Energy&Hubs Kavala 2020: Η ανάπτυξή σας βρωμάει θάνατο

Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στην Καβάλα το 2ο Συνέδριο Energy & Hubs στο ξενοδοχείο Lucy. Στο συνέδριο αυτό συμμετείχαν διεθνολόγοι, δημοσιογράφοι, τοπικοί παράγοντες, κυβερνητικά στελέχη, επιμελητήρια, διευθύνοντες σύμβουλοι εταιριών που εμπλέκονται με τα ενεργειακά. Με άξονα την Ενεργειακή Διαφοροποίηση των Βαλκανίων αλλά και της Ευρώπης στο φόρουμ, αναπτύχθηκαν θεματικές συζητήσεις που αφορούσαν τη σημασία των νέων οδών για την Καβάλα και τον ρόλο των μεγάλων επενδύσεων για την Ενέργεια, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Βόρεια Ελλάδα. Τις εξελίξεις που δημιουργεί η Ενέργεια στα Λιμάνια και τις θαλάσσιες οδούς, καθώς και τον ρόλο των μεταφορών από τις νέες εθνικές Οδούς, σε σχέση πάντα με την ενέργεια.

Στις 10:30, και ενώ το φόρουμ βρισκόταν σε εξέλιξη, μέλη συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στη Δικτύωση κινημάτων για Γη & Ελευθερία (αυτόνομο στέκι Καβάλας, κατάληψη Terra Incognita, συνέλευση Tierra Y Libertad, Utopia AD) μπήκαμε μέσα στο ξενοδοχείο Lucy και πραγματοποιήσαμε παρέμβαση ενάντια στις ενεργειακές μπίζνες των πολυεθνικών που εντείνουν τη λεηλασία της φύσης και το φιλοπόλεμο κλίμα. Αυτά τα συνέδρια δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαφήμιση των ενεργειακών επενδύσεων που διεκδικούνται μέσα από δάνεια και προγράμματα των ευρωπαϊκών τραπεζών. Διεκδικήσεις, που έπειτα ακολουθούν τα πάρτυ χειραγωγημένων διαγωνισμών, μιζών και εξοπλιστικών προγραμμάτων, ενώ την ίδια στιγμή πόλεμοι και διπλωματικά επεισόδια καταστρέφουν στο πέρασμα τους τα πάντα, γεμίζοντας τον κόσμο με διχόνοια, πόνο, θάνατο και προσφυγικές ροές. Είναι χρέος μας να παρέμβουμε και να εκφράσουμε την αντίθεση μας στα ενεργειακά συνέδρια και σε φόρουμ που στην ουσία νομιμοποιούν και εξυπηρετούν τις επεκτατικές πολιτικές του ενεργειακού καπιταλισμού.

ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΛΩΝ, ΜΙΖΕΣ, ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Κατάληψη Terra Incognita

συνέλευση Tierra Y Libertad

αναρχικό Στέκι Utopia AD

Παρέμβαση στο ενεργειακό φόρουμ Energy&Hubs Kavala 2020

Το πρωί του Σαββάτου 22 Φλεβάρη, στο Ξενοδοχείου Lucy της Καβάλας, πραγματοποιήθηκε το ενεργείακό φόρουμ Energy&Hubs Kavala 2020 με τη συμμετοχή τοπικών παραγόντων, δημοσιογράφων και συμβούλων  εταιρειών που επενδύουν στην ενεργειακή δραστηριότητα. Με άξονα την Ενεργειακή Διαφοροποίηση των Βαλκανίων αλλά και της Ευρώπης στο φόρουμ αναπτύχθηκαν θεματικές συζητήσεις που αφορούσαν την σημασία των νέων οδών για την Καβάλα και τον ρόλο των μεγάλων επενδύσεων, την Ενέργεια από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Βόρεια Ελλάδα, τις εξελίξεις που δημιουργεί η Ενέργεια στα Λιμάνια και τις θαλάσσιες οδούς και την Ανάπτυξη μέσα από την Ενέργεια και ο ρόλος των μεταφορών από τις νέες Οδούς.

Στις 10:30 και ενώ το φόρουμ βρισκόταν σε εξέλιξη, μέλη συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στη Δικτύωση κινημάτων για Γη & Ελευθερία (αυτόνομο στέκι Καβάλας, κατάληψη Terra Incognita, συνέλευση Tierra Y Libertad, Utopia AD) μπήκαμε μέσα στο ξενοδοχείο Lucy και πραγματοποιήσαμε παρέμβαση ενάντια στις ενεργειακές μπίζνες των πολυεθνικών που εντείνουν τη λεηλασία της φύσης και το φιλοπόλεμο κλίμα. 

ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΛΩΝ, ΜΙΖΕΣ, ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ

Παρεμβάσεις σε 4 ιδιωτικές φοιτητικές εστίες της Oikotrust

Την Πέμπτη 20-2, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης με σπρέϊ και τρικάκια,σε 4 κτίρια της επενδυτικής εταιρείας Oikotrust στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η Oikotrust επενδύει πάνω στην στεγαστική αναγκαιότητα των φοιτητών, κατασκευάζοντας ιδιωτικές φοιτητικές εστίες. Απέναντι σε όσους έχουν μετατρέψει τις βασικές μας ανάγκες σε επενδύσεις, προειδοποιούμε πως δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Μεσίτες, επενδυτές, τραπεζίτες, συμβολαιογράφοι, εκμισθωτές,  η στέγαση είναι ανάγκη όχι πολυτέλεια-τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο.

Η Στέγαση είναι κοινωνική ανάγκη όχι επένδυση

Μία από τις συντριπτικές νίκες του καπιταλισμού απέναντι στη κοινωνική βάση είναι αυτή της ηθικής διάστασης που λαμβάνει στις ζωές όλων μας ως σύστημα σχέσεων και αξιών, πέραν της οικονομικής διαχείρισης. Τη θέση του ανθρώπου υποκαθιστά ο καταναλωτής που αξιολογείται βάση της παραγωγικής του ικανότητας. Ο καπιταλισμός μετατρέπει την κοινωνική αναγκαιότητα σε καταναλωτική δυνατότητα, προσβάσιμη σε όποιον συμβάλλει εντατικότερα στον παραγωγικό κύκλο του κεφαλαίου. Έτσι η σίτιση, η στέγαση, η ιατρική περίθαλψη από βασικές ανάγκες τείνουν να μετατραπούν ολοένα και περισσότερο σε είδη πολυτελείας.

Τα τελευταία 2 χρόνια το ζήτημα της στέγασης αποτελεί ίσως μια από τις πιο διαδεδομένες επενδυτικές οδούς. Τεράστιοι σύμβουλοι επιχειρήσεων και επενδυτικοί φορείς διαμηνύουν την αποδοτικότητα της επενδυτικής δραστηριότητας στην ακίνητη περιουσία με σκοπό την αξιοποίησή της, μέσω νέων καινοτόμων δυνατοτήτων. Αυτό σημαίνει πως ο στόχος κάποιων να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο δημιουργεί ασφυξία σε μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης καθώς οι τιμές των ενοικίων αυξάνονται κατακόρυφα. Παράλληλα ο εξευγενισμός και η τουριστικοποίηση ολόκληρων περιοχών οδηγεί χιλιάδες ενοικιαστές σε άτακτες εξώσεις, καθώς οι εκμισθωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στη νέα επενδυτική τάση που αφορά την μετατροπή των ακινήτων τους σε all inclusive διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι γραφικές και λούμπεν φτωχογειτονιές με αποτέλεσμα τον βίαιο εκτοπισμό εκατοντάδων κατοίκων που ανήκουν στα χαμηλότερα ταξικά στρώματα. Με βάση τα πρότυπα των δυτικών μεγαλουπόλεων ολόκληρες συνοικίες παραδίδονται στα χέρια των μεσιτικών ομίλων και ιδιωτών για να μετατραπούν σε επενδυτικά block-καθαρές γειτονιές που προσελκύουν τους τουρίστες (άρα και το χρήμα τους) και δε χωρούν κάθε παρείσακτο στοιχείο έξω από τα πρότυπα του καπιταλισμού (αδέσποτα, τοξικοεξαρτημένους, άστεγους κτλ)

Μεγάλο ζήτημα όμως αντιμετωπίζει η κοινωνική βάση και πάνω στο ζήτημα της φοιτητικής στέγασης. Πέραν της εντεινόμενης εκτόξευσης στα ύψη του κόστους φοίτησης μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τα δίδακτρα, την κοστολόγηση ακόμα και των συγγραμμάτων πλέον  και την διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας «παιδείας», για μια χαμηλόμισθη οικογένεια το ζήτημα της κάλυψης της στέγασης τείνει να αποτελέσει απαγορευτική συνθήκη. Τη στιγμή που περιορίζεται αισθητά η παροχή δωρεάν στέγης μέσα από φοιτητικές εστίες, ξεπηδούν νέες επενδυτικές μορφές φοιτητικής στέγασης. Το κρατικό έλλειμμα στις προνοιακές παροχές έρχονται να καλύψουν ιδιώτες και επιχειρηματικοί όμιλοι. Κατασκευάζονται ιδιωτικές εστίες που υποκαθιστούν τις δημόσιες, ενώ για μια τρύπα 15 m2 μπορεί κανείς να δίνει 300-400€ πολλές φορές χωρίς συμβόλαια (άρα και δεσμεύσεις του εκμισθωτή) διατηρώντας μια επισφαλή συνθήκη χωρίς δικαιώματα για κάθε ενοικιαστή που μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο δρόμο. Η όλη εκβιαστική λογική βασίζεται στην αναγκαιότητα του κάθε φοιτητή να βρει σε λίγο χρόνο σπίτι αλλιώς δε θα σπουδάσει άρα δεν έχει επιλογή ούτε όρους για διαπραγμάτευση.

Αλλά και για τους ιδιοκτήτες ακινήτων που πίστευαν σε μια μελλοντική οικονομική απόσβεση μέσα από μια επένδυση σε ακίνητη περιουσία έναντι του ενοικίου, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Μέσα από τα πακέτα μέτρων έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων, η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας ξεκίνησε από το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων (χαράτσι) και κατέληξε στον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Ταυτόχρονα η αδυναμία εξόφλησης των κόκκινων δανείων από τα χρόνια της ευφορίας όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα εφεύρε δάνειο για καθετί που μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του (στεγαστικά, καταναλωτικά, φοιτητικά, διακοποδάνεια…) και η παράλληλη προώθηση της υπερακατανάλωσης μέσω πιστωτικών καρτών και εικονικού χρήματος, οδήγησαν σε αύξηση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών ακόμα και σε ακίνητα που αποτελούν την πρώτη κατοικία.

Όλη αυτή η συνθήκη αποτελεί μια παράλληλη κανονικότητα με την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης, τις μαζικές μειώσεις μισθών και απολύσεις, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την κατάργηση των προνοιακών επιδομάτων. Οι εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ένα αρνητικό ισοζύγιο όπου τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδά τους αυξάνεται διαρκώς το κόστος ζωής. Δεν είναι λίγες μέχρι στιγμής οι αυτοκτονίες ανθρώπων που πνίγονται από την απελπισία. Που ασφυκτιούν κάτω από τη σκέψη του …πως θα τα βγάλω πέρα. Σε ποιόν όμως αντιστοιχεί η ευθύνη αυτής της κατάστασης; Σίγουρα όχι μόνο στο κράτος και τις πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζει ούτε μόνο στο κεφάλαιο που πιστώνεται τον κύκλο της αναπαραγωγής του. Ευθύνη έχει και ο καθένας από εμάς που κυριεύεται από την οικονομική απληστία, που θέλει από το τίποτα να βγάλει όλο και περισσότερο χρήμα. Αυτός που μπορεί να έχει ένα σπίτι και να μη διστάσει να πετάξει στο δρόμο μια οικογένεια για να το χωρίσει σε 10 στούντιο και να κερδίζει τα 10πλάσια λεφτά.

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο έκρυθμη όσον αφορά το ζήτημα της στέγασης και η λύση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική και ριζοσπαστική. Η στέγαση είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής αναγκαιότητας και οι όροι με τους οποίους θα υπάρξει λύση πρέπει να αντιτίθενται στην κυρίαρχη ιδεοληψία. Έχουμε ανάγκη να στεγάσουμε τις ανάγκες μας (πόσο μάλλον τις επιθυμίες μας) και παντού γύρω μας ρημάζουν άδεια σπίτια. Αμφισβητούμε έμπρακτα το κύρος και τη νομιμότητα της ιδιοκτησίας και καταλαμβάνουμε τους άδειους  χώρους. Δίνουμε ζωή στα άδεια σπίτια και ουσία στη ζωή μας. Δε μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός πως την ίδια στιγμή που έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά αστέγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάποιοι μπορεί να κατέχουν 2 και 3 υπερπολυτελείς βίλες και άλλα πόσα εξοχικά. Οι ζωές και οι ανάγκες μας, να μπούνε  πάνω από τα κέρδη τους. Μπροστά σε έναν κόσμο καταναλωτικής αλλοτρίωσης, εμείς παίρνουμε θέση. Καταλαμβάνουμε τον χώρο και τον χρόνο που μας κλέβουν καθημερινά.

Έτσι λοιπόν για μας 10 και 100 δεν είναι αρκετές, θα γεμίσουμε καταλήψεις σε όλες τις γειτονιές

Η πλατεία μας μετατρέπεται σε εμπορικό κέντρο! Θα τους αφήσουμε;;;

Τους τελευταίους μήνες η πλατεία περιμετρικά του αγάλματος Βενιζέλου (κατ ευφημισμόν πλατεία Δικαστηρίων), έχει κυριολεκτικά καταληφθεί από ένα πλήθος προκάτ εγκαταστάσεων και κοντέινερ που μέχρι πρότινος στεγάζαν επιχειρηματικές δραστηριότητες του χριστουγεννιάτικου χωριού. Το παράδοξο όμως, πέραν της γελοιότητας που φιλοξένησε το χριστουγεννιάτικο χωριό όλο το προηγούμενο διάστημα, είναι πως οι γιορτές πέρασαν όμως τα κοντέινερ μείναν.

Που άραγε οφείλετε αυτό;

Όλο το χριστουγεννιάτικο χωριό αποτέλεσε δωρεά του επαγγελματικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου προς τον Δήμο. Στόχος ήταν όλη η έκταση στο άγαλμα Βενιζέλου να μετατραπεί σε ένα προκάτ Mall μέσα στο οποίο εγκαταστάθηκαν περίπτερα και κοντέινερ μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων της πόλης. Στόχος είναι ακόμα και από μια ανύπαρκτη υποδομή να αντληθεί το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Όποιος πέρασε έστω και μια βόλτα μέσα από τα κοντέινερ θα είδε από μικρά και χαριτωμένα περίπτερα με ζαχαρωτά, φαγητά, παιχνίδια κτλ μέχρι και το διαφημιστικό περίπτερο της Ζενίθ. Το Χωριό αποτέλεσε τόσο σε επίπεδο κερδών όσο και σε επίπεδο ασφάλειας στην περιοχή (με βάση την «αυξανόμενη» εγκληματικότητα), το μεγάλο στοίχημα του δήμου. Γι αυτό και καθόλη τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου, τα μέτρα φύλαξης του χωριού ήταν λίγο λιγότερα από αυτά της αμερικάνικης πρεσβείας (διμοιρίες, ζητάδες και ασφαλίτες, πάνοπλοι μαύρη πάνθηρες κτλ).

Τι  γίνεται από εδώ και πέρα;

Η επιχειρηματική επιτυχία που γνώρισε μέσα στις γιορτές το Χωριό, προφανώς και έβαλε σε σκέψεις τόσο τον δήμο όσο και την επιχειρηματική κοινότητα της πόλης. Τόσες σκέψεις που πάρα την νομικά παράτυπη αξιοποίηση της πλατείας, ο Ζέρβας ζήτησε από τον Άδωνη Γεωργιάδη να αλλάξει τις διατάξεις αξιοποίησης των δημόσιων χώρων έτσι ώστε η υλοποίηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου να είναι καθόλα νόμιμη. Μέρα με τη μέρα λοιπόν, νέα κοντέινερ φθάνουν στην πλατεία όπου καταλαμβάνουν και το τελευταίο εκατοστό ελεύθερης έκτασης.

Τι σημαίνει αυτό για μάς (ή αλλιώς τα κέρδη τους πάνω απ’ τις ζωές μας);

Το πάρκο γύρω από το άγαλμα Βενιζέλου αποτελεί έναν από τους λιγοστούς πράσινους ορίζοντες μέσα στο αστικό τοπίο. Πρόκειται για ένα πάρκο όπου μπορεί κανείς να βρει μια αρκετά πολυσυνεκτική κοινότητα ανθρώπων και ζώων. Μέσα στα μπετά της πόλης είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου κανείς μπορεί ακόμα να περάσει το χρόνο του χωρίς απαραίτητα να κάτσει σε κάποιο μαγαζί. Είναι χώρος κοινωνικής συνεύρεσης και δικτύωσης, χώρος όπου παίζουμε με τα παιδιά μας, χώρος όπου περνάμε χρόνο με τους τετράποδους φίλους μας. Με απλά λόγια, είναι ο χώρος που αράζουμε χωρίς να χρειάζεται να πληρώσουμε κάτι και κάποιον. Και αυτό είναι που ενοχλεί.

Τέλος όλη η περιοχή φιλοξενεί μια λούμπεν και ταξικά χαμηλή κοινωνική βάση. Το πάρκο έχει αποτελέσει και αποτελεί ακόμη το καταφύγιο των «περιττών». Άστεγοι, φτωχοί, τοξικοεξαρτημένοι, αδέσποτοι βρίσκουν κάθε μέρα λίγο χώρο όχι για να εκφραστούν απλά και κ μόνο για να επιβιώσουν από την ασφυξία της κανονικότητας. Αυτοί είναι που περισσεύουν, αυτοί είναι που ενοχλούν και χαλούν την ωραία βιτρίνα του καπιταλισμού. Αυτοί είναι λοιπόν που πρώτοι θα εκτοπιστούν βίαια (και μετά όλοι εμείς) για να εξευγενιστεί η  πλατεία. Γιατί ο δήμος και οι επιχειρηματίες θέλουν μια πόλη-επιχειρηματικό λόμπι που να καλύπτει τις ανάγκες για τις τσέπες τους και όχι για μάς.

Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;

Η εμπορευματοποίηση της πλατείας είναι ένα μικρό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί γύρω μας. Κάποιοι από εμάς δεν έχουμε εργασία, δεν έχουμε σπίτια για να μείνουμε, δεν βρίσκουμε αέρα να αναπνεύσουμε. Όλα γύρω μας αξιολογούνται με βάση το κέρδος και την αποδοτικότητα. Δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. Υπεύθυνοι για τις ζωές μας είμαστε εμείς οι ίδιοι, ούτε ο δήμος ούτε κανένας άλλος. Και αν δεν αλλάξουμε εμείς όσα γίνονται γύρω μας, δε θα το κάνει κανένας για μάς. Η κατάσταση στην πλατεία είναι μια πρώτη αρχή. Ντόπιοι και ξένοι, μικροί και μεγάλοι μαζευόμαστε και μιλάμε, ανταλλάσουμε απόψεις, σχέδια και οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας από τη βάση. Κάθετι γύρω μας αλλάζει, αρκεί να πιστέψουμε στις δικές μας δυνάμεις και μόνο.

Η πλατεία ανήκει σε όλους εμάς που ζούμε καθημερινά εκεί

Ούτε στο δήμο-ούτε στους επιχειρηματίες

Συμμετέχουμε στη συνάντηση των κατοίκων το Σάββατο 15 Φλεβάρη στις 12 στην πλατεία

Παρέμβαση στο Σύλλογο Κτηματομεσιτών Θεσσαλονίκης

Την Πέμπτη 13-2, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με σπρέϊ και τρικάκια, στα γραφεία του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Θεσσαλονίκης. Απέναντι σε όσους έχουν μετατρέψει τις βασικές μας ανάγκες σε επενδύσεις, προειδοποιούμε πως δε θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Μεσίτες, επενδυτές, τραπεζίτες, συμβολαιογράφοι, εκμισθωτές,  η στέγαση είναι ανάγκη όχι πολυτέλεια-τίποτα δε θα μείνει αναπάντητο.

Η Στέγαση είναι κοινωνική ανάγκη όχι επένδυση

Μία από τις συντριπτικές νίκες του καπιταλισμού απέναντι στη κοινωνική βάση είναι αυτή της ηθικής διάστασης που λαμβάνει στις ζωές όλων μας ως σύστημα σχέσεων και αξιών, πέραν της οικονομικής διαχείρισης. Τη θέση του ανθρώπου υποκαθιστά ο καταναλωτής που αξιολογείται βάση της παραγωγικής του ικανότητας. Ο καπιταλισμός μετατρέπει την κοινωνική αναγκαιότητα σε καταναλωτική δυνατότητα, προσβάσιμη σε όποιον συμβάλλει εντατικότερα στον παραγωγικό κύκλο του κεφαλαίου. Έτσι η σίτιση, η στέγαση, η ιατρική περίθαλψη από βασικές ανάγκες τείνουν να μετατραπούν ολοένα και περισσότερο σε είδη πολυτελείας.

Τα τελευταία 2 χρόνια το ζήτημα της στέγασης αποτελεί ίσως μια από τις πιο διαδεδομένες επενδυτικές οδούς. Τεράστιοι σύμβουλοι επιχειρήσεων και επενδυτικοί φορείς διαμηνύουν την αποδοτικότητα της επενδυτικής δραστηριότητας στην ακίνητη περιουσία με σκοπό την αξιοποίησή της, μέσω νέων καινοτόμων δυνατοτήτων. Αυτό σημαίνει πως ο στόχος κάποιων να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο δημιουργεί ασφυξία σε μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης καθώς οι τιμές των ενοικίων αυξάνονται κατακόρυφα. Παράλληλα ο εξευγενισμός και η τουριστικοποίηση ολόκληρων περιοχών οδηγεί χιλιάδες ενοικιαστές σε άτακτες εξώσεις, καθώς οι εκμισθωτές στρέφονται όλο και περισσότερο στη νέα επενδυτική τάση που αφορά την μετατροπή των ακινήτων τους σε all inclusive διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι γραφικές και λούμπεν φτωχογειτονιές με αποτέλεσμα τον βίαιο εκτοπισμό εκατοντάδων κατοίκων που ανήκουν στα χαμηλότερα ταξικά στρώματα. Με βάση τα πρότυπα των δυτικών μεγαλουπόλεων ολόκληρες συνοικίες παραδίδονται στα χέρια των μεσιτικών ομίλων και ιδιωτών για να μετατραπούν σε επενδυτικά block-καθαρές γειτονιές που προσελκύουν τους τουρίστες (άρα και το χρήμα τους) και δε χωρούν κάθε παρείσακτο στοιχείο έξω από τα πρότυπα του καπιταλισμού (αδέσποτα, τοξικοεξαρτημένους, άστεγους κτλ)

Μεγάλο ζήτημα όμως αντιμετωπίζει η κοινωνική βάση και πάνω στο ζήτημα της φοιτητικής στέγασης. Πέραν της εντεινόμενης εκτόξευσης στα ύψη του κόστους φοίτησης μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις, τα δίδακτρα, την κοστολόγηση ακόμα και των συγγραμμάτων πλέον  και την διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας «παιδείας», για μια χαμηλόμισθη οικογένεια το ζήτημα της κάλυψης της στέγασης τείνει να αποτελέσει απαγορευτική συνθήκη. Τη στιγμή που περιορίζεται αισθητά η παροχή δωρεάν στέγης μέσα από φοιτητικές εστίες, ξεπηδούν νέες επενδυτικές μορφές φοιτητικής στέγασης. Το κρατικό έλλειμμα στις προνοιακές παροχές έρχονται να καλύψουν ιδιώτες και επιχειρηματικοί όμιλοι. Κατασκευάζονται ιδιωτικές εστίες που υποκαθιστούν τις δημόσιες, ενώ για μια τρύπα 15 m2 μπορεί κανείς να δίνει 300-400€ πολλές φορές χωρίς συμβόλαια (άρα και δεσμεύσεις του εκμισθωτή) διατηρώντας μια επισφαλή συνθήκη χωρίς δικαιώματα για κάθε ενοικιαστή που μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο δρόμο. Η όλη εκβιαστική λογική βασίζεται στην αναγκαιότητα του κάθε φοιτητή να βρει σε λίγο χρόνο σπίτι αλλιώς δε θα σπουδάσει άρα δεν έχει επιλογή ούτε όρους για διαπραγμάτευση.

Αλλά και για τους ιδιοκτήτες ακινήτων που πίστευαν σε μια μελλοντική οικονομική απόσβεση μέσα από μια επένδυση σε ακίνητη περιουσία έναντι του ενοικίου, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Μέσα από τα πακέτα μέτρων έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων, η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας ξεκίνησε από το Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Χώρων (χαράτσι) και κατέληξε στον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Ταυτόχρονα η αδυναμία εξόφλησης των κόκκινων δανείων από τα χρόνια της ευφορίας όπου το χρηματοπιστωτικό σύστημα εφεύρε δάνειο για καθετί που μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του (στεγαστικά, καταναλωτικά, φοιτητικά, διακοποδάνεια…) και η παράλληλη προώθηση της υπερακατανάλωσης μέσω πιστωτικών καρτών και εικονικού χρήματος, οδήγησαν σε αύξηση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών ακόμα και σε ακίνητα που αποτελούν την πρώτη κατοικία.

Όλη αυτή η συνθήκη αποτελεί μια παράλληλη κανονικότητα με την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης, τις μαζικές μειώσεις μισθών και απολύσεις, την περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την κατάργηση των προνοιακών επιδομάτων. Οι εκμεταλλευόμενοι καλούνται να ανταπεξέλθουν σε ένα αρνητικό ισοζύγιο όπου τη στιγμή που μειώνονται τα έσοδά τους αυξάνεται διαρκώς το κόστος ζωής. Δεν είναι λίγες μέχρι στιγμής οι αυτοκτονίες ανθρώπων που πνίγονται από την απελπισία. Που ασφυκτιούν κάτω από τη σκέψη του …πως θα τα βγάλω πέρα. Σε ποιόν όμως αντιστοιχεί η ευθύνη αυτής της κατάστασης; Σίγουρα όχι μόνο στο κράτος και τις πολιτικές κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζει ούτε μόνο στο κεφάλαιο που πιστώνεται τον κύκλο της αναπαραγωγής του. Ευθύνη έχει και ο καθένας από εμάς που κυριεύεται από την οικονομική απληστία, που θέλει από το τίποτα να βγάλει όλο και περισσότερο χρήμα. Αυτός που μπορεί να έχει ένα σπίτι και να μη διστάσει να πετάξει στο δρόμο μια οικογένεια για να το χωρίσει σε 10 στούντιο και να κερδίζει τα 10πλάσια λεφτά.

Η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο έκρυθμη όσον αφορά το ζήτημα της στέγασης και η λύση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική και ριζοσπαστική. Η στέγαση είναι ζήτημα κοινωνικής και ταξικής αναγκαιότητας και οι όροι με τους οποίους θα υπάρξει λύση πρέπει να αντιτίθενται στην κυρίαρχη ιδεοληψία. Έχουμε ανάγκη να στεγάσουμε τις ανάγκες μας (πόσο μάλλον τις επιθυμίες μας) και παντού γύρω μας ρημάζουν άδεια σπίτια. Αμφισβητούμε έμπρακτα το κύρος και τη νομιμότητα της ιδιοκτησίας και καταλαμβάνουμε τους άδειους  χώρους. Δίνουμε ζωή στα άδεια σπίτια και ουσία στη ζωή μας. Δε μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός πως την ίδια στιγμή που έχουμε τα μεγαλύτερα ποσοστά αστέγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάποιοι μπορεί να κατέχουν 2 και 3 υπερπολυτελείς βίλες και άλλα πόσα εξοχικά. Οι ζωές και οι ανάγκες μας, να μπούνε  πάνω από τα κέρδη τους. Μπροστά σε έναν κόσμο καταναλωτικής αλλοτρίωσης, εμείς παίρνουμε θέση. Καταλαμβάνουμε τον χώρο και τον χρόνο που μας κλέβουν καθημερινά.

Έτσι λοιπόν για μας 10 και 100 δεν είναι αρκετές, θα γεμίσουμε καταλήψεις σε όλες τις γειτονιές

 

Παρέμβαση στην πτέρυγα Γεωλογίας του ΑΠΘ με αφορμή την ομιλία του ακαδημαϊκού Α. Γεωργακόπουλου για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων

Από τις 7 Οκτώβρη, το Αριστοτέλειο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Μουσείο Γουλανδρή και τον Σύνδεσμο Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) φιλοξενεί στην προβλήτα Α του λιμανιού την έκθεση «Ορυκτά και Άθρωπος». Η έκθεση αυτή που κατά τους διοργανωτές αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός που συμβάλλει στην εικαστική, πολιτιστική και πολιτισμική εξέλιξη των κοινωνιών δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ξέπλυμα της εγκληματικής δραστηριότητας τεράστιων βιομηχανιών που βάζουν τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας και την προστασία της φύσης και των ζώων.

«Χρυσοί» χορηγοί της έκθεσης δε θα μπορούσαν να είναι άλλοι απότον Σύνδεσμο Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων και την Ελληνικός Χρυσός, την εταιρεία που ευθύνεται για την ολική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος στη Χαλκιδική από την εξορυκτική δραστηριότητα. Πλάϊ τους, χορηγοί είναι επίσης και οι Βιομηχανικά Ορυκτά Ελλάδος Α.Ε., ΓΕΩΕΛΛΑΣ, Ελληνικοί Λευκόλιθοι Α.Μ.Β.Ν.Ε.Ε., ΟΜΥΑ ΕΛΛΑΣ Α.Β.Ε.Ε., Παυλίδης Α.Ε. Μάρμαρα-Γρανίτες καθώς και η έταιρη εγκληματική βιομηχανία που ακούει στο όνομα Τσιμέντα ΤΙΤΑΝ Α.Ε.

Για την Πέμπτη 13 Φλεβάρη, στις 19:00 είναι προγραμματισμένη η διάλεξη με θέμα «Οι εξελίξεις στον κλάδο των υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και τη Ν.Α. Μεσόγειο». Κεντρικός ομιλητής της διάλεξης είναι ο Ανδρέας Γεωργακόπουλος, Καθηγητής Κοιτασματολογίας στο Τμήμα Γεωλογίας Α.Π.Θ. Ο Γεωργακόπουλος, και κάθε ακαδημαϊκός που παίρνει θέση υπέρ των αναπτυξιακών έργων που αφορούν την ενεργειακή δραστηριότητα, συμβάλλει στην λεηλασία και την καταστροφή του φυσικού κόσμου, στην ένταση του φιλοπολεμικού κλίματος,  στον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό. Με αφορμή τη συμμετοχή τόσο του ίδιου όσο και την ευρύτερη στήριξη όλου του τομέα Κοιτασματολογίας, πραγματοποιήσαμε σήμερα προπαγανδιστική παρέμβαση σε όλη την πτέρυγα της Γεωλογίας του ΑΠΘ με στράτσα, σπρέϊ, κείμενα και τρικάκια.

Ενέργεια για τι και για ποιόν;

Η ενεργειακή δραστηριότητα στον ελλαδικό χώρο αποτελεί αιχμή του δόρατος της καπιταλιστικής ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια. Οι επενδύσεις μέσα από διάφορες μορφές πράσινης ή μη ανάπτυξης επιβάλλονται από την ευρωπαϊκή ένωση ως κατεπείγον ζήτημα εθνικής σημασίας. Εξορύξεις υδρογονανθράκων, φυσικού αερίου και άλλων πολύτιμων λίθων ή μειγμάτων, ασταμάτητες εγκαταστάσεις βιομηχανικών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (αιολικοί και υδροηλεκτρικοί σταθμοί, φωτοβολταϊκά κτλ) αλλά και η νέα μορφή παραγωγής ενέργειας σε τεράστιες βιομηχανικές μονάδες μέσα από την καύση σκουπιδιών σε μορφή RDF, είναι λίγα από τα παραδείγματα που μετατρέπουν τη φύση γύρω μας σε ένα απέραντο δυστοπικό τοπίο που σε λίγα χρόνια θα θυμίζει νεκροταφείο.

Ο φυσικός κόσμος που ζούμε και αγωνιζόμαστε δε λογίζεται για τίποτε περισσότερο παρά το νοτιοανατολικότερο σύνορο της ΕΕ προς τη Μέση Ανατολή ως νησίδα ενεργειακών πόρων. Στόχος είναι η μετατροπή της ΕΕ, σε ενεργειακή υπερδύναμη, παρακάμπτοντας το μονοπώλιο των ενεργειακών διαδρομών που κατέχει η Ρωσία. Οι επενδύσεις στην ενεργειακή δραστηριότητα με τη σειρά τους απαιτούν ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή. Αύξηση των αμυντικών δαπανών, πολεμικές συμφωνίες για διακρατικές αμυντικές συνεργασίες (πχ πρόσφατα με ΗΠΑ και Γαλλία), εντεινόμενη στρατοπέδευση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και καταστολή του εσωτερικού εχθρού. Απέναντι στην ένταση του πολεμικού κλίματος και της στρατοκρατίας, να υψώσουμε αναχώματα αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης πολεμώντας στην πράξη την ηθική και υλική υπόσταση της στρατοκρατίας.

Καμία ειρήνη με τους πολεμοκάπηλους…

Συγκέντρωση ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων

Λεωφ. Νίκης με Βενιζέλου (μνημείο ολοκαυτώματος) Πέμπτη 13-2, 18:00

Παρέμβαση σε σπίτι αντιεισαγγελέα Εφετών για τις 3 συλλήψεις συντροφ(ισσ)ών στην Αγ. Παρασκεύη

Στις 29 Γενάρη πάνοπλοι κουκουλοφόροι της Τρομοκρατικής υπηρεσίας ακινητοποιούν κλεμμένο όχημα στην Αγία Παρασκευή και συλλαμβάνουν τους καταζητούμενους συντρόφους Κωνσταντίνα Αθανασοπούλου και Γιάννη Μιχαηλίδη καθώς και τη συντρόφισσα Δήμητρα Βαλαβάνη.  Με λύσσα και μένος για την πολύμηνη φυγοδικία τους, οι ένστολοι δολοφόνοι επιτίθενται στους συντρόφους μας ενώ κατά την διάρκεια αντίστασης στη βίαιη λήψη γενετικού υλικού τραυματίζουν τη συντρόφισσα Δήμητρα.

Από την πρώτη στιγμή τα σενάρια της Τρομοκρατικής κατακλύζουν τα δελτία. Μέσα από τα στόματα των κονδυλοφόρων της εξουσίας, ακολουθεί ένας καταιγισμός παραπληροφόρησης που για ακόμη μια φορά επενδύει στο ψέμα. Το κράτος εντείνει το κλίμα τρομοϋστερίας, μιλώντας για τη σύσταση νέου πυρήνα επαναστατικής βίας, γιάφκες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ασύλληπτους συνεργούς και καθετί που μπορεί να επισκιάσει το προφανές. Το οργανωμένο σχέδιο μέσα από την υποτιθέμενη πολύμηνη παρακολούθηση και υποδειγματική προετοιμασία, καταρρέει μέρα με τη μέρα αφού τα στοιχεία που βγαίνουν στο φως είναι μηδαμινά. Όμως η συνταγή του λέγε, λέγε, στο τέλος κάτι θα μείνει, είναι παλιά και δοκιμασμένη. Παράλληλα δεκάδες εξώφυλλα ρουφιανοφυλλάδων με σεξιστικά σχόλια υποβιβάζουν το σθένος και τη δυναμικότητα των 2 συντροφισσών μας, παρουσιάζοντάς τες σαν απλές συνοδούς στο πλευρό ενός έμπειρου άνδρα.

Μπορεί να χάσαμε ακόμη μια μάχη, όμως ο πόλεμος είναι όλος δικός μας. Γιατί απέναντι στην ανηθικότητα και την αναξιοπρέπεια του εχθρού, εμείς διεξάγουμε δεκαετίες τώρα έναν ασίγαστο πόλεμο ήθους και ποιότητας. Έναν πόλεμο ιδεών. Και σε αυτόν τον πόλεμο δεν έχουμε χάσει ούτε ένα οχηρό. Μπορεί για ακόμη μια φορά, συντρόφισσες και σύντροφοί μας να αιχμαλωτίζονται όμως τίποτα δεν τελειώνει εδώ. Νέες φωνές αντίστασης, νέες μαχόμενες πρωτοβουλίες θα ανθίσουν σε πείσμα όσων προδικάζουν το τέλος της ριζοσπαστικής πάλης.

Οι σύντροφοι μας δεν είναι αθώοι. Το τεκμήριο αθωότητας καταλύεται από την πρώτη στιγμή που παίρνουμε έμπρακτα θέση ενάντια σε αυτό το ανθρωποκτόνο σύστημα. Οι σύντροφοί μας, οπλισμένοι με θέληση και θάρρος, συνεπείς και αξιοπρεπείς μα πάνω απ’ όλα μαχητές και μαχήτριες της ελευθερίας μπορεί να βρίσκονται ξανά σε συνθήκη αιχμαλωσίας, μας γεμίζουν όμως με περηφάνια για τη στάση και τις επιλογές τους. Την Τρίτη 4 Φλεβάρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με σπρέι και τρικάκια στο σπίτι του αντιεισαγγελέα Εφετών Χαράλαμπου Παπαγεωργίου στην οδό Τρικούπη 18 στην Τριανδρία Θεσσαλονίκης, στέλνοντας ένα πρώτο μήνυμα αλληλεγγύης στους προφυλακισμένους συντρόφους μας. Κωνσταντίνα, Δήμητρα και Γιάννη τίποτα δεν τελείωσε όλα συνεχίζονται…  

Η αστική τρομοκρατία δε θα περάσει. Η Επανάσταση θα νικήσει. Ζήτω η Αναρχία.

Δύναμη στον καταζητούμενο αναρχικό Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη, που υπερασπίζεται ακόμη τα μετόπισθεν της παράνομης ελευθερίας

Αντικατασταλτική παρέμβαση στο εμπορικό κέντρο One Salonika

Το πρωί του Σαββάτου 11 Γενάρη πραγματοποιήθηκε μαζική παρέμβαση αντιπληροφόρησης από 30 συντρόφισσες και συντρόφους μέσα στο εμπορικό κέντρο One Salonika. Μοιράστηκαν κείμενα και τρικάκια για το νέο κύμα καταστολής ενάντια στις καταλήψεις και τον κόσμο του αγώνα. Η καταστολή δε μας λυγίζει. Όλα συνεχίζονται…

Αλληλεγγύη σε όσες και όσους υπερασπίζονται τις δομές τους αγώνα

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

 

Παρέμβασεις αλληλεγγύης στην κούρδικη αντίσταση σε 2 υποκαταστήματα της Istikbal

Οι καμπάνιες #Riseup4Rojava, #WomenDefendRojava και #DefendRojava καλούν σε Διεθνή Ημέρα Δράσης στις 14 Δεκεμβρίου 2019 με το σύνθημα «Μαζί ενάντια στον φασισμό και την πατριαρχία! – Μαζί θα υπερασπιστούμε την Επανάσταση στη Rojava!». Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των συντροφισσών και συντρόφων, πραγματοποιήσαμε συντονισμένες παρεμβάσεις σε 2 υποκαταστήματα της πολυεθνικής εταιρείας Istikbal στη Θεσσαλονίκη, που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς οικονομικές επενδύσεις του τουρκικού φασιστικού κράτους. Μέσα από τις συντονισμένες κινήσεις αλληλεγγύης στην κούρδικη αντίσταση, οικοδομούμε ένα διεθνές κίνημα υπεράσπισης της επαναστατικής απόπειρας στη Rojava, στοχοποιώντας στην πράξη τα συμφέροντα του τούρκικου φασιστικού κράτους και κάθε συμμάχου του, που συνεχίζουν την αιματοχυσία στο Κουρδιστάν.

Οι επενδύσεις του τούρκικου φασιστικού κράτους, είναι βαμμένες με το αίμα των θυμάτων του πολέμου στη Β. Συρία. Νίκη στα όπλα των ανταρτισσών και ανταρτών της Rojava. Νίκη στον αγώνα ενάντια στο φασισμό και την πατριαρχία.

Κείμενο της συλλογικότητας σχετικά με τον αγώνα των ανταρτισσών και ανταρτών στη Rojava

Παρέμβαση στο ιταλικό προξενείο για τις διώξεις 45 συντρόφων για αντιμιλιταριστικές δράσεις στην Ιταλία

Το Σεπτέμβρη του 2019, η εισαγγελική υπηρεσία του Κάλιαρι δημιούργησε μια υπερδικογραφία που αφορά όλες τις αντιμιλιταριστικές δράσεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2014-2017 προσάπτοντας κατηγορίες σε 45 συντρόφισσες και συντρόφους-με 5 από αυτούς να κατηγορούνται με το άρθρο 270bis, για “ανατρεπτική οργάνωση με τρομοκρατικές προθέσεις”. Οι κατηγορίες αφορούν παρεμβάσεις ενάντια στον εντεινόμενο μιλιταρισμό και την εδαφική στρατιωτικοποίηση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Ιταλία-αντιμιλιταριστικές πορείες και δράσεις, συγκεντρώσεις έξω από στρατιωτικές βάσεις και παραβιάσεις επιτηρούμενων στρατιωτικοποιημένων ζωνών.

Η νέα αυτή δικαστική εκστρατεία αποτελεί μέρος της εντατικοποίησης της καταστολής από το ιταλικό κράτος που εδώ και ένα χρόνο έχει εξαπολύσει ένα ιδιότυπο πογκρόμ ενάντια σε όσους αγωνίζονται ή αποτελούν πλεονάζον δυναμικό για την ακροδεξιά ρητορική της κυβέρνησης Σαλβίνι. Μέσα σε ένα χρόνο ήδη μετράμε τον κατασταλτικό ρεβανσισμό των κρατικών και δικαστικών αρχών μέσα από υποθέσεις όπως η σύλληψη, έκδοση και φυλάκιση του χρόνια καταζητούμενου αγωνιστή Cesare Battisti, οι κατασταλτικές επιχειρήσεις “Scintilla” και “Renata” αλλά και η πρόσφατη φυλάκιση του αναρχικού συντρόφου Giuseppe Sciacca που κατηγορείται για “κατασκευή, κατοχή και μεταφορά εκρηκτικής ύλης”, για την αποστολή εκρηκτικού μηχανισμού στη Ladisa, την εταιρεία που διαχειριζόταν το κυλικείο στο CPR (“Κέντρο Προσωρινής Διαμονής”, φυλακή για μετανάστ(ρι)ες) του Τορίνο

Το ιταλικό κράτος στοχοποιεί αυτή τη φορά 45 άτομα για πράξεις που εντάσσονται στο συλλογικό πλαίσιο δράσης εκατοντάδων αγωνιστριών και αγωνιστών που όλα αυτά τα χρόνια αντιστέκονται στην εντατικοποίηση του μιλιταρισμού στα ιταλικά εδάφη. Κατηγορεί 5 αγωνιστές για τρομοκρατία, την ίδια στιγμή που σπέρνει το φόβο, τη βία και την τρομοκρατία από του πολέμους τους οποίους γεννά και συμβάλλει. Από τη συμμετοχή, τη στήριξη και συμβολή στον πόλεμο της Συρίας (μέσα από τις νατοϊκές βάσεις αλλά και την βιομηχανία όπλων Leonardo που αποτελεί την 9η ισχυρότερη διεθνώς, με το ιταλικό κράτος να κατέχει το 30.2% των μετοχών)  μέχρι τον πόλεμο που διεξάγει όλους αυτούς τους μήνες ενάντια στους μετανάστες η φασιστική κυβέρνηση Σαλβίνι.

Η μεθοδικότητα με την οποία κινείται η κυβέρνηση Σαλβίνι που από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης, κήρυξε ανεπιθύμητους όλους τους μετανάστες μπλοκάροντας τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, δείχνει πως σιγά σιγά τα θαλάσσια ύδατα μεταξύ Ιταλίας-Ελλάδας θα μετατραπούν σε ένα τεράστιο ναρκοθετημένο στρατόπεδο. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις της υπουργού Άμυνας Elisabetta Trenta, πως στις αμυντικές δαπάνες που επιβάλλει ως προϋπόθεση το ΝΑΤΟ για τα κράτη-μέλη, οφείλουν πλέον να συνυπολογίζονται και οι μη στρατιωτικές επενδύσεις που ενισχύουν την ασφάλεια των πολιτών αναφερόμενη στην προστασία των ενεργειακών υποδομών, κοινώς στις επενδύσεις που έχει μεταξύ άλλων και το ιταλικό κράτος από τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στο Ιόνιο αλλά και τους αγωγούς φυσικού αερίου που καταλήγουν μέσω της Ελλάδας στους σταθμούς της Ιταλίας.

Σε αυτούς του πολέμους έχουμε χρέος να σταθούμε εμπόδιο, μπλοκάροντας την εξοπλιστική δυνατότητα των κρατών, τις βιομηχανίες όπλων και αμυντικών συστημάτων, την εδαφική ισχυροποίηση και ακεραιότητα των στρατιωτικοποιημένων ζωνών που καταλαμβάνουν όλο και περισσότερα εδάφη γύρω μας. Να μπλοκάρουμε τις διακρατικές συνεργασίες κάτω από τον πολεμικό ορίζοντα του ΝΑΤΟ, πολεμώντας ο καθένας τον εχθρό μέσα στην ίδια του τη χώρα.

Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους αγωνίζονται ενάντια στον ιταλικό μιλιταρισμό οικοδομώντας στην πράξη ένα μαχόμενο διεθνές αντιπολεμικό κίνημα που θα μπλοκάρει τα εγκληματικά σχέδια της εξουσίας πάνω στις ζωές μας.

Πόλεμο στο ΝΑΤΟ-Μαζικές αρνήσεις στράτευσης

Επίθεση στα κράτη και τους στρατούς τους

*

In September 2019, Cagliari’s prosecutor’s office created a huge paper book covering all anti-militant actions carried out in the period 2014-2017, accusing 45 comrades – 5 of them charged with article 270bis, of  “subversive organization with terrorist intentions “. The charges include interventions against the growing militarization and territorial militarization of NATO forces in Italy – anti-militaristic marches and actions, rallying outside military bases and violations of supervised military zones.

This new judicial campaign is part of an intensification of repression by the Italian state that has been launching  for the past year a peculiar pogrom against those who fight or are in surplus for the Salvini government’s far-right rhetoric .

Within a year we are already measuring the repressive revanchism of state and judicial authorities through cases such as the arrest, extradition and imprisonment of the long wanted combatant Cesare Battisti, the repressive operations “Scintilla” and “Renata” and the recent imprisonment of anarchist comrade Giuspe Sciacca indicted for “manufacturing, possessing and transporting explosives”, for dispatching explosives to Ladisa, the company that operated the canteen at the CPR (“Temporary Residence Center”, migrants prison) in Turin.

The Italian state is targeting 45 people this time for actions that fall into the collective actions of hundreds of combatants who over the years have opposed the intensification of militarization in Italian territories. It accuses 5 combatants of terrorism, at the same time sowing fear, violence and terrorism out of the wars he generates and contributes. From participation, support and contribution to the Syrian war (through NATO bases and the Leonardo arms industry which is the 9th strongest internationally, with the Italian state holding 30.2% of the shares) to the war waged all of this months against the immigrants by the fascist Salvini government.

The method used by the Salvini government since the very first day of its rule that has been unwelcome to all immigrants by blocking ports and airports, showing that slowly the sea between Italy and Greece will be transformed into a huge landmine camp. Defense Minister Elisabetta Trenta stated that the defense spending imposed by NATO on the member states must also include non-military investments that enhances the security of civilians referring to the protection of energy infrastructures, in particular the investments made by the Italian State hydrocarbons and natural gas extraction in the Ionian Sea as well as the natural gas pipelines ending up at the Italian stations via Greece.

In these wars, we have a debt to stand in the way, blocking the armaments of the states, the weapons and defense systems industries, the territorial strengthening and integrity of the militarized zones occupying more and more territories around us. To block transnational partnerships beneath the NATO war horizon, each fighting the enemy within his own country.

We send our solidarity to those who are fighting against Italian militarism by actually building a fighting international anti-war movement that will block the criminal plans of power over our lives.

War at NATO – Massive military denials

Attack on states and their armies