Παρέμβαση στο Ελληνο-Γαλλικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης

Καμία αυταπάτη για τις επενδύσεις η πράσινη ανάπτυξη μαυρίζει συνειδήσεις

Βαδίζουμε σε δυστοπικές περιόδους όπου χρειάζεται να αγωνίζεσαι ακομα και για τον αέρα που αναπνέεις. Η επενδυτική δραστηριότητα του αρχιμαφιόζου δήμαρχου Μπέου προχωράει γοργά προς την κατασκευή της μονάδας παραγωγής SRF στο κάτεργο της ΑΓΕΤ-LaFarge, μέσα σε ένα περιβάλλον ήδη επιβαρυμένο από την πολύμηνη καύση σκουπιδιών. Η κατασκευή της νέας μονάδας αποτελεί ύψιστο επενδυτικό στόχο για τη δημαρχεία, καθώς θα γεμίσει τις τσέπες της μαφίας με φράγκα από Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και προγράμματα, αδιαφορώντας για τη γνώμη όσων πρόκειται να υποστούν τις ενεργοβόρες συνέπειες της παραγωγής και καύσης RDF-SRF.

Απέναντι στη μαφία του Μπέου, η αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου έχοντας στο πλάι της ένα ευρύ κίνημα αλληλεγγύης δίνει έναν μαχητικό αγώνα όλο αυτό το διάστημα για να μπλοκάρει την επενδυτική φρενίτιδα. Στις 13 Ιούνη χιλιάδες αγωνιζόμενοι-ες κάτοικοι και αλληλέγγυοι κινήθηκαν οργανωμένα μέχρι και το προαύλιο της ΑΓΕΤ, διαδηλώνοντας κατά του εγκλήματος που συντελεί η καύση σκουπιδιών, ενάντια στη φύση και τις ζωές όλων μας. Η διαδήλωση δέχτηκε βίαιη καταστολή από τα ένστολα τάγματα εφόδου του Μπέου, με ασταμάτητες επιθέσεις, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις τόσο έξω από το εργοστάσιο, όσο και μέσα στην πόλη, στην αστυνομική διεύθυνση και στα δικαστήρια την επόμενη μέρα.

Έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν πως η αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου αλλά και κάθε κοινότητα αγώνα που δέχεται τη βία και την καταστολή του κράτους και των αφεντικών, δεν είναι μόνη. Μπροστά στις μαφιόζικες απειλές του κάθε Μπέου ορθώνεται το δίκιο του αγώνα και η αλληλεγγύη μεταξύ των κοινοτήτων αντίστασης. Από το μέτωπο της Θεσσαλονίκης, όπου η αδειοδότηση στη βιομηχανική μονάδα θανάτου της ΤΙΤΑΝ για καύση σκουπιδιών καλείται να βρεί απέναντί της την ίδια μαχητικότητα και αντίσταση, στέλνουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας στον αγώνα τον κατοίκων του Βόλου. Στις 25 Ιούνη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο Ελληνο-Γαλλικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης ενάντια στην επενδυτική βαρβαρότητα του ελληνογαλλικού ομίλου ΑΓΕΤ-LaFarge. Καμία δίωξη σε όσους αγωνίζονται βάζοντας τις ζωές τους και την προστασία του φυσικού κόσμου, πάνω από τα κέρδη των αφεντικών.

Επίθεση στις ελληνογαλλικές επενδύσεις

Από την ΑΓΕΤ μέχρι την ΤΙΤΑΝ μολύνουν τον αέρα και θάνατο σκορπάν

 

 

Συγκεντρωτική ενημέρωση από τις δράσεις εν όψει του Διεθνούς 3μέρου αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους

Ανταποκρινόμενοι στην πρωτοβουλία των συντροφισσών και συντρόφων για την οργάνωση ενός Διεθνούς 3μέρου αλληλεγγύης στους απανταχού φυλακισμένους, δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι από την πόλη της Θεσσαλονίκης συμμετείχαν και συνδιοργάνωσαν πλήθος δράσεων ενάντια στο καθεστώς του εγκλεισμού και την στέρησης της ελευθερίας.

Την Παρασκεύη 29 Μάη στα αυτοοργανωμένα ραδιόφωνα 1431am και Radio Revolt πραγματοποιήθηκε εκπομπή με τη συμμετοχή του αιχμάλωτου συντρόφου Γιάννη Δημητράκη.

Το Σάββατο 30 Μάη δεκάδες συντρόφισσες και σύντροφοι συμμετείχαν στην μηχανοκίνητη πορεία που κατευθύνθηκε προς τις φυλακές Διαβατών όπου κρατείται ο αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Şadi Naci Özpolat. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία με τον αιχμάλωτο σύντροφο ο οποίος κατήγγειλε το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει ο ίδιος αλλά και οι υπόλοιποι σύντροφοί του. Στην επιστροφή η μηχανοκίνητη πορεία κατευθύνθηκε προς τα κρατητήρια της Γ.Α.Δ.Θ. όπου κρατούνταν προσωρινά οι 2 συλληφθέντες της 27ης Μάη. Το απόγευμα του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση σχετικά με την Καταστολή, τον Εγκλεισμό και τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη στην κατάληψη Terra Incognita. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης τοποθετήθηκαν σύντροφοι από την Ιταλία σε σχέση με τις συνθήκες ομηρίας του Ιταλικού κράτους, Τούρκοι αγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου αλλά και εκπρόσωπος του νομικού γραφείου του Λαού σε σχέση με τις εν εξελίξει απεργίες πείνας των Τούρκων αγωνιστών αλλά και ο αιχμάλωτος Ιρανός σύντροφος και μέλος τουYPG Hoshmand Alipour για το καθεστώς ομηρίας και την θανατική του καταδίκη. Οι δράσεις αποτέλεσαν ταυτόχρονα και κομμάτι των κινήσεων εν όψει της εβδομάδας αλληλεγγύης στους Τούρκους απεργούς πείνας μέχρι θανάτου. 

Εισήγηση της κατάληψης Terra Incognita στην εκδήλωση

Την Κυριακή 31 Μάη πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο καμπ του Βαγιοχωριου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Κατα τη διάρκεια της παρέμβασης ενημερωθήκαμε από τους/τις μεταναστ(ρι)ες για τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν και αφορούν τόσο την ελλειπή υγειονομική τους κάλυψη (χαρακτηριστικό είναι ότι λόγω του ότι δε διαθέτουν ΑΜΚΑ, ο εμβολιασμός ενός παιδιού από τους γονείς του απαιτεί να διαθέτει ο γονέας 135€) όσο και τα εμπόδια της διαδικασίες απόκτησης ασύλου (τα περιοριστικά μέτρα λόγω Covid-19 ήρθαν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα με αποτέλεσμα να αναμένουν πολλοί ακόμα και μετά από μήνες ραντεβού για συνέντευξη στην επιτροπή ασύλου). Η παρέμβαση αυτή αποτέλεσε ακόμα μια απόπειρα περαιτέρω σύνδεσης μας με τους/τις  μετανάστ(ρι)ες σε μια απόπειρα να σπάσουμε την αορατότητα και την απομονωσή τους.

Αυτές οι μέρες αλλά και κάθε αντίστοιχη πρωτοβουλία είναι μια ευκαιρία να ενώνουμε τις φωνές μας με φυλακισμένους αγωνιστές σε κάθε γωνιά της Γης, μηδενίζοντας τις αποστάσεις και τα τείχη αιχμαλωσίας. Στέλνουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη σε κάθε εξεγερμένο κρατούμενο, σε κάθε αιχμάλωτο πολέμου. Κάθε αιχμαλωσία και κάθε απώλεια στο πεδίο του αγώνα είναι για μας αιτία και αφορμή να συνεχίσουμε τον επαναστατικό πόλεμο. Για το γκρέμισμα της κάθε φυλακής. Για μια ελεύθερη κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης.

Οδοιπορικό καταγραφής της εκ-μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές Χαλκιδικής

Την Κυριακή 24 Μάη, στα πλαίσια της συνάντησης της Δικτύωσης κινημάτων για Γη & Ελευθερία, πραγματοποιήσαμε ένα οδοιπορικό με σκοπό την καταγραφή της υπάρχουσας συνθήκης που επικρατεί στο βουνό των Σκουριών, εκεί όπου η εξορυκτική δραστηριότητα της El Dorado έχει διαλύσει ολοκληρωτικά την ισορροπιά της φύσης. Παραθέτουμε κάποιες σημειώσεις που αφορούν την εξελικτική πορεία του μεγα-έργου σε συνδιασμό με την θεσμική διευκόλυνση των διαδικασιών λεηλασίας και καταστροφής του φυσικού κόσμου:

  • Το τελευταίο διάστημα το έργο φαινόταν πως βρισκόταν σε καθεστώς υπολειτουργίας. Τουναντίον! Η σταθερή εργασία και απασχόληση ακόμα και ολιγάριθμου προσωπικού στάθηκε ικανή συνθήκη για να δημιουργήσει όλο αυτό το τερατούργημα με την εγκατάσταση νέων υποδομών, βάσεων εγκαταστάσεων και αποστραγγιστηρίων. Στις φωτογραφίες βλέπουμε πως είναι ήδη έτοιμες οι δεξαμενές επίπλευσης, οι μύλοι λειοτρίβισης, οι χώροι αποθήκευσης λυμάτων καθώς και το open pit-όρυγμα ανοιχτή εξόρυξης.
  • Τα καιρικά φαινόμενα του χειμώνα που πέρασε αφήσαν πίσω τους βλάβες και ζημιές ακόμα και στο εργοτάξιο-πόσο μάλλον στις υπόλοιπες εκτάσεις που λόγω της αποψίλωσης είναι ακόμα πιο ευάλωτες. Αυτό είχε αφενός μεν ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό αγροτικών εκτάσεων που συνεπάγεται την οικονομική καταστροφή κατοίκων που ζούν από την αγροκαλλιέργεια αφετέρου την μόλυνση των υδάτων μέχρι και την Ιερισσό, με αρσενικό και άλλα βαρέα μέταλλα από πλημμύρες που ξεκινούσαν μέσα από το εργοτάξιο.
  • Αρκετό ενδιαφέρον έχει η οριστική αποχώρηση του ΑΚΤΩΡ (Μπόμπολας) από το μετοχικό σχήμα διαχείρισης, όπου πλέον την αποκλειστική δραστηριότητα κατέχει η καναδική El Dorado όπως και στα μεταλλεία της Θράκης (ακόμα και στα διοικητικά συμβούλια τα μεγαλοστελέχη του ΑΚΤΩΡ αποχώρησαν). Προκαλεί μεγάλη εντύπωση το γεγονός πως σε μια τόσο μεγάλη επένδυση ο ΑΚΤΩΡ επέλεξε να εγκαταλείψει, προφανώς επενδύοντας από εδώ και πέρα σε άλλα αναπτυξιακά έργα όπως οι ΑΠΕ.
  • Ενώ οι περιφερειακές εκτάσεις γύρω από τις εγκαταστάσεις της El Dorado, όπως για παράδειγμα η Μεγάλη Παναγία κτλ, είναι περιοχές που χαρακτηρίζονται ως προστατευόμενες κάτω από το καθεστώς Natura 2000, οι εγκαταστάσεις των μεταλλείων που βρίσκονται στην καρδιά των δασών της Χαλκιδικής με βάση και τις αναθεωρήσεις στα νομοσχέδια επι υπουργείας Σταθάκη, θεωρούνται Περιοχές Αποκλειστικής Μεταλλευτικής Δραστηριότητας.
  • Καθόλη τη διάρκεια του οδοιπορικού (και παρότι δεν κινούμασταν σε ορατή θέση αλλά μέσα στο δάσος) βρισκόταν συνεχώς εξ απροόπτου αντιδιαμετρικά από εμάς και σε μεγάλη απόσταση προσωπικό φύλαξης της εταιρείας, ενώ σε συγκεκριμένο σημείο παρατηρήσαμε πως υπεύθυνος φύλαξης κατέγραφε τις κινήσεις μας με κάμερα. Το αξιοσημείωτο είναι πως η θέση μας γινόταν συνεχώς αντιληπτή γεγονός που υποδηλώνει την πιθανή παρουσία είτε θερμικών καμερών ή ανιχνευτή κίνησης περιμετρικά του έργου.

Την συνθήκη της λεηλασίας και καταστροφής της φύσης και των ζωών των κατοίκων της Χαλκιδικής έρχεται να εντείνει το νέο αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο που περιέχει φωτογραφικές διατάξεις για την επίσπευση του έργου. Τη στιγμή για παράδειγμα που η 10ετή περιβαλλοντική άδεια της εταιρείας λήγει και με δεδομένο πως δεν κατάφερε να αποδείξει (όπως προϋπέθετε η άδεια) την ασφαλή εφαρμογή της μεθόδου ακαριαίας τήξης (flash smelting), το νέο νομοσχέδιο έρχεται να παρατείνει για ακόμη 5 χρόνια τη δραστηριότητα της εταιρείας αυξάνοντας το όριο της άδειας στα 15 έτη.Παράλληλα οι ενστάσεις που θα κατατίθενται από εδώ και πέρα, αν δεν απαντηθούν σε διάστημα 6 μηνών θα θεωρούνται αστοιχείωτες και θα απορρίπτονται. Συμπερασματικά το νέο αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο σε ότι αφορά τις Σκουριές θεσμοθετεί τη διευκόλυνση της εξορυκτικής δραστηριότητας περιορίζοντας νομοθετικά κάθετι που μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Όλα αυτά ενώ παράλληλα καταργείται κάθε κρατική εποπτεία σε σχέση με τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και τις επιθεωρήσεις ορίζοντας ιδιωτικούς φορείς μελετών που θα μπορούν να προσληφθούν ακόμα και από την ίδια εταιρεία.

Η επενδυτική πολιτική της κυβέρνησης στον τομέα της ενεργειακής ανάπτυξης συνεχίζει να αποτελεί κεντρικό διακύβευμα ύψιστης εθνικής σημασίας κατά τα λεγόμενα του ίδιου του πολιτικού προσωπικού, των ντόπιων και ξένων επενδυτών αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών που καθορίζουν την ενιαία στρατηγική της ΕΕ σε θέματα ανάπτυξης και ενέργειας. Γι’ αυτό και ο αγώνας ενάντια στις ενεργειακές επενδύσεις και τους πολέμους που γεννούν, παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ. 

Ο αγώνας ενάντια στην λεηλασία της φύσης συνεχίζεται

Να μπλοκάρουμε στην πράξη την εφαρμογή του νέου αντιπεριβαλλοντικού πολυνομοσχεδίου

Παρέμβαση στο γραφείο του βουλευτή Στρ. Σιμόπουλου ενάντια στην προβοκάτσια της ΝΔ

Στις 5 Μάη κλείσαμε 10 χρόνια από την υπόθεση της Marfin με τη δολοφονία 3 υπαλλήλων (μεταξύ των οποίων και μιας εγκύου) έπειτα από τον εμπρησμό του τραπεζικού υποκαταστήματος, στο οποίο ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν κατα την πανελλαδική μερα απεργίας ενάντια στην εφαρμογή του πρώτου μνημονίου. Σε αυτά τα δέκα χρόνια όλος ο πολιτι(καντι)κός κόσμος δε σταμάτησε ούτε στιγμή να σκυλεύει τη μνήμη των νεκρών της Marfin, για να εξυπηρετήσει τα μικρά και μεγάλα συμφέροντά του. Και φτάνουμε σήμερα που ο αρχι-Δολοφόνος και αρωγός της θεσμικής και κρατικής Τρομοκρατίας Χρυσοχοϊδης, απειλεί ξανά τις ριζοσπαστικές δυνάμεις και τα κινήματα αντίστασης  με νέες συλλήψεις και δίκες για την υπόθεση. Δέκα χρόνια μετά μνημονεύουμε τα πρώτα μας λόγια για την υπόθεση: πρωθ-υπουργοί και τραπεζίτες, δικαστικοί και εισαγγελείς, δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι αν ψάχνετε για δολοφόνους, κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Το μεσημέρι του Σαββάτου 16 Μάη, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο γραφείο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, Στρ. Σιμόπουλου. Καμία απόπειρα φίμωσης του απελευθερωτικού λόγου και λοιδορίας αγωνιστή δε θα μείνει αναπάντητη.

Η 5η Μάη ήταν στιγμή κορύφωσης των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Χιλιάδες διαδηλωτ(ρι)ές συμμετείχαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του πρώτου μνημονίου και την αρχή της οικονομικής δέσμευσης και υποτέλειας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη χρηματοπιστωτική δικτατορία. Σε κάθε πόλη ξεσπούν συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, ενώ στην Αθήνα χιλιάδες πολιορκούν τη Βουλή. Οι πορείες δέχονται βίαιη καταστολή ενώ σε διάφορες πόλεις διαδηλωτές ξυλοκοπούνται και συλλαμβάνονται.Στην Αθήνα οι μπάτσοι επιτίθενται σε πολλά κομμάτια της πορείας σπάζοντας την. Και εκεί ο χρόνος σταματά.Ανάμεσα στις συγκρούσεις και τις επιθέσεις, ένα κατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου που βρίσκεται σε λειτουργία, καθώς η διοίκηση της τράπεζας αρνήθηκε το απεργιακόδικαίωμα στους εργαζόμενους,  δέχεται εμπρηστική επίθεση με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό και τον θάνατο 3 εργαζομένων.

Οι θάνατοι των εργαζομένων αποτέλεσαν το εργαλείο άσκησης πολιτικής από τις μνημονιακές κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια για να απονομιμοποιήσουν τα αντικαθεστωτικά κινήματα και τους αγώνες που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην μνημονιακή γενοκτονία. Από την πρώτη στιγμή πολιτικοί και οικονομικοί κυβερνήτες, δικαστές και εισαγγελείς, δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι χρέωσαν και χρεώνουν ακόμα και σήμερα την επίθεση στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Ένα χρόνο μετά για τις πολιτικές ανάγκες επινοήσαν ένα ανώνυμο και ασύντακτο σημείωμα που κατονόμαζε 3 συντρόφους ως υπεύθυνους για τη δολοφονία των εργαζομένων, με έναν από αυτούς τον αναρχικό σύντροφο Θοδωρή Σίψα να οδηγείται σε δίκη. Παρότι ο ίδιος αθωώθηκε πανηγυρικά 6 χρόνια μετά, καθώς ούτε τα στημμένα κατηγορητήρια δεν αρκούσαν για να τον καταδικάσουν, η ενοχή, οι ευθύνες αλλά και η ποινική καταδίκη  του διευθύνον σύμβουλου της Marfin Βγενόπουλου, του υπεύθυνου ασφαλείας του κτιρίου και της διευθύντριας του καταστήματος για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 και για πολλαπλές παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού πέρασαν στα ψιλά.  Έπειτα από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής, η Marfin επανήλθε για να αποτελέσει τον δεύτερο πόλο στην θεωρία της βίας των δύο άκρων. Σε αυτά τα δέκα χρόνια η υπόθεση επιστρατεύθηκε όποτε κρίθηκε αναγκαίο ως το εργαλείο απόπειρας καθεστωτικής φίμωσης και αποδόμησης του επαναστατικού και απελευθερωτικού λόγου και δράσης. Αλλά και ενδοκινηματικά δεν ήταν λίγοι όσοι με αφορμή-εργαλείο τη Marfin καταδίκασαν και αποκύρηξαν την επαναστατική βία ως επιλογή αγώνα υπογράφοντας δηλώσεις νομιμοφροσύνης.

Δέκα χρόνια μετά η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναφερόμενη στον εθνικό διχασμό και την τυφλή βία σκυλεύει για ακόμη μια φορά τη μνήμη των νεκρών εργαζομένων για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Για να ξεπλύνει τα δικά της εγκλήματα, τις χιλιάδες δολοφονίες συνανθρώπων μας  που κουβαλάει ο ίδιος και όλη η υπόλοιπη πολιτική γκρούπα που απολαμβάνει την πολιτική ασυλία της Βουλής (όποιο χρώμα και αν έχει) ανοίγει ξανά την υπόθεση ως μια κίνηση που μοιράζει άρτο και θεάματα, στέλνοντας μηνύματα με πολλούς αποδέκτες.

Ο εμπρησμός της Marfin, όσο και αν επιχειρήθηκε να καταλογιστεί ως έργο αδίστακτων αναρχικών ομάδων τυφλής βίας, θα καταχορυθεί στην ιστορία ως παρα-κρατική δολοφονία. Και αυτό γιατί οι πράξεις όλων κρίνονται τόσο από τα αίτια και τις αφορμές όσο και από το αποτέλεσμα. Η επαναστατική βία δεν εμπεριέχει τυφλές ενέργειες που βάλλουν τα συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Η επαναστατική βία είναι το ιστορικό εργαλείο της κοινωνικής βάσης για να στρέψει τη δύναμή της προς την πηγή της καταπίεσης. Γι αυτό και οι επαναστατικές στοχεύσεις και ενέργειες δεν αφήνουν δυσανάγνωστα νοήματα. Είναι ξεκάθαρες και αντιληπτές από την πρώτη στιγμή και δεν αφήνουν περιθώρια προβοκάτσιας, λασπολογίας και αμφισβήτησης. Οι πράξεις επαναστατικής βίας είναι στιγμές αγώνα ιστορικά αναγκαίες και κοινωνικά δικαιωμένες. Γι΄αυτό και επαναστάτης-ρια δεν αυτοανακηρρύσεσαι ο ίδιος, αλλά σε κρίνει η ίδια η ιστορία. Η Marfin είναι ένα (ακόμα) πολιτικό έγκλημα με υπεύθυνους το κράτος και τους τραπεζίτες, τους δικαστές και τους εισαγγελείς, τον στρατό κατοχής της δημοκρατίας, τους δημοσιογράφους και τους τηλεδίκες στα πάνελ, αλλά και κάθε συνεργάτη τους. Γιατί για να είσαι συνεργάτης του κράτους δε χρειάζεται να πληρώνεσαι, αρκεί οι πράξεις σου να εξυπηρετούν την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Δέκα χρόνια μετά οι ένοχοι της Marfin αλλά και κάθε άλλης κρατικής και καπιταλιστικής δολοφονίας είναι ακόμα ατιμώρητοι. Δέκα χρόνια μετά οι νεκροί στο κάτεργο της Marfin αλλά και κάθε άλλο εργασιακό κάτεργο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές, στον Εβρο και στο Αιγαίο, στις πλατείες και τις γειτονιές αλλά και στις μέρες μας στα νοσοκομεία και όπου αλλού χάθηκαν ζωές για την εξυπηρέτηση των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, ζητούν δικαίωση. Και τα ριζοσπαστικά κινήματα αντίστασης είναι εδώ για να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην παρα-κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία, υπερασπιζόμενα κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια ξεχωριστά που βρίσκεται και θα βρεθεί στο στόχαστρο της προβοκάτσιας και της λασπολογίας του πολιτικαντισμού.

Η βιτρίνα του κράτους και του καπιταλισμού έχει ραγίσει-Θα τη θρυμματίσουμε μια για πάντα

Παρέμβαση σε κατάστημα ΕΛΤΑ courier για την απόλυση εργαζομένου

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους-ες στον κλάδο των ταχυμεταφορών

Κατά τη διάρκεια της καραντίνας παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση των διαδικτυακών αγορών, αφού το μεγαλύτερο ποσόστο των εταιρειών για να καλύψουν τη χασούρα απο το κλείσιμο των φυσικών καταστημάτων τους, βγάζουν συνέχως προσφορές στα προιόντα τους. Πρόκειται για μια επίφαση ασφάλειας καθώς ο κίνδυνος προσβολής και διασποράς του ιού συνεχίζει να υπάρχει εφόσον δεν πρόκειται για μια μαγική διαδικασία που το αντικείμενο αγοράς φτάνει απολυμασμένο στα χέρια των αγοραστών αλλά μια σειρά εργαζομένων λαμβάνουν την παραγγελία, το τυλίγουν, το πακετάρουν, το φορτώνουν και το παραδίδουν.

Αναμενόμενα, η συνθήκη αυτή έχει προκαλέσει υπερφόρτωση της εργασίας και των ταχυδιανομέων, αφού την περίοδο αυτή το ποσοστό των δεμάτων που πρέπει να μεταφερθούν φτάνει στο 60% , αυξήθηκε δήλαδη κατά 30% απο την περίοδο πρίν την καραντίνα. Με πραγματικούς όρους αυτό σημαίνει, ότι οι ταχυδιανομείς συνωστίζονται σε μικρούς χώρους με σκοπό να φορτώσουν όσα περισσότερα δέματα μπορούν πάνω στα οχήματα σε μια προσπάθεια να φτάσουν όσο πιο γρήγορα στους τόπους παράδοσης. Το άγχος και η πίεση για την ταχύτητα της παράδοσης σε συνδυασμό με το μεγάλο φόρτο εργασίας και τις άβολες καιρικές συνθήκες, έχουν προκαλέσει, αρκετές φορές, ακόμα και θανάσμους τραυματισμούς στους εργαζόμενους.

Στις περισσότερες εταιρείες ταχυμεταφορών δεν παρέχονται είδη υγιεινής για την ατομική τους προστασία, οπότε και αναγκάζονται να τα αγοράζουν οι ίδιοι και οι ίδιες, ώστε να μειώσουν το κίνδυνο προσβολής τους απο τον ιό αλλά και μετάδοσής του στους υπόλοιπους. Οι λύσεις δίνονται μόνο μέσα από ταξικούς αγώνες καθώς σε μία απο τις εταίρειες, οι εργαζόμενοι απαίτησαν και κέρδισαν την παροχή ειδών ατομικής προστασίας.

Και σαν να μην έφτανε η ήδη επιβαρυμένη συνθήκη εργασίας που βιώνουν, η κατάσταση χειροτερεύει από απαιτητικούς πελάτες και πελάτισσες που πίεζουν να φτάσουν τα προίοντα όσο πιο γρήγορα, στην πόρτα τους με όρους όσο γίνεται πιο βολικούς για αυτούς, με διάφορους καλοθελητές βεβαίως που με την πρώτη ευκαιρία θα πάρουν τηλέφωνο τα αφεντικά να ρουφιανέψουν. Η πίεση των βιαστικών πελατών είναι μια πραγματικότητα και στην παραλαβή απο τα καταστήματα, όπου στέκονται σε ουρές έξω απο αυτά περιμένοντας την άμεση παραλαβή προιόντων τους που τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για είδη πρώτης ανάγκης.

‘’Παλιά μου τέχνη κόσκινο’’ σκέφτηκαν τα αφεντικά των μεγάλων εταιρειών ταχυμεταφοράς και αυτήν την περίοδο και προσπάθησαν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γίνεται με τρανά παραδείγματα την ACS, θυγατρικής του ομίλου Quest πρόεδρος της οποίας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θοδωρής Φέσσας και τη Γενική Ταχυδρομική που προσπάθησαν να προβούν σε ραγδαία αύξηση των τιμολογίων τους. Και παρά το αυξημένο κέρδος που έχουν την περίοδο της καραντίνας οι εταιρείες ταχυμεταφοράς, περιληφθήκαν στο επίδομα για τις πληττόμενες επιχειρήσεις. Καμία πρόβλεψη όμως δε φαίνεται να υπάρχει για μείωση των ωρών εργασίας και αύξηση των μισθών των ταχυδιανομέων ή και για πρόσληψη νέων. Αντιθέτως, οι νέες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (μειώση 50% της εργασίας και μείωση μισθού το μήνα και αναστολή της υποχρέωσης του εργοδότη να καταχωρεί κάθε αλλαγή ή τροποποίηση του ωραρίου) θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας στα αφεντικά.

Ο κλάδος των ταχυδιανομέων βάλλεται συνεχώς με εξαντλητικά ωράρια, τεράστιο φόρτο εργασίας, απαιτητικούς πελάτες και αφεντικά και συνεχώς νέες επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Ο Άκης Γ, μέλος της συνέλευσης βάσης εργαζομένων οδηγών δικύκλου ( Σ.Β.Ε.Ο.Δ.) , που δούλευε για 2,5 χρόνια στα ΕΛΤΑ Courier μέσω του συστήματος ενοικίασης εργαζομένων των εταιρειών Onex και της θυγατρικής της Skycom, στις 10 Απριλίου ενημερώθηκε, μέσω τηλέφωνου, ότι δε θα ανανεωθεί η σύμβασή του, για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους όμως η μη ανανέωση της σύμβασης σημαίνει απόλυση. Ως δικαιολογία για την απόλυσή του παρουσιάστηκε η έλλειψη ανάγκης έξτρα προσωπικού, αιτία που προφανώς δε συνάδει με αυξημένη ανάγκη για μεταφορά δεμάτων την περίοδο της καραντίνας. Η απόλυση του Ακη Γ. είναι εκδικητική καθώς μέσω της συνδικαλιστικής του δράσης, διεκδικούσε μαζί με άλλους συναδέλφους του τις υπερωρίες και τις τριετίες που δικαιούντουσαν. Στο σύστημα της ενοικίασης εργαζομένων καταστρατηγούνται όλα τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που προσφέρουν οι συμβάσεις αορίστου χρόνου. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες ζούν σε ενα καθεστώς επισφάλειας χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη βδομάδα ή μήνα, αφου οι συμβάσεις μπορούν να είναι ακόμα και δεκαήμερες. Την Τετάρτη 13 Μάη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αλληλεγγύης με μπογιές και τρικάκια σε κατάστημα της ΕΛΤΑ courier στην οδό Παπάφη, στην ανατολική Θεσσαλονίκη στέλνοντας την αλληλεγγύη μας στον αγωνιστή Άκη Γ. και τον αγώνα που δίνει για την άμεση επαναπρόσληψή του.

Κράτος και κεφάλαιο προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα μέτρα για την καταπολέμηση της πανδημίας λαμβάνονται για το καλό όλων μας. Ότι όλες και όλοι μας πρέπει να θυσιαστούμε για ακόμη μια φόρα για να μην καταστραφεί το σύστημα που εκμεταλλεύεται και υφαρπάζει την εργασιακή μας δύναμη, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας μετατρέποντάς τα σε καταναλωτικό προϊόν. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που το κράτος μετατοπίζει την εύθυνη σε εμάς. Μένουμε λοιπόν σπίτι, όσες και όσοι έχουμε σπίτι να μείνουμε, μέχρι να γίνει αντικείμενο πλειστηριασμού, μέχρι να έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι και τους λογαριασμούς. Τα εργοστάσια παραγωγής όμως συνεχίζουν να δουλεύουν στοιβάζοντας εργάτ(ρι)ες στους χώρους εργασίας, η δουλειά σε χώρους που εμπορεύονται take away καφέ εντατικοποιείται υπερεκθέτοντας τους εργαζόμενους για τη πώληση ενός μη αναγκαίου αγαθού, στα σουπερ μάρκετ όχι μόνο δεν μείωθηκαν οι μέρες λειτουργίας ώστε να περιοριστεί ο συνωστισμός και να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε αυτά, αλλά αντιθέτως εξαιτίας της σωρείας τρομοκρατημένων καταναλωτών εντατικοποιήθηκε η εργασία τους, με αύξηση ωραρίων, πίεση και εκνευρισμό στις ουρές.

Δεν περιμένουμε όμως κανένα καλοσυνάτο αφεντικό να αλλάξει τη δεδομένη κατάσταση όπως και καμία κρατική άδεια για να αγωνιστούμε για την κατάλυση κάθε εκμεταλλευτικής σχέσης και κάθε εξουσίας.Τη λύση θα τη δώσουμε εμείς μέσα από ακηδεμόνευτους αντικρατικούς αγώνες. Μέσα από τη σύγκρουση με τα αφεντικά. Μέσα από απεργίες και σαμποτάζ της παραγωγής. Οι ζωές μας μπαίνουν πάνω από τα κέρδη τους.

Ενάντια σε κράτος και αφεντικά, κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά

Άμεση επαναπρόσληψη του εργαζομένου Άκη Γ. στα ΕΛΤΑ courier Αθήνας

 

Συντονισμένες παρεμβάσεις σε εταιρείες ταχυμεταφορών

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους-ες στον κλάδο των ταχυμεταφορών

Το πρωί της Δευτέρας 11 Μάη, στα πλαίσια συντονισμένων παρεμβάσεων στην πόλη της Θεσσαλονίκης ενάντια στην εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων στον κλάδο των ταχυμεταφορών, πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις με πανό, τρικάκια, αφίσες και κείμενα έξω από τις εταιρείες ΕΛΤΑ Courier στην Ίωνος Δραγούμη και Γενική Ταχυδρομική, Speedex & ACS στην Αγίου Δημητρίου.

Κατά τη διάρκεια της καραντίνας παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση των διαδικτυακών αγορών, αφού το μεγαλύτερο ποσόστο των εταιρειών για να καλύψουν τη χασούρα απο το κλείσιμο των φυσικών καταστημάτων τους, βγάζουν συνέχως προσφορές στα προιόντα τους. Πρόκειται για μια επίφαση ασφάλειας καθώς ο κίνδυνος προσβολής και διασποράς του ιού συνεχίζει να υπάρχει εφόσον δεν πρόκειται για μια μαγική διαδικασία που το αντικείμενο αγοράς φτάνει απολυμασμένο στα χέρια των αγοραστών αλλά μια σειρά εργαζομένων λαμβάνουν την παραγγελία, το τυλίγουν, το πακετάρουν, το φορτώνουν και το παραδίδουν.

Αναμενόμενα, η συνθήκη αυτή έχει προκαλέσει υπερφόρτωση της εργασίας και των ταχυδιανομέων, αφού την περίοδο αυτή το ποσοστό των δεμάτων που πρέπει να μεταφερθούν φτάνει στο 60% , αυξήθηκε δήλαδη κατά 30% απο την περίοδο πρίν την καραντίνα. Με πραγματικούς όρους αυτό σημαίνει, ότι οι ταχυδιανομείς συνωστίζονται σε μικρούς χώρους με σκοπό να φορτώσουν όσα περισσότερα δέματα μπορούν πάνω στα οχήματα σε μια προσπάθεια να φτάσουν όσο πιο γρήγορα στους τόπους παράδοσης. Το άγχος και η πίεση για την ταχύτητα της παράδοσης σε συνδυασμό με το μεγάλο φόρτο εργασίας και τις άβολες καιρικές συνθήκες, έχουν προκαλέσει, αρκετές φορές, ακόμα και θανάσμους τραυματισμούς στους εργαζόμενους.

Στις περισσότερες εταιρείες ταχυμεταφορών δεν παρέχονται είδη υγιεινής για την ατομική τους προστασία, οπότε και αναγκάζονται να τα αγοράζουν οι ίδιοι και οι ίδιες, ώστε να μειώσουν το κίνδυνο προσβολής τους απο τον ιό αλλά και μετάδοσής του στους υπόλοιπους. Οι λύσεις δίνονται μόνο μέσα από ταξικούς αγώνες καθώς σε μία απο τις εταίρειες, οι εργαζόμενοι απαίτησαν και κέρδισαν την παροχή ειδών ατομικής προστασίας.

Και σαν να μην έφτανε η ήδη επιβαρυμένη συνθήκη εργασίας που βιώνουν, η κατάσταση χειροτερεύει από απαιτητικούς πελάτες και πελάτισσες που πίεζουν να φτάσουν τα προίοντα όσο πιο γρήγορα, στην πόρτα τους με όρους όσο γίνεται πιο βολικούς για αυτούς, με διάφορους καλοθελητές βεβαίως που με την πρώτη ευκαιρία θα πάρουν τηλέφωνο τα αφεντικά να ρουφιανέψουν. Η πίεση των βιαστικών πελατών είναι μια πραγματικότητα και στην παραλαβή απο τα καταστήματα, όπου στέκονται σε ουρές έξω απο αυτά περιμένοντας την άμεση παραλαβή προιόντων τους που τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για είδη πρώτης ανάγκης.

‘’Παλιά μου τέχνη κόσκινο’’ σκέφτηκαν τα αφεντικά των μεγάλων εταιρειών ταχυμεταφοράς και αυτήν την περίοδο και προσπάθησαν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γίνεται με τρανά παραδείγματα την ACS, θυγατρικής του ομίλου Quest πρόεδρος της οποίας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θοδωρής Φέσσας και τη Γενική Ταχυδρομική που προσπάθησαν να προβούν σε ραγδαία αύξηση των τιμολογίων τους. Και παρά το αυξημένο κέρδος που έχουν την περίοδο της καραντίνας οι εταιρείες ταχυμεταφοράς, περιληφθήκαν στο επίδομα για τις πληττόμενες επιχειρήσεις. Καμία πρόβλεψη όμως δε φαίνεται να υπάρχει για μείωση των ωρών εργασίας και αύξηση των μισθών των ταχυδιανομέων ή και για πρόσληψη νέων. Αντιθέτως, οι νέες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (μειώση 50% της εργασίας και μείωση μισθού το μήνα και αναστολή της υποχρέωσης του εργοδότη να καταχωρεί κάθε αλλαγή ή τροποποίηση του ωραρίου) θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας στα αφεντικά.

Ο κλάδος των ταχυδιανομέων βάλλεται συνεχώς με εξαντλητικά ωράρια, τεράστιο φόρτο εργασίας, απαιτητικούς πελάτες και αφεντικά και συνεχώς νέες επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Ο Άκης Γ, μέλος της συνέλευσης βάσης εργαζομένων οδηγών δικύκλου ( Σ.Β.Ε.Ο.Δ.) , που δούλευε για 2,5 χρόνια στα ΕΛΤΑ Courier μέσω του συστήματος ενοικίασης εργαζομένων των εταιρειών Onex και της θυγατρικής της Skycom, στις 10 Απριλίου ενημερώθηκε, μέσω τηλέφωνου, ότι δε θα ανανεωθεί η σύμβασή του, για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους όμως η μη ανανέωση της σύμβασης σημαίνει απόλυση. Ως δικαιολογία για την απόλυσή του παρουσιάστηκε η έλλειψη ανάγκης έξτρα προσωπικού, αιτία που προφανώς δε συνάδει με αυξημένη ανάγκη για μεταφορά δεμάτων την περίοδο της καραντίνας. Η απόλυση του Ακη Γ. είναι εκδικητική καθώς μέσω της συνδικαλιστικής του δράσης, διεκδικούσε μαζί με άλλους συναδέλφους του τις υπερωρίες και τις τριετίες που δικαιούντουσαν. Στο σύστημα της ενοικίασης εργαζομένων καταστρατηγούνται όλα τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που προσφέρουν οι συμβάσεις αορίστου χρόνου. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες ζούν σε ενα καθεστώς επισφάλειας χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη βδομάδα ή μήνα, αφου οι συμβάσεις μπορούν να είναι ακόμα και δεκαήμερες.

Κράτος και κεφάλαιο προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα μέτρα για την καταπολέμηση της πανδημίας λαμβάνονται για το καλό όλων μας. Ότι όλες και όλοι μας πρέπει να θυσιαστούμε για ακόμη μια φόρα για να μην καταστραφεί το σύστημα που εκμεταλλεύεται και υφαρπάζει την εργασιακή μας δύναμη, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας μετατρέποντάς τα σε καταναλωτικό προϊόν. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που το κράτος μετατοπίζει την εύθυνη σε εμάς. Μένουμε λοιπόν σπίτι, όσες και όσοι έχουμε σπίτι να μείνουμε, μέχρι να γίνει αντικείμενο πλειστηριασμού, μέχρι να έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι και τους λογαριασμούς. Τα εργοστάσια παραγωγής όμως συνεχίζουν να δουλεύουν στοιβάζοντας εργάτ(ρι)ες στους χώρους εργασίας, η δουλειά σε χώρους που εμπορεύονται take away καφέ εντατικοποιείται υπερεκθέτοντας τους εργαζόμενους για τη πώληση ενός μη αναγκαίου αγαθού, στα σουπερ μάρκετ όχι μόνο δεν μείωθηκαν οι μέρες λειτουργίας ώστε να περιοριστεί ο συνωστισμός και να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε αυτά, αλλά αντιθέτως εξαιτίας της σωρείας τρομοκρατημένων καταναλωτών εντατικοποιήθηκε η εργασία τους, με αύξηση ωραρίων, πίεση και εκνευρισμό στις ουρές.

Δεν περιμένουμε όμως κανένα καλοσυνάτο αφεντικό να αλλάξει τη δεδομένη κατάσταση όπως και καμία κρατική άδεια για να αγωνιστούμε για την κατάλυση κάθε εκμεταλλευτικής σχέσης και κάθε εξουσίας.Τη λύση θα τη δώσουμε εμείς μέσα από ακηδεμόνευτους αντικρατικούς αγώνες. Μέσα από τη σύγκρουση με τα αφεντικά. Μέσα από απεργίες και σαμποτάζ της παραγωγής. Οι ζωές μας μπαίνουν πάνω από τα κέρδη τους.

Ενάντια σε κράτος και αφεντικά, κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά

Διασυλλογική ανταπόκριση από την πανελλαδική ημέρα δράσης για την υγεία

Η πανδημία του covid-19 και η συνυφασμένη με αυτόν τρέχουσα υγειονομική κρίση μάς έφερε όλους και όλες, όπου κι αν ζούμε, ενώπιον μιας πρωτόγνωρης κατάστασης, η οποία φαίνεται πως όξυνε σε εκρηκτικό βαθμό την αποσταθεροποίηση της ήδη αποσαθρωμένης παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας που κλονίζεται για ακόμα μία φορά λόγω των εσωτερικών της αντιφάσεων.

Η κρατική πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας έχει καταστήσει ακόμα πιο επαχθείς τους όρους επιβίωσης για την πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, εντείνοντας την ταξική της υποτίμηση και καθιστώντας αδύνατη την κάλυψη βασικών αναγκών. Το δημόσιο σύστημα υγείας επί μακρά σειρά ετών απαξιώθηκε δια της κρατικής υποχρηματοδότησης και των απανωτών ιδιωτικοποιήσεων. Η διάλυση της δημόσιας υγείας έγινε ακόμα πιο αισθητή στην περίοδο που τώρα διανύουμε λόγω του επείγοντος της κατάστασης και των αυξημένων αναγκών που γεννήθηκαν, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι πέραν του κορωνοϊού πρέπει να αντιμετωπίζονται και οι λοιπές παθήσεις.

Εν ολίγοις, τα δημόσια νοσοκομεία είναι υποστελεχωμένα, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό έρχεται αντιμέτωπο με εξαντλητικό φόρτο εργασίας, ενώ οι υλικοτεχνικές υποδομές είναι από ελλιπείς έως και ανύπαρκτες σε αρκετές περιπτώσεις. Το κράτος αντί να αναλάβει τις ευθύνες του για τη ζημιά που προκάλεσε τα τελευταία χρόνια στο κοινωνικό σύνολο και δη στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, αντί να δώσει μια ανάσα ανακούφισης στο δημόσιο σύστημα υγείας που ασφυκτιά, προτίμησε εντούτοις να ενισχύσει τις επιχειρήσεις, τους καναλάρχες, του μεγαλοεργολάβους, τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων, αλλά και να θωρακίσει περαιτέρω τον κατασταλτικό του μηχανισμό με ενίσχυση σε προσωπικό και εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας. Όχι μόνο ενισχύει και φοροαπαλλάσσει προκλητικά το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά αποποιείται και τις ευθύνες των εγκληματικών πολιτικών του, τις οποίες μεταβιβάζει με την αρωγή του αστικού προπαγανδιστικού μηχανισμού στις πλάτες της κοινωνίας υπό το περίφημο αφήγημα της «ατομικής ευθύνης».

Δεν πέφτουμε όμως από τα σύννεφα. Άλλωστε, το κράτος φροντίζει με κάθε δυνατό τρόπο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, των καπιταλιστών δηλαδή. Επιπλέον, είναι πέρα για πέρα γνωστό ότι στον καπιταλισμό οι ανθρώπινες ανάγκες και τα βασικά για όλους αγαθά καθίστανται εμπορεύματα, καθώς υπάγονται αναγκαστικά στις βασικές αρχές που διέπουν τη λειτουργία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Τα παρεπόμενα της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων αναγκών, και της δημόσιας και δωρεάν πρόσβασης στην υγεία μεταξύ άλλων, τα βιώνουμε σήμερα με τον πλέον ειδεχθή τρόπο στα πλαίσια της τρέχουσας κρίσης (υγειονομικής και καπιταλιστικής).

Η κοινωνική ομάδα που βιώνει καθημερινά στο πετσί της τις συνέπειες αυτής της κρατικής πολιτικής είναι το προσωπικό των νοσοκομείων, το οποίο βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στη μάχη για την αποτελασματική αντιμετώπιση του covid-19, όντας εξαντλημένο από τον βαρύ φόρτο εργασίας και τα ατελείωτα ωράρια, υπο-αμειβόμενο χωρίς καμία επιπλέον οικονομική στήριξη από το κράτος και εκτεθειμένο στον κίνδυνο του ιού, αλλά και της μελλοντικής επισφάλειας ή ανεργίας (βλ. 4μηνη παράταση των συμβάσεων για τους επικουρικούς γιατρούς).

Στις 7 Απριλίου, με πρωτοβουλία της ΟΕΝΓΕ, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό προχώρησε συντονισμένα σε πανελλαδική σε κινητοποίηση έξω από τα νοσοκομεία. Η κινητοποίηση αυτή πλαισιώθηκε και από μια πληθώρα σωματείων και συλλογικοτήτων που παρενέβησαν στους χώρους έξω από τα νοσοκομεία δείχνοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς. Ο αγώνας των υγειονομικών, όμως, ήρθε αντιμέτωπος με την χυδαιότητα των δυνάμεων καταστολής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προσπάθεια ομάδων ΔΙΑΣ να διαλύσουν τη συγκέντρωση έξω από τον Ευαγγελισμό. Από την άλλη, τα καθεστωτικά ΜΜΕ έκρυψαν κάτω από το χαλί οποιαδήποτε είδηση και ανακοίνωση σχετικά με τα αιτήματά τους, επιδιώκοντας παράλληλα να αμαυρώσουν την εικόνα αυτών των κινητοποιήσεων στον δημόσιο λόγο.

Σήμερα 28 Απριλίου, η ΟΕΝΓΕ καλεί σε ακόμα μία πανελλαδική κινητοποίηση στα νοσοκομεία της επικράτειας, με κυριότερα αιτήματα την «μονιμοποίηση των επικουρικών γιατρών, όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, πρόσληψη όλου του αναγκαίου μόνιμου προσωπικού (γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού υγειονομικού προσωπικού) για τη στελέχωση των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας, μέτρα και μέσα προστασίας για την υγεία και την ασφάλεια των υγειονομικών, ένταξη του κλάδου στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Ως μέρος της κοινωνίας που αγωνίζεται για ισότητα και ελευθερία απέναντι στο δίκιο των ισχυρών και την εκμετάλλευση, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των υγειονομικών στηρίζοντας τα αιτήματά τους. Συμμετείχαμε, λοιπόν, στις επιμέρους κινητοποιήσεις των υγειονομικών που πραγματοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη, πετώντας τρικάκια, ανοίγοντας πανό και μοιράζοντας κείμενα στα προαύλια των νοσοκομείων ΑΧΕΠΑ, Γεννηματάς, Άγιος Δημήτριος, Θεαγένειο και Ιπποκράτειο.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ

Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ Ο COVID-19 ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ – ΝΑ ΠΡΟΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
Κατάληψη Terra Incognita
Πυρανθός – Αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης
Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Παρέμβαση της Δομής αλληλεγγύης στην λαϊκή αγορά του Προφήτη Ηλία

Το πρωί της Πέμπτης 30 Απρίλη, με πρωτοβουλία της Δομής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που στεγάζει η κατάληψη Terra Incognita, συντρόφισσες και σύντροφοι πραγματοποιήσαμε την πρώτη παρέμβαση στη λαϊκή αγορά του προφήτη Ηλία. Για μια ώρα μοιράσαμε κείμενα και τρικάκια που προπαγανδίζουν τη λειτουργία των δομών που στεγάζουν οι καταλήψεις Terra Incognita και ΕΚΧ Σχολείο για τη μάθηση της Ελευθερίας αλλά και της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης στην Καμάρα στις 11:00, ενώ είχαμε και τραπέζι με προϊόντα της δομής όπου όποιος είχε ανάγκη έπαιρνε και όποιος είχε τη δυνατότητα άφηνε. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης 2 έμποροι της λαϊκής φωνάξαν τον σεκιουριτά προσποιούμενοι πως καταπατούμε τα κρατικά μέτρα για τις αποστάσεις των πάγκων. Ο σεκιουριτάς με τη σειρά του κάλεσε του μπάτσους, οι οποίοι όταν ήρθαν και είδαν τον κόσμο, αποχώρησαν κατευθείαν. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν αρκετά μεγάλη, γεγονός που αποτιμούμε και από τα προϊόντα που αφέθηκαν για τη στήριξη των δομών αλλά και την αλληλεπίδραση που είχαμε μαζί τους.

Οι Δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας βγαίνουν και καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο

Η κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη είναι η μόνη λύση μπροστά στην διαφαινόμενη κρίση

Παρέμβαση στη Βι.Πε. Σίνδου για το θάνατο εργάτη στο κάτεργο της HB Body απο covid-19

Ο καπιταλισμός συνεχίζει να σκοτώνει…

Στις 2 Απριλίου χάνει την ζωή του από τον ιο covid-19 στο Γ.Ν.Θ. Παπαγεωργίου, 52χρονος  εργαζόμενος (χειριστής κλαρκ) της εταιρείας  ΗΒ Body, η οποία εδρεύει στην Βιομηχανική Περιοχή της  Σίνδου. Στο συγκεκριμένο εργοστάσιο είχε βρεθεί ακόμα ένας συνάδελφός του θετικός στον ιό, κρούσμα το οποίο είχε δηλωθεί στον ΕΟΔΥ. Αυτό όμως δεν στάθηκε αρκετό για να κλείσει το εργοστάσιο, με τους εργαζόμενους που δουλεύουν κατά δεκάδες μαζί και συνωστίζονται πολλές φορές στα λεωφορεία του εργοστασίου για να κατευθυνθούν στην δουλειά τους να εκτίθενται καθημερινά στον κίνδυνο της νόσου.  Η εταιρεία γνωρίζοντας για τα κρούσματα εντός του εργοστασίου δεν έπραξε τα αυτονόητα, δηλαδή να παύσει την λειτουργία της προστατεύοντας τους εργαζόμενους. Συγκεκριμένα η εταιρεία δεν έκανε ούτε απολύμανση ακόμα και μετά τον θάνατο του 52χρονου. Να σημειώσουμε ότι την ίδια στιγμή το αφεντικό της εταιρείας κυκλοφορεί με πολυτελέστατο όχημα το οποίο έχει δικό του πάρκινγκ στο εργοστάσιο απο όπου και μεταβαίνει στο γραφείο του (με ιδιωτικό  ασανσέρ) χωρίς καν να έρχεται σε επαφή με το υπόλοιπο προσωπικό του εργοστασίου.

Το πρωί της Τετάρτης 29 Απρίλη λίγο πριν τη λήξη της βάρδιας των εργαζομένων, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και τρικάκια στην Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου καθώς και έξω από το εργοστάσιο της HB Body. Η τραγικότητα αυτού του θανάτου μας παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και τα αφεντικά αντιμετωπίζουν το ιό για την προάσπιση του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση με αυστηρά μέτρα απαγορεύει στους πολίτες να βγαίνουν από τα σπίτια τους, κλείνει την πρόσβαση στο Σέιχ Σου και την παραλία Θεσσαλονίκης και μοιράζει πρόστιμα σε κόσμο που κάθεται στα παγκάκια ενός πάρκου ή ακόμα και σε άστεγους, την ίδια ώρα που εκατοντάδες εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν να εργάζονται στα εργοστάσια, όπως για παράδειγμα της Σίνδου, με κίνδυνο να νοσήσουν οι ίδιοι αλλά και οι οικείοι τους.  Οι συστάσεις του ΕΟΔΥ για διατήρηση των μέτρων και η αυστηροποίηση στις αποστάσεις που πρέπει να κρατάμε μεταξύ μας δεν ισχύει εξίσου για όλες/όλους. Τα μέτρα ισχύουν ως εκεί που δεν μπορούν να πλήξουν τις επιχειρήσεις και τα αφεντικά.

Δυστυχώς, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι εργατοπατέρες του Ε.Κ.Θ. δεν ανέφεραν πουθενά το όνομα του εργοστασίου και προστάτευσαν επιμελώς το όνομα της εταιρείας. Για ακόμη μια φορά τα συμφέροντα των εργαζομένων μπήκαν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την προάσπιση των συμφερόντων των αφεντικών.

Να σταματήσει άμεσα η βιομηχανική παραγωγή στις εργοστασιακές μονάδες θανάτου

Κανένας νεκρός εργάτης-ρια για τις τσέπες των αφεντικών

*

Πρωτομαγιά 2020 11:00 Καμάρα

Σπάμε τις απαγορεύσεις κα τα μέτρα και κατεβαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και τη γενικευμένη καταστολή  

ΥΓ: κατά τη διάρκεια της παρέμβασής μας βρήκαμε πανό του σωματείου εργατοϋπαλλήλων ν.  Θεσσαλονίκης που καλούσαν σε παρεμβάσεις στους χώρους εργασίας στις 28-4, τα οποία είχαν αλλοιωθεί με φασιστικά σύμβολα του Ιερού Λόχου. Άσχετα από τη θέση μας ενάντια στο συγκεκριμένο σωματείο και τον πολιτικό φορέα που κρύβεται από πίσω, βλέπουμε  για ακόμη μια φορά ποιανού τα συμφέροντα προασπίζονται οι φασίστες. 

 

Παρέμβαση στα γραφεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας

Παρέμβαση στα γραφεία του ΕΟΔΥ με αφορμή την πανελλαδική ημέρα δράσης για τους εργαζόμενους στον κλάδο της Υγείας

Ο ΕΟΔΥ είναι υπεύθυνος για τους θανάτους των ημερών

Αν νομίζεται πως θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια να βλέπουμε την κοινωνική βάση να θυσιάζεται για τη διάσωση των κερδών και των συμφερόντων σας είστε γελασμένοι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το παραϊατρικό προσωπικό και κάθε εργαζόμενος στον κλάδο της υγείας δεν είναι αναλώσιμος. Η προστασία της κοινωνικής βάσης απέναντι στην κρατική αδιαφορία είναι δική μας υπόθεση. Στηρίζουμε στην πράξη τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, που δίνουμε μάχη όλο αυτό το διάστημα, την ίδια στιγμή που ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική.

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις για την πανελλαδική ημέρα δράσης για τους εργαζόμενους-ες στον κλάδο της Υγείας, το απόγευμα της Δευτέρας 27 Απρίλη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας, στην οδό Εγνατίας 76, στη Θεσσαλονίκη.  Στηρίζουμε τις πανελλαδικές συγκεντρώσεις του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού έξω από τα νοσοκομεία. Καλούμε την κοινωνική βάση να δώσει το παρόν στις απεργιακές συγκεντρώσεις την Πρωτομαγιάς, την Παρασκευή στις 11:00 στην Καμάρα ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και τα μέτρα διαλογής της κυβερνητικής πολιτικής, για να σπάσουμε τον φόβο, τους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις όλοι μαζί στο δρόμο.

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάι της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Βασικός υπεύθυνος αυτή τη στιγμή είναι ο ίδιος ο ΕΟΔΥ, που θεσπίζει μέτρα και σχέδια αντιμετώπισης της κατάστασης που στοχεύουν στην προστασία των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, θυσιάζοντας καθημερινά την κοινωνική βάση. Δεκάδες καταγγελίες δημοσιεύονται από γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, που στρέφουν τα πυρά τους ενάντια στον ΕΟΔΥ για τις κατάπτυστες οδηγίες που εκδίδει τόσο προς τους εργαζόμενους στον κλάδο της υγείας, όσο και προς την ίδια την κοινωνική βάση.

Οι εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας μάχονται καθημερινά απέναντι στην διασπορά του ιού, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, έλλειψη που αντί να καλυφθεί (ενώ υπάρχει η δυνατότητα) θεσμοθετείται ως ακίνδυνη. Εξαντλούνται καθημερινά με βάση τα ωράρια εργασίας και τις κενές θέσεις και το Υπουργείο αντί να προβεί στις απαραίτητες προσλήψεις νομοθετεί την άρση συμβάσεων, οδηγώντας εκατοντάδες εργαζόμενους σε απολύσεις. Τη στιγμή που δεκάδες άλλοι ακαδημαϊκοί και επιστήμονες προσφέρονται να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του ιού (με δωρεάν διαγνωστικά τεστ, εξετάσεις κτλ) για να στηρίξουν τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης που αδυνατεί οικονομικά να ανταπεξέλθει στη νοσηλεία, ο ΕΟΔΥ συνάπτει συμφωνίες με ιδιωτικές κλινικές και μεγαλοεπιχειρηματίες για να αυξήσει τα κέρδη στην τσέπες του κράτους και τον αφεντικών. Νοικιάζει ιδιωτικές κλινικές με διπλάσιο κόστος από αυτό του προηγούμενου διαστήματος, στήνει μονοπώλια με φαρμακευτικές εταιρίες κτλ.

Ακόμα και η ίδια η διαχείριση των ασθενών καταδεικνύει αυτά τα σχέδια: οι πρόσφατοι θάνατοι του 35χρονου στον Άγιο Δημήτριο και της 42χρονης στην Καστοριά που συγκλόνισαν τα κρατικά επιτελεία έχουν την αιματοβαμμένη υπογραφή του ΕΟΔΥ για την αδιαφορία που επέδειξαν απέναντι στα κρούσματα, την εντολή να μείνουν σπίτι χωρίς καν να εξεταστεί και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Σε δηλώσεις του γιατρός του Κέντρου Υγείας Κρήτης θέτοντας μια σειρά από αντίστοιχα ερωτήματα για την προτροπή του κατ’ οίκον περιορισμού (και της πρωτοβάθμιας περίθαλψης που απαιτείται), όπως ποιος θα φροντίσει αυτούς τους ασθενείς, ποιος θα φροντίσει τους ανθρώπους που είναι περιορισμένοι ή κατακλιμένοι στο σπίτι τους, ποιος θα φροντίσει όλους αυτούς που θα εξακολουθούν να πάσχουν από άλλα χρόνια νοσήματα και είναι στην κοινότητα, κατήγγειλε σε σχέση με τις κυβερνητικές οδηγίες πως …δυστυχώς εκεί πέρα δεν υπάρχει καμία απολύτως απάντηση

Και ενώ η κατάσταση επιβαρύνει διαρκώς το ήδη διαλυμένο σύστημα υγείας, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου, όπου το σωματείο εργαζομένων καταγγέλλει έγγραφο του ΕΟΔΥ που εν ολίγοις ορίζει ότι εάν δεν υπάρχει έγκριση του «παντογνώστη» ΕΟΔΥ για τη λήψη δείγματος από ύποπτο κρούσμα covid-19, τότε η εξέταση θα βαρύνει οικονομικά το νοσοκομείο, την κλινική ή ακόμα και τον ιδιώτη ασθενή. Ο εμπαιγμός και η υποκρισία της κρατικής διαχείρισης που υπογράφει συμβόλαια θανάτου για όλους εμάς που δεν έχουμε τη δυνατότητα όχι μόνο να νοσηλευτούμε σε ιδιωτικές κλινικές αλλά απλά να διαθέσουμε και τα χρήματα για διαγνωστικά τεστ, βιοψίες και μέτρα αυτοπροστασίας, δεν έχει τελειωμό.

Όμως η διαχείριση στον κλάδο της υγείας είναι μια μικροκλίμακα της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους. Έξω από εκεί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά τον πραγματικό αποκλεισμό και τη συνθήκη διαλογής στην ασθένεια της κοινωνικής βάσης. Τα μέτρα προφύλαξης και αποσυμφόρησης αφήνουν έξω όλους τους εργαζόμενους που συνωστίζονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα της ταξικής εκμετάλλευσης. Αφήνουν έξω όλους τους μετανάστες που στοιβάζονται στα κέντρα κράτησης πλήρους απουσίας υγειονομικής περίθαλψης και μέτρων αυτοπροστασίας όπως και τους κρατούμενους στις αποθήκες ψυχών. Εκατοντάδες κρούσματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες με τους πρώτους νεκρούς να καταγράφονται σε φυλακές και κέντρα κράτησης. Όμως πρόκειται για ανθρώπους β διαλογής. Όπως και για τους αστέγους, τους τοξικοεξαρτημένους και κάθε άλλον που έχει αφεθεί στην τύχη του όλο αυτό το διάστημα.

Εμείς από την πλευρά μας, γνωρίζοντας πως όσο περνάνε οι μέρες δε βαδίζουμε προς το τέλος, μα προς την αρχή μια νέας περιόδου οικονομικής μα πάνω από όλα κοινωνικής κρίσης δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της εκτεθειμένη και αβοήθητη μπροστά στην αδηφάγο κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Και δεν θα ξεχάσουμε όσους σκότωσε η κρατική αδιαφορία και πολιτική: τους νεκρούς κρατούμενους στις φυλακές, τις νεκρές μετανάστριες στα κέντρα κράτησης και όλους όσους άφησαν τη ζωή τους επειδή δε μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν σε αυτή συνθήκη. Μια συνθήκη που δημιούργησε το ίδιο το κράτος και ο καπιταλισμός, έτσι ώστε κάποιοι από μας να μη χωράνε.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των εργαζομένων στον κλάδο της Υγείας

Η συλλογική σωτηρία των ζωών μας είναι η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε

Αποστολή υλικού αλληλεγγύης στις κρατούμενες της Πέτρου Ράλλη

Έπειτα από τον συντονισμό των Δομών αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που λειτουργούν το τελευταίο διάστημα στις καταλήψεις Terra Incognita και ΕΚΧ Σχολείο για τη Mάθηση της Ελευθερίας μαζί με την ομάδα room39, παραδόθηκε η πρώτη αποστολή υλικού στις κρατούμενες του κολαστηρίου της Πέτρου Ράλλη. Η πολίτιμη συμβολή όλων μέσω της στήριξης των Δομών, σπάει στην πράξη το καθεστώς αποκλεισμού των κρατουμένων. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους-ες και τους αόρατους-ες
Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης

 

Παρέμβαση στη λέσχη σίτισης του ΑΠΘ

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάϊ της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Την ίδια στιγμή το κράτος επιλέγει να στοχοποιήσει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης από τη βάση (με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόψιμο ηλεκτροδότησης της ΒΙΟΜΕ). Στόχος για την επομενη μέρα δεν είναι να βγούμε όλοι μαζί δυνατοί όπως λένε οι κυβερνητικοί, αλλά να επικρατήσει πανηγυρικά ο κρατισμός, απευθυνόμενος σε ακόμα πιο λίγους.

Τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός αυτοπαρουσιάζεται στη διεθνή κοινότητα ως άρτιος διαχειριστής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που έχει προκύψει, εκατοντάδες είναι αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση ούτε στα βασικά αγαθά επιβίωσης όπως η σίτιση, η στέγαση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ακόμα και η ατομική καθαριότητα. Για όλους αυτούς που πραγματικά βάλονται αποτελώντας τις κατεξοχήν ευπαθείς ομάδες, το κράτος σφυράει αδιάφορα. Γιατί όλοι αυτοί για το κράτος είναι αόρατοιή με άλλα λόγια θα ήθελε πάρα πολύ να τους εξαφανίσει με μια κίνηση. Ένα ασφαλές συμπέρασμα για τις διαθέσεις του αύριο μπορεί κανείς να ανάγει και από τα μέτρα πρόνοιας και τις ήδη ανακοινωνμένες παροχές: οικονομικά επιδόματα, εξυπηρετήσεις κτλ (ψίχουλα μεν αλλά υπαρκτά) για το «παραγωγικό σύνολo» και μαζικές εκκαθαρίσεις για τους μη παραγωγικούς (μαζικοποίηση του εγκλεισμού για τους μετανάστες, μαζικοί εκτοπισμοί από πλατείες για άστεγους και τοξικοεξαρτημένους).

Δεν υπάρχει πιο ποταπή συνθήκη από το να ασκείς πολιτική στις πλάτες των εξαθλιωμένων. Απέναντι σε μια συνθήκη πρωτόγνωρη για όλους μας και κρίνοντας την ως κομμάτι της κοινωνικής βάσης που πλήττεται άμεσα, ψάχνουμε να βρούμε λύσεις στις ανάγκες που να αφορούν το σύνολο της κοινωνίας και όχι κάποια προνομιακή τάξη ή μειοψηφία. Η σίτιση για παράδειγμα είναι και οφείλει να παραμείνει βασική ανάγκη και όχι προνόμιο. Και ενώ ήδη υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθώπων που δε μπορούν να καλύψουν αυτή τη βασική ανάγκη, ο κρατικός μηχανισμός αδιαφορεί πλήρως-γνωρίζοντας πως υπάρχουν κρατικές λύσεις. Το επόμενο διάστημα οπου θα αυξάνεται το επίπεδο φτωχοποίησης της κοινωνικής βάσης, θα αυξάνεται γραμμικά και το ποσοστό της πείνας. Δεκάδες ήταν όσοι το προηγούμενο διάστημα κατέφευγαν στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ για να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Γεγονός που, παρά τις αντιρρήσεις της διοίκησης του ΑΠΘ, είχε κερδιθεί με τους αγώνες για την υπεράσπιση της κοινωνικής σίτισης αλλά και τις καθημερινές αντιστάσεις ενάντια σε περιστατικά αποκλεισμών.

Τις τελευταίες βδομάδες το κλείσιμο των σχολών και η απαγόρευση κυκλοφορίας αποτέλεσαν δομικούς συσχετισμούς για την αδρανοποίηση κοινοτήτων αγώνα στα πανεπιστήμα κα την φυσική απουσία όσων υπερασπίζονταν στην πράξη το δικαίωμα στην σίτιση χωρίς αποκλεισμούς. Και ενώ η εξαθλίωση εντείνεται, αυξάνονται τα περιστατικά όπου φύλακες της λέσχης απαγορεύουν (εκ του ασφαλούς και δίχως αντίλογο) την είσοδο σε εξωπανεπιστημιακούς. Τη Πέμπτη 2 Απρίλη το πρωί, κατά το άνοιγμα της πρωϊνής ζώνης σίτισης πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στα είσοδο της λέσχης όπου βρίσκονται τα φυλάκια και στον όροφο όπου βρίσκονται οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, τη στιγμή μάλιστα που ήταν η βάρδια γνωστού, για τα face control, φύλακα. Ας γίνει λοιπόν ξεκαθαρο τόσο προς τη διοίκηση του ΑΠΘ όσο και προς τον τελευταίο θιασώτη της νομμότητας το εξής: όσο η κρίση βαθαίνει θα βρούμε όλους εκείνους τους τρόπους με τους οποίους θα επιβιώσουμε συλλογικά. Η λέσχη αν έπρεπε να είναι ανοιχτή όλο το προηγούμενο διάστημα για όλους, τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλει να κοινωνικοποιηθεί. Να μετατραπεί σε χώρο μαζικής δωρεάν σίτισης όπου θα παρέχονται τα είδη ατομικής προστασίας τόσο για όσους πηγαίνουν να φάνε όσο και για τους εργαζόμενους, έτσι ώστε να τηρούνται όλα τα μέτρα πρόληψης και για όλους. Χωρίς ελέγχους, μπραβιλίκια και αποκλεισμούς.Ας σκεφτεί λοπόν ο καθένας την ατομική του ευθύνη απέναντι στις συλλογικές ανάγκες της κοινωνικής βάσης. Και ας πράξει συνειδητά, αναλαμβάνοντας και το κόστος.

Την ώρα που εμείς μιλάμε για ζωές εσείς μετράτε (και θα μετράτε αν συνεχίσετε) κόστος και ζημιές

Στηρίζουμε στην πράξη τις αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες

Παρεμβάσεις κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης

Οι τελευταίες δύο βδομάδες είναι πολύ διαφορετικές για όλους μας ανάλογα με τη θέση από την οποία βιώνουμε τις μέρες που περνάνε. Η κρατική προσταγή για οικειοθελή εγκλεισμό δεν αφορά όλο τον κόσμο. Εκατοντάδες εργαζόμενες-οι αυτές τις μέρες έρχονται αντιμέτωποι με την εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης και της ελαστικοποίησης της εργασίας. Εργαζόμενοι στον κλάδο της υγείας, της καθαριότητας, του επισιτισμού, των διανομών και του εμπορίου τροφίμων που όλο αυτό το διάστημα εκτίθενται σε συνεχή υγειονομικό κίνδυνο, πολλές φορές χωρίς την παροχή και των στοιχειωδών μέτρων ατομικής προστασίας.

Όλη η κοινωνία οφείλει να καταλάβει πως υπάρχουν κλάδοι εργαζομένων που μέσα από τη θέση τους συμβάλλουν πραγματικά στην αντιμετώπιση της πανδημίας και τη στήριξη και βοήθεια ευπαθών κοινωνικών ομάδων. Αυτές τις μέρες πραγματοποιούνται παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης με τρικάκια και αφίσες σε νοσοκομεία, φαρμακεία και σούπερ μάρκετ τοσο για να αναδειχθεί η προσπάθεια του κράτους να μετατοπίσει τις ευθύνες προς το κοινωνικό σώμα όσο και για να αναδειχθεί η μεθοδευμένη εξόντωση των εργαζομένων.

Απέναντι στην ατομική ευθύνη αντιτάσσουμε την κοινωνική συνείδηση και την ταξική αλληλεγγύη

  • Στηρίζουμε όλους τους εργαζόμενους που μέσα από τις θέσεις εργασίας τους, συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως στηρίζουμε τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, του delivery, των super market, της καθαριότητας και κάθε άλλου τομέα, χωρίς να τους εκθέτουμε σε περιττό κίνδυνο. Κοινωνική αλληλεγγύη σημαίνει πως αντιμετωπίζουμε ο ένας την άλλη ισότιμα και όχι εργαλειακά για τις δικές μας αποκλειστικές ανάγκες. Δεν παραγγέλνουμε delivery, αν δεν ανήκουμε σε ευπαθή ομάδα.
  • Αντιστεκόμαστε απέναντι στα νέα εργασιακά μέτρα εξόντωσης.  Δε δουλεύουμε τις Κυριακές ούτε τις εκτεταμένες υπερωρίες.
  • Στηρίζουμε στην πράξη τις ευπαθείς και αποκλεισμένες ομάδες. Τους φυλακισμένους, τους μετανάστες, τους τοξικοεξαρτημένους, τους άστεγους φροντίζοντας να είναι σε θέση να έχουν την ίδια δυνατότητα εφαρμογής ατομικών μέτρων πρόληψης και προστασίας. Σπάμε τους φραγμούς και τους αποκλεισμούς που χτίζει η κρατική διαχείριση. Οργανώνουμε δομές και διαδικασίες έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.
  • Δεν κανιβαλίζουμε ο ένας τον άλλον στα super market. Οφείλουμε να αντιλαμβανόμαστε και να πράττουμε με βάση τη συλλογική αναγκαιότητα. Ένα σπίτι γεμάτο μακαρόνια, χαρτιά υγείας και αντισηπτικά δε θα μας θωρακίσει από τον ιό. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να τα στερήσουμε από κάποιον άλλον (που μπορεί να είναι και πιο ευπαθής από εμάς).
  • Αναζητούμε και χαρτογραφούμε όσους αντιμετωπίζουν την κοινωνική κρίση ως οικονομική ευκαιρία είτε σε βάρος των εργαζομένων είτε των καταναλωτών. Κανένας μαυραγορίτης δε θα μείνει στο απυρόβλητο.
  • Οργανώνουμε από τώρα τα επόμενα βήματα. Η κρίση θα βαθαίνει, αποκτώντας κοινωνικά χαρακτηριστικά. Τα χρέη θα συσσωρεύονται ενώ οι ανάγκες θα τρέχουν, λεφτά θα υπάρχουν όμως όχι στα χέρια μας. Οργανώνουμε από τώρα συλλογικές απαλλοτριώσεις τροφίμων και χρημάτων. Παγώνουμε τις πληρωμές σε ενοίκια και καταλαμβάνουμε άδεια σπίτια για τις στεγαστικές, κοινωνικές και ταξικές μας ανάγκες.

Παρέμβαση στα γραφεία του Λιμενικού Σώματος για τις δολοφονίες μεταναστών

Οι μετανάστ(ρι)ες δεν είναι μόνες!

Να υψώσουμε γέφυρες αλληλεγγύης γκρεμίζοντας κέντρα κράτησης, σύνορα και φράχτες

Από τα τέλη Φλεβάρη,  ένα νέο κεφάλαιο γράφεται στο μεταναστευτικό. Η απόφαση του Ερντογάν να ανοίξει τα κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ενδοχώρα της Τουρκίας υπόσχοντας ασφαλές πέρασμα  στην Ευρώπη οδήγησε χιλιάδες μετανάστες στα χερσαία σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας. Μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας το Μάρτιο του 2016 η «απειλή» του ανοίγματος των συνόρων αποτελούσε πάντοτε ένα διαπραγματευτικό χαρτί της Τουρκίας προς την ΕΕ για την στήριξη των πολεμικών επιχειρήσεων στη Συρία και των οικονομικών της διεκδικήσεων στη ΝΑ Μεσόγειο.

Στο φραχτη του Εβρου οι μετανάστες βρέθηκαν αντιμέτωποι με την «ελληνική φιλοξενία». Κλειστά σύνορα, συρματοπλέγματα, πάνοπλοι στρατιωτικοί και αστυνομικοί που παρατάχθηκαν απέναντι τους και επιχειρούν εως και σήμερα να τους ανακόψουν, με κάθε μέσο (χημικά, ξυλοδαρμοί, πυροβολισμούς, δολοφονίες). Σε αγαστή συνεργασία με τους «φιλήσυχους» πατριώτες και παρακρατικούς που αναλαμβάνουν να καλύψουν τα κρατικά «κενά» είτε περιπολώντας κατά μήκους των συνόρων, είτε πραγματοποιώντας πογκρόμ στους επαρχιακούς δρόμους σταματώντας όποιον δε τους μοιάζει για Έλληνα.

Όσοι καταφέρουν να περάσουν καταδιώκονται με μένος. Συλλαμβάνονται, αντιμετωπίζουν την απαγόρευση να καταθέσουν αίτηση ασύλου (αφού από τις 1/3/2020 αποφασίστηκε η προσωρινή αναστολή, για ένα μήνα της υποβολής αιτήσεων ασύλου όσων εισέρχονται στη χώρα παράνομα), με διαδικασίες fast track καταδικάζονται σε εξοντωτικές ποινές και πρόστιμα και φυλακίζονται σε προαναχωρησιακά κέντρα.

Την ίδια στιγμή το λιμενικό ετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο εισόδου μεταναστών μέσω των θαλάσσιων συνόρων με εφαρμογή του δόγματος επιθετικής επιτήρησης. Εμποδίζει με κάθε μέσο την είσοδο πλωτών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα επιχειρώντας ακόμα και σε διεθνή ύδατα, έως ότου αναγκαστούν οι Τούρκοι λιμενικοί να προχωρήσουν σε επιχειρήσεις «έρευνας και διάσωσης». Με απλά λόγια επιχειρεί να βουλιάζει τις βάρκες των μεταναστών όπως είδαμε στα  βίντεο, ήδη από τις πρώτες μέρες, αδιαφορώντας πλήρως για την ασφάλεια των επιβατών. Το ίδιο που βλέπαμε και στην Εθνική όδο Καβάλας-Θεσσαλονίκης πριν μερικούς μήνες με τις δεκάδες καταδιώξεις, ακόμα και μέσα σε αστικά κέντρα, που οδηγούσαν σε καθημερινούς θανάτους μεταναστών.

Η όλη πολιτική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών από το 2015 και μετά στράφηκε στην διασφάλιση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, μετατρέποντας τις χώρες της ΝΑ Μεσογείου σε τεράστια κέντρα κράτησης (με αντάλλαγμα οικονομικά οφέλη προς τις κυβερνήσεις των εκεί χωρών),  δίνοντας έτσι στους πολίτες της ΕΕ την αίσθηση της ασφάλειας απέναντι στον «εχθρό».  Αυτός ο «εχθρός» δε θα μπορούσε να δημιουργηθεί χωρίς τη βοήθεια των ΜΜΕ που προχώρησαν σε ένα ενορχηστρωμένο σχέδιο διασποράς του πανικού, αφού από
την πρώτη στιγμή μιλούσαν για οργανωμένη εισβολή και ασύμμετρη απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.

Παράλληλα, όσες μετανάστριες/ες βρίσκονται στα κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια συγκυρία όπου πέραν του καθεστώτος εγκλεισμού που βιώνουν καιρό τώρα, πρέπει να ανταπεξέλθουν και στο νέο ξέσπασμα του ιού COVID-19. Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται έκτακτα μέτρα υγειονομικής πρόληψης (απαγόρευση συνάθροισης άνω των δέκα ατόμων) το κρατος για μια ακόμη φορά επιλέγει να εθελοτυφλεί και να αγνοεί επιδεκτικά πως χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες στα κέντρα κράτησης. Έτσι οι 1200, αόρατοι για τον κρατικό μηχανισμό, μετανάστ(ρι)ες του στρατόπεδου συγκέντρωσης στην Κόρινθο απο τις 19/3 επιλέγουν να προχωρήσουν σε απεργία πείνας με αίτημα την απελευθέρωσή τους. Την Κυριακή 22 Μάρτη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές στα γραφεία του Λιμενικού Σώματος στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως στην ανατολική Θεσσαλονίκη, στέλνοντας την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους απεργούς μετανάστ(ρι)ες. Οι λιμενόμπατσοι ανήκουν στην ίδια συνομοταξία μιασμάτων, όπου μαζί με τους καραβανάδες και του μπάτσους δολοφονούν καθημερινά μετανάστ(ρι)ες στον φράχτη του Έβρου, στους δρόμους της Εγνατίας, στο υγρό νεκροταφείο του Αιγαίου, στα κλειστά κέντρα κράτησης για την ασφάλεια της ΕΕ.

Εδώ και μέρες χιλιάδες ζωές, αποτελούν ανοιχτό πεδίο διαπραγμάτευσης για τους Ευρωπαίους εταίρους και τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία. Ο ίδιος ο Ερντογάν για μήνες πριν την σύνοδο ασφαλείας του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο, με αφορμή την εισβολή στα συριακά εδάφη, απειλούσε τους συμμάχους του πως «θα πνίξει την Ευρώπη στους μετανάστες», αν δε δεχθεί άμεση στήριξη στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία, όπως ο ίδιος θέλει να αποκαλεί την εισβολή στα συριακά εδάφη. Έτσι και έγινε λοιπόν. Το πρωί της 19ης Μάρτη κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντιΤρομοκρατικής και της ΕΥΠ σε οίκημα στα Σεπόλια καθώς και στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου- Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν στα Εξάρχεια, προσαγάγονται πάνω από 25 αγωνιστές και αγωνίστριες καθώς και αλληλέγγυοι που συγκεντρώθηκαν έξω από τα γραφεία για να σταθούν δίπλα τους. Οι προσαγωγές από το οίκημα στα Σεπόλια μετατρέπονται σε συλλήψεις. Άλλες δύο συλλήψεις αγωνιστών προκύπτουν και από την επιχείρηση στα Εξάρχεια. Το ελληνικό κράτος καταθέτει τα πρώτα αντιτρομοκρατικά διαπιστευτήρια στην Τουρκία, περιμένοντας έτσι με τη σειρά του ανακωχή στον Έβρο.

Στο πρόσωπο των μεταναστών/τριών εμείς δε βλέπουμε εχθρούς. Βλέπουμε τη φρίκη και τη βιαιότητα του πολέμου και της οικονομικής εξαθλίωσης. Τη βαρβαρότητα της εξουσίας και τη δίψα των ισχυρών για το αίμα των εκμεταλλευόμενων. Στον αγώνα των μεταναστριών για ζωή και αξιοπρέπεια καμιά δεν είναι μόνη. Σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής (στο σχολείο, στη δουλειά, στην γειτονιά μας) οφείλουμε να αναδείξουμε τον
πραγματικό εχθρό που είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο και την καταπίεση των ζωών μας και να έρθουμε σε σύγκρουση μαζί του. Για εμάς εχθρός είναι το κράτος και ο καπιταλισμός που επιβάλλουν διαχωρισμούς στους ανθρώπους, διαιρώντας τους ανάλογα με την χώρα προέλευσής τους. Οι μπάτσοι, οι καραβανάδες και οι λιμενικοί που δολοφονούν ανθρώπους στα σύνορα, στους δρόμους και στις θάλασσες. Είναι το ΝΑΤΟ και η FRONTEX που περιπολούν και δολοφονούν στο Αιγαίο για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Είναι οι φράχτες και τα τεχνολογικά μέσα επιτήρησης, οι  θερμικές κάμερες και τα drones. Τη στιγμή που η καταστολή απέναντι σε όσους αγωνίζονται αυξάνεται, ντόπιοι και ξένοι χτίζουμε από κοινού αυτοοργανωμένες κοινότητες αλληλεγγύης και αγωνιζόμαστε ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξαθλίωση που επιβάλλουν οι κρατιστές.

Αλληλεγγύη στους μετανάστ(ρι)ες απεργούς πείνας στην Κόρινθο

Καμία κρατική δολοφονία δε θα μείνει αναπάντητη

Ελεύθερες μετακινήσεις για όλους/ες

Παρέμβαση στο σπίτι του μαφιόζου δήμαρχου Αχιλλέα Μπέου

Όταν η μαφία θεσμοθετείται, ο αγώνας ενάντια στην πολιτική τρομοκρατία είναι επιτακτική ανάγκη

Ίσως το πιο βάρβαρο δείγμα εκφυλισμού των ηθικών αξιών στη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, είναι μια τοπική κοινωνία να έχει εναποθέσει τις ανάγκες της σε μια δράκα παρακρατικών μαφιόζων, θεσμοθετώντας τους ως πολιτικό προσωπικό της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο λόγος για τον γνωστό και μη εξαιρετέο τοπικό άρχοντα του Βόλου, Αχιλλέα Μπέο και για μερίδα της τοπικής κοινωνίας που νομιμοποιεί κοινωνικά την εδαφικοποίηση της θεσμικής τρομοκρατίας, με την επαν-εκλογή του.

Η παρουσία του Μπέου στην ζωή της κοινωνίας του Βόλου είναι συνιφασμένη με τη λαμογιά, τα σκάνδαλα και την τρομοκρατία, καθώς κατάφερε να φέρει ακόμα και το πολιτικό αξίωμα της τοπικής αυτοδιοίκησης στα μέτρα του, μετατρέποντας τον δήμο σε συμμορία και παραμάγαζο. Ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως αύθαρτος τοπικός παράγοντας, αναπαράγοντας πως δεν είναι πολιτικός ανάμεσα σε ένα διεφθαρμένο σύστημα πολιτικής διαχείρισης. Έτσι κατάφερε, πιστός στο επιχειρηματικό του παρελθόν, να μετατρέψει τον δήμο σε μαγαζί της νύχτας, μοιράζοντας μεροκάματα για προστασίες και εργολαβίες.

Να θυμηθούμε την εμπλοκή του στα αθλητικά δρώμενα; Απειλές, εκβιασμοί, στημμένα παιχνίδια με όποιον ήρθε σε ρήξη με τη στρατηγική να θάβεται στη σιωπή. Ο ίδιος ακόμα και με ισόβια ποινή απαγόρευσης ενασχόλησης με τα ποδοσφαιρικά δρώμενα, δημιούργησε δική του ομάδα (χωρίς να φαίνεται επίσημα αυτός αλλά όλοι οι συνεργάτες του). Και έπειτα ήρθε μια νέα μεγαλύτερη επένδυση για τα εκλεκτά γούστα του επιχειρηματία Μπέου-η τοπική αυτοδιοίκηση του Βόλου. Και ακολούθησε η συντεταγμένη νόμιμη και παρακρατική τρομοκρατία απέναντι στην αγωνιζόμενη κοινωνία: με βιτρίνα την ανάπλαση της πόλης και τα έργα εξωραϊσμού ξεπλένονται οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι ξυλοδαρμοί πολιτών που αντιδρούσαν στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΥΑΜΒ (και το πρότερο σκάνδαλο της ΕΡΓΙΛ), οι απειλές και οι τραμπουκισμοί αγωνιστών από τις Σταγιάτες, οι απειλές για σύσταση «ομάδων αγανακτισμένων πολιτών» που θα περιφρουρούν τη δημόσια περιουσία και δε θα κάθονται όπως η αστυνομία (με τον Μπέο να δηλώνει χαρακτηριστικά πως …έχει καιρό να δώσει κανα χαστούκι), η πολιτική του πεζοδρομίου με «περιπολίες για άδειες» σε λαϊκές αγορές στα πρότυπα της Χρυσής Αυγής και άλλα πόσα αίσχη.

Φάκελος ΑΓΕΤ

Μέσα σε όλα μονοπωλεί εδώ και καιρό η υπόθεση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης λόγω της καύσης σκουπιδιών για παραγωγή ενέργειας από την μονάδα της ΑΓΕΤ. Το ζήτημα της ΑΓΕΤ έχει συσπειρώσει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ενάντια στην χρόνια τώρα ενεργοβόρο λειτουργία του εργοστασίου. Η στάση του Δήμου που προεκλογικά συντασσόταν με την γραμμή εναντίωσης του μαζικού κινήματος αντίστασης συνοψίζεται στα λόγια του ίδιου του Μπέου, σε συνέντευξη σε τοπικό κανάλι πως …η ΑΓΕΤ θα καίει ότι γουστάρει. Η δημοτική αρχή έχει επιστρατεύσει κάθε νόμιμο αλλά και υπόγειο μέσο ενάντια στον αγώνα των κατοίκων. Πρόσληψη εταιρειών για μεθοδευμένες μετρήσεις ρύπανσης του αέρα (Envirometrics ΕΠΕ) ενάντια στα συντριπτικά ποσοστά εμφάνισης αρσενικού και άλλων βαρέων μετάλλων, μηνύσεις σε ενεργούς πολίτες της Επιτροπής Αγώνα Πολιτών, ξυλοδαρμοί αγωνιστών από μπράβους κάτω από την υπόνοια οτι θα έγραφαν συνθήματα ενάντια στην ΑΓΕΤ είναι λίγα από τα τελευταία συμβάντα.

Ο Μπέος μπορεί να εκλέχτηκε «νόμιμα και πανηγυρικά» στις τελευταίες εκλογές όπως υποστηρίζει, αξίζει παρόλα αυτά να αντιληφθούμε πως με βάση τα ποσοστά αποχής (40%), ο Μπέος «εκπροσωπεί» το 33% των κατοίκων. Από αυτό ο καθένας μπορεί να κατανοήσει ξεκάθαρα πόσοι από αυτούς αποτελούν επιχειρηματίες, επιφανείς πολίτες ή απλά μεροκάματα στις υπηρεσίες του. Κοινώς μειοψηφίες αποτελούν αυτοί και τα σχέδιά τους απεναντι στη μαζική εναντίωση της αγωνιζόμενης κοινωνίας του Βόλου, στη λειτουργία της ΑΓΕΤ.

Με αφορμή την συνεχιζόμενη απόπειρα εκβιασμού και τρομοκρατίας όσων αντιστέκονται στην θεσμοθέτηση των μαφιόζικων πρακτικών της τοπικής αυτοδιοίκησης, την Παρασκευή 11 Μάρτη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια, στο σπίτι του μαφιόζου Δήμαρχου Αχιλλέα Μπέου. Η αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου δεν είναι μόνη. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο όλων μας.

Η εμπιστοσύνη στου Μπέου τη μαφία, είναι η βαρβαρότητα σε αυτή την κοινωνία

Θα μπλοκάρουμε το κοινωνικό και καπιταλιστικό έγκλημα της ΑΓΕΤ που υποβαθμίζει τις ζωές μας και καταστρέφει το περιβάλλον