτι και την όλη διαδικασία της φυγής. Μόλις ξεκινήσαμε ενημέρωσα αναλυτικά για το τι είχα δει, τι είχα κάνει και ότι μετέφερα παράνομα αντικείμενα.

Όταν ανεβήκαμε στον Υμηττό, όπου είχα τη ψευδαίσθηση ότι δεν ήμασταν υπό παρακολούθηση, άλλαξα πινακίδες στο αυτοκίνητο και του έβαλα τις πλαστές που είχα ετοιμάσει ώστε να κινηθούμε ασφαλείς στη συνέχεια. Στο σημείο αυτό επικοινώνησα με έναν φίλο μου και του ζήτησα να φροντίσει το σπίτι της Δήμητρας σε περίπτωση που κάτι μου συνέβαινε. Εκείνος από φόβο μη τυχόν μπλέξει κάποιος άσχετος άνθρωπος εφόσον συλληφθήκαμε (όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν σε αντίστοιχες περιπτώσεις), κανόνισε τον καθαρισμό του σπιτιού.

Μόλις κατεβήκαμε από το βουνό και μπήκαμε στον αστικό ιστό, δεχτήκαμε την επίθεση από την αντιτρομοκρατική. Τη στιγμή που με τράβηξαν έξω από το πίσω κάθισμα όπου καθόμουν μου έπεσε το τσαντάκι με το Scorpion στο έδαφος ενώ στη τσέπη μου βρέθηκε το πιστόλι CZ. Δίπλα μου βρέθηκε και μια κλειστή τσάντα με το Kalashnikov. Με δεκάδες όπλα να μας σημαδεύουν δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να παραδωθούμε ή να πεθάνουμε. Ωστόσο η σύλληψη μας έγινε με εκδικητική βιαιότητα από την πλευρά τους, έφτασαν μάλιστα στο σημείο να μου σκίσουν τα ρούχα. Οι ισχυρισμοί τους περί αντίστασης από εμάς που είμασταν αριθμητικά λιγότεροι και εγκλωβισμένοι υπό καθεστώς αιφνιδιασμού είναι τουλάχιστον γελοίοι. Το μόνο που αποδυκνείεται από αυτή τη γελοιότητα είναι η τάση της αστυνομίας να διογκώνει τις δικογραφίες με ψευδή γεγονότα.

Το πρώτο πράγμα που είπα, όταν τελείσε η κλωτσοπατινάδα και με φόρτωσαν δεμένο πισθάγκωνα στο συμβατικό της αστυνομίας, ήταν ότι έπρεπε βα ενημερώσουν τους ανώτερους τους ότι η Δήμητρα έχει ευαισθησία στο κεφάλι λόγω της πρόσφατης εγχείρησης ώστε να μην τη χτυπήσουν. Κάτι που δεν εμπόδισε βέβαια τους ασφαλίτες από το να χτυπάνε το κεφάλι της στον τοίχο, ενώ ήταν πισθάγκωνα δεμένη, για να της αποσπάσουν βίαια γενετικό υλικό. Απέδειξαν πόσο τους εξοργίζει να βλέπουν ανθρώπους να στέκονται με αξιοπρέπεια απέναντι τους και να μην συνεργάζονται στην επιβολή του βιομετρικού ολοκληρωτισμού.

Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύλληψη μας καθώς τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Εξαιτίας αυτής της αλληλουχίας γεγονότων η σύντροφος μου βρίσκεται εδώ και 16 μήνες στη φυλακή χρεωμένη με κατηγορίες όπως συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και κατοχή βαρέων όπλων. Με μια ισοπεδωτική λογική που στόχο έχει την απομόνωση των καταζητούμενων αναρχικών, τα δικά μου όπλα, που είχα επάνω μου και καλυμμένα, θεωρούνται αυτομάτως σαν όπλα της συντρόφου μου, ενώ από τη στιγμή που συνελήφθησαν 3 άνθρωποι μαζί βαφτίζονται εγκληματική οργάνωση κι ας μην υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που να συνδέει τα 3 αυτά άτομα με παράνομες ενέργειες από κοινού εκτός από το γεγονός της σύλληψης. Με ξεχειλωμένα κατηγορητήρια και τραβηγμένες λογικές ακροβασίες η σύντροφος μου κρατήθηκε στη φυλακή, στερήθηκε την πρόσβαση στις μεταπτυχιακές σπουδές της και κινδύνεψε η υγεία της από την ελλειπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του Κορυδαλλού, όταν μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου η ιατρός του νοσοκομείου συνίστησε τακτική ιατρική εξέταση που ουδέποτε έγινε.

Κλείνοντας την τοποθέτηση μου εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία να πάρω θέση και ως προς τις κατηγορίες που βαραίνουν εμένα προσωπικά. Σχετικά με την κατηγορία της απόδρασης είναι τιμή μου που έσπασα τα δεσμά της αιχμαλωσίας μου με ρηξιακό τρόπο. Να αναφέρω όμως ότι η απόδραση μου, που οργανώθηκε σε λιγότερο από 12 ώρες, αποτέλεσε απάντηση σε μια στημένη δικογραφία για στάση στη φυλακή, χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο ή μαρτυρία, που μου έκοβε τις άδειες και θα τερμάτιζε τον ευεργετικό υπολογισμό ποινής στην αγροτική φυλακή με συνέπεια την αύξηση της παραμονής μου στις φυλακές κατά 1 χρόνο, κάτι που δεν ήμουν διατεθειμένος να αποδεχτώ παθητικά, οπότε επέλεξα αντί της ταπείνωσης να ζω κυνηγημένος.

Αναφορικά με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης τοποθετήθηκα ήδη. Συμπληρωματικά θα πω ότι η εγκληματική οργάνωση με διακριτούς ρόλους και ιεραρχική δομή είναι το αστυνομικό – δικαστικό σύμπλεγμα που βασανίζει και φυλακίζει χιλιάδες ανθρώπους για να επιβάλλει το μονοπώλιο της κρατικής βίας.

Αν ψάχνεται για διακίνηση βαρέων όπλων δείτε το διακρατικό νταλαβέρι οπλικών συστημάτων που προορίζεται για τη σφαγή ολόκληρων πληθυσμών, όπου συμμετέχει ενεργά και το Ελληνικό κράτος. Ένα παράδειγμα οι ρουκέτες προηγούμενης τεχνολογικής γενιάς που η Ελλάδα πούλησε στη Σαουδική Αραβία, μια χώρα που ο βιασμός ανήλικων κοριτσιών λέγεται νόμιμος γάμος. Οι ρουκέτες που ξεφορτώθηκε το Ελληνικό κράτος χρησιμοποιήθηκαν λοιπόν στους βομβαρδισμούς εναντίον της πιο φτωχής του κόσμου, της Υεμένης, ώστε να καταστραφούν οι υποδομές και να οδηγηθούν στο θάνατο από την πείνα εκατομμύρια άνθρωποι. Φυσικά δεν θα συρθεί κανένας υπουργός στα δικαστήρια. Οι μαζικές δολοφονίες και το διεθνές νταλαβέρι βαρέων όπλων είναι απολύτως σύννομη δραστηριότητα. Αν εγώ βέβαια κατέχω 3 όπλα χειρός περασμένων δεκαετιών βαφτίζονται βαριά όπλα και οδηγούμαι στη φυλακή μαζί με όποιον τύχει να βρίσκεται δίπλα μου. Αυτή όμως είναι η ουσία των νόμων, η προστασία των ισχυρών από την εξέγερση της βάσης της κοινωνικής πυραμίδας.

Όσον αφορά τη κατηγορία της ληστείας την επιστρέφω σε κάθε τράπεζα που ο ίδιος ο χαρακτήρας της ύπαρξης της είναι η συσσώρευση πλούτου και η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Ληστεία είναι η ίδρυση μιας τράπεζας, αυτό που έκανα εγώ είναι αναδιανομή του πλούτου.

Και τέλος η κατηγορία της αρπαγής επιστρέφεται σε κάθε όργανο της αστυνομίας που κατ’ επάγγελμα αρπάζει ανθρώπους, τους βασανίζει και τους οδηγεί σιδηροδέσμιους στα κρατικά μπουντρούμια όπου καταστρέφονται ολόκληρες ζωές.Όσοι κατηγορούνται επειδή δε συμβιβάστηκαν με το απέραντο σφαγείο που τα κράτη έκαναν τη γη, επειδή έψαξαν τρόπους να ζήσουν έξω από τη συνθήκη της γενικευμένης αιχμαλωσίας, υπάρχουν στιγμές αγώνα όπως αυτή που επιστρέφουν τις κατηγορίες στους διώκτες τους και σπάνε το προβεβλημένο είδωλο της αντεστραμμένης πραγματικότητας που έχει επιβληθει ως μοναδική αλήθεια.

Πηγή: Athens Indymedia

Κείμενο ενός εκ των απαχθέντων της Αντιτρομοκρατικής

Ξημερώματα Τετάρτης 23/06 πετάγομαι από το κρεβάτι ακούγοντας να ουρλιάζεται το επώνυμο μου και αντικρίζοντας μέσα από τις γρίλιες έναν όχλο κουκουλοφόρων με πολιτικά να ανεμίζει τα όπλα του και να χτυπιέται στην καγκελόπορτα φωνάζοντας μου να βγω έξω ενώ ακούγονταν παράλληλα δυνατοί κρότοι. Δεν είχα τον χρόνο να αντιληφθώ περί τίνος επρόκειτο και τι ήθελε αυτή η συμμορία από εμένα αλλά και να τον είχα πάλι δεν θα μπορούσα να φανταστώ. Μέσα σε λίγες στιγμές είχαν σπάσει το παράθυρο και βρισκόμουν στα γόνατα δεμένος πισθάγκωνα πλάι στην σύντροφο μου, η οποία βρισκόταν εκείνες τις μέρες στο σπίτι μου. Ταυτότητες, ένταλμα ή οτιδήποτε γενικότερα που να αποδεικνύει την νομιμότητα της εφόδου ουδέποτε μας επιδείχτηκε, αρκέστηκαν μονάχα να μας υποδείξουν έναν τύπο με καλυμένα χαρακτηριστικά με ιατρική μάσκα ως εισαγγελέα και να μου γνωστοποιήσουν πως πρόκειται για έρευνα σχετικά με όπλα και εκρηκτικά. Δεν απάντησαν σε καμία ερώτηση μου πέρα από την μη ρητή επιβεβαίωση ενός κουκουλοφόρου πως πρόκειται για την Αντιτρομοκρατική για να εισπράξουν τα ειρωνικά μου συγχαρητήρια για το νέο τους φιάσκο καθώς ήμουν ψύχραιμος πως δεν υπήρχε τίποτα εναντίον μου και στην χειρότερη περίπτωση θα βρισκόμουν αντιμέτωπος με μια κακοστημένη σκευωρία παρόμοια με αυτές που μας έχει συνηθίσει η εν λόγω υπηρεσία. Απαίτησα εξ αρχής να λυθεί και να αφεθεί ελεύθερη η σύντροφος μου δηλώντας πως οτιδήποτε και αν αναζητούν, δεν έχει ουδεμία σχέση. Έπειτα από έντονες και επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες μου την έλυσαν αφότου είχαν φροντίσει να με βάλλουν ψυχολογικά επιδεικνύοντας την σε αυτή την κατάσταση. Επίσης η ύπαρξη γυναίκας κουκουλοφόρου καταδεικνύει πως γνώριζαν την ύπαρξη της στο σπίτι και μου ήταν ξεκάθαρο πλέον πως θα προσπαθούσαν να την εργαλειοποιήσουν στις στρατηγικές ψυχολογικού πολέμου τους. Ακούγοντας να βγάζουν και τον συγκάτοικο μου από το υπνοδωμάτιο του, κατέδειξα τους χώρους που χρησιμοποιώ και ζήτησα να μην ενοχλήσουν ούτε τον ίδιο εφόσον η έρευνα αφορούσε εμένα. Φυσικά αυτό δεν έγινε δεκτό, αρνήθηκαν να καλέσει δικηγόρο και με ακολούθησε σιδεροδέσμιος στα οχήματα όπου μας έχωσαν με έκδηλη βιασύνη και άγχος ώστε να τελειώνουν το συντομότερο δυνατόν με την επιχείρηση. Η σύντροφος μου παρέμεινε στο σπίτι ώστε να είναι παρούσα στην έρευνα χωρίς να έχει προσαχθεί και θεωρητικά θα την άφηναν ελεύθερη.

Μας οδήγησαν στον 12ο της ΓΑΔΑ μέσω του ιδιωτικού ασανσέρ της Αντιτρομοκρατικής από το υπόγειο πάρκινγκ. Η μυστικότητα και η σοβαρότητα της επιχείρησης ήταν έκδηλη. Τον σύντροφο τον έχωσαν σε κάποιο γραφείο και εμένα φροντίζοντας να μην το αντιληφθεί με ανέβασαν από την σκάλα στον ημιόροφο, την γκρίζα ζώνη των αυθαιρεσιών και των βασανιστηρίων. Με έχωσαν σε ένα λευκό ανακριτικό δωμάτιο και με ανάγκασαν να σταθώ όρθιος κοιτώντας τον λευκό τοίχο, έπειτα από εξονυχιστικό έλεγχο κατ’ εντολή ενός τρομοκρατημένου αντιτρομοκρατικάριου γραφείου και αφ΄ ότου ευτυχώς μου αφαίρεσαν τις χειροπέδες. Ζήτησα να μου κοινοποιηθεί αν πρόκειται για σύλληψη, ποιες κατηγορίες με βαραίνουν και αν έχει ειδοποιηθεί η δικηγόρος μου στο οποίο μου απαντούσαν διαρκώς να κοιτάω τον τοίχο και ότι θα μάθω σύντομα. Δεν γνωρίζω πόσες ώρες άντεξα να κοιτάζω την απόλυτη λευκότητα του τοίχου αλλά από ένα σημείο και έπειτα και αφού αναλογιζόμουν με πόσο αίμα έχουν βαφτεί αυτοί οι τοίχοι και ενώ στριφογυρνούσαν στο μυαλό μου οι περιγραφές από τα βασανιστήρια που υπέστησαν ο Άρης και ο Όμηρος ή αυτά που υπέστη επί 4 μέρες ο Γεωργιανός στην προσπάθεια των μπάτσων να αποσπάσουν ψευδή ομολογία δια της βίας που να ξελασπώνει τον Έλληνα γυναικοκτόνο, έπαψαν πια να φαντάζουν λευκοί. Περίμενα υπομονετικά την σειρά μου για τουλάχιστον 3 ώρες πριν απαιτήσω από το φοβισμένο ανθρωπάκι που έτρεμε στο βλέμμα μου τα δικαιώματα μου ξανά αρνούμενος να στραφώ στον τοίχο οικειοθελώς και να συναινέσω σε ψυχολογικά βασανιστήρια και υποκατάστατα λευκών κελιών. Τότε κατάλαβα δύο πράγματα, πρώτον πως έχουν εντολή να μην μου ασκήσουν σωματική βία, ίσως λόγω της δημοσιότητας που πήραν οι καταγγελίες βασανιστηρίων, όσο και αν ήταν έκδηλο από την στάση τους πόσο πολύ το ήθελαν και δεύτερον πως όσο δεν κοιτάζω τον τρομοκρατημένο ράμπο της κακιάς ώρας κατάματα αυτός θα σταματήσει να απειλεί και να φωνάζει. Στάθηκα στον τοίχο για ώρες και προσπαθούσα να βρω ερεθίσματα κοιτώντας τον χώρο να απασχολήσω το μυαλό μου και να μην τους κάνω την χάρη να σπάσω, έτσι κι αλλιώς δεν ανησυχούσα για κάτι, ο νους μου έτρεχε σε όλες τις υποθέσεις σκευωριών και γνώριζα καλά πως αργά ή γρήγορα οι μεθοδεύσεις των τζιμανιών της Αντιτρομοκρατικής πέφτουν στο κενό. Μόνο για τον συγκάτοικο μου και την σύντροφο μου ανησυχούσα που βρίσκονταν στα χέρια αυτών των υποκειμένων.

Κάθε 2-3 ώρες η υπομονή μου εξαντλούνταν και άρχιζα να απαιτώ άλλη μια φορά δικηγόρο, η οποία έμαθα αργότερα έπαιρνε τηλέφωνο και της έλεγαν πως δεν βρισκόμουν εκεί, όπως και κανείς από τους προσαχθέντες, και να μάθω τι τρέχει και πότε θα τελειώσει το μαγείρεμα τους και αυτή η φάρσα. Άρχισα να κόβω βόλτες, να κάθομαι στις καρέκλες, να ζητάω νερό και τουαλέτα που παρά την απροθυμία τους ήταν υποχρεωμένοι να μου προσφέρουν όσο και αν απειλούσαν και έκαναν επιθετικές κινήσεις εναντίον μου που σταματούσαν λίγο πριν με ακουμπήσουν πισώπλατα. Το απόγευμα πλέον άθελα τους έσπασαν το καθεστώς αισθητηριακής απομόνωσης και άρχισα να ακούω ψιθύρους και φράσεις. “Κάτω είναι μέσα στα νεύρα”, “Η φάση πάει χάλια”, “Θα τους αφήσουμε μάλλον όλους”, “Στο σπίτι σου βρέθηκε μια κροτίδα να ξέρεις”, “Αφήστε τα βιβλία ρε, τί είμαστε; Ιερά εξέταση”. Πληροφορίες που επιβεβαίωναν τις εικασίες μου για το θεαματικό φιάσκο που είχε στηθεί, την άκαρπη έρευνα σπίτι μου και τις προσαγωγές κι άλλων ατόμων που αφήνονταν ελεύθερα. Όμως η δική μου ομηρία συνεχιζόταν με τα ίδια ψέματα σε βαθμό που ένας κουκουλοφόρος από τις φρουρές που εναλλάσσονταν, μάλλον “ο ζαίος, ο καινούργιος, που λέει κάτι μαλακίες συνέχεια για την αξία της ανθρώπινης ζωής και να μην του λες πολλά” που ψιθυριζόταν, κατέβηκε δύο φορές να μάθει τι γίνεται και προσφέρθηκε να μου φερει φαγητό. Η ομηρία μου τελείωσε μετά τις 10 την νύχτα και μετά από 13 ώρες παράτυπης κράτησης σε απομόνωση, με πήγαν επιτέλους για ανάκριση. Μιαν ανάκριση που δεν έχει καν νόημα να παρατεθεί εδώ, μισόλογα, υποκοριστικά συνοδευόμενα από τοπωνύμια που δεν μου έλεγαν τίποτα, σχολές, ονόματα αγίων και εκκλησιών, αν έχω ταξιδέψει εδώ ή εκεί, τι τάσης είναι οι φίλοι μου και τι έκπληξη που είναι πολλών πολιτικών αποχρώσεων ακόμα και απολίτικοι, αν είμαι διαβασμένος και διανοούμενος, τι φιλοσοφικές συζητήσεις κάνω, αν πάω σε πορείες, αν έχω ακραίες απόψεις, και άλλα τέτοια ανερμάτιστα που θα αναλυθούν παρακάτω και εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα καν να καταλάβω τι αφορούσαν ακριβώς.

Έφυγα από την κεντρική είσοδο, δίχως κατηγορίες προφανώς, μέσα στην νύχτα πλέον, για να επιστρέψω μόνος μου στο διαλυμμένο και καταληστεμένο μου σπίτι. Ευτυχώς βρήκα τους συντρόφους μου σε καλή κατάσταση ψυχολογικά και σωματικά και ενημερώθηκα για το τι είχε συμβεί. Το απόγευμα 3 κουκουλοφόροι δίχως να επιδείξουν ταυτότητες επέστρεψαν στο σπίτι έχοντας βγάλει αντικλείδια και με πρόφαση πως ξέχασαν κάτι πήγαν να μου κλέψουν το πορτοφόλι, βούτηξαν κάποιο δήθεν στοιχείο και τράπηκαν σε φυγή όταν τους ζητήθηκαν τα κλειδιά για να καταλήξουν κυνηγημένοι, με αξιοσημείωτες επιδόσεις στο σπριντ, στα στενά των Εξαρχείων από τους ένοικους του σπιτιού και ενώ οι γείτονες τους γιούχαραν από τα μπαλκόνια Τόσο τον συγκάτοικο μου, όσο και την σύντροφο μου έπειτα από το πέρας της έρευνας και παράτυπα καθώς δεν ήταν καν προσαχθείσα, τους ανέκριναν με κύριο μέλημα να μου κατασκευάσουν κάπως το ψυχολογικό προφίλ του απομονωμένου, ακραίου, ευερέθιστου τύπου με τις εξτρεμιστικές ιδέες, που έχει ταξιδέψει στην Σκωτία και έχεις σχέσεις με την λόγω χώρα (ουδέποτε έχει συμβεί αυτό και θα πρεπε να το γνωρίζουν καλά) που προφανώς δεν είμαι και η προσπάθεια τους έπεσε στο κενό. Έμαθα πως προσήχθησαν και άλλα άτομα και ρωτήθηκαν παρόμοια πράγματα και είχαν τα ίδια άκαρπα αποτελέσματα. Πληροφορήθηκα πως κάποιος ελληνικής καταγωγής στην Σκωτία και μία γυναίκα τους οποίους δεν γνωρίζω συνελήφθησαν κατηγορούμενοι για αποτυχημένη βομβιστική επίθεση στο κάστρο του Εδιμβούργου, ενέργεια που παρεπιμπτόντως με βρίσκει κάθετο καθώς δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω ουδέποτε καταστροφή ιστορικού και πολιτιστικού μνημείου όποια ιδεολογική δικαιολόγηση και αν προτασσόταν, και επιπρόσθετα ερευνούνται ο διασυνδέσεις τους με τα γκρουπούσκουλα ονόματι ITS της Λατινικής Αμερικής και την ελληνική παραφυάδα τους που εμφανίστηκε κάποια χρόνια πριν στον ελληνικό χώρο με απεχθείς για κάθε νοήμον ον πρακτικές και λογικές.

Έπειτα από όσα είχαμε υποστεί την προηγούμενη μέρα εγώ και οι σύντροφοι μου εξοργίστηκα διπλά διαβάζοντας τα απεχθή και κατάφορα ψεύδη των μιντιακών κατασκευασμάτων από αστυνομικούς ανταποκριτές όπως η Μίνα Καραμήτρου, γνωστή για την λάσπη και τα ψεύδη που ρίχνει απέναντι σε αναρχικούς συντρόφους, οι οποίοι παίρνουν τις πληροφοριες απευθείας από την ΓΑΔΑ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτούς η επιχείρηση όχι μόνον δεν ήταν φιάσκο αλλά κατάφεραν να εξαρθρώσουν τον ελληνικό πυρήνα του ITS και την Εικονοκλαστική Σέχτα, με φωτογράφισαν ψευδώς ως συλληφθέντα για κροτίδα ενώ τον πυρήνα αυτών των δήθεν οικοεξτρεμιστικών γκρουπούσκουλων τον απάρτιζε απ΄ ότι φαίνεται πέραν από τον συγκάτοικο μου τον οποίο απλά ανέκριναν για εμένα, η σύντροφος μου, η οποία είναι μέλος της αριστερής εξωκοινοβουλευτικής οργάνωσης ΝΑΡ, ενώ παράλληλα ακόμη και τα ηλικιακά στοιχεία ήταν ψευδή. Δεν έχει σημασία για αυτούς η αλήθεια ούτε τα στοιχεία, κατασκεύασαν μια είδηση που δεν εμπεριέχει ούτε μία αλήθεια, κατασκεύασαν θεαματικά μια έφοδο χωρίς στοιχεία, την παρουσίασαν στους όμμορους τους στην Scotland Yard ως επιτυχία και όχι ως το φιάσκο που ήταν, κρατάνε σαν δικλείδα ασφαλείας τις ηλεκτρονικές μας συσκευές από τις οποίες θα προκύψουν δήθεν τα στοιχεία για να μην τους προσάψουν την κραυγαλέα αποτυχία τους, πιθανότατα δέχτηκαν και συγχαρητήρια και η αγγαρεία που τους φορτώθηκε από το εξωτερικό τέλειωσε γρήγορα για αυτούς. Όμως το στίγμα μένει και θα μείνει σε όλους μας, ένα στίγμα διεθνούς τρομοκρατίας και πιθανότατα ένας φάκελος στην Scotland Yard και την Interpol που θα μας καταδιώκει, ένα στίγμα για μια οργάνωση που δεν μας συνδέει τίποτα αλλά αντιθέτως την θεωρούμε εχθρική και απέχει παρασάγγας από τις συνειδήσεις μας, του καθενός από το δικό του μετερίζι και πολιτική ανάλυση. Ένα στίγμα που αρνούμαστε να φέρουμε.

Το ITS το γνώριζα στις απαρχές του στην Λατινική Αμερική σαν ένα δίκτυο ομαδών άμεσα συνδεδεμένο με τον αναρχικό χώρο, με κριτική στο τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα, στο δυτικό καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και τον πολιτισμό του, τις κοινωνικές δομές εξουσίας και γενικότερα αναρχοατομικιστικού και μηδενιστικού χαρακτήρα. Σύντομα όμως αυτό το προσωπείο έπεσε και φάνηκε η σαπίλα που κρύβοταν από κάτω και οι έμπρακτα και όχι θεωρητικά εχθρικές τους τάσεις απέναντι στην ανθρωπότητα εν συνόλω, τους ανθρώπους που αγωνίζονται, ακόμη και στα πιο “μαύρα” κομμάτια της αναρχικής τάσης και καμία ανοχή πλέον δεν έπρεπε να υπάρξει απέναντι τους και όταν αυτή γκρούπα αποφάσισε να εμφανιστεί στον ελλαδικό χώρο ήταν ξεκάθαρο πως δεν ήταν άνθρωποι που μπορούσν να υπάρχουν ανάμεσα μας. Δεν ανέχομαι κανέναν συσχετισμό με υποκείμενα που όχι απλά θεωρούν τυχαίους ανθρώπους και περαστικούς ως παράπλευρες απώλειες, που ήδη είναι κατάπτυστο, αλλά ως στόχους που θα τους χαροποιούσε ο θάνατος τους από τις τυφλές ενέργειες που εξαπολύουν. Κανένα συσχετισμό με υποκείμενα που στρέφονται απέναντι σε οτιδήποτε δεν τους μοιάζει, ακόμα και στον χώρο και στις ιδέες στις οποιες παρασίτισαν και τις διαστρέβλωσαν καταλήγοντας να υπερασπίζονται έως και ναζιστικές αντιλήψεις στην προσπάθεια τους να παρουσιαστούν ως οι πιο ακραίοι, αμοραλιστές και εξτρεμιστές απ’ όλους. Κανέναν συσχετισμό με υποκείμενα που επιχειρούν να χτυπήσουν τυφλά άσχετους πιστούς εν ώρα λειτουργίας ενώ παρράλληλα είναι οι ίδιοι πιστοί θεοποιόντας το ανθρωποκεντρικό φάντασμα της Άγριας Φύσης όπως το ονομάζουν, στο όνομα θολών αντιπολιτισμικών θέσεων και παγανιστικών ριζών που καμία σχέση δεν έχουν. Καμία συσχέτιση με υποκείμενα που θεωρούν άσχετους φοιτητές a priori μελλοντικούς τεχνοκράτες και φορείς εξουσίας που αξίζουν θανάτωση. Καμία συσχέτιση με υποκείμενα που παίρνουν φιλοσοφικές και εξπρεσσιονιστικά ποιητικές θέσεις και νομίζουν πως μπορούν να τις υλοποιήσουν και μάλιστα να τους προσδώσουν και πολιτικό και αναρχικό πρόσημο.

Στα χοντροκομμένα μυαλά των μπάτσων δεν υπάρχουν αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, στα μυαλά τους όπως προέκυψε από την ανάκριση, η αθεία και η κριτική στην εκκλησία θα μπορούσε να συνδέεται με εν ψυχρώ δολοφονίες τυχαίων πιστών ή νεωκόρων λες και είμαστε άνθρωποι που δεν έχουμε ενσυναίσθηση των μεταφυσικών αναγκών που εχουν κάποιοι άνθρωποι και θεωρούμε πως όποιος δεν μοιράζεται τις υπαρξιακές μας ανησυχίες και αρνήσεις ή δεν έχει την δύναμη να αποτινάξει κληρονομημένες παραδόσεις βαθια ριζωμένες από την παιδική ηλικία αξίζει θάνατο. Στα μυαλά τους κατά την ανάκριση ακόμη και οι οικολογικές ανησυχίες ή η επιλογή αυστηρώς χορτοφαγικής διατροφής και μη εκμετάλλευσης μη ανθρώπινων όντων, το πρόταγμα της ολικής απελευθέρωσης, οι αγώνες ενάντια στην λεηλασία της φύσης, τα αιολικά, τις Σκουριές, το μετρό στα Εξάρχεια συνδέονται με τον οικοεξτρεμισμό αυτής της γκρούπας. Η στήριξη σε πολιτικούς κρατούμενους, οι φιλοσοφικές ανησυχίες, η επιλογή ή όχι της σύγκρουσης στις πορείες, όλα αυτά είναι ενδείξεις για αυτούς.

Αν πιστεύουν πως βρήκαν ανθρώπους ψυχωτικούς, απομονωμένους, σε κλειστές ιδεολογικές γκρούπες, χωρίς συμμετοχή και έδαφος στους υπόλοιπους αγώνες του αναρχικού χώρου επειδή πολιτικά υπερβαίνουμε την κριτική στο κεφάλαιο και το κράτος ως αποκλειστικούς φορείς εξουσίας είναι βαθιά γελασμένοι. Δεν απορώ που εξεπλάγησαν που ο κύκλος μου δεν αποτελείται από ομοιδεάτες μου και που σέβομαι ακόμη και την πολιτική επιλογή της συντρόφου μου να δραστηριοποιείται στον χώρο της αριστεράς, όπως σέβομαι, και βάσει της κριτικής μου αντίληψης συμμετέχω, σε κάθε αγώνα που θεωρώ πως βάζει ένα λιθαράκι στην μάχη ενάντια σε αυτό τον δυστοπικό κόσμο και της εξουσίας του ασχέτως πολιτικών, ιδεολογικών, στρατηγικών διαφωνιών σε μέσα και στόχους που μπορεί να υπάρχουν ή αν τους θεωρώ μερικούς και τους ασκώ κριτική. Δεν απορώ γνωρίζωντας τις γαστρονομικές τους προτιμήσεις, με τι υλικά επέλεξαν να μαγειρέψουν όμως η σούπα τους χάλασε, άσχετα πως το παρουσιάζουν τα μιντιακά φερέφωνα τους.

Όμως αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο τους “μηδενιστές”, τους “μαύρους”, τους ολικοαπελευθερωτικούς. Η ολομέτωπη επίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος σε κάθε μορφή αντίστασης είναι πασιφανής, αυτή η σκευωρία έρχεται σε συνέχεια μιας μακράς σειράς μεθοδεύσεων που εντείνεται διαρκώς, μιας σειράς που βρίθει από ψέματα, ελλείψεις στοιχείων και μιντιακά κατασκευάσματα. Ειδικότερα σε μια περίοδο έντονου κατακερματισμού και απογοήτευσης των κινημάτων, μια εποχή μουδιάσματος μετά από μια μακριά περίοδο κατάστασης εξαίρεσης, μια περίοδο ακραιφνούς καταστολής κατά την οποία περνάνε το ένα εκτρωματικό νομοσχέδιο μετά το άλλο και φαινομενικά οι αντιστάσεις είναι ελάχιστες και αναποτελεσματικές, αυτή είναι μια περίοδος που θεωρούν πως μπορούν να μας τσακίσουν ολοκληρωτικά. Τα τελευταία χρόνια ίσχυε το διαίρει και βασίλευε, πλέον ισχύει το χτυπάμε κατά μόνας και με κάθε μέσο. Όμως να θυμούνται εκεί στην Αντριμοκρατική πως μπορεί να μας βρίσκουν κατακερματισμένους, διασπασμένους και διαβρωμένους αλλά αποτελούμε ένα κράμα που όταν μας χτυπάνε συνενώμαστε, σφυρηλατούμαστε και ακονιζόμαστε και η μόνη τρομοκρατία που δεν θα καταφέρουν να εξαρθρώσουν ποτέ είναι αυτή του να στεκόμαστε το ένα άτομο δίπλα στο άλλο υπερβαίνοντας μικροπολιτικές και προσωπικές αντιπαλότητες και βρισκόμενοι απέναντι τους δίχως να καταφέρνουν να μας τρομοκρατήσουν.

Ένα χαμόγελο στους γείτονες που ξέρουν ποιοί είναι οι τρομοκράτες στην γειτονιά και μας χαμογελάνε από τα μπαλκόνια

Δύναμη σε όσους διώκονται, σε όσους βασανίστηκαν, σε όσους και όσα βρίσκονται σε εγκλεισμό

Ένας εκ των απαχθέντων,

Ο.Κ.

Πηγή: Athens Indymedia

Μαύρη Διεθνής – Νέα Έκδοση: Οι τύραννοι στο απόσπασμα

Διακινείται από 18/06 . Email επικοινωνίας saringas13@riseup.net

ΟΙ ΕΜΜΑ ΓΚΟΛΝΤΜΑΝ ΚΑΙ ΒΟΛΤΕΡΙΝ ΝΤΕ ΚΛΕΡ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ

ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ (1901)

 

Την 5η Σεπτέμβρη 1901 ο 25ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Ουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ, θα παρευρεθεί στα Αμερικανοκαναδικά σύνορα, και συγκεκριμένα στο Μπάφαλο που προοριζόταν να είναι τερματικός σταθμός της περιοδείας του στη χώρα, προκειμένου να μιλήσει στην Παναμερικανική Έκθεση. Την επόμενη μέρα μετά από την επίσκεψη του στους καταρράκτες του Νιαγάρα θα δώσει το παρόν σε μια δεξίωση Στο Ναό της Μουσικής, στις εγκαταστάσεις της έκθεσης. Εκεί και καθώς χαιρετούσε το πλήθος σφίγγοντας το χέρι των παρευρισκόμενων θα δεχτεί δυο σφαίρες στην κοιλιά του από το ρεβόλβερ που κρατούσε ο μόλις 25χρονος Αμερικανός πολωνικής καταγωγής Λίον Τσόλγκοζ. Οκτώ μέρες μετά θα υποκύψει μετά από γάγγραινα που προκλήθηκε από τη μία σφαίρα.

«Ενώ χιλιάδες μισούν την τυραννία, ένας θα βρεθεί να ρίξει κάτω έναν τύραννο. Τι είναι άραγε αυτό που ωθεί ένα άτομο να διαπράξει μια τέτοια πράξη τη στιγμή που άλλοι επαναπαύονται στην απραξία; Είναι επειδή αυτός ο ένας χαρακτηρίζεται από πιο ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία και θα αισθανθεί μια αδικία πιο έντονα και με μεγαλύτερη βαρύτητα από άλλους.»

Έμμα Γκόλντμαν (1901)

 

 «Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας; Κανείς δε ξέρει. Ένα τέκνο της μεγάλης σκοτεινιάς, ένα φάντασμα μέσα από την άβυσσο. Ήταν Αναρχικός; Δε ξέρουμε. Κανένας από τους Αναρχικούς δεν τον ήξερε…»

Βολτερίν Ντε Κλερ (1907)

Πηγή: theblast

Ενημέρωση για την κατάσταση του συντρόφου Γιάννη Δημητράκη

Κατόπιν πολιτικών πιέσεων (υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ, διέυθυνση φυλακών Δομοκού) και με μοναδικό κυνικό κριτήριο ότι ”διέφυγε τον κινδύνο για τη ζωή του”, ο σύντροφος Γιάννης Δημητράκης μεταφέρθηκε εσπευσμένα πίσω στίς φυλακές Δομοκού χωρίς να υπάρχει μέριμνα για το δέυτερο (και πιο σημαντικό) στάδιο θεραπείας του, το οποίο αφορά την αποκαταστασή από τις σοβαρες βλάβες που έχουν προκληθεί από την δολοφονική επίθεση εναντίον του.

Ο σύντροφος αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε καθεστώς άτυπης απομόνωσης, μόνος του σε ένα κελί εντός μιας ειδικά διαμορφωμένης ”πτέρυγας”, κλειδωμένος τις περισσότερες ώρες της ημέρας, με μία κάμερα εντός του κελιού να τον βιντεοσκοπεί συνεχώς, χωρίς την επίβλεψη ειδικών θεραπόντων γιατρών και χωρίς να έχει άμεση επαφή με τους άλλους συγκρατούμενους των διπλανων κελιών.

Έτσι, μπροστά στη σωματική και διανοητική κατάσταση του συντρόφου (αιματώματα στο κεφάλι, απώλεια μνήμης, σύγχυση), η οποία και απαιτεί την άμεση μεταφορά του σε περιβάλλον απόλυτης ηρεμίας και ιατρικής φροντίδας, οι αρμόδιοι του υπουργείου και των φυλακών οχι μόνο αποφάσισαν την επιστροφή του στη φυλακή αλλά προχώρησαν και σε μια εκδικητικού τύπου μεταχείριση, υποβάλλοντας τον σύντροφο στο βασανιστήριο της άτυπης απομόνωσης.

Η παραμονη του συντρόφου μας σε αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί παρά να έχει ένα και μοναδικό αποτέλεσμα: την ακόμα μεγαλύτερη επιβάρυνση της υγείας του. Ο σύντροφος πρέπει άμεσα να μεταφερθεί εκτός φυλακής σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης για την παροχή της καθημερινής ειδικής θεραπέιας που απαιτείται, ώστε να ανακτήσει την πλήρη διανοητική και σωματική λειτουργία του και να αποσοβηθεί οποιαδήποτε μόνιμη βλάβη στην υγεία του.

Αυτή τη στιγμή συντελέιται μια δεύτερη δολοφονική επίθεση κατά του συντρόφου μας, μιας και η εγκληματική απόφαση παραμονής του Γιάννη στις φυλακές θα οδηγήσει μαθηματικά στην επιβάρυνση της υγείας του. Αυτή η απόπειρα σωματικής και πνευματικής εξόντωσης του συντρόφου έχει συγκεκριμένους υπεύθυνους: το υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ και την Γ.Γ.(αντ)εγκληματικής πολιτικής Σοφία Νικολάου.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

Πηγή: Athens Indymedia

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Προβολή & Bar

Δευτέρα 7/06 στις 18:00 στη ΣΘΕ

Προβολή Ντοκιμαντέρ: 7 Δισ. Ύποπτοι – Η Κοινωνία της Επιτήρησης

Στο χώρο θα υπάρχει έντυπο υλικό

*Θα ακολουθήσει Mojito Bar οικονομικής ενίσχυσης στην Ταράτσα του Βιολογικού

ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ

Ο εγκλεισμός αποτελεί ένα από τα πιο απτά παραδείγματα επίδειξης δύναμης της εξουσίας. Τα κελιά είναι εκείνα που αναλαμβάνουν να προασπίσουν την ομαλότητα και να διαιωνίσουν την κοινωνική ειρήνη. Η φυλακή, λοιπόν, κάνει ξεκάθαρα τα επιτρεπτά όρια που ορίζει η κυριαρχία. Μα και εμείς, που ζούμε υπό την εξουσία της, διαμορφώνουμε την καθημερινότητα μας και ορίζουμε το χρόνο μας με βάση τις ανάγκες και τα θέλω της. Ζούμε σε ένα άυλο, ευρύχωρο κελί. Ένα κελί δίχως ορατά συρματοπλέγματα ή κάγκελα, στο οποίο όμως δεσπόζουν οι νόρμες, τα διάχυτα κοινωνικά πρότυπα, οι κάλπικες ανάγκες, οι εξουσιαστές σχέσεις. Κάθε μορφή εξουσίας, άλλοτε αποτυπώνεται στα πρόσωπα των εχθρών μας και άλλοτε στα δικά μας.

Η ασφάλεια ορίζεται συχνά ως η προστασία από κίνδυνο ή απώλεια. Πρόκειται για ένα αίσθημα ισχυρό, το οποίο πολλές φορές ταυτίζεται με την επιβίωση και τη συνέχεια της υπόστασης του οργανισμού στο περιβάλλον. Ωστόσο, στις σύγχρονες μεταβιομηχανικές κοινωνίες το ένστικτο της επιβίωσης έχει διαστρεβλωθεί και πλέον έχει ξεπέσει σε κοινωνικό φαινόμενο, που εκτείνεται σε όλες τις πτυχές του αστικού κόσμου. Από την προστασία της κατοικίας μέχρι της επιχείρησης, όπως και να’χει, η ιδιοκτησία είναι το κυριότερο αντικείμενο προστασίας. Οι άνθρωποι των πόλεων φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους και χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους για να νιώσουν ασφάλεια. Ανάμεσα σε αυτές και οι συσκευές επιτήρησης-ειδοποίησης, όπως κάμερες-συναγερμοί. Φυσικά δεν υφίσταται ταξική κατανομή του φαινομένου αυτού. Από τις βίλες και τις επαύλεις, μέχρι τα διαμερίσματα των πολυκατοικιών, η ανάγκη για προστασία της ιδιοκτησίας είναι ακριβώς η ίδια. Η επιθυμία του ανθρώπου για κτήση είναι ακόρεστη. Κτήση σημαίνει εξουσία, δύναμη. Όταν κάποιο άτομο κατέχει, έχει και τον απόλυτο έλεγχο πάνω σε αυτή. Η προστασία αυτού του “αγαθού” που καλείται περιουσία λοιπόν κρίνεται απαραίτητη και μάλιστα βαφτίζεται “ανάγκη” όταν πρέπει να δικαιολογηθεί στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αντίστοιχα, στις πολυεθνικές εταιρείες και στις μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις επιστρατεύονται όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία τους. Η εκάστοτε ιδιοκτησία, λοιπόν, συνιστά το ύψιστο αγαθό. Στο όνομα της είναι δυνατό να συμβούν τα πάντα, αρκεί να εξασφαλιστεί η ασφάλεια και η μη απώλεια της. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως κάθε κίνηση στη μητρόπολη θα καταγράφεται 24 ώρες. Οι κοινωνίες της επιτήρησης εδραιώνονται πάνω σε αυτά τα θεμέλια. Όλα είναι ελεγχόμενα και παρατηρούνται διαρκώς.

Από την κατάσταση της συνεχούς επιτήρησης των δρόμων, μέσω των καμερών επωφελείται έντονα ο εχθρός και ειδικότερα οι μπάτσοι. Το έργο τους διευκολύνεται σε μεγάλο βαθμό, καθώς τους δίνεται η δυνατότητα να βρίσκονται παντού και πουθενά ταυτόχρονα. Μία έκνομη ενέργεια αρκεί για να ανοίξουν όλες οι κάμερες πέριξ του σημείου σε χρόνο μηδέν, ώστε να προσφερθεί η πιθανότητα ταυτοποίησης των δραστών. Οι καταγραφές από τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης αποτελούν ένα από τα πιο βασικά μέσα των αρχών στην προσπάθεια τους για διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, της τάξης και της εφαρμογής του νόμου.

Η πόλη, λοιπόν, συνθέτει το αόρατο κάτεργο μας. Από την αρχιτεκτονική της δόμηση έως την ολότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Από τις μονότονες διαδρομές, σπίτι-δουλεία δουλειά- σπίτι, που η ομοιότητα με το προαύλιο-κελί,κελί προαύλιο είναι τρομακτική, έως τις ίδιες μηχανικές κινήσεις και συνήθειες. Η διαφορά μετράται σε μερικά τετραγωνικά μέτρα. Φρουρός της ίδιας του της φυλακής αποτελεί το κοινωνικό σώμα, το οποίο την οχυρώνει με κάθε δυνατό τρόπο, εσωτερικεύοντας την απάθεια, τη νομιμοφροσύνη και τη ρουφιανιά. Κάμερες σε ιδιωτικούς χώρους, με υλικό ετοιμοπαράδοτο στις αρχές, όποτε αυτό χρειαστεί, συνεργασία με εταιρείες security, ήρωες ευυπόληπτοι πάντα πρόθυμοι να σταματήσουν κάθε έκνομη ενέργεια. Φιλήσυχα όντα, δίχως επιθυμία για ζωή. Βουτηγμένα στις συμβάσεις και τα ‘πρέπει’. Αλλοτρίωση, παθητικότητα και φόβος. Βασικά γνωρίσματα κάθε συνετού υπηκόου στη σύγχρονη δυστοπία. Ο φόβος κυριαρχεί στο μυαλό, στη σκέψη, στο συναίσθημα. Η κοινωνία φυλακή είναι εδώ. Είναι ο κάθε μικροαστός που ζει παρακολουθώντας την κάθε σου κίνηση. Ανήμπορος να βιώσει το οτιδήποτε επιχειρεί να ελέγξει κάθε σου βήμα. Η λογική της κλειδαρότρυπας-ο μεγάλος αδερφός δεν είναι μόνο τα συστήματα ελέγχου, κάμερες και drones, αλλά ο νοικοκυραίος που καρτερικά και με μεγάλη επιμονή περιμένει την επιστροφή στο σπίτι. Είναι το η ήχηση του κλειδιού στην πόρτα, που θα αποτελέσει για αυτόν τη χαρμόσυνη στιγμή της ημέρας. Είναι ο μπάτσος της διπλανής πόρτας με το υποκριτικό χαμόγελο.

Η αστική φυλακή, σάρκα από τις σάρκες της κυριαρχίας, αποτελεί ένα σύμφυρμα μεταξύ θεσμών, δομών, σχεδιασμών και κοινωνικών σχέσεων. Δεν είναι μονάχα το καθεστώς παρακολούθησης των καμερών, των βάσεων δεδομένων και των μπάτσων. Είναι η πολεοδομική δόμηση, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά, τα ασύρματα τσιπ επικοινωνίας, η ηλεκτρονική σήμανση και η αναγνώριση μοτίβων. Η δορυφορική χαρτογράφηση, οι στρατοί ιδιωτικής ασφάλειας, οι σαρωτές μικροκυμάτων “X-Ray”. Πρόκειται για την καθολική εφαρμογή συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, τραπεζικών και εταιρικών υπηρεσιών.Τα μηνύματα των ΜΜΕ που μεταδίδονται απευθείας στο κεφάλι μας 24 ώρες την ημέρα, επαναπρογραμματίζοντας την πραγματικότητά μας μέσω της τηλεόρασης, των εφημερίδων, του ραδιοφώνου και του διαδικτύου. Είναι η δύναμη της δημοσκόπησης, του μάρκετινγκ, της έρευνας των καταναλωτών. Η φορολογική υπηρεσία, η συναλλαγματική ισοτιμία, τα χρήματα και ο χειρισμός τους. Είναι η επεξεργασία των ανθρώπινων και μη ζώων από τις μηχανές. Αποτελούμε την εικονοποίηση των στατιστικών της έξυπνης-ειρκτής μας. Η φυλακή εντοπίζεται στις λεπτομέρειες. Ελέγχει την ύπαρξή χωρίς να φαίνεται, καθορίζει τη ρουτίνα, ρυθμίζει το ρολόι, ορίζει το χρέος και ξοδεύει το μισθό. Είναι μια βιομηχανία, μια κοινωνία, ένας τρόπος επιβίωσης. Είναι το χθες, το σήμερα και το αύριο, μιας ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί.

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ

ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΗΛΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΑΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Πηγή: athensindymedia

Επίθεση στο νέο εξουσιαστικό αφήγημα

Λάβαμε 3/6/2021

Εδώ και ενάμιση χρόνο ζούμε μια απίστευτη επίθεση της εξουσίας σ΄ολόκληρο τον πλανήτη με πρόσχημα την πανδημία του COVID-19. Μια επίθεση με επιβαλλόμενα μέτρα που στόχο έχουν όχι μόνο να περιορίσουν την ελευθερία μας αλλά και να μας εισάγουν σ΄ένα νέο τρόπο ζωής πλήρους ελέγχου. Η δυστοπία λοιπόν δεν είναι μια μελλοντική αφήγηση ενός μυθιστορήματος αλλά μια πραγματικότητα που τη ζούμε όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό όλο και σε μεγαλύτερες δόσεις. Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα είναι το πως σταθήκαμε όλες-οι μπροστά σ΄αυτή την νέα λαίλαπα του συστήματος. Δυστυχώς η κοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της αποδέχτηκε αυτή την νέα συνθήκη σαν μια αναγκαιότητα. Το κακό όμως είναι ότι το ριζοσπαστικό κίνημα ακόμη και ο αναρχικός χώρος δεν αμφισβήτησε τον πυρήνα αυτής της μεθόδευσης του κράτους συμπράττοντας σε μια μονομερή εκεχειρία και αφήνοντας ελεύθερο το κράτος και την ιατρική επιστήμη να ορίζει ασφυκτικά την καθημερινότητα μας. Και όσες τολμήσαμε να αρθρώσουμε μια άλλη άποψη, έναν διαφορετικό λόγο, λοιδορηθήκαμε με τον πιο άθλιο τρόπο ακόμη και από «συντρόφους». Μας είπαν ψεκασμένους, συνομωσιολόγους, μας ταύτισαν με τους ακροδεξιούς, ξεχνώντας ότι αυτοί είναι που υιοθέτησαν την κρατική προπαγάνδα. Οπότε πως συνεχίζουμε πλέον σε όλο αυτό?

Στο διάολο με την κοινωνία που σέρνετε γλείφοντας την εξουσία για λίγα ψίχουλα όταν αυτή κρατάει ολόκληρη την πίτα για πάρτη της. Μια κοινωνία που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η επιβίωση με κάθε τρόπο ακόμη και αν χρειαστεί να πατήσει επί πτωμάτων. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, ατομικό συμφέρον, κοινωνική καταξίωση. Μια κοινωνία που στην τελική νοιάζεται πότε θα της επιτρέψουν οι εξουσιαστές να γυρίσει στην κανονικότητα της κατανάλωσης με όποιους όρους ( εμβόλια, self-test ). Μόνο που το κοινωνικό σώμα έχει σαπίσει και ό,τι σαπίζει είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Όσο για τους «αγωνιστές» που εθελοτυφλούν για την κατάσταση που ζούμε αγκαλιάζοντας όλο και πιο πολύ ρεφορμιστικές πρακτικές, μ΄αυτούς έχουμε διαχωρίσει την θέση μας εδώ και πολύ καιρό.

Καλούμε λοιπόν όλες τις αντικοινωνικές δυνάμεις για να εντείνουμε την εξεγερσιακή μάχη ενάντια στο σύστημα, με τα μέσα και τα όπλα που χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα χρόνια. Από τις αφίσες και τα κείμενα μέχρι τις πέτρες, τους εμπρησμούς και τα εκρηκτικά. Να επιτεθούμε στην εξουσία και τις δομές της, στα αστυνομικά τμήματα, τα σχολεία, τα δικαστήρια, τα υπουργεία, τις φυλακές, τις πολυεθνικές. Να δημιουργήσουμε μια χαοτική κατάσταση όπου το κράτος θα στριμωχτεί και θα φοβηθεί όταν μπροστά του θα απλώνεται όλο και περισσότερο το μένος και η οργή μας. Για να μην μείνουν η εξέγερση και η αναρχία απλώς συνθήματα στις πορείες. Για να αντισταθούμε στην καθημερινότητα και να βιώσουμε τις μικρές και μεγάλες στιγμές ελευθερίας στα κατειλημμένα κτίρια, στους δρόμους, στα οδοφράγματα. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για χάσιμο. Ή εμείς ή αυτοί!!!

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Ηράκλειο Κρήτης: Χειρονομία μνήμης για τον Σπύρο Δραβίλα

Προτιμώ να γίνω στάχτη παρά σκόνη!

Προτιμώ η σπίθα μου να εξαντληθεί μέσα στη φωτιά,

παρά να σαπίσει από την υγρασία!

Προτιμώ να γίνω μετεωρίτης,

κάθε άτομο μου να γίνει εκθαμβωτική λάμψη,

απ’ ό,τι ένας κοιμισμένος και παντοτινός πλανήτης.

Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να επιβιώνει!

Δε θα σπαταλήσω τις μέρες μου,

προσπαθώντας να τις παρατείνω.

Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου

Στις 29 Μαιου και ώρα 4 δυνάμεις των ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής περικύκλωσαν το σπίτι στη Νέα Αγχίαλο Βόλου όπου βρίσκονταν ο Σπύρος και οι σύντροφοι του.

Η εντολή από τους μπασκίνες ήταν μια,όπως πάντοτε σε αυτή τη ζωή, παραδοθείτε!

Χωρίς δεύτερη σκέψη και αρνούμενος να επιστρέψει στα μπουντρούμια της δημοκρατίας ο Σπύρος αρπάζει το καλάσνικοφ και με τον πιο αμετάκλητο τρόπο δηλώνει την περιφρόνηση του για αυτόν τον γερασμένο κόσμο και τους υπηρέτες του.Περήφανος και αγέρωχος βάδισε για μια τελευταία φορά στο μονοπάτι της απόλυτης ελευθερίας.

Χαράσσει από εκείνη τη μέρα το όνομά του στην επαναστατική μνήμη και δεν μας επιτρέπει να τον ξεχάσουμε.Πως γίνεται να ξεχάσουμε εκείνους τους ανθρώπους που σαν διάττοντες αστέρες έδωσαν λίγο από το φως τους μέσα στην παραίτηση και την αθλιότητα του υπάρχοντος.Πως γίνεται στην τελική να ξεχάσουμε εκείνους που αγάπησαν παράφορα τη ζωή και γιαυτό δε δείλιασαν στιγμή μπροστά στο θάνατο..

Να οργανώσουμε την απειθαρχία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Ούτε ποινικοί ούτε πολιτικοί, μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή

Aγάπη και Δύναμη στο σύντροφο Σπύρο Χριστοδούλου

Συνένοχη αλληλεγγύη με τους φυγάδες και τους παρανόμους

αναρχικοί/ες

Πηγή: Athens Indymedia

Κείμενο του αναρχικού κρατούμενου Γιάννη Μιχαηλίδη σχετικά με το δικαστήριο στις 31/5

16 μήνες μετά την σύλληψη μας στις 29/1/2020, την όλη μηντιακή προπαγάνδα που ακολούθησε και την απομόνωση μας σε διαφορετικές φυλακές, καλούμαστε να δικαστούμε στις 31/5 στα δικαστήρια της Λουκάρεως. Σε μια διαδικασία που ως αναρχικός τοποθετούμε απέναντι της καθώς αρνούμαι να κρίνει τις επιλογές μου η εκλεκτή κάστα της δικαστικής εξουσίας. Αντιμέτωποι όμως με ένα ξεχειλωμένο κατηγορητήριο το οποίο συνθέτει μια αφήγηση που διαστρεβλώνει τα γεγονότα και ως κύριο στόχο έχει την παράταση της φυλάκισης μας.

Συνοπτικά, κατηγορούμαστε από κοινού με τις δύο συντρόφισσες, με την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης» ενώ επιπλέον για την κατοχή και μεταφορά βαρέως οπλισμού (οι συντρόφισσες βαρύνονται με αυτή την κατηγορία ενώ από την πρώτη στιγμή έχω δηλώσει ενώπιων των ανακριτικών αρχών ότι τα όπλα που βρέθηκαν στις κλειστές τσάντες στο πίσω κάθισμα όπου καθόμουν ήταν αποκλειστικά δικά μου), πλαστογραφία, χρήση πλαστών εγγράφων, βία κατά υπαλλήλων και δικαστικών προσώπων και για απείθεια. Επιπλέον, εγώ κατηγορούμαι για την ληστεία της τράπεζας Πειραιώς στην Ερυμάνθεια Αχαΐας, την ληστεία – αρπαγή αστυνομικού στην Θεσσαλονίκη και την απόδραση μου από τις αγροτικές φυλακές Τίρυνθας.

Από την πλευρά μου παρά την δηλωμένη απέχθεια μου στην ανιαρή και ύπουλη γλώσσα του νόμου, έχω την υποχρέωση στο δικαστήριο αυτό να πολεμήσω το αφήγημα των μπάτσων, ενάντια στους κρατικούς σχεδιασμούς που επιδιώκουν την παράταση της αιχμαλωσίας των δύο συντροφισσών, αλλά και την συκοφάντηση των σχέσεων μας. Γιατί αποδίδοντας μας συγκεκριμένους ιεραρχικούς ρόλους μέσα στην «εγκληματική οργάνωση», οι κατηγορία αυτή όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά προσβάλει εξ’ ολοκλήρου τις επιλογές μας, την στάση μας και πάνω από όλα τις σχέσεις αλληλεγγύης και ισότητας που προσπαθούμε να προωθήσουμε. Μια κατηγορία που βασίζεται σε ανύπαρκτα στοιχεία μιας και το μόνο συμβάν που συνδέει και τα τρία άτομα είναι αυτό της σύλληψης μας. Μιας και ούτε η Κωνσταντίνα, ούτε η Δήμητρα συνδέονται με κάποιο τρόπο με τις ληστείες και τις κλοπές που αναγράφονται στην δικογραφία. Για τους λόγους αυτούς δεν θα μείνει χωρίς αντίλογο η κατασκευασμένη αφήγηση της αστυνομίας.

Κλείνοντας αυτό το ενημερωτικό κείμενο θέλω να εκφράσω το πόσο μου ζεσταίνουν την καρδιά όλες οι κινήσεις αλληλεγγύης γύρω από την υπόθεση μας.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

18/5/2021

Φυλακές Μαλανδρίνου

Γιάννης Μιχαηλίδης

Πηγή:athensindymedia

Πυρήνες Άμεσης Δράσης: Απολογισμός και δημόσια πρόταση συγκρότησης δικτύου επαναστατικής βίας

Δημόσια πρόταση συγκρότησης δικτύου επαναστατικής βίας – Απολογισμός του πρώτου κύκλου εμπρηστικής προπαγάνδας και κάλεσμα στράτευσης στους Πυρήνες Άμεσης Δράσης

«…Το άλμα σε μια Μετωπική Πολιτική είναι αναγκαίο και δυνατό για τις μαχόμενες δυνάμεις με σκοπό να καθορίσουν αποτελεσματικά τη σύγκρουση. Γι’ αυτό πρέπει να πέσουν και να ξεπεραστούν όλες οι ιδεολογικές-δογματικές θέσεις που υπάρχουν σήμερα, ανάμεσα στις μαχόμενες δυνάμεις και το επαναστατικό κίνημα, αφού διαιρούν τους μαχητές. Αυτές οι θέσεις δεν είναι ικανές να οδηγήσουν τους αγώνες και την επίθεση, στο αναγκαίο επίπεδο πολιτικής καθοριστικότητας. Το Μέτωπο αναπτύσσεται γύρω από την πρακτική επίθεση, σε μια συνειδητή και οργανωμένη διαδρομή μέσα στην οποία ωριμάζουν επόμενες στιγμές ενότητας των μαχόμενων δυνάμεων. Γιατί το να οργανώσουμε το μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο, σημαίνει να οργανώσουμε την επίθεση.»

Μια Μετωπική Πολιτική

Φράξια Κόκκινος Στρατός

Ερυθρές Ταξιαρχίες – για την οικοδόμηση του Μαχόμενου ΚΚ

«Λένε ότι το πρώτο πράγμα που πεθαίνει στον πόλεμο, είναι η αλήθεια…»

Θέλοντας να τοποθετήσουμε σε ριζοσπαστική κατεύθυνση την παραπάνω διαπίστωση, μπορούμε να πούμε ότι επαναστατικός πόλεμος είναι ο πόλεμος της αλήθειας ενάντια στον θάνατό της, μέσα στους πολέμους που διεξάγονται κάτω από τις ποτισμένες στο αίμα σημαίες της εξουσίας και του καπιταλισμού. Τις σημαίες του εθνικισμού, του ρατσισμού, της πατριαρχίας, του μιλιταρισμού, των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, της εκμετάλλευσης, του τεχνο – ολοκληρωτισμού.

Απέναντι σε αυτούς τους πολέμους, ο επαναστατικός πόλεμος αποκτάει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Σημαίνει την εμπόλεμη εναντίωσή μας στα πολιτικοοικονομικά και στρατιωτικά σχέδια του καπιταλισμού και ταυτόχρονα την επαναφορά της ιστορικής παρακαταθήκης και μνήμης του αγώνα ενάντια στη λήθη, μέσα στα κοινωνικά πεδία όπου δραστηριοποιούμαστε. Η πάλη της αλήθειας ενός αγώνα με χίλιες μορφές που ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στην προπαγάνδα και τους μηχανισμούς της εξουσίας.

Η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και οι αντιθέσεις οξύνονται. Το “τέλος της ιστορίας” όπως ευαγγελίζονταν οι απολογητές του καπιταλισμού δεν έχει έρθει, αντίθετα τα ιστορικά στοιχήματα για το οριστικό ξεπέρασμα ενός αδηφάγου και απάνθρωπου συστήματος δημιουργούν διαρκώς ριζοσπαστικά ερωτήματα και οπλίζουν τους αγώνες που ξεσπάνε σε όλο τον πλανήτη.

Τα δελτία ειδήσεων, οι ανακοινώσεις της αστυνομίας, οι απειλές των πολιτικών δεν είναι απλά οι φωνές που εξαπλώνουν τη σύγχυση. Είναι η θεσμική εκπροσώπησή της -ταξικά προσδιορισμένης και χωρίς όρια- βίας του συστήματος. Είναι οι ένστολοι φρουροί που μας ξυλοκοπούν στις διαδηλώσεις και στις πλατείες της γειτονιάς μας, είναι οι ουρές στα ταμεία ανεργίας, τα ελαστικά και κακοπληρωμένα ωράρια, οι απλήρωτες υπερωρίες, η τρομοκρατία του κεφαλαίου για εμάς που αποτελούμε τη νέα εργατική βάρδια. Είναι οι μπάτσοι που θα μπούνε στα πανεπιστήμιά μας για να ελέγχουν την κάθε μας κίνηση, είναι η ζωή που μας κλέβουν κάθε μέρα ζητώντας μας παραπάνω πειθάρχηση, παραπάνω ώρες δουλειάς, παραπάνω φόρους, παραπάνω αδιαφορία μπροστά στην αυταρχική εκμετάλλευση των καταπιεσμένων.

Αν δεν αποφασίσουμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε συλλογικά το εμπόδιο του φόβου, αν δεν προετοιμαστούμε για να τους τσακίσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε τον μικρό και καθημερινό μας θάνατο στον οποίο μας έχουν καταδικάσει. Στους δρόμους, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία, στα μητροπολιτικά κάτεργα εκτοπισμού του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού. Εκεί όπου η λέξη “δικαίωμα” αποτελεί ταξικό προνόμιο, εκεί όπου η βία του κεφαλαίου και του κράτους ισοπεδώνει ψυχές και σώματα.

Είναι ένα μόνιμο συμπέρασμα στις συζητήσεις μεταξύ συντρόφων και συντροφισσών ότι υπάρχει τεράστια απουσία ενός συνεκτικού πολιτικού σχεδίου το οποίο, αποφεύγοντας τις παγίδες που στήνουμε πολλές φορές μόνοι μας στους εαυτούς μας, θα καταφέρει να θέσει την παρουσία του σε κεντρικό επίπεδο. Ενός πολιτικού σχεδίου που θα αναζητήσει νέα εργαλεία ανάλυσης και επικοινωνίας, οργάνωσης και πολιτικής συγκρότησης. Θα αναζητήσει δηλαδή τρόπους ώστε να οργανώσουμε τον επαναστατικό πόλεμο προσαρμοσμένο στις ανάγκες, τις αντιστοιχίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Μέσα από συγκεκριμένα συμπεράσματα, προτάσεις, σχεδιασμούς, έτσι ώστε οι πράξεις και η διαλεκτική που αυτές τροφοδοτούν να θέσουν τον αγώνα σε κίνηση.

«Η μνήμη της φωτιάς είναι η μνήμη ενός αγώνα που διαρκώς εκρήγνυται»

Είναι συλλογική ανάγκη να περιγράψουμε, με τα λόγια που φέρνουν οι καταιγίδες του παρελθόντος στο παρόν, τις ρίζες μας μέσα στον χρόνο, το συλλογικό μας όραμα για τη ζωή και τον αγώνα, την προοπτική που θέτουμε στη δράση μας. Η επαναστατική δράση όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας σε κάθε εποχή, αναπόφευκτα συνδέεται και ταυτόχρονα μεταφέρει στο σήμερα και το ιστορικο πολιτικό της φορτίο. Είναι το νήμα της αντίστασης που έρχεται από πολύ μακριά, από τόπους και χρόνους όπου άνθρωποι με ατσαλένιο πείσμα προσπάθησαν να γονατίσουν το τέρας της εκάστοτε αυτοκρατορίας. Είναι το ιστορικό καθήκον απέναντι σε όσους και όσες χωρίς δισταγμό πέσανε στη φωτιά της πολιτικής και κοινωνικής αμφισβήτησης για να τη θρέψουν, να την κάνουν πυρκαγιά που θα μετατρέψει τα επαναστατικά οράματα σε ένα ορμητικό ποτάμι που απειλεί να παρασύρει την κυρίαρχη τάξη.

Διότι σε αντίθεση με επικρατούσες απόψεις, το παγκόσμιο αναρχικό κίνημα θεμελιώθηκε ως ριζοσπαστική δύναμη μέσα από την επαναστατική βία, τις θυσίες και το αίμα των συντρόφων και των συντροφισσών μας, τον αδιάκοπο πόλεμο στις δομές της πολιτικής, θρησκευτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ξεκινάμε με έναν διακηρυγμένο στόχο: Να ανακτήσουμε την πολιτική μας επικινδυνότητα απέναντι στο πιο βάρβαρο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, που ονομάζεται καπιταλισμός. Ένας τέτοιος φιλόδοξος στόχος απαιτεί πρώτα από όλα οργάνωση, αυτοπειθαρχία, δέσμευση, συνέπεια και θέληση να πάρουμε πίσω τη ζωή που μας κλέβουν κάθε μέρα.

Οργάνωση πολιτική, αποκρυσταλλώνοντας τις βασικές πολιτικές μας θέσεις, αναλύοντας τη συγκυρία, δημιουργώντας ομάδες αυτομόρφωσης και αλληλοβοήθειας, δημιουργώντας σημεία διαλόγου όπου η διαλεκτική θα αποτελεί τρόπο ουσιαστικής επίλυσης των πολιτικών μας διαφωνιών–προβληματισμών. Διότι η υπαρξιακή μας ανάγκη να εξεγερθούμε απέναντι στην καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να καλύψει από μόνη της μια επιλογή συνειδητής στράτευσης στην υπόθεση, αν δεν συνδεθεί διαλεκτικά με την πολιτική μας συγκρότηση σε ένα συλλογικό πεδίο όπου θα διεκδικήσει με σαφή χαρακτηριστικά τη θέση του μέσα στην ιστορία. Είναι η στιγμή που οι συμφωνίες αποτελούν όρκους ζωής οι οποίοι συντρίβουν τις προφάσεις και τις αγκυλώσεις. Είναι η στιγμή που η δράση συνθλίβει κάθε υπόνοια ανακωχής.

Οργάνωση δικτύων επαναστατικής βίας, που θα καλλιεργήσουν τη ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων του επαναστατικού κινήματος, θα δημιουργήσουν πυρήνες άμεσης δράσης κάνοντας προπαγάνδα μέσα από την πράξη, θα χτυπήσουν με οξεία δύναμη πρόσωπα και δομές του εξουσιαστικού οικοδομήματος βάσει ενός ευρύτερου σχεδιασμού πολιτικής αποσταθεροποίησης, θα αναπτύξουν δεσμούς αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας μεταξύ τους. Είμαστε εδώ ο ένας για την άλλη απέναντι στον κοινό μας εχθρό.

Αυτοπειθαρχία, γιατί σε μια εποχή όπου η καταστολή και ο κοινωνικός έλεγχος έχουν γίνει μια αφόρητη πραγματικότητα, όποιος δεν έχει συναίσθηση της σοβαρότητας και της αποτελεσματικότητας του αντιπάλου του θα βρεθεί αντιμέτωπος με δυσάρεστες πραγματικότητες. Η ανάπτυξη ενός παράνομου πολιτικού σχεδίου δεν σημαίνει ότι η επίθεση είναι αυτοσκοπός. Σημαίνει ότι επιλέγουμε τον πόλεμο φθοράς ως τακτική μάχης, σημαίνει ότι προστατεύουμε τις ευαίσθητες πληροφορίες μας από τα αδιάκριτα μάτια του εχθρού, σημαίνει ότι η ένταση των επιθέσεων πρέπει να αναπτύσσεται παράλληλα με τις δομές άμυνας απέναντι στην καταστολή. Δομές άμυνας με αντίμετρα αυτοπροστασίας και δικλείδες ασφαλείας που θα επιτρέψουν στα δίκτυα επαναστατικής βίας να αντέξουν την πίεση της καταστολής.

Δέσμευση και Συνέπεια, γιατί ο πόλεμος εναντίον της εξουσίας δεν αποτελεί κάποιο περιστασιακό χόμπι αλλά επιλογή ζωής. Γιατί μια τέτοια επιλογή μπορεί να κοστίσει την απώλεια της ζωής ή της ελευθερίας ενός συντρόφου ή μιας συντρόφισσας. Γιατί η πρόωθηση ενός πολιτικού σχεδίου που θα έχει στόχο να συγκρουστεί δυναμικά με το κράτος και το κεφάλαιο, απαιτεί δεσμεύσεις γύρω από οργανωτικές και πολιτικές ανάγκες που προκύπτουν. Απαιτεί συνέπεια απέναντι στις ευθύνες που πρέπει να αναλάβει ο καθένας και η καθεμιά, για να τεθεί εις πέρας μια πολιτική πρωτοβουλία ή ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Επιβάλλει σοβαρότητα, ταπεινότητα και κατανόηση, ώστε να δώσουμε από κοινού πνοή στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Η δημιουργία αυτού του παράνομου πολιτικού εγχειρήματος αποτελεί μια συλλογική αφετηρία αγώνα. Σύντροφοι και συντρόφισσες που συμμετείχαν σε ομάδες, πυρήνες ή μεμονωμένες πρωτοβουλίες επιθετικών δράσεων αποφάσισαμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό σχηματισμό επαναστατικής βίας, ο οποίος θα συντονίζει τη δράση του ώστε να πολλαπλασιάζει τη δυναμική των χτυπημάτων του. Θα προκρίνει την ανάγκη της οργανωμένης και συντονισμένης δράσης ώστε οι επιθέσεις μας να μην αποτελούν αποσπασματικές ενέργειες, αλλά να κατευθύνουν τη δυναμική τους γύρω από μια απτή στρατηγική, γύρω από ένα πολιτικό σχέδιο ρήξης με το σύστημα.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα όσα αναφέραμε καθώς και την προοπτική που θεωρούμε ότι πρέπει να αποκτήσει ο αγώνας, δημιουργήσαμε τους Πυρήνες Άμεσης Δράσης. Ένα εργαλείο αγώνα για να σηκώσουμε ξανά το τσεκούρι του πολέμου ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό. Μια οργανωτική σύζευξη επαναστατικών δυνάμεων που απλώνει παράλληλα και το χέρι για κοινό αγώνα προς κάθε ριζοσπαστική συνιστώσα που συμφωνεί και ασπάζεται τον πολιτικό σχεδιασμό και το πλαίσιο που καταθέτουμε και λειτουργεί με βάση τις αρχές της οριζοντιότητας, της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού.

Η πρωτοβουλία μας δε θα μπορούσε να κριθεί πουθενά αλλού παρά στο ίδιο το πεδίο του επαναστατικού πολέμου. Εκεί όπου οι σκέψεις συναντούν τις πράξεις. Εκεί όπου ο στοχασμός συναντά την ευθύνη. Εκεί ακριβώς όπου μια ιδέα βρίσκει σάρκα και οστά για να αναπνεύσει. Και δε θα μπορούσε ο τόπος και ο χρόνος να είναι άλλος από την πολεμική αντιπαράθεση που εκτυλίχθηκε στο πλευρό του επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας για ζωή και αξιοπρέπεια.

Απο κοινού καταθέσαμε δημόσια πως… “θα πληρώσετε ακριβά, θα πληρώσετε για όλα”, μεταφέροντας στο παρόν, λόγια συντρόφων και συντροφισσών μας από την κοινή μας ιστορία. ‘Ετσι, ο πρώτος απολογισμός της επιθετικής δραστηριότητας των Πυρήνων Άμεσης Δράσης αφήνει σαν σύντομη παρακαταθήκη 20 επιθέσεις σε κεντρικούς στόχους και πρόσωπα της εξουσίας στα 2 μεγαλύτερα μητροπολιτικά κέντρα της χώρας.

Πιο συγκεκριμένα, αναλάβαμε την ευθύνη για την οργάνωση, τον συντονισμό και την πραγματοποίηση εμπρηστικών επιθέσεων στην Αθήνα:

• στο Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) στο Κουκάκι

• στη ΙΓ’ ΔΟΥ στην περιοχή της Κυψέλης

• στην οικία του στελέχους της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού Κυβερνητικού Έργου της ΝΔ, Στράτου Μαυροειδάκου, στο Ίλιον

• σε όχημα μπάτσου, στην περιοχή των Πετραλώνων

• στην οικία του απόστρατου αντιστράτηγου της Ελληνικής Αστυνομίας, Χρήστου Κονταρίδη

• στην οικία του ταξίαρχου της Ελληνικής Αστυνομίας, Μιχάλη Λαδομένου

• στην οικία του Γιάννη Κατσιαμάκα, προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αθηνών (ΠΟΑΞΙΑ) και απόστρατου αντιστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ, στον Βύρωνα

• στην οικία και το όχημα της Κατερίνας Μαγγά, αρχιφύλακα του Αστυνομικού Τμήματος Πατησίων, στα Άνω Πατήσια

και στη Θεσσαλονίκη:

• στα γραφεία της Ελληνο-Αμερικάνικης Ένωσης, στον Βαρδάρη

• σε όχημα του Υπουργείου Εργασίας, στην οδό Μητροπόλεως

• στις στρατιωτικές κατοικίες απέναντι από το Στρατηγείο του ΝΑΤΟ, στην περιοχή των Ευζώνων

• στην πύλη του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης

• στην οικία του μπάτσου Χατζή Ηλία, στις Συκιές

• στην οικία του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης Δημήτριου Παδιώτη, στις Συκιές

• στην οικία του εν αποστρατεία αρεοπαγίτη πρώην προέδρου εφετών Αντώνιου Τσαλαπόρτα, στη Χαριλάου

• στην οικία της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Λατινοπούλου, στην Καμάρα

• σε όχημα του Διπλωματικού Σώματος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

• στην οικία της δεξιάς οικογένειας του αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Πασκώνη, στην Τριανδρία

• στην οικία της δεξιάς οικογενείας Νάκου, στην Άνω Πόλη

• στην οικία της δεξιάς οικογενείας Κοσμίδη, στην κάτω Τούμπα

Ποιο είναι το πολιτικό μας σχέδιο το οποίο καταθέτουμε δημόσια στο ευρύτερο αντικαπιταλιστικό–αναρχικό κίνημα για να το πλαισιώσει και να συνταχθεί στο εσωτερικό των Πυρήνων Άμεσης Δράσης; Ένα πολιτικό σχέδιο που θα ξεδιπλωθεί, θα δημιουργήσει ρωγμές, θα θέσει ερωτήματα και θα επαναφέρει στην πολιτική μας πραγματικότητα το ρητό που λέει ότι αν το επαναστατικό κίνημα δεν καταφέρει να πατήσει και στα δύο του πόδια για να βαδίσει το δρόμο που αυτό θα καθορίσει, είναι καταδικασμένο να λυγίσει. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα αναλύσει τα σύγχρονα διακυβεύματα, όχι με διάθεση απλώς να τα αποτυπώσει στον κοινωνικό και πολιτικό χάρτη, αλλά θέλοντας να ριχτεί στη φωτιά της μάχης ναρκοθετώντας την κανονικότητα που επιβάλει ο ταξικός εχθρός.

Οι πρώτοι στόχοι των Πυρήνων Άμεσης Δράσης είναι:

1. Να αποτελούν ένα εργαλείο αγώνα που θα διοχετεύει τη δυναμική όσων ομάδων ή ατομικοτήτων στρατευθούν για να συμμετέχουν στη βάση μιας συγκεκριμένης στρατηγικής αγώνα που επιλέγουμε να προωθήσουμε. Η στρατηγική αυτή μπορεί να αποτελεί είτε πεδίο ενός εσωτερικού διαλόγου που αναπτύσσεται μέσα στους Πυρήνες και καταλήγει σε μια πολιτική συμφωνία, είτε μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση που κατατίθεται από μια ομάδα συντρόφων και συντροφισσών που επιλέγουν διατηρώντας την πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία να προτείνουν την ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης για τον αγώνα.

2. Να αποτελέσουν μια ορατή έκφραση της ριζοσπαστικής κίνησης ενός τμήματος του αναρχικού κινήματος η οποία θέλουμε με το πέρασμα του χρόνου να γίνεται όλο και πιο μαζική, με όρους πολεμικής ισχύος και όχι απλά αριθμητικού συγκεντρωτισμού, όλο και πιο ανεξέλεγκτη, όλο και πιο αποτελεσματική στις επιλογές και τις στρατηγικές της. Η ριζοσπαστική κίνηση αυτή, όπως την έχουμε περιγράψει και παραπάνω, θέλουμε να λειτουργήσει ως έναυσμα συσπείρωσης και αντεπίθεσης. Να τροφοδοτήσει με θέληση, ενότητα και πίστη την αναγέννηση του αγώνα σε πείσμα της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού.

3. Να επαναφέρουν στον κόσμο του αγώνα τη λογική της άμεσης αντιπαράθεσης με το κράτος και το κεφάλαιο. Την αντίληψη εκείνη που ερμηνεύει ως σχέση διαλεκτική την πίστη μας στην επαναστατική υπόθεση με τη χάραξη συγκεκριμένων στρατηγικών αγώνα, οι οποίες, στον βαθμό που αναπτύσσονται με υγιείς και συντροφικούς πολιτικούς όρους, έρχονται σε σύγκρουση με τους κόμβους των πολιτικών και οικονομικών σχεδίων του κράτους και του κεφαλαίου. Να επαναφέρουμε τη λέξη Επανάσταση στο προσκήνιο του ανταγωνιστικού κινήματος δίχως να μινιμάρουμε τη στόχευση, το όραμα και τη φλόγα της εξεγερτικής προοπτικής επειδή πλέον στα αυτιά κάποιων μπορεί να φαντάζει μη ρεαλιστική. Είναι διαφορετική συνθήκη να γίνεται μια στοχευμένη πολιτική προσέγγιση της καθημερινότητας κοινωνικά γειωμένη (πράγμα που επιδιώκουμε), κι άλλο πράγμα η υπαναχώρηση από βασικές και θεμελιώδης αξίες του αντικρατικού-αναρχικού αγώνα. Από την άλλη, αυτή ακριβώς η διαπίστωση και πρόταση οφείλει να προκύπτει από τη διαλεκτική ζύμωση, τη σκέψη και την αποφασιστικότητα για να πραγματωθούν όλες εκείνες οι μικρές ή μεγάλες στιγμές φωτιάς και επίθεσης που την εξυψώνουν και της αποδίδουν το ουσιαστικό της νόημα.

4. Να μην αφήσουμε κανέναν και καμία μόνη απέναντι στον εχθρό. Η αλληλεγγύη οφείλει να μη γνωρίζει σύνορα. Μαχόμαστε ενωμένοι με κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, καθεμία και καθέναν που εκφράζει την απέχθειά του για οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας και δρα με κατεύθυνση την ανατροπή του υπάρχοντος. Επιδιώκουμε να εξαπλωθούν τα επαναστατικά δίκτυα αντίστασης, ξεπερνώντας όλα τα όρια και τους περιορισμούς, είτε είναι τείχη φυλακών είτε συρματοπλέγματα. Θέτουμε τους όρους της ζωής μας όπως εμείς θέλουμε απέναντι σε κάθε καταπιεστή που θα νιώσει την απειλητική μας ύπαρξη. Πάντα μάζι με κάθε αγωνιζόμενο κρατούμενο, με κάθε διωκόμενο και καταζητούμενο άτομο που αγωνίζεται, εξεγείρεται, επαναστατεί απέναντι στα σωφρονιστικά κολαστήρια και τη δικαστική εξουσία. Να δημιουργήσουμε εκείνα τα αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική λαίλαπα, ρίχνοντας τους ευατούς μας στην υπόθεση της εξάπλωσης του αγώνα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, σας καλούμε στο πλευρό μας για να δυναμώσουμε το βλέμμα που κοιτάει κατάματα τον εχθρό. Για να αναλάβουμε συλλογικά την πολιτική ευθύνη -και το ιστορικό φορτίο πίσω από αυτή- που θα οξύνει την πολεμική αντιπαράθεση με κάθε εξουσία. Με οργάνωση στη βάση και ενότητα στην πράξη, τροφοδοτούμε τον επαναστατικό διάλογο μέσα από την επιθετική προπαγάνδα, συντονίζουμε τις δυνάμεις μας και ενισχύουμε τον αγώνα. Συντρόφισσες και σύντροφοι στη μάχη, σας καλούμε να δημιουργήσετε νέους Πυρήνες Άμεσης Δράσης.

«…Υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που αντιστέκονται σ’ όλον τον κόσμο. Για εκείνους από μας που επιμένουν να αγωνίζονται για το μέλλον, έχοντας βιώσει την ήττα μπορεί να είναι ένα πλεονέκτημα. Έχουμε ζήσει μέσα απ’ την εξάντληση, τον θάνατο ενός κύματος. Σήμερα, βλέπουμε και ζούμε την πολλά υποσχόμενη νέα ζωή πίσω απ’ αυτήν τη φάση. Αυτές οι περιπτώσεις όπου το αόρατο αναδημιουργεί τη συνείδηση τού να είναι το μόνο δημιουργικό πλήθος, ανακαλύπτουμε εκ νέου την ικανότητά μας να λειτουργούμε ενώ κάνουμε ερωτήσεις…»

Joëlle Aubron

Action Direct

Ανακωχή Τέλος – Όλα συνεχίζονται…

Οργάνωση – Ενότητα – Πόλεμος

Πυρήνες Άμεσης Δράσης:

Πυρήνας Αναρχικής Αντιβίας

Οργάνωση Αναρχική Δράση

Πυρήνας Αντικρατικής Οργής

Πυρήνας Επαναστατικής Αλληλεγγύης

Πυρήνας Ελισάβετ Κοβάλσκαγια

* Παρατίθεται PDF με την παρούσα τοποθέτηση και τις αναλήψεις ευθύνης που έχουν βγει από τους Πυρήνες Άμεσης Δράσης μέχρι τον Μάρτιο του 2021.

Πηγή: Athens Indymedia

Κείμενο φυλακισμένων αγωνιστ(ρι)ών για τη στήριξη του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών

«…σε αυτόν τον αγώνα χρειάζεται να συσπειρωθούμε, χρειάζεται αλληλεγγύη με όλα τα μέσα. Και όπου δε μπορούμε να έχουμε προσωπική επαφή είτε ως συλλογικότητες είτε ως άτομα, νομίζω ο κόσμος μπορεί να βοηθήσει στην ενημέρωση, είτε ακόμη και οικονομικά. (…) Υπάρχει οικονομικό θέμα και ιδιαίτερα τώρα που δε μπορούμε να κάνουμε ανοιχτές εκδηλώσεις, να κάνουμε τα πάρτυ ή όπως κάναμε όλα αυτά τα χρόνια στην κεντρική πλατεία τις ροκ συναυλίες για να μαζέψουμε χρήματα. Πάντα υπάρχει τρόπος να εκφράζεται η αλληλεγγύη η οποία είναι το βασικότερο όπλο στον αγώνα». Απόσπασμα από συνέντευξη με έναν κάτοικο από τις Σταγιάτες Πηλίου σχετικά με τον τοπικό αγώνα που διεξάγεται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υδροδότησης του χωριού, που δόθηκε στην κινηματική εφημερίδα Άπατρις (τεύχος 46, Νοέμβριος 2020).

Το κείμενο αυτό έχει σκοπό να λειτουργήσει ενισχυτικά στο εγχώριο αλλά και διεθνές κάλεσμα που πρόσφατα απηύθυνε η κινηματική δομή Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών για τη στήριξη του, κατά κύριο λόγο οικονομικά, ιδιαίτερα εν μέσω της παρούσας συγκυρίας, η οποία δομείται γύρω από την κρατική διαχείριση της υγειονομικής πανδημίας που έχει ξεσπάσει εξαιτίας του covid-19. Ας επισημανθεί ότι τα τελευταία χρόνια λειτουργίας του Ταμείου έχουν επαναλάβει παρόμοια καλέσματα οι συντρόφισσες/οι που σταθερά και με συνέπεια στελεχώνουν την οργανωτική σύστασή του, είτε δημόσια είτε σε πιο ιδιωτική μορφή με την αποστολή αντίστοιχων κειμένων σε όσες συλλογικότητες κινούνται εντός του αναρχικού χώρου.

Το Ταμείο οικοδομήθηκε πριν από 10 χρόνια, στη βάση της αναγνώρισης της ανάγκης υλικής και ταυτόχρονα ηθικής-πολιτικής στήριξης ενός ολοένα αυξανόμενου αριθμού φυλακισμένων συντρόφων/ισσών εκείνης της περιόδου και όσων άλλων φυλακίστηκαν τα επόμενα χρόνια έως και σήμερα, καθώς έγινε αντιληπτό από μια μεγάλη -αν όχι πλειοψηφική- μερίδα αναρχικών ότι οι οικονομικές ανάγκες για τη διαβίωση των αιχμάλωτων συντρόφων/ισσών, εντός της φυλακής, δε μπορούσε να επαφίεται στην προσωπική, οικογενειακή και συντροφική δικτύωση που διατηρούσε ο/η καθένας/μια ξεχωριστά ως άτομο.

Η ίδρυση μια μόνιμης, συλλογικής και κινηματικής δομής για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών των έγκλειστων συντρόφων/ισσών ήταν ένα προχώρημα της πολιτικής συνείδησης και συναντίληψης του αναρχικού κινήματος για την περεταίρω ανάπτυξη και διεύρυνση της έννοιας της αλληλεγγύης, ώστε να αναλάβει και τον ρόλο ανάσχεσης της μεγάλης πίεσης που ασκεί στους/ις φυλακισμένους/ες ένας εκ των βασικότερων κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, όπως είναι αυτός της φυλακής. Άρα, παροχή έμπρακτης αλληλεγγύης τόσο σε φυλακισμένα άτομα που προέρχονται από τη δεξαμενή αναρχικής σκέψης και δράσης όσο και -στο μέτρο του εφικτού- φυλακισμένους-διωκόμενους αγωνιστές που η προσωπική διαδρομή και στάση τους, εντός ή εκτός των τειχών, συμβαδίζει με αξίες και ιδανικά που έχουν κατεύθυνση συγκρουσιακή και ανατρεπτική απέναντι στην εξουσιαστική και οικονομική κυριαρχία, όπως αυτή εκφράζεται από κρατικούς ή άλλης φύσεως φορείς.

Ήταν η πλημμυρίδα αναρχικής πράξης και θεωρίας που εντάθηκε, και ειδικότερα από το 2000 και μετά, με αναρίθμητες παρεμβάσεις στη δημόσια σφαίρα του κοινωνικού γίγνεσθαι με κάθε τρόπο και μέσο, που -όπως ήταν αναμενόμενο- αναμετρήθηκε με την κατασταλτική πολιτική του κράτους, η οποία, χωρίς φειδώ και αναβαθμίζοντας το θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης όσων περνούσαν τα αστικοδημοκρατικά όρια αμφισβήτησης του καθεστώτος, κυνήγησε, χτύπησε, κατηγόρησε και φυλάκισε δεκάδες αγωνιστές/τριες.

Ήταν αυτές οι επώδυνες συνθήκες και η εντονότερη ενασχόληση που προέκυψε με τα ζητήματα του εγκλεισμού, μέσω της οποίας αποκτήθηκε η εμπειρία και η γνώση ότι το σωφρονιστικό σύστημα παρέχει ελλιπή έως και μηδαμινή κάλυψη στις βασικές ανάγκες των φυλακισμένων (ποιοτική σίτιση, τηλεφωνική επικοινωνία, μέσα ατομικής υγιεινής, γραφική ύλη, βιβλία κ.α.). Ήταν η ίδρυση του Ταμείου που ανάμεσα σε πολλαπλές μορφές αλληλεγγύης στους/ις έγκλειστους/ες αγωνιστές/ριες ανέλαβε να αποσοβήσει ένα μέρος των κραδασμών που δεχόντουσαν από τη σύντομη ή μακροχρόνια φυλάκισή τους στα κελιά της αστικής δημοκρατίας.

Από τότε μέχρι και σήμερα έχουν συμβεί πολλά εντός του κινήματος και στις δομές που δημιούργησε στην 15ετή αυτή ιστορική περίοδο. Η διαστολή και σχετική συστολή ή αποσυσπείρωση των δυνάμεων του αναρχικού κινήματος για λόγους που δεν αντιστοιχούν να αναφερθούν στο παρόν κείμενο, επηρέασε τη δομή του Ταμείου. Συνθήκη που αφενός εγκαινίασε -ανά περιόδους- πιο ψυχοφθόρες και οριακές καταστάσεις για τα οργανωτικά μέλη του, από τη στιγμή που τα χρηματικά αποθέματα, αρκετές φορές δεν ξεπερνούσαν έναν πολύ βραχύβιο ορίζοντα, αφετέρου επιχειρήθηκε -επιτυχώς- μια ακόμη πιο διεισδυτική σχέση αλληλεγγύης, τόσο με το εγχώριο όσο και με το διεθνές πολιτικό-συντροφικό περιβάλλον.

Η αδιάκοπη ανταπόκριση των χιλιάδων συντρόφων/ισσών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, εδώ και δέκα χρόνια είναι ο πολιτικός πυλώνας που στηρίζει τη δομή του Ταμείου και κατ’ επέκταση τους/ις φυλακισμένους/ες αγωνιστές/ριες. Και είναι σ’ αυτόν τον πυλώνα που απευθύνθηκαν-ονται οι εκδηλώσεις, τα παζάρια και εκδόσεις βιβλίων, οι διαδικτυακές συλλογές χρημάτων, οι συναυλίες και τα πάρτυ που διοργανώνονται σε διάφορους τόπους της χώρας από τις οργανωτικές συνελεύσεις του Ταμείου. Μια χρόνια, συνεχής και κοπιαστική διαδικασία που με τη συνδρομή όλων μας έφτασε σε μια ορισμένη περίοδο να καλύπτει μηνιαίες ανάγκες έγκλειστων αγωνιστών/ριών που ο αριθμός τους ξεπερνούσε τα 40 άτομα.

Επειδή κάθε πρακτική, δομή ή χώρο που εγκαθιδρύουμε σε αντίθεση με τις εμπορευματικές αξίες, τις σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας που διέπουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, χτίζουν στο παρόν διαφορετικούς δεσμούς και σχέσεις αλληλεγγύης που μετασχηματίζουν τόσο εμάς τους ίδιους, όσο και τους τρόπους και τα μέσα που προσεγγίζουμε τη ζωή και τον αγώνα.

Επειδή έχουμε νιώσει όλοι/ες το αίσθημα της ψυχικής και νοητικής αποφόρτισης, της χαράς να συναντάμε πάλι ελεύθερους, υγιείς και δυνατούς/ες τους/τις πρώην αιχμάλωτους/ες συντρόφους/ισσες, να φωτίζονται με χαμόγελα τα πρόσωπα μας όταν στους δρόμους, στις πορείες και σε κάθε συλλογικό δρώμενο περπατάμε, συζητάμε, διασκεδάζουμε ή ξαναοργανώνουμε μαζί τους τα μικρά η μεγάλα ταρακουνήματα της ιστορίας.

Τώρα, που κράτος και κεφάλαιο, τόσο εγχώρια όσο και παγκόσμια, εν μέσω πανδημίας, επιτίθενται σε ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και θα επιχειρήσουν εκ νέου την πειθάρχηση σε πιο σκληρούς όρους εκμετάλλευσης, από όλους/ες, είναι ζήτημα υπαρξιακής, συνειδησιακής επιβίωσης να μείνουμε συνδεδεμένοι με ακόμη πιο ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης σε κάθε επίπεδο, ώστε να αντέξουμε τα χτυπήματα και να σχεδιάσουμε τους τρόπους αντεπίθεσης, μέχρι τη νίκη.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Υ.Γ: Στην υποθετική -όχι αβάσιμη- περίπτωση το εγχώριο αναρχικό/αντεξουσιαστικό κίνημα να αριθμεί κάποιους/ες χιλιάδες συντρόφους/ισσες, ακόμα κι αν ο βαθμός συμμετοχής διαφοροποιείται ανάμεσα στα άτομα, συλλογικότητες, οργανώσεις, δομές στην ανάληψη οργανωτικών καθηκόντων που απαιτούνται για κάθε είδους λειτουργία του και συμμετοχή των δημόσιων παρεμβάσεων του στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα, οδηγεί στο λογικό συμπέρασμα ότι μια εκδήλωση μαζικής και συντονισμένης στήριξης του Ταμείου θα σήμαινε για τον/την καθέναν/μια ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση, που θα ισοδυναμούσε με μια ευκταία έκφραση κινηματικής δυναμικής, ικανής να απαλλάξει τη δομή του Ταμείου από το άγχος και την πίεση συλλογής χρημάτων για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως άλλωστε έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν.

Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου- Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θήβας

Δήμητρα Βαλαβάνη- Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Πολύκαρπος Γεωργιάδης- Φυλακή Λάρισας

Κωνσταντίνος Γιαγτζόγλου- Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Γιάννης Δημητράκης- Φυλακή Δομοκού

Δημήτρης Κουφοντίνας- Φυλακή Δομοκού

Ηρακλής Κωστάρης- Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Γιάννης Μιχαηλίδης- Φυλακή Μαλανδρίνου

Γιώργος Πετρακάκος- Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Μάριος Σεϊσίδης-Φυλακές Κορυδαλλού

Βαγγέλης Σταθόπουλος- Φυλακή Λάρισας

Σπύρος Χριστοδούλου- Φυλακή Κορίνθου

Ali Ercan Gökoğlu- Φυλακή Μαλανδρίνου

Burak Ağarmıs- Φυλακή Μαλανδρίνου

Sadi Naci Özpolat- Φυλακή Διαβατών

Halil Demir- Φυλακή Γρεβενών

Anıl Sayar-Φυλακή Αγίου Στεφάνου Πάτρας

Harika Kızılkaya-Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Hazal Seçer-Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Sinan Oktay Özen- Φυλακές Κορυδαλλού

Ismail Zat-Φυλακές Κορυδαλλού

Hasan Kaya-Φυλακές Κορυδαλλού

Sinan Çam- Φυλακές Κορυδαλλού

Πηγή: Athens Indymedia

Ηράκλειο Κρήτης: Αφίσα αλληλεγγύης για την απεργία πείνας στις χιλιανές φυλακές

Λάβαμε 28/4/2021

Αφίσα αλληλεγγύης στα συντρόφια που πραγματοποιούν απεργία πείνας (από 22/3) στις φυλακές της Χιλής.

Πίστη-Συνέπεια-Αφοσίωση

Πολύμορφος αγώνας μέχρι το γκρέμισμα κάθε κελιού/κλουβιού

Αναρχικοί/ές

*ακολουθεί η δημόσια δήλωση για την απεργία πείνας.

Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας

Πολύκαρπος Γεωργιάδης: Σχεδιασμοί γεωστρατηγικής αναβάθμισης και πολεμική προπαρασκευή του ελληνικού κράτους (Μέρος Α’)

Σχεδιασμοί γεωστρατηγικής αναβάθμισης και πολεμική προπαρασκευή του ελληνικού κράτους.

Μέρος πρώτο: Η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και η δημιουργία ενός φιλοδυτικού Άξονα στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

*

Εισαγωγή

Μέσα σ’ ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον οξυμένων ανταγωνισμών, παγκοσμίων ανακατατάξεων ισχύος και εύθραυστης ισορροπίας τρόμου, το ελληνικό κράτος ακολουθεί τη δική του πολιτική επιθετικότητα (έστω και υποβασταζόμενη). Ως μεσίτης της ντόπιας αστικής τάξης συμμετέχει -στο βαθμό που αντιστοιχεί στην ισχύ του- στην πάλη για το «διαμελισμό» της Μεσογείου σε ζώνες επιρροής. Στον ανταγωνισμό του με την Τουρκία, το ελληνικό κράτος δεν διστάζει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής και γενικευμένης αιματοχυσίας ανάμεσα στους δύο λαούς. Άλλωστε, τα συνεχή μπρα ντε φερ και οι ανακατατάξεις οικονομικής και εξωοικονομικής ισχύος αργά ή γρήγορα αντανακλώνται και στο πεδίο της στρατιωτικής ισχύος και στην προσπάθεια εξεύρεσης ζωτικών χώρων για το κεφάλαιο με πολεμικούς όρους. Υπό το πρίσμα του έρποντος παγκόσμιου πολέμου για το ξαναμοίρασμα των αγορών και τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και των οδών μεταφοράς θα πρέπει να δούμε και τον ελληνοτουρκικό αστικό ανταγωνισμό και τις πολεμικές ιαχές που ακούγονται και από τις δύο πλευρές. Και ακολούθως να εντάξουμε την ένταση του μιλιταρισμού σε Ελλάδα και Τουρκία στην παγκόσμια τάση γενικευμένου υπερεξοπλισμού, όπως δείχνουν και τα στοιχεία του Ινστιτούτου Ερευνών για τη Διεθνή Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI). Το 2019 οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ανήλθαν σε 1,91 τρισεκατομμύρια δολάρια, με βασική αιτία ανόδου την αύξηση της πολεμικής προετοιμασίας των δύο μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη (ΗΠΑ και Κίνα). Όπως αναφέρει το SIPRI: «Οι παράγοντες που οδήγησαν σε αυτή την άνοδο ήταν η αύξηση των δαπανών των ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, που πραγματικά ώθησε το παγκόσμιο σύνολο ακόμα πιο πάνω, και επίσης η συνεχιζόμενη άνοδος και ανάδυση της Κίνας και της Ινδίας που συγκαταλέγονται πλέον στις τρείς χώρες με τις υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες στον πλανήτη». Το χάσμα, βεβαίως, των ΗΠΑ με τις υπόλοιπες χώρες εξακολουθεί να είναι τεράστιο, καθώς το αμερικανικό κράτος καλύπτει το 38% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών, ενώ η Κίνα ακολουθεί με το 14%. Οι 29 χώρες του ΝΑΤΟ καλύπτουν περισσότερο από το 50% των παγκόσμιων εξοπλιστικών δαπανών, ενώ οι βασικότεροι εξαγωγείς όπλων για την περίοδο 2015-2019 ήταν οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Κίνα (1). Τέλος, 9 είναι τα κράτη που κατέχουν πυρηνικά όπλα, με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ να διαθέτουν το 90% των πυρηνικών κεφαλών (2). Από τον Οκτώβριο του 2018 οι ΗΠΑ αποχώρησαν από τη “Συνθήκη Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου Βεληνεκούς”, που είχε υπογραφτεί το 1987 με την ΕΣΣΔ.

Αυτή η κούρσα εξοπλισμών αναμένεται να μετριαστεί λόγω της υπερσυσσώρευσης χρεών και των δημοσιονομικών εκτροχιασμών των ανεπτυγμένων κρατών, καθώς η υγειονομική/οικονομική κρίση δημιούργησε συνθήκες έκτακτης ανάγκης για την καπιταλιστική οικονομία. Ωστόσο, η γενική κατεύθυνση είναι σαφής: η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος δημιουργεί και την ακόλουθη ανάγκη για ενδυνάμωση της στρατιωτικής τους ισχύος, με ορατό τον κίνδυνο ξεσπάσματος γενικευμένου αιματοκυλίσματος. Και μέσα σ’ αυτή την παγκόσμια αρένα συμφερόντων το ελληνικό κράτος δεν είναι “ουδέτερο” ή “Νησίδα σταθερότητας”, αλλά παίρνει κι αυτό θέση μάχης.

«Είμαστε έτοιμοι να τα κάνουμε όλα Κούγκι για την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων» (δηλαδή για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης). Αυτή η πολεμική ιαχή ακούστηκε από τον στρατηγό εν αποστρατεία και βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Νίκο Μανωλάκο, ο οποίος συμπλήρωσε σε συνέντευξή του στην ΕΡΑ1, πως βασικός κυβερνητικός στόχος είναι η ενδυνάμωση του πεδίου ισχύος του ελληνικού κράτους σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο: «Στις ένοπλες δυνάμεις υπάρχουν εξελίξεις που ακόμα δεν μπορείτε να τις δείτε». Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας και πρώην επίτροπος Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας της Ε.Ε. δήλωσε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις: «Οι διεθνείς διαφορές διευθετούνται με τρεις τρόπους. Ή με απευθείας συνομιλίες ή μέσω διεθνούς διαιτησίας ή τέλος με πόλεμο. Εκεί που οδηγηθήκανε τα τελευταία χρόνια οι σχέσεις μας, καλούμεθα να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα: διάλογος ή σύγκρουση». Ταυτόχρονα, ο υπουργός Εθνικής “Αμύνης”, Νίκος Παναγιωτόπουλος, παραδέχθηκε πως στην παρατεταμένη ελληνοτουρκική κρίση του καλοκαιριού του 2020 οι δύο χώρες έφτασαν τρεις φορές κοντά στο ξέσπασμα θερμού επεισοδίου με καθολική κινητοποίηση των ενόπλων δυνάμεών τους. Λίγους μήνες αργότερα είδαμε την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών ανάμεσα στα δύο κράτη, οι οποίες είχαν διακοπεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν το 2016, το οποίο χρεώνεται από την τουρκική πλευρά σε αμερικανικό δάχτυλο. Ταυτόχρονα ξεκινάει και ο διάλογος για το κυπριακό υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, που βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή εξ αιτίας τόσο της επιμονής του καθεστώτος Ερντογάν για διχοτόμηση του νησιού με λύση δυο κρατών όσο και της σημαντικής γεωστρατηγικής και ενεργειακής σημασίας του νησιού, που χαρακτηρίζεται ως το “περιφερειακό αεροπλανοφόρο της Δύσης”.

Παρατηρούμε λοιπόν μια διαδικασία μακρόσυρτων διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις, οι οποίες περιλαμβάνουν τόσο τη διπλωματική “ήπια ισχύ” (π.χ. η απελπισμένη προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης ώστε να επιβάλλει η Ε.Ε. κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας), όσο και την πολεμική προετοιμασία. Μια τυχαία ή προσχεδιασμένη σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο ή στο Αιγαίο ενδεχομένως να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς οι δύο αστικές τάξεις σαν έτοιμες από καιρό είναι πλήρως προετοιμασμένες για το σενάριο της διευθέτησης των διαφορών τους μέσω πολεμικής σύγκρουσης. Το φιλειρηνικό προφίλ που οικοδομεί το ελληνικό κράτος είναι ακόμα μια επικοινωνιακή απάτη, αφού μετά την κρίση των Ιμίων έχει υιοθετήσει ως αποτρεπτικό δόγμα την πολιτική της “ευέλικτης ανταπόδοσης” εκφράζοντας την πρόθεση απάντησης σε οποιαδήποτε επιθετική (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κίνηση της Τουρκίας με τη δημιουργία ισοδύναμου τετελεσμένου. Η διολίσθηση, όμως, σε μια πολεμική διαπραγμάτευση κουβαλά κινδύνους πλήρους επικράτησης της βαρβαρότητας, αφού το ελληνικό κράτος έχει ανασύρει από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου τη στρατηγική της Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής (Mutual Assured Destruction). Από την άλλη, η τουρκική πολεμική μηχανή είναι ακόμα πιο ετοιμοπόλεμη και έμπειρη καθώς δοκιμάζεται σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα με μεγάλες επιτυχίες για λογαριασμό του τουρκικού κεφαλαίου. Η Τουρκία έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια περίπου 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ σε έρευνες υδρογονανθράκων, γεγονός που είναι ενδεικτικό για το ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες της ελληνοτουρκικής αστικής σύγκρουσης, οι οποίες κρύβονται κάτω από το μανδύα του “πατριωτισμού”.

Ρόλο διαιτητή στη σύγκρουση παίζουν οι ΗΠΑ, οι οποίες ανησυχούν πως μια υλική ρήξη στις σχέσεις των δυο νατοϊκών συμμάχων θα ενδυναμώσει το ρόλο της Ρωσίας: «Αν θα υπάρξει οποιαδήποτε κλιμάκωση, οι μόνοι που θα επωφελούντο από αυτή, θα ήταν οι αντίπαλοί μας. Ο νικητής θα είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Είναι αυτοί που αντιτίθενται στην ευρωατλαντική κοινότητα με τις αξίες και τις αρχές που αυτή και οι θεσμοί της αντιπροσωπεύει» (συνέντευξη του Τζέφρι Πάιατ στο Mega, Μάιος του 2020). Τον Ιούλιο του 2020 ο τότε βοηθός υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ, δήλωσε σχετικά: «Επικεντρωνόμαστε στην Ανατολική Μεσόγειο ως περιοχή αυξανόμενης στρατηγικής σημασίας και στρατηγικού ανταγωνισμού. Οι Ρώσοι είναι εκεί. Οι Κινέζοι είναι εκεί. Και σε περιφερειακό επίπεδο οι Ιρανοί είναι εκεί. Θέλουμε οι ΗΠΑ να είναι εκεί και να ανταγωνίζονται για θετική επιρροή […] Αυτή είναι μια περιοχή με σημαντικό στρατηγικό περιεχόμενο για τις ΗΠΑ. Δεσμευόμαστε να εμβαθύνουμε και να ενισχύσουμε τις εταιρικές σχέσεις ασφαλείας και τις ευρείες σχέσεις που έχουμε σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και με τους συμμάχους μας, όπως η Τουρκία, η Ελλάδα, το Ισραήλ και άλλα κράτη στην περιοχή» (3).

Το ελληνικό κράτος, παρά την οικονομική του χρεωκοπία, αποπειράται να εξισορροπήσει το ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος με τον προγραμματισμό -εν μέσω πανδημίας- ενός κοστοβόρου εξοπλιστικού προγράμματος ύψους 10-12 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του στο Thessaloniki Helexpo Forum, τον Σεπτέμβριο του 2020. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, σκοπός του υπερεξοπλισμού είναι η απάντηση στην “τουρκική προκλητικότητα” μέσω του πολλαπλασιασμού της ισχύος, της λειτουργικότητας και της αποτελεσματικότητας των ελληνικών όπλων: «Ήρθε η ώρα να ενισχύσουμε τις ένοπλες δυνάμεις ως παρακαταθήκη για την ασφάλεια της χώρας». Στο πλαίσιο αυτό προανήγγειλε την αγορά 18 γαλλικών αεροσκαφών Rafale (12 μεταχειρισμένα και 6 του κουτιού), 12-24 αμερικανικών F35, 4 φρεγατών (με ταυτόχρονη αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό των ήδη υπαρχόντων), 4 ελικόπτερα Romeo, πυραύλων αέρος-αέρος meteor, πυραύλων Scalp και Exocet, την αναβάθμιση 84 F16 σε κατηγορία Viper (η οποία υπολογίζεται να ολοκληρωθεί το 2027 και να κοστίσει πάνω από 1 δισ. δολάρια), την πρόσληψη 15.000 επαγγελματιών οπλιτών και την ενίσχυση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας. Ενδεικτικός της πολεμικής προπαρασκευής του ελληνικού κράτους εν μέσω υγειονομικής κρίσης, είναι ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2021, ο οποίος προβλέπει μείωση των δαπανών για την υγεία κατά 572 εκατομμύρια ευρώ(4) και ταυτόχρονη θεαματική αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, παρότι το ΑΕΠ της χώρας βυθίστηκε στα 162,7 δισ. ευρώ, χάνοντας 20 δισ. ευρώ σε ένα έτος. Απ’ αυτόν τον πακτωλό χρημάτων (5,5 δισ. ευρώ για το 2021), τα 2,5 δις αφορούν την αγορά Rafale, τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να ενσωματώνονται στην πολεμική μηχανή του ελληνικού κράτους με τη διεξαγωγή της άσκησης “Σκύρος 2021” (Φεβρουάριος 2021), η οποία χαρακτηρίστηκε ως: «μήνυμα στην Άγκυρα». Κατά τη διάρκεια της ψήφισης της αγοράς των Rafale από το ελληνικό κοινοβούλιο, ο υπουργός “Άμυνας” μίλησε για συνολική προσπάθεια επαύξησης της μαχητικής ικανότητας του ελληνικού στρατού, η οποία θα είναι διαρκής και εντατική: «Είναι μια εθνική υπόθεση κυριολεκτικά, που καθίσταται επιτακτική λόγω της παρούσης γεωπολιτικής κατάστασης, με τις πολλές και σύνθετες προκλήσεις και απειλές στην ευρύτερη περιοχή μας». Αξίζει να σημειωθεί η διακομματική συναίνεση, με τον ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικεί το δικό του μερίδιο στο χτίσιμο της πολιτικής αυτής: «Οι σχέσεις με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο ή με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χτίστηκαν κατά 90% στα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και οι σχέσεις με τη Γαλλία χτίστηκαν στα χρόνια τα δικά μας». (δηλώσεις του εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Τσίπρα).

Ωστόσο, οι υπερεξοπλισμοί αυτοί δεν μπορούν να ανατρέψουν τον ελληνοτουρκικό συσχετισμό δύναμης. Έτσι κι αλλιώς, πάγιο δόγμα της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή είναι η πάση θυσία αποφυγή της απόκτησης στρατιωτικής υπεροχής κάποιας από τις δύο χώρες έναντι της άλλης και η διατήρηση μιας ισορροπίας δύναμης υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Η Τουρκία, παρά την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει και παρά τις διαρκείς τριβές στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, παραμένει μια πολύ ισχυρή περιφερειακή δύναμη με βλέψεις πλανητικής ακτινοβολίας. Η κυβερνητική προπαγάνδα περί “απομονωμένης” Τουρκίας είναι σαφώς μια γελοιότητα που εντάσσεται στο πλαίσιο της αντιμετώπισης υπαρκτών ζητημάτων μέσα από την κατασκευή μιας γιγαντιαίας επικοινωνιακής φούσκας (καταδικασμένης να σκάσει θορυβωδώς). Το τουρκικό κράτος εδώ και χρόνια έχει προχωρήσει σε μια μεθοδική αύξηση των συντελεστών ισχύος του, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στους τομείς της στρατιωτικής ικανότητας, του στρατηγικού σχεδιασμού και της πολιτικής βούλησης, όπως περιγράφεται από το λεγόμενο δόγμα Νταβούτογλου. Η τουρκική οικονομία ανήκει στις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη και συμμετέχει στους G20, ενώ ο στρατός της είναι από τους ισχυρότερους της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ ανέθεσε στην Τουρκία για το 2021 τη διοίκηση 6.500 ειδικά εκπαιδευμένων στρατιωτών της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης, ενώ την ίδια ώρα συσφίγγει τους στρατιωτικούς της δεσμούς με τη Βρετανία(5). Ταυτόχρονα, το τουρκικό κράτος προχωρά σε φιλόδοξες απόπειρες ενεργειακής και εξοπλιστικής αυτάρκειας:

-Στο πρώτο πεδίο φιλοδοξεί να εγκαταστήσει σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με πυρηνική τεχνολογία, με τον πυρηνικό σταθμό στο Ακούγιου να είναι υπό κατασκευή και να αναμένεται η λειτουργία του από το 2023. Βασική επιδίωξη της Τουρκίας είναι η διέλευση αγωγών φυσικού αερίου από το έδαφός της, με σκοπό τη λήψη μεριδίου του διερχόμενου αερίου για την κάλυψη των τεράστιων ενεργειακών της αναγκών. Σκοπός της είναι να εκμεταλλευτεί την προνομιακή γεωγραφική της θέση για τον έλεγχο «σχεδόν όλων των εναλλακτικών και μη οδών μεταφοράς του αερίου από την Κασπία και τη Μέση Ανατολή και τη Ρωσία προς την Ευρώπη, ενώ επιπρόσθετα συνεχίζει να επιδιώκει την υλοποίηση και άλλων παρόμοιων έργων μεταφοράς αερίου προς την Ευρώπη πχ από το Ιράκ, το Κατάρ, ακόμη και από τη ΝΑ Μεσόγειο μέσα από την επικράτειά της».(6)

-Στο δεύτερο πεδίο, η Τουρκία επιδιώκει την απεξάρτησή της από τις ξένες πολεμικές βιομηχανίες και την ενδυνάμωση της δικής της, υλοποιώντας πρόγραμμα κατασκευής εθνικού πολεμικού πλοίου και εθνικού τυφεκίου και ετοιμάζοντας με τη βοήθεια της Ιταλίας και της Ισπανίας την κατασκευή του αεροπλανοφόρου ANADOLU. Επιπλέον, τα εξοπλισμένα drones τουρκικής κατασκευής θεωρούνται επιτυχημένα σε διάφορα θέατρα στρατιωτικών επιχειρήσεων (Συρία, Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν)(7). Τα drones “Μπαϊρακτάρ”, μάλιστα, κατασκευάστηκαν από την Τουρκία με βρετανική τεχνολογική βοήθεια. Μέσα σε λίγα χρόνια η τουρκική πολεμική βιομηχανία κατάφερε να αυξήσει θεαματικά τη συμμετοχή της στον εξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας από το 20% στο 65%. Παράλληλα, αυξάνει το μερίδιό της στις εξαγωγές όπλων, καταλαμβάνοντας τη 14η θέση παγκοσμίως. Κι όλα αυτά παρά τις κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ εξαιτίας της αγοράς από τη Ρωσία των αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 (8).

Τέλος, η “απομονωμένη” Τουρκία έχει πολύπλευρη οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική παρουσία και ερείσματα σε πλήθος χωρών (Αζερμπαϊτζάν, Κύπρος, Συρία (9), Λιβύη, Ιράκ, Κατάρ, Αλγερία, Τυνησία, Αλβανία, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Ουκρανία, Σομαλία κλπ). Είναι σαφές, λοιπόν, πως δεν αρκεί μονάχα η αγορά μερικών όπλων από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία ώστε η Ελλάδα να αντισταθμίσει την τουρκική υπεροχή. Το ελληνικό κράτος προσπαθεί να καλύψει την απόσταση που το χωρίζει από τον βασικότερό του εχθρό (και ταυτόχρονα ΝΑΤΟϊκό σύμμαχο)(10) και να αναβαθμιστεί γεωστρατηγικά στην περιοχή των Βαλκανίων, της ΝΑ Μεσογείου και της Β. Αφρικής με μια σειρά διπλωματικών, οικονομικών και στρατιωτικών κινήσεων οι οποίες βρίσκονται σε σχέση αλληλοδιαπλοκής και αλληλοδιείσδυσης. Δύο βασικοί πυλώνες της πολιτικής αυτής είναι:

-Η πλήρης υπαγωγή της οικονομικής, ενεργειακής διπλωματικής και στρατιωτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους στις επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού (και κυρίως σ’ αυτές των ΗΠΑ). Σε αντίθεση με την Τουρκία που διαθέτει το εκτόπισμα ώστε να ακολουθεί πολυπαραγοντική εξωτερική πολιτική, κάνοντας ασκήσεις ισορροπίας ανάμεσα στις ΗΠΑ, την ΕΕ και τη Ρωσία, τα περιθώρια του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού είναι περιορισμένα. Η μετατροπή του ελληνικού κράτους σε “γεωπολιτικό μεντεσέ”, σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και η πρόσδεση στο άρμα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για τη γεωστρατηγική αναβάθμισή του. Επιπλέον, η Ελλάδα καλείται να παίξει το ρόλο του αναχώματος στην “κακοήθη ρωσική και κινεζική επιρροή” και εν ανάγκη να πάρει τα ρίσκα ακόμα και για απόκτηση νέων εχθρών (11). Η τυχοδιωκτική αυτή πολιτική βάζει τη χώρα στη δίνη ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και μετατρέπει το ελληνικό έδαφος σε πιθανό στόχο, καθώς Ρωσία και Ιράν έχουν προειδοποιήσει πως αν απειληθεί η ασφάλειά τους θα προχωρήσουν σε πυραυλικά χτυπήματα εναντίον αμερικανικών βάσεων σε οποιαδήποτε χώρα.

-Η δημιουργία συμμαχιών και πολεμοκάπηλων αξόνων με κράτη της ευρύτερης περιοχής, υπό την προστασία και την καθοδήγηση των ΗΠΑ (και δευτερευόντως της Γαλλίας). Κεντρικό ρόλο σ’ αυτές τις επιδιώξεις παίζει η στρατηγική συμμαχία μες το Ισραήλ, μέσα από την οποία το μεν Ισραήλ αποκτά στρατηγικό βάθος και ανοίγει δίοδο για μεταφορά ενέργειας στην Ευρώπη και η δε Ελλάδα αυξάνει τους συντελεστές ισχύος της για να αντισταθμίσει την τουρκική υπεροχή. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα προχωρά στη δημιουργία “συνασπισμών ευκολίας” με εκείνα τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα που εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, στο πλαίσιο των αμερικανικών σχεδιασμών για τη Νέα Μέση Ανατολή.

Στο πρώτο μέρος του κειμένου θα εξετάσουμε αρκετές από τις όψεις της ελληνοϊσραηλινής στρατηγικής συμμαχίας, ενώ θα ακολουθήσει κι ένα δεύτερο μέρος που θα εξετάσει το πλαίσιο των σχέσεων του ελληνικού κράτους με τις ΗΠΑ.

Το ιστορικό υπόβαθρο των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ

Από τη στιγμή της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις κάθε άλλο παρά ανέφελες ήταν. Ήδη από τις 29 Νοεμβρίου του 1947 η Ελλάδα καταψήφισε το σχέδιο διχοτόμησης της Παλαιστίνης για την ίδρυση του ισραηλινού κράτους από τον ΟΗΕ, προτιμώντας να προσεγγίσει τον αραβικό κόσμο. Μέχρι το 1990 το ελληνικό κράτος αρκέστηκε στη de facto αναγνώριση του Ισραήλ, παρά τις έντονες πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΟΚ. Οι απόπειρες του Δαυίδ Μπεν Γκουριόν, πρώτου πρωθυπουργού του Ισραήλ, να προσεγγίσει την Ελλάδα με σκοπό το σπάσιμο της απομόνωσης και του διπλωματικού αποκλεισμού, παρέμειναν άκαρπες. Τις επόμενες δεκαετίες αναπτύχθηκαν σχέσεις δυσπιστίας ανάμεσα στις δύο χώρες, καθώς η Ελλάδα συμμάχησε με τις αραβικές χώρες ενώ το Ισραήλ προχώρησε σε σχέση στρατηγικής συνεργασίας με την Τουρκία. Η φιλοαραβική στάση του ελληνικού κράτους οφειλόταν τόσο σε λόγους διεθνούς πολιτικής (προστασία των Ελλήνων παροίκων στις αραβικές χώρες, εξασφάλιση υποστήριξης στο κυπριακό κλπ) όσο και σε οικονομικούς λόγους (κάλυψη ενεργειακών αναγκών, απρόσκοπτη διέλευση πλοίων από τη διώρυγα του Σουέζ κλπ). Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η προσέγγιση υπάγονταν στις γενικότερες επιδιώξεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, με σκοπό την αξιοποίηση της Ελλάδας ως δίαυλο επικοινωνίας με τα αραβικά κράτη, αλλά και για την ανάσχεση της σοβιετικής επιρροής στην ευρύτερη περιοχή. Η ελληνοαραβική φιλία, λοιπόν, αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της “συναινετικής προσαρμογής” της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, οπότε προκύπταν τα φυσικά όρια που έθεταν οι ΗΠΑ(12). Τα όρια αυτά φάνηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου των Έξι Ημερών, όταν η ελληνική χούντα των συνταγματαρχών παρείχε δυνατότητα επέμβασης υπέρ του Ισραήλ παραχωρώντας τα κρητικά λιμάνια στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και επιτρέποντας την προσγείωση ισραηλινών ελικοπτέρων στη Ρόδο. Το 1969 οι ΗΠΑ προχώρησαν ακόμη περισσότερο επιτρέποντας στους Ισραηλινούς να χρησιμοποιούν τις στρατιωτικές τους βάσεις στην Ελλάδα.

Η μακρά πορεία εξομάλυνσης των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων ξεκίνησε με την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα το 1980, ωστόσο η διαδικασία ήταν σταδιακή και αργή καθώς προσέκρουε -μεταξύ άλλων- στο ισχυρό εμπόδιο της στρατηγικής της τουρκοϊσραηλινής συνεργασίας. Το 1983 μετά από ισχυρές πιέσεις της ΕΟΚ υπεγράφησαν ελληνοϊσραηλινές εμπορικές και πολιτιστικές συμφωνίες, παρά την έντονη φιλοαραβική και φιλοπαλαιστινιακή ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά την αναγνώριση του Ισραήλ από την Ισπανία το 1986, η Ελλάδα έμεινε η μόνη χώρα της ΕΟΚ που αρκούνταν στη de facto αναγνώριση. Το 1987 ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Κάρολος Παπούλιας, δεσμεύτηκε πως η Ελλάδα θα αναγνωρίσει de jure το ισραηλινό κράτος, κάτι που έγινε τελικά τρία χρόνια αργότερα έπειτα από νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία εξασφάλιζε την κοινοβουλευτική έγκριση στις 21 Μαΐου του 1990. Η κίνηση αυτή δεν προέκυψε μόνο από την πολυετή πίεση που ασκούσαν οι ΗΠΑ και η ΕΟΚ, αλλά και από την αναγκαιότητα εξισορρόπησης των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων. Τον Δεκέμβριο του 1994 υπογράφηκε η “Συμφωνία Αμυντοτεχνικής Συνεργασίας Ελλάδας -Ισραήλ”, η οποία όμως όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε στην πράξη, αλλά το Ισραήλ προτίμησε να δώσει περισσότερη βαρύτητα στη συμμαχία του με την Τουρκία υπογράφοντας ανάλογη συμφωνία δύο χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1996. Η “Συνεργασία Στρατιωτικής Εκπαίδευσης Τουρκίας-Ισραήλ” προέβλεπε -μεταξύ άλλων- τον ελλιμενισμό και ελεύθερο διάπλου στα χωρικά ύδατα των δύο χωρών, κοινά στρατιωτικά γυμνάσια και ανταλλαγή τεχνογνωσίας και ανθρωπίνου δυναμικού.

Μετά τη διεξαγωγή της κοινής τουρκοϊσραηλινής στρατιωτικής άσκησης Reliant Mermaid ο τότε Έλληνας υπουργός εξωτερικών χαρακτήρισε τη συνεργασία της Τουρκίας-Ισραήλ ως “συμμαχία αμαρτωλών”. Σύμφωνα με το ελληνικό κράτος ο τουρκοϊσραηλινός άξονας είχε ως σκοπό την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή με σκοπό τη δημιουργία ψυχροπολεμικού κλίματος και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας. Βεβαίως, η κατηγορία της ανατροπής της ισορροπίας δυνάμεων εκτοξεύονταν και από την Τουρκία προς την Ελλάδα, μετά την κύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας με τον νόμο 2321 του 1995. Το άρθρο 2 του νόμου προέβλεπε πως: «Η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα […] να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής της θάλασσας μέχρι αποστάσεως 12 ναυτικών μιλίων». Η Τουρκική Εθνοσυνέλευση απάντησε με εκχώρηση στην κυβέρνηση όλων των αρμοδιοτήτων: «Να λάβει μέτρα, ακόμα και στρατιωτικά, για τη διατήρηση και υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων της χώρας». Για την Τουρκία η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί res inter alios pacta (αντικείμενο συμφωνίας τρίτων), οπότε δεν έχει δεσμευτική ισχύ γι’ αυτήν. Έτσι, εν μέσω αυξανόμενης ελληνοτουρκικής έντασης (που κορυφώθηκε με την κρίση των Ιμίων), η Τουρκία και το Ισραήλ ολοένα και εμβάθυναν τη συμμαχία τους, ενώ με διάφορες αιτιολογίες συνέχεια αναβάλλονταν οι ελληνοϊσραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις. Σαν αντιστάθμισμα, η Ελλάδα οργάνωσε κοινές ασκήσεις με το καθεστώς Μουμπάρακ στην Αίγυπτο.

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, όμως, θέλησε να αλλάξει σταδιακά την κατάσταση, δημιουργώντας εξισορροπητικές τάσεις στις σχέσεις των τριών χωρών. Σημαντικός σταθμός υπήρξε η υπογραφή της ελληνοτουρκικής συμφωνίας στη Μαδρίτη την 1η Νοεμβρίου του 1996, με την οποία η Ελλάδα αναγνώρισε την ύπαρξη νόμιμων και ζωτικών τουρκικών συμφερόντων στο Αιγαίο και δεσμεύονταν να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες για την άσκηση δικαιωμάτων που απορρέουν από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Την άνοιξη του 2000 ο Κωστής Στεφανόπουλος έγινε ο πρώτος Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η πλήρης ανατροπή των συσχετισμών των σχέσεων ανταγωνισμού/συνεργασίας θα έρθει μετά την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία του τουρκικού κράτους το 2002 (13). Η κυβέρνηση του ΑΚΡ γρήγορα έδειξε την απροθυμία της να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις εντολές των ΗΠΑ, αφού το 2003 η Τουρκία αρνήθηκε στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν τα εδάφη της για την εισβολή στο Ιράκ.

Ο συνδυασμός της ανακάλυψης υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο (κοιτάσματα Λεβιάθαν, Zohr και Αφροδίτη) και του εκτροχιασμού των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων δημιούργησε ένα εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας και κατ’ επέκταση του άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου. (Ας σημειωθεί εδώ πως, σε αντίθεση με την επιφυλακτική στάση της Ελλάδας, η Κύπρος ήδη από το 1961 είχε προχωρήσει στην αναγνώριση του Ισραήλ, μετά από πιέσεις που άσκησε η τουρκοκυπριακή πλευρά για ανταλλαγή πρέσβεων στις δύο χώρες). Υλική βάση για τη δημιουργία του εν λόγω άξονα είναι η προσπάθεια ελέγχου της παραγωγής και διακίνησης ενεργειακών πηγών. Τον Δεκέμβριο του 2010 η Κύπρος και το Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με σκοπό την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στα θαλάσσια οικόπεδά τους. Η ισραηλινή πρεσβεία στην Κύπρο δήλωσε για τη συμφωνία αυτή: «Υπό το φως της πρόσφατης ανακάλυψης πλούσιων φυσικών πόρων στη Μεσόγειο Θάλασσα, η οριοθέτηση των συνόρων του Ισραήλ θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση των ζωτικών οικονομικών συμφερόντων του Ισραήλ, παρέχοντας ασφάλεια στους επενδυτές και σαφήνεια στους γείτονες του Ισραήλ, ως προς την ακριβή τοποθεσία των θαλάσσιων συνόρων του Ισραήλ και ως προς τα δικαιώματά του στους φυσικούς θαλάσσιους πόρους».

Η συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ εξόργισε την τουρκική πλευρά, η οποία ακολουθώντας την εξωτερική πολιτική που χάραξε το λεγόμενο δόγμα Νταβούτογλου προσέγγισε τον μουσουλμανικό κόσμο στο πλαίσιο της απόπειρας γεωστρατηγικής αναβάθμισης και μετατροπής της Τουρκίας σε περιφερειακή υπερδύναμη: «Είναι αδύνατον για την Τουρκία, η οποία δημιουργήθηκε στη βάση του ιστορικού και γεωπολιτικού παρελθόντος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υπεισήλθε στην κληρονομιά της, να διανοηθεί και να σχεδιάσει την άμυνά της αποκλειστικά στο πλαίσιο των συνόρων που κατέχει». Στο πλαίσιο της επεκτατικής πολιτικής που περιέγραψε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, η Τουρκία εμφανίστηκε ως ηγέτιδα δύναμη του σουνιτικού Ισλάμ (κάτι που έκανε τη Σαουδική Αραβία να δυσφορεί). Η απόπειρα του ΑΚΡ να μετατραπεί σε προστάτη των παλαιστινιακών συμφερόντων, διατηρώντας στενότατες σχέσεις με τη Χαμάς, επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Κάπως έτσι, η πλήρης ρήξη στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ ήρθε λίγους μήνες πριν την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών Κύπρου-Ισραήλ. Συγκεκριμένα, τον Μάιο του 2010 στα πλαίσια του Free Gaza Movement έγινε πολυεθνική προσπάθεια σπασίματος του σιωνιστικού ναυτικού αποκλεισμού εναντίον της Λωρίδας της Γάζας, στην οποία συμμετείχε και η φίλα προσκείμενη στο ΑΚΡ οργάνωση ΙΗΗ. Οι ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν στο πλοίο Mavi Marmara, σκοτώνοντας εννιά Τούρκους πολίτες και εξοργίζοντας των Ερντογάν που προχώρησε στη λήψη αντιμέτρων, διακόπτοντας τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ. Από τότε, παρά τις προσπάθειες εξομάλυνσης, οι σχέσεις των δύο χωρών ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως και φυσικά δεν απέκτησαν ξανά το βάθος που είχαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό το κενό έσπευσε να καλύψει η ελληνική πλευρά για να αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο η συνεργασία των δύο πλευρών σε οικονομικούς και στρατιωτικούς τομείς.

Το Ισραήλ θέλησε να εκμεταλλευτεί τη νέα ισορροπία στην περιοχή χρησιμοποιώντας πλέον τον ελληνικό εναέριο χώρο (αντί του τουρκικού όπως έκανε μέχρι πρότινος) για τις αεροναυτικές του ασκήσεις. Έτσι, τον Οκτώβριο του 2010 ισραηλινά μαχητικά αεροπλάνα χρησιμοποίησαν το ελληνικό έδαφος ως βάση για να πραγματοποιήσουν το δεύτερο σκέλος της άσκησης “Μίνωας”, με σενάριο το στρατιωτικό χτύπημα εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Έκτοτε, η εμβάθυνση της πολύπλευρης συνεργασίας των δύο χωρών προχωρά με ταχύτατες διαδικασίες, καθώς την εποχή εκείνη μπήκαν τα θεμέλια των συζητήσεων για τη μεταφορά του ισραηλινού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω του ελληνικού εδάφους, γεγονός που ικανοποίησε τον στρατηγικό στόχο των ΗΠΑ για αλλαγή του ενεργειακού χάρτη και μείωση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Στρατιωτική θωράκιση των ενεργειακών σχεδιασμών και διακομματική συναίνεση

Η αλληλοδιαπλοκή οικονομικού και στρατιωτικού παράγοντα έγινε ακόμα πιο σαφής με την εμπλοκή της αμερικανικής Noble Energy στη διεξαγωγή ερευνών για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων νοτία της Κρήτης και την ταυτόχρονη κοινή αεροναυτική και ανθυποβρυχιακή άσκηση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδας τον Μάρτιο του 2012. Είναι σαφές πως η πολιτική των ταυτόχρονων στρατιωτικών ασκήσεων σε περιοχές διεξαγωγής έρευνας για κοιτάσματα υδρογονανθράκων θέλει να δώσει ισχυρά μηνύματα προς ανταγωνιζόμενα καπιταλιστικά κράτη για ισχυρή στρατιωτική θωράκιση των οικονομικών συμφερόντων. Άλλωστε, κατ’ επανάληψη ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει μιλήσει για στρατιωτική προστασία της μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ευρώπη μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας. Στο πλαίσιο αυτό ο ισραηλινός στρατός διενεργεί ασκήσεις με πραγματικά πυρά σε ελληνικό έδαφος, όπως έγινε τον Ιούνιο του 2012 όταν το ελληνικό κράτος παραχώρησε για τον σκοπό αυτό τις βραχονησίδες Καράβια ώστε ισραηλινά αεροσκάφη να διεξάγουν τέτοιου είδους στρατιωτική άσκηση. Σύμφωνα με τη λογική του ελληνικού κράτους, η διαπλοκή των οικονομικών συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου με τα συμφέροντα κεφαλαίων ισχυρότερων κρατών πολλαπλασιάζει την αποτρεπτική ισχύ της Ελλάδας έναντι της “τουρκικής προκλητικότητας”. Είναι η λεγόμενη ”θετική προκλητικότητα”: όσο περισσότερα επιχειρηματικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων αναμιγνύονται τόσο διασφαλίζονται τα ελληνικά συμφέροντα, δημιουργώντας ένα προστατευτικό δίχτυ ασφαλείας. Βεβαίως, η λογική αυτή προϋποθέτει πως η απέναντι πλευρά θα παρακολουθεί τις εξελίξεις με σταυρωμένα τα χέρια, χωρίς να χτίζει τις δικές της συμμαχίες και τη δική της “θετική προκλητικότητα”…

Κάπως έτσι, η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία απέκτησε χαρακτήρα “εθνικής στρατηγικής” με διακομματική συναίνεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την υποκριτική φιλοπαλαιστινιακή ρητορική του, ήταν αυτός που ως κυβέρνηση εμβάθυνε αυτές τις σχέσεις όσο καμιά άλλη προηγούμενη κυβέρνηση. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος, έφτασε στο σημείο να προτείνει την ένταξη του Ισραήλ στο ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου, με σκοπό την από κοινού εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις του λεγόμενου “Άξονα 3+1” (Ηνίοχος, Αστραπή, NOBLE DINA, Νέμεσις, Blue Flay, Αργοναύτης, Ονήσιλος-Γεδεόν, White and Blue Sky κλπ), εντάσσονται σ’ αυτό το πλαίσιο της οικονομικής-στρατιωτικής συνεργασίας (ή ορθότερα: της στρατιωτικής θωράκισης της οικονομικής συνεργασίας). Με τα λόγια του Π. Καμμένου: «Μπορούμε να δώσουμε τη λύση ασφάλειας στην περιοχή. Γιατί να μη δώσουμε εναέριο χώρο, αυτό που χρειάζεται το Ισραήλ από την Ελλάδα; Από το Ισραήλ στην Κύπρο και μέχρι την Κρήτη. Γιατί να μην υπάρχουν συμφωνίες προστασίας της μεγάλης οικονομικής ζώνης, στον ορισμό της οποίας θα προχωρήσουμε και στην Ελλάδα; Γιατί να μην προχωρήσουμε και σε αμυντικές συμφωνίες;». Στις 19 Ιουλίου του 2015 ο τότε Έλληνας ΥΠΕΘΑ επισκέφθηκε το Ισραήλ και υπέγραψε τη συμφωνία SOFA (Status of Forces Agreement), η οποία ρυθμίζει το ζήτημα της διαμονής στρατιωτικών δυνάμεων της μιας χώρας στο έδαφος της άλλης. Ανάλογη συμφωνία έχει υπογράψει το Ισραήλ μονάχα με τις ΗΠΑ.

Η διακομματική συναίνεση εκφράστηκε πάλι τον Μάιο του 2016 με συμφωνία που υπερψηφίστηκε από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, βάσει της οποίας επιτρέπονται οι στρατιωτικές ασκήσεις, οι εκπαιδεύσεις, οι επισκέψεις πλοίων και αεροσκαφών και οποιαδήποτε άλλη μορφή “αμυντικής” συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ: «Σε περίπτωση κατά την οποία τα μέρη συμφωνήσουν ότι απαιτούνται περαιτέρω διακανονισμοί προκειμένου να διευθετήσουν επιπρόσθετα ζητήματα των στρατιωτικών δραστηριοτήτων, τα μέρη είναι δυνατόν να πραγματοποιούν αυτούς τους διακανονισμούς στο πλαίσιο των Συμφωνιών Εφαρμογής σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας». Αυτές οι “συμφωνίες εφαρμογής” δεν είναι υποχρεωτικό να δημοσιοποιηθούν ή να εγκριθούν από το κοινοβούλιο: «Μετατρέποντας την Ελλάδα σε στρατιωτική βάση του Ισραήλ, όπου σε περίπτωση πολέμου θα μπορούν πχ να αποθηκεύονται καύσιμα ή στρατιωτικός εξοπλισμός, να γίνεται χρήση στρατιωτικών αεροδρομίων (αφού ακόμα και το αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ βρίσκεται σε εμβέλεια των πυραύλων της Παλαιστινιακής Αντίστασης) και ναύσταθμων»(14).

Τέλος αξίζει να αναφερθεί πως ο Αλέξης Τσίπρας σε επίσκεψή του στο Μνημείο Ολοκαυτώματος Yad Vashem στις 25 Νοεμβρίου του 2015 χαρακτήρισε την Ιερουσαλήμ “ιστορική πρωτεύουσα” του ισραηλινού κράτους, πολλά χρόνια προτού ο “διαβολικά καλός” Ντόναλντ Τραμπ προχωρήσει στη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ…

Η απόπειρα ενίσχυσης του ενεργειακού ρόλου της Ελλάδας

Λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ο Π.Καμμένος ήταν σαφέστατος για τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του ελληνικού κράτους ως “προμαχώνα της Ευρώπης”. Με αφορμή τις “προκλήσεις ασφαλείας” που δημιουργούνται από την ανεύρεση και αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών καθώς και από τον έλεγχο του συστήματος διαμετακόμισης ενέργειας, ο τότε ΥΠΕΘΑ δήλωνε τον Απρίλιο του 2015: «Η Ελλάδα θα συμμετέχει με οποιονδήποτε τρόπο στη νέα αυτή πρόκληση και θα αποτελέσει κόμβο για τη μεταφορά της ενέργειας, ιδιαίτερα μέσω των αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου. Η γεωπολιτική εγγύτητα με περιοχές όπου μαίνονται κρίσεις αναδεικνύει την πρόσθετη αξία της Ελλάδας ως βασικής πύλης προς τις μεγάλες θαλάσσιες εμπορικές οδούς ανάμεσα στην Ευρώπη και τον ανατολικό κόσμο». Τον Ιούνιο του 2016 στο πλαίσιο της “20ης Συζήτησης Στρογγυλής Τραπέζης με την Ελληνική Κυβέρνηση” του Economist, ο Πάνος Σκουρλέτης δήλωνε για τις προθέσεις αναβάθμισης του ενεργειακού ρόλου της Ελλάδας: «Οι ανάγκες της Ευρώπης για ενέργεια μεγαλώνουν κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα να επιδιώκει πολλαπλές πηγές τροφοδοσίας και όσο γίνεται περισσότερες απευθείας συνδέσεις. Εδώ μπορεί να βοηθήσει η Ελλάδα ως ενεργειακός κόμβος. Ένας κόμβος δομημένος σε ένα σημαντικό γεωγραφικό και γεωπολιτικό σταυροδρόμι. Ένα σημείο διαμετακόμισης που διακρίνεται για τη σταθερότητά του σε έναν ασταθή κόσμο».

Η Ελλάδα στερείται των απαραίτητων ενεργειακών κοιτασμάτων για να μετατραπεί σε κυρίαρχο ενεργειακό προμηθευτή της ευρύτερης περιοχής. Η θέση της είναι εμφανώς μειονεκτική σε σχέση με την Τουρκία, η οποία σήμερα είναι ένας τεράστιος ενεργειακός περιφερειακός κόμβος, με έξι διεθνείς διασυνδετήριους αγωγούς φυσικού αερίου, με δύο διεθνείς αγωγούς μεταφοράς, με τέσσερις τερματικούς σταθμούς LNG και δύο διεθνείς αγωγούς πετρελαίου. Επιπλέον, συγκριτικό πλεονέκτημα για την Τουρκία δίνει ο έλεγχος του στενού των Δαρδανελίων απ’ όπου διέρχεται καθημερινά σημαντική ποσότητα της παγκόσμιας πετρελαϊκής τροφοδοσίας. Από τον Ιανουάριο του 2020 ξεκίνησε ο τεράστιος τουρκορωσικός αγωγός Turk Stream, για την κατασκευή του οποίου συνεργάζονται η ρωσική Gazprom και η ελβετική Swiss και μεταφέρει αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας στην Τουρκία και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η “απομονωμένη” Τουρκία αναβαθμίζει τον ενεργειακό της ρόλο και φιλοδοξεί να αποκτήσει τον ενεργειακό έλεγχο στην ευρύτερη περιοχή ώστε να μετατραπεί σε διεθνή ηγεμονική δύναμη. Η Ελλάδα από την άλλη, βρίσκεται στη δύσκολη θέση να εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό για την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών είτε από τη Ρωσία (ως βασικού προμηθευτή φυσικού αερίου), είτε από την Τουρκία (αφού βασικές αρτηρίες τροφοδοσίας φυσικού αερίου ελέγχονται από το τουρκικό κράτος). Η Ελλάδα προσπαθεί να μεταβάλει τον δυσμενή συσχετισμό μέσω της υπαγωγής της ενεργειακής της πολιτικής στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ (εισαγωγή LNG, διασυνδετήριος αγωγός φυσικού αερίου Ελλάδας-Βουλγαρίας IGB, αγωγός Θεσσαλονίκης-Σκοπίων, μονάδα υπόγειας αποθήκευσης στην Καβάλα κλπ). Σκοπός της Ελλάδας είναι να μετατραπεί σε ενεργειακό αντίβαρο έναντι της Τουρκίας και βασικό εναλλακτικό προμηθευτή αερίου στη ΝΑ Ευρώπη. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα μπαίνει στο επίκεντρο των Ευρω-αμερικανικών προσπαθειών για μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, καθώς το φυσικό αέριο αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα για το καθεστώς Πούτιν (15). Και όπως είναι φυσικό η Ρωσία χρησιμοποιεί αυτό το πλεονέκτημα για να πλασαριστεί με ευνοϊκότερους όρους στην αρένα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η διαφοροποίηση των πηγών και των οδών ενέργειας είναι κομβικό ζήτημα στην ευρωατλαντική ατζέντα και στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα επιδιώκει να μετατραπεί σε “διατλαντική γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και των ΗΠΑ”.

Η ελληνοϊσραηλινή συμμαχία έχει βαρύνουσα σημασία γι’ αυτούς τους ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και της ΕΕ. Τον Απρίλιο του 2017 εγκρίθηκε η κατασκευή του αγωγού East Med, με κοινή δήλωση των υπουργών ενέργειας της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ιταλίας, σε συνάντηση κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο Τελ Αβίβ παρουσία εκπροσώπου της Ε.Ε. Ο East Med εντάχθηκε στον ευρύτερο ευρωενωσίτικο σχεδιασμό και συγκεκριμένα στην κατηγορία των Έργων Κοινού Ενδιαφέροντος του Κανονισμού 347/2013 της ΕΕ. Παρά τις τεράστιες επιφυλάξεις που υπάρχουν για το φαραωνικό αυτό πρότζεκτ, η ΕΕ το έχει κρίνει ως τεχνικώς εφικτό, οικονομικώς βιώσιμο και συμπληρωματικό με άλλες εξαγωγικές δυνατότητες και επιλογές. Το κόστος του East Med υπολογίζεται να ανέλθει στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ, μεγάλο τμήμα του οποίου θα καλυφθεί από ευρωενωσίτικους πόρους. Ταυτόχρονα, ενεργή ανάμειξη έχουν και οι ΗΠΑ, καθώς τον Δεκέμβριο του 2019 επικυρώθηκε από τη διοίκηση Τραμπ η East Med Act. Ο εν λόγω αγωγός αξιολογείται από τους Αμερικανούς ως σοβαρό εργαλείο εναντίον της ρωσικής διείσδυσης, την ίδια ώρα που οι Γερμανοί δεν αποδέχονται την πλήρη ευθυγράμμιση και συνεργάζονται με το καθεστώς Πούτιν (παρά τις τριβές που προκαλούνται, με τελευταία αφορμή την υπόθεση Ναβάλνι). Όπως δήλωνε ο Τζέφρι Πάιατ στην Καθημερινή τον Ιούνιο του 2020: «Η ενέργεια είναι σαφώς ο τομέας στον οποίο έχουμε κινηθεί πιο γρήγορα όσον αφορά την κοινή συνεργασία μας (…) Νομίζω ότι τα καλά νέα είναι πως το 3+1 είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με την αμερικανική διπλωματία και την εξωτερική πολιτική, καθώς αποτελεί και νόμο μέσω της πράξης East Med». Στην ίδια συνέντευξη ο Πάιατ εξέφρασε και τη νοσταλγία του για την ειδυλλιακή εποχή που η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούσε αποκλειστική λίμνη του ΝΑΤΟ…

Σκοπός του East Med είναι να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της ευρωατλαντικής πολιτικής για διαφοροποίηση των πηγών και των οδεύσεων μεταφοράς ενέργειας ώστε να μειωθεί η ρωσική επιρροή: «Μεταφέροντας φυσικό αέριο από τη Λεκάνη της Λεβαντίνης (Levant Basin) και συγκεκριμένα από τα κοιτάσματα Αφροδίτη και Λεβιάθαν στην Ελλάδα, μέσω Κύπρου και Κρήτης. Εκτιμάται ότι ο αγωγός θα μεταφέρει 8-15 δις. κ.μ. φυσικού αερίου ετησίως. Να σημειωθεί ότι η Λεκάνη της Λεβαντίνης που είναι περίπου τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την έκταση της Κύπρου, μοιράζεται μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Το φυσικό αέριο θα μεταφέρεται μέσω του ελληνικού Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου στους αγωγούς Poseidon (αγωγός ITG, Ελληνοϊταλική κοινοπραξία) και στη συνέχεια από τη Θεσπρωτία στην Ιταλία, ενώ μέσω του ελληνοβουλγαρικού αγωγού IGB στη Βουλγαρία και εκείθεν στη Κεντρική Ευρώπη. Με την ήδη υπογραφείσα συμφωνία (Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρος), το Ισραήλ αναλαμβάνει την ασφάλεια μεγάλου τμήματος του αγωγού». (16)

Τι επιδιώκει το ελληνικό κράτος από τη συμμαχία του με το Ισραήλ

Ανακεφαλαιώνοντας, μπορούμε να πούμε πως το ελληνικό κράτος επιδιώκει μέσω της στρατηγικής συμμαχίας του με το Ισραήλ και μέσα στο πλαίσιο των ευρωατλαντικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών: την αύξηση της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος του, την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας μέσα από χρυσοφόρες για το κεφάλαιο συμφωνίες, την ενίσχυση της θέσης του στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της οικοδόμησης ενός “ενεργειακού άξονα σταθερότητας”, την αναβάθμισή του ως κόμβου μεταφοράς και πώλησης ενέργειας, την “αμυντική” θωράκιση απέναντι στον κοινό εχθρό (την Τουρκία)(17) και την στρατιωτική προστασία της οικονομικής/ενεργειακής πολιτικής, με τη μιλιταριστική επιτήρηση των εγκαταστάσεων εξόρυξης και μεταφοράς υδρογονανθράκων. Όπως αναφέρει και το Think Tank του Ελληνικού Συλλόγου Αποφοίτων του London School of Economics and Political Science, σε έκθεση που δημοσίευσε το 2016:

«Για την ελληνική πλευρά η στρατιωτική συμμαχία [με Ισραήλ] θεωρήθηκε απαραίτητη και επωφελής για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, εξυπηρετούσε την αμυντική θωράκιση της ενεργειακής συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Συγκεκριμένα, εξασφάλιζε τη δυνατότητα της Ελλάδας και της Κύπρου να προχωρήσουν τις διαδικασίες εκμετάλλευσης των ενεργειακών τους κοιτασμάτων με ασφάλεια, λειτουργώντας αποτρεπτικά για άλλους περιφερειακούς παίκτες, κυρίως της Τουρκίας, που επιθυμούσαν είτε να αμφισβητήσουν τα δικαιώματα των κρατών στην εξόρυξη των υδρογονανθράκων, είτε να παρεμποδίσουν με άλλους τρόπους τη μεταφορά τους προς τις ευρωπαϊκές αγορές. Το γεγονός ότι το Ισραήλ θα έχει ισχυρά συμφέροντα στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και στο δρόμο της μεταφοράς του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας, θα το ωθούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια εναντίον των εγκαταστάσεων εξόρυξης ή των υποδομών μεταφοράς. Σε μεγάλο βαθμό δηλαδή, ο στρατιωτικός βραχίονας της συμμαχίας δομήθηκε με άξονα την απειλή και τις ενεργειακές επιδιώξεις της Τουρκίας στην περιοχή. Δεύτερον, η στρατιωτική συνεργασία θα αναβάθμιζε τη θέση της Ελλάδας καθώς θα αντικαθιστούσε την Τουρκία στους στρατηγικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ. Η ελληνική πλευρά είδε τη στρατιωτική συμμαχία με το Ισραήλ και κατ’ επέκταση με τις ΗΠΑ ως παράγοντα ενδυνάμωσης των ελληνικών θέσεων και επιδιώξεων σε βάρος της Τουρκίας. Το Ισραήλ θεωρήθηκε ο παράγοντας εκείνος που θα υποστήριζε διπλωματικά και στρατιωτικά τις ελληνικές θέσεις στην πολυετή αντιπαράθεσή της με τη γείτονα». Με δυο λόγια: τα κράτη όταν μιλάνε για “πατρίδα” εννοούν κέρδη για το κεφάλαιο…

Τέλος, η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική συμμαχία ευθυγραμμίζεται με τις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και της ΕΕ που θέτουν ως βασικό στόχο την ενδυνάμωση των διευρωπαϊκών υποδομών ενέργειας και την εξεύρεση εναλλακτικών πηγών που θα καλύψουν τις αυξανόμενες ευρωπαϊκές ενεργειακές ανάγκες, ώστε να μειωθεί τόσο ο ρόλος της απείθαρχης Τουρκίας αλλά κυρίως του βασικού ανταγωνιστικού παίκτη, της Ρωσίας, η οποία χρησιμοποιεί το ενεργειακό της προβάδισμα ως μοχλό πίεσης για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων. Στο πλαίσιο αυτό το Ισραήλ επιδιώκει να προσθέσει στη φαρέτρα του τον ευρωπαϊκό ενεργειακό διάδρομο, με σημαντικούς διαμετακομιστικούς κόμβους την Ελλάδα και την Κύπρο.

Στην προσπάθεια για την δημιουργία ενός “υπονατοϊκού θύλακα” στη Μεσόγειο η Ελλάδα έχει ποντάρει στην αναβάθμιση της θέσης της μέσω της αντίστοιχης υποβάθμισης της συμμαχίας της Τουρκίας με τη Δύση. Ωστόσο, η πολιτική αυτή είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις παρά την επιφυλακτικότητά τους προς το καθεστώς Ερντογάν θέλουν να αποφύγουν πάση θυσία τον πλήρη γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της Τουρκίας. Η βραδύτητα και η διστακτικότητα της ΕΕ και οι ήπιες κυρώσεις των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την οικονομική αλληλοδιαπλοκή (αλλά και τη στήριξη που παρέχει το Κατάρ προς τον Ερντογάν, έχοντας επενδυμένα 100 δισεκατομμύρια ευρώ σε ευρωπαϊκές χώρες) δείχνουν πως στόχος τους δεν είναι η “απομόνωση” της Τουρκίας, όπως ονειρεύεται το ελληνικό κράτος, αλλά η επαναρυμούλκησή της, ώστε να περιορισθεί η ρωσική επιρροή. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του ρόλου του ελληνικού κράτους. Όπως επισημαίνει η επιστημονική συνεργάτιδα του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων, Άννα Κουκκίδη-Προκοπίου: «Παρά τις φωνές που πληθαίνουν για την ανάγκη επιβολής συνεπειών στην Τουρκία για την “ασεβή” συμπεριφορά της προς του Αμερικανούς πλανητάρχες (ειδικά αναφορικά με τη στάση της στη Συρία αλλά και τη σχέση της με τη Μόσχα), η γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας ως παροχέα ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή μας παραμένει αναλλοίωτη. Έστω κι αν κάποιος παραδεχτεί ότι μέρος της αστάθειας παράγεται από τις πράξεις της ίδιας της Άγκυρας, αυταπόδεικτα οδηγείται και στο συμπέρασμα της ανάγκης της εμπλοκής της ίδιας και πάλι για την επίλυση των ντε φάκτο προβλημάτων που πρέπει έτσι κι αλλιώς να αντιμετωπιστούν.

Η εδραίωση της Τουρκίας στο παγκόσμιο σύστημα ως ενός περιφερειακού παίκτη, που θα αποτελεί ένα ανεξέλεγκτο απολωλός πρόβατο από τη Δύση, ακολουθώντας το μονοπάτι του Ιράν μετά την πτώση του Σάχη το 1979, δεν είναι κάτι που η Ουάσιγκτον επιθυμεί. Γι’ αυτό ας μη διαβάζουμε τα μηνύματα του σήμερα προβάλλοντας τις δικές μας επιθυμίες για το μέλλον ως πρίσμα ανάλυσης». (“Η Κύπρος στο Μάτι του Κύκλωπα”, Huffington post, 23/1/2021)

Η πώληση της ΕΛΒΟ, το Κέντρο Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα και οι συζητήσεις Τουρκίας-Ισραήλ

Η δημιουργία του Κέντρου Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα και η πώληση της ΕΛΒΟ είναι δύο πολύ σημαντικά γεγονότα που εδραιώνουν ακόμα περισσότερο τα συμφέροντα του ισραηλινού κεφαλαίου στην Ελλάδα. Ήδη από την μνημονιακή περίοδο το ισραηλινό κεφάλαιο είχε εκφράσει το ενδιαφέρον του για τις ιδιωτικοποιήσεις και τις επενδύσεις στην Ελλάδα. Η ισραηλινή επιχείρηση ELBIT με μια επενδυτική πρόταση ύψους 1,4 δις ευρώ επικράτησε της καναδικής CAE, παρότι η τελευταία είναι η μεγαλύτερη εταιρία εκπαίδευσης στον κόσμο με εμπειρία 7 δεκαετιών και 65 εκπαιδευτικά κέντρα σε 35 χώρες, ενώ θεωρείται ο μεγαλύτερος εκπαιδευτικός ιδιωτικός φορέας της Δύσης με πιστοποίηση ΝΑΤΟϊκών προδιαγραφών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η ισραηλινή “σφήνα” στο διαγωνισμό προέκυψε κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Κ. Μητσοτάκη και του ΥΠΕΘΑ Ν. Παναγιωτόπουλου στο Ισραήλ τον Μάιο του 2020. Έτσι, η ELBIT ανέλαβε το έργο της κατασκευής εκπαιδευτικού κέντρου για την πολεμική αεροπορία, με την Ελλάδα να γίνεται η πρώτη ΝΑΤΟϊκή χώρα που αναθέτει την εκπαίδευση του στρατού της σε μη ΝΑΤΟϊκή χώρα, συμμαχώντας από κοινού εναντίον μιας άλλης ΝΑΤΟϊκής χώρας! Κι όλα αυτά παρότι η ELBIT δεν έχει πιστοποίηση από το ΝΑΤΟ! Σύμφωνα με την ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα, η συμφωνία αυτή είναι η μεγαλύτερη μπίζνα: «Για αμυντική προμήθεια μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας μέχρι σήμερα». Η γεωπολιτική σημασία της συμφωνίας αποτυπώνεται κι από την πρόθεση το Κέντρο να αποτελέσει πεδίο εφαρμογής της αμερικανοκίνητης προσέγγισης της Ελλάδας και του Ισραήλ με τις αυταρχικές φιλοδυτικές μοναρχίες της Μέσης Ανατολής (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία).

Ταυτόχρονα, κοινοπραξία ισραηλινών συμφερόντων (με μειοψηφική ελληνική συμμετοχή) εξαγόρασε την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων. Στο νέο Δ.Δ. της ΕΛΒΟ συμμετέχουν αποκλειστικά τέσσερις ισραηλινοί, ενώ κατά 47,6% η NASΚΑ Industries -SK Group Ltd και κατά 4,8% ο επιχειρηματίας Αριστείδης Γλύνης. Κύριος στόχος του ισραηλινού κεφαλαίου είναι να διευρύνει την αγορά των προϊόντων του μέσω του ευρωπαϊκού και ΝΑΤΟϊκού διαβατηρίου της Ελλάδας. Η νέα ΕΛΒΟ θα έχει τη δική της συνεισφορά στην επιβολή ενός καθεστώτος μιλιταρισμού και αστυνομοκρατίας στην Ελλάδα, κατασκευάζοντας στρατιωτικά οχήματα, ειδικού τύπου πολιτικά οχήματα και ηλεκτροπτικό εξοπλισμό και προμηθεύοντας με οχήματα την Ελληνική Αστυνομία, καθώς η Plasan είναι η κατασκευάστρια εταιρία του θωρακισμένου λεωφορείου Guarder, που χρησιμοποιείται από τις κατασταλτικές δυνάμεις σε χώρες όπως το Μεξικό, η Κολομβία, το Καζακστάν και η Νιγηρία. Επίσης, η ΕΛΒΟ θα προμηθεύσει με οχήματα και τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς ήδη έχει ανακοινωθεί η αντικατάσταση 10.000 οχημάτων Mercedes και Steyr.

Ταυτόχρονα, γίνονται ολοένα και στενότερες οι σχέσεις του Έλληνα ΓΕΕΘΑ με τον ισραηλινό ομόλογό του και αναπτύσσονται σχεδιασμοί επιχειρηματικής συνεργασίας στο χώρο της πολεμικής βιομηχανίας και της παραχώρησης, συντήρησης και εκσυγχρονισμού οπλικών συστημάτων, ενώ παραμένουν ακόμα εκκρεμείς οι ισραηλινές προτάσεις για εθνικό τυφέκιο και ανάπτυξη εθνικού UAV με ισραηλινή τεχνογνωσία. Σε όλη αυτή την πολεμική μπίζνα το βασικό κριτήριο για το ελληνικό κράτος είναι η συνολική στρατηγική συμπόρευση με το Ισραήλ και όχι η στενή οικονομική ματιά, όπως φάνηκε και από την περίπτωση του Εκπαιδευτικού Κέντρου στην Καλαμάτα που προκάλεσε τη δυσφορία σε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού εθνικισμού. Διακηρυγμένος στόχος του ελληνικού κράτους είναι να δημιουργήσει ένα πλέγμα επιχειρηματικών και στρατιωτικών συμφωνιών με το Ισραήλ με τέτοια βαρύτητα που θα λειτουργήσει ανασχετικά σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο ισραηλινοτουρκικής επαναπροσέγγισης.

Ωστόσο, στις διεθνείς σχέσεις δεν επιχειρεί ο ιδεαλισμός και η φιλία, αλλά η ωμή realpolitik. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2020 ξεκίνησαν μυστικές επαφές μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ με σκοπό τη διερεύνηση του ενδεχόμενου εξομάλυνσης των ταραγμένων σχέσεων των δύο χωρών. Σύμφωνα με δηλώσεις πρώην διπλωμάτη του τουρκικού κράτους στο Al-Monitor «Πολλοί στην Άγκυρα σήμερα τονίζουν ότι η επιστροφή του Τούρκων και των Ισραηλινών πρεσβευτών, η δυνατότητα υπογραφής μιας συμφωνίας θαλάσσιας οριοθέτησης και η κατασκευή ενός ισραηλινού αγωγού φυσικού αέριου στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, οι κοινές προσπάθειες για σταθεροποίηση στη Συρία και οι αυξανόμενες τουρκοϊσραηλινές βάσεις στον Καύκασο, τη Μαύρη Θάλασσα και τις λεκάνες της Κασπίας, θα είναι όλα οφέλη για τις δύο χώρες […] Αυτό που πρέπει να κάνει η Τουρκία είναι να εξομαλύνει τους δεσμούς με το Ισραήλ βάσει των εθνικών συμφερόντων, υποστηρίζοντας παράλληλα τη γενική θέση που περιγράφουν οι αραβικές χώρες προς το Ισραήλ. Μια τέτοια πολιτική θα επιτρέψει στην Τουρκία να απομακρύνει το Ισραήλ από την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους και να κερδίσει ξανά την εύνοια του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ με την πάροδο του χρόνου» (18).

Καθοριστικός παράγοντας της απόπειρας επαναπροσέγγισης υπήρξε η σύγκλιση συμφερόντων των δύο χωρών στον Καύκασο και ο ισραηλινός στρατιωτικός εφοδιασμός του Αζερμπαϊτζάν μέσω της Τουρκίας κατά τη διάρκεια της πολεμικής σύγκρουσης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση για ανάκληση του ισραηλινού πρέσβη από την Αρμενία. Το Ισραήλ επιδιώκει σχέσεις με το πλούσιο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο Αζερμπαϊτζάν, όχι μονάχα εξαιτίας των ενεργειακών πόρων αλλά και λόγω της γειτνίασης με το Ιράν. Αν πραγματοποιηθεί η εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ θα υπάρξει ραγδαία ανακατάταξη δυνάμεων και θα δημιουργηθεί μια νέα γεωπολιτική ισορροπία που θα υποβαθμίζει τη θέση της Ελλάδας και της Κύπρου. Ωστόσο, η απόπειρα αυτή δεν είναι ούτε απλή, ούτε εύκολα υλοποιήσιμη. Από τη μια οι δυο χώρες αναπτύσσουν σχέσεις οικονομικής αλληλεπίδρασης και ο Ερντογάν που προτείνει win-win σχέση με τον Μπάιντεν, γνωρίζει πως «ο δρόμος της Τουρκίας προς τις ΗΠΑ περνάει μέσω του Ισραήλ και τη μεσολάβηση αυτού». Από την άλλη, το Ισραήλ χαρακτηρίζει τις επαφές ως “χαμηλού επιπέδου” και κρατάει επιφυλακτική στάση απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν, ερμηνεύοντας τα μηνύματα συμφιλίωσης που εκπέμπει η Τουρκία ως διπλωματικούς ελιγμούς που προκύπτουν μετά την αντικατάσταση της διοίκησης Τραμπ από αυτήν του Μπάιντεν. Όπως γράφει η ιστοσελίδα Israel Hayom: «Αφού συνέκρινε το Ισραήλ με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ερντογάν ξεκινά επίθεση ισχυρού φλερτ. Πίσω από την αλλαγή: απελπισμένη ανάγκη για υπηρεσίες μεσολάβησης και υποστήριξης απέναντι στον Πρόεδρο Μπάιντεν που είναι εχθρικός προς τον Ερντογάν. Το Ισραήλ προσέχει να μη βλάψει τις νέες συμμαχίες του με την Ελλάδα, την Κύπρο και τις χώρες του Κόλπου, και θέτει ως προϋπόθεση για τη βελτίωση των σχέσεων, την παύση της τρομοκρατικής δραστηριότητας της Χαμάς από το έδαφος της Τουρκίας. Απάτη ή απροσδόκητη προσέγγιση;». Άλλωστε, ο υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ, Γ. Στάιονιτς, σε συνέντευξή του στο CNBC έθεσε ως προϋπόθεση της ενεργειακής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες (η οποία συμπεριλαμβάνει και το ενδεχόμενο κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου) την αλλαγή συμπεριφοράς της Τουρκίας. Ταυτόχρονα, οι ισραηλινοί αξιωματούχοι καθησυχάζουν την ελληνική πλευρά πως θα μείνουν πιστοί στη στρατηγική συνεργασία του Άξονα 3+1 και θα είναι: «Πολύ προσεκτικοί όσον αφορά το τουρκικό ζήτημα και πολύ καχύποπτοι για τις προθέσεις του Τούρκου Προέδρου». Το μέλλον θα δείξει που θα κάτσει η μπίλια των συνεχών ανακατατάξεων. Το μόνο σίγουρο είναι, για να παραφράσουμε τη φράση του Τζον Κουίνσι Ανταμς πως τα κράτη δεν έχουν μόνιμους φίλους. Έχουν μόνιμους στόχους και μόνιμα συμφέροντα…

Η δημιουργία φιλο-δυτικού Άξονα στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος του ελληνικού κράτους

Οι δολοφονίες του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί από τις ΗΠΑ και του επικεφαλής του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος Μοχσέν Φαχριζαντέχ από πράκτορες της Μοσάντ ήταν δύο παράνομες ενέργειες κρατικής τρομοκρατίας που κλιμάκωσαν επικίνδυνα τη λεγόμενη “στρατηγική της μέγιστης πίεσης” που ασκεί ο αμερικανοϊσραηλινός άξονας έναντι του καθεστώτος της Τεχεράνης. Οι δολοφονίες αυτές αποτύπωσαν με σαφήνεια τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ για το μέλλον της Μέσης Ανατολής και την απόπειρα μεταβολής του συσχετισμού ισχύος στην ευρύτερη περιοχή. Βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση και ενδυνάμωση της ισραηλινής ηγεμονίας είναι η αποδυνάμωση της περιφερειακής ισχύος του Ιράν, το οποίο έχει ισχυρά ερείσματα σε πολλές χώρες της περιοχής (Ιράκ, Συρία, Υεμένη, Λίβανος, Παλαιστίνη). Είναι ενδεικτικό πως οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έπληξαν περίπου 50 στόχους στη Συρία το 2020, όπως οι ίδιες έχουν δημοσιεύσει. Από το 2011 έχουν εξαπολύσει εκατοντάδες πυραυλικά χτυπήματα εναντίον της Συρίας, στοχεύοντας τα στρατεύματα του καθεστώτος Άσαντ και τις πολιτοφυλακές της Χεζμπολλάχ και των Φρουρών της Επανάστασης. Το Ισραήλ επικαλείται κινδύνους για την ασφάλειά του, γεγονός που προκαλεί την έντονη αντίδραση της Ρωσίας που θέλει να αποτρέψει τη μετατροπή της Συρίας σε αρένα σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σ. Λαβρόφ, δήλωσε με σαφή ειρωνική διάθεση: «Αγαπητοί ισραηλινοί συνεργάτες, εάν διαθέτετε γεγονότα που καταδεικνύουν πως το κράτος σας αντιμετωπίζει απειλές από το συριακό έδαφος, τότε να τα αναφέρετε επειγόντως και εμείς θα πάρουμε κάθε απαραίτητο μέτρο για να εξουδετερώσουμε αυτή την απειλή».

Εάν οι πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν και των συμμάχων του είναι το πρώτο σκέλος του σχεδιασμού μεταβολής του γεωπολιτικού χάρτη στη Μέση Ανατολή, στο δεύτερο σκέλος θα συναντήσουμε την έντονη διπλωματική κινητικότητα που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Τραμπ και οδήγησε στον κατ’ ευφημισμό “κύκλο φιλίας” του Ισραήλ με μια σειρά από αντιδραστικά καθεστώτα του αραβικού/μουσουλμανικού κόσμου: ΗΑΕ, Μπαχρέιν, Μαρόκο και Σουδάν(19). Να σημειωθεί πως η Αίγυπτος και η Ιορδανία είχαν ήδη εξομαλύνει τις σχέσεις τους με το Ισραήλ το 1979 και το 1994 αντίστοιχα. Στο ίδιο πλαίσιο ανάπτυξης “συμφωνιών του Αβραάμ” συναντάμε κι άλλες διπλωματικές κινήσεις, όπως οι συνομιλίες της Σαουδικής Αραβίας με το Κατάρ για αποκατάσταση των σχέσεων τους, οι οποίες είχαν διακοπεί το 2017 με την επιβολή διπλωματικού, εμπορικού και ταξιδιωτικού αποκλεισμού του Κατάρ από τη Σ. Αραβία, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν και τα ΗΑΕ. Επίσης, δείγμα προθέσεων προσέγγισης του Ισραήλ με τα καθεστώτα του σουνιτικού Ισλάμ (20) είναι η μυστική επίσκεψη που πραγματοποίησε ο Νεντανιάχου στη Σ. Αραβία για να συναντήσει τον διάδοχο του θρόνου, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (τον οποίο ο Μπάιντεν δεν τον πολυσυμπαθεί, καθώς του χρεώνει τη δολοφονία του δημοσιογράφου Κασόγκι). Η συνάντηση Νεντανιάχου-Σαλμάν πραγματοποιήθηκε στο θέρετρο του Νεόμ στα στενά του Τιράν στην Ερυθρά Θάλασσα, με τη συμμετοχή του τότε Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο και τον επικεφαλής της Μοσάντ Γιόσι Κοέν. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός ταξίδεψε με το ιδιωτικό αεροσκάφος του επιχειρηματία Εχούντ Ασγκέλ, το οποίο είχε ξαναχρησιμοποιήσει ο Νεντανιάχου για μυστική επίσκεψη στο Ομάν.

Η έντονη διπλωματική κινητικότητα μεταφράζεται και στον τομέα της οικονομικής συνεργασίας με τον σχεδιασμό δύο γιγαντιαίων επιχειρηματικών projects που φιλοδοξούν να εντοπίσουν γεωοικονομικά την περιοχή, μέσω του εμπορίου και της ενέργειας. Συγκεκριμένα σχεδιάζεται:

-Η κατασκευή σιδηροδρομικής σύνδεσης του λιμανιού της Χάιφα με τα λιμάνια του Περσικού Κόλπου μέσω της σαουδαραβικής ερήμου. Το έργο αυτό φιλοδοξεί να μειώσει την ιρανική γεωπολιτική ισχύ, καθιστώντας εφικτή τη μεταφορά εμπορευμάτων από τη Μεσόγειο και την Ευρώπη στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χωρίς να περνάνε από τη «δαμόκλειο σπάθη» των Στενών του Ορμούζ. Με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ αποκτά πρόσβαση στη μεγάλη αγορά της Σαουδικής Αραβίας και των πλούσιων χωρών του Περσικού Κόλπου. Το περιφερειακό εμπόριο μεταξύ των χωρών της περιοχής απ’ όπου θα διέρχεται η σιδηροδρομική σύνδεση αναμένεται να φτάσει στα 250 δις δολάρια μέχρι το 2030.

-Η κατασκευή της “έξυπνης πόλης” ΝΕΟΜ στη Βορειοδυτική Σαουδική Αραβία, η οποία θα ενώνει γεωοικονομικά το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Ιορδανία. Η ΝΕΟΜ σχεδιάζεται ως “φουτουριστική Μέγα-Πόλη”, με τεράστια γεωγραφική έκταση και κόστος που εκτιμάται πως θα φτάσει στα 500 δις δολάρια. Οι Σαουδάραβες προσδοκούν την προέλκυση ισραηλινών εταιριών υψηλής τεχνολογίας για να επενδύσουν και να εγκατασταθούν στη ΝΕΟΜ.

Το ελληνικό κράτος δεν λείπει από αυτό το αλισβερίσι δημιουργίας ενός φίλο-δυτικού γεωπολιτικού μπλοκ που υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ (και δευτερευόντως της Γαλλίας) θα ανταγωνίζεται τη συμμαχία Κίνας-Ρωσίας-Ιράν και θα μειώνει την επιρροή της ΝΑΤΟϊκής μεν αλλά απείθαρχης Τουρκίας. Έτσι, οι φίλοι του Ισραήλ μετατρέπονται και σε φίλους της Ελλάδας, κάτι που αυτόματα καθιστά τους εχθρούς του Ισραήλ σε εχθρούς της Ελλάδας. Η τυχοδιωκτική αυτή πολιτική βάζει την Ελλάδα στη δίνη ανταγωνισμών που όσο και αν καλυφθούν με κορώνες εθνικιστικής ρητορικής και με μανδύα “πατριωτισμού” δεν μπορούν να κρύψουν το πραγματικό τους περιεχόμενο. Έτσι, παράλληλα με τη στενή στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ και τη χούντα του Αλ Σίσι στην Αίγυπτο επεκτείνεται και η συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ: «Τόσο τα Εμιράτα όσο και η Αίγυπτος ενώπιον του κινδύνου ενεργοποίησης των Αδελφών Μουσουλμάνων στο εσωτερικό τους και αποσταθεροποίησης με ενθάρρυνση της Άγκυρας έχουν στραφεί προς την Ελλάδα […] Η προσέγγιση τόσο της Αιγύπτου και των ΗΑΕ όσο και του Ισραήλ με την Αθήνα δεν περιορίζεται πλέον σε διπλωματικό επίπεδο αλλά γίνεται όλο και πιο έντονα αισθητή τόσο στον στρατιωτικό τομέα αλλά και στο κρίσιμο πεδίο των πληροφοριών. Άλλωστε, αναφέρεται έντονα ότι το Τελ Αβίβ είχε σπεύσει το καλοκαίρι του 2020 να ενημερώσει την Αθήνα πως η Άγκυρα σχεδιάζει να εκτινάξει την ένταση στη θάλασσα και να προχωρήσει σε σεισμογραφικές έρευνες κοντά στο Καστελόριζο»(21).

Τα ΗΑΕ με αμερικανική προτροπή έχουν δηλώσει πρόθεση για εμβάθυνση της σχέσης τους με την Ελλάδα τόσο στον οικονομικό και διπλωματικό τομέα όσο και στους τομείς των “αμυντικών” επενδύσεων και της στρατιωτικής συνεργασίας, με συνεκπαιδεύσεις των ενόπλων δυνάμεων και συμμετοχή σε ασκήσεις όπως ο Ηνίοχος και η Μέδουσα (στις οποίες συμμετέχουν επίσης το Ισραήλ, η Γαλλία, η Αίγυπτος και η Κύπρος). Στο πλαίσιο αυτό οι ΗΑΕ εκφράζουν το ενδιαφέρον τους για το Κέντρο Εκπαίδευσης Πιλότων στην Καλαμάτα, στέλνουν στελέχη για εκπαίδευση στην Ελληνική Βιομηχανία και προωθούν την αμοιβαία επικοινωνία στρατιωτικών στελεχών, ενώ εμιρατιανά (όπως και σαουδαραβικά) F16 φιλοξενούνται σε ελληνικό έδαφος (Σούδα και 115 Πτέρυγα Μάχης). Το σημαντικότερο, όμως, είναι η υπογραφή από την κυβέρνηση Μητσοτάκη της “ρήτρας αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης από τρίτο μέρος”. Αυτή η επικίνδυνη και πρωτοφανής συμφωνία αποτελεί, όπως διαρρέουν κυβερνητικές πηγές, το πρόπλασμα για την ανάπτυξη πολυμερούς συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, που θα λειτουργήσει ως “ασπίδα” έναντι των τουρκικών επιδιώξεων. Ανάλογη συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί και με τη Σαουδική Αραβία! Το ελληνικό κράτος είχε προχωρήσει στις επαφές με τον οίκο του Σαούδ ήδη από την εποχή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, παραδίδοντας πυρομαχικά για το αιματοκύλισμα του λαού της Υεμένης. Σήμερα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει ακόμα στενότερες τις επαφές στέλνοντας συστοιχίες Patriot μαζί με προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία, ενισχύοντας την αντι-ιρανική αντιαεροπορική ομπρέλα.

Ενδεικτικό της έντονης διπλωματικής κινητικότητας στην ευρύτερη περιοχή είναι η διοργάνωση με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης του Filia Forum τον Φεβρουάριο του 2021, λίγες μέρες μετά τη δεύτερη (μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα) επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Στη συνάντηση συμμετείχαν οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ, της Γαλλίας και του Μπαχρέιν, ενώ στο περιθώριο του φόρουμ ο Ν.Δένδιας συνάντησε και τον ιρακινό ομόλογό του. Παρότι οι εμπλεκόμενες πλευρές το αρνούνται επισήμως, ωστόσο όλοι οι αναλυτές παραδέχονται πως στόχος του φόρουμ και της ανάλογης διπλωματικής κινητικότητας είναι το χτίσιμο ενός συμμαχικού αντιτουρκικού μπλοκ, υπό την ηγεσία της Γαλλίας. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της; Τουρκίας, Χαμί Ακσόι, σχολίασε σχετικά: «Οι αβάσιμες κατηγορίες και συκοφαντίες, που απευθύνονταν εναντίον της χώρας μας από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών στο τέλος του φόρουμ, το οποίο υποτίθεται πως “δεν στοχεύει καμία χώρα”, καταδεικνύουν ότι αυτή η πρωτοβουλία είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια να οικοδομηθεί μια συμμαχία όχι στη “φιλία”, αλλά πάνω στην εχθρότητα προς την Τουρκία». Και λίγες μέρες μετά, το καθεστώς Ερντογάν έδειξε κι αυτό με τη σειρά του τι εννοεί με τη λέξη “φιλία” διενεργώντας τη γιγαντιαία άσκηση πολεμικής προετοιμασίας “Γαλάζια Πατρίδα”…

Ένας ακόμα άξονας που διαμορφώνεται στην ευρύτερη περιοχή είναι η τετραμερής συντονισμένη παρουσία της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ιταλίας και της Γαλλίας που στοχεύουν στην εδραίωση της ασφάλειας των επιχειρηματικών τους συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο (ασκήσεις Ευνομία).

Το ελληνικό κράτος προσπαθεί να αξιοποιήσει τη γαλλική αντίδραση στην προσπάθεια διείσδυσης του τουρκικού κεφαλαίου σε περιοχές που η Γαλλία έχει έντονη ή προνομιακή παρουσία ή αποικιακό παρελθόν: «Με σημαία το “Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία” επιχειρεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της η εγχώρια αστική τάξη, εμπλεκόμενη -με το αζημίωτο- στις γεωστρατηγικές αντιθέσεις μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Η παρουσία Μακρόν -ως άτυπος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού- στη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Ιράκ), εντάσσεται στην προσπάθεια ανάσχεσης της τουρκικής επιρροής στην περιοχή, με τη Γαλλία να προωθεί τα δικά της ενεργειακά συμφέροντα, είτε με το να στηρίζει τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ είτε με το να παίρνει “διεθνείς πρωτοβουλίες” για το Λίβανο με πρόσχημα την έκρηξη στη Βηρυτό, επιχειρώντας να περιφρουρήσει την ενεργειακή έξοδο της Μέσης Ανατολής προς τη Μεσόγειο.

Αντίστοιχα, στο μέτωπο της Αφρικής, πέρα από τους ανταγωνισμούς για την εκμετάλλευση των πετρελαίων της Λιβύης και την άρνηση των Γάλλων να καταστεί άνευ όρων η Τουρκία ως κεντρικός ρυθμιστικός παράγοντας στη Μεσόγειο και ενεργειακός κόμβος προς την Ευρώπη, η σύγκρουση αφορά και την ηγεμονία στη ζώνη του Σαχέλ, με την Τουρκία και τον Νίγηρα, εισβάλλοντας έτσι στις παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της Γαλλίας και στα κοιτάσματα ουρανίου που χρειάζονται τα πυρηνικά της προγράμματα.

Οι ανταγωνισμοί Γαλλίας-Τουρκίας και η μετατροπή της Μεσογείου σε εμπόλεμη ζώνη γίνονται στο φόντο της κεντρικής ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας, με το ελληνικό κράτος να παίρνει ολοένα και πιο ενεργή συμμετοχή»(22).

Για να λάβει την προστασία της Γαλλίας το ελληνικό κράτος είναι έτοιμο τόσο να μπουκώσει με μπόλικο χρήμα τη γαλλική πολεμική βιομηχανία (23) όσο και να παρέχει γεωπολιτικές εξυπηρετήσεις, όπως το να συνδράμει τις γαλλικές ένοπλες δυνάμεις στην “αντιτρομοκρατική” επέμβαση στο Μάλι της Δυτικής Αφρικής, από το οποίο η Γαλλία εισάγει ουράνιο για τους πυρηνικούς της σταθμούς. Για την υπεράσπιση της “πατρίδας”, βεβαίως-βεβαίως. Όπως παλιότερα στην Ουκρανία και την Κορέα…

Αντί επιλόγου

Κάποτε ο Τούρκος κομμουνιστής ποιητής Ναζίμ Χικμέτ έλεγε πως υπάρχουν δυο Ελλάδες και δυο Τουρκίες. Η Ελλάδα του Μπελογιάννη και των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων και η Ελλάδα του Πλαστήρα. Η Τουρκία των χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων και η Τουρκία του Μεντέρες. Εφτά δεκαετίες μετά ο πυρήνας του μηνύματος του Χικμέτ παραμένει αναλλοίωτος. Σε κάθε χώρα υπάρχουν δύο πατρίδες. Η πατρίδα των εργαζομένων, των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων, των αποκλεισμένων και η πατρίδα των αφεντικών, των επιχειρηματικών συμφερόντων και του πολιτικού τους προσωπικού. Αυτές οι δυο πατρίδες βρίσκονται σε ανειρήνευτο πόλεμο μεταξύ τους. Όταν η πατρίδα του κεφαλαίου οξύνει τον ανταγωνισμό της με άλλα αστικά κράτη ζητά ταξική ανακωχή και στοίχιση των καταπιεσμένων πίσω από την ηγεμονία της. Βαφτίζει αυτήν την υποταγή των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων ως “εθνική ενότητα” και στέλνει τους προλετάριους να πολεμήσουν κάτω από ξένες σημαίες, να αιματοκυλιούνται με τα αδέρφια τους «για του αφέντη του φαΐ». Σήμερα που οξύνονται ολοένα και περισσότερο οι αστικοί και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και βαθαίνει η κρίση και το σάπισμα του καπιταλιστικού συστήματος πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να μην πέσουμε στην παγίδα της αλληλοεξόντωσης των λαών για να οχυρωθεί η κερδοφορία των κεφαλαίων. Καμιά “εθνική ενότητα” της πατρίδας του εργαζόμενου λαού με την πατρίδα του κεφαλαίου…

Στο πρώτο μέρος του ανά χείρας κειμένου παρακολουθήσαμε όψεις των στρατηγικών επιλογών και συμμαχιών του ελληνικού κράτους μέσα στο πλαίσιο της απόπειρας γεωστρατηγικής αναβάθμισης, καθώς και του ελληνοτουρκικού αστικού ανταγωνισμού. Στο δεύτερο μέρος θα μας απασχολήσει η παρουσία των αφεντικών του ελληνικού κράτους, των ΗΠΑ, από τότε που πήραν τη σκυτάλη από τους Βρετανούς για να μας “σώσουν” από τον κομμουνισμό μέχρι την εποχή της μετατροπής της Ελλάδας σε “γεωπολιτικό μεντεσέ”….

Σημειώσεις

  1. Η διεθνής κατάταξη των στρατιωτικών δαπανών για το 2019 είναι: ΗΠΑ (732 δις δολάρια), Κίνα (261 δισ), Ινδία (71,1 δισ), Ρωσία (65,1 δισ), Σαουδική Αραβία (61,9 δισ), Γαλλία (50,1 δισ), Γερμανία (49,3 δισ), Βρετανία (48,7 δισ), Ιαπωνία (47,6 δισ) και Νότια Κορέα (43,9 δισ).
  2. Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη με 6.375 πυρηνικές κεφαλές. Οι ΗΠΑ κατέχουν 5.800 πυρηνικές κεφαλές, ενώ ακολουθούν: Κίνα (320), Γαλλία (290), Βρετανία (215), Πακιστάν (160), Ινδία (150), Ισραήλ (90) και Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (30-40).
  3. Σε έκθεση σχετικά με τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο που συνέγραψαν για λογαριασμό του αμερικανικού think tank FDD, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, Έρικ Έντελμαν, και ο πρώην βουλευτής του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, Αϊκάν Ερντεμέρ, αναφέρουν: «Η στρατηγική βάση της Ανατολικής Μεσογείου, ως σταυροδρόμι της Αφρικής, της Ασίας και της Ευρώπης, τοποθετεί την περιοχή στο επίκεντρο μεγάλου ανταγωνισμού για πάνω από δύο χιλιετίες. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη κίνηση των ΗΠΑ ενάντια στον σοβιετικό επεκτατισμό ξεκίνησε εδώ, το 1947, με το ελληνοτουρκικό πακέτο βοήθειας του δόγματος Τρούμαν». Τα δύο στελέχη του FDD μιλάνε για την επανεμφάνιση της Ανατολικής Μεσογείου ως πεδίο ανταγωνισμού αντίρροπων δυνάμεων και καλούν τις ΗΠΑ να μην απομακρυνθούν από την περιοχή, δίνοντας χώρο σε εχθρικά κράτη (όπως η Ρωσία και το Ιράν). Ταυτόχρονα, στρέφονται κατά της πολιτικής του ΑΚΡ: «[η Τουρκία], ένα κάποτε φιλοδυτικό προπύργιο στη νοτιοανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ, έχει μεταμορφωθεί σε κράτος-αμφισβητία ύστερα από σχεδόν 18 χρόνια διακυβέρνησης από τον ισλαμιστή Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η εχθρική στάση της Άγκυρας δεν στρέφεται μόνο κατά της Κύπρου, της Αιγύπτου, της Ελλάδας και του Ισραήλ, αλλά θέτει επίσης σε κίνδυνο τις προσπάθειες των ΗΠΑ να προωθήσουν την περιφερειακή ενεργειακή ανάπτυξη που θα περιορίσει την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο» (“Πιο ενεργός ο ρόλος των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο”, Καθημερινή, 16 Δεκεμβρίου 2020).
  4. Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό οι δαπάνες για την υγεία θα μειωθούν από 4,829 δις το 2020 στα 4,257 δις το 2021. Αξιοσημείωτη θα είναι και η μείωση των παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση της πανδημίας, οι οποίες θα μειωθούν από τα 523 εκατομμύρια ευρώ το 2020 στα 131 εκατομμύρια το 2021. Η απαξίωση της δημόσιας υγείας (με σκοπό την εμπορευματοποίησή της και την παράδοση των κερδοφόρων τομέων της στην αρπακτικότητα του κεφαλαίου) δεν είναι κάτι καινοφανές. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ για την υγεία στην ΕΕ (Health at a glance, Europe 2020), οι κατά κεφαλήν δαπάνες δημόσιας υγείας μειώνονταν στην Ελλάδα με ρυθμό 7,3% ετησίως την πενταετία 2008-2013, ενώ κατά τα έτη 2013-2019 υπήρξε οριακή αύξηση ύψους 0,4% (με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο να φτάνει το 3%). Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατά το 2020 ήταν προτελευταία στην ΕΕ σε έκτακτες δαπάνες για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
  5. Τελευταίο δείγμα της στενής συνεργασίας των δύο χωρών είναι η συμφωνία ανάμεσα στη βρετανική ΒΑΕ System Air και την τουρκική TUSAS για την κατασκευή πολεμικών αεροπλάνων.
  6. Σπύρος Παλαιογιάννης: “Ενεργειακές και Γεωπολιτικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή και η θέση της Ελλάδας” (Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 2018).
  7. Οι εξελίξεις στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων αντανακλώνται και στη βιομηχανία των οπλισμένων drones. Πριν το 2011 μόνο τρεις χώρες κατείχαν οπλισμένα drones: οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ. Από το 2011 ως το 2019 οι χώρες αυξήθηκαν σε 18, με την Κίνα να είναι προμηθεύτρια σε 11 από αυτές, ενώ οι ΗΠΑ εξάγουν drones μόνο στη Γαλλία. Η Τουρκία παράγει και εξάγει οπλισμένα drones σε τρίτες χώρες, ωστόσο αρκετά από τα υποσυστήματά τους παράγονται από ξένες βιομηχανίες, καθιστώντας τα ευάλωτα στο ενδεχόμενο βιομηχανικής κατασκοπείας για αρπαγές ολόκληρων συστημάτων ή βασικών εξαρτημάτων.
  8. Για μια στιγμή η Τουρκία φάνηκε να οπισθοχωρεί μπροστά στις αμερικανικές πιέσεις και να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της αποθήκευσης των S-400, ωστόσο γρήγορα ο εκπρόσωπος του Ερντογάν, Ιμπραχίμ Καλίν, δήλωσε πως η συμφωνία με την Ρωσία θα ολοκληρωθεί και θα τηρηθεί μέχρι τέλους.
  9. Χρησιμοποιώντας το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και επικαλούμενη το “δικαίωμα στην αυτοάμυνα”, η Τουρκία εισέβαλε στη Συρία και με την ανοχή των ΗΠΑ και της Ρωσίας κατέχει το 10% των εδαφών της χώρας.
  10. Το παράδοξο αυτό έγινε φανερό και στις αρχές του 2021, όταν η ελληνοτουρκική αστική σύγκρουση ήταν οξυμένη, αλλά ταυτόχρονα δρομολογήθηκε η δημιουργία του 27ου Κέντρου Αριστείας Ενοποιημένης Αντιαεροπορικής και Αντιπυραυλικής Άμυνας του ΝΑΤΟ, με έδρα τα Χανιά. Στο εν λόγω κέντρο επικεφαλής έθνος θα είναι η Ελλάδα και υποστηρίζοντα έθνη θα είναι η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Τσεχία και η “απομονωμένη” Τουρκία!
  11. Αναφέρει σχετικά ο Αλέξης Παπαχελάς: «Οι Έλληνες πολιτικοί συνήθιζαν να ευλογούν τα γένια της χώρας αναφερόμενοι στη γεωπολιτική της θέση. Σημασία όμως δεν έχει να έχεις καλό οικόπεδο, αλλά και τι κάνεις με αυτό […] Μια ματιά στον χάρτη δείχνει ότι είμαστε το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στην τρομοκρατία, την ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών και προσφύγων και μια περιοχή που έχει μετατραπεί σε μια μεγάλη “μαύρη πέτρα». Η Ελλάδα είναι χώρα πρώτης γραμμής για τη Δύση και ενδέχεται να κληθεί να -παίξει ενεργά αυτόν τον ρόλο. Θα χρειασθούν ισχυρή πολιτική βούληση και συναίνεση για να παιχθεί αυτό το παιχνίδι. Δεν είναι αστείο, ούτε παιχνίδι να αναλάβεις ρόλους και αποστολές όταν επί δεκαετίες φοβόσουν να στείλεις έναν στρατιωτικό αστυνομικό στο Αφγανιστάν. Και επίσης θα αποκτήσουμε εχθρούς με αυτή την επιλογή και θα αναλάβουμε και ρίσκα, όπως πχ το να γίνουμε στόχος φανατικών ισλαμιστών. Οι εξελίξεις, όμως, τρέχουν. Η ώρα των αποφάσεων μπορεί και να μην απέχει πολύ» (Αλέξης Παπαχελάς: “Γεωστρατηγικά Οικόπεδα”, Καθημερινή, 2 Απριλίου 2017).
  12. Το ίδιο συνέβη και με την ελληνοσερβική φιλία της δεκαετίας του 1990. Η Ελλάδα αρχικά αξιοποιήθηκε ως δίαυλος επικοινωνίας της Δύσης με το καθεστώς Μιλόσεβιτς, αλλά η “φιλία” πήγε περίπατο όταν το ελληνικό έδαφος έγινε ορμητήριο της στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Σερβίας το 1999.
  13. Τυπικά, λόγω νομικού κωλύματος, ο Ερντογάν ανήλθε στον πρωθυπουργικό θώκο το 2003, ένα χρόνο αργότερα από την εκλογική νίκη του ΑΚΡ.
  14. Από το άρθρο “Ελληνική εξωτερική πολιτική και γεωστρατηγικής αναβάθμισης. Μέρος Β’: Σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ”, που δημοσιεύθηκε στο τρίτο τεύχος της πολιτικής αναθεώρησης ΜΟΛΟΤ (Νοέμβριος 2016).
  15. Ενδεικτικό είναι πως το 2016 η ρωσική Gazprom προμήθευσε το 30% περίπου της ποσότητας φυσικού αερίου που κατανάλωνε η ΕΕ.
  16. Θεόδωρος Πανάγος: “Ο ρόλος του Ισραήλ στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου. Ο αγωγός East Med και η συνεργασία με την Ελλάδα σε όλους τους τομείς” (foreign affairs, 30/12/2020).
  17. Βέβαια, δεν ισχύει μονάχα πως ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος αλλά και το ότι σε μια λυκοφιλία ο εχθρός του φίλου γίνεται κι αυτός εχθρός. Έτσι, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις δεν έχουν το βλέμμα στραμμένο μόνο προς την Τουρκία, αλλά στοχοποιούν ταυτόχρονα κράτη εχθρικά προς το Ισραήλ, όπως η Συρία και το Ιράν.
  18. “Τα κοινά συμφέροντα Τουρκίας στον Καύκασο και η πιθανή αλλαγή ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο” (capital.gr, 11/12/2020).
  19. Σύμφωνα με τον Τραμπ: «Εδώ και δεκαετίες, το Σουδάν βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου με το Ισραήλ […] Δεν υπήρχε καμιά απολύτως σχέση. Η σημερινή συμφωνία θα ενισχύσει την ασφάλεια του Ισραήλ και θα βάλει τέλος στη μακρόχρονη απομόνωση του Σουδάν από τον κόσμο εξαιτίας αυτού που συνέβαινε. Θα ξεκλειδώσει νέες ευκαιρίες για το εμπόριο, την εκπαίδευση, την έρευνα, τη συνεργασία και τη φιλία των λαών».
  20. Μια προσέγγιση που υποβαθμίζει το παλαιστινιακό ζήτημα και σπρώχνει ακόμα περισσότερο το παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη σφαίρα επιρροής του τουρκικού κράτους.
  21. “Συμμαχική ασπίδα στις πολεμικές απειλές της Τουρκίας. ΗΑΕ-Αίγυπτος-Ισραήλ σε κοινό άξονα με την Ελλάδα” (Newpost.gr, 19/11/2020).
  22. Απόσπασμα από το κείμενο “Η Μεσόγειος φλέγεται” που δημοσίευσε η σελίδα αντιπληροφόρησης της Ταξικής Αντεπίθεσης “Έφοδος στον Ουρανό”.
  23. Σε συνέντευξή της στην Καθημερινή στις 26/01/2021 η υπουργός “Αμύνης” της Γαλλίας, Φλοράνς Παρί, δήλωσε για τα επόμενα βήματα της ελληνογαλλικής στρατιωτικής συνεργασίας μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας για τα Ραφάλ: «Με την Ελλάδα χτίζουμε μια στέρεη αμυντική σχέση. Η προμήθεια των Ραφάλ για την Αθήνα είναι μόνο μια πλευρά αυτής της σχέσης. Ανταλλάσσουμε τακτικά απόψεις πάνω στα στρατηγικά διακυβεύματα στο μεσογειακό χώρο κι αλλού, οι ένοπλες δυνάμεις μας διεξάγουν ασκήσεις από κοινού. Ελπίζω, επίσης, ότι οι αμυντικές μας βιομηχανίες θα συνεργαστούν στενότερα. Διαθέτουμε γι’ αυτό νέα εργαλεία στο πλαίσιο της ΕΕ, όπως η Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας. Θα ήθελα άλλωστε να υπογραμμίσω ότι έχουμε εγγύτητα απόψεων στο διακυβεύματα και στις προκλήσεις της ευρωπαϊκής άμυνας».

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

Φεβρουάριος-Μάρτιος 2021

Φυλακές Λάρισας

Πηγή: Athens Indymedia