Έναρξη του ταξιδιού των Ζαπατίστας-Πανευρωπαϊκή μέρα δράσης

Θεσσαλονίκη

Είμαστε Ζαπατίστας, φορείς του ιού της αντίστασης και της εξέγερσης!
Πλατεία Χημείου Α.Π.Θ., ώρα 14:00-19:00

– Ενημέρωση – συζήτηση για τ@ς Ζαπατίστας και το ταξίδι τους στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
– Παρουσίαση θεματικών συντονισμών.
– Προβολή ντοκιμαντέρ για τις αυτόνομες κοινότητες.
– Έκθεση φωτογραφίας, διανομή υλικού κ.α.

– Πεζοπορία στο βουνό No a la mina, si a la vida Χαλκιδική)

Συμμετέχουν:
– Ανοιχτή συνέλευση πολιτικού convoy για την παγκόσμια συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών
– Οδοιπορικό “Γη και Ελευθερία”
– Ομάδα για την παιδεία
– Πανελλαδικός θεματικός συντονισμός για την υγεία

Για επικοινωνία: zapatistas2021thessaloniki@protonmail.com

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΟΙΟΥΣ

Το ζαπατίστικο ταξίδι

Την 1η Γενάρη του 1994, εντελώς αιφνιδιαστικά και μέσα σε ένα κλίμα παντοκρατορίας του καπιταλισμού (το οποίο είχε προκληθεί από την κατάρρευση των λεγόμενων κομμουνιστικών κρατών που είχε τότε περιγραφεί ως «τέλος της ιστορίας»), ομάδες ενόπλων από ιθαγενείς κοινότητες, μέλη μιας άγνωστης οργάνωσης με τα αρχικά E.Z.L.N., καταλαμβάνουν δήμους της νοτιανατολικής μεξικάνικης πολιτείας Τσιάπας. Δημοσιοποιούν την «1η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα» η οποία αναφέρεται στα 500 χρόνια ιθαγενικής αντίστασης, ανακοινώνει την απαλλοτρίωση της γης των γαιοκτημόνων επαναφέροντας το καθεστώς κοινοκτημοσύνης που είχε επιτύχει η επανάσταση του Εμιλιάνο Ζαπάτα, καταφέρεται ενάντια στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου NAFTA μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού που θα έμπαινε σε εφαρμογή την ίδια μέρα, και θέτει τα 10 βασικά αιτήματα του ζαπατιστικού στρατού.

Μετά από λίγες μέρες μαχών με τον μεξικάνικο ομοσπονδιακό στρατό και δεκάδες νεκρούς, οι μαχήτριες και οι μαχητές ζαπατίστας αποσύρονται στα βουνά της Τσιάπας. Γεννιέται ο φόβος μιας παρατεταμένης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον των ανταρτών και των χωρικών, όμως τελικά μαζικές κινητοποιήσεις σε όλο το Μεξικό επιβάλλουν την κατάπαυση του πυρός και τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων.

Οι ζαπατίστας αξιοποιούν τις μακρόσυρτες αυτές διαπραγματεύσεις, στις οποίες απαιτούν την αυτονομία των ιθαγενών κοινοτήτων και την εξασφάλιση των βασικών τους δικαιωμάτων, προκειμένου να κάνουν παγκοσμίως γνωστά τα ιδιαίτερα και πρωτοφανή χαρακτηριστικά τους: πρώτα απ’ όλα ο ίδιος ο ζαπατιστικός στρατός είναι ένας στρατός αντιμιλιταριστικός, ένας «στρατός ονειροπόλων»: «Γίναμε στρατιώτες για να μην υπάρχουν πια στρατιώτες» λένε, συμπληρώνοντας «Όλα για όλους/ες, τίποτα για εμάς».

Έπειτα, δεν έχουν ως αναφορά καμία από τις ως τότε γνωστές «επαναστατικές ιδεολογίες». Όπως λένε, η αντίσταση των ιθαγενικών λαών, η κοινοκτημοσύνη και ο κοινοτικός τρόπος οργάνωσης και διακυβέρνησης, αλλά και ένας τρόπος ζωής με σεβασμό στη φύση είχαν προηγηθεί της ευρωπαϊκής έκφρασης του κοινωνικού/ταξικού κινήματος, είτε αυτό ιστορικά είχε πάρει τη μορφή του μαρξισμού ή του αναρχισμού, είτε, μεταγενέστερα, της οικολογίας. Το κίνημα είχε αντιεξουσιαστικά και κοινοτιστικά χαρακτηριστικά ως αποτέλεσμα των ιθαγενικών παραδόσεων αντίστασης και οργάνωσης, οι οποίες όμως δεν εξασφάλιζαν την ελευθερία και ισοτιμία των γυναικών – γι’ αυτό στα απελευθερωμένα εδάφη οι ζαπατίστας θέτουν σε εφαρμογή τον «επαναστατικό νόμο για τις γυναίκες». Ο subcomandante Marcos, εκπρόσωπος των ζαπατίστας, μετατρέπεται σε εμβληματική μορφή (όπως θα ειπωθεί αργότερα, η επικέντρωση των διεθνών media στο πρόσωπό του ήταν ένα εσκεμμένο τέχνασμα, ώστε να περάσουν απαρατήρητες οι διεργασίες που λάμβαναν χώρα στη βάση).

Τον Φεβρουάριο του 1996 υπογράφονται μεταξύ εκπροσώπων των ζαπατίστας και της μεξικανικής κυβέρνησης οι συμφωνίες του Σαν Αντρές, οι οποίες κατοχυρώνουν την αυτονομία των ιθαγενικών κοινοτήτων και προβλέπουν αγροτικές μεταρρυθμίσεις στο πνεύμα του «Σχεδίου της Αγιάλα» του Εμιλιάνο Ζαπάτα. Λίγο πριν είχε δημοσιοποιηθεί η «4η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα», η οποία ανακοίνωνε την απόφαση των ζαπατίστας να προωθήσουν ένα νέο είδος πολιτικής πέρα από κόμματα, που δεν θα αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας.

Το καλοκαίρι του 1996 πραγματοποιείται στην Τσιάπας η «1η διηπειρωτική συνάντηση για την ανθρωπότητα κι ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό». Λίγο αργότερα, με πρωτοβουλία και πάλι των ζαπατίστας, συγκροτείται το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο (Congreso Nacional Indígena-CNI), για την οργάνωση των ιθαγενών λαών όλου του Μεξικού.

Το καλοκαίρι του 1997, στη «2η διηπειρωτική συνάντηση για την ανθρωπότητα κι ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό» που πραγματοποιήθηκε σε 5 διαφορετικά σημεία του ισπανικού κράτους με συμμετοχή πάνω από 3.000 ατόμων από όλο τον κόσμο, συζητιέται η πρόταση των ζαπατίστας για δημιουργία «ενός δικτύου ανεξάρτητων μέσων επικοινωνίας», το πρώτο βήμα για το διεθνές δίκτυο των indymedia. Επίσης, συγκροτείται η Acción Global de los Pueblos (AGP), ένα δίκτυο οργανώσεων βάσης από 71 χώρες από τις 5 ηπείρους, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία του «παγκόσμιου κινήματος για την κοινωνική δικαιοσύνη» (που μετονομάστηκε από τα ΜΜΕ σε κίνημα αντιπαγκοσμιοποίησης).

Στις 11 Μάρτη του 2001, 100.000 έως 250.000 άνθρωποι συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της μεξικάνικης πρωτεύουσας για να απαιτήσουν την εφαρμογή των συμφωνιών του Σαν Αντρές. Παρόντες είναι 24 μασκοφόροι «κομαντάντε» του EZLN, συμπεριλαμβανομένου του subcomandante Marcos.

Το 2003 οι ζαπατίστας διακόπτουν κάθε συνομιλία με την κυβέρνηση, εξαγγέλλουν ότι θα πραγματώσουν οι ίδιοι/ες την αυτονομία τους και ανακοινώνουν τη μετατροπή των 39 Αυτόνομων Εξεγερμένων Δήμων (που περιλαμβάνουν 1.111 κοινότητες) σε «Caracoles» (= σαλιγκάρια), καθώς και τη δημιουργία των «Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης». Η παραγωγή, η εκπαίδευση, η υγεία, η επικοινωνία, η δικαιοσύνη κλπ οργανώνονται αυτόνομα και από τη βάση.

Το 2005 ανακοινώνεται η «6η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα», σύμφωνα με την οποία ο EZLN μετατρέπεται σε πολιτική οργάνωση και την επόμενη χρονιά (χρονιά εκλογών στο Μεξικό) ανακοινώνεται η διεξαγωγή της «Άλλης Καμπάνιας», με στόχο τη συνάντηση και οργάνωση όλων των διαφορετικών αγώνων ενάντια σε όλες τις όψεις της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Η Άλλη Καμπάνια διασυνδέεται με την «Ημέρα χωρίς μετανάστ(ρι)ες» (Día sin inmigrantes) στις ΗΠΑ: την 1η Μάη του 2006, με πρωτοβουλία κυρίως ισπανόφωνων μεταναστ(ρι)ών, με και χωρίς χαρτιά, οργανώνεται μια απεργιακή Πρωτομαγιά στην οποία θα συμμετάσχουν πάνω από 1.000.000 μετανάστ(ρι)ες. Λίγο αργότερα, ξεσπά η πολύμηνη εξέγερση στη μεξικάνικη πολιτεία Οαχάκα.

Το 2008, ο subcomandante Marcos αναφερόμενος στο ξέφτισμα των υποσχέσεων της «ροζ παλίρροιας», δηλαδή της εκλογής αριστερών κυβερνήσεων σε μια σειρά από χώρες της Λατινικής Αμερικής, μιλάει για το «φαινόμενο του στομάχου» της εξουσίας: ή σε αφομοιώνει ή σε μετατρέπει σε κόπρανα, ενώ στις 2 Γενάρη 2009, στο «Φεστιβάλ Δίκαιας Οργής» θα εκφράσει τον «σεβασμό και θαυμασμό» των ζαπατίστας για την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Θα ακολουθήσουν 3 χρόνια σιωπής, μέχρι τον Δεκέμβρη του 2012, όταν περίπου 40.000 ζαπατίστας βγαίνουν από τις κοινότητες και «καταλαμβάνουν» ειρηνικά τους ίδιους δήμους που είχαν καταλάβει ένοπλα την 1η Γενάρη του 1994, με μια πολύωρη σιωπηλή διαμαρτυρία που είχε τίτλο «Ακούσατε;»

To καλοκαίρι του 2013 πραγματοποιείται στην Τσιάπας το «μικρό ζαπατιστικό σχολείο» (escuelita zapatista), όπου «μαθητές και μαθήτριες» από όλο τον κόσμο καλούνται να ζήσουν στις κοινότητες και να συμμετάσχουν στο «μάθημα της αυτονομίας».

Δύο χρόνια μετά έρχεται το σεμινάριο και το βιβλίο «Η Κριτική Σκέψη Απέναντι στην Καπιταλιστική Λερναία Ύδρα» (Il Pensiero Critico di fronte all’Idra Capitalista), ενώ στις 27 Ιουλίου 2015 η ανακοίνωση της διεξαγωγής του «δευτεροβάθμιου μικρού ζαπατιστικού σχολείου» αναφέρει πως αυτό θα διεξαχθεί σε όλον τον κόσμο και θα αφορά την αλληλοϋποστήριξη των αγωνιζόμενων, την υποστήριξη στις οικογένειες των 47 εξαφανισμένων φοιτητών της Αγιοτσινάπα (που απήχθησαν και δολοφονήθηκαν από παρακρατικούς ενώ μετακινούνταν με λεωφορείο για να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις), αλλά και όσους/ες «δεν μάσησαν με το δημοψήφισμα στην Ελλάδα».

Τον Μάρτη του 2018 πραγματοποιείται στην Τσιάπας η πρώτη «παγκόσμια συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών», με συμμετοχή 7.000 γυναικών από όλον τον κόσμο. H δεύτερη συνάντηση έγινε τον Δεκέμβρη του 2019 και πάλι στην Τσιάπας και η τρίτη προγραμματίζεται για φέτος, στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του ταξιδιού των ζαπατίστας.

Στις 5 Οκτώβρη του 2020, οι ζαπατίστας ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να ταξιδέψουν στην Ευρώπη «για τη συνάντηση και επικοινωνία» των αγώνων. Οι μασκοφόροι γυναίκες και άντρες, παιδιά και ηλικιωμένοι/ες από το νοτιοανατολικό Μεξικό, έρχονται τώρα για να σπάσουν τον κλοιό που παγκοσμίως οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να επιβάλουν πίσω από τις μάσκες του κορονοϊού.

Η σημασία του ταξιδιού στις γεωγραφίες που ονομάζονται Ευρώπη και Ελλάδα

Η ανακοίνωση του ταξιδιού των ζαπατίστας στην Ευρώπη ήρθε σε μία περίοδο που οι θεσμοί κυριαρχίας με πρόσχημα την πανδημία επιχειρούν να οικοδομήσουν νέες σχέσεις υποταγής. Οι αντιστάσεις βγαλμένες μέσα από τεμαχισμένους κοινωνικούς δεσμούς δημιουργούν μειοψηφικά ρήγματα ενότητας, κάτω από τη συνεχή παρουσία της καταστολής και του κλειστοφοβικού νεοσυντηρητισμού. Ασφαλώς δεν εξαιρούνται και κινηματικά αδιέξοδα μέσα από παραδοσιακές και επαναλαμβανόμενες πρακτικές και θεωρήσεις, σε πείσμα του κόσμου που αλλάζει και ο οποίος ταυτόχρονα αίρει τις μεγάλες βεβαιότητες του παρελθόντος.

Σε αυτή λοιπόν τη συγκυρία, η μεγάλη έξοδος των ζαπατίστας μπορεί να χαρακτηριστεί καταρχάς ως μία συμβολική κίνηση, που αντιστρέφει τους όρους ανάμεσα σε δυο μεγάλα ταξίδια: Από τη μια, το αποικιοκρατικό και πατριαρχικό ταξίδι της Ευρώπης πριν 530 χρόνια (Κολόμβος) προς την ιθαγενική Αμερική. Από την άλλη, το τωρινό ταξίδι των εξεγερμένων ιθαγενών της Τσιάπας ως μία κίνηση βαθιά αντιαποικιοκρατική και αντιπατριαρχική (η συντριπτική πλειοψηφία της αντιπροσωπείας των ζαπατίστας θα είναι γυναίκες). Μια κίνηση, όχι ενός έθνους ενάντια σε άλλα, αλλά μιας κοινότητας αγώνων ενάντια στον γενικευμένο αποικισμό του κεφαλαίου και του κρατισμού πάνω σε κάθε τόπο και σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η δύναμη αυτού του συμβολισμού φάνηκε από την πρώτη στιγμή της αναγγελίας του ταξιδιού, που αποτέλεσε και αποτελεί διεθνές πολιτικό γεγονός πριν ακόμη πραγματοποιηθεί.

Η παρουσία των συντροφισσών και συντρόφων ζαπατίστας τέμνει όλους τους αγώνες και όλες τις αντιστάσεις (παραγωγή, έμφυλο, παιδεία, υγεία/σωματική-ψυχική-κοινωνική, περιβάλλον, κοινότητες, πολιτισμό/τέχνες, μεταναστευτικό/σύνορα, καταστολή, διακυβέρνηση κλπ), όχι μόνο λόγω της σταθερής και πολύχρονης συμμετοχής τους σε αυτούς. Αν κάτι κάνει τη διαφορά, είναι οι ανατροπές που έφεραν στο προσκήνιο προτάσσοντας τις αυτόνομες και αντιιεραρχικές και αντιμιλιταριστικές κοινότητές τους ως το νέο ζωντανό κύτταρο της προοπτικής για έναν κοινό τόπο – για την ίδια τη Ζωή!

Δεν έρχονται για να διδάξουν ή να διδαχθούν, αλλά για να πουν και να μάθουν με όρους ισότητας, τους δρόμους και τις διαδρομές των αγώνων για κοινή ζωή – για μια ζωή που είναι άξια να βιωθεί, χωρίς ιεραρχήσεις, χωρίς ιδεολογικές κατασκευές, χωρίς εξιδανικεύσεις.

Αυτή η αναμενόμενη κινηματική όσμωση, αποτέλεσε το έναυσμα ανοιχτών διαδικασιών από δεκάδες συλλογικότητες και τοπικούς αγώνες (απλωμένους σε όλες τις γεωγραφίες μας) που συνέβαλαν στη δημιουργία μίας πανελλαδικής κινητοποίησης με περιφερειακούς και θεματικούς συντονισμούς, πρωτόγνωρης για τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τοπικός συντονισμός Θεσσαλονίκης-Χαλκιδικής συμμετέχει στην οργάνωση του ταξιδιού, όχι μόνο για την ανάδειξη αγώνων, αλλά για να ανοίξει στη δημόσια σφαίρα, του διαλόγου και της πράξης, όλες τις πτυχές που συγκροτούν την οργάνωση της ζωής. Η διαγώνια ανάγνωση και κριτική των αγώνων αυτών είναι η ζαπατίστικη πρόκληση από την οποία δεν θέλουμε να απουσιάζουμε. Είναι ταυτόχρονα κι ένα κάλεσμα ανοιχτό στην καθεμία και στον καθένα που συμμερίζεται τους όρους αυτής της πρόκλησης.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΟΙΟΥΣ

Παρέμβαση στο γραφείο πολιτεύτριας της ΝΔ στο ΑΠΘ ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία

Να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο σκουπιδαριό μέσα στα πανεπιστήμια

Το νέο αντεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη,  που αφορά τον λειτουργικό και κατασταλτικό εξωραϊσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα πρότυπα των ευρωπαϊκών αρχών βρίσκεται προ των πυλών της εφαρμογής του, με την κυβέρνηση να θέτει ως ορόσημο την 15η Απρίλη ως μέρα κατάληψης των πανεπιστημιακών χώρων από τους ένστολους δολοφόνους. Μέσα από αυτό το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους παραγωγικής εκπαίδευσης για τις καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς, μακριά και έξω από κάθε έννοια  ελευθερίας και γνώσης.

Η εικόνα από το κοντινό μέλλον αφορά τη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κέντρου αφού πλέον θεσπίζεται η εγκατάσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η είσοδος και η κίνηση θα είναι ελεγχόμενη και περιορισμένη ενώ η αγωνιστική δραστηριότητα παρανομοποιείται με βάση τη συγκρότηση πειθαρχικού δικαίου και πειθαρχικών συμβουλίων που θα είναι ικανά να επιβάλλουν απαγόρευση συμμετοχής σε εξετάσεις ως και οριστική διαγραφή των φοιτητ(ρι)ών, πέραν των δικαστικών ποινών που θα επιφέρει κάποιο γεγονός.

Την ίδια στιγμή που περιορίζεται ο χρόνος φοίτησης, ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής αλλά και οι υλικοτεχνικές παροχές φοιτητικής μέριμνας μειώνονται (δωρεάν συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κτλ) αναδεικνύοντας τον ταξικό προσανατολισμό στη δυνατότητα φοίτησης, το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στις εταιρίες και τις βιομηχανίες. Συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις με βιομηχανίες όπλων και πολεμικών εξοπλισμών, ερευνητικά προγράμματα για την αναπτυξιακή παραγωγικότητα βιομηχανιών μακριά κα ενάντια στις ανάγκες της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο υποστελεχώνεται και υποβαθμίζεται χρόνια τώρα σκόπιμα σε δυναμικό, περιεχόμενα και δυνατότητες έτσι ώστε ο εξευρωπαϊσμός του να κατατεθεί ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δε θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος αν δεν είχαν στρατευμένους πλάι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παρά τη βιτρίνα της ανεξάρτητης κοινότητας, μερίδα πανεπιστημιακών (για να μην αδικήσουμε και όσους/ες  χρόνια αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για τη διάδοση της γνώσης πάνω από την επιβολή της μάθησης), αποτελούν προγεφύρωμα για την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος μηδενικής ανοχής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάνου, που αποτελεί και πρόεδρο της συνόδου των πρυτάνεων-του οργάνου που κατοχύρωσε και ακαδημαϊκά την αναγκαιότητα ψήφισης του νέου νομοσχεδίου.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ, αυτός ο «εξαίρετος άνθρωπος», έδειξε τις διαθέσεις του από πολύ νωρίς σε ότι αφορά την ανάμειξη του πανεπιστημίου στον τομέα της καταστολής των κοινοτήτων αντίστασης του αγώνα. Ο ίδιος που έβαλε την υπογραφή του στην εκκένωση της κατάληψής μας και τη συνεχή ομηρία της από τις δυνάμεις καταστολής, θέλει τώρα να μετατρέψει το μαγαζάκι του (γιατί έτσι αντιμετωπίζει το ΑΠΘ) στο μεγαλύτερο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Ο ίδιος εβαλε την  υπογραφή του στην εκκένωση της πρυτανείας και τον ξυλοδαρμό δεκάδων αγωνιζόμενων φοιτητ(ρι)ών. Η σημερινή συνθήκη αποτελεί κορύφωση μιας στρατηγικής περιορισμού των ελευθεριών μέσα στο ΑΠΘ, καθώς από το 2014 οι πρυτανικές αρχές είχαν προβεί σε συνεχή κλειδώματα των εισόδων πρόσβασης, υποβαθμίζοντας παράλληλα τη ζωή και την καθημερινότητα μέσα στο campus μεταφέροντας σκόπιμα (μαζί με τους μπάτσους) τις ναρκομαφίες μέσα στους χώρους. Έτσι οι πρότερες επεμβάσεις και πλέον η εγκατάσταση αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, φαντάζουν ως κάτι αναγκαίο. Ίδια στρατηγική έχει ακολουθηθεί τόσο στην ΑΣΟΕΕ όσο και στο ιστορικό κτίριο του Γκίνη, έναν χώρο που στο παρελθόν έχει πρωτοστατήσει ως πεδίο οργάνωσης των κοινωνικών και ταξικών διεργασιών ενώ πλέον αποτελεί άβατο για όλους πέραν της αστυνομίας. Στο πλάι όμως του Παπαϊωάννου στέκονται ένα σωρό σκουπίδια που στηρίζουν στην πράξη την αποστείρωση του πανεπιστημίου. Πρόκειται για μια δράκα νεοφιλελεύθερων ακαδημαϊκών που στελεχώνουν το δεξιό τόξο μέσα στις διοικητικές αποφάσεις. Στο ΑΠΘ μέρος αυτού του συρφετού αποτελεί η πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας Νιόβη-Φωτεινή Παυλίδου (που όταν μύρισε χρήμα μεταπήδησε από το Ποτάμι στη ΝΔ), καθηγήτρια στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Εν όψει της πανελλαδικής μέρας δράσης ενάντια στην μπατσοκρατία των πανεπιστημιακών χώρων, το πρωί της Τετάρτης 7 Απρίλη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με σπρέι, τρικάκια και αφίσες στο γραφείο της Παυλίδου αλλά και στους χώρους του Πολυτεχνείου, για να θυμάται πολύ καλά η ίδια και το υπόλοιπο σινάφι της πως τίποτα δε θα περάσει έτσι

Το σημερινό νομοσχέδιο επιχειρεί  να σφραγίσει την εμμονή της κυβερνητικής στρατηγικής απέναντι στις ελευθερίες και τα δικαιώματα μέσα στα πανεπιστήμια. Η άρση του ασύλου, η συνεχείς επεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στα campus, η καταστολή των φοιτητικών αγώνων δεν είναι αρκετά για το γόητρο μηδενικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας, που όλα αυτά τα χρόνια έχει ανοιχτό πόλεμο με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως και στο παρελθόν μέσα από τις δικαστικές αρχές, οι κυβερνήσεις φίμωναν κάθε φωνή και αγώνα για την ελευθερία. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα μεταξύ των οποίων ο αποκλεισμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη Νομική,  το lockout της Νομικής για να μην ακουστεί ο λόγος του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, μέχρι και το κλείσιμο των σχολών για να μην αποδοθεί φόρος τιμής στους/ις αγωνιστ(ρι)ές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ΄73

Ότι χτίζει τείχη για να περιορίσει τον αγώνα, γκρεμίζεται με αγώνα

Απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενα εμπορικά κέντρα, οι φοιτήτ(ρι)ες όλο αυτό το διάστημα έχουν σπάσει τη σιωπή και την ανοχή. Οργανώνονται από τη βάση, προχωρούν σε συνελεύσεις και διαδικασίες αγώνα, καταλαμβάνουν σχολές και κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί εκεί ανατρέπονται τα κυβερνητικά σχέδια. ‘Ολο αυτό το διάστημα έχουν καταργήσει στην πράξη τον ολοκληρωτισμό και τις φωτογραφικές απαγορεύσεις της κυβέρνησης σπάζοντας τον τρόμο με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς , πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούσεις υπερασπιζόμενοι τον αγώνα και τις ελευθερίες όλων μας. Τα πανεπιστήμια αποτελούν ξανά πνεύμονα αντίστασης και ελευθερίας, ενάντια στην υποταγή και την αποστείρωση που επιβάλλει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία η πρόσβαση στη γνώση και τη μάθηση οφείλει να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ο έλεγχος και η επιτήρηση της γνώσης και της αμφισβήτησης, αποτελούν χαρακτηριστικά των αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων. Όμως υπερασπιζόμενοι τα ελεύθερα πανεπιστήμια, αγωνιζόμαστε για πολλά περισσότερα από τη γνώση, καθώς το σύγχρονο πανεπιστήμιο εξυπηρετεί τις κρατικές και καπιταλιστικές ανάγκες, έχοντας απομακρυνθεί χρόνια από την διάδοση της παιδείας. Το ανοιχτό πανεπιστήμιο συμβολίζει το διάβα των αγώνων για τις ελευθερίες. Δεκαετίες τώρα τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν έστίες αντίστασης μέσα στα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες για την ελευθερία. Υπερασπιζόμενοι/ες τα πανεπιστήμια, δίνουμε ακόμα έναν αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αντιστάσεις. Τα ελεύθερα πανεπιστήμια είναι πεδία ζύμωσης και αντίστασης, οργάνωσης και αντεπίθεσης στο κράτος και τα αφεντικά. Ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε και ως τέτοια θα τα υπερασπιστούμε δίπλα στις φοιτήτριες, τους καθηγητές, τους εργαζόμενους και καθεμία που αντιλαμβάνεται ως προτεραιότητα τη μάθηση της ελευθερίας πάνω από την ελευθερία της μάθησης. Ενάντια στους μπάτσους, τους βιομήχανους και τους στρατοκράτες.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα

 

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri που διώκονται ισόβια από το ιταλικό κράτος

Στο ​Ιταλικό αυταρχικό κράτος δεν υπάρχει μόνο η ποινή της ισόβιας κάθειρξης αλλά και της ισόβιας δίωξης και ενοχής. Αυτό είναι το πρωτόκολλο για τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, πόσο μάλλον για όλους αυτούς που ανά τα χρόνια διώχθηκαν, βασανίστηκαν, θάφτηκαν ​στο μπετό στερούμενοι την ελευθερία τους για δεκαετίες αλλά δε λύγισαν, συνέχισαν να αγωνίζονται μέσα και μετέπειτα έξω από τα τείχη της αιχμαλωσίας.

Η Ιταλία αποτέλεσε πεδίο γενοκτονίας σε ότι αφορά την κρατική διαχείριση της πανδημίας με τους νεκρούς από την εγκληματική αμέλεια και αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού να ξεπερνούν τους 90.000. Αυτό είναι το τίμημα του καπιταλισμού: φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες, δακρύβρεχτες δηλώσεις από τους κυβερνώντες και επίκληση στην εθνική συμφιλίωση για να καλύψουν το οργανωμένο έγκλημα απέναντι στην κοινωνική βάση που οδηγείται συγκροτημένα στο θάνατο. Η νέα τεχνοκρατική κυβέρνηση του Ιταλικού κράτους ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει κέρδος βουτηγμένο στο αίμα, καθώς ο επικεφαλής  της Mario Draghi έχει διατελέσει για μια δεκαετία σχεδόν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Μιλάμε για την περίοδο 2011-2019, όπου ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οδηγούν το σύνολο των εκμεταλλευόμενων σε οικονομική ομηρία από την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που ακολουθήθηκε για τη διάσωση της χρηματοπιστωτικής δικτατορίας του κεφαλαίου. Σε αυτή τη δεκαετία, στα οικονομικά προσδεμένα στους θεσμούς  κράτη, δεν έμεινε τίποτα όρθιο καθώς η παραγωγική ανασυγκρότηση και διάσωση του κεφαλαίου διέλυσε τις εκάστοτε οικονομίες. Και ήρθε τώρα η κρατική διαχείριση της πανδημικής περιόδου να τσακίσει κάθε απόπειρα οικοδόμησης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων ενάντια στη συγκροτημένη στροφή στον νεοφιλελευθερισμό.

Η αντίσταση στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, είναι καθήκον των καταπιεσμένων. Για τους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri είναι ιστορική ευθύνη να μη σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα του Ιταλικού κράτους. Δε σιώπησαν όταν η Ιταλία φλέγονταν κατά τη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων, στρατευμένοι μέσα στις γραμμές της Prima Linea, αγωνιζόμενοι για την ένοπλη έφοδο προς τον ουρανό, για τη μαχητική οργάνωση της αντεξουσίας. Δε σιώπησαν μπροστά στις συλλήψεις, στα δικαστήρια και τις ποινές δεκάδων χρόνων, στα αιχμάλωτα χρόνια. Έτσι δε θα σωπάσουν και τώρα που βλέπουν το θάνατο να απλώνεται γύρω μας ως κανονικότητα.

Οι σύντροφοι Gianfranco και  Pia βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής για την συνεχή αντικαθεστωτική τους δράση και την έντονη δραστηριότητα τους μέσα από τους αγώνες της Λαϊκής Επιτροπής “Αλήθεια & Δικαιοσύνη για τα θύματα του Covid 19”, επιχειρώντας συλλογικά να ξεσκεπάσουν το κρατικό έγκλημα της πανδημικής διαχείρισης. Με αφορμή του αγώνες του σήμερα και κατασταλτικό εργαλείο τις επιλογές στράτευσης του χθες οι δύο σύντροφοι κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς ή ανατρεπτικούς σκοπούς. Οι δικαστικές αρχές, ξεθάβοντας την βαριά παρακαταθήκη του πρωτεργάτη εισαγγελέα Marini, κατηγορούν τους 2 συντρόφους ως μέλη της οργάνωσης-φάντασμα «Προλεταριακοί Πυρήνες Λομβαρδίας» για την αποστολή απειλητικών επιστολών (με μια σφαίρα των 3.65mm) τον Ιούνιο στους προέδρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Λομβαρδίας και του Μπέργκαμο καθώς και για την αποστολή παγιδευμένου δέματος τον Σεπτέμβρη στον αντίστοιχο πρόεδρο της Μπρέσια.

Το βράδυ του Σαββάτου 3 Απρίλη, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια στο κτίριο όπου στεγάζονται το ελληνο-ιταλικό εμπορικό επιμελητήριο και το ιταλικό προξενείο και με πανό και τρικάκια στο ιταλικό ινστιτούτο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αν για το Ιταλικό και κάθε άλλο κράτος η συνεπή στράτευση στον αγώνα είναι το τεκμήριο της ισόβιας ενοχής, τότε για όλους εμάς που βρισκόμαστε από την ίδια μεριά του αναχώματος παλεύοντας μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, μέσα πάλης και αντίστασης τον κοινό εχθρό, η λέξη αλληλεγγύη έχει έναν και μόνο επιθετικό προσδιορισμό. Ισόβια αλληλεγγύη πέρα από τα σύνορα και τους φράχτες. Ισόβια αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δε λυγίζουν μπροστά στην καταστολή, στους φυλακισμένους αγωνιστές που δίνουν όλο αυτό το διάστημα σημαντικές μάχες μέσα στα κολαστήρια του ιταλικού κράτους, σε καθέναν και καθεμιά που δεν σκύβει το κεφάλι μπροστά στην εξουσία.

Ισόβια διεθνιστική αλληλεγγύη στους συντρόφους  Gianfranco Formoni και Pia Panseri

Από την Ελλάδα ως την Ιταλία θάνατος στο κράτος και τον καπιταλισμό

Χρονικό κατειλημμένου κέντρου αγώνα ΕΚΘ για την αλληλεγγύη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Δευτέρα 1 Μάρτη: Έναρξη κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για τη στήριξη της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ, Κουφοντίνα.

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων οδηγούνται στην ανεργία και δισεκατομμύρια άνθρωποι καλούνται να γίνουν ακόμα πιο φτωχοί από ότι ήταν ήδη. Σε έναν κόσμο όπου οι διενέξεις μεταξύ ισχυρών κρατών και εταιρειών για το μοίρασμα των αγορών σπέρνουν πολέμους σε κάθε γωνιά της γης, γεννούν προσφυγιά, υπερεκμετάλλευση και βαρβαρότητα στην περιφέρεια. Σε έναν κόσμο όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του κοινωνικού πλούτου και ευθύνονται για την, χωρίς επιστροφή, λεηλασία του πλανήτη. Σε έναν κόσμο όπου τα κράτη οχυρώνονται μπροστά στις εξεγέρσεις που έρχονται, στις εξεγέρσεις των πεινασμένων, των αποκλεισμένων, των αδικημένων.

Ζούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μία ένωση κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης που συντονισμένα ξεζουμίζουν τους πληθυσμούς στα μετόπισθεν αλλά και στις σύγχρονες αποικίες. Στην Ευρώπη που καυχιέται για τις φιλελεύθερες αξίες της, αλλά περιορίζει όλο και πιο πολύ κάθε ένοια ελευθερίας, φυλακίζοντας μέχρι και μουσικούς, όπως στην περίπτωση του Πάμπλο Χασέλ στην Ισπανία, και στοχοποιεί οποιονδήποτε αντισταθεί στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει στο εσωτερικό της. Ζούμε στην Ευρώπη που πνίγει μετανάστες στα θαλάσσια σύνορά της σε Αιγαίο και Μεσόγειο, στην Ευρώπη που τα κράτη επιδοτούν τους βιομηχάνους τους και φορο-ληστεύουν τους εργαζόμενους τους, στην Ευρώπη με μία τερατώδη αντιτρομοκρατική νομοθεσία που ποινικοποιεί κάθε μορφή αγώνα, στην Ευρώπη όπου σιγά-σιγά ακόμα και η απεργία ή η διαδήλωση κρίνονται παράνομες.

Ζούμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος έχει ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ, όπου οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει τους 1.200.000, όπου η έμφυλη βία κυριαρχεί σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στην Ελλάδα που ξοδεύει δισεκατομμύρια για την πολεμική της προετοιμασία, για τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, για την αστυνομία, τις επιδοτήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων και τα χαρτζιλίκια στα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα που την ίδια στιγμή ετοιμάζεται να αφήσει χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρώτη κατοικία, ενώ ήδη άστεγοι στους δρόμους των πόλεών της, πεθαίνουν από το κρύο. Στην Ελλάδα όπου υποχρηματοδοτείται το σύστημα υγείας και το 80% των τακτικών χειρουργείων έχει ανασταλλεί, όπου η παιδεία γίνεται λεία στα νύχια των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όπου τα πάντα ιδιωτικοποιούνται. Στην Ελλάδα όπου παιδοβιαστές ξεπλένονται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, στην Ελλάδα που μέσα σε ένα χρόνο πανδημίας η κυβέρνηση έχει προλάβει να περάσει πολλά αντικοινωνικά και αντεργατικά νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα όπου πάνοπλοι μπάτσοι εισβάλουν στα πανεπιστήμια για να βασανίσουν φοιτητές, όπου οι πορείες έχουν απαγορευτεί, όπου τα σωματεία φακελώνονται και οι απεργίες είναι σχεδόν εκτός νόμου. Στην Ελλάδα όπου η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς νέους όλο και πιο αυστηρούς νόμους για τους κρατούμενους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα που χιλιάδες κρατούμενοι στοιβάζονται εν μέσω πανδημίας σε άθλιες συνθήκες μες στα σωφρονιστικά κολαστήρια, που μετανάστες και μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μένουν απροστάτευτοι στο ψύχος, μένουν εκτεθειμένοι στον covid19 και κάθε είδους πάθηση χωρίς ίχνος ιατροφαρακευτικής περίθαλψης.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη επέλεξε να πραγματοποιήσει την απεργία πείνας ο Δ. Κουφοντίνας. Και είναι μέσα σε αυτή τη συνθήκη, με γιατρούς και νοσηλευτές, με μαθήτριες και εκπαιδευτικούς, μουσικούς και φοιτήτριες, στους δρόμους, όπου ο αγώνας του πρέπει να αγκαλιαστεί από κάθε αγωνιζόμενο και κάθε καταπιεσμένη για να δώσει και πάλι ελπίδα σε όλες και όλους μας.

Καλούμε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης που νοιώθει ότι αυτός ο αγώνας αφορά πολλούς περισσότερους από τον ίδιο τον απεργό, που αντιλαμβάνεται τη σημασία να υπάρξουν ρωγμές και αναχώματα στην οξυμένη κρατική καταστολή, που ασφυκτιά από την εγκληματική, ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος να πλαισιώσει την κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για να λειτουργήσει ως κέντρο αγώνα με αιχμή την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα και να το μετατρέψουμε μαζί με την Κατειλημμένη Πρυτανεία σε εστίες συντονισμένης αντίστασης.

Ζητάμε από τον κόσμο που θα στηρίξει την προσπάθεια να σεβαστεί το ότι αρκετές από εμάς έχουν υποκείμενα νοσήματα, παιδιά, γονείς, συγγενείς, συγκατοίκους και φίλους με προβλήματα υγείας και με ενσυναίσθηση αλλά και αίσθημα κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης να τηρούμε τα μέτρα υγειονομικής προστασίας.

Στις 12:00 το πρωί της Δευτέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το ΕΚΘ ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή πάνω από 700 ατόμων για τη στήριξη του αγώνα του συντρόφου Δ. Κουφοντίνα.

Τρίτη 2 Μάρτη: Το πρωί της ημέρας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μεσημέρι της Τρίτης πραγματοποιήθηκε ανοιχτή ενημέρωση για την κατάσταση του απεργού και τις δικονομικές εξελίξεις με τη συμμετοχή της δικηγόρου Ι. Κούρτοβικ και του γιατρού του απεργού Θ.  Σδούκου, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες πραγματοποίησαν πορεία από το Λευκό Πύργο προς το κέντρο της πόλης.

Καλησπέρα στη Θεσσαλονίκη. Να πω ότι και εμένα και όσους ασχολούνται με αυτή την υπόθεση, μας έχει αγγίξει αυτή η κινητικότητα που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη και η δύναμη που έχει δείξει ο κόσμος. Και στην Αθήνα βέβαια και σε άλλες πόλεις, αλλά νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη έδειξε το δρόμο, με τον τρόπο με τον οποίο κινητοποιήθηκε δυναμικά και έγκαιρα σ’ αυτή την ιστορία. Έχω προσπαθήσει να μεταφέρω στον άνθρωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο κρεβάτι του νοσοκομείου ότι υπάρχει συμπαράσταση, επειδή αυτό του δίνει δύναμη, Είναι κάτι το οποίο είναι σημαντικό για αυτόν για να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, για να μπορεί να δικαιώνεται ο αγώνας του. Και αν στο τέλος δεν οδηγηθεί στη νίκη, είναι η σημαντική κινητοποίηση που γίνεται, είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που κάνετε, που κάνουμε όλοι μας. Δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορούμε να το ενημερώνουμε για αυτά, δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο θα μπορεί να έχει συνείδηση.

Ι. Κούρτοβικ

Τετάρτη 3 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης με τη συμμετοχή πάνω απο 800 αγωνιστριών και αγωνιστών από το Άγαλμα Βενιζέλου με κατεύθυνση προς το ΥΜΑΘ και το κέντρο της πόλης.

Πέμπτη 4 Μάρτη: Το πρωί της Πέμπτης στα πλαίσια σύνδεσης του αγώνα του συντρόφου με τους ευρύτερους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, το κέντρο αγώνα ΕΚΘ στήριξε την πανεκπαιδευτική πορεία ενάντια στο τρομονομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας στο ΕΚΘ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή των φυλακισμένων συντρόφων Γ. Μιχαηλίδη, Π. Γεωργιάδη, Β. Σταθόπουλου, Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα, Γ. Δημητράκη και Κ. Σακκά.

Είμαστε δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Και αυτή η σύγκρουση δε μπορεί παρά να είναι συλλογική υπόθεση για τον κόσμο της αντίστασης και των αγώνων. Γιατί το ίδιο κράτος που οδηγεί στο θάνατο τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, τσακίζει, συλλαμβάνει και βασανίζει φοιτητές και εργαζόμενες, θάβει στο μπετό κρατούμενους και δολοφονεί μετανάστριες. Ο δικός μας κόσμος ενώνει τη φωνή και τις δυνάμεις του κάθε μέρα στους δρόμους για να απαντήσει συλλογικά. Γιατί ο αγώνας ενός, είναι συλλογικό διακύβευμα. Απο τις φυλακές μέχρι τους δρόμους και από τους χώρους εργασίας, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία μέχρι την κάθε γειτονιά, το δίκαιο θα κριθεί στους δρόμους. Στηρίζουμε τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, συμμετέχοντας στα ελευθεριακά μπλόκ της αγωνιζόμενης φοιτητικής κοινότητας.

Παρασκευή 5 Μάρτη:Νέα πορεία αλληλεγγύης με τη συμμετοχή 1000 αγωνιστριών και αγωνιστών πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης.

Σάββατο 6 Μάρτη: Από το πρωί του Σαββάτου στο κατειλημμένο κέντρο αγώνα ξεκίνησε η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τη στήριξη των πληγέντων από το σεισμό στη Θεσσαλία. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, στα πλαίσια της 2ης διεθνούς μέρας αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για τη σύνδεση των αγώνων του Δ. Κουφοντίνα και του Λάμπρου Φούντα ,εν΄ όψει των 11 χρόνων από τη δολοφονία του στη Δάφνη, με τη συμμετοχή διεθνιστών συντρόφων που διώχθηκαν και φυλακίστηκαν για τη συμβολή τους στον ένοπλο αγώνα.

Η εδαφικοποίηση της ανάδειξης του αγώνα του Δημήτρη είναι μια κίνηση που οφείλει να επανανοηματοδοτήσει την πραγματική διάσταση και τα περιεχόμενα ενός από τους πιο βαρυσήμαντους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, αυτού της αλληλεγγύης. Το ίδιο κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του απεργού, γυρνάει την πλάτη αυτές τις μέρες σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη μας. Αναφερόμενοι στους πληγέντες του πρόσφατου σεισμού στην Θεσσαλία, αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία για τις επόμενες  μέρες να στηρίξουμε στην πράξη τις ανάγκες τους.

Κυριακή 7 Μάρτη: Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε αυτοοργανωμένο σεμινάριο πρώτων βοηθειών για την αντιμετώπιση τραυματισμών από μπάτσους.

Δευτέρα 8 Μάρτη: Την 8η Μάρτη, μέρα φεμινιστικής απεργίας, το κατειλημμένο ΕΚΘ στήριξε τα καλέσματα ενάντια στην πατριαρχία, την κρατική και καπιταλιστική βία ενώ το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την παρουσίαση και τη σύνδεση των αγώνων ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που δεχόμαστε. Στην εκδήλωση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από τον χώρο της υγείας, από το μέτωπο των περιβαλλοντικών αντιστάσεων, την αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα και τον χώρο της τέχνης.

Τρίτη 9 Μάρτη: Το απόγευμα της Τρίτης, έπειτα από τις αντικατασταλτικές συγκεντρώσεις υπεράσπισης της κατειλημμένης πρυτανείας, πραγματοποιήθηκε ακόμη μια μεγάλη πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα του συντρόφου που κατευθύνθηκε προς το κέντρο αγώνα σηματοδοτώντας και τη λήξη της κατάληψης.

Μετά από 9 ημέρες κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η συνέλευση αποφάσισε τον τερματισμό της, θεωρώντας πως το εγχείρημα αυτό έχει κλείσει τον κύκλο της συμβολής του στη συγκεκριμένη στιγμή του αγώνα για την ικανοποίηση του αιτήματος του απεργού πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Εκατοντάδες άνθρωποι ήταν αυτοί, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συναντήθηκαν μέσα στις διαδικασίες, στις εκδηλώσεις, στις συγκεντρώσεις, στις εξορμήσεις αντιπληροφόρησης και στις βάρδιες περιφρούρησης του κτιρίου, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για όσους και όσες ήθελαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, αλλά και να προσπαθήσουν να βρουν τα σημεία σύνδεσης του αγώνα του με το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και με τους άλλους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο.

Εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολιτικών κρατουμένων, υγειονομικών, μουσικών, φοιτητριών, κατοίκων από τη Μεγάλη Παναγιά, πιστοποίησαν το ότι η κοινότητα των αγωνιζομένων μεγαλώνει και παρά τις πιθανές αντιθέσεις στο εσωτερικό της, αναγνωρίζει πλέον το ποιοι και ποιες είναι μαζί μας, στην από εδώ πλευρά του οδοφράγματος.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε!

Παρεμβάσεις σε ΜΜΕ ενάντια στη φίμωση του αγώνα του Δ. Κουφοντίνα

Το πρωί της Τρίτης 23/2 και της Πέμπτης 25/2, αντίστοιχα, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με τρικάκια πανό και συνθήματα στο κτίριο που στεγάζονται τα γραφεία του ειδησεογραφικού site thestival.gr (Γρ. Παλαμά 9) και στα γραφεία της Ένωσης Συντακτών Εφημερίδων, Περιοδικών και Ηλεκτρονικού Τύπου Βορείου Ελλάδος (Κομνηνών 19) ώστε από τη μία να καταδείξουμε τον πραγματικό ρόλο των media και από την άλλη να αναδείξουμε την πραγματική διάσταση του αγώνα του Δ. Κουφοντίνα και άτυπης καταδίκης σε θάνατο που του έχει επιβάλει η κυβέρνηση.

Ο Δ. Κουφοντίνας έχει βάλει, εδώ και 49 ημέρες το σώμα του ως ανάχωμα, διεκδικώντας την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού, κάτι που δικαιούται και βάσει του νόμου που η ίδια η κυβέρνηση ψήφισε φωτογραφικά για αυτόν, έτσι ώστε να πάψει να εκτίει το υπόλοιπο της ποινής του στις αγροτικές φυλακές.

Οι νόμοι όμως, γίνονται κουρελόχαρτα από τους ίδιους τους υποστηρικτές τους και μετατρέπονται σε πλαστελίνη στα χέρια τους, έτσι ώστε να μεταφραστούν και να εφαρμοστούν, όπως το κράτος και το κεφάλαιο έχουν ανάγκη. Αυτή είναι μία πραγματικότητα που η κοινωνική βάση βιώνει στο πετσί της, όλο και πιο ξεκάθαρα τα τελευταία 10 χρόνια με τα δεκάδες νομοσχέδια φτωχοποίησης της, λεηλασίας του περιβάλλοντος, των ιδιωτικοποιήσεων, της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων, της ατιμωρησίας της αστυνομικής βίας και της οχύρωσης της κρατικής καταστολής αλλά και της κερδοφορίας των καπιταλιστών.

Η καταστολή δεν αρκεί όμως, κι αυτό οι κρατούντες το ξέρουν καλά όσα εκατομμύρια κι αν ξοδέψουν για νέες προσλήψεις μπάτσων, για νέο εξοπλισμό βίας απέναντι στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Χέρι-χέρι με αυτήν, μερικές δεκάδες παράσιτα-ιδιοκτήτες εφημερίδων, καναλιών και ιστοσελίδων “ενημέρωσης”, πολλές φορές και οι ίδιοι πολιτικοί ή επιχειρηματίες και σε άλλους κλάδους, βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία για να αντιστρέφουν άλλες φορές με χειρουργικό και άλλες φορές με ξεδιάντροπο τρόπο την πραγματικότητα που βιώνουμε κάθε μέρα, εμείς οι κοινοί θνητοί.

Είναι πολλά τα λεφτά όμως. Οι διαφημίσεις, οι λίστες “Πέτσα”, οι φοροαπαλλαγές, οι συμφωνίες πάνω και κάτω από το τραπέζι με το ντόπιο και το ξένο κεφάλαιο και με τους κυβερνώντες ή ακόμα και με τους τοπικούς “άρχοντες” (αντιπεριφερειάρχες κλπ), δεν αφήνουν περιθώρια στους γλοιώδεις αυλικούς να παρεκκλίνουν, να εκφράσουν έστω και για λίγο, ελεύθερα τη γνώμη τους, σε περίπτωση βέβαια που αυτή δεν ταυτίζεται με την προσταγή του αφέντη τους.

Είναι αυτοί που μιλάν για ατομική ευθύνη και είναι στη βούβα για τα ελλιπή μέτρα προστασίας σε ΜΜΜ, χώρους εργασίας, σχολεία. Είναι αυτοί που σπεύδουν να βγουν μπροστά για να δικαιολογήσουν την πολεμική προετοιμασία και τα δεκάδες δισεκατομμύρια που δίνονται για εξοπλισμούς ενώ η κοινωνία βυθίζεται στη φτώχεια. Είναι αυτοί που κουκουλώνουν κάθε παρατυπία της κυβέρνησης, που δικαιολογούν κάθε βιαστή και παιδοβιαστή, που σχετικοποιούν τις πράξεις του, την ίδια στιγμή που στάζουν χολή, στοχοποιούν και δικάζουν προκαταβολικά το εργατικό και το φοιτητικό κίνημα, τους κομμουνιστές και τους αναρχικούς αγωνιστές. Είναι αυτοί, δούλοι και φωνητικές χορδές της εξουσίας, που σιωπούν ή και επικροτούν τις μαζικές δολοφονίες μεταναστών στο Αιγαίο και τον Έβρο, τις δολοφονίες εν ώρα εργασίας, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους του ΝΑΤΟ που βυθίζουν στο αίμα ολόκληρους λαούς, που καλύπτουν τους δήμους που αδιαφορούν για τους αστέγους που πεθαίνουν από το κρύο, που αναφέρουν χωρίς στοιχειώδες πρόσημο τις εκατοντάδες αυτοκτονίες ανέργων και φτωχοποιημένων, που την ίδια στιγμή στοχοποιούν όποιον εκφράσει τη στήριξή του στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα, τον “κατά συρροή δολοφόνο” όπως τον αποκαλούν.

Αυτοί που υπηρετούν με πάθος ένα σύστημα φτώχειας και θανάτου, ας ξέρουν κι αυτό: Όλο και λιγότεροι άνθρωποι τους παίρνουν στα σοβαρά και ας μην έχουν αυταπάτες. Τα αφεντικά τους θα τους πετάξουν στην άκρη, όταν πια δεν τους είναι χρήσιμοι.

Γιατί τα χαρτζιλίκια κάποτε τελειώνουν, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα αποτελέσματα ενός αισχρού και κακοστημένου προπαγανδιστικού μηχανισμού.

Σε μια περίοδο που η στάση της κυβέρνησης απέναντι σε κάθε κοινωνικό αγώνα είναι η άγρια βία και καταστολή, στο πρόσωπο του Δ. Κουφοντίνα, γίνεται ακομά μια φορά έκδηλο το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας, της κυρίαρχης δημοσιογραφίας, το πραγματικό πρόσωπο του κράτους και του βάρβαρου και εκδικητικού του χαρακτήρα.

Με τον απεργό πείνας να είναι ένα βήμα πριν τον θάνατο, τα περισσότερα ΜΜΕ, κεντρικά και ντόπια, συνεχίζουν να παίρνουν χαρτάκια για το τί και πώς θα πουν και μετατρέπονται σε συνένοχοι και ηθικοί αυτουργοί.

Τις μέρες αυτές, στεκόμενοι με κάθε μέσο αλληλέγυοι στο Δ. Κουφοντίνα, αγωνιζόμαστε για να νικήσει το δίκαιο το άδικο, για να νικήσει η ζωή το θάνατο, όπως κάναμε πάντα, όπως θα κάνουμε πάντα.

Νίκη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Νίκη στον αγώνα των φοιτητών, σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα

ΑΛΗΤΕΣ – ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ

Συντονισμός συλλογικοτήτων για την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

Παρέμβαση έξω από τη ΓΑΔΘ για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Το πρωί της Πέμπτης 18/2 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με ανάρτηση πανό, καπνογόνα και συνθηματα απέναντι από τη ΓΑΔΘ από συντρόφους/σες, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Μετα το κρέμασμα του πανό, δυνάμεις όλων των ειδών (μηχανές, ΟΠΚΕ, περιπολικά, ασφαλίτες) κινήθηκαν προς το σημείο και προέβησαν σε προσαγωγές 5 συντρόφων στην περιοχή. Τελικά οι σύντροφοι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την επιβολή προστίμων για παράνομη μετακίνηση

Το βίντεο της παρέμβασης εδώ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ/ΕΙΣΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/2 ΣΤΙΣ 17.00 ΣΤΟ ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Συντονισμός συλλογικοτήτων για την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

Παρέμβαση σε 4 νοσοκομεία για την επαπειλούμενη αναγκαστική σίτιση του Δ. Κουφοντίνα εν όψει των κινητοποιήσεων της ΟΕΝΓΕ

Η αντίσταση και η αδιαλλαξία δεν είναι νεκρές λέξεις, είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία

Για ακόμη μια φορά ο επαναστάτης Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο στόχαστρο της εκδικητικής μανίας της Δεξιάς. Δεν αρκούν πάνω απο 18 χρόνια κράτησης, δεν αρκεί η στέρηση των προβλεπόμενων αδειών και κάθε ευεργετικής διάταξης που δικαιούται. Η Νέα Δημοκρατία βάζει ιώδιο στις ιστορικές πληγές της αυτή τη φορά, προχωρώντας στην έκτακτη απαγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας και τη μεταγωγή του σε κλειστό κατάστημα κράτησης. Όμως ούτε οι νόμοι δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν τη δίψα της Δεξιάς για εκδίκηση και τιμωρία. Ο Κουφοντίνας αντί να μεταχθεί στον Κορυδαλλό, όπου και είναι χρεωμένος, μετάγεται έκτακτα στο κολαστήριο του Δομοκού. Απέναντι σε ακόμη ένα χτύπημα η συνέπεια του Δημήτρη στον αγώνα και τις αντιστάσεις δείχνει ένα και μόνο δρόμο: ακόμα μια απεργία πείνας (από τις 8 Γενάρη) ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης. Ο ίδιος αιτείται την άμεση επιστροφή του στην υπόγεια πτέρυγα κράτησης του Κορυδαλλού. Στο πλάι του απεργού στάθηκαν έμπρακτα αλληλέγγυoι και οι πολιτικοί κρατούμενοι Β. Σταθόπουλος, Π. Γεωργιάδης, Ν. Μαζιώτης και Γ. Δημητράκης που πραγματοποίησαν απεργία πείνας.

«Πρόκειται για την προσπάθεια να συντρίψουν ένα πρόσωποόχι γι αυτό που είναιαλλά για αυτό που σηματοδοτείμε την άρνηση του να υποκύψει στις αφόρητες πιέσεις που το σύστημα του ασκείόπως ζητούσαν επίμονα και πρόσφατα στη Βουλή οι εκπρόσωποι της οικογένειας και ο εκλεκτός της Πρεσβείας. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μουη απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας

Πάνω στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχουν εφαρμοστεί όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες φωτογραφικές διατάξεις, νομοσχέδια, ειδικές συνθήκες κράτησης και τιμωρίας. Τα λευκά κελιά που πρωτοχτίστηκαν για τους κρατούμενους της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τα έκτακτα τρομοδικεία και τα δικαστήρια μέσα στις φυλακές, τα δεκάδες ισόβια σε ποινές, η στέρηση κάθε ευεργετικού δικαιώματος, οι εκδικητικές μεταγωγές, η στέρηση των αδειών και τώρα η ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για στέρηση της παραμονής σε αγροτικές φυλακές. Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα η Δεξιά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια στις υπηρεσίες των ξένων διπλωματών, φιμώνοντας το λόγο του Κουφοντίνα όταν κύρυξε το περίφημο lock out της Νομικής για την απαγόρευση της εκδήλωσης με θέμα τη χορήγηση άδειας, καθώς και τις προειδοποιητικές κυρώσεις στη φυλακή σε περίπτωση που του επιτρεπόταν να μιλήσει.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουφοντίνα, η εξουσία βλέπει τους αγώνες που δόθηκαν δεκαετίες τώρα απέναντι στην καταπίεση και εκμετάλλευση. Βλέπει την πίστη στο δίκαιο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Βλέπει όλα όσα περήφανα έπραξε και υπερασπίστηκε απέναντι στην καταστολή, τον εγκλεισμό, τα εκατοντάδες χρόνια φυλάκισης στις ποινές των τρομοδικείων. Όλα όσα υπερασπίζεται ακόμα και σήμερα, δίχως ίχνος μεταμέλειας. Το επίδικο είναι ένα και μοναδικό για την εξουσία: να αποσπάσει δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της ένοπλης πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση.

Η αναγκαστική σίτιση είναι βασανιστήριο

Το πρωί της Τρίτης, με αφορμή τις επερχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις που έχει προκυρήξει η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (καθώς η σημερινή 24ωρη πανελλαδική απεργία αναβλήθηκε λόγω καιρικών συνθηκών), πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με πανό και τρικάκια σε 4 νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης (Άγιος Δημήτριος, ΑΧΕΠΑ, Γ. Γεννηματάς, Ιπποκράτειο).  Η υγεία του συντρόφου Δημήτρη αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, με τον ίδιο πλέον να νοσηλεύεται στην εντατική. Ανοιχτό παραμένει το ζήτημα της εντολής αναγκαστικής σίτισης-ένα σύγχρονο βασανιστήριο που έχει διαταχθεί από την εισαγγελία Δομοκού και βρίσκει έδαφος συνεργασίας με τους υπεύθυνους της ΜΕΘ του Γενικού Κρατικού Λαμίας. Παρά την τρομοκρατία του κράτους που εξαντλεί τον απεργό επιζητώντας τον θάνατο του, η ίδια η ΟΕΝΓΕ με ανακοίνωσή της στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα του, αντιτιθέμενη με το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης.

Επαναστάτες σαν το Δημήτρη Κουφοντίνα ποτέ τους δε ζητήσαν τίποτα. Το κέρδισαν με αγώνες, πολλές φορές αιματηρούς. Γι αυτό και είναι χρέος μας πλάι του να υπερασπιστούμε όλοι/ες μαζί, μαχητικά και αδιάλλακτα, ότι έχει κερδηθεί τόσα χρόνια. Απέναντι στην εξουσία τίποτα δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεδομένο.

Αλληλεγγύη και σεβασμό στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα

Νίκη στην απεργία πείνας ενάντια στην εκδικητική του μεταγωγή στο κολαστήριο του Δομοκού

Όλες και όλοι στη συγκέντρωση αλληλεγγύης Τρίτη 16/2 17:00 Καμάρα

Μήνυμα αλληλεγγύης στην κατάληψη ROG (Σλοβενία)

 

Από τη Θεσσαλονίκη ως τη Λιουμπλιάνα 

κατάληψη στα πάντα-κατάληψη για πάντα 

Στις 19 Γενάρη, ισχυρές δυνάμεις καταστολής εισβάλλουν στο, εδώ και 15 χρόνια, κατειλημμένο εργοστάσιο της Rog στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας και προχωρούν σε εκκένωση του χώρου. Κατά την εισβολή των μπάτσων δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες προσαγάγονται και ξυλοκοπούνται. 

Η κατάληψη Rog, για 15 χρόνια αποτελεί έναν απελευθερωμένο χώρο συνάντησης και αυτοοργάνωσης, ενάντια στον εξευγενισμό, τους αποκλεισμούς, το ρατσισμό και κάθε καταπίεση. Εκατοντάδες αγωνίστριες και αγωνιστές, μετανάστες, lgbtqi και άλλοι/ες έχουν βρει χώρο και χρόνο έκφρασης μέσα στη Rog. Και αυτό είναι κάτι που μένει βαθιά χαραγμένο για την κοινωνική πραγματικότητα στην πόλη της Λιουμπλιάνα. 

Γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι να σου κλέβουν μέρα με τη μέρα τις ελεύθερες ανάσες σου. Πως είναι να μετράς τα βήματά σου και αυτά να βγαίνουν λειψά, γιατί περπατάς σε μέρη ξένα. Γνωρίζουμε πως είναι να στέκεσαι δέκα βήματα έξω από την πόρτα του κατειλημμένου σπιτιού σου βλέποντας τα ένστολα σκουπίδια και κάθε συνεργάτη τους να το παραβιάζουν με το βλέμμα τους, με τη βρωμιά που κρύβει η εξουσία τους. Και αυτοί είναι οι λόγοι που μας πεισμώνουν ακόμα περισσότερο για να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω. 

Οι καταλήψεις δεν είναι ντουβάρια, είναι αμέτρητες στιγμές αγώνα, χαράς και λύπης. Είναι σχέσεις συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Είναι όνειρα. Και τα όνειρα δε μπορεί να μας τα κλέψει κανένας. Η ήττα θα επικρατήσει, όταν πάψουμε να ονειρευόμαστε. Και εμείς έχουμε εκατομμύρια ανεκπλήρωτα όνειρα ακόμα. 

Την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις συντρόφισσες και τους συντρόφους που υπερασπίζονται τις καταλήψεις και τις εστίες αντίστασης. Το κράτος δεν μπορεί να εκκενώσει τα κινήματα, ο αγώνας για αυτοοργανωμένους, κατειλημμένους, queer, φεμινιστικούς και αντιρατσιστικούς χώρους θα συνεχίσει! 

From Thessaloniki to Ljubljana-Squat everything and forever

In the 19th of January strong repressive forces invade the squatted factory of Rog in Ljubljana, Slovenia in order to proceed to its eviction. During the invasion of the cops many comrades are getting arrested and beaten up by the police.

For 15 years Rog squat has been a liberated space of meeting and self-organization against gentrification, marginalization, racism and any form of oppression. Hundreds of people who keep on fighting, migrants and members of the lgbtqi  movement among others have found the safe space and time to express themselves in Rog. And this is something that remains deeply engraved in the societal reality of the city of Ljubljana.

We are aware of it feels to be deprived of your liberated breaths day by day. How it feels to count your steps, yet it feels as if something is missing because you walk on foreign soils. We know how it feels to stand ten steps away from your squatted home’s doorstep watching the uniformed pieces of trash and every one of their collaborators violating it with their gaze and the filth hidden under the name of their authority. And these are the reasons that make us insist even more and not back off not even for a moment.

Squats are not about the walls but about the countless moments of struggle, happiness and sorrow. They are about relationships build on solidarity and comradeship. Squats are about our dreams. And those dreams cannot be stolen away from us by anyone. Defeat may prevail only if we give up on dreaming. Yet we still have a million dreams to put into practice.

Our complete solidarity to the comrades who defend the squats and the meeting points of resistance. The state cannot evict movements, the struggle for self-organized, occupied, feminist and antirascist spaces will go on!

Διεθνή μέρα δράσης για τον Δ. Κουφοντίνα-παρέμβαση σε ΝΑΤΟϊκές εγκαταστάσεις στη Θεσσαλονίκη

Από τις 8/1 ο αγωνιστής Δ. Κουφοντίνας πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας την μεταγωγή τους στις φυλακές Κορυδαλλού, διεκδικώντας την εφαρμογή του νόμου που η ίδια η ΝΔ πέρασε φωτογραφικά και εκδικητικά προς το πρόσωπό του.

Την 36η μέρα απεργίας πείνας του αγωνιστή, και ενώ η κατάσταση της υγείας του επιβαρύνεται μέρα με τη μέρα, και ενώ πλέον το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση της ΝΔ κάνουν ξεκάθαρο πως επιδιώκουν την μόνιμη βλάβη ή ακόμη και τη δολοφονία του Δ. Κουφοντίνα (πάντα με τις ευλογίες του κράτους των ΗΠΑ και της πρεσβείας τους), σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαμε παρεμβάσεις σε ΝΑΤΟϊκές εγκαταστάσεις στην πόλη της Θεσ/νίκης.

Στα πλαίσια της Διεθνούς Ημέρας Αλληλεγγύης στον επαναστάτη απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντινα το απόγευμα της Παρασκευής 12/2, βρεθήκαμε έξω από το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στην 3ης Σεπτεμβρίου, αλλά και στις ΝΑΤΟϊκες εγκαταστάσεις στο στρατόπεδο Κόδρα, αναρτήσαμε πανό, πετάχτηκαν τρικάκια, γράφτηκαν και φωνάχτηκαν συνθήματα.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Συντονισμός συλλογικοτήτων για την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

Παρέμβαση στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου σύντροφοι και συντρόφισσες, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αλληλεγγύης στο Δ. Κουφοντίνα στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Προσεγγίσαμε το σημείο με μηχανές, φωνάξαμε συνθήματα και πετάξαμε τρικάκια στο προαύλιο και τους γύρω δρόμους.

Νίκη στον αγώνα του Δημήτρη Κουφοντίνα που πραγματοποιεί απεργία πείνας από τις 8 Ιανουαρίου διεκδικώντας την μεταγωγή του στον Κορυδαλλό

Συντονισμός συλλογικοτήτων για την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Την Τετάρτη 10-2 κατατίθεται επίσημα προς ψήφιση το νέο αντεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη,  που αφορά τον λειτουργικό και κατασταλτικό εξωραϊσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα πρότυπα των ευρωπαικών αρχών. Μέσα από αυτό το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους παραγωγικής εκπαίδευσης για τις καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς, μακριά και έξω από κάθε έννοια  ελευθερίας και γνώσης.

Η εικόνα από το κοντινό μέλλον αφορά τη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κέντρου αφού πλέον θεσπίζεται η εγκατάσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η είσοδος και η κίνηση θα είναι ελεγχόμενη και περιορισμένη ενώ η αγωνιστική δραστηριότητα παρανομοποιείται με βάση τη συγκρότηση πειθαρχικού δικαίου και πειθαρχικών συμβουλίων που θα είνα ικανά να επιβάλλουν απαγόρευση συμμετοχής σε εξετάσεις ως και οριστική διαγραφή των φοιτητ(ρι)ών, πέραν των δικαστικών ποινών που θα επιφέρει κάποιο γεγονός.

Την ίδια στιγμή που περιορίζεται ο χρόνος φοίτησης, ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής αλλά και οι υλικοτεχνικές παροχές φοιτητικής μέριμνας μειώνονται (δωρεάν συγγράματα, σίτιση, στέγαση κτλ) αναδεικνύοντας τον ταξικό προσανατολισμό στη δυνατότητα φοίτησης, το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στις εταιρίες και τις βιομηχανίες. Συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις με βιομηχανίες όπλων και πολεμικών εξοπλισμών, ερευνητικά προγράμματα για την αναπτυξιακή παραγωγικότητα βιομηχανιών μακριά κα ενάντια στις ανάγκες της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο υποστελεχώνεται και υποβαθμίζεται χρόνια τώρα σκόπιμα σε δυναμικό, περιεχόμενα και δυνατότητες έτσι ώστε ο εξευρωπαϊσμός του να κατατεθεί ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δε θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος αν δεν είχαν στρατευμένους πλάι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παρά τη βιτρίνα της ανεξάρτητης κοινότητας, μερίδα πανεπιστημιακών (για να μην αδικήσουμε και όσους/ες  χρόνια αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για τη διάδοση της γνώσης πάνω από την επιβολή της μάθησης), αποτελούν προγεφύρωμα για την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος μηδενικής ανοχής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάνου, που αποτελεί και πρόεδρο της συνόδου των πρυτάνεων-του οργάνου που κατοχύρωσε και ακαδημαϊκά την αναγκαιότητα ψήφισης του νέου νομοσχεδίου.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ, αυτός ο «εξαίρετος άνθρωπος», έδειξε τις διαθέσεις του από πολύ νωρίς σε ότι αφορά την ανάμειξη του πανεπιστημίου στον τομέα της καταστολής των κοινοτήτων αντίστασης του αγώνα. Ο ίδιος που έβαλε την υπογραφή του στην εκκένωση της κατάληψής μας και τη συνεχή ομηρία της από τις δυνάμεις καταστολής, θέλει τώρα να μετατρέψει το μαγαζάκι του (γιατί έτσι αντιμετωπίζει το ΑΠΘ) στο μεγαλύτερο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Η σημερινή συνθήκη αποτελεί κορύφωση μιας στρατηγικής περιορισμού των ελευθεριών μέσα στο ΑΠΘ, καθώς από το 2014 οι πρυτανικές αρχές είχαν προβεί σε συνεχή κλειδώματα των εισόδων πρόσβασης, υποβαθμίζοντας παράλληλα τη ζωή και την καθημερινότητα μέσα στο campus μεταφέροντας σκόπιμα (μαζί με τους μπάτσους) τις ναρκομαφίες μέσα στους χώρους. Έτσι οι πρότερες επεμβάσεις και πλέον η εγκατάσταση αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, φαντάζουν ως κάτι αναγκαίο. Ίδια στρατηγική έχει ακολουθηθεί τόσο στην ΑΣΟΕΕ όσο και στο ιστορικό κτίριο του Γκίνη, έναν χώρο που στο παρελθόν έχει πρωτοσταστήσει ως πεδίο οργάνωσης των κοινωνικών και ταξικών διεργασιών ενώ πλέον αποτελεί άβατο για όλους πέραν της αστυνομίας.

Το σημερινό νομοσχέδιο επιχειρεί  να σφραγίσει την εμμονή της κυβερνητικής στρατηγικής απέναντι στις ελευθερίες και τα δικαιώματα μέσα στα πανεπιστήμια. Η άρση του ασύλου, η συνεχείς επεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στα campus, η καταστολή των φοιτητικών αγώνων δεν είναι αρκετά για το γόητρο μηδενικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας, που όλα αυτά τα χρόνια έχει ανοιχτό πόλεμο με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως και στο παρελθόν μέσα από τις δικαστικές αρχές, οι κυβερνήσεις φιμώναν κάθε φωνή και αγώνα για την ελευθερία. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα μεταξύ των οποίων ο αποκλεισμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη Νομική,  το lockout της Νομικής για να μην ακουστεί ο λόγος του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, μέχρι και το κλείσιμο των σχολών για να μην αποδοθεί φόρος τιμής στους/ις αγωνιστ(ρι)ές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ΄73

Ότι χτίζει τείχη για να περιορίσει τον αγώνα, γκρεμίζεται με αγώνα

Απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενα εμπορικά κέντρα, οι φοιτήτ(ρι)ες όλο αυτό το διάστημα έχουν σπάσει τη σιωπή και την ανοχή. Οργανώνονται από τη βάση, προχωρούν σε συνελεύσεις και διαδικασίες αγώνα, καταλαμβάνουν σχολές και κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί εκεί ανατρέπονται τα κυβερνητικά σχέδια. ‘Ολο αυτό το διάστημα έχουν καταργήσει στην πράξη τον ολοκληρωτισμό και τις φωτογραφικές απαγορεύσεις της κυβέρνησης σπάζοντας τον τρόμο με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς , πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούσεις υπερασπιζόμενοι τον αγώνα και τις ελευθερίες όλων μας.

Το πρωί της Τετάρτης 10 Φλεβάρη-μέρας ψήφισης του αντεκπαιδευτικού νομοσχεδίου πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με πανό και τρικάκια στο κτίριο της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ καθώς και στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ). Το ΑΠΘ και η ΑΔΙΣΠΟ υπέγραψαν την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021 ακόμα ένα μνημόνιο συνεργασίας που  προβλέπει τη συνεργασία των δύο εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων σε τομείς εκπαιδευτικού, ερευνητικού και διοικητικού ενδιαφέροντος, εντείνοντας τον μιλιταρισμό και την εκπαίδευση των φοιτητ(ρι)ών για τα μέτρα και τις ανάγκες της στρατοκρατίας.

Μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία η πρόσβαση στη γνώση και τη μάθηση οφείλει να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ο έλεγχος και η επιτήρηση της γνώσης και της αμφισβήτησης, αποτελούν χαρακτηριστικά των αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων. Όμως υπερασπιζόμενοι τα ελεύθερα πανεπιστήμια, αγωνιζόμαστε για πολλά περισσότερα απο τη γνώση, καθώς το σύγχρονο πανεπιστήμιο εξυπηρετεί τις κρατικές και καπιταλιστικές ανάγκες, έχοντας απομακρυνθεί χρόνια απο την διάδοση της παιδείας. Το ανοιχτό πανεπιστήμιο συμβολίζει το διάβα των αγώνων για τις ελευθερίες. Δεκαετίες τώρα τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν έστίες αντίστασης μέσα στα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες για την ελευθερία. Υπερασπιζόμενοι/ες τα πανεπιστήμια, δίνουμε ακόμα έναν αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αντιστάσεις. Τα ελεύθερα πανεπιστήμια είναι πεδία ζύμωσης και αντίστασης, οργάνωσης και αντεπίθεσης στο κράτος και τα αφεντικά. Ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε και ως τέτοια θα τα υπερασπιστούμε δίπλα στις φοιτήτριες, τους καθηγητές, τους εργαζόμενους και καθεμία που αντιλαμβάνεται ως προτεραιότητα τη μάθηση της ελευθερίας πάνω από την ελευθερία της μάθησης. Ενάντια στους μπάτσους, τους βιομήχανους και τους στρατοκράτες.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα

Παρέμβαση στην ΕΣΗΕΜΘ ενάντια στη φίμωση της απόπειρας δολοφονίας του Δ. Κουφοντίνα

Η αντίσταση και η αδιαλλαξία δεν είναι νεκρές λέξεις, είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία

Για ακόμη μια φορά ο επαναστάτης Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο στόχαστρο της εκδικητικής μανίας της Δεξιάς. Δεν αρκούν πάνω απο 18 χρόνια κράτησης, δεν αρκεί η στέρηση των προβλεπόμενων αδειών και κάθε ευεργετικής διάταξης που δικαιούται. Η Νέα Δημοκρατία βάζει ιώδιο στις ιστορικές πληγές της αυτή τη φορά, προχωρώντας στην έκτακτη απαγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας και τη μεταγωγή του σε κλειστό κατάστημα κράτησης. Όμως ούτε οι νόμοι δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν τη δίψα της Δεξιάς για εκδίκηση και τιμωρία. Ο Κουφοντίνας αντί να μεταχθεί στον Κορυδαλλό, όπου και είναι χρεωμένος, μετάγεται έκτακτα στο κολαστήριο του Δομοκού. Απέναντι σε ακόμη ένα χτύπημα η συνέπεια του Δημήτρη στον αγώνα και τις αντιστάσεις δείχνει ένα και μόνο δρόμο: ακόμα μια απεργία πείνας (από τις 8 Γενάρη) ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης. Ο ίδιος αιτείται την άμεση επιστροφή του στην υπόγεια πτέρυγα κράτησης του Κορυδαλλού. Στο πλάι του απεργού στάθηκαν έμπρακτα αλληλέγγυoι και οι πολιτικοί κρατούμενοι  Β. Σταθόπουλος, Π. Γεωργιάδης, Ν. Μαζιώτης και Γ. Δημητράκης που πραγματοποίησαν απεργία πείνας.

«Πρόκειται για την προσπάθεια να συντρίψουν ένα πρόσωποόχι γι αυτό που είναιαλλά για αυτό που σηματοδοτείμε την άρνηση του να υποκύψει στις αφόρητες πιέσεις που το σύστημα του ασκείόπως ζητούσαν επίμονα και πρόσφατα στη Βουλή οι εκπρόσωποι της οικογένειας και ο εκλεκτός της Πρεσβείας. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μουη απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας

Πάνω στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχουν εφαρμοστεί όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες φωτογραφικές διατάξεις, νομοσχέδια, ειδικές συνθήκες κράτησης και τιμωρίας. Τα λευκά κελιά που πρωτοχτίστηκαν για τους κρατούμενους της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τα έκτακτα τρομοδικεία και τα δικαστήρια μέσα στις φυλακές, τα δεκάδες ισόβια σε ποινές, η στέρηση κάθε ευεργετικού δικαιώματος, οι εκδικητικές μεταγωγές, η στέρηση των αδειών και τώρα η ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για στέρηση της παραμονής σε αγροτικές φυλακές. Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα η Δεξιά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια στις υπηρεσίες των ξένων διπλωματών, φιμώνοντας το λόγο του Κουφοντίνα όταν κύρυξε  το περίφημο lock out της Νομικής για την απαγόρευση της εκδήλωσης με θέμα τη χορήγηση άδειας, καθώς και τις προειδοποιητικές κυρώσεις στη φυλακή σε περίπτωση που του επιτρεπόταν να μιλήσει.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουφοντίνα, η εξουσία βλέπει τους αγώνες που δόθηκαν δεκαετίες τώρα απέναντι στην καταπίεση και εκμετάλλευση. Βλέπει την πίστη στο δίκαιο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Βλέπει όλα όσα περήφανα έπραξε και υπερασπίστηκε απέναντι στην καταστολή, τον εγκλεισμό, τα εκατοντάδες χρόνια φυλάκισης στις ποινές των τρομοδικείων. Όλα όσα υπερασπίζεται ακόμα και σήμερα, δίχως ίχνος μεταμέλειας. Το επίδικο είναι ένα και μοναδικό για την εξουσία: να αποσπάσει δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της ένοπλης πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση.

Τα ΜΜΕ θάβουν την απόπειρα δολοφονίας του απεργού πείνας

Το απόγευμα της 9ης Φλεβάρη (33η μέρα απεργίας) πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με συνθήματα και τρικάκια στο κτίριο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης εν’ όψει της πανελλαδικής μέρας δράσης. Η σιωπή είναι συνενοχή στην απόπειρα δολοφονίας του συντρόφου μας. Επαναστάτες σαν το Δημήτρη Κουφοντίνα ποτέ τους δε ζητήσαν τίποτα. Το κέρδισαν με αγώνες, πολλές φορές αιματηρούς. Γι αυτό και είναι χρέος μας πλάι του να υπερασπιστούμε όλοι/ες μαζί, μαχητικά και αδιάλλακτα, ότι έχει κερδηθεί τόσα χρόνια. Απέναντι στην εξουσία τίποτα δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεδομένο.

Αλληλεγγύη και σεβασμό στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα

Νίκη στην απεργία πείνας ενάντια στην εκδικητική του μεταγωγή στο κολαστήριο του Δομοκού

Παρέμβαση στον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Το πρωί της Δευτέρας 8/2 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από συντρόφους και συντρόφισσες στον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης με αφορμή και την εισαγγελική διάταξη για αναγκαστική ιατρική παρέμβαση στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα. Μοιράστηκαν κείμενα, κολλήθηκαν αφίσες και πετάχτηκαν τρικάκια.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 9/2 στις 13.00 στην ΚΑΜΑΡΑ

Το κείμενο που μοιράστηκε και κολλήθηκε:

Από τις 8/1 ο πολιτικός κρατούμενος Δ. Κουφοντίνας πραγματοποιεί απεργία πείνας βάζοντας ως ανάχωμα το ίδιο του το σώμα μπροστά στην εκδικητικότητα της κυβέρνησης. Ο αγωνιστής Δ. Κουφοντίνας απαιτεί να εφαρμοστεί ο νόμος τον οποίο φωτογραφικά διατύπωσε η κυβέρνηση της ΝΔ προκειμένου, με όρους εξαίρεσης, να του αφαιρέσει το δικαίωμα έκτισης της ποινής του σε αγροτικές φυλακές. Και ενώ σύμφωνα με τον εν λόγω νόμο όφειλε να μεταχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού, μετά από προσωπική παρέμβαση της γγ αντεγκληματικής πολιτικής Σ. Νικολάου, ο Δ. Κουφοντίνας μετάγεται στις φυλακές Δομοκού.

Δεν είναι, ωστόσο η πρώτη φορά που ο Δ. Κουφοντίνας έρχεται ευθέως αντιμέτωπος με τον κρατικό ρεβανσισμό, πάντα με τις συνεπικουρικές υποδείξεις του κράτους των ΗΠΑ. 31 μέρες μετά την έναρξη της 5ης απεργίας πείνας του, η υγεία του έχει περιέλθει σε κρίσιμη κατάσταση. Αντί, λοιπόν, ο κρατικός μηχανισμός να ικανοποιήσει το δίκαιο αίτημα του απεργού πείνας, φροντίζει κάθε μέρα να υιοθετεί ένα όλο και πιο αμείλικτο πρόσωπο. Είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο στόχος τους είναι η εγκατάσταση σοβαρής και μόνιμης βλάβης ή ακόμη και η δολοφονία του αγωνιστή.

Εδώ και μία εβδομάδα υπάρχει διατυπωμένη εισαγγελική διάταξη η οποία απαιτεί την αναγκαστική ιατρική επέβαση “σε περίπτωση κινδύνου για μη αναστρέψιμες βλάβες”. Η συγκεκριμένη διάταξη, μεταξύ άλλων υπονοεί εντολή υποβολής του απεργού στο βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης(*). Η συγκεκριμένη διάταξη προσπαθεί να εξαναγκάσει το ιατρικό προσωπικό στην ανάληψη μιας θέσης συνενόχου στην εκδικητική και απάνθρωπη μεταχείριση του Δ. Κουφοντίνα, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση παραμένει αμετανόητα ένοχη για την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας του Covid-19 απέναντι στο σύνολο της πληττώμενης κοινωνίας, απέναντι στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που δίνει χωρίς καμία κρατική υποστήριξη σκληρές μάχες για την ανακοπή της

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΣΕΒΟΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ

ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΡΕΒΑΝΣΙΣΜΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Συντονισμός συλλογικοτήτων για την αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα

(*) Στη μετάφραση της Διακήρυξης της Μάλτας για τους απεργούς πείνας, που αποφασίστηκε στην 43η Παγκόσμια Ιατρική Συνέλευση τον Νοέμβρη του 1991 και επικαιροποιήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1992 στη Μαρμπέγια της Ισπανίας, τον Οκτώβρη του 2006 στη Νότια Αφρική και τον Οκτώβρη του 2017 στο Σικάγο, η υποχρεωτική σίτηση απεργού πείνας και οι επανειλημμένες ιατρικές παρεμβάσεις ενάντια στη θέληση του/της προσδιορίζονται ρητά ως μη-ηθικές πρακτικές.

Παρέμβαση στο Δικαστικό μέγαρο Θεσσαλονίκης για την απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Η αντίσταση και η αδιαλλαξία δεν είναι νεκρές λέξεις, είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία

Για ακόμη μια φορά ο επαναστάτης Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο στόχαστρο της εκδικητικής μανίας της Δεξιάς. Δεν αρκούν πάνω απο 18 χρόνια κράτησης, δεν αρκεί η στέρηση των προβλεπόμενων αδειών και κάθε ευεργετικής διάταξης που δικαιούται. Η Νέα Δημοκρατία βάζει ιώδιο στις ιστορικές πληγές της αυτή τη φορά, προχωρώντας στην έκτακτη απαγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας και τη μεταγωγή του σε κλειστό κατάστημα κράτησης. Όμως ούτε οι νόμοι δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν τη δίψα της Δεξιάς για εκδίκηση και τιμωρία. Ο Κουφοντίνας αντί να μεταχθεί στον Κορυδαλλό, όπου και είναι χρεωμένος, μετάγεται έκτακτα στο κολαστήριο του Δομοκού. Απέναντι σε ακόμη ένα χτύπημα η συνέπεια του Δημήτρη στον αγώνα και τις αντιστάσεις δείχνει ένα και μόνο δρόμο: ακόμα μια απεργία πείνας (από τις 8 Γενάρη) ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης. Ο ίδιος αιτείται την άμεση επιστροφή του στην υπόγεια πτέρυγα κράτησης του Κορυδαλλού. Στο πλάι του απεργού στάθηκαν έμπρακτα αλληλέγγυoι και οι πολιτικοί κρατούμενοι  Β. Σταθόπουλος, Π. Γεωργιάδης, Ν. Μαζιώτης και Γ. Δημητράκης που πραγματοποίησαν απεργία πείνας.

«Πρόκειται για την προσπάθεια να συντρίψουν ένα πρόσωποόχι γι αυτό που είναιαλλά για αυτό που σηματοδοτείμε την άρνηση του να υποκύψει στις αφόρητες πιέσεις που το σύστημα του ασκείόπως ζητούσαν επίμονα και πρόσφατα στη Βουλή οι εκπρόσωποι της οικογένειας και ο εκλεκτός της Πρεσβείας. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μουη απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας

Πάνω στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχουν εφαρμοστεί όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες φωτογραφικές διατάξεις, νομοσχέδια, ειδικές συνθήκες κράτησης και τιμωρίας. Τα λευκά κελιά που πρωτοχτίστηκαν για τους κρατούμενους της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τα έκτακτα τρομοδικεία και τα δικαστήρια μέσα στις φυλακές, τα δεκάδες ισόβια σε ποινές, η στέρηση κάθε ευεργετικού δικαιώματος, οι εκδικητικές μεταγωγές, η στέρηση των αδειών και τώρα η ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για στέρηση της παραμονής σε αγροτικές φυλακές. Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα η Δεξιά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια στις υπηρεσίες των ξένων διπλωματών, φιμώνοντας το λόγο του Κουφοντίνα όταν κύρυξε  το περίφημο lock out της Νομικής για την απαγόρευση της εκδήλωσης με θέμα τη χορήγηση άδειας, καθώς και τις προειδοποιητικές κυρώσεις στη φυλακή σε περίπτωση που του επιτρεπόταν να μιλήσει.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουφοντίνα, η εξουσία βλέπει τους αγώνες που δόθηκαν δεκαετίες τώρα απέναντι στην καταπίεση και εκμετάλλευση. Βλέπει την πίστη στο δίκαιο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Βλέπει όλα όσα περήφανα έπραξε και υπερασπίστηκε απέναντι στην καταστολή, τον εγκλεισμό, τα εκατοντάδες χρόνια φυλάκισης στις ποινές των τρομοδικείων. Όλα όσα υπερασπίζεται ακόμα και σήμερα, δίχως ίχνος μεταμέλειας. Το επίδικο είναι ένα και μοναδικό για την εξουσία: να αποσπάσει δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της ένοπλης πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση.

Η κυβέρνηση και οι δικαστικοί θέλουν νεκρό τον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα

Το πρωί της 5ης Φλεβάρη (29η μέρα απεργίας) πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με πανό και τρικάκια στο δικαστικό μέγαρο Θεσσαλονίκης. Επαναστάτες σαν το Δημήτρη Κουφοντίνα ποτέ τους δε ζητήσαν τίποτα. Το κέρδισαν με αγώνες, πολλές φορές αιματηρούς. Γι αυτό και είναι χρέος μας πλάι του να υπερασπιστούμε όλοι/ες μαζί, μαχητικά και αδιάλλακτα, ότι έχει κερδηθεί τόσα χρόνια. Απέναντι στην εξουσία τίποτα δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεδομένο.

Αλληλεγγύη και σεβασμό στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα

Νίκη στην απεργία πείνας ενάντια στην εκδικητική του μεταγωγή στο κολαστήριο του Δομοκού

Παρέμβαση στην Τ.Ο. Καλαμαριάς της Νέας Δημοκρατίας

Η αντίσταση και η αδιαλλαξία δεν είναι νεκρές λέξεις, είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία

Για ακόμη μια φορά ο επαναστάτης Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο στόχαστρο της εκδικητικής μανίας της Δεξιάς. Δεν αρκούν πάνω απο 18 χρόνια κράτησης, δεν αρκεί η στέρηση των προβλεπόμενων αδειών και κάθε ευεργετικής διάταξης που δικαιούται. Η Νέα Δημοκρατία βάζει ιώδιο στις ιστορικές πληγές της αυτή τη φορά, προχωρώντας στην έκτακτη απαγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας και τη μεταγωγή του σε κλειστό κατάστημα κράτησης. Όμως ούτε οι νόμοι δεν αρκούν για να ικανοποιήσουν τη δίψα της Δεξιάς για εκδίκηση και τιμωρία. Ο Κουφοντίνας αντί να μεταχθεί στον Κορυδαλλό, όπου και είναι χρεωμένος, μετάγεται έκτακτα στο κολαστήριο του Δομοκού. Απέναντι σε ακόμη ένα χτύπημα η συνέπεια του Δημήτρη στον αγώνα και τις αντιστάσεις δείχνει ένα και μόνο δρόμο: ακόμα μια απεργία πείνας (από τις 8 Γενάρη) ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης. Ο ίδιος αιτείται την άμεση επιστροφή του στην υπόγεια πτέρυγα κράτησης του Κορυδαλλού. Στο πλάι του απεργού στάθηκαν έμπρακτα αλληλέγγυoι και οι πολιτικοί κρατούμενοι  Β. Σταθόπουλος, Π. Γεωργιάδης, Ν. Μαζιώτης και Γ. Δημητράκης που πραγματοποίησαν απεργία πείνας.

«Πρόκειται για την προσπάθεια να συντρίψουν ένα πρόσωποόχι γι αυτό που είναιαλλά για αυτό που σηματοδοτείμε την άρνηση του να υποκύψει στις αφόρητες πιέσεις που το σύστημα του ασκείόπως ζητούσαν επίμονα και πρόσφατα στη Βουλή οι εκπρόσωποι της οικογένειας και ο εκλεκτός της Πρεσβείας. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μουη απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας

Πάνω στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχουν εφαρμοστεί όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες φωτογραφικές διατάξεις, νομοσχέδια, ειδικές συνθήκες κράτησης και τιμωρίας. Τα λευκά κελιά που πρωτοχτίστηκαν για τους κρατούμενους της επαναστατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τα έκτακτα τρομοδικεία και τα δικαστήρια μέσα στις φυλακές, τα δεκάδες ισόβια σε ποινές, η στέρηση κάθε ευεργετικού δικαιώματος, οι εκδικητικές μεταγωγές, η στέρηση των αδειών και τώρα η ψήφιση του νέου νομοσχεδίου για στέρηση της παραμονής σε αγροτικές φυλακές. Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα η Δεξιά κατέθεσε τα διαπιστευτήρια στις υπηρεσίες των ξένων διπλωματών, φιμώνοντας το λόγο του Κουφοντίνα όταν κύρυξε  το περίφημο lock out της Νομικής για την απαγόρευση της εκδήλωσης με θέμα τη χορήγηση άδειας, καθώς και τις προειδοποιητικές κυρώσεις στη φυλακή σε περίπτωση που του επιτρεπόταν να μιλήσει.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Κουφοντίνα, η εξουσία βλέπει τους αγώνες που δόθηκαν δεκαετίες τώρα απέναντι στην καταπίεση και εκμετάλλευση. Βλέπει την πίστη στο δίκαιο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Βλέπει όλα όσα περήφανα έπραξε και υπερασπίστηκε απέναντι στην καταστολή, τον εγκλεισμό, τα εκατοντάδες χρόνια φυλάκισης στις ποινές των τρομοδικείων. Όλα όσα υπερασπίζεται ακόμα και σήμερα, δίχως ίχνος μεταμέλειας. Το επίδικο είναι ένα και μοναδικό για την εξουσία: να αποσπάσει δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της ένοπλης πάλης ενάντια στην εκμετάλλευση.

Το απόγευμα της 4ης Φλεβάρη (28η μέρα απεργίας) πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στην τοπική οργάνωση Καλαμαριάς της Νέας Δημοκρατίας. Επαναστάτες σαν το Δημήτρη Κουφοντίνα ποτέ τους δε ζητήσαν τίποτα. Το κέρδισαν με αγώνες, πολλές φορές αιματηρούς. Γι αυτό και είναι χρέος μας πλάι του να υπερασπιστούμε όλοι/ες μαζί, μαχητικά και αδιάλλακτα, ότι έχει κερδηθεί τόσα χρόνια. Απέναντι στην εξουσία τίποτα δεν είναι αυτονόητο και τίποτα δεδομένο.

Αλληλεγγύη και σεβασμό στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα

Νίκη στην απεργία πείνας ενάντια στην εκδικητική του μεταγωγή στο κολαστήριο του Δομοκού