Μια τοποθέτηση με αφορμή τη μήνυση στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία

Μια τοποθέτηση με αφορμή τη μήνυση στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία

Το έναυσμα της συγγραφής του κειμένου αυτού, που άλλωστε προδίδεται και από τον τίτλο, αποτέλεσε η ανακοίνωση περί μήνυσης στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Όμως, η αποδοχή που φάνηκε να έχει από μερίδα κόσμου ήταν η κύρια αιτία.

Σκοπός αυτού δεν είναι να εξαπολύσει μύδρους. Δεν παραθέτει κάτι το πρωτότυπο, κάτι που δεν έχει ειπωθεί, συζητηθεί, γραφεί ποτέ. Σίγουρα, δεν εκθέτει σκέψεις υπό το πρίσμα της καθαρότητας, της πρωτοπορίας, του ελιτισμού. Ας ιδωθεί, λοιπόν, ως μια προωθητική κριτική, ως ένας δίαυλος επικοινωνίας προβληματισμών και αντιφάσεων, που ίσως ξεπεραστούν με ατομική και συλλογική δουλειά. Ίσως πάλι και όχι.

Με αφορμή λοιπόν κάτι τόσο ξένου θα πουν ορισμένοι, εχθρικό άλλοι… συντάχθηκε το παρόν κείμενο. Χωρίς διάθεση προσωποποίησης, έμμεσους υπαινιγμούς και μπηχτές, επιχειρούμε να καταπιαστούμε συνολικά με το ζήτημα της αστικής δικαιοσύνης, τη μήνυση ως “μέσο αγώνα”, τη θέση και τη συμμετοχή του αναρχικού κινήματος σε αιτηματικούς/θεσμικούς αγώνες, παρουσιάζοντας τη δική μας οπτική.

Επιστροφή στα βασικά…

Αντιθεσμικά, αδιαμεσολάβητα, αδιάλλακτα. Δεν είναι λέξεις κενού περιεχομένου, που συμπληρώνουν γραφικά τσιτάτα μόνο και μόνο για να γεμίσουμε κόλλες χαρτιού. Κατέχουν βασική θέση στον αξιακό μας κώδικα. Έννοιες που δεν είναι αυθύπαρκτες, αλλά εντάσσονται στην ευρύτερη θεώρηση για την πραγμάτωση του αναρχικού αγώνα, ως επιλογή ζωής.

Σε καιρούς πλήρους υποτακτικότητας, μάλλον, η συσπείρωση μας γύρω από αυτά τα κοινά προτάγματα θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Μακριά από θεσμούς και κάθε είδους εκπροσώπους, πρόθυμους κάθε ώρα και στιγμή να ανοίξουν διάλογο με τα φερέφωνα της εξουσίας.

Ζητούμενο για την απόδραση από ολάκερο το εξουσιαστικό σύμπλεγμα δεν είναι η προσπάθεια εύρεσης ενός πιο βιώσιμου και λειτουργικού συστήματος ούτε και η εξομάλυνση της δημοκρατίας. Ζητούμενο είναι η ολοκληρωτική κατάλυση τους.

Πάντα και για πάντα απέναντι από την αστική δικαιοσύνη

Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις και οι διορθώσεις και οι βελτιώσεις είναι ανοησίες. Όσο πιο πολύ καλυτερεύεις και μεταρρυθμίζεις τόσο το χειρότερο, γιατί δίνεις προσωρινά τεχνητή ζωή σε κάτι που πρέπει το δίχως άλλο να πεθάνει και να γκρεμιστεί. Δεν είμαι μεγαλοφυΐα κι ούτε θέλω να γίνω. Ξέρω όμως τι πρέπει να γίνει και τώρα αυτό κάνω. Και ’σεις το ξέρετε δεν κάνετε όμως άλλο από το να κλαψουρίζετε. Εμείς όμως δεν κλαίμε… Δρούμε…

-Dostoevsky (Οι Δαιμονισμένοι)

Η αστική δικαιοσύνη, σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα της δημοκρατίας, εκφραστής του status quo, διαμεσολαβητής των ανθρώπινων σχέσεων, υπερασπιστής της τάξης, της ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης, συνιστά την πεμπτουσία του κράτους.

Ένας θεσμός από το σωρό, που πλαισιώνει κάθε δημοκρατικό πολιτισμό που σέβεται τον εαυτό του, φέρει ποικίλες προεκτάσεις και λαμβάνει πολλαπλούς ρόλους. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη έννοια, αλλά για ένα θέσφατο της κυριαρχίας με υλική υπόσταση, που προασπίζει τα συμφέροντα της.

Πρωταρχικός της στόχος είναι η απονομή δικαιοσύνης. Μια έννοια ιδιάζουσα, περίεργη στην κατανόηση. Σωστό και λάθος, ενοχή και αθωότητα, δίκαιο και άδικο, νόμιμο και παράνομο, όλα τους δίπολα ιδιαίτερα φορτισμένα, εύπλαστα παρόλα αυτά, για να προσαρμόζονται στην εκάστοτε περίπτωση. Έννοιες που φέρουν νομοτελειακή σημασία, με κοινό αντιληψιακό και συνειδησιακό έρεισμα στο κοινωνικό σώμα. Η διχοτόμηση τους έχει μπολιάσει στις συνειδήσεις των υπηκόων, διαμορφώνοντας και την κυρίαρχη αφήγηση. Στο εργοστάσιο των τυποποιημένων συμπεριφορών καθετί ορίζεται με βάση τους νόμους που θεσπίζει η εξουσία. Το ατσάλινο πλέγμα της θα φροντίσει να ορίσει και το πλαίσιο βάση διαφόρων παραγόντων, όπως το κοινωνικό κλίμα, οι συσχετισμοί, τα συμφέροντα των εξουσιαστικών πόλων.

Οι νόμοι, άλλωστε, εμπνέουν το καθολικό, το δεδομένο, το ορθό και ταυτόχρονα στέκονται εκφοβιστικά και αποτρεπτικά σε όποιον σκεφτεί να τους παραβεί. Αποτελούν την οχύρωση του κράτους, που φαντάζει ένα άτρωτο και καλοκουρδισμένο οικοδόμημα, στηριζόμενο σε ισχυρά θεμέλια.Όσοι του γυρνούν την πλάτη, προσβάλλουν την επιβολή του, αρνούνται να υπακούσουν, επιτίθενται, περιμένουν τον κολασμό .Την τιμωρία της στοχοποίησης, της χρηματικής ποινής, του εγκλεισμού, της κοινωνικής απομόνωσης και του στιγματισμού.

Μέσα στις δικαστικές αίθουσες, στήνονται πανηγύρια με ενορχηστρωτές επίδοξους κυνηγούς κεφαλών. Ανακριτές, δικαστές, εισαγγελείς, ρουφιάνοι, που από θέση ισχύος κρίνουν τις τύχες όσων στέκονται στα δικαστικά έδρανα. Πρόσωπα με σάρκα και οστά, τοποθετημένα στο απέναντι στρατόπεδο. Πρόσωπα με ονόματα, διευθύνσεις, περιουσιακά στοιχεία… Πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ουκ ολίγες φορές και σίγουρα εκεί θα συνεχίσουν να βρίσκονται. Πρόσωπα στα οποία δεν μπορούμε παρά να δούμε την αντανάκλαση όλων εκείνων που πολεμούμε με λύσσα.

Το να ζητάμε, λοιπόν, από τους εχθρούς μας να επιλύσουν προσωπικά ζητήματα, κρατικές και μη αυθαιρεσίες και ό,τι άλλο βάλει ο νους μας, είναι σα να παλεύουμε για ένα κράτος δικαίου, ένα κράτος πρόνοιας, ένας κράτος από εμάς για ’μας. Εάν βλέπουμε τα πράγματα από μια αντικρατική, και κατ’ επέκταση αντιθεσμική, σκοπιά τότε υιοθετώντας την παραπάνω θέση, φαίνεται να μην έχουμε αντιληφθεί την ουσία του πιο βασικού μας προτάγματος.

Για τους θεματοφύλακες της τάξης και του νόμου θα είμαστε πάντα ένοχοι. Ένοχοι για την προσπάθεια μας να ζήσουμε ανεξούσια, μακριά από ιεραρχικές σχέσεις, καταπίεση, εκμετάλλευση, ένοχοι γιατί δεν ασπαστήκαμε τα αφηγήματα τους, ένοχοι για τη θέση που έχουμε πάρει στον κοινωνικό πόλεμο, ένοχοι γιατί στρέψαμε τη ζωή μας στο λυσσασμένο κυνήγι της ελευθερίας.

Εκστρατείες διώξεων, αναβαθμίσεις κατηγορητηρίων, αντιτρομοκρατικά νομοθετήματα, καταδικαστικές αποφάσεις, οικονομική αφαίμαξη… Οι άνεμοι φαίνεται να πνέουν κόντρα, όμως στο χέρι μας είναι να αναστρέψουμε τη φορά τους. Μπορεί σύντροφοι και συντρόφισσες να έχουν στοχοποιηθεί, βασανιστεί, αιχμαλωτιστεί, μπορεί στις συνειδήσεις αναρχικών, αγωνιστών και ευρύτερων κοινωνικών κομματιών, η αστική δικαιοσύνη να επιχειρεί να ‘νομιμοποιήσει’ την ικανότητά – υποχρέωση της να κρίνει όσους αγωνίζονται… όμως οι νόμοι και το δικανικό σύστημα έχουν ισχύ όσο εμείς δεν τους καταργούμε στην πράξη.

Η δικαιοσύνη ενός κόσμου που γεννά και θρέφει την καταπίεση και την εξουσία, επανδρώνεται εγκλείοντας σε διαμερίσματα, σχολεία, εργασιακά κάτεργα, ψυχιατρεία, φυλακές, απομυζά τεράστια κέρδη από τη λεηλασία της φύση και την εκμετάλλευση κάθε έμβιου όντος … κείτεται νεκρή, πρώτα και κύρια στις συνειδήσεις μας. Κάθε εκπρόσωπός της στον υλικό κόσμο είναι εχθρός μας είτε αθωώνει είτε μοιράζει αναστολές είτε καταδικάζει σε πολυετείς καθείρξεις.

Πέραν, όμως, του προφανούς ρόλου του, το αστυνομό-δικαστικό σύστημα αποτελεί και μια κερδοφόρα επιχείρηση. Εγγυήσεις, παράβολα, πρόστιμα, εξαγορά ποινών, αλλά και πακτωλός χρημάτων για δικηγόρους που παζαρεύουν την ελευθερία, στήνουν τη μικρο-οικονομία του δικανικού συμπλέγματος, που συμβάλλει ενεργά στο κρατικό κεφάλαιο.

Επιπλέον, η επικύρωση, η διαχείριση, η επίλυση των ανθρώπινων δεσμών περνά κι αυτή με τη σειρά της από τις δικαστικές αίθουσες. Τρίτα πρόσωπα είναι αυτά που θα αποφασίσουν και θα διευθετήσουν τις διενέξεις, την καθημερινότητα, τις ζωές μας, δίνοντας την εντύπωση πως κανείς δεν είναι ικανός να ορίσει μόνος το πλαίσιο ύπαρξης του.

Η πρακτική της μήνυσης ως συλλογική αναρχική τοποθέτηση

Η βαρύτητα μιας τέτοιας επιλογής σε ατομικό επίπεδο, που σαφώς και χρήζει κριτικής, διαφέρει αρκετά από μια δημόσια αναρχική τοποθέτηση. Κι εδώ επιλέγουμε να κεντροβαρίσουμε στο δεύτερο. Μια συλλογική τοποθέτηση, λοιπόν, που θέλει να «Αφήσουμε πίσω την καθαρότητα μιας ιδεολογικής άρνησης», εκ πρώτης προκαλεί τεράστια αμηχανία. Έπειτα, γεννώνται ερωτήματα και τέλος, ακολουθεί μάλλον η απελπισία.

Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά πίσω μας, μετράμε εκατοντάδες ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε δρόμους, υπόγεια, γραφεία, κρατητήρια, κελιά και δεκάδες φυλακισμένους επαναστάτες με χρόνια χτισμένα μέσα σε σκυρόδεμα. Όμως, αριθμούμε και αλύγιστους ανθρώπους, που δε δέχθηκαν να συνεργαστούν, να ρουφιανέψουν, να πέσουν αμαχητί, όχι γιατί έκαναν τους ήρωες ή τους οσιομάρτυρες, αλλά γιατί παρέμειναν πιστοί στην επαναστατική τους συνείδηση.Όταν σύντροφοι και συντρόφισσες αρνήθηκαν να παραστούν σε δίκες-παρωδίες, να συνδιαλλαγούν με μπάτσους-δικαστικούς-εισαγγελείς (χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχει μόνο η ομερτά της σιωπής και καμία άλλη αξιοπρεπής στάση εντός των δικαστικών αιθουσών) μια τοποθέτηση περί: καθαρότητας μιας ιδεολογικής άρνησης (sic), που αυτομάτως γειώνει τέτοιου είδους επιλογές, είναι τουλάχιστον προσβλητική.

Ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, ψυχολογικός εκβιασμός φώλιαζαν πάντα στο στρατόπεδο του εχθρού. Η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους και αυτός δεν αλλάζει με κανέναν τρόπο, πόσο μάλλον με θεσμικά μέσα. Αντίστοιχα, είναι δεδομένο πως ο αναρχικός αγώνας δεν μπορεί να αντιπαρατίθεται με το κράτος και τους μηχανισμούς του μονάχα στην σφαίρα των άξιων και των θεωρήσεων. Κι αυτό, όχι γιατί πλαισιώνεται από μια αίγλη ενός φετιχισμού της βίας, άλλα γιατί το οικοδόμημα της κυριαρχίας έχει πρώτα και κυρία υλική υπόσταση. Για αυτό, άλλωστε και εμείς έχουμε επιλέξει το δικό μας δρόμο. Η επαναστατική βία είτε στο πλαίσιο του υλικού αντικρίσματος είτε του συμβολισμού είτε της προπαγάνδισης, στοχεύει στην άμεση σύγκρουση με όλο το φάσμα της εξουσίας.

Τα όπλα μας στον πόλεμο που έχουμε κηρύξει δεν είναι οι μηνύσεις, οι δικογραφίες, οι φιλικά προσκείμενοι δημοσιογραφίσκοι, οι “αδιάβλητοι” σύγχρονοι Ιαβέρηδες… και ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Σε περίπτωση «Δικαίωσης»…

Μιας και δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό το «μέσο αγώνα», δεν μπορούμε να πούμε και με σιγουριά ποια θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική έκβαση μιας τέτοιας δίκης, παρά μόνο να εικάσουμε. Λαμβάνοντας, λοιπόν, υπόψη γενικά και αόριστα την ευκταία για τον καταγγέλλοντα (ή τους καταγγέλλοντες), αλλά και την κοινή γνώμη απόφαση, βλέποντας λίγο πιο μακρόπνοα οι συνέπειες διακρίνονται σφοδρές και το μέλλον φαντάζει ζοφερό. Μια “νίκη” μέσα στις δικαστικές αίθουσες, διά στόματος δικαστικών και εισαγγελέων, θα έρθει να επισφραγίσει την καραμέλα του κράτους δικαίου, της διαφάνειας και της νομιμότητας, την «κάθαρση» μέσα στην αστυνομία. Μια τέτοια “νίκη” θα οδηγήσει στην αποριζοσπαστικοποίηση. Η προσπάθεια κοινωνικής πόλωσης, η αναγκαιότητα των εξεγέρσεων, οι επαναστατικές προοπτικές πηγαίνουν δεκάδες βήματα πίσω.

Η αναδίπλωση του κράτους, που ας μη γελιόμαστε συνιστά ένα επικοινωνιακό τρικ, στοχεύει στην αδρανοποίηση, στην παύση οποιασδήποτε αναταραχής. Όποιος πιστεύει πως οι στοχοποιήσεις, οι διώξεις, οι ξυλοδαρμοί και οι βασανισμοί θα σταματήσουν πλανάται πλάνην οικτράν.

Σε ένα καζάνι που βράζει δε θα ρίξουν λάδι στη φωτιά. Το κράτος στέκεται εκεί πυροσβεστικά, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, σβήνοντας και την τελευταία σπίθα. Οι τόνοι πέφτουν, οδηγούμαστε στην αποκλιμάκωση και εκείνοι ενώ φαίνεται να γνέφουν συγκαταβατικά, οργανώνονται καλύτερα, για να επανέλθουν δριμύτεροι και να κάμψουν και τα τελευταία ψήγματα αντίστασης και ανομίας.

Αλήθεια, θεωρεί κανείς πως με μια δικαστική απόφαση θα τελειώσουμε μια και καλή με τη βία των μπάτσων, θα σταματήσει η ποινικοποίηση φιλικών και συντροφικών σχέσεων, οι στοχοποιήσεις αγωνιστών, οι ξυλοδαρμοί και οι βασανισμοί στο δρόμο και στα τμήματα, οι διώξεις και οι φυλακίσεις επαναστατών; Δεν τρέφουμε αυταπάτες για το αστυνομοδικαστικό σύμπλεγμα ούτε και θα έπρεπε να εστιάζουμε στις παρατυπίες του συστήματος της δικαιοσύνης. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να το κοιτάξουμε κατάματα και να του επιτεθούμε.

Παράδειγμα των ημερών αποτελεί η δίκη της Χ.Α.. Μια δίκη που κατέβασε χιλιάδες κόσμο στο δρόμο, μια δίκη που παρακολουθήθηκε βήμα-βήμα και αγκαλιάστηκε από τα κοινωνικά κινήματα, ακόμη και από πιο μετριοπαθείς, μια δίκη που πολλοί αναρχικοί, στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, έσπευσαν να πανηγυρίσουν. Λες κι έτσι τελειώσαμε μια και καλή με το φασιστικό οχετό, τις επιθέσεις σε μετανάστες/στριες, τα κολαστήρια συγκέντρωσης, τις πατριωτικές και εθνικιστικές μαλακίες, το αφήγημα της εθνικής κυριαρχίας.

Μια δίκη που κατάφερε να ενισχύσει τη θεωρία των δυο άκρων και έφερε πάλι στο προσκήνιο τη λάσπη για τις επαναστατικές πρακτικές αγωνιστών και αναρχικών, αλλά και την πάλαι ποτέ πιπίλα της “αριστερής τρομοκρατίας”. Τα γκάζια στη Μεσογείων, το ξύλο στον Ασπρόπυργο, η εκτέλεση των 2 στο Νέο Ηράκλειο και τόσες ακόμη δράσεις, έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, χαρίζοντας μας ρίγη και υπενθυμίζοντας πως η θέση του κάθε φασίστα είναι στην άσφαλτο, στο ΚΑΤ, στα νεκροκρέβατα. Στον αντίποδα, όμως, έφεραν και ναυτία σε όλους αυτούς που βρήκαν ευκαιρία να βροντοφωνάξουν πως στη βία δεν απαντάμε με βία. Κι όμως στη βία με αυτό ακριβώς απαντάμε… ΜΕ ΒΙΑ.

Οι φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το logo: “Δεν είναι αθώοι, οι ναζί στη φυλακή” ήρθε να επισφραγίσει το ρεφορμιστικό του πράγματος και να ενισχύσει τη θέση της αστικής δικαιοσύνης στο κοινωνικο-πολιτικό γίγνεσθαι, επαναφέροντας στο κοινωνικό σώμα την “πίστη στους θεσμούς”.

Μια δίκη, λοιπόν, την έκβαση της οποίας περιμέναμε έτσι και αλλιώς, ώστε να μην πολωθούν κοινωνικά καταστάσεις, ξεσπάσουν συγκρούσεις, επέλθει ριζοσπαστικοποίηση.

Από την άλλη, ενα άλλο ζήτημα που τίθεται είναι αυτό της καρατόμησης προσώπων, που κατέχουν καίριες θέσεις. Θέσεις που ξέρουμε καλά πως δε θα μείνουν ορφανές, οι αντικαταστάτες καραδοκούν στη γωνία. Θέσεις που δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα αναλάβει, εάν θα είναι καλός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, φιλόζωος, συνεπής στις κοινωνικές του υποχρεώσεις. Θέσεις σύμφυτες με την εξουσία, εχθρικές και μισητές, με συγκεκριμένη σκοπιμότητα.

Και για να προλάβουμε ίσως και μια αναλογία, που λέει πως το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση μιας πολιτικής εκτέλεσης, η απάντηση είναι ναι, η θέση θα καλυφθεί. ΟΜΩΣ είναι άλλο να σπέρνεις τον τρόμο στο στρατόπεδου του εχθρού, να δίνεις πνοή στην ουσιαστική απειλή, μέσα από τις επαναστατικές πρακτικές, κάνοντας τον επόμενο να σκεφτεί καλά εάν θα αναλάβει ένα τέτοιο πόστο, μιας και το νήμα της μίζερης ζωής του μπορεί να κοπεί απότομα και άλλο να τους τραβάς στις δικαστικές αίθουσες, που το πιθανότερο είναι απλώς να οδηγηθούν σε κάποια άλλη θέση στη χειρότερη, να ιδιωτεύσουν σε μια περίοπτη στην καλύτερη.

Ενδιάμεσοι/Αιτηματικοί Αγώνες

Εδώ έρχεται να προστεθεί ένας ακόμη παραλληλισμός, μεταξύ της συμμετοχής των αναρχικών σε αιτηματικούς αγώνες, αγώνες δηλαδή, που ως επί το πλείστων έχουν θεσμικό χαρακτήρα ή απαιτούν τα «νόμιμα» και της μήνυσης, ως ένα αποδεκτό μέσο αγώνα. Ένας παραλληλισμός τρομερά άστοχος.

Συγκεκριμένα, η συμμετοχή στους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες, που βέβαια δεν αποτελεί επιλογή ούτε και πρώτη προτεραιότητα όλων των αναρχικών, οι οποίοι είτε αντιτίθενται στην καπιταλιστική επέλαση είτε στοχεύουν στη βελτίωση κάποια συνθήκης, για πολλούς συνιστά εύστοχο πεδίο παρέμβασης. Όμως, οι όροι συμμετοχής εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά και τις στοχεύσεις.

Σκοπός είναι να προωθείται η αντιθεσμικότητα, η σημασία της μη διαμεσολάβησης, αλλά και η σύνδεση με την ευρύτερη επαναστατική αντιπαράθεση με το κράτος. Σαφώς και για την επίτευξη των στοχεύσεων, η χάραξη μιας στρατηγικής πρέπει να γειώνεται στην πραγματικότητα του εκάστοτε αγώνα, χωρίς όμως αυτό να μεταφράζεται ως αδυναμία προώθησης των αναρχικών θεωρήσεων και πρακτικών. Τα αναρχικά προτάγματα μπορούν και πρέπει να παραμείνουν και να διαχυθούν αναλλοίωτα, χωρίς να παρουσιάζουμε ωραιοποιημένα και εύπεπτα αφηγήματα, χωρίς να αφομοιωθούμε από τη δυσαρεστημένη μάζα. Να πράξουμε σε κάθε επίπεδο, από τις πορείες έως τα συγκρουσιακά γεγονότα, από τις δημόσιες παρεμβάσεις έως τις συνωμοτικές βόλτες, αναδεικνύοντας την επαναστατική απελευθερωτική προοπτική, δημιουργώντας εφαλτήρια για ανάληψη αντικρατικής δράσης από όλο και περισσότερους ανθρώπους, κοιτώντας πέρα από τα ψευδο δίπολα που μας επιβάλλονται.

Κλείνοντας…

«Το να μην προσμένεις τίποτα δε σημαίνει να συνηθίζεις την ήττα»

Το κράτος είναι ένα σύμπλεγμα επιθετικό. Εάν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε κάτι, ήταν πως επιβάλλεται. Δε θα γνέψει συγκαταβατικά, δε θα μας χαϊδέψει τα αυτιά, δε θα ξεχάσει τις επιθέσεις που δέχεται και σίγουρα δε θα γιορτάσει τις νίκες μας. Αντίστοιχα, οφείλουμε να πράξουμε και εμείς.

Περιμένοντας κάτι από τα παραπάνω καταλήγουμε να χάνουμε το στοίχημα του επαναστατικού πολέμου. Επιλέγοντας να λουφάξουμε, τροφοδοτώντας τη συνείδηση μας με ψέματα και παύοντας να διανοίγουμε μέτωπα αντιπαράθεσης, να στοχεύουμε στην όξυνση των εχθροπραξιών, να προλειαίνουμε το έδαφος της εξέγερσης, να βρίσκουμε τις προοπτικές και τις στρατηγικές για την υλοποίηση των επαναστατικών πρακτικών, κοιτάζοντας πέρα από τη νομιμότητα, τότε θα καταλήξουμε να βυθιζόμαστε στην ανυπαρξία. Καλύτερα, λοιπόν, να βυθιστούμε μια ώρα αρχύτερα στην οχλοβοή που διψά για δικαιώματα, να λάβουμε και κανένα παράσημο και να αποσυρθούμε ησύχως.

Εάν εντός του κοινωνικού πεδίου βλέπουμε πάντα και παντού ευκαιρίες για ανέλιξη, λιμνάζουμε και βρισκόμαστε απέναντι από τα αναρχικά προτάγματα που οι ίδιοι θέτουμε, θα καταλήξουμε να ιδιωτεύουμε, συμπληρώνοντας απλώς τη λίστα των υποτιθέμενων αγωνιστικών υποχρεώσεων, δίχως καμία ουσία, δίχως καμία προοπτική.

Η ζωή μας είναι μια διαρκής σύγκρουση. Με τον εαυτό μας και τις αντιφάσεις μας, τις συμβάσεις και τα αυτοξεπεράσματα μας. Μια σύγκρουση, όμως, και με τους νόμους, το εξουσιαστικό κοινωνικό πλέγμα, το οικοδόμημα της κυριαρχίας και των μηχανισμών του. Σύγκρουση στους δρόμους, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, στα στενά των μητροπόλεων, στις ταράτσες των φυλακών… Σύγκρουση με χαρακτηριστικά επαναστατικά, με συνέπεια σε λόγο και πράξεις.

Η λύση δε βρίσκεται μέσα στα αστικά δικαστήρια, στις κρατικές παροχές, στις καπιταλιστικές υποσχέσεις, στους κοινωνικούς ρόλους, στους κανόνες, στους θεσμούς, στα διάφορα νομοθετήματα. Δεν έρχεται από τους εχθρούς της ελευθερίας, αλλά ούτε και από μια αίολη κοινωνικό-κινηματική συσπείρωση, που μετράται ως ποσοτικό πλεόνασμα, στηριζόμενο σε σαθρά θεμέλια.

Να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας. Σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε πολλά περισσότερα, από το ψάχνουμε διαρκώς και διακαώς σάπια δεκανίκια στο πρόσωπο της εξουσίας. Ας αφήσουμε στην άκρη τον πολιτικαντισμό, τα επικοινωνιακά παιχνίδια, τις κινήσεις εντυπωσιασμού. Ας μη βαλτώσουμε περισσότερο στο βούρκο του ρεφορμισμού, ας μην αφομοιωθούμε σε όσα κάποτε παλεύαμε να καταστρέψουμε, ας μη μπλεχτούμε μόνοι μας στα κρατικά δεσμά, ανοίγοντας την κερκόπορτα του δικαιωματισμού.

Τα μονοπάτια που κυοφορούν τις επαναστατικές προοπτικές είναι πολλά, όμως ο στόχος της καθολικής ρήξης με το υπάρχον κοινός. Κι αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να το μνημονεύουμε συχνότερα.

Να πορευτούμε μαζί με τις αρνήσεις μας, να αναπτύξουμε σχέσεις που αντανακλούν αυτά που προτάσσουμε, να βαδίσουμε πλάι-πλάι με γνώμονα τη συντροφικότητα, την αξιοπρέπεια, την επιθετική διάθεση, την επαναστατική συνείδηση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας.

Πάντα και για πάντα αντικρατικά, αντιθεσμικά, αδιαμεσολάβητα, ανεξούσια, ΑΝΑΡΧΑ.

Σύμπραξη αναρχικών ενάντια στη νομιμότητα

Απρίλιος 2021

Πηγή: Athens Indymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε όχημα ΔΣ

Τις πρωινές ώρες της 29ης Μαρτίου, βάλαμε φωτιά σε όχημα με διπλωματικές πινακίδες που ήταν παρκαρισμένο στην οδό Ίωνος Δραγούμη, στο “περιφρουρημένο” κέντρο της Αθήνας. Επιλέξαμε να δράσουμε τη συγκεκριμένη μέρα που αποτελεί μέρα εορτασμού του νεαρού μαχητή στη Χιλή όπου η μαχητική νεολαία (και όχι μόνο νεολαία) καταλαμβάνει τους δρόμους. Αποτελεί επίσης μια δράση αλληλεγγύης ανταποκρινόμενη στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης για τους 10 αναρχικούς και εξεγερμένους απεργούς πείνας από τις 22/3, στις φυλακές της Χιλής.

Ο αγώνας συνεχίζεται, τίποτα δεν τελείωσε.

αναρχικοί/ές

Πηγή: Athens Indymedia

Δήμητρα Βαλαβάνη: Για το δικαστήριο (1/4/21) σχετικά με την βίαιη λήψη DNA μου

Τον τελευταίο χρόνο φτάνουν στο φως της δημοσιότητας μεμονωμένες στιγμές ενός διαρκούς φαινομένου τόσο παλιού όσο και η ύπαρξη κράτους και εξουσίας: αυτό της αστυνομικής βίας. Από τις δολοφονίες Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ, της δολοφονίες στην Μιανμάρ μετά το πραξικόπημα, τα επεισόδια στο Παρίσι εξ αιτίας της ψήφισης ευνοϊκών προς ους μπάτσους νομοσχεδίων, τη δολοφονία ΄΄υπόπτου΄΄ στην Αλβανία , τις φασιστικές πρακτικές στην Τουρκία, μέχρι την Ελλάδα με τους αμέτρητους ξυλοδαρμούς διαδηλωτών, πολιτών, τις εκδικητικές μεταγωγές φυλακισμένων, τα συνεχή βασανιστήρια ανθρώπων στην ΓΑΔΑ και στα Α.Τ και τους βιασμούς προσφύγων και όχι μόνο στην Πέτρου Ράλλη πολλά ακόμα γεγονότα από τα οποία δεν μπορώ να ξεχάσω τους βασανισμούς συντρόφων-ισσών μου στα Α.Τ , τους ξυλοδαρμούς τους σε πορείες, όσο φυσικά και την δική μου βίαιη μεταχείριση από τους μπάτσους της αντιτρομοκρατικής όταν επιχείρησαν να μου αποσπάσουν γενετικό υλικό.

Μετά την σύλληψη μας στις 29/1/20 κατά την διάρκεια της κράτησης μας στα κελιά του 12ου της ΓΑΔΑ, μου ζητήθηκε να υποβληθώ σε λήψη DNA κάτι το οποίο αρνήθηκα όπως και οποιαδήποτε άλλη συνεργασία.

Έπειτα από την τελευταία μεγάλη απεργία πείνας των κρατουμένων το 2015 η εισαγγελική διάταξη που επέβαλε την βίαιη λήψη DNA, μετατράπηκε σε υποχρεωτική λήψη γενετικού υλικού με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια . Κάτι τελείως ασαφές και προσχηματικό, όσο προσχηματική είναι και η σχέση των μπάτσων με την αξιοπρέπεια. Είτε υπηρετούν στην αντιτρομοκρατική είτε στην ΔΡΑΣΗ και στα ΜΑΤ, οι μπάτσοι δεν παύουν να είναι πιστοί εκφραστές της εξουσίας επιβάλλοντας με κάθε μέσο τον νόμο, την τάξη και την ασφάλεια, ικανοποιώντας ταυτόχρονα διαστροφές και προσωπικά τους συμφέροντα. Έτσι και στην δική μου περίπτωση στόχος ήταν η βίαιη λήψη DNA παρά την άρνηση μου και παρά την γνωστοποίηση για το σοβαρό πρόβλημα υγείας μου καθώς έχω υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση στο κεφάλι. Η διαδικασία λήψης DNA έγινε αποκλειστικά από άντρες παρότι η οποιαδήποτε σωματική έρευνα η επαφή βάση νόμου πρέπει αν πραγματοποιείται από γυναίκες. Αντιλαμβανόμενη το τι θα ακολουθήσει το μόνο που μπορούσα να κάνω από την στιγμή που μπήκαν στο κελί μέχρι και την λήψη DNA, ήταν να προστατεύσω το κεφάλι μου από τα χτυπήματα που δεχόμουν. Αφού μου χτύπησαν επανειλημμένα το κεφάλι στον τοίχο του κελιού, μεταφέρθηκα σηκωτή σε ένα δωμάτιο του πάνω ορόφου. Με πισθάγκωνα τα χέρια δεμένα με χειροπέδες σε μια καρέκλα, είχα επάνω μου πέντε άντρες να προσπαθούν να με ακινητοποιήσουν,κάτι που, αφού από την μέση και πάνω ήμουν ουσιαστικά δεμένη, δεν ήταν δύσκολο. Αντ΄αυτού οι δύο από αυτούς θέλησαν να ακινητοποιήσουν και τα πόδια μου πιάνοντας με ο καθένας από τους μηρούς και ανοίγοντας τα μέχρι το σημείο που νόμιζα πως θα σπάσουν. Παράλληλα ακόμα δυο άντρες βρίζοντας, πιέζοντας και χτυπώντας το κεφάλι μου έβαζαν τα χέρια τους στο στόμα μου προκειμένου να το ανοίξουν για να πάρουν γενετικό υλικό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με επέστρεψαν πάλι πίσω στο κελί. Αμέσως ζήτησα την επικοινωνία με τον γιατρό μου μιας και είχα έντονους πόνους στο κεφάλι μου. Δεν μου επέτρεψαν καμία επικοινωνία ούτε με τον γιατρό μου ούτε με τον δικηγόρο μου, ενώ μετά από αρκετή ώρα και συνεχείς πιέσεις μεταφέρθηκα στο ΚΑΤ. Πέρα από τις ειδικές εξετάσεις, καθ’ όλη την διάρκεια των οποίων ήμουν δεμένη με χειροπέδες, δεν είχα την παραμικρή επικοινωνία με τον γιατρό που με χειρούργησε και με συνοπτικές διαδικασίες μεταφέρθηκα πάλι πίσω στην ΓΑΔΑ.

Έπειτα από όλη αυτήν την βίαιη μεταχείριση σωματική και λεκτική, σε μια αντιστροφή της πραγματικότητας, καλούμαι ως κατηγορούμενη στα δικαστήρια της ευελπίδων την επόμενη πέμπτη 1/4/21 και ώρα 9.00 ΠΜ με τις κατηγορίες της εξύβρισης και της αντίστασης κατά των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής.

Το να βρίσκεσαι μόνη σου απέναντι σε πέντε άντρες που σου ανοίγουν και σου τραβάνε τα πόδια, χτυπάνε το κεφάλι σου για να σου ανοίξουν το στόμα ενώ παράλληλα σου φωνάζουν ΄΄θα σε γαμήσουμε πουτάνα΄΄, δεν παραπέμπει σε υποχρεωτική λήψη DNA με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά σε ξεκάθαρη κατάχρηση εξουσίας, επιβολή δύναμης σε συνθήκες βιασμού.

Καλούμαι να δικαστώ εγώ, φορτωμένη με ένα ακόμα δικαστήριο, ενώ εκείνοι φρόντισαν να μην υπάρχει τίποτα καταγεγραμμένο ( μιας και δεν υπήρχαν πουθενά κάμερες) από τα αίσχη που έκαναν και που κάνουν. Όπως συμβαίνει με τόσους μπάτσους που ξυλοκοπούν, βασανίζουν και τίθενται σε διαθεσιμότητα, που βιάζουν ανενόχλητοι, που παρακολουθούν παράνομα τις ζωές μας έχοντας την κάλυψη κυβέρνησης και δικαστών, που παραβιάζουν τους ίδιους τους νόμους που υπηρετούν και που δολοφονούν όμως τρώνε στην χειρότερη ποινή φυλάκισης δεκατριών χρόνων και πλέον ζούνε ήρεμα την ζωή τους. Την ίδια στιγμή που άνθρωποι με μικρότερες κατηγορίες σαπίζουν στην φυλακή, βασανίζονται, βιάζονται και δολοφονούνται.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΦΑΚΕΛΩΜΑΤΟΣ ΟΣΩΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Δήμητρα Βαλαβάνη

Πηγή: Athens Indymedia

Ενημέρωση για τη δίωξη μας σχετικά με τα γεγονότα διαμαρτυρίας στις φυλακές Κορυδαλλού στις 24/02/2018

Στην εποχή μας πλέον είναι κοινότυπο το να μιλάμε για πρωτοφανείς υποθέσεις σκευωρίας, δεδομένου ότι διαρκώς προκύπτουν νέες, με κάθε νέα να είναι πιο «πρωτοφανής» από την προηγούμενη. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μόνο έχουμε δει τις διωκτικές αρχές να προσπαθούν να συνδέσουν άτομα με ενέργειες/επιθέσεις/παρεμβάσεις που έχουν γίνει, χωρίς να υφίστανται στοιχεία, έστω κατασκευασμένα, μεγεθύνοντας κιόλας το ποινικό σκέλος κάθε υπόθεσης με τελείως εξωφρενικούς τρόπους, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι στο δικαστήριο θα καταρρεύσουν με πάταγο. Κι αυτό για να επικρέμεται πάνω από ανθρώπους ένα καθεστώς ομηρίας αορίστου διαρκείας.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις η υπόθεση των δύο αντιφασιστών συντρόφων που τους αποδίδεται εμπλοκή σε διαφορετικές επιθέσεις σε γραφεία της Χρυσής Αυγής (επιθέσεις που οι αρχές αποδίδουν αυθαίρετα σε μια οργάνωση), η υπόθεση Σύντροφοι/σσες στην οποία τρεις σύντροφοι και μια συντρόφισσα κατηγορούνται για πάνω από σαράντα επιθέσεις που υποτίθεται διέπραξε η μεγαλύτερη και μακροβιότερη οργάνωση όλων των εποχών (καθώς η υπογραφή Σύντροφοι/σσες μπαίνει κάτω από οτιδήποτε εδώ και δεκαετίες), η υπόθεση του κομμουνιστή επαναστάτη Πολύκαρπου Γεωργιάδη που επιχείρησαν να τον συνδέσουν με την επαναστατική οργάνωση ΟΛΑ επειδή είχε κατεβάσει μια προκήρυξη από το διαδίκτυο και εσχάτως η υπόθεση των οχτώ στην ΑΣΟΕΕ που στοχοποιείται ένας πολιτικός χώρος και ο περίγυρος του για μια παρέμβαση στο γραφείο του Πρύτανη με βάση την φοιτητική ταυτότητα των περισσότερων διωκόμενων.

Αυτές όλες οι υποθέσεις αποτελούν παραδείγματα μιας ακραίας κατασταλτικής μεθόδευσης που δε σταματάει να εντείνεται το τελευταίο διάστημα, κι ενόσω το κράτος εκμεταλλεύεται τη συγκυρία της πανδημίας για να εντείνει τους όρους επιβολής του και να δυσχεράνει το καθεστώς εκμετάλλευσης και εξόντωσης του «αναλώσιμου» πληθυσμού. Διαδέχονται όμως μια υπόθεση που όμοια της δεν έχει ξανά υπάρξει, τουλάχιστον για πάρα πολύ καιρό, στα ελληνικά δεδομένα, κι αυτή δεν είναι άλλη από τη δίωξη των είκοσι πολιτικών κρατουμένων το 2018 για τη διαμαρτυρία που ακολούθησε την βίαιη μεταγωγή του αναρχικού απεργού πείνας Κωνσταντίνου Γιατζόγλου.

Πρόκειται για μια υπόθεση που εξαρχής βασίστηκε στο κριτήριο της πολιτικής ταυτότητας με την τότε εισαγγελέα Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου που άνοιξε τη δικογραφία, να ζητά με επίσημα έγγραφα από τις φυλακές Κορυδαλλού, να της γνωστοποιηθεί ποιοι αντιεξουσιαστές και ποια μέλη της ΣΠΦ κρατούνταν στις πτέρυγες Δ΄και Α΄ αντίστοιχα. Στη συνέχεια και εφόσον κρίθηκαν ύποπτοι μόνο και μόνο λόγω της πολιτικής τους ταυτότητας, καλέστηκαν ένας ένας να καταθέσουν στην εισαγγελέα Μαρσιώνη στα πλαίσια της προανακριτικής διαδικασίας, χωρίς οποιοδήποτε άλλο στοιχείο να υφίσταται εις βάρος τους.

Το προσωπικό της φυλακής αλλά και ο εκπρόσωπος του υπουργείου που προσήλθε για να διαπραγματευτεί με τους κρατούμενους που διαμαρτύρονταν, ερωτώνται διαρκώς για το αν αναγνωρίζουν αναρχικούς μεταξύ των διαμαρτυρόμενων και του τότε συνδικαλιστικού οργάνου τους, την Επιτροπή Αγώνα, γεγονός που αναδεικνύει και την απόπειρα της επιτηδευμένης εμπλοκής αναρχικών με διωκόμενες ενέργειες. Ωστόσο δεν προκύπτει το παραμικρό.

Πολιτικά κείμενα αλληλεγγύης που γράφτηκαν σε δεύτερο από τη διαμαρτυρία χρόνο, (σε μια περίπτωση μάλιστα μέρες μετά, κάτι που έχει αφαιρεθεί σκοπίμως από τη δικογραφία) εισάγονται στη δικογραφία και στοχοποιούνται οι πολιτικοί κρατούμενοι που τα υπέγραψαν. Κάποιοι άλλοι, και συγκεκριμένα τα κρατούμενα μέλη της ΣΠΦ στοχοποιούνται αποκλειστικά από δημοσιογραφικές πένες ενώ υπάρχουν και πολιτικοί κρατούμενοι που καθίστανται κατηγορούμενοι χωρίς καν κάποια από τις παραπάνω αυθαίρετες προϋποθέσεις, επειδή απλά έτσι, για να ειπωθεί κατανοητά.

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για σκευωρία. Οι ίδιοι οι διωκτικοί μηχανισμοί φροντίζουν να κάνουν ξεκάθαρο ότι πρόκειται για φρονηματική δίωξη καθώς θεωρούν την πολιτική ταυτότητα των είκοσι τόσο ως κίνητρο για τη διάπραξη πράξεων με ποινικό εκτόπισμα αλλά και ως πειστήριο ενοχής, κι αυτό χωρίς να αναγνωρίζουν ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι ή ότι οι ενέργειες που τους αποδίδονται συνιστούν ενδεχομένως πολιτικά εγκλήματα, κάτι που αν μη τι άλλο συνιστά νομική παραδοξολογία σύμφωνα με τους κανόνες του δικού τους παιγνιδιού.

Ωστόσο όσο σαθρή και να είναι η υπόθεση αυτή, τα διακυβεύματα της καθώς και οι παρακαταθήκες που επιχειρεί να αφήσει, είναι σοβαρότατα. Κι αυτό γιατί, όπως πολύ σωστά είχε γράψει η Πρωτοβουλία συντρόφων/σσων ενάντια στις νέες διώξεις πολιτικών κρατουμένων που είχε συσταθεί το 2019, η δίωξη αυτή επιδιώκει:

«1ον να εξαντλήσει την εκδικητικότητα του κρατικού μηχανισμού σε ότι αφορά αντιδράσεις και διαμαρτυρίες εντός των τοιχών στο πρόσωπο 20 συντρόφων, πρώην αλλά και νυν πολιτικών κρατουμένων, 2ον να ποινικοποιήσει κάθε έκφανση αλληλεγγύης είτε είναι έμπρακτη είτε εκφράζεται μέσω κειμένων και χαιρετισμών, 3ον να θέσει υπό καθεστώς φίμωσης τους πολιτικούς κρατούμενους ώστε να αυτολογοκρίνονται από μόνοι τους, 4ον να επιβάλει ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας απέναντι σε συντρόφους, που είτε είναι ακόμα κρατούμενοι είτε όχι, θα αντιμετωπίζουν ενδεχομένως επιπλέον περιοριστικούς όρους που μπορεί να συμπεριλαμβάνει ακόμα και την προφυλάκιση, όπως και τον κίνδυνο μιας νέας καταδικαστικής εις βάρος τους απόφασης την οποία θα πρέπει να εκτίσουν και 5ον να θέσει την απειλή των φυλακών τύπου Γ πάνω και από τους 20 συντρόφους καθώς ακόμα και όσοι δεν έχουν κατηγορηθεί για τρομοκρατία ή έχουν απαλλαγεί από αυτήν την κατηγορία με τη δίωξη αυτή από μόνη αλλά και με μια ενδεχόμενη καταδίκη τους για στάση, ή υποκίνηση σε στάση, θα υπάγονται πλέον στο καθεστώς εξαίρεσης που προβλέπουν οι φυλακές τύπου Γ».

Αυτή η υπόθεση αρχικά επανεκινήθηκε προς το καλοκαίρι του 2019, λίγο μετά το τέλος της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δημήτρη Κουφουντίνα, που ζητούσε την άδεια που του είχαν αρνηθεί, ώστε μέσω της δίωξης του ως εμπλεκομένου στην δικογραφία, να κοπεί η άδεια του ξανά, κάτι που έγινε. Έκτοτε και με την ψήφιση του νέου ποινικού κώδικα η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι και δε γίνεται νύξη σχετικά με αυτή για παραπάνω από ένα χρόνο, μέχρι και τη στιγμή που ψηφίζεται φωτογραφική διάταξη που αφορά στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουφοντίνα και που προβλέπει ότι δε δικαιούνται άδειας κρατούμενοι που διώκονται σε πλημμεληματικό βαθμό. Μια διάταξη που διαφημίστηκε ως φωτογραφική από τα ίδια τα ΜΜΕ καθώς και από πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης. Το γεγονός της συμπερίληψης του Δημήτρη Κουφοντίνα στην δίωξη των είκοσι πολιτικών κρατουμένων αναφέρεται και ως ένας από τους λόγους που δικαιολογούν τη νέα μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Βόλου στις κλειστές φυλακές Δομοκού χωρίς να έχει προηγηθεί προηγουμένως μεταγωγή του στον Κορυδαλλό, όπως προβλέπει εξάλλου ο νέος νόμος που ψήφισαν φωτογραφικά για τον ίδιο, γεγονός για το οποίο βρίσκεται ξανά σε απεργία πείνας ζητώντας τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Την ίδια στιγμή, η υπόθεση έρχεται στα χέρια ανακριτή μετά από ενάμιση χρόνο και οι κατηγορούμενοι αρχίζουμε ένας ένας να λαμβάνουμε κλήσεις για απολογία αντιμετωπίζοντας σοβαρά πλέον το ενδεχομένο νέων διώξεων. Στην περίπτωση μας μάλιστα, οι κατηγορίες είναι αναβαθμισμένες καθώς πέρα από φυσικοί αυτουργοί πράξεων που διώκονται, παρουσιαζόμαστε –εξίσου αυθαίρετα- και ως ηθικοί αυτουργοί αυτών, κάτι που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τη θέση μας. Χαρακτηριστικό μάλιστα του μεγέθους της αυθαιρεσίας αυτής είναι ότι συγκαταλέγουν το σύντροφο Νίκο Ρωμανό ως μέλος της ΣΠΦ, τη στιγμή που υπάρχει τελεσίδικη απόφαση δικαστηρίου, που επικυρώνει το ανυπόστατο αυτής της κατηγορίας.

Βλέπουμε επομένως ότι ακόμα κι αν η εκ νέου ενεργοποίηση της συγκεκριμένης υπόθεσης σκευωρίας αποσκοπεί, τουλάχιστον ως ένα μεγάλο βαθμό, στην όξυνση της πολιτικής εξόντωσης του συντρόφου Δημήτρη Κουφοντίνα, οι προεκτάσεις της θα είναι πολύ μεγαλύτερες και θα επισφραγίσουν, αν αυτή δεν καταρρεύσει, ένα νέο δόγμα καθιέρωσης της αναρχικής και κομμουνιστικής ταυτότητας ως ιδιώνυμου. Για αυτό εφιστούμε την προσοχή του κινήματος στην υπόθεση αυτή και καλούμε σε επαγρύπνηση των αντανακλαστικών αλληλεγγύης για όποτε χρειαστεί, καθώς φαίνεται ότι οι εξελίξεις επισπεύδονται.

ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ , ΤΗ ΦΙΜΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ ΩΣ ΙΔΙΩΝΥΜΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 24/2

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 08/01 ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Χάρης Χατζημιχελάκης

Μιχάλης Νικολόπουλος

Γιώργος Νικολόπουλος

Παναγιώτης Αργυρού

Δαμιανός Μπολάνο

Θεόφιλος Μαυρόπουλος

Πηγή: athensindymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εκρηκτικό μηχανισμό σε κυνηγετικό σύλλογο στην Καισαριανή

Στις 28/12, ξημερώματα, κινηθήκαμε σιωπηλά και τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό στον 3ο κυνηγετικό σύλλογο Καισιαριανής (εντευκτήριο), υπό το άγρυπνο βλέμμα των μπάτσων. Πρόκειται για αναγνωρισμένο σωματείο που συνεργάζεται με το υπουργείο περιβάλλοντος, ενέργειας και κλιματικής αλλάγης. Κάθε νύχτα που περνά είναι μια ακόμα ευκαιρία να σπάσουμε τις απαγορεύεσεις και να ξεχυθούμε στους δρόμους για να ταράξουμε τα στάσιμα νερά αυτής της δυστοπικής πόλης που ούτε τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, ούτε τα λαμπερά στολίδια, μπορούν να καλύψουν τη μιζέρια και τη δυστυχία. Από τη μια είμαστε όλοι κλεισμένοι στα σπίτια μας για το “κοινό καλό” ενώ από την άλλη οι κυνηγοί, ανενόχλητοι, μπορούν να εξολοθρέυουν ότι κινείται. Παρά τις απαγορεύεσεις και τα νέα μέτρα, με πρόφαση τον κορονοιό, που προσπαθούν να μας αποτρέψουν από την άμεση δράση εμείς αποδεικνύουμε πως η θέληση για περισσότερες πράξεις, από λόγια, μπορούν να γίνουν στο εδώ και το τώρα. Με το συγκεκριμένο μηχανισμό καταφέραμε να κατεβάσουμε όλη την τζαμαρία της πρόσοψης, να ανατινάξουμε την πόρτα και να κάψουμε το εσωτερικό του χώρου.

Ο στόχος μας είναι, πέρα για πέρα, ξεκάθαρος ώστε να εκφράσουμε το μένος μας για τους πατροπαράδοτους σφάχτες της άγριας φύσης. Για εμάς κυνηγετικοί σύλλογοι, αμάξια, παρατηρητήρια, και γιατί όχι και οι ίδιοι οι κυνηγοί, είναι ένας ακόμα λόγος για δράση.

Τα ζώα και η φύση ήταν και θα είναι πάντα τα θύματα της ανθρώπινης αλαζονίας και του σάπιου πολιτισμού που είναι χτισμένος πάνω σε γερές βάσεις εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσης. Ο άνθρωπος καυχιέται για την εξέληξη του είδους του, με τις επιστήμες και τις τεχνολογίες, αλλά την ίδια στιγμή επιλέγει τους πιο απάνθρωπους και απαρχαιωμένους τρόπους να διασκεδάσει με το να σκοτώνει, για χόμπυ, ότι ζωντανό και όμορφο υπάρχει στη φύση. Η φύση προσπαθεί με τους δικούς τις ρυθμούς να φέρει σε ισορροπία το έκτρωμα που έχει αφήσει πίσω της η ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος, από την άλλη, εκμεταλλεύεται με ταχύτατους ρυθμούς τη φύση με σκοπό την πλήρη καταστροφή της. Σύμφωνα μάλιστα με την Ορνιθολογική εταιρία θανατώνονται ετησίως πάνω από 600.000 ζώα διαφόρων ειδών. Είναι τουλάχιστον ανήθικο, αν θέλετε να μιλήσουμε για ηθική, το να αποδεκατίζεις ολόκληρο οικοσύστημα για ένα καπρίτσιο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλά άγρια ζώα πεθαίνουν αργά και βασανιστικά από μολυβδίαση από τα σκάγια των κυνηγών.

Ο άνθρωπος, από την αρχή της ιστορίας του, δεν είχε το προνόμιο της άμεσης πρόσβασης σε τροφή. Ξεκίνησε ως καρποφάγο ζώο και στη συνέχεια έφτιαξε εργαλεία, με σκοπό το κυνήγι, καθώς δεν είχε την ικανότητα να σκοτώσει το θήραμα του και να καλύψει την ανάγκη του για τροφή. Ενώ έχουν περάσει τόσα χρόνια και ο άνθρωπος πλέον δεν χρειάζεται να κυνηγήσει, έξω στη φύση, για να διεκδικήσει την τροφή του, μιας και υπάρχει σε κάθε γωνία σουπερ μάρκετ με άπειρες επιλογές, συνεχίζει να συμπεριφέρετε σαν “απολίτιστος” άνθρωπος των σπηλαίων για να ικανοποιήσει το εγώ του. Αυτό μάλιστα, γίνεται αντιληπτό, γιατί θήματα των κυνηγών είναι και ζώα τα οποία δεν καταναλώνονται ως τροφή από τους ανθρώπους όπως πχ η αλεπού. Το κυνήγι, λοιπόν, δεν αποτελεί βασική ανάγκη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Πρόκειτε για ένα ανόητο χόμπυ για ματαιόδοξους. Το σύγχρονο κυνήγι είναι ένα ακόμα μέσο κακοποίησης του περιβάλλοντος και μια λογική που μετατρέπει τη φύση και τα ζώα σε προιόντα προς κατανάλωση ανάλογα με τα κέφια του εκάστοτε ανθρώπου.

Ως αντισπισιστές είμαστε κατά κάθε εκμετάλλευσης των μη ανθρώπινων ζώων, είτε σε βιομηχανίες και εργοστάσια, είτε σαν μια ακόμα επιλογή για διασκέδαση.

Ένας λόγος ακόμα, που σιχαινόμαστε τους κυνηγούς, είναι γιατί χρησιμοποιούν μη ανθρώπινα ζώα ως εργαλεία για να καταφέρουν το σκοπό τους. Μη ανθρώπινα ζώα τα οποία μόλις γεράσουν, θεωρούνται άχρηστα, για αυτούς, και τα παρατάνε σε βουνά ή απομακρυσμένες περιοχές, αφήνοντας τα να πεθάνουν με τον πιο βάναυσο τρόπο, ή τα κρεμάνε ζωντανά για να τα αποτελειώσουν. Επίσης επιδίδονται σε παράνομες αγοραπωλησίες κυνηγόσκυλων από γέννες και εκτροφεία όπου έχουν σε άθλιες συνσθήκες τα τόσο “πολύτημα” εργαλεία τους. Αν το εργαλείο πάλι δεν βγει “σωστό”, όπως τους υποσχέθηκε ο εκτροφέας, έχει την ίδια κατάληξη με το “παλιό” και “γερασμένο”. Όταν ο κυνηγός σιγουρευτεί ότι το εργαλείο είναι κατάλληλο, μετά από εξαντλητική εκπαίδευση, πετιέται σε ένα κουτί και αναγκάζεται να υπομείνει χιλιόμετρα και ακραίες καιρικές συνθήκες μέχρι τον τελικό προορισμό. Όλη αυτή η διαδικασία και ιδιοσυγκρασία μας φαίνεται αρρωστημένη και αδιανόητη.

Επιστρέφουμε την ελάχιστη βία που δέχεται καθημερινά το οικσύστημα από τους “πολιτισμένους” ανθρώπους και επιτιθόμαστε στις δομές τους.

Για εμάς μόλις άρχισε η κυνηγετική περίοδος και τα θύματα είστε εσείς.

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΟΥΣ

-Αγρίμια-

Πηγή: Athens Indymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρησμούς σε προσωπικά οχήματα μπάτσων

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που μάθαμε να συμβιώνουμε με έναν… “αόρατο εχθρό” γύρω από τις ζωές μας. Καμιά στιγμή όμως δεν ξεχάσαμε τον ορατό εχθρό. Αυτόν που εκπονεί και υλοποιεί τον κεντρικό κρατικό σχεδιασμό, ρυθμίζοντας την κοινωνικο-οικονομικο-πολιτική πραγματικότητα, με άλλοθι την υγειονομική κρίση και την επιστράτευση των πάσης φύσεως “ειδικών”. Είναι ο ίδιος εχθρός που μέρα με τη μέρα σκληραίνει όλο και περισσότερο το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, σαν μέγγενη πάνω από τα κεφάλια μας. Αυτός που ψάχνει κάθε ευκαιρία να μας επιβάλλει την ατομική ευθύνη με το γκλοπ, τις αύρες ή την κάνη του όπλου, όπως συνέβη και πριν 12 χρόνια με την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Όπως ακριβώς συνέβη και πριν 10 χρόνια, ξημέρωμα 10 Μάρτη στη Δάφνη, όπου ο αναρχικός επαναστάτης Λάμπρος Φούντας έπεφτε μαχόμενος κατά τη διάρκεια ένοπλης συμπλοκής με τους φρουρούς του καθεστώτος. Όπως, όπως, όπως… Και ο πιο αφελής δεν θα μπορούσε να μην αναγνωρίσει αυτόν τον εχθρό στο σύμπλεγμα των πολιτικών διαχειριστών της κρατικής εξουσίας, στη μαφία των απανταχού προνομιούχων οικονομικών ελίτ, στο άσβεστο μίσος του κάθε συμμορίτη των μηχανισμών καταστολής του κράτους.

Έτσι, τον τελευταίο χρόνο βλέπουμε τα νομοσχέδια για τα εργασιακά να κατατίθονται και να ψηφίζονται με απαράμιλλη μεθοδικότητα, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, ανασφάλιστοι ή με αναστολή σύμβασης να στήνονται στον τοίχο. Βλέπουμε την “ατομική ευθύνη” να μεταφράζεται σε εγκλεισμό και κοινωνική αποσύνθεση μέσα στα σπίτια μας, την ενδοοικογενειακή βία να αυξάνεται και τις πληγές στην ψυχική υγεία των καταπιεσμένων να είναι εμφανείς. Οι κυρίαρχοι, άλλωστε, μάλλον χαρακτηρίζονται από τη μεγαλειώδη αρετή της υπομονής, μέχρι να ξαναδούν την aston martin και το εξοχικό τους στο baden-baden (όπως ο αντιδήμαρχος του Μπακογιάννη). Παράλληλα, αφουγκραζόμαστε την κόλαση του εγκλεισμού στα κέντρα κράτησης μεταναστών/στριών να γίνεται ολοένα πιο ανελέητη και αδυσώπητη, όπως επίσης και τις αποθήκες ψυχών – φυλακές να μετατρέπονται σε εστίες covid-19, μετρώντας ήδη νεκρούς όπως στα Διαβατά. Εκτός, βέβαια, αν πρόκειται για κάποιο έμμεσο σχεδιασμό “αποσυμφόρησής” τους…

Για όλα τα παραπάνω – και για άλλα τόσα – απαγορεύεται φυσικά να βγεις και να φωνάξεις. Σχεδόν καθημερινά, λαμβάνουν χώρα επιχειρήσεις επί πόλεως ευρύτατης κλίμακας (βλέπε εκκένωση του ΕΜΠ στις 13 Νοέμβρη, πορεία 17 Νοέμβρη, απεργία 26 Νοέμβρη, συγκεντρώσεις 4/5/6/7 Δεκέμβρη), με 100αδες προσαγωγές, συλλήψεις, τραυματισμούς, σεξιστικές παρενοχλήσεις, ακόμα και απελάσεις (βλέπε περίπτωση του συντρόφου Ερόλ). Ενώ, λοιπόν, οι καταπιεσμένοι/ες στοιβάζονται στα ΜΜΜ, συνωστίζονται στα εργασιακά κάτεργα ή πεθαίνουν στα σπίτια τους (κυριολεκτικά και μεταφορικά), οι μηχανισμοί καταστολής διογκώνονται, εξοπλίζονται, εκπαιδεύονται και προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα. Οι εφορμήσεις διμοιριών και ταγμάτων της ομάδας Δράση στο κέντρο και τις γειτονιές, το ακαριαίο κλείσιμο 26 σταθμών ΜΜΜ στις 6 Δεκέμβρη, οι επιχειρησιακές τακτικές τύπου χούλιγκανς σε πολιτικές παρεμβάσεις του α/α χώρου (όπως στην πλατεία Συντάγματος και στο ΑΤ Κολωνού), είναι η στρατιωτική προέκταση του δόγματος νόμος-τάξη-ασφάλεια και το ρίζωμά του σε έναν διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Είναι ο νέος ολοκληρωτισμός που στήνεται με κονδύλια δεκάδων εκατομυρίων ευρώ, με αθρόες προσλήψεις ειδικών φρουρών για τη μητρόπολη και τα πανεπιστήμια και αναπαράγεται δια στόματος υπουργού Μ.Χρυσοχοϊδη και των επιτελών του, με κάθε ευκαιρία, με κάθε τρόπο.

Όλοι και όλες οφείλουμε, επιτέλους, να συνειδητοποιήσουμε ότι ο φόβος πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο. Ακόμα και στην εποχή του κορωνοιού, της κρατικής τρομοκράτησης μέσω των ΜΜΕ και της έντεχνης λασπολόγησης και συκοφάντησης της κοινωνικής ανυπακοής, η παγκόσμια συγκυρία απλόχερα μας προσφέρει παραδείγματα. Από τις βίαιες διαδηλώσεις της Αλβανίας και τις μάχες στους γαλλικούς δρόμους ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, την καταστολή και τις κρατικές δολοφονίες, εώς τους πολύμηνους αγώνες κατά των διακρίσεων και του ρατσιστικού κράτους στις ΗΠΑ, ας πιάσουμε και μεις με τη σειρά μας το νήμα αυτών των αγώνων. Δε θα μπορούσαμε να επιτρέψουμε, έτσι απλά, ο Δεκέμβρης του ‘20 να είναι ο Δεκέμβρης της εκδίκησης των μπάτσων, απέναντι στην εξέγερση του ‘08 και της παρακαταθήκης που αυτή άφησε. Και αυτό γίνεται μόνο με την επίθεση, επαναοικειοποιώντας τις προσφιλείς και ευέλικτες τακτικές που πάντα χρησιμοποιούσαν οι καταπιεσμένοι για να απαντήσουν άμεσα σε επιθέσεις τακτικού στρατού: τον αιφνιδιασμό και την επιστροφή της ελάχιστης αντιβίας που τους αναλογεί, κάτω από τα σπίτια τους. Δεν είναι μακρυά οι μέρες που οι θρασύδειλοι νταήδες πετούσαν τα κράνη και τις ασπίδες τους, βλέποντας τρεχάμενοι τις κλούβες τους να καίγονται. Ούτε οι νύχτες που οι σκοποί των αστυνομικών τμημάτων ταμπουρώνονταν με υπερηφάνεια στα γραφεία τους, καθώς τα περιπολικά φούντωναν. Ας οπλιστούμε με συντροφικότητα, αλληλεγγύη και μαχητική φαντασία για τις νέες, δύσκολες εποχές που έρχονται. Για τις εποχές των κινημάτων και των αγώνων, εκεί που οι αυταπάτες της κρατικής διαχείρισης γκρεμίζονται, εκεί που ο φόβος πάει με το μέρος του εχθρού, εκεί που το δίκιο του αγώνα γίνεται ο τελικός κριτής της ιστορίας.

Για όλους αυτούς τους λόγους – και για ακόμα περισσότερους, το βράδυ της Κυριακής 20 Δεκέμβρη πυρπολήσαμε 4 Ι.Χ. οχήματα μπάτσων, 1 αυτοκίνητο στο Γκύζη και 3 μοτοσυκλέτες σε Ζωγράφου, Καισαριανή και Νέα Σμύρνη.

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση στη Hertz

Τον τελευταίο χρόνο, όσα πράγματα κι αν βλέπουμε να άλλαξαν, ένα παραμένει σίγουρα σταθερό: οι ευλογίες χρυσοχοΐδη και κούλη στα αίσχη των μπάτσων. Εξάλλου, η νδ μας είχε προϊδεάσει εξαρχής ότι μπροστάρηδες της εφαρμογής των πολιτικών της κυβέρνησης αυτής θα είναι οι μπάτσοι. Φαίνεται μάλιστα πλέον η κυβέρνηση να τους έχει παραδώσει πλήρως την διαχείριση των πόλεων. Η νέα συνήθης εικόνα είναι μπλε τάγματα, έλεγχοι, πρόστιμα, τραμπουκισμοί και ξυλοδαρμοί. Αυτήν την καθημερινότητα βιώνουμε. Το παράδοξο είναι ότι σχεδόν όλοι την αντιμετωπίζουν ως φυσιολογική. Εμάς πάλι, ειδικά αυτές τις μέρες, η εντεινόμενη καταστολή που αντιμετωπίζουμε μας εξοργίζει διπλά. Βλέποντας τους μπάτσους να ασυδοτούν κατά παντός θυμόμαστε πιο έντονα από ποτέ πως αυτά τα ίδια σκουπίδια με τις ίδιες κρατικές ευθύνες πριν 12 χρόνια δολοφόνησαν έναν ανήλικο σύντροφό μας.

Ωστόσο, όσο κι αν είναι αυθόρμητη αντίδρασή μας να εξοργιζόμαστε με την εικόνα του μπάτσου, δεν βαραίνουν μόνο αυτούς οι ευθύνες. Βαραίνουν και όσους κάθε φορά στηρίζουν και διευκολύνουν αυτήν την ντροπή που τολμούν να αποκαλούν δουλειά. Η εταιρεία Hertz εδώ και αρκετούς μήνες συνεργάζεται με την ελας προμηθεύοντάς της οχήματα. Οχήματα με τα οποία οι μπάτσοι μπορούν να αράζουν και να ελέγχουν σε περισσότερα σημεία, να σουλατσάρουν πιο άνετα μες στις πόλεις, να τραμπουκίζουν και να συλλαμβάνουν πιο γρήγορα όποιον τυχαίνει να μην τους αρέσει.

Στο πλαίσιο των σκέψεων αυτών, τα ξημερώματα της 6ης Δεκέμβρη, ημέρα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο κορκονέα και το συνεργό του σαραλιώτη, παραδώσαμε στις φλόγες όχημα του υποκαταστήματος της Hertz στην Λεωφόρο Συγγρού. Ως ελάχιστη απότιση τιμής στην μνήμη του Αλέξανδρου και όλων των νεκρών μας συντρόφων. Ως ελάχιστη αντίδραση στην ίδια την ύπαρξη των μπάτσων και του κράτους. Ως μία σύντομη ανάσα ελευθερίας στον ασφυκτικό κλοιό του κέντρου της μητρόπολης.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Νύχτες του Δεκέμβρη

Πηγή: Athens Indymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστικές επιθέσεις

Η χούντα δεν έχει πάντα το πρόσωπο της στρατιωτικής δικτατορίας ή της φασιστικής κυβέρνησης. Η δημοκρατία μπορεί, και είναι, ένα αυταρχικό και απολυταρχικό σύστημα όπως κάθε φασιστικό (ή σοσιαλιστικό) καθεστώς. Είναι απαραίτητο να ξέρουμε πώς να αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα όπως είναι, χωρίς να περιμένουμε τα αποτελέσματα της δικτατορίας ή του φασισμού, ούτε και να αποκαλούμε τα πάντα “φασισμό” ακολουθώντας την αριστερή ηθική όπου κάθε “κακό” αποκαλείται “φασισμός” θεωρώντας την δική τους ηθική ως απόλυτα σωστή και αποδεκτή.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία, χωρίς να είναι “φασιστική” είναι ήδη αηδιαστική. Και ακόμα χειρότερα, η σοσιαλ-δημοκρατία έχει αποδείξει ότι είναι πιο αποτελεσματική ως κοινωνικός έλεγχος/κοινωνική ειρήνη και ως συντριβή της αντίστασης, πολύ περισσότερο από κάθε φασιστικό καθεστώς.

Κάθε πολιτική που στοχευεί στην “ισότητα” (οικονομική, έμφυλη, φυλετική κτλπ) στην “ελευθερία” και τα “δικαιώματα” κρύβει το δόγμα που επικεντρώνεται στην επιβολή της κοινωνικής ειρήνης και της αρμονίας μεταξύ των διάφορων φορέων που σχηματίζουν την κοινωνία για μια τέλεια λειτουργία του συστήματος και την επιβίωσή του. Ενόψει αυτών των εξελίξεων και αυτής της πραγματικότητας, θεωρούμε ότι η απάντηση και η αντίσταση που δόθηκε από το κίνημα ήταν, μέχρι τώρα και κατά κύριο λόγο, ελάχιστη έως καθόλου αποτελεσματική, πέφτοντας στην παγίδα της επανάληψης, των ίδιων συνηθειών, συχνά αργών και γραφειοκρατικών διαδικασιών. Αντί να διευκολύνεται ο αγώνας, κωλεσυεργεί και γίνεται εξαιρετικά δύσκολος.

Η πρόταση μας είναι η σύγκρουση στο εδώ και τώρα.

Πιστεύουμε ότι αυτό είναι πιο απαραίτητο από ποτέ για να επαναφέρουμε τις μαχητικές πράξεις του αγώνα που φαίνεται ότι έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Οι προπαγανδιστικές πορείες, η αφισοκόλληση, οι μικροφωνικές, τα συνθήματα σε τοίχους δεν είναι επικίνδυνες πρακτικές όταν δεν συνοδεύονται από επιθετικές πράξεις. Ο δρόμος προς την εξέγερση ανοίγεται μπροστά μας με καθημερινές επιθετικές δράσεις, αντίσταση και σαμποτάζ.

Οι καταστροφές, οι εμπρησμοί, οι καταδρομικές και οι συγκρούσεις έχουν οικονομικό/πολιτικό κόστος και είναι δύσκολο να το κρύψουν. Υποστηρίζουμε, δίχως ντροπή, τις βίαιες πρακτικές του εμπρησμού, τις βόμβες, τις συγκρούσεις στις πορείες, τις εκτελέσεις, τις καταδρομικές και τον ένοπλο αγώνα. Στην πραγματικότητα, το κράτος αισθάνεται απειλή όταν μιλάμε με τη γλώσσα της εξέγερσης, των εκατομμυρίων ζημιών, του χυμένου αίματος των υπαλλήλων και των εκπροσώπων του. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ανοίξεις διάολογο με το κράτος. Πρέπει να απαντήσουμε στην τρομοκρατία τους με τρομοκρατία.

Δεν σταματάμε και δεν περιμένουμε το λαό και τους “προλετάριους”, χωρίς ταξική συνείδηση, για να εξεγερθούν και να αντισταθούν την επόμενη φορά που θα χώσουν το χέρι στην τσέπη και θα πιάσουν μονάχα τη φόδρα. Δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε τις δράσεις μας και απλά να περιμένουμε. Οι δράσεις μας είναι μια άμεση απάντηση ενάντια στην κοινωνική απάθεια που επιτρέπει την διατήρηση της μιζέριας και της καταπίεσης.

Τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη και αρχές του Νοέμβρη, όσο οι μάζες ήταν κλεισμένες στα σπίτια τους φοβισμένοι και υπακούοντας τους νόμους, σπάσαμε την νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας και βάλαμε φωτιά στους παρακάτω στόχους:

Σε ένα όχημα του ΟΤΕ στου Ζωγράφου.

Σε ένα όχημα του ΟΤΕ και σε ένα ακόμα κρατικό όχημα στο Γκύζη.

Χαιρετίζουμε τις επιθετικές πρωτοβουλίες που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ήμερες στην Αθήνα αλλά και σε άλλες περιοχές.

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ

Αναρχικοί/Αναρχικές

Πηγή: Athens Indymedia

Κώστας Σακκάς: Έναρξη απεργίας πείνας και δίψας

Ακόμα και στον πόλεμο , όταν πέσεις στα χέρια του εχθρού , αφού ανακριθείς βασανιστείς κ.λ.π., αν δεν σε οδηγήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και θεωρηθείς όμηρος, ο εχθρός φροντίζει για τη φυσική σου επιβίωση και τη διατήρηση της ζωής σου. Δεν βασανίζεσαι εσαεί , αφού κάτι τέτοιο θεωρείται προσβολή και έλλειψη σεβασμού ακόμα και για το δίκαιο του πολέμου.

Η διευθύντρια των φυλακών Κορυδαλλού Μαρία Στέφη, θεωρώντας ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τους κρατούμενους , αρνείται να δεχτεί τους όρους αιχμαλωσίας αυτών. Ως άλλος «φυρερίσκος» που διοικεί το δικό του ανεξάρτητο κρατίδιο , αρνείται να σεβαστεί τον σωφρονιστικό κώδικα , ο οποίος ορίζει με ρητό τρόπο πως στον κρατούμενο το μόνο που μπορεί να στερήσει η πολιτεία , είναι η φυσική του ελευθερία και επουδενί η σωματική του ακεραιότητα και η ζωή του.

Στις 7/11 , ακριβώς δυο μέρες από την επίσημη ανακοίνωση πως οι φυλακές της Β. Ελλάδας έχουν δεκάδες επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid , και μετά από ενάμιση μήνα που η ίδια η Κ.Ε.Μ. (κεντρική επιτροπή μεταγωγών), ενέκρινε το αίτημα μου για να μεταχθώ στις φυλακές Κορυδαλλού για λόγους σπουδών , θα απαχθώ ξημερώματα κατόπιν εντολής της ίδιας της διευθύντριας Μαρίας Στέφη , εντελώς αδικαιολόγητα, στις φυλακές Νιγρίτας Σερρών.

Εν μέσω πανδημίας και την πρώτη κιόλας μέρα της έναρξης του καθολικού lock down,η κυρία αυτή διατάσει τη μεταγωγή μου από μια φυλακή που δεν έχει κρούσματα Covid , σε μια άλλη που είναι βέβαιο πως έχει κρούσματα (υπάρχει πλήθος κρατουμένων με συμπτώματα , χωρίς ωστόσο να διενεργούνται τα σχετικά τεστ). Σε μια φυλακή υπερπλήρη , όπου αρκετοί κρατούμενοι κοιμούνται στο πάτωμα και όπου το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας δεν έχει νερό…!) Σε ένα κατάστημα κράτησης που ο νομός στον οποίο ανήκει δεν διαθέτει ΜΕΘ, ενώ στη Θεσσαλονίκη , ως γνωστόν, οι ΜΕΘ είναι πλήρεις.

Αλλά η εγκληματική ανευθυνότητα της διευθύντριας Μαρίας Στέφη , που βρίσκεται σε ένα τόσο κρίσιμο πόστο στη συγκεκριμένη περίοδο , δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά βασικό χαρακτηριστικό του τρόπου που λειτουργεί. Λίγες μέρες πριν και συγκεκριμένα στις 2/11, πάλι ύστερα από εντολή της εν λόγω διευθύντριας, πραγματοποιείται αιφνιδιαστική έρευνα στο κελί μου . Αντιλαμβάνεται ο καθένας τι σημαίνει , σε μια περίοδο σαν αυτή που διανύουμε , που η πολιτεία μας ζητά να κρατάμε αποστάσεις , να αποφεύγουμε τις περιττές μετακινήσεις και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη μετάδοση του ιού στους κλειστούς χώρους που συνωστίζονται μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες όπως είναι οι φυλακές, το να δίνεται εντολή να μπαίνουν μια ντουζίνα άνθρωποι σε ένα κελί 5 τ.μ. , προκειμένου να διενεργήσουν έρευνα και μάλιστα χωρίς να έχει υπάρξει η παραμικρή αφορμή που να τη δικαιολογεί, είναι κάτι παραπάνω από ανεύθυνο. Είναι εγκληματικό.

Ωστόσο παρότι δεν ευόδωσε η έρευνα που έγινε στο κελί μου , η εν λόγω κυρία δεν πτοήθηκε και εντελώς ετσιθελικά , παρόλο που δε βρήκε το «πάτημα» που έψαχνε , απτόητη προώθησε τον ανεύθυνο και εγκληματικό σχεδιασμό της και διάταξε τη μεταγωγή μου. Με λίγα λόγια αφού δεν μπόρεσε να κάνει αυτό που σχεδίαζε με τη σχετική νομιμότητα , το έκανε χωρίς αυτή…

Γιατί έτσι ήθελε! Γιατί το υπουργείο δεν της έκανε τη χάρη και ενέκρινε ως όφειλε ενάμιση μήνα πριν τη μεταγωγή μου στο κατάστημα κράτησης Κορυδαλλού αφού το διακαιόμουν βάσει του νόμου. Για την εν λόγω κυρία , όταν η βούλησή της και οι ιδεολογικές της εμμονές , έρχονται σε σύγκρουση με τους νόμους , τότε το πρόβλημα το έχει η νομιμότητα. Αλλά οι κρατούμενοι σε μια ευνομούμενη πολιτεία είναι άνθρωποι που απαιτούν σεβασμό και η ποινή τους είτε το θέλει είτε όχι , είναι η στέρηση της ελευθερίας τους και μόνο.

Έχει σημασία να ειπωθεί πως εγώ την εν λόγω κυρία δεν την γνώριζα και ούτε είχαμε ποτέ συναντηθεί στο παρελθόν. Τη συνάντησα για πρώτη φορά στις 2/11, όταν με κάλεσε στο γραφείο της μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητές –κρατούμενους , για να μας ενημερώσει ότι προτίθεται να μας βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορεί , για την απρόσκοπτη συνέχιση των σπουδών μας και πως μπορούσε όπως η ίδια μας είπε , λόγω του Covid, να παρακολουθούμε τα μαθήματά μας χρησιμοποιώντας την υποδομή σε Η/Υ που διαθέτει η φυλακή και ότι θα είναι στο πλευρό μας για ότι χρειαστούμε…

Το ίδιο βράδυ πραγματοποιήθηκε η έρευνα στο κελί μου που προανέφερα …Θα ήθελα να ενημερώσω κι εγώ με τη σειρά μου την κα διευθύντρια, πως οι φοιτητές κρατούμενοι το μόνο που χρειάζονται είναι να σταματήσει να τους βάζει τρικλοποδιές και να υπονομεύει τη δύσκολη προσπάθεια που πραγματοποιούν .Γιατί μέχρι τώρα , μόνο εμπόδια πάσης φύσεως βλέπουμε να μας βάζει . Θα την παρακαλούσαμε λοιπόν να σταματήσει να μας «βοηθάει».

Από τις 9/11 ξεκινάω απεργία πείνας και στις 14/11 θα συνεχίσω με απεργία δίψας.

Απαιτώ να εφαρμοστεί η απόφαση που εξέδωσε η Κ.Ε.Μ. που συνεδρίασε νομότυπα πριν από ενάμιση μήνα , με την οποία διατάχθηκε η μεταγωγή μου στο Κ.Κ.Κορυδαλλού για λόγους σπουδών. Εντολή που διάταξε η Κ.Ε.Μ. λαμβάνοντας υπόψη της την απόφαση του μονομελούς κακουργιοδικείου Θεσσαλονίκης το οποίο στις 16/9 , μου αναγνώρισε το ελαφρυντικό για την προσπάθεια που έκανα μέσα από τη φυλακή , να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις και πετύχω την εισαγωγή μου στη Γεωπονική σχολή, θεωρώντας αυτονόητο πως αυτή η προσπάθεια θα συνεχιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της κράτησής μου. Διάταξη που είχε υπογράψει και η Γεν.Γραμματέας του υπουργείου κ. Σοφία Νικολάου.

Να συνεχίσω την πρακτική μου εξάσκηση στο ΙΕΚ Γραφιστικής , στο ίδιο κατάστημα , ολοκληρώνοντας τον κύκλο των συγκεκριμένων σπουδών.

Να σταματήσει η συστηματική προσπάθεια σωματικής και ψυχολογικής μου εξόντωσης.

Αφού η κ. Στέφη, θεωρεί ότι έχει πόλεμο με τους κρατούμενους , θα πρέπει να και να σεβαστεί τους όρους αιχμαλωσίας τους , διαφορετικά θα σεβαστεί τους νεκρούς του πολέμου , αυτού που η ίδια και μόνη της έχει κηρύξει.

Αυτός ο αγώνας είναι για την αξιοπρέπεια.

Υ.Γ. Στο εξής ότι και να μου συμβεί, είτε λόγω της απεργίας πείνας και δίψας, είτε της πανδημίας , την αποκλειστική ευθύνη θα φέρει η διευθύντρια των φυλακών κορυδαλλού Μαρία Στέφη.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΚΚΑΣ
8/11/2020
Φυλακές Νιγρίτας Σερρών

Πηγή: Athens Indymedia

Ανάληψη ευθύνης για επίθεση σε εταιρεία security

Από το περσινό καλοκαίρι με την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας ως κυβερνών κόμμα ένα νέο κύμα καταστολής ήρθε να χτυπήσει την πόρτα του ευρύτερου ανατρεπτικού κινήματος στοχοποιώντας κατά βάση καταλήψεις και ελεύθερες εστίες αγώνα. Βέβαια αυτό δεν μας προξένησε καμία εντύπωση, καθώς και με τη διακυβέρνηση Σύριζα εκκενώθηκε πληθώρα κατηλλειμένων χώρων, ενώ παράλληλα το δόγμα νόμος και τάξη αποτέλεσε τον βασικότερο πυλώνα της πολιτικής ατζέντας της Νέας Δημοκρατίας προεκλογικά. Ζώντας στην εποχή της εικόνας, η εκστρατεία της κυβέρνησης να επαναφέρει την ασφάλεια στο μητροπολιτικό πεδίο επιβεβαιώθηκε από τη μία με φωτογραφίες μεταναστών/στριών να στοιβάζονται σε κλούβες της ΕΛΑΣ με τα ανήλικα παιδιά τους και από την άλλη με τον Κούλη να ποζάρει με τα νεοπροσληφθέντα τσουτσέκια της Διας.

Μέσα από τις παραπάνω εικόνες καθώς και από τη συνεχή προπαγάνδα των ΜΜΕ έχει δημιουργηθεί η επίπλαστη ανάγκη στο κυρίαρχο μέρος του κοινωνικού ιστού για όλο και αυξανόμενο έλεγχο και επιτήρηση. Το περίφημο δόγμα της τάξης και της ασφάλειας αξιολογείται διαχρονικά ως ένα μείζον πολιτικό εργαλείο και σχετίζεται άμεσα με την αφήγηση περί “υποβαθμισμένων γειτονιών”. Κατά την αφήγηση αυτή οι μετανάστες, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι εστίες ανομίας, όπως χαρακτηρίζουν τις καταλήψεις, είναι κομμάτια των υποβαθμισμένων γειτονιών και αποτελούν εν δυνάμει κίνδυνο να μολύνουν όσες είναι “καθαρές”.

Πάνω σε αυτή την ανάγκη για περισσότερο επιτήρηση βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι ιδιωτικές εταιρίες φύλαξης και ασφάλειας να επενδύσουν και να γιγαντωθούν, ταΐζοντας την ακόρεστη επιθυμία των φιλήσυχων πολιτών για διατήρηση της κανονικότητας. Με όλο και πιο αυξανόμενη ένταση παρατηρούμε τα βράδια τα οχήματα τους να επιτηρούν της γειτονιές μας και να ελέγχουν για τυχόν παραβατικές συμπεριφορές, όλο και περισσότερες κάμερες και συστήματα ασφαλείας να τοποθετούνται σε δημόσιους και μη χώρους εγκαθιδρύοντας έτσι την κατεπίφασιν ασφάλεια. Έχοντας ακριβώς το ίδιο αξιακό σύστημα με τους μπάτσους ο ρόλος τους είναι να δημιουργήσουν και άλλες φορές να διασφαλίσουν στο ακέραιο το αποστειρωμένο περιβάλλον το οποίο έχει χτίσει ο καπιταλισμός γύρω από τις ζωές μας.

Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψιν, αποφασίσαμε τα ξημερώματα της 13ης Οκτωβρίου να επιτεθούμε στο Παλαιό Φάληρο στα γραφεία της Group22 SA , η οποία αποτελεί εταιρεία security, τοποθετώντας εμπρηστικό μηχανισμό στα είσοδο του κτιρίου και πυρπολώντας ένα από τα οχήματα τους. Η ενέργεια μας αυτή πλαισιώνει την καμπάνια του Οκτωβρίου ως μήνας δράσης αλληλεγγύης στις εκκενωμένες καταλήψεις.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

ΥΓ. Δόξα και τιμή στον σύντροφο Χρήστο Κασίμη ο οποίος έπεσε μαχόμενος σε ένοπλη συμπλοκή με τους μπάτσους στο Ρέντη, ενώ αποπειράθηκε να τοποθετήσει εκρηκτικό μηχανισμό στο εργοστάσιο της AEG.

Πυρήνας επίθεσης “Χρήστος Κασίμης”

Πηγή: Athens Indymedia

Θεσσαλονίκη: Ανάληψη ευθύνης για εμπρησμό οχημάτων security

Με την πάροδο του χρόνου βλέπουμε την προσπάθεια της κρατικής εξουσίας να θωρακίσει τον εαυτό της, στοχεύοντας να περιορίσει στο ελάχιστο τις κινήσεις των εν δυνάμει επικίνδυνων στοιχείων που τάσσονται εχθρικά προς αυτήν και τα συμφέροντα που προασπίζεται. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό μέσα απο τη εξέλιξη του αντιτρομοκρατικού αλλα και τη θέσπιση νεων κατασταλτικής φύσης νομοθετημάτων, την αναβάθμιση της ασφάλειας των υποδομών που διαθέτει, τις συνεχείς προσλήψεις στο δυναμικό των μπάτσων, όπως και τη σύσταση νεων ομάδων, έτοιμων να επιβάλουν ησυχία, τάξη και ασφάλεια στους δρόμους των μητροπόλεων.

Παράλληλα, σχεδιάζει τις επιθέσεις της και τις εφαρμόζει με σκοπό να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά των δυνάμεων που αναμετρείται, όπως και την παρούσα δυναμική τους, ενώ σε άλλες περιπτώσεις να εξουδετερώσει τη φυσική, ηθική, και πολιτική τους υπόσταση. Αυτό ερμηνεύουμε από την προκλητική στάση των μπάτσων στις πορείες, τις συλλήψεις και τις ογκώδεις δικογραφίες που ανα καιρούς στήνονται, τις επιδρομές σε παράνομους χώρους και τις εκκενώσεις κατειλλημένων εστιών.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος από την πλευρά του, σε αγαστή συνεργασία με τα αφεντικά του, αναπαράγει τη ρητορική της εξουσίας, επικυρρώνοντας το ρόλο που του αποδίδεται στο κοινωνικό σύστημα ως μέσο της κρατικής προπαγάνδας.

Τα παραπάνω συγκλίνουν περιγραφικά με το πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται από τις δυνάμεις της Ν.Δ., οι οποίες έχουν αναλάβει το τελευταίο διάστημα την υπεράσπιση της κρατικής μηχανής. Αυτός φαίνεται να είναι ο σχεδιασμός τους για να ισχυροποιηθούν οι μηχανισμοί του κράτους και η υπόσταση αυτού, αλλά και της οικονομικής εξουσίας, απέναντι στα αντιδραστικά στοιχεία. Αυτή η στόχευση, της ισχυροποιημένης δηλαδη θέσης του κόσμου της εξουσίας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον χαρακτήρα της διαχείρισης της κρατικής εξουσίας. Μια διαχειρίζουσα πολιτική δύναμη δε μπορεί, και δεν πρόκειται, να έχει λόγο ύπαρξης αν η στόχευση αυτή δεν αποτελεί κομμάτι της ατζέντας της. Επομένως, ανεξάρτητα από την πορεία που θα χαράξει μια κυβέρνηση, το πρόσωπο που θα δείξει, και τις κινήσεις που θα προβεί, όσο ασθενείς ή οξυμένες θα είναι σε ένταση, πάντα θα κατευθύνεται στην επίτευξη αυτής της στόχευσης.

Ο ασυμβίβαστος χώρος των ελεύθερων επαναστατικών ιδεών, στοχεύοντας στα θεμέλια πάνω στα οποία έχει χτιστεί η κρατική και οικονομική εξουσία, αποτελεί εκ φύσεως εχθρό και για τις δύο. Ο κόσμος που αποτυπώνεται μέσα από τα προτάγματα του, αυτός των ελεύθερων συσχετισμών, στους κόλπους των οποίων χτίζονται οι σχέσεις, πρόκειται να σιγήσει κάθε μορφή επιβολής. Το ξέρουν και οι ίδιοι πως ένας τέτοιος κόσμος δεν τους χωράει. Αυτό που φοβούνται περισσότερο όμως, είναι πως η γεύση μιας άναρχης και ελεύθερης ζωής, θα σημάνει τη λήξη του κόσμου της εξουσίας, και την όποια ελπίδα θα μπορούσε να έχει για να υπάρξει ξανά στο προσκήνιο. Έτσι οι δυνάμεις του επαναστατικού χώρου, και δη οι αναρχικοί, αποτελούν μια σοβαρή απειλή για τον υπάρχον, και αυτό εξηγείται από τη στρατηγική που ακολουθεί εναντίον τους.

Τα απελευθερωμένα εδάφη του αναρχικού αγώνα, οι καταλήψεις, στοχοποιήθηκαν την πρώτη κι όλας στιγμή από τις πολιτικές δυνάμεις της Ν.Δ., ενώ στο σήμερα, και αφού έχει περάσει η διερευνητική για το κράτος περίοδος -με τις εξαγγελίες του υποργείου προ.πο και το περίφημο τελεσίγραφο-, βλέπουμε την έμπρακτη εφαρμογή ενός κατασταλτικού σχεδιασμού, τον οποίο σύσσωμες οι επαναστατικές δυνάμεις καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο διευρημένος χαρακτήρας της οικειοποίησης αυτού του μέσου αποτελεί ένα κεκτημένο της στάσης που έχει επιδείξει ο αναρχικός χώρος εδω και δεκαετίες, και το κράτος από την πλευρά του στην παρούσα συγκυρία μας βοηθάει να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας μια αδιαμφισβήτιτη αλήθεια του σήμερα: Τίποτα δε χαρίζεται.

Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω, έτοιμος να υπερασπιστεί τις ρίζες της θεσμοθετημένης εξουσίας. Έτοιμος να υπερασπιστεί τα δομικά συστατικά που της δίνουν πνοή, να υπερασπιστεί την επιβολή της μισθωτής σκλαβιάς, της ιδιοκτησίας, του στρατού, των εθνών, της οικογένειας, την επιβολή των κοινωνικών διαχωρισμών, της πατριαρχίας, των ματσο συμπεριφορών, της περιθωριοποίησης, όλων των μικρών και μεγάλων μορφών καταπίεσης που θα βρεθεί κάποιος να αντιμετωπίσει. Υπάρχει ο κόσμος που αποδέχεται την επιβολή ως φυσικό στοιχείο του ανθρώπου, ως κατι που κανεις δεν μπορεί να αρνηθεί στον εαυτό του.

Κάποιοι, λοιπόν, αρνούνται την επιβολή ως μια συνθήκη στις σχέσεις που δομούνται. Όλοι αυτοί, οι μαχητές μιας ελεύθερης και ανεξούσιας ζωής, συμμετέχουμε στον πόλεμο που μαίνεται μεταξύ αυτών των δύο κόσμων, δουλεύουμε τις αντιφάσεις μας, υπερβαίνουμε τα όριά μας, αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα της υπεράσπισης των ιδανικών μας με κάθε πιθανό κόστος. Αναγνωρίζουμε πως ο δρόμος της ελευθερίας είναι μακρύς, και πως η βιαιότητα της φύσης του κοινωνικού συστήματος -επομένως και της υπεράσπισής του-, αποτρέπει κάθε μη βίαια πλεύση στο δρόμο αυτό.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 12 Οκτώβρη πυρπολίσαμε δύο οχήματα εταιρίας security επί της οδού Μακεδονίας, στα ανατολικά της πόλης, ενισχύοντας τον πολύμορφο χαρακτήρα του αναρχικού αγώνα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα υπεράσπισης των δομών του.

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Terra Incognita, και σε κάθε δομή αγώνα που έχει βρεθεί, ή θα βρεθεί, στο στόχαστρο της καταστολής.

Δύναμη στο σύντροφο Π. Γεωργιάδη, ο οποίος συνελήφθει στις 23 Σεπτέμβριου σε επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής,

στα συντρόφια Γ. Μιχαηλίδη, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου, που συνελήφθησαν σε αντίστοιχη επιχείρηση στις 29 του Γενάρη,

αλλά και σε όλα τα συντρόφια που βρίσκονται έγκλειστα στις φυλακές

εμπρηστικός πυρήνας αλληλεγγύης

Πηγή: Athens Indymedia