Παρασκευή 17/6,18:00 Πλ.Αγίων Αναργύρων (Άνω Πόλη)-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 και μετά από 8 χρόνια, 3 μήνες και 11 μέρες αιχμαλωσίας, είτε μέσα στα κολαστήρια των φυλακών είτε κατά τη φυγοδικία του, ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει επίσημα τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του από τις φυλακές Μαλανδρίνου. Παρόλα αυτά, το κράτος και τα πιόνια του, δείχνουν το εκδικητικό τους μένος απέναντι στον κόσμο του αγώνα και τον ενημερώνουν πως θεωρείται ακόμα επικίνδυνος για την τέλεση «νέων αδικημάτων» κρατώντας τον αιχμάλωτο επ’ αορίστου χρόνου.

Οι λόγοι πίσω από αυτήν τη δικαιολογία βρίσκονται στην πολιτική υπεράσπιση της στοχευμένης ληστείας ενός καπιταλιστικού μεγάρου, την αναρχική ταυτότητα του συντρόφου και την «επιτηδευμένη» καλή διαγωγή που λειτουργεί, όπως λένε, ως προσωπείο. Επιλέγουν να συμπεριφερθούν σε ένα πολιτικό υποκείμενο με όρους μαφίας, με το έτσι θέλω, ενώ στο κοινωνικό σύνολο σουλατσάρουν ανενόχλητοι παιδοβιαστές και γυναικοκτόνοι. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο επιλέγουν τι πάει να πει σωφρονισμός και ποιο υποκείμενο είναι αρκετά σωφρονισμένο για να επιστρέψει στην κοινωνία των αρίστων. Μέσα σε ένα σύστημα που βάζει ταμπέλες σε κάθε μας βήμα, κάθε μας ανάσα και κάθε μας επιλογή και αυτή τη φορά τιμωρούνται οι ιδέες μας.

Δεν θα αναλωθούμε περαιτέρω στην απελπιστική διαχείριση της κοινωνικής παρακμής από τον κρατικό μηχανισμό, ούτε θα κάνουμε βήμα πίσω γιατι δεν αντιμετωπίζεται ο κόσμος του αγώνα με ισάξιους -ή τουλάχιστον αξιοπρεπείς- όρους. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαιτήσουμε από κάποιον που δεν αναγνωρίζει την έννοια της ελευθερίας να καταλάβει τι σημαίνει να αναπνέεις χωρίς ενοχες. Ο σύντροφός μας κρατείται πλέον αιχμάλωτος χωρίς κάποια ημερομηνία σαν σημείο αναφοράς για την αποφυλάκιση του, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής πως πλέον πληροί τις προϋποθέσεις. Κρατείται δέσμιος του κράτους γιατί συνέχισε αμετανόητα να υπερασπίζεται τον πολύμορφο αγώνα για την αναρχία.

Αυτό που μπορούμε να δηλώσουμε με το κεφάλι ψηλά είναι πως καμία καταστολή δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να δείξουμε για ακόμα μία φορά την αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στέλνουμε δύναμη σε αυτές και αυτούς που μάχονται μέσα από τα κολαστήρια της δημοκρατίας και καλούμε τον κόσμο εκτός των τειχών σε μία νέα μάχη για την αξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία. Οι σκέψεις μας βρίσκονται δίπλα σε αυτούς που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και κάθε μορφή εξουσίας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα σημάδια σίγουρα προμηνύουν θύελλα και ήρθε η στιγμή να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ελευθερία.

Ας γίνουμε οι εφιάλτες τους

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22

Δύναμη σε όσα είναι στα κελιά

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Τετάρτη 15/6, 9:00 Δικαστήρια Θεσ/νίκης-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες/έντες της πανελλαδικής πορείας της 15/1

Ξημερώματα παραμονής πρωτοχρονιάς πλήθος αστυνομικών δυνάμεων αποκλείει το πανεπιστημιακό campus του ΑΠΘ και ξεκινάει την επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης του Βιολογικού. Εισβάλλουν στο χώρο μας και αφού πραγματοποιούν έρευνες ξεκινούν τις εργασίες κατεδάφισης μέρους της κατάληψης υπό το πρόσχημα δημιουργίας βιβλιοθήκης – με το χώρο μας βέβαια να φωτογραφίζεται ως αίθουσα αναμονής. Για 34 συνεχόμενα χρόνια η κατάληψη του Βιολογικού αποτελούσε πνεύμονα ελευθερίας μέσα στην αστική και εξουσιαστική ασφυξία. Δεκαετίες ολόκληρες ο χώρος είχε γεννήσει και στεγάσει πολιτικές και πολιτιστικές συλλογικότητες, δομές αντίστασης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, αγώνες και αντιστάσεις τόσο εντός όσο και εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Ένα κύμα αλληλεγγύης ξεκίνησε με παρεμβάσεις και δράσεις αντιπληροφόρησης με αποκορύφωμα την πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις και υπεράσπισης του στεκιού στο Βιολογικό στις 15/1. Ή θα νικούσε ο φόβος ή το δίκιο. Και το δίκιο στάθηκε ψηλότερα ακόμη μια φορά. Πάνω από 1000 διαδηλωτές/ριες έσπασαν στο δρόμο την τρομοκρατία, υπερασπιζόμενοι/ες στην πράξη τις καταλήψεις που βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της καταστολής. Μετά το τέλος της πορείας ακολούθησαν συγκρούσεις με τα ένστολα μιάσματα, τα οποία και εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές ανθρωποκυνηγητό σε όλη την πόλη για να πραγματοποιήσουν δεκάδες προσαγωγές, εκ των οποίων οι 23 μετατράπηκαν σε συλλήψεις.

Μπροστά μας βρίσκεται ακόμα μια φορά η πρυτανεία του ΑΠΘ που τα τελευταία χρόνια τείνει να αποτελέσει το νέο στρατηγείο της αστυνομίας στην πόλη με τρανό παράδειγμα τα γεγονότα που εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες με την εγκατάσταση των ΜΑΤ και των ασφαλιτών μέσα και έξω από το campus και τη βίαιη καταστολή απέναντι στον κόσμο του αγώνα που οξύνεται μέσα από νέα χτυπήματα, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όσων επιδιώκουν να σπάσουν στην πράξη το φόβο και αντιστέκονται στην κανονικοποίηση της δυστοπίας.

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις και τον κόσμο του αγώνα

Τετάρτη 15/6, 9:00 Δικαστήρια Θεσ/νίκης – Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες/έντες της πανελλαδικής πορείας της 15/1

Παρασκευή 13/5, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης-Συγκέντρωση αλληλεγγύης για το εφετείο των συλληφθέντων της 6/12/14

 

Στις 6/12/2014 πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη πορεία μνήμης για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ένστολο δολοφόνο Επαμεινώνδα Κορκονέα, σε συνδυασμό με την 27η ημέρα απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού. Κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη της πορείας συνελήφθησαν συνολικά 18 άτομα.

Κάποιες/οι από αυτές/ους έχουν δικαστεί και αθωωθεί και άλλοι/ες καταδικάστηκαν σε ποινές με αναστολή. Ένα άτομο συνελήφθη ένα μήνα μετά την πορεία, σε άλλη πόλη, και αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα.

Η καταστολή δε μας φοβίζει.

Να μην αφήσουμε καμία κατασταλτική μεθόδευση αναπάντητη.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Παρασκευή 13 Μαΐου, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης

Πρωτομαγιά 2022-Κυριακή 1/5, 11:00 Καμάρα: Στήριξη της απεργιακής συγκέντρωσης

Ξεπερνώντας πλέον τη 10ετία μνημονιακής ομηρίας στα συμφέροντα και τις ανάγκες του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, αυτό που ονομάζουμε αναδιάρθρωση του εγχώριου καπιταλισμού έχει ρημάξει το συντριπτικό σύνολο της κοινωνικής βάσης. Η νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού στα ευρωπαϊκά πρότυπα των μονοπωλιών έχει ανασχέσει ακόμα και τα βασικά ταξικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Ένα χρόνο τώρα το Σχέδιο Ανάκαμψης για την έξοδο της χώρας από την προδιαγεγραμμένη κρίση του καπιταλισμού (τόσο αυτός των συχετισμών σε σχέση με την πανδημική κρίση όσο και σε σχέση με το διαρκές πλέον καθεστώς έκτακτης ανάγκης) οδήγησε στην πλήρη διάλυση του κρατικού παρεμβατισμού στη δημόσια υγεία, την ασφάλιση, την πρόνοια κλπ, την ίδια στιγμή που τα βασικά αγαθά τείνουν να αποτελέσουν ταξικά προνόμια (στέγαση, σίτιση, υγεία).

Όλα αυτά τα χρόνια η κοινωνική βάση έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενα κύματα επιθέσεων. Μία συνθήκη που την καθιστά πλέον θεατή στο χαμό της. Όμως το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν θα πιστέψει και η τελευταία μαχόμενη συνιστώσα σε αυτό. Δεκαετίες τώρα μπροστά στη βία των αφεντικών, χιλιάδες μαχόμενες πρωτοβουλίες υπερασπίστηκαν τα αναχώματα του ταξικού πολέμου μέσα από αιματηρές αντιστάσεις και αγώνες για την ταξική αντεπίθεση και εργατική αυτοδιάθεση.

Είναι πολιτικό και ιστορικό επίδικο των καιρών που ζούμε, να βρούμε το νήμα των αντιστάσεων, να συνδέσουμε και να συνδεθούμε με τις ιστορίες και τις εμπειρίες των πολιτικών μας προγόνων. Να αναλάβουμε την ευθύνη για την κήρυξη νέων μαχών στο πεδίο του ταξικού πολέμου για να πάρουμε πίσω τις ζωές που μας κλέβουν καθημερινά. Για να τσακίσουμε τους λακέδες του κράτους και του καπιταλισμού, τους δοσίλογους εργατοπατέρες του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Για να καταστρέψουμε την εργασία και κάθε σχέση εκμετάλλευσης. Τιμώντας τον ανθό της ταξικής βίας που πότισε με αίμα των δολοφονημένων αναρχικών του Σικάγο, να δώσουμε τις μάχες που μας αναλογούν για να αποκαταστήσουμε τα κοινωνικά και πολιτικά νοήματα της ταξικής πάλης.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία
Η ταξική βία είναι το καταφύγιο των εκμεταλλευομένων
Στηρίζουμε τις απεργιακές συγκεντρώσεις: Κυριακή 1 Μάη, 11:00 Καμάρα

 

Πέμπτη 14/4,19:00: Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

“Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους” (Θ.Χατζηαγγέλου-Γ.Βούλγαρη).

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε το μένος της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον κόσμο που συνεχίζει να αγωνίζεται. Κάτι τέτοιο δεν είναι πρωτόγνωρο, δεν περιμένουμε από καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία να λειτουργήσει διαφορετικά. Το θεωρούμε δεδομένο πώς κάθε λογής εξουσιαστές είναι αδύνατο να αντιληφθούν τον κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Η πολιτική στρατηγική της παρούσας κυβέρνησης όμως έχει ακολουθήσει μία επιθετική γραμμή προς τον πολύμορφο αγώνα, από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Εκκενώσεις καταλήψεων, ξύλο στις πορείες, προπαγάνδα με σκοπό την τρομοκρατία του κόσμου του αγώνα ενώ, παράλληλα, μετανάστριες και φυλακισμένες παραμένουν απομονωμένες από όλο αυτο που λέμε ζωή. Πρωτοφανής ήταν και η διαχείρηση της εκκένωσης της κατάληψης «Στέκι στο Βιολογικό», με ακραίες κατασταλτικές κινήσεις και την εκκένωση του δεύτερου στεκιού στο Χημικό, μόλις 2 μέρες μετά το άνοιγμα του. Οι συλλήψεις που ακολούθησαν και οι μπάτσοι στην πόλη είναι ένα απλό δείγμα της ουσίας αυτής της πολιτικής κυβέρνησης.
Ο κόσμος του αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα βασισμένα μόνο στην πολιτική του ταυτότητα. Η διαχείρηση της απεργίας πείνας του επαναστάτη αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα, με την συνεχόμενη κορύφωση από το κίνημα αλληλεγγύης και η εκδικητική στάση της κυβέρνησης απέναντί του, οι βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με εκείνη την περίοδο και τα δημόσια σχόλια της κυβέρνησης σχετικά με την συγκυρία αντικατοπτρίζουν μονάχα ένα κομμάτι της σάπιας τους λογικής. Αγωνιστές και αγωνίστριες διώκονται με κούφια στοιχεία όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Κ. Καλαρέμα και την υπόθεση των 16 φοιτητών με βάση ορφανά DNA- ένα καινούριο παιχνίδι της κυβέρνησης ικανό να βοηθήσει στην στοχοποίηση και τον εγκλεισμό του ριζοσπαστικού κινήματος. Η παραβίαση της καθημερινότητας με τις παρακολουθήσεις συντροφισσών/ων της ΤΑ και όχι μόνο, με αποκορύφωμα την επίθεση στον σύντροφο μας Χ. Ματζουρίδη που δέχτηκε μία από τις μεγαλύτερες και μεθοδευμένες επιθέσεις, χτυπώντας την ψυχική και σωματική του υγεία, κλονίζοντας την πολιτική και όχι μόνο αξιοπρέπεια του.
Και ερχόμαστε στο τώρα. Στις συλλήψεις των 3 συντρόφων μας στις 8/2 έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος και μέλος της συλλογικότητάς μας, Θ. Χατζηαγγέλου και η συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη συλλαμβάνονται έπειτα από εισβολή σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στο “Ίδρυμα του Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού”, ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν αποποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα τους. Το ίδιο απόγευμα συλλαμβάνεται ο σύντροφος Π. Καλαϊτζής, με μόνη σύνδεση του με την υπόθεση να είναι η σχέση του με το σπίτι και οι συντροφικές, φιλικές και συναδελφικές σχέσεις με τον έναν εκ των 2 συλληφθέντων, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Στις 12/2 περάσαν από την διαδικασία ανακριτή και εισαγγελέα και κρίθηκαν προφυλακιστέοι με τις κατηγορίες της συμμετοχής τους στην Οργάνωση “Αναρχική Δράση”(187Α), τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού και των ευρημάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Πάνος Καλαϊτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες. Κάποιες μέρες μετά, έπειτα από τη λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο, μετήχθησαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη στη Θεσ/νίκη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο σύντροφος Θ.Χατζηαγγέλου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση, ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του συντρόφου και μέλους του Ε.Α. Λάμπρου Φούντα.
Για μία ακόμη φορά η κρατική εκδικητικότητα είναι φανερή. Η αντιτρομοκρατική για να “στήσει” ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, ψάχνει μανιωδώς ένα τρίτο άτομο χωρίς κανένα βέβαια στοιχείο αλλά για να παρουσιάσει μία ακόμη επιτυχία. Η δίωξη και η προφυλάκιση του σύντροφου Π. Καλαϊτζή είναι ακόμη μία σκευωρία του κράτους ποινικοποιώντας ακόμη μία φορά τις προσωπικές σχέσεις. “Προσπαθώ να σηκώσω το ανάστημά μου απέναντι σε αυτήν την αυθαιρεσία που νομίζει ότι η ζωή μου είναι ένα πιόνι σε μια αόρατη σκακιέρα. Απέναντι σε αυτούς που παίρνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τις χρησιμοποιούν όπως θέλουν και όπως τους ταιριάζει για να συνθέσουν το παζλ που σχεδιάζουν” (Π. Καλαϊτζής).
Το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της «νόμιμης» βίας, επεμβαίνει στις κοινωνικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξης. Υποδουλώνει συνειδήσεις, επιδιώκει να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση απέναντι σε όποιες “μεταρρυθμίσεις”, χειραγωγόντας έτσι την κοινωνία ώστε να λειτουργεί για χάρη αυτού. Προωθούνται έτσι νόμοι που βασίζονται πάνω σε μία ολόκληρη βιομηχανία επιτήρησης, ελέγχου, πειθαρχίας και εγκλεισμού που όχι μόνο χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά εκμεταλλεύονται και λεηλατούν όλο το φυσικό κόσμο. Η εξουσία μπορεί να αλλάζει όνομα, χρώμα, στρατηγική και ρητορεία όμως ποτέ δεν αλλάζει ρόλο. Επιδεικνύουν ακόμα μία επιτυχία για την πάταξη της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά στην πραγματικότητα ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης; Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι μία τρανή απόδειξη της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους, όπως επίσης, η μηδενική κρατική ευθύνη στην μεγάλη πυρκαγιά στην Εύβοια το καλοκαίρι του ’21 αλλά και σε άλλες περιοχές με ολοκληρωτικές καταστροφικές συνέπειες, η πλήρης αδιαφορία στην αντιμετώπιση των συνεπειών από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Απότοκο όλων αυτών είναι οι αυξήσεις που έρχονται σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, στο ρεύμα και στα καύσιμα, οι χαμηλότεροι μισθοί, η αύξηση της ανεργίας, που φυσικά θα τα επωμιστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Πρέπει να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς που αφήνει πίσω του η κρατική αδιαφορία και πολιτική.
Αυτή είναι άλλη μία κυβέρνηση βασισμένη στους κανίβαλους αυτού του κόσμου. Θεωρούμε πως η στάση μας απέναντι τους είναι ξεκάθαρη και η στήριξη μας προς τον πολύμορφο αγώνα αδιαμφισβήτητη. Άλλωστε όπως έχουμε δηλώσει μετά την εκκένωση και συνεχίζουμε να δηλώνουμε δημόσια «Η κατάληψη για 16 χρόνια αποτελεί σάρκα από την σάρκα του πολύμορφου αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση χωρίς να ιεραρχεί και να διαχωρίζει τα μέσα που συμβάλλουν στη διασπορά των ελευθεριακών προταγμάτων και την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Γιατί για μας αυτό είναι απελευθέρωση». Θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε έναν άλλο κόσμο μέχρι όλα να είμαστε ελεύθερα.

Λευτεριά στα συλληφθέντα συντρόφια της 08/02 Γ.Βούλγαρη και Θ.Χατζηαγγέλου
Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Π. Καλαϊτζή που βρίσκεται έγκλειστος χωρίς κανένα στοιχείο, λόγω των προσωπικών του σχέσεων

Πόλεμο στην κρατική τρομοκρατία

Θα μαχόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων γιατί εκεί είναι η θέση μας

Άλλωστε ό,τι αγαπήσαμε σε αυτόν τον κόσμο ήταν πάντα εναντίον του

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Πέμπτη 14/4 στις 19:00, Ναυαρίνου με Γούναρη

 

 

Πέμπτη 14/4, Ναυαρίνου με Γούναρη 19:00 : Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2 συνελήφθησαν σε σπίτι, η Γεωργία Βούλγαρη και ο Θάνος Χατζηαγγέλου, έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Αφορμή ήταν η εμπρηστική επίθεση του «Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, λίγες ώρες πριν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, τα στενά της περιοχής γέμισαν μπατσικά, τζιπάκια της αντιτρομοκρατικής και ασφαλίτες, ενώ παράλληλα γινόταν και έρευνες στα σπίτια των συλληφθέντων. Αργότερα το απόγευμα έγινε ακόμη μια προσαγωγή, του συντρόφου Παναγιώτη Καλαιτζή, η οποία μετατράπηκε σε σύλληψη για τις ίδιες κατηγορίες και παράλληλα έγινε έρευνα στον χώρο εργασίας των δύο συντρόφων.
Η μόνη σύνδεση του Πάνου Καλαιτζή είναι η παραχώρηση του σπιτιού του στον συνάδελφο του, Θάνο Χατζηαγγέλου, ως χώρο ανάρρωσης από τον ιό COVID19, αλλά και οι συναδελφικές τους σχέσεις, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Την επόμενη μέρα πήραν προθεσμία δύο ημερών για την απολογία τους, όπου την Παρασκευή 11/2 κρίθηκαν προφυλακιστέοι, διωκόμενοι με βάση τον τρομονόμο 187Α, με την κατηγορία της συμμετοχής τους στην οργάνωση Αναρχική Δράση, τον εμπρησμό στο «Ιδρύμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού, που έγινε στις 8/2 και των ευρυμάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή της να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Παναγιώτης Καλαιτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.
Κατά την κράτησή τους στην ΓΑΔΘ έγινε λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο. Στις 14.2 ο Θ.Χ. και ο Π.Κ. μετήχθησαν στις φυλακές του Κορυδαλλού και πλεόν κρατούνται και οι δύο στην Δ΄ πτέρυγα ενώ η Γ.Β. μετήχθη στις 18.2 στη γυναικεία πτέρυγα. Αφού ήδη βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού, τους ανακοινώνεται το πάγωμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, μια απόφαση που είχε ήδη εκδοθεί από τις 9.2 πριν καν απολογηθούν. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο Θ.Χ. ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση. Η Γ.Β. ενημέρωσε για την κατάσταση στην γυναικεία πτέρυγα, την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης και υγιεινής εντός των κελιών, τον συνωστισμό και την μαζική χορήγηση κατασταλτικών φαρμάκων ως απάντηση σε οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα -και όχι μόνο- αναφέρουν οι κρατούμενες, με σκοπό την επιβολή τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή τους.
Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση των σχέσεων έχει μακρά ιστορία και έρχεται πάντα να συμπληρώσει τα σχέδια της εξουσίας για αποδυνάμωση του κινήματος. Από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια ακόμη, απότελούσε πάγια τακτική της ασφάλειας η τρομοκράτηση ή ακόμα και η σύλληψη των κομματιών εκείνων της κοινωνίας που διατηρούσαν σχέσεις με αγωνιστές και αγωνίστριες. Η ιστορία επαναλαμβάνεται στην υπόθεση που στήθηκε από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία με τις συλλήψεις της 8/2. Μια δικογραφία-φάρσα, στην οποία δεν εμφανίζεται πουθενά το όνομα του Π.Κ. μέσα από τις καταθέσεις των μπάτσων και τη στιγμή που ο ίδιος είχε μάλιστα παραχωρήσει το σπίτι του, στον συνάδελφό του Θ.Χ. που νοσούσε από κορωνοϊό, για καραντίνα, αρκεί για να τον θέσει προφυλακιστέο ως μέλος της οργάνωσης Α.Δ. Η εκδικητική μανία του κρατικού μηχανισμού, θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να στοχοποιήσει και να διαλύσει στο πέρασμά της, την έμπρακτη συναδελφική αλληλεγγύη. Η ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων αποτελεί έναν ακόμη τρόπο της αντιτρομοκρατικής να συνθέτει σκευωρίες ως μέτρο παραδειγματισμού με σκοπό την ψυχολογική και οικονομική εξόντωση του αλληλέγγυου κόσμου και να επιβάλλει ένα άτυπο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης σε όσους/ες αντιστέκονται.
Το κράτος και οι μηχανισμοί του τείνουν να προσαρμόζονται στις συνθήκες της εκάστοτε πραγματικότητας, με τα κατασταλτικά του εργαλεία και την έντασή τους ολοένα και να αυξάνονται, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που το ίδιο κρίνει απαραίτητο. Τα τελευταία χρόνια το νομικό και τεχνικό οπλοστάσιο του κράτους εμπλουτίζεται με σκοπό την αναβάθμιση της καταστολής. Σε νομικό και τεχνικό πλαίσιο, βλέπουμε την αναβάθμιση του πλημμεληματικού κατηγορητηρίου χωρίς δυνατότητα αναστολής (π.χ. κατοχή Molotov), την τοποθέτηση συσκευών γεωεντοπισμού και καμερών σε οχήματα συντροφιών και τη χρήση DNA ως αποδεικτικό στοιχείο σε δικαστικές αίθουσες. Επίσης βλέπουμε την εμφάνιση νέων σωμάτων και οχημάτων της αστυνομίας, εκκενώσεις καταλήψεων, μαζικές συλλήψεις σε πορείες και παρεμβάσεις, προφυλακίσεις έως και προσαγωγές και εξακριβώσεις στοιχείων ακόμα και σε αφισοκολλήσεις.
Η εντατικοποίηση του ελέγχου αλλά και οι άμεσες κατασταλτικές επεμβάσεις βρίσκουν έφορο έδαφος στο πλαίσιο της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» και των κρατικών μέτρων σε σχέση με τον COVID19. Η απαγόρευση συγκεντρώσεων, η καταστολή σε πλατείες, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, η διάλυση επετειακών συγκεντρώσεων αλλά και πορειών εν μέσω της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα και οι εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακών κτιρίων ενόψει του νόμου 4777, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα. Η συνθήκη της πανδημίας και η χρήση της από τον κρατικό μηχανισμό επηρεάζει ακόμα περισσότερο την ζωή εντός των τειχών.
Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και στις πρακτικές του και να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε εξεγερμένο που μάχεται για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Οι καρδιές μας χτυπάνε περήφανα για τα 3 συντρόφια μέχρι να ξαναβρεθούμε πλάι στους δρόμους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ Γ.ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΚΑΙ Θ.ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Π.ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΠΟΥ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΗΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΛΟΓΩ ΦΙΛΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ 187Α – ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
ΜΠΟΥΡΛΩΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Πέμπτη 14/4 στις 19:00. Ναυαρίνου με Γούναρη: Συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους Θ. Χατζηαγγέλου, Π. Καλαϊτζή και στη συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη

ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

για επικοινωνία με τη συνέλευση αλληλεγγύης: syneleysiallilegguis3@riseup.net

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Μέσα σε μια συγκυρία όπου η πολιτικο-οικονομική κρίση συνεχίζεται με διάφορα σκαμπανεβάσματα για σχεδόν μια δεκαετία, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί αυξάνονται με πολύ έντονους ρυθμούς, αυτήν τη φορά με την Ρωσία και το ΝΑΤΟ να θυσιάζουν ζωές για τα δικά τους συμφέροντα και την παγκόσμια κυριαρχία. Kράτη και αφεντικά, δημοκρατίες και δικτατορίες, αριστερές και ακροδεξιές κυβερνήσεις στήνουν σκηνικά πολέμου για άλλη μία φορά. Στο όνομα της “εθνικής ενότητας” επιδεικνύουν την πολεμική προετοιμασία του εκάστοτε κρατικού μηχανισμού και διαχέουν ένα κλίμα πολεμικής ετοιμότητας στο σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων υποστηρίζοντας την μία ή την άλλη πλευρά, στέλνοντας κλητεύσεις σε νέο κόσμο. Όπως όμως ενισχύεται ο ρόλος του στρατού έτσι ενισχύεται και η σημασία της  σύγκρουσης μαζί του. Η άρνηση στην ένταξη σε έναν μηχανισμό που στερεί την ελευθερία, την κριτική σκέψη και την αυτόβουλη δράση ενώ προάγει το μίσος και την εκμετάλλευση στο όνομα μιας υποτιθέμενης πατρίδας. Η ολική άρνηση ένταξης στα σχέδια ενός πολέμου που μετράει μόνο χαμένους είναι καθήκον.

Ο πόλεμος είναι μία πραγματικότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας πλέον και η κατάταξη σε έναν θεσμό που αντιπροσωπεύει την ίδια την εξουσία, την πατριαρχία, την κρατική βία και τη σαπίλα του ιμπεριαλισμού θα μας βρίσκει πάντα απέναντι της. Η ίδια η κλήση ενός ατόμου να συμμετέχει στο στρατό απεικονίζει τη βία της επιβολής του κράτους και του κεφαλαίου και η συνειδητή άρνηση υποταγής είναι για εμάς η μοναδική απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί στους καταπιεστές μας. Σε μία περίοδο που ο πόλεμος πρωτοστατεί στις ειδήσεις, το καθήκον της ανυποταξίας γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ.

Για εμάς, που ο στρατός είναι ένας ακόμη θεσμός που φέρει ό,τι εχθρευόμαστε, η ολική άρνηση στράτευσης ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα, είναι ακόμη μια επαναστατική επιλογή που συγχρονίζεται με τον πολύμορφο αγώνα ενάντια σε οτιδήποτε μας καταπιέζει. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή των κρατών και των συνόρων, των εθνών και των πατρίδων και κατ’ επέκταση όλου του εξουσιαστικού οικοδομήματος. 

Στις 19 Νοεμβρίου του περασμένου έτους ο σύντροφος ολικός αρνητής στράτευσης Ζήσης Ν. καλέστηκε από τον Ελληνικό στρατό να παρουσιαστεί τρίτη φορά, ενώ στις 08/03 ο Τ. Παλαιοθόδωρου κατέθεσε την άρνηση στράτευσης του στην στρατολογία Ιωαννίνων. Στεκόμαστε αλληλέγγυες σε όλους αυτούς που αντιμάχονται την έννοια ενός στρατού ενωμένου κάτω από την ταμπέλα της πατρίδας και επιλέγουν συνειδητά να βγουν στο πεδίο μάχης εναντίον τους. Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία και βρισκόμαστε πλάι στα συντρόφια που επιλέγουν την ολόψυχη επίθεση με πολιτικούς, επαναστατικούς όρους. Για το λόγο αυτό το Σάββατο 19/3 τοποθετήσαμε πανό σε κεντρικά σημεία της Θεσ/νίκης και σε σχετιζόμενους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όπως η ΣΣΑΣ (Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων) στην Εγνατία και το Στρατοδικείο στην Καυταντζόγλου, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης και ενάντια στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία.

Με όπλα μας τους αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε το δικό μας πόλεμο. Το μόνο πόλεμο για τον οποίο αξίζει να στρατευτούμε, δίνοντας και τη ζωή μας. Τον πόλεμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

Πέμπτη 10 Μάρτη, 18:00 Καμάρα-Στήριξη της αντιπολεμικής πορείας

Στις 24/2 τύμπανα πολέμου ηχήσαν στην Ουκρανία όταν υπό τις διαταγές του Ρώσου προέδρου Πούτιν το ρώσικο κράτος εισέβαλε με στρατό και βομβαρδισμούς σε διάφορες πόλεις. Η Ρωσία λίγες μέρες πριν αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Ντονετσκ και του Λουγκάνσκ, που είχαν αυτονομηθεί από την Ουκρανία, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να διασφαλίσει του ρωσόφωνες πολίτες των περιοχών αυτών από το φασιστικό ουκρανικό κράτος.
Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας διεξάγεται “άτυπα” από το 2014 όταν και ανατράπηκε η τότε φιλορωσική κυβέρνηση με πρόεδρο τον Γιανούκοβιτς, από τη λεγόμενη “πορτοκαλί επανάσταση” ανοίγοντας βέβαια το δρόμο προς την εξουσία σε φιλοναζιστικές και ακροδεξιές οργανώσεις με πρωθυπουργό τον Β. Ζελένσκι. Η Κριμαία τότε ενσωματώθηκε στην Ρωσία και υπήρξε η δημιουργία ρωσόφωνων περιοχών. Η Ρωσία επιδιώκει να αποστρατιωτικοποιήσει την Ουκρανία και δεν δέχεται την ένταξη της στο ΝΑΤΟ γιατί θα απειληθεί η δικιά της γεωπολιτική κυριαρχία, καθώς από την Ουκρανία διέρχεται το 50% του ρωσικού αερίου προς την Ευρώπη. Οι σχηματισμοί της Ρωσίας με την Κίνα και των ΗΠΑ με την ΕΕ δημιουργούν διακρατικές εντάσεις προσπαθώντας ο κάθε ένας να επιβάλλει τους δικούς του σχεδιασμούς για την παγκόσμια κυριαρχία.
Όσο περνούν οι μέρες οι βομβαρδισμοί σε διάφορες πόλεις της Ουκρανίας εντείνονται, πολιορκώντας κυρίως το Κίεβο, τη Μαριούπολη, τη Βολνοβάχα και αλλού. Ήδη έχουμε πολλές απώλειες αμάχων και είναι ακόμη η αρχή ενός πολέμου για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των κρατών. Σε κάποιες πόλεις οι άνθρωποι δεν έχουν ηλεκτρικό, θέρμανση, ούτε καν πόσιμο νερό. Από τη μία η Ρωσία ανακοινώνει το πρωί για κατάπαυση πυρός για να αποχωρήσουν οι άμαχοι και το ίδιο βράδυ νέοι βομβαρδισμοί εμποδίζουν τελικά τους κατοίκους να φύγουν και από την άλλη η ουκρανική κυβέρνηση έχει κηρύξει απαγόρευση κυκλοφορίας και στρατιωτικό νόμο σε όλη τη χώρα, με τους ουκρανούς φασίστες να εμποδίζουν και αυτοί τους πολίτες να φύγουν, κλείνοντας τα σύνορα. Το αποτέλεσμα είναι τις πρώτες καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου να τις επωμίζονται οι άμαχοι πληθυσμοί χάνοντας ότι είχανε κερδήσει με κόπο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή.
Από την άλλη το ελληνικό κράτος, με γνώμονα τη γεωγραφική του θέση, κατέχει μείζονα ρόλο στον έλεγχο των αγορών ενέργειας και μετατρέπεται σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Μεσογείου. Αυτό γιατί αποτελεί το κέντρο παραγωγής και διέλευσης τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας που μεταφέρεται από την Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο για να διοχετευτούν προς την ΕΕ, με παραδείγματα των τελευταίων χρόνων τα τεράστια αναπτυξιακά έργα (ενεργειακοί αγωγοί, εξορύξεις κλπ), τόσο χερσαία όσο και υποθαλάσσια, με καταστροφικές επιπτώσεις στο φυσικό κόσμο. Ως υπάκουο μέλος του ΝΑΤΟ έστειλε ήδη στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στον πόλεμο αυτό, έτοιμο να διαθέσει τις νατοϊκές του βάσεις για οποιαδήποτε πολεμική ενέργεια.
Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αντιστρέψουμε αυτόν τον πόλεμο και να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε κράτος και υπερεθνική συμμαχία. Αρνούμαστε να γίνουμε κομμάτι ενός μηχανισμού που εξυπηρετεί τις ανάγκες του κράτους και του κεφαλαίου, έτοιμο να αιματοκυλήσει εκατομμύρια αμάχους για περισσότερη εξουσία.
Με όπλα μας του αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε τον δικό μας πόλεμο ενάντια στα ντόπια και ξένα αφεντικά που λεηλατούν τη φύση και καταστρέφουν τις ζωές μας.

Ούτε εθνικός ούτε ενεργειακός πόλεμος κοινωνικός αντικρατικός

Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, ολική άρνηση στράτευσης

Στηρίζουμε την αντιπολεμική πορεία στις 10 Μάρτη, 18:00 Καμάρα

Τρίτη 8 Μάρτη, 19:00 Άγαλμα Βενιζέλου-Στήριξη της πορείας ενάντια στην πατριαρχία

Ο 20ος αιώνας βρίσκει το φεμινιστικό κίνημα στους δρόμους ως συνέχεια της γαλλικής επανάστασης με τις γυναίκες εργάτριες να διεκδικούν τα αυτονόητα. Η 8η Μάρτη αναγνωρίζεται επίσημα πλέον ως η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας και πιο συγκεκριμένα της εργάτριας γυναίκας που τόλμησε από τα εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού το 1857 να κατέβει στους δρόμους και να πολεμήσει για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ισότιμες αμοιβές. Η 8η Μάρτη αποτελεί μία μέρα «γιορτής» των γυναικών που επέλεξαν την σύγκρουση, την αποκρυστάλλωση των παραδοσιακών ρόλων και τον διαρκή αγώνα ενάντια στην εξουσία των αφεντικών και της πατριαρχικής κοινωνίας.
Το κράτος και οι θεσμοί του συνηθίζουν να απονοηματοδοτούν τους αγώνες που δίνονται, προσδίδοντας καπιταλιστικά και εμπορευματικά χαρακτηριστικά (με την αγορά δώρων, τις διαφημίσεις που προωθούν τις στερεοτυπικά τέλειες θηλυκότητες κλπ) σε ιδέες και δράσεις που αφήνουν αιματηρά αποτυπώματα στην συλλογική μνήμη. Καμία κρατική και κοινωνική νομιμοποίηση δεν θα μπορούσε να δώσει «γιορτινό» τόνο στους φεμινιστικούς αγώνες που δίνονται, όχι μόνο από το 1857 αλλά από πολύ νωρίτερα, με τις θυληκότητες να μην πληρώνονται το ίδιο με τους άνδρες, να μην έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτούς, να κακοποιούνται και να παραβιάζονται με κάθε δυνατό τρόπο. Καμία ημέρα του χρόνου, όποια κι αν είναι αυτή, δεν γιορτάζουμε την κρατική ανάγνωση της γυναίκας που πληρεί μονάχα τις προϋποθέσεις της καλής νοικοκυράς, της άξιας συζύγου, της αναπαραγωγικής μηχανής. Θυμόμαστε και σεβόμαστε με την υπόσταση μας τις μάχες που δόθηκαν και δίνονται καθημερινά ενάντια σε μία κοινωνία γεμάτη διαχωρισμούς, έμφυλη βία, εκμετάλλευση και αρρενωπά προνόμια.
Το 2021 στον ελλαδικό χώρο η κοινωνία σοκαρίστηκε με τον γνωστοποιημένο αριθμό γυναικοκτονιών που έλαβαν χώρα και συζητήθηκαν στην δημόσια σφαίρα. Σοκαρίστηκε, επίσης, με τα περιστατικά έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, την δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων παιδοβιαστών, παραβιαστών και κακοποιητών. Κι όμως παρά την δημόσια κατακραυγή η πατριαρχικά δομημένη κοινωνία συνεχίζει να ανθίζει με αρρενωπότητες να βγάζουν λόγο για τα δικαιώματα των γυναικών στην έκτρωση και στην μητρότητα, τα τρανς άτομα να διεκδικούν ακόμα τα αυτονόητα. Την ίδια χρονιά η κυβέρνηση ψηφίζει τον νόμο συνεπιμέλειας αφήνοντας τις μητέρες εκτεθειμένες για ακόμα μία φορά σε κακοποιητικές συμπεριφορές, η ιερή μαφία αθωώνεται και στηρίζεται σταθερά από την δικαιοσύνη τους, και ο κάθε Μπαλάσκας δίνει συνταγές επιτυχίας σε επίδοξους γυναικοκτόνους. Αυτή είναι η κουλτούρα του βιασμού, η πατριαρχικά εδραιωμένη καθημερινότητα ενάντια στην οποία επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά.
Η πατριαρχία βρίσκεται ακόμα βαθιά ριζωμένη στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος κι αν θέλουμε να υπερασπιστούμε έναν άλλο κόσμο πρέπει να στοχεύσουμε στην καρδιά του παλιού. Μέχρι να καταστρέψουμε κάθε μορφή εξουσίας στεκόμαστε με βάση την αλληλεγγύη η μία δίπλα στην άλλη. Η 8η Μάρτη αποτελεί επέτειο μνήμης των γυναικείων αγώνων για χειραφέτηση απέναντι στο κράτος, το αφεντικό και τον σύζυγο. Τόσα χρόνια μετά συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε στον δρόμο με ακόμα περισσότερη οργή και δίψα για έναν άλλο κόσμο. Μέχρι να γελάσουμε πάνω στα συντρίμμια της πατριαρχίας η μόνη λύση είναι η συνεχής διεκδίκηση των ζωών μας με όλα τα μέσα.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΣΤΑ ΓΙΟΡΤΙΝΑ ΣΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ 

Στηρίζουμε την πορεία στις 8 Μαρτίου, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου

Πέμπτη 24/2, 18:00:Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα 3 συντρόφια Γ.Βούλγαρη, Θ.Χατζηαγγέλου και Π.Καλαϊτζή

“Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους” (Θ.Χατζηαγγέλου-Γ.Βούλγαρη).

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε το μένος της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον κόσμο που συνεχίζει να αγωνίζεται. Κάτι τέτοιο δεν είναι πρωτόγνωρο, δεν περιμένουμε από καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία να λειτουργήσει διαφορετικά. Το θεωρούμε δεδομένο πώς κάθε λογής εξουσιαστές είναι αδύνατο να αντιληφθούν τον κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Η πολιτική στρατηγική της παρούσας κυβέρνησης όμως έχει ακολουθήσει μία επιθετική γραμμή προς τον πολύμορφο αγώνα, από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Εκκενώσεις καταλήψεων, ξύλο στις πορείες, προπαγάνδα με σκοπό την τρομοκρατία του κόσμου του αγώνα ενώ, παράλληλα, μετανάστριες και φυλακισμένες παραμένουν απομονωμένες από όλο αυτο που λέμε ζωή. Πρωτοφανής ήταν και η διαχείρηση της εκκένωσης της κατάληψης «Στέκι στο Βιολογικό», με ακραίες κατασταλτικές κινήσεις και την εκκένωση του δεύτερου στεκιού στο Χημικό, μόλις 2 μέρες μετά το άνοιγμα του. Οι συλλήψεις που ακολούθησαν και οι μπάτσοι στην πόλη είναι ένα απλό δείγμα της ουσίας αυτής της πολιτικής κυβέρνησης.
Ο κόσμος του αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα βασισμένα μόνο στην πολιτική του ταυτότητα. Η διαχείρηση της απεργίας πείνας του επαναστάτη αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα, με την συνεχόμενη κορύφωση από το κίνημα αλληλεγγύης και η εκδικητική στάση της κυβέρνησης απέναντί του, οι βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με εκείνη την περίοδο και τα δημόσια σχόλια της κυβέρνησης σχετικά με την συγκυρία αντικατοπτρίζουν μονάχα ένα κομμάτι της σάπιας τους λογικής. Αγωνιστές και αγωνίστριες διώκονται με κούφια στοιχεία όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Κ. Καλαρέμα και την υπόθεση των 16 φοιτητών με βάση ορφανά DNA- ένα καινούριο παιχνίδι της κυβέρνησης ικανό να βοηθήσει στην στοχοποίηση και τον εγκλεισμό του ριζοσπαστικού κινήματος. Η παραβίαση της καθημερινότητας με τις παρακολουθήσεις συντροφισσών/ων της ΤΑ και όχι μόνο, με αποκορύφωμα την επίθεση στον σύντροφο μας Χ. Ματζουρίδη που δέχτηκε μία από τις μεγαλύτερες και μεθοδευμένες επιθέσεις, χτυπώντας την ψυχική και σωματική του υγεία, κλονίζοντας την πολιτική και όχι μόνο αξιοπρέπεια του. Και ερχόμαστε στο τώρα. Στις συλλήψεις των 3 συντρόφων μας στις 8/2 έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος και μέλος της συλλογικότητάς μας, Θ. Χατζηαγγέλου και η συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη συλλαμβάνονται έπειτα από εισβολή σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στο “Ίδρυμα του Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού”, ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν αποποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα τους. Το ίδιο απόγευμα συλλαμβάνεται ο σύντροφος Π. Καλαϊτζής, με μόνη σύνδεση του με την υπόθεση να είναι η σχέση του με το σπίτι και οι συντροφικές, φιλικές και συναδελφικές σχέσεις με τον έναν εκ των 2 συλληφθέντων, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Στις 12/2 περάσαν από την διαδικασία ανακριτή και εισαγγελέα και κρίθηκαν προφυλακιστέοι με τις κατηγορίες της συμμετοχής τους στην Οργάνωση “Αναρχική Δράση”(187Α), τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού και των ευρημάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Πάνος Καλαϊτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.
Για μία ακόμη φορά η κρατική εκδικητικότητα είναι φανερή. Η αντιτρομοκρατική για να “στήσει” ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, ψάχνει μανιωδώς ένα τρίτο άτομο χωρίς κανένα βέβαια στοιχείο αλλά για να παρουσιάσει μία ακόμη επιτυχία. Η δίωξη και η προφυλάκιση του σύντροφου Π. Καλαϊτζή είναι ακόμη μία σκευωρία του κράτους ποινικοποιώντας ακόμη μία φορά τις προσωπικές σχέσεις. “Προσπαθώ να σηκώσω το ανάστημά μου απέναντι σε αυτήν την αυθαιρεσία που νομίζει ότι η ζωή μου είναι ένα πιόνι σε μια αόρατη σκακιέρα. Απέναντι σε αυτούς που παίρνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τις χρησιμοποιούν όπως θέλουν και όπως τους ταιριάζει για να συνθέσουν το παζλ που σχεδιάζουν” (Π. Καλαϊτζής).
Το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της «νόμιμης» βίας, επεμβαίνει στις κοινωνικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξης. Υποδουλώνει συνειδήσεις, επιδιώκει να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση απέναντι σε όποιες “μεταρρυθμίσεις”, χειραγωγόντας έτσι την κοινωνία ώστε να λειτουργεί για χάρη αυτού. Προωθούνται έτσι νόμοι που βασίζονται πάνω σε μία ολόκληρη βιομηχανία επιτήρησης, ελέγχου, πειθαρχίας και εγκλεισμού που όχι μόνο χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά εκμεταλλεύονται και λεηλατούν όλο το φυσικό κόσμο. Η εξουσία μπορεί να αλλάζει όνομα, χρώμα, στρατηγική και ρητορεία όμως ποτέ δεν αλλάζει ρόλο. Επιδεικνύουν ακόμα μία επιτυχία για την πάταξη της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά στην πραγματικότητα ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης; Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι μία τρανή απόδειξη της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους, όπως επίσης, η μηδενική κρατική ευθύνη στην μεγάλη πυρκαγιά στην Εύβοια το καλοκαίρι του ’21 αλλά και σε άλλες περιοχές με ολοκληρωτικές καταστροφικές συνέπειες, η πλήρης αδιαφορία στην αντιμετώπιση των συνεπειών από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Απότοκο όλων αυτών είναι οι αυξήσεις που έρχονται σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, στο ρεύμα και στα καύσιμα, οι χαμηλότεροι μισθοί, η αύξηση της ανεργίας, που φυσικά θα τα επωμιστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Πρέπει να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς που αφήνει πίσω του η κρατική αδιαφορία και πολιτική.
Αυτή είναι άλλη μία κυβέρνηση βασισμένη στους κανίβαλους αυτού του κόσμου. Θεωρούμε πως η στάση μας απέναντι τους είναι ξεκάθαρη και η στήριξη μας προς τον πολύμορφο αγώνα αδιαμφισβήτητη. Άλλωστε όπως έχουμε δηλώσει μετά την εκκένωση και συνεχίζουμε να δηλώνουμε δημόσια «Η κατάληψη για 16 χρόνια αποτελεί σάρκα από την σάρκα του πολύμορφου αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση χωρίς να ιεραρχεί και να διαχωρίζει τα μέσα που συμβάλλουν στη διασπορά των ελευθεριακών προταγμάτων και την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Γιατί για μας αυτό είναι απελευθέρωση». Θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε έναν άλλο κόσμο μέχρι όλα να είμαστε ελεύθερα.

Λευτεριά στα συλληφθέντα συντρόφια της 08/02 Γ.Βούλγαρη και Θ.Χατζηαγγέλου
Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Π. Καλαϊτζή που βρίσκεται έγκλειστος χωρίς κανένα στοιχείο, λόγω των προσωπικών του σχέσεων

Πόλεμο στην κρατική τρομοκρατία

Θα μαχόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων γιατί εκεί είναι η θέση μας

Άλλωστε ό,τι αγαπήσαμε σε αυτόν τον κόσμο ήταν πάντα εναντίον του

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Πέμπτη 24/2 στις 18:00, Τσιμισκή με Ναυαρίνου

Παρασκευή 11/2, 09:00-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες και την συλληφθείσα της 8/2

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2 έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής, συλλαμβάνονται ένας σύντροφος (και μέλος της συλλογικότητάς μας) και μία συντρόφισσα με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στο Ίδρυμα του Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού, στην Άνω Πόλη, σύμφωνα με τα καθεστωτικά. Παράλληλα πραγματοποιούνται έρευνες στα σπίτια των συλληφθέντων καθώς και στο χώρο εργασίας του ενός. Το ίδιο απόγευμα πραγματοποιείται ακόμη μία προσαγωγή συντρόφου, η οποία αργότερα μετατρέπεται σε σύλληψη. Την Τετάρτη 9/2 περάσαν από την διαδικασία του αυτοφώρου, παίρνοντας προθεσμία για την Παρασκευή 11/2. Τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες της ένταξης στην Οργάνωση Αναρχική Δράση και πολλές πράξεις κακουργηματικού χαρακτήρα.

Από την πρώτη στιγμή τα ΜΜΕ κάνουν λόγο για συλλήψεις με «άρωμα» τρομοκρατίας. Σπεύδουν να δημιουργήσουν ένα κλίμα τρομολαγνείας σε αγαστή πάντα συνεργασία με την εξουσία. Για μια ακόμη φορά το κράτος διώκει όσες και όσους αγωνίζονται για την συνολική απελευθέρωση. Εκδικείται όσες και όσους σηκώνουν το ανάστημά τους στην κρατική βαρβαρότητα, πολεμώντας καθημερινά για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Ως αναρχικές/οι έχουμε το χρέος απέναντι στους ίδιους μας τους αγώνες, απέναντι στην ίδια την πολιτική μας ύπαρξη να μην εγκαταλείπουμε ο ένας την άλλη ακόμη και όταν οι καιροί δυσκολεύουν. Οι ιδέες μας και οι δεσμοί μας θα είναι για πάντα ένα όπλο που δεν θα μπορέσουν ποτέ να κατανοήσουν. Δεν αφήνουμε καμιά/κανέναν μόνη/ο στα χέρια της εξουσίας. Γιατί μόνο όταν θα περπατήσουμε όλοι και όλες μαζί πάνω στα συντρίμμια του γερασμένου αυτού κόσμου, πορευόμενοι/ες προς μια επαναστημένη κοινωνία με τις δικές μας αξίες και ιδανικά, θα είμαστε ελεύθεροι/ες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες και την συλληφθείσα της 8/2

Καμιά/κανένας μόνος/η στα χέρια του κράτους

Από την κατάργηση των τρομονόμων, μέχρι το γκρέμισμα και της τελευταίας φυλακής

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Παρασκευή 11/2 στις 09:00, Δικαστήρια Θεσ/νίκης

Από τα Χανιά μέχρι το Λουγκάνο αλληλεγγύη στους/ις καταληψίες

Ξημερώματα Σαββάτου 5/9/20 το κράτος συνεχίζει το κατασταλτικό του έργο απέναντι σε όσους/ες αγωνίζονται για την καταστροφή του. Μπάτσοι όλων των ειδών εισβάλλουν και εκκενώνουν την κατάληψη Rosa Nera στα Χανιά. Μία κατάληψη που επι 16 χρόνια στέγαζε συντρόφους/ισσες που επέλεξαν να εναντιωθούν στον εκβιασμό του ενοικίου, υπήρξε κέντρο ποικίλων δραστηριοτήτων συμμετέχοντας σε πολλούς τοπικούς και μη αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική επέλαση, με έντονη παρουσία απέναντι στην τουριστική εκμετάλλευση, στην ιδιώτευση και την τοπική εκβιομηχάνιση, ενώ αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς των αγώνων που ανέδειξαν την αλληλεγγύη προς τους μετανάστες. Κατά την εκκένωση συλλαμβάνονται 16 άτομα, εκ των οποίων οι πέντε είναι μετανάστες.

Σάββατο 5 Ιουνίου κόσμος ανακαταλαμβάνει τη Rosa Nera και καλεί ανοιχτή συγκέντρωση υπεράσπισής της. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, από την ανακατάληψη μέχρι και σήμερα, πλήθος κόσμου στηρίζει την κατάληψη διοργανώνοντας ανοιχτές κουζίνες, προβολές, εκδηλώσεις θυμίζοντας σε όλες/ους μας ότι οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο του αγώνα για την ελευθερία όλων μας.

Τον Αύγουστο του 2020 εκκενώνουν την κατάληψή μας Terra Incognita, το Δεκέμβρη του 2022 εκκενώνεται η κατάληψη «Στέκι στο Βιολογικό» εντός του ΑΠΘ και αρκετοί ακόμη κατειλημμένοι χώροι δέχονται επιθέσεις και εισβολές από τα ένστολα σκουπίδια. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι/ες με μία ολομέτωπη κατασταλτική επίθεση του κράτους που προσπαθεί να πατάξει κάθε μορφή αντίστασης και να φιμώσει οποιαδήποτε κραυγή ελευθερίας ενάντια στο νέο ολοκληρωτισμό.

Κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει και σε άλλες χώρες. Πριν από πολλούς μήνες είχε εκκενωθεί η κατάληψη Μολίνο στο Λουγκάνο στην Ελβετία. Τέλη Δεκέμβρη συντρόφισσες/οι προχώρησαν σε ανακατάληψη ενώ παράλληλα πραγματοποιούταν συγκέντρωση αλληλεγγύης απ’έξω. Το βράδυ της ίδιας μέρας η συγκέντρωση δέχτηκε άγρια επίθεση από τους μπάτσους, με αποτέλεσμα κάποια άτομα να τραυματιστούν. Τα ξημερώματα της επομένης, όλων των ειδών μπάτσοι μαζί με την πυροσβεστική, εισβάλλουν στην κατάληψη και συλλαμβάνουν όσα άτομα βρισκόντουσαν μέσα, εκτός από ένα άτομο το οποίο αντιστάθηκε και παρέμεινε στην οροφή του κτιρίου μέχρι να αφεθούν ελεύθερα όλα τα συλληφθέντα άτομα, όπως και έγινε μετά από 1-2 μέρες.

Πρέπει να αντιληφθούμε την κρισιμότητα της κατάστασης και της συγκυρίας που βρισκόμαστε και να περάσουμε σε μία ολομέτωπη επίθεση στο κράτος και τα τσιράκια του. Δεν πρέπει να αφήσουμε αμαχητί όλα αυτά που κερδίσαμε χρόνια τώρα με αγώνες και απώλειες. Γιατί για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Όπως ξαναείπαμε στον πόλεμο απαντάμε με πόλεμο. Στη βία του κρατικού και καπιταλιστικού αυταρχισμού απαντάμε με βία. Στη βαρβαρότητα της εξατομίκευσης απαντάμε συλλογικά οξύνοντας την μαχητική αντιπαράθεση.

Αλληλεγγύη στα συλληφθέντα άτομα της εκκένωσης της κατάληψης Rosa Nera και σε όσες/ους διώκονται γιατί συνεχίζουν να αντιστέκονται για την καταστροφή αυτού του σάπιου οικοδομήματος

Οι καταλήψεις είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ελευθερία

Μέχρι την συνολική απελευθέρωση και την αναρχία

Παρέμβαση στη Γερμανική Σχολή Θεσ/νίκης για την αντίσταση στην κατειλημμένη ζώνη Osterholz

Από την Ελλάδα ως τη Γερμανία-Αγώνας για Ζωή, Γη και Ελευθερία

Το δάσος στο Osterholz, στα σύνορα της πόλης Ντύσελντορφ και Χάαν τελεί υπό κατάληψη από τον Αύγουστο του 2019. Ήδη από τις πρώτες μέρες η διάχυση του επαναστατικού λόγου ενάντια στην λεηλασία της φύσης κατέστησε σαφές πως πρόκειται για μία κατάληψη δάσους, κομμάτι του αγώνα για ελευθερία.Η εταιρεία Oetelshofen, που ανήκει στην οικογένεια Iseke, δεν είναι μόνο σημαντικόςπαράγοντας στην καύση άνθρακα, την κατασκευή δρόμων και την κατασκευή όπλων, αλλά κατέχει επίσης τεράστιες ποσότητες γεωργικής γης για αιώνες τις οποίες μισθώνουν. Συμμετείχαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε δημοτικά συμβούλια και είναι μέλη αρκετών τοπικών συλλόγων. Κάπως έτσι βλέπουμε άλλη μία οικογένεια να εκμεταλλεύεται με βάση το συμφέρον ξανά και ξανά. Η Oetelshofenσυνεργάζεται την Thyssen/Krupp, μία πολυεθνική με επίκεντρο την βιομηχανία και την παραγωγή χάλυβα, την RWE, την δεύτερη μεγαλύτερη πολυεθνική στον κόσμο ως προς την παραγωγή αιολικής ενέργειας και η Τρίτη μεγαλύτερη στην Ευρώπη ως προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και με κατασκευαστικές δρόμων. Η οικογένεια Iseke είναι συνδεδεμένη με τον CDU (Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση της Γερμανίας) κάτι που έπαιξε πολύ στα μίντια την προηγούμενη εκλογική περίοδο και λόγω μίας πρωτοβουλίας κατοίκων απέκοψε τον αρχηγό της κοινοβουλευτικής ομάδας της ένωσης να κατέβει στις εκλογές ξανά. Όπως είπαμε, και όπως ξέρουμε καλά και εμείς, η οικογενειοκρατία δεν γνωρίζει όρια.

Η κατάληψη του Osterholz στηρίζεται και από τους κατοίκους της περιοχής, που κατέθεσαν καταγγελία για την αποτροπή της άμεσης επιβολής της διαδικασίας έγκρισης πολεοδομικού σχεδιασμού. Η καταγγελία αυτή απορρίφθηκε και το δάσος απειλείται με εκκένωση από τις αρχές του Ιανουαρίου. Οι καταληψίες έχουν ήδη δηλώσει την διάθεση για υπεράσπιση του δάσους με σαμποτάζ μεγάλων δρόμων και άλλους πιο ευφάνταστους τρόπους. Ο αγώνας για την λεηλασία της φύσης από την βιομηχανική κοινωνία μας βρίσκει κάθε φορά την μία δίπλα στον άλλο. Είτε αυτή η δασική έκταση βρίσκεται στο Ντυσελντορφ, είτε στις Σκουριές, είτε αφορά την διεκδίκηση αγαθών όπως στις Σταγιάτες είτε την αποτροπή ενός δρόμου που θα ωφελήσει μία πολυεθνική ο αγώνας για ελευθερία μας βρίσκει στην ίδια πλευρά αυτού του πολέμου. Όσα συνέδρια και να κάνουν για την κλιματική αλλαγή και όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για τις περιβαλλοντικές του ανησυχίες εμείς θα διεκδικούμε την ελευθερία μας με όλα τα μέσα στέλνοντας σινιάλα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο. Από τη μητρόπολη της Θεσσαλονίκης απαντάμε στον κάλεσμα τους και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο δάσος του Osterholz, γιατί αν νομίζουν πως δεν είμαστε μαζί σε κάθε αγώνα είναι γελασμένοι.

Δύναμη στην κατειλημμένη ζώνη Osterholz

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΕΙΛΛΗΜΕΝΑ ΕΔΑΦΗ

*

Osterholz forest, in the borders of Dusseldorf and Haan is a squatted forest area since August 2019. Since the very first day the spreading of revolutionary speech against environmental destruction made it clear that this is squat, part of the struggle for land and freedom. The Oetelshofen company, owned by the Iseke family, is not only a major player in coal burning, road construction and weapons construction game, but also owns vast amounts of agricultural land for centuries. For a long time, they have participated in municipal councils and have been members of several local associations. In this way, we once again see another family taking advantage based on personal interest over and over again. Oetelshofen company is partnering with Thyssen / Krupp, a steel-focused multinational company, RWE, the world’s second largest multinational companyof wind energy and the third largest in Europe in renewable energy, and companies of constructing roads. The Iseke family is affiliation with the CDU (Christian Democratic Union of Germany), played a big part in the media during the previous election period and due to a citizens’ initiative, the leader of the union’s parliamentary group could not run in the elections again. As we have said, and as we well know from Greek families ruling over the years, greed for power of the same families knows no borders.

OsterholzForst squat has met the solidarity of the citizens of the area, who submittedan appeal against the immediate enforcement at the Higher Administrative Court in Münster. This appeal was rejected, and this is the reason why Osterholz is threatened with eviction since the beginning of January. The squatters have already stated their willingness to defend the forest by sabotaging central roads or with the use of even more creative tools. The struggle for earth liberation from the industrial society finds us united every time. Either if it regards a forest in Dusseldorf, or in Skouries, or it concerns the struggle for common needs like in Stagiates, or the sabotage of a new highway like in Danni forest, the struggle for earth liberation finds us in the same side of this war. Whatever conferences and meetings they organize regarding climate change in order to convince us for their environmental worries we will fight for our freedom by all means sending away signals of solidarity throughout the world. From the metropolitan areas of Thessaloniki we respond to their call and express our solidarity to our companixns in OsterholzForst, because they must be fooled if they think we are not united in every fight.

STRUGGLE FOR LAND AND FREEDOM-SOLIDARITY TO ALL OCCUPIED AREAS

Παρέμβαση στο σπίτι του εισαγγελέα Μπακέλα για την υπόθεση του συντρόφου Χ. Μαντζουρίδη

Το βράδυ της 13ης Οκτωβριου στα Ιλίσια ο σύντροφος Χάρης Μαντζουρίδης προσάγεται με όρους απαγωγής, από μπάτσους με πολιτικά, οι οποίοι μπροστά στην κατακραυγή της γειτονιάς δήλωσαν ότι κατηγορείται για ασέλγεια σε ανήλικο, δικαιολογώντας έτσι τη σωματική και λεκτική τους βία προς τον σύντροφο, μπροστά στην συντρόφισσα και το ανήλικο παιδί του. Οδηγείται στην ΓΑΔΑ όπου ενημερώθηκε ότι εκκρεμούσε ένταλμα εις βάρος του για μια ληστεία ενός υπαλλήλου χρηματαποστολής το 2018 στην περιοχή του Ζωγράφου με μοναδικό στοιχείο ένα μείγμα DNA που βρέθηκε σε ένα γεμιστήρα κοντά στο σημείο της ληστείας. Όλα αυτά λόγω ενός ανώνυμου τηλεφωνήματος που δέχτηκαν οι μπάτσοι της ΕΛ.ΑΣ, όπου ο νομοταγής ρουφιάνος τον καθιστούσε ύποπτο για τη ληστεία. Ο βίαιος αυτός χειρισμός κλόνησε την ψυχική υγεία του συντρόφου. Τον κάτηγορησαν για ασέλγεια, τον απήγαγαν, έπαιξαν με το μυαλό του με αισχρούς ισχυρισμούς και του απέσπασαν το γενετικό του υλικό. Την επόμενη μέρα εκδίδεται ένταλμα σύλληψης καθώς, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στοιχεία του DNA του ταυτίζονται με στοιχεία ενός ορφανού μείγματος που οι μπάτσοι ισχυρίζονται ότι σχετίζεται με την ληστεία του 2018.

Μετά από κρίσεις πανικού που κορυφώθηκαν με την  μεταφορά του στις φυλακές Κορυδαλλού, η βία αυτή ωθεί τον σύντροφο να αυτοτραυματιστεί στο κεφάλι. Μεταφέρεται στο Αττικό νοσοκομείο και στις 19 Οκτωβρίου αποτρέπεται η πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας του ενώ μετά την συρραφή των τραυμάτων του μεταφέρεται στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Δαφνί. Στις 8 Νοεμβρίου όντας ακόμα κρατούμενος και ασθενής πραγματοποιεί  τη δεύτερη απόπειρα και μεταφέρεται ξανά στο Αττικό και στη συνέχεια πάλι στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Δαφνί. Στις 16 Δεκεμβρίου ο εισαγγελέας της φυλακής του ανήγγειλε πως θα περάσει πειθαρχικό για ψευδή αυτοτραυματισμό και για απόπειρα απόδρασης, αναφερόμενος στην απόπειρα αυτοκτονίας του στις 19 Οκτωβρίου. Ενώ η ψυχική υγεία του συντρόφου έχει ήδη αποστραγγιστεί από τη φαρμακευτική αγωγή, του απαγορεύουν επισκεπτήρια, επικοινωνία, έξοδο από τον θάλαμο και συνεχίζουν να του επιτίθενται λεκτικά και ψυχολογικά, καθώς περιμένει την απόφαση του ανακριτή για τη μεταφορά του στον Κορυδαλλό.  Στις 24/12 ο σύντροφος μετάγεται στο Ψυχιατρείο κρατουμένων Κορυδαλλού, όπου μπαίνει σε καραντίνα προληπτικά λόγω των νέων μέτρων. Μετά από 6 μέρες παραμονής του εκεί(30/12), βγαίνει θετικός σε ράπιντ τεστ οπότε εξακολουθεί να μένει στην απομόνωση μέχρι και σήμερα, χωρίς καμία δυνατότητα επικοινωνίας, χωρίς ιατρική παρακολούθηση και χωρίς οι κοντινοί/ες του να γνωρίζουν τίποτα!

Η βαρβαρότητα αυτής της εκδικητικής μεταχείρισης είναι κάτι πρωτοφανές για τα δεδομένα της κοινωνίας. Κατηγορούν τον σύντροφο με αίσχη, μη σεβόμενοι την ψυχική και σωματική υγεία του, ενώ βρίσκεται υπό την επίβλεψη γιατρών και μη που προσπαθούν να επισπεύσουν την επιστροφή του στον Κορυδαλλό, χωρίς καν να τους ενδιαφέρει η ταυτότητα του ασθενή. Και όλα αυτά για ένα ορφανό DNA. Η καταστροφή της ψυχικής υγείας ενός αγωνιστή για την καταστολή των ιδεών και της δράσης του, της ύπαρξης του στον αναρχικό χώρο. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που επιχειρούν με ψέματα να κρύψουν τους λόγους της κανιβαλιστικής τους συμπεριφοράς, ούτε η τελευταία που προσπαθούν να κατακρεουργήσουν τον ψυχισμό επαναστατικών υποκειμένων. Το ψυχολογικό παιχνίδι του κράτους έχει παρατραβήξει και κάθε μέρα η ζωή του συντρόφου μας βρίσκεται σε κίνδυνο.

Όλη αυτή η ιστορία με σκοπό την ταυτοποίηση ενός ορφανού DNA. Άλλωστε, η καινούρια καθημερινή δικαιολογία των μπάτσων, με τις πιο πρόσφατες υποθέσεις του συντρόφου Κώστα  Κ.και των 14 συντρόφων που εμπλέκονται στην υπόθεση της πρυτανείας ΕΜΠ, έχει να κάνει με την υποχρεωτική λήψη, τη στοχοποίηση και την ενορχηστρωμένη ενοχοποίηση αγωνιστ(ρι)ών για τη συμμετοχή τους στον αναρχικό χώρο και τις επαναστατικές δράσεις. Η πολιτική τους έχει στόχο τις ζωές μας, τις σχέσεις μας, την πραγματικότητα που βιώνουμε και την αμφισβήτηση της αξίας των ζωών μας. Οι μεθοδευμένες επιθέσεις τους βασίζονται, πλέον, σε τεχνολογικά μέσα ενώ η ίδια η απόσπαση του DNA είναι παράνομη και για πολλά χρόνια το εργαστήριο της αστυνομίας δεν μπορεί να αποδείξει την αξιοπιστία του DNA ως πειστήριο, καθώς από μόνο του δεν αποτελεί στοιχείο. Ο λόγος, όσον αφορά τις περισσότερες διώξεις που αφορούν το DNA που βρίσκεται σε κινητά αντικείμενα, είναι η απόδειξη ότι η μεταφορά του βιολογικού υλικού είναι τόσο εύκολη, οπότε η ύπαρξή του σε ένα σημείο δεν προϋποθέτει και την ύπαρξη του ίδιου του ατόμου εκεί. Οι δικαιολογίες της ΕΛ.ΑΣ. για ενοχοποίηση ιδεολογιών και επαναστατικών σκεπτικών έχουν καταρρεύσει πολλές φορές ανά τα χρόνια και τα ψέματα τους αυτή την στιγμή έχουν θέσει σε κίνδυνο την ζωή ενός συντρόφου. Η ψυχική και σωματική υγεία των ανθρώπων του αγώνα είναι κάτι που η καταστολή πάντα θα προσπαθεί να κλονήσει. Εμείς ως αλληλέγγυοι/ες δηλώνουμε την αμέριστη στήριξη και αλληλεγγύη μας στον Χάρη Μαντζουρίδη και στεκόμαστε δίπλα στους συντρόφους/ισσες του κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα. Το βράδυ της Δευτέρας 10 Γενάρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο σπίτι του εισαγγελέα Ευάγγελου Μπακέλα, στην οδό Γερμ. Καραβαγγέλη 4. Οι ιδέες μας και οι δεσμοί μας θα είναι για πάντα ένα όπλο που δεν θα μπορέσουν ποτέ να κατανοήσουν. Όσο κι αν προσπαθούν να κλονίσουν την αξιοπρέπεια μας μέσα από χτυπήματα, εκκενώσεις γκρεμίσματα, φυλακίσεις, εμείς ας δείξουμε τη στήριξη μας με όλα τα μέσα. Μπάτσοι, πολιτικοί, δικαστές η αξιοπρέπεια είναι λέξη που δεν στέκει πλάϊ στην ύπαρξή σας.

Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Χάρη Μαντζουρίδη

Αντίσταση στην πολιτική και φυσική εξόντωση του συντρόφου μας

Αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή εγκλεισμού

15/1: Πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις και υπεράσπισης του στεκιού στο Βιολογικό

ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ‘ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ’

Την Παραμονή πρωτοχρονιάς (31-12-2021) κράτος και μπάτσοι προχώρησαν στην εκκένωση του κατειλημμένου χώρου “στέκι στο βιολογικό” περικυκλώνοντας το χώρο γύρω από το campus, με παράλληλη αυξημένη παρουσία μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου. Η εισβολή και η εκκένωση της κατάληψης επιλέχθηκε να πραγματοποιηθεί τα ξημερώματα (6:00) δεδομένου ότι εκείνες τις ώρες δεν θα είχαν να αντιμετωπίσουν κάποια μορφή αντίστασης. Δεν θεωρούμε ότι η εκκένωση του στεκιού στο Βιολογικό αποτελεί εξαίρεση, καθώς μέρος των πολιτικών μεθοδεύσεων του κράτους με τη μορφή ελέγχου και καταστολής, είναι να φιμώνει οποιονδήποτε τρόπο έκφρασης και δράσης που αποκλίνει από το κυρίαρχο.

Το μέχρι στιγμής πλαίσιο καταστολής το οποίο είχε υποστεί η κατάληψη ανά τα χρόνια, προερχόταν κυρίως από ενδοπανεπιστημικές αρχές και κοσμητείες. Η σημερινή εκκένωση – της πιο μακροχόνιας κατάληψης σε πανεπιστημιακό έδαφος – θεωρούμε ότι συγκυριακά έχει βαρύτερη πολιτική σημασία.

Για το κράτος, σηματοδοτεί το τέλος της ‘ανομίας’ σε πανεπιστημιακούς χώρους και την ‘αποστείρωση’ των εκπαιδευτικών θεσμών, προωθώντας, ως αναγκαίο, ένα καθεστώς επιτήρησης και ελέγχου, κλειδώνοντας τις σχολές και εντείνοντας την αστυνόμευση του πανεπιστημίου. Απαραίτητη συνθήκη για την επίτευξη των σχεδίων αυτών είναι το φίμωμα κάθε ριζοσπαστικής, αυτοοργανωμένης φωνής που κινείται στον πανεπιστημιακό χώρο, όπως στέκια, καταλήψεις και αυτόνομα σχήματα.

Για εμάς αυτοί οι χώροι, είναι χώροι ελευθερίας, που απορρίπτουν τις έννοιες της ιεραρχίας, της ιδιοκτησίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης. Σε αυτούς, δημιουργούμε τις δικές μας δομές, με βάση την αυτοοργάνωση, την ισότητα, την αντιεμπορευματικότητα και την αλληλεγγύη, από την πολιτική μας υπόσταση και δράση, μέχρι και την ψυχαγωγία μας.

Όπως στο παρελθόν έχουμε υπερασπιστεί τους χώρους που δέχτηκαν επίθεση, σε Ελλάδα και εξωτερικό, έτσι και τώρα θα μας βρουν απέναντι τους στην προσπάθεια να μας εξαφανίσουν. Την απάντηση μας στην καταστολή σας θα την βρίσκετε μπροστά σας, όπως εδώ και τόσα χρόνια.

Τον Νοέμβριο του 1987, καταλαμβάνεται το “στέκι στο βιολογικό” από φοιτητές καθώς δημιουργείται η ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό χώρο έκφρασης. Το στέκι που κάποτε προοριζόταν για πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη πλέον λειτουργεί ως αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο, στέκι αντιπληροφόρησης και ορμητήριο κοινωνικών και φοιτητικών αγώνων.

Εξ’ αρχής η σύσταση και η δράση του είναι πολυμορφική εφόσον στο ίδιο χώρο συστεγάζονται ομάδες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και ποικίλους τρόπους δράσης.

Μέσα σε αυτό το διάστημα των 34 χρόνων στο χώρο του στεκιού έχουν στεγαστεί φοιτητικά, συναυλιακά, θεατρικά, ραδιοφωνικά και πολιτικά εγχειρήματα, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί καφενεία, συλλογικές κουζίνες, προβολές, μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες, μαθήματα αυτοάμυνας, κ.α. Έχουν στηριχτεί αγώνες όπως αυτή των αρνητών στράτευσης, των πολιτικών κρατουμένων, των μαθητικών καταλήψεων και έχουν φιλοξενηθεί προσπάθειες οικονομικής στήριξης δικαστικών εξόδων, αναγκών τετραπόδων συντρόφων και ιατρικών εξόδων στο πλαίσιο της αλληλεγγύης. Το στέκι μέχρι και σήμερα, συνεχίζει να αποτελεί σημείο συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης με βασικό άξονα την αυτοοργάνωση με αντιεμπορευματικούς όρους, την αλληλεγγύη στα έγκλειστα συντρόφια και την καθημερινή διεκδίκηση των ζωών μας.

Η επίθεση στους χώρους μας όχι μόνο δεν θα μείνει αναπάντητη αλλά λειτουργεί και ως κινητήριος δύναμη για αντεπίθεση καθώς μας υπενθυμίζει για μια ακόμη φορά πως είμαστε σε συνεχή πόλεμο. Το παραμυθάκι της τάξης και της ασφάλειας που πραγματοποιείται μέσω της καταστολής από κάθε μορφής μπάτσων και ρουφιάνων αναζωπυρώνει την ανάγκη μας να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε όντας αλληλέγγυοι/ες το ένα στο άλλο.

Αν θεωρείτε ότι εισβάλλοντας στους χώρους μας, πρόκειται να αφανίσετε και εμάς, ζείτε με αυταπάτες.

Θα φροντίσουμε εμείς να σας επαναφέρουμε από αυτές

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ 10-17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 15/1 ΣΤΗ 13:00 ΚΑΜΑΡΑ

Στέκι στο βιολογικό

css.php