Πορεία Σάβ. 19/3 ενάντια σε εξαναγκασμούς, πιστοποιήσεις φρονημάτων, επιτήρηση, πρόστιμα, αναστολές και στο κράτος έκτακτης ανάγκης

Λάβαμε 14/3/2022

Ενάντια σε εξαναγκασμούς, πιστοποιήσεις φρονημάτων, επιτήρηση, πρόστιμα, αναστολές και στο κράτος έκτακτης ανάγκης
Φαίνεται πως το αφήγημα της πανδημίας έκανε τον κύκλο του. Και είναι κατανοητό και ανθρώπινο να θέλουμε να το αφήσουμε πίσω μας σαν μια κακή παρένθεση που μας ζόρισε δύο χρόνια αλλά τώρα πάει, πέρασε.
Ας μη γελιόμαστε όμως, η πανδημία δεν ήταν παρά το όχημα για την επιβολή της κατάστασης εξαίρεσης – και αν η τρομοϋστερία καταλαγιάζει, τα πιστοποιητικά και οι συνεχείς έλεγχοι, η επιβολή της γενετικής μηχανικής στα σώματά μας και οι υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις (τεστ, γονιδιακές θεραπείες – «εμβόλια» και προσεχώς «παραδοσιακά» εμβόλια), οι αναστολές, οι απολύσεις και τα πρόστιμα, και οι διαχωρισμοί μεταξύ «προνομιούχων» (σε διαρκή όμως επισφάλεια) και αποκλεισμένων παραμένουν σε ισχύ. Όσο για άλλες τεχνικές, όπως τα lockdown, οι εκκενώσεις, η απαγόρευση κυκλοφορίας και το σύμβολο υπενθύμισης της κατάστασης εξαίρεσης, η μάσκα, θα βγαίνουν από το συρτάρι όποτε χρειάζεται. Κανένα κράτος δεν πρόκειται άλλωστε να παραιτηθεί από τέτοιες τεχνικές ολοκληρωτικής διακυβέρνησης, όταν έχει καταφέρει να τις κατοχυρώσει.
Με άλλα λόγια, την ωμή κρατική βία που βιώσαμε στο πετσί μας δύο χρόνια τώρα, θα την ξαναβρούμε μπροστά μας προκειμένου να συνεχίσουμε να πειθαρχούμε στις ανάγκες της νέας κανονικότητας. Είτε με το ίδιο όχημα (για την καινούργια παραλλαγή covid, για το AIDS, ή για κάποιον εντελώς νέο ιό), είτε με κάποιο νέο: επισιτιστική κρίση, ενεργειακή κρίση, κλιματική κρίση ή βεβαίως πολεμική κρίση. Εξάλλου, ήδη κάποιες από τις τεχνικές που δοκιμάστηκαν πάνω μας αυτά τα δύο χρόνια επιστρατεύονται και στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία: προπαγανδιστικό blitzkrieg και μονοκρατορία ειδικών στον δημόσιο λόγο που σαρώνουν τα πάντα, λογοκρισία και αποκλεισμός ολόκληρων ειδησεογραφικών οργανισμών, απόλυτος εχθρός -ορατός αυτήν τη φορά- έναντι του οποίου καλούμαστε να συσπειρωθούμε, ακραία πόλωση και διαχωρισμοί, παράταση κατάστασης έκτακτης ανάγκης.
Να μην ξεχάσουμε – Να μην εφησυχάσουμε
ΠΟΡΕΙΑ
Μοναστηράκι
Σάββατο 19 Μάρτη, 12μμ
Λέσχη Ανειδίκευτων

Ελλάδα: [Θεσσαλονίκη] Λευτεριά στο σύντροφο Γ. Μιχαηλίδη

Στις 10/03, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στο σύντροφο Γ. Μιχαηλίδη, κολλήθηκαν στράτσα και πετάχτηκαν τρικάκια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης, παρόλο που από το Δεκέμβριο του 2021 έχει συμπληρώσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να αποφυλακιστεί, στις 22/02/22 το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Άμφισσας επιλέγει τη συνέχιση της αιχμαλωσίας του.

Αυτή τη στιγμή, ο σύντροφος κρατείται παράτυπα, χωρίς να εκτίει ποινή, υπό το ”φόβο τέλεσης νέων αδικημάτων” και χωρίς ημερομηνία για κάποιο δικαστήριο. Το Συμβούλιο, με νομικά τεχνάσματα, βασισμένο στην απόδραση του (παρόλο που γι’ αυτήν έχει ήδη εκτίσει ποινή), στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την απαλλοτρίωση τράπεζας και στην υπεράσπιση της επιλογής αυτής, σε αντίθεση με δηλώσεις μετάνοιας, αποφασίζει εκδικητικά να παρατείνει την κράτηση του.

Είναι γνωστό το μένος των κρατικών μηχανισμών και των θεσμών του, για εκείνους που μπροστά στην απάθεια και την υποταγή διάλεξαν να οπλίσουν το χέρι τους και να στρατευθούν στον κοινωνικό πόλεμο. Για εκείνους που με την στάση τους, ακόμα και όντας αιχμάλωτοι, δεν έκαναν πίσω, δεν αποποιήθηκαν τις ευθύνες των πράξεων τους. Η φαρέτρα της δικαιοσύνης δεν έχει τελειωμό, καθώς στην περίπτωση του Γιάννη επικαλούνται ακόμα και μελλοντικές του συμπεριφορές, για να παρατείνουν την αιχμαλωσία του. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος ζητάει δηλώσεις μετάνοιας από επαναστάτες, τονίζοντας πως συνέπειες θα είναι εκεί για όποιον δε λυγίσει, για όποιον συνεχίζει να πολεμά το σάπιο οικοδόμημα τους.

Στεκόμαστε πλάι στον αναρχικό Γιάννη Μιχαηλίδη, υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι μόνος απέναντι στον εχθρό και στις νέες μηχανορραφίες που στήνονται εις βάρος του.

Θα περάσουμε από πάνω σας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΗΣ

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

 

 

Πηγή: saekmespivblogs

Ελλάδα: [Σάβ. 19/3] Πορεία ενάντια σε κρατικές υποχρεωτικότητες, πιστοποιήσεις φρονημάτων, διαχωρισμούς, επιτήρηση, πρόστιμα, αναστολές και απολύσεις

Λάβαμε 10/03/2022

 

Ενάντια σε κρατικές υποχρεωτικότητες, πιστοποιήσεις φρονημάτων, διαχωρισμούς, επιτήρηση, πρόστιμα, αναστολές και απολύσεις

Από την 1η του περασμένου Σεπτέμβρη, χιλιάδες εργαζόμενοι/ες στη βιομηχανία της υγείας τελούν υπό αναστολή εργασίας -χωρίς μισθό και ένσημα- γιατί δεν επέλεξαν να εμβολιαστούν. Εν τω μεταξύ, όσοι από αυτούς ήταν με σύμβαση, έχουν ήδη απολυθεί. Το τελεσίγραφο από τον υπουργό υγείας λήγει στις 31/3 για τους εναπομείναντες εργαζομένους σε αναστολή (σε αριθμό περίπου 4.700) και όποιος δεν έχει εμβολιαστεί έως τότε, θα απολυθεί.

Το κράτος ξεφορτώνεται κάποιους από τους «ήρωες του πολέμου έναντι του αόρατου εχθρού», τα στάδια θεραπείας και περίθαλψης μεταξύ ντεπόν και ΜΕΘ καταργούνται, τα μονοθεματικά νοσοκομεία εδώ και 2 χρόνια διώχνουν τον κόσμο στις ιδιωτικές υπηρεσίες, προλειαίνοντας το έδαφος για συγχωνεύσεις-διάλυση υποδομών, περαιτέρω μειώσεις προσωπικού και συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα.

Το σύστημα υγείας και ασφάλισης, λοιπόν, αναδιαρθρώνεται και μαζί του αναδιαρθρώνονται οι εργασιακές σχέσεις συνολικά∙ ήδη προαναγγέλλεται ο εμβολιασμός ως τυπικό προσόν για το ΕΣΥ, πράγμα που εφαρμόζεται εδώ και περίπου έναν χρόνο άτυπα και κατά τη διακριτική ευχέρεια των αφεντικών σε διάφορα τμήματα του ιδιωτικού τομέα.

Ακόμα κι αν αλλάζει στα σημεία η κρατική διαχείριση της πανδημίας, μας κληροδοτεί, ωστόσο, ένα καθεστώς ρευστού/υγειονομικού απαρτχάιντ με πιστοποιητικά, εξακριβώσεις στοιχείων σε κάθε βήμα, τεστ για το παραμικρό και πρόστιμα. Ήδη επιστρατεύονται οι κρίσεις «δημοσιονομικής σταθερότητας», ενέργειας, τροφίμων και κλίματος για τη συνέχιση της πειθάρχησής μας.

Με τους παραδοσιακούς φορείς κριτικής της εξουσίας, θεσμικούς και μη, να στέκονται στην πλειοψηφία τους δίπλα στο κράτος και τους ειδικούς του, γίνεται φανερό ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα και από κανέναν, παρά μόνο από εμάς τους ίδιους.

Πορεία Σάββατο 19/3, 12:00, Μοναστηράκι

Πρωτοβουλία ενάντια στο Υγειονομικό Απαρτχάιντ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή: Αφίσα αλληλεγγύης σε αιχμαλώτους/ες πολέμου.

Λάβαμε: 23/02/2022

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ-ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! Οταν καμιά φορά λιποψυχάμε νιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας η ανάμνηση του χεριού τους. Κι όταν κάνουμε το καθήκον μας νιώθουμε κάτω απ’ την παλάμη μας κάτι σίγουρο κι ακέριο σα να κρατάμε μες στα χέρια μας ολάκερο τον κόσμο».

ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ…

…ανταλλάζοντας ματιές συνενοχής πίσω από τα φλεγόμενα οδοφράγματα, σε νυχτερινά ραντεβού, σε κοινές διαδικασίες, ακονίζοντας τις συνειδήσεις μας, δημιουργώντας συντροφικές σχέσεις, εξελίσσοντας τις στρατηγικές μας, αναβαθμίζοντας τις πρακτικές μας, ροκανίζοντας τα θεμέλια του οικοδομήματος της κυριαρχίας. Κάνοντας λάθη, μαθαίνοντας από τις “ήττες” μας, πλάι σε παλιούς και νέους συντρόφους.

…ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΦΟΡΜΕΣ

Οι διώξεις και οι φυλακίσεις αγωνιστών και αγωνιστριών, πάντοτε θα αποτελούν μια ακόμη αφορμή για νέες εχθροπραξίες μια ακόμη αφορμή για να ψαχτούμε, να πειραματιστούμε, να ανακαλύψουμε άγνωστα μονοπάτια, μια ακόμη αφορμή για να επιτεθούμε, παίρνοντας θέση μάχης στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται, μετουσιώνοντας κάθε άρνηση και επιθυμία μας σε πράξη.

 

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΡΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΧΥΡΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Όταν το καθεστώς εξαίρεσης νομιμοποιείται γύρω σου, τότε το ανάστημά σου ψηλώνει, παίρνεις βαθιές ανάσες γιατί σου σταγονομετρούν ακόμη και τον αέρα, για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη και μας συλλαμβάνουν. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού) ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν έχουμε αποποιηθεί από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας. Με κουκούλες στο πρόσωπό μας και αλυσίδες στα χέρια μας κρατούμαστε για 28 ώρες απομονωμένοι στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και μετά στα δικαστήρια συναντάμε τα πρώτα συντροφικά βλέμματα. Αλυσοδεμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, με το κεφάλι μας ψηλά και με τα χαμόγελα που ξεχειλίζουν από περηφάνεια για ό,τι είμαστε, για ό,τι διώκουν πάνω μας. Το καθεστώς εξαίρεσης συνεχίστηκε και μέσα στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ, όπου κάθε φορά που έχουμε επιχειρήσει να παρέμβουμε στη δημόσια κινηματική σφαίρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι στα κελιά μας, μια συνθήκη που πήγε να ντύσει η αντιτρομοκρατική κάτω από αυθαίρετες εντολές για γενική κράτηση όλων. Μία συνθήκη που οφείλει να κοπεί από τη ρίζα, καθώς οι λογαριασμοί μας με τους κουκουλοφόρους της αντιτρομοκρατικής αφορούν εμάς τους ίδιους. Ο πόλεμος έχει κανόνες και μια πράξη επαναστατικής βίας είναι μέρος του δικού μας πολέμου. Όμως οφείλουμε να αναδείξουμε από εδώ και πέρα το σύνολο των κινήσεων της αντιτρομοκρατικής που όταν αποπειράται να τσακίσει ανθρώπους και ιδέες, αναζητά μανιωδώς τρεις ανθρώπους για να στηρίξει και να στήσει ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Εμείς κάνουμε τα δικά μας σταθερά βήματα την ίδια στιγμή που η αντιτρομοκρατική προτρέχει μέσα σε ένα παραλήρημα αισιοδοξίας. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 ξεκίνησε η δρομολόγηση της υποχρεωτικής λήψης DNA, με πρώτο τον σύντροφο Θάνο να περνάει αυτή την εξευτελιστική συνθήκη. Κι όμως το σχέδιο εξόντωσης συνεχίζεται κατά την επιστροφή του στο κελί που καλείται εκ νέου από την κρατική ασφάλεια αυτή τη φορά. Ο σύντροφος καλείται σε νέα ανάκριση κατηγορούμενος για νέα εγκληματική οργάνωση. Η δικογραφία αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita τον Αύγουστο του 2020, με κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο, τόσο στους συντρόφους μας, όσο και στους εχθρούς μας, η ειλικρινής στράτευση στο αντιεξουσιαστικό πεδίο είναι μια επιλογή βαθιάς πολιτικής δέσμευσης. Το κράτος μας χτυπάει, μας φυλακίζει, βαφτίζει ανθρώπους ως μέλη οργανώσεων και τρίβει τα χέρια του τυλίγοντας τις ζωές μας σε κόλλες δικογραφιών. Εμείς θα περιοριστούμε στην ταπεινότητα της αδιαλλαξίας. Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους. Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφό μας Παναγιώτη Καλαϊτζή κι αν η αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σιδερόφρακτη, τότε το άλμα άξιζε δέκα φορές περισσότερο. Με την αναρχία στη σκέψη, στη δράση και στις ζωές μας στέλνουμε από καρδιάς το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στις μαχόμενες κοινότητες αντίστασης.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Γεωργία Βούλγαρη

κρατητήρια ΓΑΔΘ, Δευτέρα 14/02/2022

Πηγή: athensindymedia

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού κρατούμενου Θ. Χατζηαγγέλου για την επίθεση στο ΙΕΘΠ

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού κρατούμενου Θ. Χατζηαγγέλου για την επίθεση στο ΙΕΘΠ

Η έμφυλη βία δεν είναι απλά γεγονός. Είναι η διαρκώς επιβαλλόμενη κανονικότητα της πατριαρχικής ασφυξίας. Καθημερινές γυναικοκτονίες, αμέτρητοι βιασμοί και κακοποιήσεις, προσβλητικά και ειρωνικά σχόλια, αμφισβήτηση και τραμπουκισμός. Κι όταν αυτά λάουν το θείο χρήσμα του πολιτισμένου σκοταδισμού που εκρποσωπεί η εκκλησία, η ασυμβίβαστη οργή παίρνει σάρκα και οστά, βγαίνει στους δρόμους και αποζητά τον λόγο. Η επαναστατική βία αποδίδει ευθύνες.

Στις 21/01 ακόμη ένα κομμάτι συμπληρώνει το παζλ της πολιτισμικής σήψης που κυριαρχεί στον κοινωνικό και πολιτικό βίο. 37χρονος ιερέας παιδοβιαστής κατηγορείται για συστηματική ασέλγεια σε βάρος 11χρονου κοριτσιού που παρακολουθούσε το κατηχητικό της θρησκευτικής αγέλης μαστροπών στα Πατήσια. Θλίψη, αηδία, οργή μα πάνω από όλα ευθύνη. Ευθύνη να μη θαφτεί ακόμα ένα περιστατικό από τόσα και τόσα αποκρουστικά γεγονότα που συνθέτουν την δυσωδία της ιερής μαφίας. Ευθύνη να μην μείνει τίποτα αναπάντητο. Και η ευθύνη αν δεν μετουσιώνεται σε πράξη χάνεται στη δίνη μεταξύ αποδοχής και παραίτησης.

Πραγματοποίησα την εμπρηστική επίθεση στο Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού γιατί η άρνηση της αποδοχής οπλίζει την κατάφαση της δικαιοπραξίας. Γιατί δεν περιμένω δικαιοσύνη από τους μηχανισμούς που συγκαλύπτουν συστηματικά την κανονικοποίηση της έμφυλης βίας και του θανάτου ζητώντας εξηγήσεις και απολογίες απο μας. Πραγματοποίησα μια πολιτική παρέμβαση υψηλού συμβολισμού σε έναν φορέα της ιερής μαφίας στέλνοντας ένα και μόνο ξεκάθαρο μήνυμα: Στους νόμους της υποταγής η επαναστατική δικαιοσύνη είναι μονόδρομος.

Η συγκροτημένη αιχμαλωσία μας δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από την πόλωση που τροφοδοτεί δύο κόσμους σε διαρκή ρίξη και σύγκρουση. Αναλαμβάνω με περηφάνια την ευθύνη που μου αναλογεί, με ψηλά το κεφάλι και ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου ακόμα κι αν αυτό κοστίζει την απώλεια της ατομικής μου ελευθερίας, ακόμα κι αν σημαίνει την έναρξη νεός νέου κυνηγιού μαγισσών κι αυτό γιατί οι δικές μου ευθύνες βαραίνουν όσο τα βουνά.

Με τα σώματά μας αιχμάλωτα σε τοίχους, κάγκελα και αλυσίδες, μα τις καρδιές μας παντοτινά ελεύθερες, συνεχίζουμε τον αγώνα μας για ισότητα, δικαιοσύνη και αυτοδιάθεση.

Την απόλυτη στήριξη, αγάπη και αλληλεγγύη μου στους δύο διωκόμενους συντρόφους Γεωργία Βούλγαρη και Παναγιώτη Καλαϊτζή. Την αμέριστη εκτίμηση μου στις εκατοντάδες καρδιές που χτυπούν στο πλευρό μας και μια υπόσχεση πως δεν θα λυγίσουμε ούτε στιγμή. Έχουμε πόλεμο.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΑΦΙΑ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Θάνος Χατζηαγγέλου

Αναρχικός αιχμάλωτος, ΓΑΔΘ, 12/2/2022

Πηγή: athensindymedia

Γιάννης Μιχαηλίδης: Για την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης μου

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021, έπειτα από 8 έτη, 3 μήνες και 11 μέρες φυλακής συμπλήρωσα τις τυπικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης για όλες μου τις ποινές. Σήμερα 22/2/2022, ενημερώθηκα για την απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Άμφισσας σχετικά με την αίτηση αποφυλάκισης μου. Οι δικαστές Σμαράγδα Μωραΐτη (Πρόεδρος), Ιωάννης Γκάτζιας (Πλημμελειοδίκης – Εισηγητής) και Κωσταντίνος Μαντζαβίνος (Δικαστικός Πάρεδρος) έκριναν ότι δεν πληρώ τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης.

Η αλήθεια είναι ότι ανέμενα αυτή την επιπλέον αδικαιολόγητη κράτηση που χρησιμοποιείται άτυπα από τη δικαστική μαφία για να τιμωρήσουν επιλογές που κατά τη γνώμη κάποιων δικαστών δεν τιμωρούνται επαρκώς από το νόμο, όπως η επιλογή της απόδρασης (για την οποία βέβαια έχω εκτίσει την πειθαρχική ποινή όπως και την ποινή κράτησης που δεν συγχωνεύεται).

Για να δικαιολογηθεί αυτή η παρατυπία επιστρατεύεται το πρόσχημα ότι ο κρατούμενος “δεν πληροί τις ουσιαστικές προϋποθέσεις καθώς συντρέχει κίνδυνος τέλεσης νέων αδικημάτων”. Πρόκειται φυσικά για οργουελικής σύλληψης δυστοπία, σύμφωνα με την οποία βρίσκομαι κρατούμενος όχι γιατί εκτίω ποινή για κάποια πράξη, αλλά προληπτικά, καθώς η αστυνομία σκέψης έκρινε ότι υπάρχει κίνδυνος νέων αδικημάτων, χωρίς τον χρονικό ορίζοντα κάποιου δικαστηρίου όπου θα κριθούν γεγονότα.

Στην περίπτωσή μου όμως, αυτό που δεν ανέμενα ήταν το σκεπτικό των δικαστών, οι οποίοι παραποιούν τα λόγια μου γράφοντας ότι δικαιολόγησα την πράξη της ληστείας γενικώς και αορίστως ενώ εγώ ήμουν συγκεκριμένος όταν ερωτήθηκα σχετικά, κάνοντας ηθική διάκριση μεταξύ στοχευμένης ληστείας τράπεζας και μη στοχευμένης ληστείας όπως π.χ. περαστικών ανθρώπων. Οι συγκεκριμένοι δικαστές, ως άλλη αστυνομία σκέψης πιθανόν να διέτασσαν και τη σύλληψη του Μπέρτολτ Μπρεχτ που τόλμησε να αναρωτηθεί “Τι είναι η ληστεία τράπεζας μπροστά στην ίδρυση της”. Επίσης η δικαστική αλχημεία των εν λόγω δικαστών, προκειμένου να δικαιολογήσει την άσκοπη και αδικαιολόγητη παράταση της κράτησής μου επ’ αόριστον, τους οδηγεί σε ένα αντιφατικό σκεπτικό. Από τη μία αναφέρουν πολλές φορές ότι δεν αποποιήθηκα τις επιλογές μου, ούτε φυσικά ότι είμαι αναρχικός (που αποδεικνύει τουλάχιστον την ειλικρίνεια μου και τη συνέπεια μου ως προς τα λεγόμενά μου καθώς δεν σκοπεύω να υπογράψω δήλωση μετανοίας) και από την άλλη αναφέρουν ότι η επιδειχθείσα καλή διαγωγή μου στη φυλακή είναι κατ’ επίφαση καλή και την αποδίδουν σε λόγους προσχηματικούς.

Οι δικαστές του συμβουλίου Άμφισσας, είχαν κάθε δυνατότητα που τους δίνει ο νόμος να με κρατήσουν επιπλέον στη φυλακή, αλλά επέλεξαν να με προσβάλουν και να με ρίξουν στο ίδιο επίπεδο με αυτό της δικαστικής μαφίας, που για όλη τη συστημική αδικία που προκλητικά βαφτίζουν δικαιοσύνη βασίζονται σε φθηνά προσχήματα.

Για τους λόγους αυτούς δημοσιεύω αυτή τη δικαστική αυθαιρεσία σε βάρος μου. Όσον αφορά εμένα γνωρίζω ότι δεν με λένε Κορκονέα, δεν εκτελώ 15χρονους, δεν φοράω στολή, δεν λαδωνόμουν από φαρμακευτικές σε κάποιο υπουργείο, δεν τα παίρνω από μεγαλοδικηγόρους για να απελευθερώνω βιαστές και να βάζω υπουργικές διώξεις στο αρχείο ενώ εξαντλώ την αυστηρότητα μου σε ορισμένους φτωχοδιαβόλους, δεν είμαι νεοναζί ούτε παιδί του συστήματος, δεν είμαι βιαστής ούτε γυναικοκτόνος, γι’ αυτό δεν πρόκειται να έχω καμία επιεική μεταχείριση (όπως ποτέ δεν είχα μέχρι στιγμής). Αντίθετα είμαι όμηρος της δικαστικής μαφίας, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής ότι πληρώ τις αόριστες “ουσιαστικές προϋποθέσεις”.

Επ’ αόριστον φυλακισμένος Γιάννης Μιχαηλίδης,

Φυλακές Μαλανδρίνου

Πηγή: athensindymedia

Εκδήλωση/συζήτηση: Απέναντι στην επιδιωκόμενη λήθη: ανασκόπηση και αποτίμηση των τελευταίων 2 χρόνων

Λάβαμε: 16/02/2022

Εκδήλωση / συζήτηση:
Απέναντι στην επιδιωκόμενη λήθη: ανασκόπηση και αποτίμηση των τελευταίων 2 χρόνων
Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής (είσοδος από Μασσαλίας)
Σάββατο 19/2, 7μμ
(θα ακολουθήσει πολιτικό καφενείο)
λέσχη ανειδίκευτων
*στο πλαίσιο της πολιτικής δραστηριότητας της Πρωτοβουλίας ενάντια στο Υγειονομικό Απαρτχάιντ

Πυρήνες Άμεσης Δράσης – Ανάληψη ευθύνης για μπαράζ εμπρηστικών επιθέσεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Επανάσταση ή Βαρβαρότητα

Τα τελευταία χρόνια οι μέρες μας γεμίζουν με ειδήσεις θανάτων, με αριθμούς νεκρών, με λέξεις “ειδικών” που διατάζουν γεμάτοι αλαζονεία και έπαρση από την εξουσία που τους δόθηκε. Γεμίζουν με παράλογες διαταγές και εξωφρενικές κρατικές επιβολές. Δε σκοπεύουμε να αναλύσουμε εκτενώς θέσεις για την υγειονομική κρίση. Οι τραγικές ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, εξοπλισμό και υποδομές, ο “λεκές” των 100 νεκρών τη μέρα, δηλαδή οι ολέθριες συνέπειες δεκαετιών ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας. Η προκλητική ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες και τους κολοσσούς της υγείας, το κέρδος των οποίων έχει αγγίξει πλέον ιστορικά υψηλά. Η εκ νέου ανάδυση του μοντέλου των “ισχυρών” κρατών για την αποκατάσταση των καπιταλιστικών ισσοροπιων. Η ισχυροποίηση των κεντρικών εξουσίων και η εμφάνιση μιας νέας κάστας τεχνοκρατών παντός καιρού, με τον ρόλο να αποποιούνται και να συγκαλύπτουν τις ευθύνες του κρατικού μηχανισμού και να μεταφέρουν την ευθύνη για την εξάπλωση του ιού στο εκάστοτε άτομο. Όλα αυτά είναι μερικά μόνο από τα σημεία που διαμορφώνουν τη διαχείρηση της πανδημίας από τα καπιταλιστικά κράτη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας, τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν τον δημόσιο διαλόγο ήταν γύρω από την δημόσια υγεία, την ψυχική υγεία και τις επιπτώσεις του εγκλεισμού, του κοινωνικού αποκλεισμού όλο και μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού, των αυξανόμενων ταξικών ανισοτήτων, του ευρύτερου καπιταλιστικού καταμερισμού των διαθέσιμων πόρων, του ρόλου της επιστήμης και της τεχνολογίας, των πολιτικών δικαιωμάτων και του μειωμένου ρόλου της αστικής δημοκρατίας σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης.

Η υγειονομική κρίση επηρέασε με τρόπο καθολικό τις σχέσεις που συγκροτούν την κοινωνική αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Η αδυναμία του κοινωνικού σχηματισμού να αναπαράξει τους διαμορφωμένους όρους της καπιταλιστικής παραγωγής οδήγησε σε ιδεολογική κρίση το εφαρμοζόμενο μόντέλο νεοφιλελευθερισμού, ενώ παράλληλα, ακολουθώντας το ρητό ότι “για τον καπιταλισμό κάθε κρίση αποτελεί μια ευκαιρία”, λειτούργησε ως βασικό εργαλείο για την οργανωμένη μετάβαση σε μια νέα εποχή. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση που διεξάγεται είναι η τεραστίων διαστάσεων επιχείρηση διάσωσης ενός συστήματος που βυθίζεται σε αλυσιδωτές κρίσεις δομικού χαρακτήρα. Είναι επίσης η προσπάθεια για τη μετάβαση του καπιταλισμού σε μια νέα φάση του, κάτι που ομολογούν ανοιχτά οι κάθε λογής απολογητές του. Είναι δεδομένο ότι οι αντιθέσεις που αναπτύσσονται μέσα στις κοινωνίες, τα κράτη, τα μεγάλα αφεντικά, θα βρεθούν σε τροχιά αιματηρών σύγκρουσεων τα επόμενα χρόνια. Η εμφάνιση ενός ισχυρού μπλοκ μέσα στις ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις που αποτελείται από τους ιδιοκτήτες των μεγάλων τεχνολογικών κολοσσών, με την καθοριστική δυνατότητα εξαγωγής πολιτισμικής ηγεμονίας, διαμορφώνει μια ιστορική τομή στην οποία το πέρασμα στον νέο καπιταλιστικό σχηματισμό θα καθορίσει καθολικά τις ζωές, τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας. Στο νέο ολοκληρωτικό καπιταλιστικό κόσμο που αναδύεται, η κατοχή των πληροφοριών (data), θα είναι (σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από τώρα) ένα μόνο από τα πολλά πεδία κερδοφορίας αυτών των ολιγαρχών, οι οποίοι πέρα από την κατακόρυφη αύξηση των κερδών τους θα συγκεντρώσουν ακόμα μεγαλύτερες εξουσίες στα χέρια τους. Από την άλλη, αυτοί που θα ζόυνε μέσα στις υπερσυνδεδεμένες μητροπόλεις θα μετατρέπονται κυριολεκτικά σε εμπορεύματα πλήρως αξιοποιήσιμα, καθώς δεν θα πωλούν μόνο την εργατική τους δύναμη, αλλά κάθε πεδίο κοινωνικού, προσωπικού, καταναλωτικού, ψυχαγωγικού ενδιαφέροντος, θα είναι μια κερδοφόρα διαδικασία για το κεφάλαιο, θα αποτελούν μια αδιάκοπη ροή δεδομένων. Κάθε κλικ, κάθε πληροφορία που θα ξεκλειδώνεται από τους αλγόριθμούς στις οθόνες τους θα γεμίζει με κέρδος τις τσέπες του παρόχου τους σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι εκμετάλλευσης και απόλυτου ελέγχου κάθε πτυχής της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Μέσα σε αυτή την πολύπλοκη πραγματικότητα που αλλάζει διαρκώς, υπάρχουν ακόμα μερικά ατράνταχτα στοιχεία που μας βοηθούν να εξάγουμε ένα απαραίτητο συμπέρασμα :

“Από τότε που ξέσπασε η πανδημία οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του πλανήτη έχουν υπερδιπλασιάσει την προσωπική περιουσία τους. Μόνο στα δύο χρόνια της πανδημίας η αύξηση στην περιουσίας τους ήταν μεγαλύτερη από εκείνη των προηγουμένων 14 ετών. Την ίδια στιγμή ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας αυξήθηκε κατά 160 εκατομμύρια. Επιπλέον αυξήθηκε κατά 13 εκατομμύρια ο αριθμός των γυναικών που έχασαν τη δουλειά τους.”

Ο ταξικός πόλεμος που μαίνεται, αν συνεχίσει να είναι μονομερής, θα μας μετατρέψει σε δούλους των μηχανών τους και των ψηφιακών τους κόσμων. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Ή θα ζήσουμε επιλέγοντας να ρισκάρουμε για να οργανώσουμε τον επαναστατικό πόλεμο εναντίον όλων αυτών των καθαρμάτων και των δομών τους – Ή θα πεθάνουμε στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, στα αστυνομικά μπλόκα και καταδιώξεις στους δρόμους, στις φυλακές και τα ψυχιατρεία τους, στις εργασιακές γαλέρες, στα διαλυμένα νοσοκομεία.

Δεν κινδυνολογούμε. Αντιθέτως, θεωρούμε πως τα αντανακλαστικά της αγωνιστικής κοινότητας παραμένουν πολύ αργά για την εποχή. Η οργουελική πραγματικότητα που εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς γύρω μας το επιβεβαιώνει. “Νέα εποχή, νέα καθήκοντα”, είχε ειπωθεί κάποτε. Και αν το πρελούδιο αυτής της νέας εποχής είναι ο σύγχρονος κόσμος που αναδύεται στη σκιά της τρέχουσας πανδημίας, τα νέα καθήκοντα των επαναστατικών κινημάτων είναι με συνέπεια, ταπεινότητα και μαχητική διάθεση να οργανωθούν, να εξελιχθούν, να εμπλουτίσουν τον λόγο τους, να στήσουν πολεμικές δομές και να δώσουν αυτή τη μάχη μέχρι τέλους. Σα να είναι η τελευταία. Μια αδυσώπητη μάχη της Επανάστασης ενάντια στη σύγχρονη Βαρβαρότητα.

Φάρος και οδοδείκτης μας είναι οι εργατικοί αγώνες των εργαζομένων διανομέων της Efood, των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ, των εργαζομένων στα Πετρέλαια και τα Λιπάσματα Καβάλας, καθώς και των λιμενεργατών της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά. Στους αγώνες αυτούς οφείλει να αποκτήσει ριζώματα ο λόγος μας, να συμβάλλουμε στη ριζοσπαστικοποίηση των διεκδικητικών κινημάτων, να δείξουμε στην πράξη πως ο καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος.

Κατασκευή του “επικίνδυνου πολίτη”, ή αλλιώς: Η αντι-τρομοκρατία ως η αιχμή του δόρατος της σύγχρονης εξαίρεσης

“Το αυτοάνοσο του βιοπολιτικού σώματος είναι η τρομοκρατία. Ένας εχθρός που δεν έρχεται από έξω, αλλά από μέσα.” – Jacques Derrida

Μιλώντας για την αναδιάρθρωση των σύγχρονων μορφών κρατικής επιβολής, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στη δομική αναγκαιότητα κάθε κυρίαρχης εξουσίας να κατασκευάζει έναν εσωτερικό εχθρό, έναν ανθρωπότυπο του “επικίνδυνου πολίτη”. Ο άνθρωπος ο οποίος εξαιρείται απ’ την κανονικότητα της εκάστοτε συντεταγμένης εξουσίας αποτελεί επιβεβαίωση και μόνιμο δείκτη του ποιο είναι το πραγματικά κυρίαρχο υποκείμενο, αλλά και ποια είναι τα όρια της κυριαρχίας του. Η κυριαρχία αυτή καθορίζεται, πέρα απ’ την κατοχή του μονοπωλίου ως προς την άσκηση βίας, και από την κατοχή του μονοπωλίου της κρίσης για το ποια είναι τα όρια της λεπτής γραμμής που διαχωρίζει την “κανονικότητα” απ’ την “έκτακτη ανάγκη”, το ποιες ζωές αξίζουν ή δεν αξίζουν να βιωθούν.

Οι σύγχρονες στρατηγικές επιβίωσης των εξουσιαστικών οικοδομημάτων απαιτούν μια προληπτική διαχείριση όσον αφορά τον εσωτερικό εχθρό. Ο βιοπολιτικός δείκτης του επικίνδυνου πολίτη σηματοδοτεί και το σημείο του διαχωρισμού από τον κανονικό, από την αναγκαία πλειοψηφία των ανθρώπων δηλαδή οι οποίοι, σύμφωνα με τους μαθηματικούς υπολογισμούς, οφείλουν να έχουν εσωτερικεύσει και να έχουν μετουσιώσει σε κτήμα τους τις κυρίαρχες αξίες και συμπεριφορικά μοτίβα, τα κυρίαρχα παραγωγικά και καταναλωτικά πρότυπα. Κανονικοί πολίτες είναι μόνο όσοι/ες έχουν επιτυχώς ενσαρκώσει το δίκαιο και την ηθική της κυρίαρχης εξουσίας, όσοι/ες εντάσσονται ομαλά και απρόσκοπτα στην παραγωγική/καταναλωτική διαδικασία. Σε μια τέτοια διαδικασία συνεχούς αυτο-αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος, τα σημεία αυτού του διαχωρισμού και η υλική τους αποτύπωση στην πραγματική ζωή (φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, κρατικές δολοφονίες, υπέρβαση των τεχνητών “ανθρωπιστικών” ορίων άσκησης κρατικής βίας σε πορείες ή και άλλα γεγονότα, εκτοπισμένοι μετανάστες, προλετάριοι πλήρως περιθωριοποιημένοι και αποκλεισμένοι απ’ τη δυνατότητα αυτο-αξιοποίησης) είναι αναγκαία -πέραν απ’ τον καθορισμό της ίδιας της κυριαρχίας και των ορίων της- και για την απορρόφηση των όποιων κοινωνικών κραδασμών, για την εγγραφή κάθε κοινωνικής κατάστασης στις θεωρητικές κατασκευές και τα νοήματα της εξουσίας.

Ο εσωτερικός εχθρός αορατοποιείται, αλλά για να μπορεί να οριστεί ως τέτοιος οφείλει πρώτα να παρατηρηθεί και να καταγραφεί. Μπορούμε διαχρονικά να τον εντοπίσουμε στα σώματα των παντελώς υποτιμημένων, εκτοπισμένων και απαξιωμένων απ’ την εργασιακή συνθήκη, των ανθρώπων που δεν μπορούν ή δεν αντέχουν να αυτο-αναπαραχθούν με τους κυρίαρχους όρους, δίνοντας έτσι οξυγόνο στη φλόγα της ανατροπής, καθώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Μπορούμε επίσης να τον εντοπίσουμε και να τον προσδιορίσουμε γενεαλογικά στους συνειδητά αντιπαραγωγικούς και εξεγερμένους ανθρώπους, για τους οποίους συντάχθηκαν και προσαρμόστηκαν ιστορικά οι νόμοι εξαίρεσης, και στους οποίους θα γίνει συνοπτική αναφορά με βάση το εγχώριο παράδειγμα: απ’ τους ληστές του 19ου αιώνα (νόμος περί καταδιώξεως και ληστείας – 1871) και τους κομμουνιστές/σοσιαλιστές επαναστάτες του 20ού αιώνα (αναγκαστική εκτόπιση – 1913, διοικητική εκτόπιση – 1926, ιδιώνυμο για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου επί Βενιζέλου – 1929, και μετέπειτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και κατηγορίες για αντεθνικό έγκλημα), ως τις νεολαιίστικες υποκουλτούρες με στοιχεία αμφισβήτησης του κυρίαρχου παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου (νόμος περί τεντυμποϊσμού – 1959), ως τις πιο καινοφανείς μορφές αντάρτικου πόλης απ’ τη δεκαετία του 60’ και έπειτα, η οποία γέννησε και τον παγκοσμίως πλέον ισχύοντα ανθρωπότυπο του Νεο-Τρομοκράτη (με πολιτικά ή θρησκευτικά κίνητρα), ο οποίος και ενισχύθηκε ιδιαιτέρως μετά τις επιθέσεις της Αλ Καίντα στου δίδυμους πύργους την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Σε αυτή τη βάση είχαν ήδη τεθεί τα θεμέλια ώστε να συνταχθούν οι σύγχρονοι τρομονόμοι, ήδη απ’ τον Ιούνη του 2001, αποτελώντας εν συνεχεία το κατ’ εξοχήν εργαλείο εξαίρεσης του 21ου αιώνα, θωρακίζοντας την καταστολή “με νέες δυνατότητες παρέμβασης και δράσης για όλο και ρευστότερες/ασαφέστερες αιτιολογήσεις, για όλο και μεγαλύτερα διαστήματα, με όλο και χαλαρότερες νομοθετικές δεσμεύσεις”.

Μιλώντας πλέον για τις τακτικές της αντι-τρομοκρατικής εκστρατείας των δυτικών κρατών του 21ου αιώνα, ως την αιχμή του δόρατος του δόγματος της αντι-εξέγερσης, είναι χρήσιμο να αναγνωρίσουμε τους πολύ συγκεκριμένους όρους με τους οποίους εκτυλίσσεται το σύχρονο “κυνήγι μαγισσών”. Όταν η εξουσία ορίζει έναν εχθρό, οφείλει και να τον εντοπίζει υλικά, χωρικά και χρονικά. Όταν έχει εκπαιδευτεί σε μια προληπτική τακτική, οφείλει και να προσδιορίζει τα σημεία στα οποία αυτός ο εχθρός πιθανολογικά/ενδεχομενικά αναδύεται και οργανώνεται. Σύμφωνα λοιπόν με τις ρητορικές των δεξαμενών σκέψης της αντι-τρομοκρατίας, ο εσωτερικός εχθρός που ονομάζεται “αντιεξουσιαστής”, έχει ως πρώτο βήμα του ιδεολογικο-πολιτικού αυτοκαθορισμού του τα σημεία των καταλήψεων/στεκιών και των πανεπιστημίων. Η αναγωγή των παραπάνω σε “ορμητήρια” και σε “φυτώρια” τρομοκρατών, δίνει ένα πρώτο πάτημα στο κράτος για το πού να στρέψει τα κάτοπτρα της προληπτικής καταστολής. Κατά τη ρητορική τους, χτυπώντας τα σημεία όπου “αναδύεται η τρομοκρατία”, θα χτυπήσουν και την ίδια την τρομοκρατία. Έτσι, ακόμα και σε σημειολογικό επίπεδο, η υπεράσπιση των καταλήψεων, των χώρων μας, καθώς και του πανεπιστημίου ως χώρος ασύλου, ως μέρος κοινωνικής και πολιτικής ζύμωσης και ως σημείο όπου οι κατασταλτικές δυνάμεις δύσκολα μπορούν να πατήσουν πόδι, είναι ζήτημα πολιτικής επιβίωσης, ζήτημα υψίστης σημασίας.

Βλέπουμε με σαφήνεια το πώς θεμελιώνεται ένα καθεστώς που ορίζει ολόκληρους χώρους ως “εν δυνάμει” τρομοκρατικούς, εφόσον τολμούν να αμφισβητήσουν με οποιοδήποτε τρόπο το κρατικό μονοπώλιο της βίας και την καπιταλιστική “κανονικότητα”. Το αντι-τρομοκρατικό οπλοστάσιο διευρύνεται, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερες κινήσεις να μπορούν να φασκιωθούν με “άρωμα τρομοκρατίας”. Η ιδεολογική διάσταση της αντι-τρομοκρατικής νομοθεσίας είναι εμφανής, καθώς δείχνει να αρκεί μόνο ο σκοπός ή η απειλή τρομοκρατικής ενέργειας, δίχως να απαιτείται τέλεση αυτής, ενώ επίσης ισχύει και η λογική της συλλογικής ευθύνης, κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα και τα φιλικά/συγγενικά/ευρύτερα συντροφικά περιβάλλοντα των ανθρώπων που κατηγορούνται ως “τρομοκράτες”. Κατ’ επέκταση, απέναντι σε τέτοιους χώρους το κράτος απεκδύεται πλήρως κάθε “ανθρωπιστικού” προσωπείου, και αυτοδικαιοδοτείται να ασκήσει “όση βία είναι αναγκαία”. Συνεπώς, είναι νομοτελειακά τα βασανιστήρια προσαχθέντων και συλληφθέντων σε διαδηλώσεις, οι ρητορικές περί “μηδενικής ανοχής”, η μιντιακή κατασυκοφάντηση αντιεξουσιαστικών ομάδων, ατόμων, χώρων, δράσεων, οι στημένες δικογραφίες για “εγκληματικές/τρομοκρατικές ενέργειες και οργανώσεις”, οι κάμερες σε σπίτια και τα συστήματα γεωεντοπισμού σε οχήματα συντρόφων και συντροφισσών. Όλα αυτά στρώνουν το κλίμα για την επιδιωκόμενη οριστική μας πάταξη. Και η οριστική μας πάταξη στρώνει το κλίμα για μια δυστοπικά ολοκληρωτική κοινωνική πραγματικότητα που θα έχει ξεμπερδέψει με κάθε πιθανό αντίλογο και ριζοσπαστικά ανατρεπτική προοπτική.

Οι ίδιοι οι κυρίαρχοι λοιπόν μας προσφέρουν απλόχερα τα εργαλεία κατανόησης του πώς διαρθρώνουν τις μεθόδους επιβίωσής τους, πού στοχεύουν και γιατί. Μένει σε εμάς, ως επαναστατικά υποκείμενα, η απόφαση για το αν θα χρησιμοποιήσουμε αυτά τα εργαλεία για να οξύνουμε το θεωρητικό και το υλικό μας οπλοστάσιο ή αν θα τρέχουμε μονίμως πίσω απ’ τις συγκυρίες. Αν θα οργανωθούμε για να υπερασπιστούμε τις σχέσεις μας, τους χώρους μας, τα κεκτημένα μας, τις προοπτικές μας, αν θα πολεμήσουμε για την καταστροφή της ταξικής κοινωνίας, ή αν θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στους ιδεολογικούς μηχανισμούς της “μη βίας”, των λεκτικών βερμπαλισμών και του αυτοκανιβαλισμού. Από την πλευρά μας, θεωρούμε πως οφείλουμε να ακονίσουμε τις συνειδήσεις, να κατανοήσουμε τι θέση κατέχουμε στο σύγχρονο δυτικό κόσμο, να αναλάβουμε πολύ συγκροτημένες ευθύνες και αποφάσεις για την πολιτική μας δραστηριοποίηση. Οι σχέσεις και οι ιδέες μας έχουν ριζώματα, και αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Στα διάχυτα κοινωνικά πεδία της κουλτούρας, του δημόσιου χώρου, στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας, στην ανα μεταξύ μας συσχέτιση, έχουμε ριζώματα τα οποία δεν μπορούν να εκμηδενιστούν απ’ τις άγαρμπες κινήσεις μιας εξίσου άγαρμπης και γελοίας κυβερνητικής διαχείρισης.

Ας μην ξεχνάμε πως αυτοί που μας πολεμούν το κάνουν απλώς για να επιβεβαιώσουν παντοιοτρόπως την ανωτερότητα και την ισχύ τους εις βάρος οποιουδήποτε ανθρώπου βρίσκεται σε πιο αδύναμη θέση, ενώ εμείς πολεμάμε για να μην υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι, για σχέσεις αλληλεγγύης, αμοιβαιότητας, ισότητας και αξιοπρέπειας. Και αυτό το κίνητρο μας καθιστά άφοβους καθώς, μπροστά στα υπαρξιακά αδιέξοδα και στην επιλογή των μειοψηφικών και συλλογικών μας αγώνων για την Αναρχία, δεν έχουμε πραγματικά απολύτως τίποτα να χάσουμε. Μόνο να κερδίσουμε. Για αρχή ένα πλατύ χαμόγελο πως βαδίζουμε με όλη μας την ενέργεια ενάντια στον γενικευμένο ξεπεσμό της εποχής.

Ο πολυμέτωπος πόλεμος τον οποίο βιώνουμε και στον οποίο συνειδητά λαμβάνουμε θέση μάχης, οφείλει να μας βρει προετοιμασμένους, να οργανωθούμε και σε επιχειρησιακό επίπεδο, να αναγκάσουμε τον κρατικό μηχανισμό να αυξήσει κατακόρυφα το κόστος της αυτοπροστασίας του αστικοδημοκρατικού καθεστώτος, να ωθήσουμε σε πολιτική κρίση οξύνοντας διαρκώς τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς, να κατακεραυνώσουμε την ομαλότητα και την ισορροπία της κοινωνίας τους εμπορεύματος, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας.

Η στρατηγική της προσωπικής στοχοποιήσης την οποία επιλέξαμε να ακολουθήσουμε έχει ως σκοπό να κάνει πράξη το συνθημα “να αλλάξει στρατόπεδο ο φόβος”. Η τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών στα σπίτια και στα οχήματα των στόχων που επιλέγονται, στέλνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται το μήνυμα πως δε βρίσκονται στο απυρόβλητο, αντιθέτως είναι προσβάσιμοι και ευάλωτοι. Το σύστημα δεν είναι απρόσωπο, στελεχώνεται από ανθρώπους που παίρνουν θέσεις στην ιεραρχία του σε τοπικό ή διεθνές επίπεδο. Η στοχοποίηση αυτών των ανθρώπων είναι η στοχοποίηση των πολιτικών και των σχεδιασμών του συστήματος. Η επαναστατική βία που ασκείται στις ιδιοκτησίες τους έχει χαρακτήρα συμβολικό. Επιδρά κυρίως ως ψυχολογικός πόλεμος και καθορίζεται αντικειμενικά ως μια μικρογραφία ταξικού πολέμου που εκπέμπει τη θέλησή μας να λάβει απολύτως πραγματικές και γενικευμένες διαστάσεις. Όπως πραγματικός και γενικευμένος είναι και ο πόλεμος που μας έχουν κυρήξει.

Το αίσθημα του φόβου είναι ο βασικός παράγοντας που διαμορφώνει όλη τη μαζική χειραγώγηση στον σύγχρονο κόσμο. Είναι ο πολιορκητικός κριός για να επιβληθούν οι σχεδιασμοί των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. H επίκληση του φόβου ως μέθοδολογία πειθούς είναι η προσπάθεια επιρροής της στάσης και της συμπεριφοράς των υποκειμένων μέσω της προβολής όλων εκείνων των καταστροφικών συνεπειών που θα επιφέρει η μη συμμόρφωση με τις προτεινόμενες επιλογές. Η ρητορική κατασκευή του και η διάχυσή του γίνεται μέσω των ΜΜΕ. Βασική στρατηγική της προπαγάνδας της κυριαρχίας είναι να τοποθετήσει τον φόβο στο κέντρο της σκέψης μας, να κατοικοεδρεύει μόνιμα στα μυαλά μας. Να μας κάνει διστακτικούς και απρόθυμους. Να τον μεγιστοποίησει και στο τέλος να μας προσφέρει τις λυτρωτικές προτεινόμενες λύσεις για την αποφυγή του. Λύσεις που αντιπροσωπεύονται από ένα και μόνο όνομα: Συμβιβασμός και Υποταγή. Πίσω όμως από αυτές τις προτεινόμενες λύσεις δεν κρύβονται παρά τα συμφερόντα εκείνων που κατασκεύασαν το φόβο, τα συμφέροντα όσων κατέχουν σημαντική οικονομική και πολιτική εξουσία και όσων τους στηρίζουν ή παρασιτούν υπό τις αγκάλες τους.

Αυτοί που θα νικήσουν ηθικά τον ψυχολογικό πόλεμο του κεφαλαίου και την πλύση εγκεφάλου από τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς, θα βρεθούν αντιμέτωποι με το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας του. Με τη βία της εξουσίας και την κρατική τρομοκρατία που, χωρίς προσχήματα, εξαπολύεται από τον αστυνομικοδικαστικό μηχανισμό.

Η στρατηγική του να “αλλάξει στρατόπεδο ο φόβος” αποτελεί θεμελιώδη τακτική επιλογή προκειμένου να επανέλθουμε στο πεδίο της πολιτικής απειλής που μπορεί να δημιουργήσει επιτέλους γεγονότα. Ο δικός τους φόβος αρχίζει από την απειλή ενός ευκρινούς εχθρού που διαθέτει άγνωστες δυνατότητες όξυνσης της δράσης του.

Αυτός ο εχθρός έχει όνομα και λέγεται Αναρχία. Έχει ψυχή και βρίσκεται σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού – ταξικού πολέμου. Έχει χιλιάδες πρόσωπα, αυτά των συντροφισσών και των συντρόφων που βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, για έναν καλύτερο κόσμο. Έχει μορφή και είναι οι σκιές των ανθρώπων που ψηλώνουν όταν εξεγείρονται ενάντια στους δυνάστες τους.

Στο όνομα της Αναρχίας και της προσπάθειας των Πυρήνων Άμεσης Δράσης να τη διατηρήσουν ως ενεργή ιστορική δύναμη επίθεσης και εξέγερσης, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα:

  • Την εμπρηστική επίθεση στην είσοδο της οικίας του καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και Προέδρου της Διαρκούς Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής, Λάμπρου Μαργαρίτη, στη Θεσσαλονίκη, το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη. Ήταν ο δικός μας φόρος τιμής για εκείνη την νύχτα που ο θάνατος νίκησε το φόβο.

Ο συγκεκριμένος καθηγητής είναι άμεσα υπεύθυνος για τον “αμερικανικής” εμπνεύσεως νέο ποινικό κώδικα που ψηφιστηκε τον Νοέμβριο, καθώς ήταν ο πρόεδρος στην επιτροπή Τσιάρα που εισηγήθηκε όλες τις προσθήκες στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Λίγες ώρες μετα τη γυναικοκτονία της Καρολάιν στα Γλυκά Νερά τον περασμένο Μάιο, και ενώ το επικρατών σενάριο της στιγμής ήταν πως “αλλοδαποί ληστές αφού έδεσαν τον πιλότο την δολοφόνησαν μπροστά στα μάτια του”, ακούγεται δια στόματος υπουργού ότι θα αλλάξει προς το αυστηρότερο ο ποινικός κώδικας για τα “βαριά” εγκλήματα με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός. Μετά την αποκάλυψη της αλήθειας η αλλαγή στον ποινικό κώδικα “ντύθηκε” και με τον μανδύα του “Me too” ως το “προοδευτικό” προκάλυμα της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης, καθώς στις διατάξεις περιλαμβάνε αυστηροποίηση στις ποινές για βιασμούς και ενδοοικογενειακή βία. Τις επόμενες μέρες συστήθηκε η επιτροπή με επικεφαλής τον Μαργαρίτη που ουσιαστικά διαμόρφωσε έναν ακόμα πιο σκληρό, ακόμα πιο εγκληματικό και ταξικό, ακόμα πιο κατασταλτικό ποινικό κώδικα. Με περιτύλιγμα την αυστηροποίηση του πλαισίου των ποινών στα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας, ο συγκεκριμένος κώδικας είναι στην ουσία του μια ολομέτωπη επίθεση στο αναρχικό/ανταγωνιστικό κίνημα και του φτωχοδιάβολους.

Η περαιτέρω ποινικοποίηση εξεγερτικών εργαλείων (όπως η μολότοφ), η αυστηροποίηση του πλαισίου των ποινών, με ειδική μνεία φυσικά στα αδικήματα στα πλαίσια “τρομοκρατικής” οργάνωσης, καθώς και η παραμονή για περισσότερο χρόνο στις φυλακές μέχρι να εκτίσει το ατόμο την ποινή του, είναι το τρίπτυχο που χαρακτηρίζει τον συγκεκριμένο νόμο. Η νέα πραγματικότητα θα θυμίζει το αμερικανικό “σωφρονιστικό” σύστημα, στο οποίο στοιβάζονται με ρατσιστικά κριτήρια εκατομμύρια φτωχοδιάβολοι, κυρίως αφροαμερικανοί, οι οποίοι περνάνε πολλές φορές και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στις φυλακές.

Το εν λόγω κάθαρμα που χτυπήσαμε είναι ένας από τους πιο άμεσα υπεύθυνους για το παραπάνω έκτρωμα. Είναι άμεσα υπεύθυνος για τον υπερπληθυσμό που θα δημιουργηθεί στις φυλακές. Υπεύθυνος για την αναμενόμενη άυξηση των αυτοκτονιών έγκλειστων ατόμων. Υπεύθυνος για την αύξηση του κανιβαλισμού μεταξύ κρατουμένων. Υπεύθυνος που χιλιάδες φυλακισμένοι/ες θα κάτσουν πολλά χρόνια περισσότερο στα σωφρονιστικά κάτεργα και θα στερηθούν τους αγαπημένους τους ανθρώπους και το αγαθό της ελευθερίας για τόσο καιρό που θα τα έχουν ξεχασεί ανάμεσα στους 4 τοίχους. Ας ειδωθεί αύτη η πραγματικά συμβολική -για τη βαρύτητα των πραξεών του- πράξη του εμπρησμού της εισόδου της οικίας του ως μια προειδοποίηση.

Με το συγκεκριμένο θέμα δεν τελειώσαμε. Για εμάς, κάθε επίθεση στα κεκτημένα με αιματηρούς αγώνες δικαιώματα των κρατουμένων αξιολογείται πολύ σοβαρά, και σε αυτή την κατεύθυνση θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να το κρατήσουμε ψηλά στις προτεραιότητες των μαχόμενων σχηματισμών που δρουν στο ανταγωνιστικό κίνημα. Τους καλούμε να γίνουν ασπίδα προστασίας στα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων μέσα στις φυλακές και να στοχοποιήσουν τους άμεσα υπεύθυνους για αύτον τον αναχρονιστικό ποινικό κώδικα που μας γυρνάει πολλές δεκαετίες πίσω.

  • Τις εμπρηστικές επιθέσεις στις οικίες των επικηρυγμένων μπάτσων στη Θεσσαλονίκη, Γιώργου Δεληγιώργη στην οδό Ομήρου 33, Νικόλαου Αμανατίδη στην οδό Αργέντη 12., Αναστάσιου Χαλκίδη στην οδό Μαρασλή 16Α.

Τα ένστολα σκουπίδια έχουν πάρει λευκό χαρτί από το στρατηγείο της κυβέρνησης να ξεδιπλώσουν κάθε εγκληματική διάθεση που έχουν, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Οι συνεχείς ξυλοδαρμοί και βασανισμοί, οι πυροβολισμοί εν ψυχρώ, οι κακοποιήσεις σε τμήματα και φυλακές είναι σαφείς ενδείξεις μιας κεντρικής στρατηγικής που δίνει το ελεύθερο σε κάθε ένστολο δολοφόνο να βιαιοπραγεί χωρίς κόστος πάνω στα σώματά μας. Να δέρνει σε διαδηλώσεις, να βασανίζει καταληψίες σε εκκενώσεις χώρων αγώνα, να γκρεμίζει τα σπίτια του αγώνα, να εκτελεί στους δρόμους όποιον δεν υπακούει στα προστάγματα της τάξης και της ασφάλειας. Την ίδια στιγμή που οι μεγαλύτερες γιάφκες εξαγωγής των ειδεχθέστερων κύκλωματων μαστρωπών, κακοποιητών και ναρκεμπόρων είναι οι Γενικές Αστυνομικές Διευθύνσεις.

Αν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αξιολογεί τη ζωή και την ελευθερία κάτω από την εικόνα μιας εξουσίας που επιδιώκει να βρίσκεται στο απυρόβλητο, να είναι έτοιμο να αναλάβει το φορτίο των ευθυνών μιας τέτοιας επιλογής. Έχουμε κάνει ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή πως τρέφουμε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ένστολα τάγματα εφόδου που μισθώνει η αστική δημοκρατία για να προασπίσουν το έννομο συμφέρον και την εικόνα της καθεστηκυίας τάξης. Χέρι που θα απλώνεται για να τσακίσει αντιστάσεις, να χτυπήσει απεργούς, να κακοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες θα τσακίζεται. Θα κόβεται από τη ρίζα. Και η φωτιά θα καίει τη σάρκα του μεχρι να κλείσει κάθε ανοιχτός λογαριασμός με την τυραννία.

  • Την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι του “δημοσιογράφου” του ΣΚΑΙ, Δημήτρη Καμπουράκη, στην Αθήνα.

Είναι σύνηθες φαινόμενο όλοι οι θλιβεροί απολογητές του κρατικού μηχανισμού να επικαλούνται την ελευθεριά του λόγου και την προσπάθεια φίμωσής τους όταν στοχοποιούνται για τις βρώμικες υπηρεσίες που προσφέρουν. Ο Καμπουράκης μπορεί να έχει τον τίτλο του “δημοσιογράφου” όμως η σχέση του με την πραγματική δημοσιογραφία διέπεται από εχθρότητα. Συνεπής υπερασπιστής της Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη, όντας από τους νεροκουβαλητές του σημιτικού εκσυγχρονισμού, εργάζεται στο επίσημο όργανο προπαγάνδας της, τον όμιλο του ΣΚΑΙ. Ο όμιλος του ΣΚΑΙ αποτελεί το μεταβατικό στάδιο για τους “δημοσιογράφους” που ονειρεύονται πολιτική καριέρα με την Νέα Δημοκρατία. Δεκάδες είναι εκείνοι που αφού εξάσκησαν τις ικανότητες τους στο ψέμμα, την παραπλάνηση, την χειραγώγηση, έκαναν το επόμενο βήμα μπαίνοντας στον πολιτικό στίβο κάτω από την σκέπη της ΝΔ (π.χ Μπάμπης Παπαδημητρίου, Αριστοτελία Πελώνη, Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ). Ο Καμπουράκης, έχοντας προσωπικούς δεσμούς με την οικογένεια Μητσοτάκη, επιχείρησε να κάνει και ο ίδιος μια τέτοια απόπειρα πριν τις εκλογές του 2019. Όμως, το αντικειμενικό γεγονός ότι η βλακεία είναι από τις ελάχιστες αρετές του, τον ανάγκασε να παρέμεινει στον πάγκο, παραμένοντας ένας χρήσιμος ηλίθιος που ρίχνει λάσπη για να υπερασπιστεί την πολιτική της κυβέρνησης.

Η “ελευθερία του λόγου” σε ότι αφορά τους δημοσιογράφους που εργάζονται στους μεγάλους τηλεοπτικούς ομίλους είναι η μεγαλύτερη απάτη και το γνωρίζουν αυτό άπαντες. Ελευθερία του λόγου στα ΜΜΕ είναι η υπεράσπιση των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων των ιδιοκτητών τους.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια ερευνητική εκπομπή στο MEGA του Μαρινάκη που να αναζητήσει τις αιτίες για τις οποίες όλοι οι μάρτυρες του NOOR 1 έχουν δολοφονηθεί σε διάφορες χώρες; Θα μπορούσαν οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ να κάνουν μια εκπομπή για το λαθρεμπόριο του Αλαφούζου ή τις περιβαλλοντικές του παραβάσεις που συνιστούν οικολογικά εγκλήματα; Θα μπορούσαν οι ειδήσεις του STAR να ζητήσουν να αποδοθούν ευθύνες εξαίτίας των ελλιπών μέτρων και των ανύπαρκτων ελέγχων για το “εργατικό ατύχημα” στα διυλιστήρια του Βαρδινογιάννη, με σοβαρά τραυματισμένους και νεκρούς εργάτες πριν λίγα χρόνια; Ερωτήσεις ρητορικές που θα μπορούσαν να γεμίσουν ένα ολόκληρο βιβλίο για την συστηματική συγκάλυψη των εγκλημάτων όλων αυτών των άριστων καθαρμάτων από τους “δημοσιογράφους” υπαλληλίσκους τους.

  • Την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι του “συνδικαλιστή” και “ισόβιου” προέδρου του Σωματείου των Ειδικών Φρουρών, Βασίλη Ντούμα στην Αθήνα.

Για το συγκεκριμένο σκουπίδι δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Γνωστός τηλεμαϊντανός, υπερασπιστής και συνένοχος σε όλες τις ακροδεξιές συμπεριφορές και πρακτικές των αστυνομικών οργάνων τα τελευταία χρόνια. Από τη θέση του διορίζει δικηγόρους – λαμόγια σαν τον Κούγια για να υπερασπιστούν τους δολοφόνους συναδέλφους του, με πιο πρόσφατη περίπτωση τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη από 7 αστυνομικούς της ομάδας ΔΙ.ΑΣ στο Πέραμα. Γνωστός για τη χυδαία ακροδεξιά ρητορική του σχετικά με τις επαναπροωθήσεις και τις δολοφονίες μεταναστών από την ΕΛ.ΑΣ., ένθερμος υποστηρικτής των ταγμάτων εφόδου της ομάδας ΔΕΛΤΑ, σταθερός συκοφάντης του αναρχικού κινήματος και των επαναστατικών πρακτικών. Το τελευταίο διάστημα έπαιρνε σβάρνα τους τηλεοπτικούς σταθμούς για να ασκήσει πίεση στην πολιτική του ηγεσία ώστε να προχωρήσει το εγχείρημα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Το όνειρο του Ντούμα και των συναδέλφων του είναι ένα απόλυτα ελεγχόμενο, αστυνομοκρατούμενο πανεπιστήμιο όπου κάθε ριζοσπαστική φωνή θα καταστέλλεται, κάθε κίνηση θα παρακολουθείται, κάθε είσοδος θα ελέγχεται, κάθε ρηξιακή πολιτική διαδικασία θα απαγορεύεται. Μάλλον ο Ντούμας και οι όμοιοί του έχουν απωθημένο τα χρόνια που η ΕΑΤ- ΕΣΑ μπούκαρε στα πανεπιστήμια, συλλάμβανε και βασάνιζε αγωνιζόμενες φοιτήτριες και φοιτητές στα μπρουντρούμια της. Γι’ αυτό και εμείς έχουμε χρέος στο σήμερα να θυμίσουμε στον Ντούμα και σε κάθε αντίστοιχο νοσταλγό της επταετίας πως, όπως τότε που με αιματηρούς αγώνες εκδιώχτηκαν από τα πανεπιστήμια, έτσι και τώρα η όποια εφαρμογή του νόμου πέρι Πανεπιστημιακής Αστυνομίας θα πρέπει να έχει -και θα έχει- τεράστιο πολιτικό κόστος για τη κυβέρνηση.

Όσο για τα σαλιαρίσματά του στη τηλεόραση το πρωί μετά την επίθεση στο σπίτι του περί φασιστικών πρακτικών από μεριά μας, να υπενθυμίσουμε στον “δημοκράτη” πρόεδρο του σωματείου των ειδικών φρουρών πως δεν είμαστε εμείς αυτοί που δολοφονούν μετανάστες στα σύνορα και Ρομά στο Πέραμα, αλλά αυτός και οι συνάδελφοί του. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που βασανίζουν και εξευτελίζουν μετανάστριες κρατούμενες και προσαχθέντες, όπως στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας. Ούτε κρατάμε αιχμάλωτα κορίτσια στο σπίτι μας με σκοπό να τα βιάζουμε και να τα εκδίδουμε, όπως ο συνάδελφός του στην Ηλιούπολη. Ούτε και πουλάμε προστασία σε οίκους ανοχής, παράνομες χαρτοπαικτικές λέσχες και στριπτιτζάδικα, όπως κάνει η πλειοψηφία των συναδέλφων του. Εμείς δεν λαδωνόμαστε από μεγαλεμπόρους ναρκωτικών και λαθρεμπόρους πετρελαίου και καπνού, όπως αυτός και οι συνάδελφοί του. Εμείς δεν καταστέλλουμε ούτε ασκούμε βία στους εργαζομένους, στους φοιτητές, στους πυρόπληκτους, όπως κάνουν οι συνάδελφοί του στις πορείες και στις συγκεντρώσεις. Να του υπενθυμίσουμε πως εμείς ζούμε την εποχή μας με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά, ρισκάροντας και παλεύοντας για την ελευθερία, ενώ αυτός και οι συνάδελφοί του ζούνε εκλιπαρώντας τα αφεντικά τους μπας και τους πετάξουν ένα μεγαλύτερο ξεροκόμματο στο πάτωμα.

10 – 100 – 1000 Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Τον τελευταίο χρόνο δρούμε με συνέπεια σε τακτά χρονικά διαστήματα αντιλαμβανόμενοι την αναγκαιότητα ύπαρξης μαχητικών απαντήσεων στον ολομέτωπο πόλεμο που μας έχουν κηρύξει. Θέλουμε να εμπνεύσουμε περισσότερους συντρόφους και συντρόφισσες να αντιληφθούν τη σημαντικότητα της περιόδου που ζούμε και να βρεθούν με συνέπεια και αφοσίωση στην πρώτη γραμμή της επίθεσης. Μέσω των Πυρήνων Άμεσης Δράσης προσπαθούμε για τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση των δυνάμεών μας σε κοινή στόχευση και στρατηγική, πράγμα αναγκαίο και προωθητικό για τις μαχόμενες επαναστατικές δυνάμεις στη σύγχρονη εποχή. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι και η πραγματοποίηση των επιθέσεων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τον τελευταίο μήνα. Καλούμε για άλλη μια φορά κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που επιζητεί να μετατρέψει τα λόγια του σε πράξεις. Κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που πιστεύει βαθιά στην αναγκαιότητα της ύπαρξης βίαιης επαναστατικής δράσης, να οργανώσει Πυρήνες Άμεσης Δράσης για να χτυπήσει το κράτος και το κεφάλαιο, δημιουργώντας παράλληλα συντροφικούς δεσμούς και σχέσεις εμπιστοσύνης.

Στέλνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους και κρατούμενες στα ελληνικά κολαστήρια.

Σε όσους και όσες θα βρεθούν το προσεχές διάστημα απέναντι στους δικαστές τους, πληρώνοντας το τίμημα των πολιτικών τους επιλογών. Είμαστε δίπλα σας.

Αλληλεγγύη και δύναμη στον σύντροφο Θάνο Χατζηαγγέλου καθώς και την συντρόφισσα και τον σύντροφο που συνελήφθησαν στην Θεσσαλονίκη στις 08/02.

Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Χάρη Μαντζουρίδη, ώστε να μπει ένα τέλος στη σωματική και ψυχική του εξόντωση. Κάθε μέρα παράτασης της ομηρίας του είναι μια ακόμα αφορμή για επίθεση.

Αλληλεγγύη και συνενοχή με όλους τους επαναστάτες πολιτικούς κρατούμενους και κρατούμενες σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Διεθνιστικός αγώνας για να τσακίσουμε το ειδικό καθεστώς κράτησης που χτίζουν τα κράτη με τις αντιτρομοκρατικές τους νομοθεσίες για τους μακροχρόνια έγκλειστους. Για τα ανατρεπτικά συντρόφια στη Χιλή, τον Claudio Lavazza στην Γαλλία, τον Δημήτρη Κουφοντίνα στην Ελλάδα, τον Ali Osman Köse στην Τουρκια, για όλους τους αγωνιστές που με νομικά τερτίπια τους κρατάνε αιχμαλώτους επ’ αόριστον στα σωφρονιστικά κολαστήρια.

Για τη Monica Caballero και τον Francisco Solar στη Χιλή, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και δεν του παρέχουν την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Για τα συντρόφια μας που βρίσκονται αιχμάλωτα στα μπουντρούμια της Λευκορωσίας και της Ιταλίας.

Την αλληλεγγύη μας σε όλους τους αυτοοργάνωμενους χώρους και καταλήψεις που δέχονται επίθεση από το κράτος και υπερασπίζονται με αξιοπρέπεια τα εγχειρήματά τους.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Αναρχικός Πυρήνας”Santiago Maldonado”

Πηγή: athensindymedia

Ελλάδα: Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Όταν το καθεστώς εξαίρεσης νομιμοποιείται γύρω σου, τότε το ανάστημά σου ψηλώνει, παίρνεις βαθιές ανάσες γιατί σου χρονομετρούν ακόμη και τον αέρα, για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη και μας συλλαμβάνουν. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού) ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν έχουμε αποποιηθεί από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας. Με κουκούλες στο πρόσωπό μας και αλυσίδες στα χέρια μας κρατούμαστε για 28 ώρες απομονωμένοι στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και μετά στα δικαστήρια συναντάμε τα πρώτα συντροφικά βλέμματα. Αλυσοδεμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, με το κεφάλι μας ψηλά και με τα χαμόγελα που ξεχειλίζουν από περηφάνεια για ό,τι είμαστε, για ό,τι διώκουν πάνω μας. Το καθεστώς εξαίρεσης συνεχίστηκε και μέσα στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ, όπου κάθε φορά που έχουμε επιχειρήσει να παρέμβουμε στη δημόσια κινηματική σφαίρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι στα κελιά μας, μια συνθήκη που πήγε να ντύσει η αντιτρομοκρατική κάτω από αυθαίρετες εντολές για γενική κράτηση όλων. Μία συνθήκη που οφείλει να κοπεί από τη ρίζα, καθώς οι λογαριασμοί μας με τους κουκουλοφόρους της αντιτρομοκρατικής αφορούν εμάς τους ίδιους. Ο πόλεμος έχει κανόνες και μια πράξη επαναστατικής βίας είναι μέρος του δικού μας πολέμου. Όμως οφείλουμε να αναδείξουμε από εδώ και πέρα το σύνολο των κινήσεων της αντιτρομοκρατικής που όταν αποπειράται να τσακίσει ανθρώπους και ιδέες, αναζητά μανιωδώς τρεις ανθρώπους για να στηρίξει και να στήσει ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Εμείς κάνουμε τα δικά μας σταθερά βήματα την ίδια στιγμή που η αντιτρομοκρατική προτρέχει μέσα σε ένα παραλήρημα αισιοδοξίας. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 ξεκίνησε η δρομολόγηση της υποχρεωτικής λήψης DNA, με πρώτο τον σύντροφο Θάνο να περνάει αυτή την εξευτελιστική συνθήκη. Κι όμως το σχέδιο εξόντωσης συνεχίζεται κατά την επιστροφή του στο κελί που καλείται εκ νέου από την κρατική ασφάλεια αυτή τη φορά. Ο σύντροφος καλείται σε νέα ανάκριση κατηγορούμενος για νέα εγκληματική οργάνωση. Η δικογραφία αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita τον Αύγουστο του 2020, με κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο, τόσο στους συντρόφους μας, όσο και στους εχθρούς μας, η ειλικρινής στράτευση στο αντιεξουσιαστικό πεδίο είναι μια επιλογή βαθιάς πολιτικής δέσμευσης. Το κράτος μας χτυπάει, μας φυλακίζει, βαφτίζει ανθρώπους ως μέλη οργανώσεων και τρίβει τα χέρια του τυλίγοντας τις ζωές μας σε κόλλες δικογραφιών. Εμείς θα περιοριστούμε στην ταπεινότητα της αδιαλλαξίας. Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους. Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφό μας Παναγιώτη Καλαϊτζή κι αν η αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σιδερόφρακτη, τότε το άλμα άξιζε δέκα φορές περισσότερο. Με την αναρχία στη σκέψη, στη δράση και στις ζωές μας στέλνουμε από καρδιάς το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στις μαχόμενες κοινότητες αντίστασης.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Γεωργία Βούλγαρη

κρατητήρια ΓΑΔΘ, Δευτέρα 14/02/2022

Πηγή: athensindymedia

Μήνυμα αντίστασης του αιχμαλώτου αναρχικού Θ. Χατζηαγγέλου

Όταν οι ώρες αρχίζουν να μετράνε αντίστροφα για την ολοκληρωτική απώλεια της ελευθερίας από τα δόντια του εγκλεισμού, η κάθε στιγμή αποκτάει το δικό της ξεχωριστό νόημα ύπαρξης. Ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, η ζεστασιά μιας συντροφικής φωνής σ’ένα ψυχρό τηλεφώνημα, οι φωνές έξω απ’τον ανακριτή είναι οι φλόγες που σου καίνε την καρδιά, θυμίζοντάς σου πως τίποτα δεν τελειώνει. Οι μάχες έχουν απώλειες. Ο ίδιος ο πόλεμος έχει απώλειες. Όμως τίποτα δεν μας χαρίστηκε, τίποτα δεν μας δόθηκε αναίμακτα επειδή απλώσαμε το χέρι. Τίποτα δεν κερδήθηκε με προσευχές.

“Αυτό το απάνθρωπα ύπουλο λευκό των άδειων ματιών σου, μου θυμίζει την ανακωχή στη μάχη…”

Σε αυτήν τη ζωή όλα κερδίζονται μέσα από την πίστη και την προσήλωση στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Με συνέπεια στις μάχες και μια αμείλικτη ένταση, μία επιμονή στον επιθετικό ορίζοντα. Μέσα από τη μικρή μου συμβολή στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, πέραν των αντιφάσεων και των λαθών μου, αν είναι κάτι που με χαρακτηρίζει είναι η κοινωνική συνείδηση και η προσήλωση στο επαναστατικό καθήκον. Αυτά τα δύο είναι που κάποια βράδια γίνονται θηλιά στο λαιμό και δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Ξυπνάνε κραυγές, λυγμοί, ακόμα και σιωπές που σε θυμώνουν, σε εξοργίζουν, σε οπλίζουν. Ευθύνη συντρόφισσες και σύντροφοι. Έχουμε ευθύνη. Για όλες αυτές τις ανήσυχες νύχτες νιώθω περήφανος, γιατί όλες αυτές τις νύχτες επέλεξα τα μάτια μου να κοιτούν τα άστρα. Παραμένω αλύγιστος, αμετανόητος και πιο οργισμένος από ποτέ γιατί υπερασπίζομαι την περήφανη αιχμαλωσία μου απέναντι στις νεκρές ελευθερίες της παρακμής.

“Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου”

Όλη μου η σκέψη, η αγάπη και η στήριξη παραμένει αδιάλλακτα στο πλευρό αυτών των δύο ανθρώπων που βρίσκονται δέσμιοι δίπλα μου, δίνοντας τον πιο σημαντικό αγώνα απ’όλους μας. Τον αγώνα ενάντια στη φαιδρότητα της καταστολής. Όσο για μένα θα θυμίσω πως η επανάσταση ενάντια στην τυραννία είναι ένας λογαριασμός που παραμένει ανοιχτός. Και η επαναστατική βία οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτος μονόδρομος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι μέχρι να συναντηθούμε ξανά στα πεδία των μαχών, να μην συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Κάτω ο κρατισμός, ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, κρατητήρια ΓΑΔΘ

Πέμπτη 10/2/22

 

Πηγή: athensindymedia

Σ.Α.Ε.Κ.Μ: [Θεσσαλονίκη] Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα Δικαστήρια

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

11.02 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9:00

8/02 λίγες ώρες μετά από έκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού, στο Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού, συλλαμβάνονται δυο σύντροφοι και μια συντρόφισσα. Την επόμενη μέρα σχηματίζεται δικογραφία σε βάρος τους για: Συγκρότηση και ένταξη στην Οργάνωση Αναρχική Δράση, από κοινού πρόκληση έκρηξης με χρήση εκρηκτικών υλών, από κοινού κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών ή εκρηκτικών βομβών, από κοινού εμπρησμό, κατοχή, κατασκευή και προμήθεια πιστολιού, εκρηκτικών υλών και εκρηκτικών μηχανισμών με σκοπό τον παράνομο εφοδιασμό ομάδων, οργανώσεων και φθορά ξένης ιδιοκτησίας, με χρήση εκρηκτικών υλών.

Οι σύντροφοι και η συντρόφισσα έλαβαν προθεσμία για την Παρασκευή 11.02.

 

Στους δρόμους της εξέγερσης, τα αναχώματα στην καταστολή θα γίνουν νέα ορμητήρια αγώνα / Και στους αγώνες των εξεγερμένων οι τοίχοι κάθε φυλακής συντρίμμια..

 

Το ελάχιστο που έχουμε να πούμε είναι πως στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους και εκείνες που στον κοινωνικό πόλεμο διάλεξαν στρατόπεδο. Σε εκείνους και εκείνες που πάλεψαν και παλεύουν με λύσσα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.

Οι σύντροφοι μας είναι σάρκα απ’ την σάρκα των κοινοτήτων του πολύμορφου αναρχικού αγώνα και θα κάνουμε τα πάντα για να τους φέρουμε πίσω.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΔΙΚΑΣΤΕΣ-ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ

ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

Πηγή: athensindymedia

Ελλάδα: Εμπρηστική επίθεση στο γραφείο του λεβέντη-δικηγόρου Θ. Αλεξόπουλου

Θεσσαλονίκη-Εμπρηστική επίθεση στο γραφείο του λεβέντη-δικηγόρου Θ. Αλεξόπουλου

 

Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σε σουίτα του πολυτελούς ξενοδοχείου ΜΕΤ, μια ανθρωπόμορφη συμμορία από goldenboys, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται ο επιχειρηματίας στον κλάδο της εστίασης Μάνος Παπαδόπουλος (ιδιοκτήτης του Αχίλλειον) και οι ιδιοκτήτες της Coca-cola στην Ελλάδα Ευαγόρας και Βασίλης Λεβέντης, δεσμεύουν την 24χρονη Γεωργία Μπίκα και αφού τη ναρκώνουν, προχωρούν στον ομαδικό βιασμό της. Η ίδια από την πρώτη στιγμή βρίσκει το σθένος και τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και με αποφασιστικότητα να μη σιωπήσει, καταγγέλλοντας το περιστατικό. Ο ένας εκ των βιαστών (Βασίλης Λεβέντης) συλλαμβάνεται και αφήνεται ελεύθερος, με τον ίδιο λίγες ώρες αργότερα να ποζάρει προκλητικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κρατώντας την εφημερίδα που καταγράφει στο εξώφυλλο τα κατορθώματά του. Στη σκηνή της παρακμής μπαίνει ακόμα ένας κομπάρσος της αθλιότητας, ο συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των βιαστών. Ο Θεόφιλος Αλεξόπουλος, γεμάτος θράσος ξεδιπλώνει το αντριλίκι του πίσω από την επαγγελματική του ιδιότητα, βρίσκοντας τη Γεωργία Μπίκα μέσα στο αστυνομικό τμήμα και της επιτίθεται λεκτικά για να την εκφοβίσει και να την αποτρέψει να κινηθεί νομικά.

Αυτή η ευκολία με την οποία κινούνται κάποια καθάρματα, που τα κατακλύζει το αίσθημα ατιμωρησίας το οποίο πηγάζει ταυτόχρονα από τα προνόμια της πατριαρχίας και την ασφάλεια που απολαμβάνουν μέσα από το κοινωνικό και ταξικό status στο οποίο βρίσκονται, ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό που όπλιζε τη σκέψη, τη θέλησή μα πάνω απ’ όλα το συνειδησιακό μας καθήκον για εκδίκηση. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την εμπρηστική επίθεση με μηχανισμό χαμηλής ισχύος στο δικηγορικό γραφείο του υποστηρικτή μαστροπών και βιαστών, Θεόφιλου Αλεξόπουλου, στην οδό Εγνατίας 74 στη Θεσσαλονίκη, το πρωί της 31ης Γενάρη.

Τα γεγονότα μέσα από την επιμονή και την αποφασιστικότητα της Γεωργίας, που στάθηκε μόνη απέναντι στο τείχος της Πατριαρχίας, καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα όπου και αποκαλύπτεται μεθοδικά η ύπαρξη ολόκληρου κυκλώματος μαστροπείας που ναρκώνει και προάγει νεαρές κοπέλες για τα γούστα και το αντριλίκι της οικονομικής ελίτ. Ένα κύκλωμα που έχει τις πλάτες των ένστολων βιαστών και της αστικής δικαιοσύνης, για να ξεπλένουν τα μούτρα τους με βάση το οικονομικό και κοινωνικό status και τα πολιτικά-οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν τόσο στην νόμιμη οικονομία όσο και στη μαύρη παραοικονομία μέσα από τις μαφίες ναρκωτικών, όπλων, προστασίας και trafficking.

Η υπόθεση της Γεωργίας είναι ακόμη μια σταγόνα μέσα στον ποταμό της αηδίας που κατακλύζει την καθημερινότητα τον τελευταίο χρόνο. Δεκάδες γυναικοκτονίες και περιστατικά κακοποιήσεων, βιασμοί και παραβιαστικά περιστατικά, συνθέτουν μια κοινωνική πραγματικότητα όπου η βία ενάντια στις γυναίκες αποτελεί μια νέα κανονικότητα. Παιδοβιαστές στις εκκλησίες υπό τις ευλογίες του θεού, ομαδικοί βιασμοί σε σχολεία, κακοποιήσεις και δολοφονίες συζύγων, κορών, φιλενάδων δείχνουν πως αυτή η κοινωνία είναι ασφυκτικά γεμάτη με Λεβέντες που κρύβουν το αντριλίκι τους πίσω από κάτι αρχίδια να! Ε, αυτά τα αρχίδια θα κοπούν μια και καλή μαζί με τα γέλια, τα εκ του ασφαλούς σχόλια και τις προκλητικές αναφορές σκουπιδιών (όπως ο συνεργάτης του δημάρχου Άργους-Μυκηνών, Χρήστος Αγγελόπουλος) που βρίσκουν βήμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα τρομοπάνελ για να πουν την κάφρικη εξυπνάδα τους, αμφισβητώντας το βίωμα και τις καταγγελίες των θυμάτων περιστατικών σεξιστικής βίας.

Έχουμε την ελίτ των αστών που μας αντιμετωπίζουν σαν πιόνια στη σκακιέρα των ορέξεών τους: πατάνε πάνω στα σώματά μας άλλοτε για να τα συνθλίψουνε στους ναούς και τα κάτεργα της ταξικής εκμετάλλευσης και άλλοτε για να τα βιάσουν σε σουίτες, κότερα και λιμουζίνες. Έχουμε τους ένστολους βιαστές που καθαρίζουν την παρτίδα υποθάλπτοντας τη νόμιμη σωματεμπορία-έχουμε ζητήσει έτσι και αλλιώς τα κεφάλια 21 εξ’ αυτών και έχουμε σκοπό να τα πάρουμε όλα ένα προς ένα. Έχουμε το σύμπλεγμα της αστικής δικαιοσύνης που ξεπλένει ότι ξεφεύγει από τη φτερούγα της ένστολης μαφίας: δικαστές κάνουν τα στραβά μάτια, ιατροδικαστές διενεργούν ελλιπείς και ασαφείς ελέγχους και εξετάσεις, ανακριτές ελευθερώνουν βιαστές ελλείψει στοιχείων. Έχουμε τέλος τους τηλεκανίβαλους που χτίζουν το άλλοθι της άλλης πλευράς πάνω σε ένα σωρό γιατί! που πρέπει να βαραίνουν το θύμα και όχι τον θύτη. Γιατί πήγε στο πάρτυ; Γιατί ντύθηκε έτσι; Γιατί γυρνούσε μόνη; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Και σα να μην φτάνουν όλα αυτά έχουμε και κάτι μιάσματα σα τον Αλεξόπουλο που τολμάει να μιλάει για πόλεμο λάσπης στο πρόσωπό του και καθεστώς τρομοκρατίας. Εμείς θα απαντήσουμε συνοπτικά πως …σε έναν κόσμο γεμάτο Λεβέντες σαν και εσένα, δεν έχεις κανένα λόγο να κοιμάσαι ήσυχος. Κάθε φορά που θα φέρνεις στο μυαλό σου τη συμπεριφορά σου απέναντι στη Γεωργία, θα σε κυριεύει η ίδια ανασφάλεια, πως μπορεί την επόμενη φορά που θα ξυπνήσεις, να μας βρεις στο σαλόνι του σπιτιού σου. Και εκεί θα δούμε τι εξηγήσεις έχεις να μας δώσεις. Όσων αφορά τις δηλώσεις κινδυνολογίας κατοίκου της ίδιας πολυκατοικίας, θα αρκεστούμε να απαντήσουμε με ένα ερώτημα: εμείς πραγματοποιήσαμε μια πλήρως ελεγχόμενη, και στοχευμένη ενέργεια απέναντι σε συγκεκριμένο πρόσωπο με συγκεκριμένες ευθύνες κατά την οποία δε χρειάστηκε καν η επέμβαση τρίτων για αποφυγή οποιουδήποτε κινδύνου. Εσύ είσαι εντάξει με τη συνείδησή σου, που αφήνεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν μέσα σε μια οικοδομή, στην οποία κυκλοφορούν βιαστές (όπως ο έτερος κάτοικος και εμπλεκόμενος στην ίδια υπόθεση) και υπερασπιστές τους;;;

Μέσα σε μια κοινωνική συνθήκη οικοδομημένη πάνω στην απολυτότητα των συμβολαίων της πατριαρχίας, εκεί όπου καθετί είναι δομημένο με αντροκρατικό προσανατολισμό από τη γλώσσα μέχρι πολλές φορές τα βλέμματα και τις πιο απλές χειρονομίες, εμείς οφείλουμε να εντοπίζουμε τις αντιφάσεις μας και να τις πολεμάμε μέρα με τη μέρα. Να ξέρουμε πότε να σιωπούμε και πότε να κραυγάζουμε. Να στεκόμαστε στο πλευρό κάθε θύματος της κουλτούρας του βιασμού και της έμφυλης καταπίεσης ξεπερνώντας τα στενά όρια της νομιμότητας και της διαμαρτυρίας. Η αστική δικαιοσύνη έχει κάθε λόγο να ξεπλένει τους βιαστές που αποτελούν δομικό στοιχείο και απότοκο του συστήματος που υπερασπίζεται και περιφρουρεί. Η αντίσταση στην έμφυλη βία, οφείλει να αποτελέσει πολεμική συνθήκη-να διεξαχθεί με τους ίδιους αμείλικτους όρους που αποτυπώνονται στο πεδίο του επαναστατικού πολέμου ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και ανισότητας. Σε αυτόν τον πόλεμο θα δώσουμε και την ψυχή μας για να υπερασπιστούμε την απώλεια κάθε αδερφής μας, που χάθηκε από το αντριλίκι του κάθε Λεβέντη. Έχουμε χάσει ήδη πολλά για να αρκεστούμε σε απλές διαμαρτυρίες. Ο επαναστατικός τερρορισμός θα αποτελέσει το καρφί στην καρδιά του κτήνους, για να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

Μπάτσοι, Δικαστές, Λεβέντες Μαστροποί μια σφαίρα σας αξίζει και σουίτα στην εντατική.

Καμία γυναίκα μόνη-καμία γυναίκα λιγότερη.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης-Οργάνωση Αναρχική Δράση

Πηγή: athensindymedia


Ελλάδα: Claudio Lavazza – Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στην αγώνα

Claudio Lavazza Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στον αγώνα

Ο αναρχικός σύντροφος μας Claudio Lavazza βρίσκεται στις φυλακές από το μακρινό 1996 έχοντας συμπληρώσει είδη 25 χρόνια συνεχούς κράτησης. Είναι ένας από τους μακροβιότερους πολιτικούς κρατούμενους στην Ευρώπη. Ο Claudio ήταν ένας από τους αγωνιστές που πήρε τα όπλα για να αντιπαρατεθεί πολιτικά και στρατιωτικά με την καπιταλιστική κυριαρχία.

Εξεγερμένος προλετάριος που συμμετείχε σε συγκρούσεις και απαλλοτριώσεις στα πρώτα χρόνια ένταξης του στο κίνημα τη δυναμική δεκαετία του ’70 στην Ιταλία. Ένοπλος μαχητής του επαναστατικού κινήματος των δεκαετιών του 70’ – 80’ στην συνέχεια. Μέλος των Ένοπλων Προλετάριων για τον Κομμουνισμό, μιας οριζόντιας αντάρτικης ομάδας με έντονες ιδεολογικές επιρροές από την εργατική αυτονομία. Συμμέτοχος στην σύμπραξη ομάδων υπό την ονομασία Οργανωμένοι Κομμουνιστές για την Προλεταριακή Απελευθέρωση”, ένα ένοπλο εγχείρημα για την υποστήριξη φυγόδικων και την απελευθέρωση συντρόφων και συντροφισσών από τις φυλακές. Συνένοχος για την επίθεση στην φυλακή του Φροζινόνε το 1981 όπου απελευθερώθηκαν φυλακισμένοι αγωνιστές.

Σε εποχές όπου το νόημα και το περιεχόμενο των λέξεων δεν είχε παραδοθεί στην μουσειοποίηση, τον αναθεωρητισμό, τον οριοθετημένο ακτιβισμό. Αλλά έβρισκε νόημα μέσα από την έμπρακτη καλλιέργεια της ελπίδας στους φυλακισμένους και τους εξόριστους από την έννομη τάξη της αδυσώπητης καταστολής κράτους και παρακράτους. Ότι λέξεις όπως ελευθερία και αλληλεγγύη θα γίνουν πράξη με τα όπλα στα χέρια.

Μετά από απανωτές δυσκολίες και υπό συνεχείς καταδώσεις μετανοημένων μελών ένοπλων οργανώσεων ο σύντροφος αναγκάζεται να φύγει από την Ιταλία και να καταφύγει ως καταζητούμενος στη Γαλλία το 1982, χώρα που υπήρχαν χιλιάδες Ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες διωκόμενοι από το ιταλικό κράτος για την εμπλοκή τους στο επαναστατικό κίνημα. Ήταν μια περίοδος όπου η τότε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Μιτεράν δέχονταν στο έδαφος της διωκόμενους/καταζητούμενους από την Ιταλία με την προϋπόθεση να απέχουν από παράνομες δραστηριότητες”, το γνωστό και ως δόγμα Μιτεράν έμελε να αρχίσει να ξηλώνετε με τις απαρχές του πολέμου κατά της τρομοκρατίας το 2001. Παρέμεινε φυγόδικος για περισσότερο από 16 χρόνια, μέσα στα οποία κατάφερε να επιβιώσει και να στηρίξει υποδομές του επαναστατικού κινήματος μέσα από την πρακτική των απαλλοτριώσεων τόσο στην Γαλλία όσο και στην Ισπανία. Επέλεξε να βρεθεί στην παρανομία καθώς δεν αναθεώρησε στην επιλογή του. Στην επιλογή του ένοπλου αγώνα ως αναγκαίας συνθήκης ρήξης και πραγματικής επίθεσης στο καπιταλιστικό οικοδόμημα και τις δομές του.

Η αναρχία είναι από τη φύση της ιλεγκαλιστική, γιατί επιδιώκει να υπάρξει στο περιθώριο της νομιμότητας που επιβάλλει το σύστημα. Εμείς οι αναρχικοί έχουμε τους δικούς μας νόμους και μορφές ύπαρξης, που είναι πάντοτε καταδικαστέοι από τους νόμους και τις μορφές ύπαρξης των κρατών.” ( Claudio Lavazza)

Η στάση του γαλλικού κράτους απέναντι στον Claudio αποπνέει όλον εκείνο τον κρατικό ρεβανσισμό και την αυταρχικότητα που συναντάει κανείς στην αντιμετώπιση των αμετανόητων αντιπάλων της εξουσίας. Οι ποινικές νομοθεσίες γίνονται κουρελόχαρτα και τα

περίφημα ανθρώπινα δικαιώματα καταργούνται. Η αστική δικαιοσύνη μετατρέπεται στην εμπροσθοφυλακή του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και φορώντας την μάσκα της γραφειοκρατίας διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο φθοράς. Ένας μηχανισμός σκληρής ταξικής κυριαρχίας και οργανωμένης κρατικής βίας που αναλαμβάνει την εξόντωση των αμετανόητων αντιπάλων της.


Αυτή τη στιγμή ο σύντροφος μας έχει εκτίσει 25 χρόνια φυλακής στα κολαστήρια των Ισπανικών φυλακών για απαλλοτριώσεις τραπεζών. Στη τελευταία του απαλλοτρίωση, γνωστή και ως υπόθεση Κόρδοβα υπήρξε ένοπλη συμπλοκή κατά την οποία 3 σύντροφοι (ανάμεσά τους κι ο Claudio) τραυματίστηκαν σοβαρά, ενώ σκοτώθηκαν και 2 αστυνομικίνες. Την υπόθεση αυτή την έχει εκτίσει εδώ και σχεδόν 1 χρόνο οπότε και μεταφέρθηκε στη Γαλλία ώστε να εκτίσει μια ποινή 10 ετών για μια ληστεία τράπεζας.


Βάσει όμως της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα έπρεπε να είχε αποφυλακιστεί εδώ και ένα μήνα (11 Δεκεμβρίου) με τη συμπλήρωση 25 ετών κράτησης καθώς οι συγκεκριμένες ποινές έπρεπε να είχαν συγχωνευτεί μεταξύ τους. Παρ όλα αυτά οι εισαγγελικές αρχές της Γαλλίας το αρνούνται και ζητούν από τον σύντροφο μας να εκτίσει τουλάχιστον άλλα 5 χρόνια πραγματικής φυλακής. Ο σύντροφος έχει προσβάλλει νομικά το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει και διεκδικεί την αποφυλάκιση του ενώ το επόμενο χρονικό διάστημα αναμένετε η εξέταση των αιτημάτων του. Γνωρίζουμε ότι ο βασικός λόγος της άρνησης τους παρά τα τόσα χρόνια φυλακής αλλά και την εξευτελιστική στάση κομματιών του κινήματος που διαχώρισαν τη θέση τους μπροστά στον φόβο της καταστολής εξαιτίας των νεκρών από την πλευρά του κράτους είναι ότι δεν υποχώρησε ποτέ από τις αναρχικές αρχές και αξίες, ότι ακόμα και μέσα από την φυλακή συνέχισε να παράγει πολιτικό λόγο, να συμμετέχει σε απεργίες πείνας ενάντια στο καθεστώς τύπου FIES, να διεκδικεί την σύνδεση της δικής του εμπειρίας με την ευρύτερη ιστορική μνήμη . Δεν σταμάτησε να αγωνίζεται και να προπαγανδίζει με όλες του τις δυνάμεις την αναγκαιότητα της επίθεσης ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.


Αυτή την στιγμή υπεύθυνο για την παράταση της αιχμαλωσίας του συντρόφου μας και το καθεστώς αυθαιρεσιών και εξαίρεσης που στήνετε εναντίων του είναι το Γαλλικό κράτος. Μέσω του συγκεκριμένου κειμένου και των ελάχιστων προπαγανδιστικών κινήσεων ανοίγουμε τον διάλογο για την ανάγκη να πολλαπλασιαστούν οι δράσεις αλληλεγγύης. Ενώνουμε λοιπόν κι εμείς τη φωνή μας με το κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης για την απελευθέρωση του συντρόφου Claudio Lavazza. Οι αιχμάλωτοι σύντροφοι είναι σάρκα από την σάρκα των επαναστατικών κινημάτων και θα διεκδικούμε να βρίσκονται στον δρόμο και στους αγώνες του σήμερα.


ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ CLAUDIO LAVAZZA


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


Πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις κρατικές δολοφονίες

css.php