Jason McQuin: Η αναρχία ως Θεωρία και Κριτική της Ιδεολογίας

Η αναρχική κριτική της ιδεολογίας προέρχεται από το έργο του Max Stirner, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δε χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο για να περιγράψει την κριτική του. Η ιδεολογία είναι το μέσο με το οποίο η αλλοτρίωση, η κυριαρχία και η εκμετάλλευση εκλογικεύονται και δικαιολογούνται, μέσα από την παραμόρφωση της ανθρώπινης σκέψης και επικοινωνίας. Κάθε ιδεολογία παίζει, στην ουσία, το ρόλο του υποκατάστατου, όσον αφορά τις ξένες (ή και ελλιπείς) συλλήψεις και εικόνες τις ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Οι ιδεολογίες είναι συστήματα ψευδούς συνείδησης, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι παύουν, πια, να βλέπουν τον εαυτό τους κατά πρόσωπο, σαν υποκείμενα, σε σχέση με τον κόσμο τους. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται, κατά κάποιον τρόπο, τους εαυτούς τους ως υποδεέστερους συγκριτικά με κάποια ή κάποιες αφηρημένη ή αφηρημένες οντότητα ή οντότητες, τις οποίες εσφαλμένα ερμηνεύουν ως τα πραγματικά υποκείμενα ή τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ζωής.

Κάθε φορά που δομείται ένα σύστημα ιδεών ή καθηκόντων, με μια αφηρημένη έννοια στο επίκεντρό του – αναθέτοντας στους ανθρώπους ρόλους ή καθήκοντα προς δικό του όφελος, το σύστημα αυτό αποτελεί πάντα μια ιδεολογία. Κάθε είδος ιδεολογίας δομείται πάνω σε μια διαφορετική αφηρημένη έννοια, εν τούτοις, κάθε μία απ’αυτές εξυπηρετεί τους στόχους των ιεραρχικών και αλλοτριωμένων κοινωνικών δομών, αφού η ίδια μετουσιώνει την ιεραρχία και την αλλοτρίωση, στη σφαίρα της σκέψης και της επικοινωνίας. Ακόμα κι αν μια ιδεολογία αντιτίθεται, ρητορικά, στην κυριαρχία ή την αλλοτρίωση ως προς το περιεχόμενό τους, η μορφή της εξακολουθεί να συνάδει με αυτό με το οποίο αντιτίθεται φαινομενικά, και η μορφή αυτή θα έχει πάντα την τάση να υπονομεύσει το προφανές περιεχόμενο της εκάστοτε ιδεολογίας. Είτε είναι κάποιος Θεός η αφηρημένη έννοια, είτε είναι το Κράτος, είτε είναι το Κόμμα, είτε είναι η Οργάνωση, είτε είναι η Τεχνολογία, είτε είναι η Οικογένεια, είτε είναι η Ανθρωπότητα, είτε είναι η Ειρήνη, είτε είναι η Οικολογία, είτε είναι η Φύση, είτε είναι η Εργασία, είτε είναι η Αγάπη, είτε είναι και η Ελευθερία ακόμα. Εάν γίνεται αντιληπτή και παρουσιάζεται ως ένα ενεργό αυθύπαρκτο υποκείμενο, το οποίο έχει απαιτήσεις από εμάς, τότε αποτελεί το επίκεντρο μιας ιδεολογίας. Ο Καπιταλισμός, ο Ατομικισμός, ο Κομμουνισμός, ο Σοσιαλισμός και ο Πασιφισμός είναι όλοι, σε αξιοσημείωτο βαθμό, φορείς ιδεολογίας, με βάση τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται. Η Θρησκεία και η Ηθική είναι από τη φύση τους φορείς ιδεολογίας. Ακόμα και η αντίσταση, η επανάσταση και η αναρχία, συχνά αποκτούν διαστάσεις ιδεολογίας όταν δε φροντίζουμε να διατηρήσουμε την κριτική μας σχετικά με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και το ποιός είναι ο πραγματικός σκοπός της σκέψης αυτής. Η ιδεολογία είναι, σχεδόν, παντού. Από τις αγγελίες και τα διαφημιστικά σποτάκια, μέχρι τις ακαδημαϊκές διατριβές και τις επιστημονικές σπουδές, σχεδόν κάθε πτυχή της σύγχρονης σκέψης και επικοινωνίας είναι φορέας ιδεολογίας, και η πραγματική της ουσία για τα ανθρώπινα υποκείμενα χάνεται κάτω από στρώματα μυστικοποίησης και σύγχυσης.

Ο αριστερισμός, ως η πραγμοποίηση και η διαμεσολάβηση της κοινωνικής εξέγερσης, είναι πάντα φορέας ιδεολογίας γιατί έχει, μονίμως, την απαίτηση από τους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους, πρώτα απ’όλα, στα πλαίσια των ρόλων τους και των σχέσεών τους μέσα στις αριστερές οργανώσεις και στις ομάδες των καταπιεσμένων, οι οποίες θεωρούνται, με τη σειρά τους, περισσότερο πραγματικές, σε σχέση με τα άτομα που τις συνθέτουν. Για τους αριστεριστές, η ιστορία δε γράφεται ποτέ από τα άτομα, αλλά από οργανώσεις, από κοινωνικές ομάδες και –κυρίως για τους Μαρξιστές- από τις κοινωνικές τάξεις. Κάθε μεγάλη αριστερή οργάνωση πλάθει, συνήθως, τη δική της ιδεολογική νομιμοποίηση, τα βασικότερα σημεία της οποίας έχουν ως στόχο τη διδαχή και την υπεράσπιση, αν όχι τον προσηλυτισμό. Μια σοβαρή κριτική ή αμφισβήτηση της ιδεολογίας αυτής, θέτει πάντα το ρίσκο της διαγραφής από την οργάνωση.

Οι μετα-αριστεροί αναρχικοί απορρίπτουν κάθε ιδεολογία, υπερασπίζοντας την ατομική και συλλογική δόμηση της αυτο- θεωρίας. Η ατομική αυτο-θεωρία είναι θεωρία στα πλαίσια της οποίας βρίσκεται ενσωματωμένο το περιεχόμενο της ατομικότητας του καθενός (συμπεριλαμβανομένων των σχέσεών του/της, της ιστορίας του/της, των επιθυμιών του/της, των έργων του/της κλπ) και το οποίο είναι πάντα το κεντρικό υποκείμενο της αντίληψης, της κατανόησης και της δράσης. Η αυτο-θεωρία του κομμουναλισμού θεωρεί, ομοίως, την ομάδα ως το υποκείμενο, αναγνωρίζοντας, όμως, κατά βάθος, τις διάφορες ατομικότητες (και την αυτο-θεωρία του καθενός), οι οποίες αποτελούν την ομάδα ή την οργάνωση. Οι αποϊδεολογικοποιημένες αναρχικές οργανώσεις (ή άτυπες ομαδοποιήσεις) βασίζονται πάντα και κατηγορηματικά, στην αυτονομία των ατόμων που τις δημιουργούν, εκ διαμέτρου αντίθετα με τις αριστερές οργανώσεις, οι οποίες απαιτούν την παράδοση της προσωπικής αυτονομίας, ως προυπόθεση για τη συντροφικότητα.

Σημείωση: Το κείμενο προέρχεται από το έργο του Ja- son McQuinn “Η μετα-αριστερή Αναρχία: Αφήνοντας πίσω την Αριστερά”. Ο Jason McQuinn είναι συγγραφέας άρθρων κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος, δημιουργός των εντύπων Anarchy: A Journal of Desire Armed και Modern Slavery.

Πηγή: Επιθεώρηση Φωτιάς τ2 Φεβρουάριος 2015

Μετάφραση: Κύκλος ατομικιστών αναρχικών

Ισπανία: Αφίσα – “Βρισκόμαστε σε πόλεμο”

Βρισκόμαστε σε πόλεμο: Ορισμένες κατασταλτικές υποθέσεις ενάντια στον αναρχικό χώρο στην Μαδρίτη

29 Μαΐου και 19 Οκτωβρίου 2018. Έρευνες της αστυνομίας στην Μαδρίτη και την Παλέντσια σχετικές με το κύμα καταστολής ενάντια στις διαδηλώσεις στο Αμβούργο για την σύνοδο των G20 τον Ιούλιου του 2017. Η επιχείρηση αυτή ενορχηστρώθηκε σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με ιδιαίτερη συνεργασία μεταξύ διαφορετικών κρατών. Επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ως απόκριση σε αυτές τις έρευνες και συνεχίζουν να συμβαίνουν.

29 Οκτωβρίου 2018. 2 Αναρχικοί συλλαμβάνονται στη Μαδρίτη κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό ενός ΑΤΜ της τράπεζας Bankia στις 11 Απριλίου του ίδιου χρόνου. Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε σε αλληλεγγύη με τη Lisa, μιας έγκλειστης αναρχικής ακόμα φυλακισμένης για ληστεία τράπεζας στη Γερμανία. Πολλές τράπεζες εισπράττουν την αλληλεγγύη των αναρχικών.

25 Απριλίου 2019. Ένας αναρχικός συλλαμβάνεται για επίθεση με σφυρί στα κεντρικά του VOX στη Μαδρίτη. Aρκετά κομματικά γραφεία δέχονται επιθέσεις στην διάρκεια των εκλογών.

13 Μαΐου 2019. Αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Tetuan (Μαδρίτη). 2 αναρχικοί συλλαμβάνονται κατηγορούμενοι για τρομοκρατία. Η αστυνομία εισβάλει σε ένα σπίτι και στον κατειλημμένο χώρο αναρχικών “La Emboscada”. Ποικίλες επιθέσεις αλληλεγγύης διαδραματίζονται σε όλη την επικράτεια.

Συνολικά το 2019. Αύξηση των εκκενώσεων κατειλημμένων χώρων σε όλη την Ισπανική επικράτεια. Δεκάδες άνθρωποι συλλαμβάνονται αναμένοντας τα δικαστήριά τους. Επιθέσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιούνται προς υπεράσπιση των κατειλημμένων χώρων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ * ΣΥΝΕΝΟΧΗ * ΕΠΙΘΕΣΗ

Καμία ανακωχή με τους εκμεταλλευτές.

Καμία ανακωχή με την εξουσία.

Καμία ειρήνη με το κράτος.

Πηγή: contramadriz

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ: Αλληλεγγύη σε Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου και Γ. Μιχαηλίδη

Στις 4/2 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με σπρέι, στένσιλ και τρικάκια, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους Γ. Μιχαηλίδη, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου, σε βιτρίνες καταστημάτων στην οδό Προξένου Κορομηλά.

Στις 29/1 συλλαμβάνονται στην Αγία Παρασκευή, από την πασίγνωστη πλέον για τις ‘επιτυχίες’ της υπηρεσία οι αναρχικοί Γ. Μιχαηλίδης, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου. Διαφορετικά, ο ‘Τοξοβόλος’, η ‘Φίλη του’ και η ‘Βaby-sitter’, όπως σπεύδουν να τους βαφτίσουν τα σκουπίδια των καθεστωτικών, πασχίζοντας να απονοηματοδοτήσουν την πολιτική τους υπόσταση και την επαναστατική τους δράση. Από τις 29/1 λοιπόν, η ζωή των συντρόφων τρυπώνει σε κάθε σπίτι, η εγχώρια τρομοκρατία πατάσσεται και οι φιλήσυχοι πολίτες θα κοιμηθούν ήρεμα.

Με το πρώτο άκουσμα της είδησης τα δημοσιογραφικά πάνελ επιδίδονται στο ρουφιανιλίκη με περισσή μαεστρία, κάνοντας λόγο για επικείμενα χτυπήματα, γιάφκες, νέες οργανώσεις, εκθειάζοντας ταυτόχρονα το έργο της ΕΛ.ΑΣ., προλειαίνοντας το έδαφος για κοινωνική αποδοχή. Η τακτική πάγια, το αίσθημα ‘δικαίου’ κοινότυπο, χιλιοπαιγμένο. Στα πρόσωπα των αναρχικών επαναστατών, το κράτος αντικρίζει όλα όσα το απειλούν, ενω το κοινωνικό σώμα διακρίνει τη διασάλευση της ευταξίας του. Το εξουσιαστικό σύμπλεγμα συσπειρώνεται απέναντι σε όσους το εχθρεύονται, σε όσους επαναστατούν εναντίον του. Μπάτσοι-δικαστικό σύστημα-κοινωνία βρίσκονται σε πλήρη συγχρονισμό, επαγρυπνούν για την αποκατάσταση και διατήρηση της ασφάλειας.

Είναι πλέον σαφές. Το κυνήγι κεφαλών έχει ξεκινήσει από καιρό, το ποιος όμως κυνηγά ποιόν είναι ένα άλλο ζήτημα. Κάποιες φορές μετράμε τις ‘ήττες’ μας, μέσα από αυτές όμως ξεπηδά η οργή και η λύσσα μας. Οι επιλογές ζωής δεν οριοθετούνται, δεν μπαίνουν στα στεγανά τους, παρά στέκονται εκεί για μας υπενθυμίζουν πως το στοίχημα παραμένει ανοιχτό, τα μέτωπα είναι πολλαπλά, η σύγκρουση με ολόκληρο το οικοδόμημα της κυριαρχίας πάντα επίκαιρη. Η ένοπλη επαναστατική δράση, ήταν, είναι και θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα, για αυτό κι εμείς θα βρισκόμαστε πλάι σε εκείνους που τα έπαιξαν όλα για όλα, σηκώνοντας το βάρος των επιλογών τους, χωρίς να λογαριάσουν στιγμή το κόστος.

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ, Κ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΔΙΚΑΣΤΕΣ-ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΗΣΥΧΟΙ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΤΟ ΔΥΣΒΑΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ 

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΕΛΙΟΥ/ΚΛΟΥΒΙΟΥ

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΘΛΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ-ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

 

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net






Ιταλία, Ρώμη: Τόσο όμορφο όσο τα χριστούγεννα στις φλόγες

Ρώμη – 01.00 τη νύχτα της 26ης Δεκέμβρη

Έχοντας μπουχτίσει απ’ την τόση καλοσύνη και υποκρισία, τη νύχτα μεταξύ 25 και 26 Δεκέμβρη, σκοπίμως πυρπόλησα το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο πάρκο υδραγωγείου στην περιοχή Torpignattara της Ρώμης.

Το έπραξα ώστε να διαταράξω μια μέρα που καλύπτει πίσω απ’ το χαρωπό και γιορτινό της προσωπείο τον όλεθρο και την εκμετάλλευση που συνεπάγεται ο καταναλωτισμός σ’ ολάκερο τον κόσμο.

Έδρασα κατά μόνας, διότι πιστεύω πως είναι ζήτημα ατομικής δέσμευσης για κάθε άτομο που θέλει να μετατρέψει το μίσος του για την καταπίεση σε δράση, να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά τους φόβους του, διαρκώς γοητευόμενο απ’ την επίθεση, πολλαπλασιάζοντας τις δράσεις μέσω της υλικής σύγκρουσης, και οξύνοντας τις επιθετικές του ικανότητες. Έδρασα ώστε να εκτονώσω εγωιστικά το μίσος μου γι’ αυτήν την κοινωνία, η οποία βασίζεται στην εξουσία και στη συστηματική καταστροφή των φυσικών οικοσυστημάτων.

Γράφω ώστε να συνεισφέρω, τόσο με τα λόγια μου όσο και με τις δράσεις μου, στον διάλογο που επικρατεί εντός του σύνθετου αναρχικού γαλαξία · διότι, αν κάποιες φορές “οι δράσεις μιλούν από μόνες τους”, πολλές άλλες φορές οι προθέσεις κι οι αντιλήψεις από πίσω τους δεν ξεπροβάλλουν ξεκάθαρα, με αποτέλεσμα να αποκρύπτονται, να παραποιούνται ή να παρεξηγούνται από τα διάφορα όργανα αποκατάστασης. Γράφω ώστε να μην αυτο-αποκρύπτεται ο κοινωνικός πόλεμος πίσω απ’ τη ρητορική των ανώνυμων επιθέσεων που “ανήκουν σε όλους”.

Εν μέρει, επιθυμούσα να στείλω με αυτή τη μικρή φωτιά ένα πύρινο σινιάλο αλληλεγγύης στους Χιλιανούς και Έλληνες αναρχικούς. Οι πρόσφατες εμπειρίες τους μας διδάσκουν, αν ακόμη υπάρχει η ανάγκη, πως όπου υπάρχει αγώνας, όπου υπάρχει εξέγερση, πάντα θα υφίσταται και καταστολή απ’ την εξουσία, και πως καθείς οφείλει να είναι έτοιμος να την αντιμετωπίσει και να έχει το σθένος να ωθήσει τη σύγκρουση στις έσχατες συνέπειές της.

Ενάντια στην ανάπλαση και τον εξευγενισμό των γειτονιών, ενάντια στους καλούς πολίτες και στον ακτιβισμό τους κόντρα στην υποβάθμιση που, από προνομιακή θέση, θέτει σε κίνηση διαδικασίες που αποσκοπούν στην ολοένα και μεγαλύτερη περιθωριοποίηση όσων βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Ξεχύνουμε τη σύγκρουση και την υποβάθμιση στους δρόμους, τους οποίους θα ποθούσαν ειρηνευμένους και υποκείμενους στη λογική της ασφάλειας και του κέρδους.

Σε αλληλεγγύη με τους έγκλειστους και τις έγκλειστες των επιχειρήσεων Scripta Manent και Panico. Εμπρός συντρόφια, ο πόλεμος συνεχίζεται!

Για τον Manu και τον Juan, για τον Peppe που βρίσκεται σε απομόνωση, για τον Davide που κατηγορείται με το άρθρο 270bis (ανατρεπτική οργάνωση με σκοπό την τρομοκρατία και την υπονόμευση της δημοκρατικής τάξης), για τον Stecco που μετήχθη πρόσφατα, για τον Beppe, τη Nat, τον Madda, τον Leo, και τον Mauro.

Για τα τέσσερα συντρόφια που βρίσκονται υπό ειδική επιτήρηση. Ας είναι η αλληλεγγύη πλατιά κι επιθετική!

Για τις έγκλειστες και τους έγκλειστους στις ελληνικές, τις ρωσικές, τις χιλιάνικες, τις γερμανικές και τις γαλλικές φυλακές, για τη Lisa που βρίσκεται έγκλειστη στην Ισπανία, για όλες και όλους όσους βρίσκουν τους εαυτούς τους έγκλειστους, όπου κι αν βρίσκονται.

Για εκείνες και εκείνους που συνεχίζουν να σαμποτάρουν την ειρήνη του Κράτους και του κεφαλαίου!

Ενάντια στον καπιταλισμό και τις καταναλωτικές του φιέστες.
Για το τέλος της εκμετάλλευσης όλων των ανθρώπων, των ζώων και της γης.
Για την ολική απελευθέρωση!

Για ένα μαύρο 2020, για τον καπνό απ’ τις φλόγες και για νύχτες αγριεμένες!
Ο πυρσός είν’ ακόμη αναμμένος, ζήτω η αναρχία!

κάποιο κακόβουλο άτομο του elf

Πηγή: insuscettibilediravvedimento.noblogs.org

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία, Μαδρίτη: Πυρπόληση οχήματος της τράπεζας Santander

Ισπανία, Μαδρίτη – Η δύναμη της πράξης: Πυρπόληση οχήματος της τράπεζας Santander

Πως θα μπορούσαμε να μη δράσουμε εν μέσω μιας περιόδου θεωρητικού και πρακτικού αφοπλισμού των επαναστατικών δυνάμεων; Πως να μην καταφύγουμε ξανά στην ισχύ των πράξεων, στην άμεση δράση, να θυμηθούμε πως ο πόλεμος ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει θα είναι υπόθεση όσων αισθάνονται την καταπίεση ή δε θα είναι τίποτα;

Την Πέμπτη 9 Ιανουαρίου, κατά την διάρκεια της νύχτας, ένα όχημα της τράπεζας Santander πυρπολήθηκε στη Vallekas. Ελπίζουμε ο αγώνας να συνεχίσει να πλήττει τους υπαίτιους για τη μιζέρια μας. Επειδή δεν ξεχνάμε τον ρόλο της τράπεζας Santander στην καταστολή της εξέγερσης στην Χιλή, επειδή δεν ξεχάσαμε τις βρώμικες δραστηριότητές τους στις φυλακές, επειδή η καπιταλιστική απληστία τους είναι ολοφάνερη σε κάθε έξωση, επειδή οι τράπεζες, όπως οι επιχειρηματίες, οι υπουργοί, οι δήμαρχοι, οι βουλευτές, οι πολιτικοί, οι δικαστές, οι σύμβουλοι και το ίδιο το κράτος αποτελούν σημείο κλειδί στον τροχό του συστήματος υποδούλωσης και εκμετάλλευσής μας.

Δύναμη και αλληλεγγύη σε όσους υφίστανται τις κρατικές επιθέσεις!

Ειδικούς χαιρετισμούς στα συντρόφια μας από το Tetuan που δέχθηκαν επίθεση στις τον Μάη και στα κατηγορούμενα συντρόφια για την πυρπόληση ενός atm στις 11 Απρίλη του 2018.

Αναρχικοί

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Ενημερώσεις από έγκλειστα και διωκόμενα αναρχικά συντρόφια

Κάνουμε μια σύντομη σύνοψη των τελευταίων ενημερώσεων για την κατάσταση κάποιων έγκλειστων αναρχικών στην Ιταλία.

Στις 29 Νοέμβρη 2019, πραγματοποιήθηκε έρευνα στο κελί του αναρχικού απ’ τη Σαρδηνία, Davide Delogu, που βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή του Rossano Calabro. Συνάμα, έλαβε ενημέρωση για την έναρξη έρευνας για “σύσταση οργάνωσης με σκοπό την τρομοκρατία ή την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης” (άρθρο 270bis του ιταλικού ποινικού κώδικα). Έπειτα, του επιστράφηκαν ορισμένα κατεσχεμένα χειρόγραφα. Μια βδομάδα αργότερα, οι φρουροί τον ενημέρωσαν πως βρέθηκε ένα τηλέφωνο στους αποχετευτικούς σωλήνες της φυλακής, και πως σκόπευαν να του χρεώσουν την κατοχή του · Ο Davide αρνήθηκε να περάσει από ακτίνες Χ και να γδυθεί.

Υπενθυμίζουμε πως έχει ανοιχτεί ένα ταμείο αλληλεγγύης για τον Davide Delogu, με τα εξής στοιχεία:

Κάτοχος: Laura Gargiulo
Iban: IT27E0306967684510327514549

Ιδού η διεύθυνση του συντρόφου:

Davide Delogu
C. R. di Rossano Calabro
Contrada Ciminata snc
87067 Corigliano-Rossano (Cs)
Italy

Όσον αφορά την κατασταλτική επιχείρηση “Προμηθέας” (με τις συλλήψεις της 21ης Μάη 2019), η Natascia κι ο Beppe παραμένουν στις φυλακές της Piacenza και της Pavia, αντίστοιχα. Στις 2 Δεκέμβρη 2019, ο Robert, κατηγορούμενος στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης, απελευθερώθηκε απ’ τη φυλακή της Bancali στη Σαρδηνία, δίχως κανέναν περιοριστικό όρο. Η απελευθέρωση επήλθε ως επακόλουθο της απόφασης του αναθεωρητικού δικαστηρίου (ομοίου με τον Άρειο Πάγο), έπειτα απ’ την αναίρεση του Οκτώβρη, το οποίο ακύρωσε την προφυλάκιση λόγω έλλειψης “σοβαρών ενδείξεων ενοχής”. Το αίτημα για αναίρεση πραγματοποιήθηκε για τον Robert και τον Beppe, αλλά για τον δεύτερο απορρίφθηκε. Προσφάτως, ο εισαγγελέας υπέβαλε αίτημα αναίρεσης ενάντια την αποφυλάκιση του Robert · η ακρόαση έχει οριστεί για τις 4 Φεβρουαρίου 2020. Η έρευνα της επιχείρησης “Προμηθέας” παραμένει ανοιχτή. Η λογοκρισία της αλληλογραφίας της Natascia έχει σταματήσει.

Υπενθυμίζουμε πως οι κατηγορίες για την επιχείρηση “Προμηθέας” αφορούν “επίθεση με τρομοκρατικούς και ανατρεπτικούς σκοπούς”, καθώς θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για αποστολή τριών δεμάτων-βομβών που ταχυδρομήθηκαν τον Ιούνιο του 2017 στους εισαγγελείς Rinaudo (εισαγγελέας σε διάφορες δίκες ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα και σε αναρχικές/ούς) και Sparagna (εισαγγελέας στη δίκη για την επιχείρηση “Scripta Manent”), και στον Santi Consolo, πρώην διευθυντή του DAP (“Τμήμα της Διοίκησης των Φυλακών”) στη Ρώμη.

Ιδού οι διευθύνσεις:

Natascia Savio
C. C. di Piacenza
strada delle Novate 65
29122 Piacenza
Italy

Giuseppe Bruna
C. C. di Pavia
via Vigentina 85
27100 Pavia
Italy

Ο Giuseppe Sciacca (συλληφθείς στη Βερόνα στις 26 Νοεμβρίου, με τη βασική κατηγορία της “κατασκευής, κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικής ύλης”, για την αποστολή ενός εκρηκτικού δέματος το 2016 στη Ladisa, την εταιρεία που λειτουργούσε το κυλικείο στο CPR, φυλακή για μετανάστες και μετανάστριες, στο Τορίνο), κρατείται σε σωφρονιστικό κελί στη φυλακή Montorio (στη Βερόνα) απ’ τις 26 Δεκέμβρη, βιώνοντας μια σκληρή συνθήκη απομόνωσης. Τα αντίποινα αυτά ήταν επακόλουθο του γεγονότος πως ο Peppe διαμαρτυρήθηκε για την απαγόρευση συνεντεύξεων και τηλεφωνικών κλήσεων και για τη μη παραλαβή δεμάτων και χρημάτων. Μια διαμαρτυρία μέσω χτυπημάτων στα κάγκελα και φωνών, η οποία έλαβε χώρα στη δεύτερη πτέρυγα όπου βρισκόταν έγκλειστος, αν και βρισκόταν υπό καθεστώς απομόνωσης. Την ίδια στιγμή, δέχθηκε καταγγελία απ’ τη διοίκηση της φυλακής για “απειλές” και “φθορές” (στο κελί). Αργότερα, τον Ιανουάριο, ο Peppe μετήχθη στη φυλακή του “S. Michele” στην Alessandria.

Ιδού η διεύθυνση:

Giuseppe Sciacca
C. R. of Alessandria “S. Michele”
strada statale per Casale 50/A
15121 Alessandria
Italy

Η Silvia, συλληφθείστα στις 7 Φεβρουαρίου 2019 στα πλαίσια της κατασταλτικής επιχείρησης “Scintilla”, και ενώ είχε μεταφερθεί σε κατ’ οίκον κράτηση λίγους μήνες πριν, απελευθερώθηκε απ’ την κατ’ οίκον κράτηση και πλέον ισχύει μόνο η απαγόρευση διαμονής στην πόλη του Τορίνο. Ήταν κοντά στη εκπνοή της προθεσμίας μετά την οποία δε θα μπορούσε πλέον να της επιβληθεί κανένα περιοριστικό μέτρο στέρησης της ελευθερίας, κι έτσι ο εισαγγελέας Pedrotta αποφάσισε να προχωρήσει ώστε να την αποτρέψει να παραμείνει παντελώς ελεύθερη.

Ο Domenico, ο οποίος είχε απαγόρευση να βρίσκεται στο Τορίνο, λόγω των συγκρούσεων που συνέβησαν στις 9 Φεβρουαρίου 2019, έπειτα απ’ την εκκένωση της κατάληψης Asilo και την επιχείρηση “Scintilla”, υποβλήθηκε σε επιδείνωση των μέτρων, με την υποχρέωση να πηγαίνει για παρόν, λόγω παραβίασης του προηγούμενου περιοριστικού καταστατικού. Μην κατορθώνοντας να πάει να δώσει παρόν στο τμήμα, συνελήφθη εκ νέου και τώρα βρίσκεται στη φυλακή της Vallette στο Τορίνο.

Η διεύθυνση είναι η εξής:

Domenico Colosimo
C. C. “Lorusso e Cutugno”
via M. A. Aglietta 35
10151 Torino
Italy

Πηγή: insuscettibilediravvedimento

________________________________

Ιταλία: Ειδικό καθεστώς επιτήρησης για 4 συντρόφια έπειτα από διαδηλώσεις στη La Spezia

Την 8η Ιανουαρίου 2020, το Δικαστήριο της Γένοβας επέβαλε καθεστώς ειδικής επιτήρησης σε 4 απ’ τα 14 αναρχικά συντρόφια που διαδήλωσαν την 5η Ιανουαρίου 2019 σε αλληλεγγύη με τον Paska, έπειτα απ’ τον ξυλοδαρμό που δέχτηκε απ’ τους δεσμοφυλάκους στη φυλακή της πόλης. Αυτοί που βρίσκονται “υπό επιτήρηση” είναι ο Amma, ο Ciccio (στη Φλωρεντία), o Greg και ο Carlo. Θα τους απαγορεύεται να βρίσκονται με προηγούμενους συγκατηγορουμένους και με οποιονδήποτε που έχει περιοριστικούς όρους ή μέτρα ασφαλείας, να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και συναντήσεις, και να κουβαλούν όπλα, ενώ θα πρέπει να πληρώσουν και τα νομικά έξοδα.

Για τον Amma, τον Ciccio και τον Carlo, οι περιοριστικοί όροι περιλαμβάνουν υποχρεωτική διαμονή στην επαρχία (όχι σε πόλη) και τη δέσμευση να ενημερώνουν τους μπάτσους για τις κινήσεις τους. Καθώς ο Amma βρίσκεται υπό κατ’ οίκον κράτηση, γι’ αυτόν οι όροι θα ισχύσουν αφού ολοκληρωθεί η κράτησή του.

Υπάρχει περίπτωση να υποβάλουν αίτηση στο δικαστήριο για αναθεώρηση εντός 10 ημερών, και το δικαστήριο να βγάλει απόφαση σε περίπου 30 ημέρες. Αυτού του είδους η αίτηση δε θα έχει ανασταλτικό χαρακτήρα.

Θα ακολουθήσουν περαιτέρω ενημερώσεις.

Πηγή: actforfreedom

________________________________

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Μιλάνο: Εμπρηστική επίθεση σε σχολή δημοτικής αστυνομίας

Είναι καιρός ν’ αφήσουμε στη σοφίτα τη ρομαντική εικόνα του “ghisa”* τροχονόμου. Εδώ και χρόνια, οι “localini”* έχουν σχεδόν ίδιες δυνάμεις με τις υπόλοιπες κατασταλτικές μονάδες, περιπολώντας την περιοχή και πραγματοποιώντας έρευνες και συλλήψεις.

Για τον λόγο αυτόν, τη νύχτα μεταξύ 22 και 23 Ιανουαρίου, βάλαμε φωτιά σε οχήματα της τοπικής δημοτικής αστυνομίας μέσα στη σχολή τους στο Μιλάνο, που εδράζεται στην οδό Boeri, πλήττοντας μερικώς και ορισμένες δομές στο εσωτερικό της. Δράσεις όπως η συγκεκριμένη αποδεικνύουν πως υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να επιτεθούμε στην εξουσία, παρά τα όλο και πιο προηγμένα και πολυάριθμα τεχνολογικά μέσα επιτήρησης, παρά τις ασφυκτικές περιπόλους στις πόλεις. Οι ένοπλες δυνάμες και οι φρουροί της τάξης δεν αποτελούν συμβολικούς στόχους, αλλά απτούς και καθημερινούς κτίστες ενός θανατηφόρου συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση και τη συστηματική εξόντωση των απόκληρων.

Η ένθερμη άσκηση της εξουσίας τους απαρτίζεται απ’ το να επιβάλλουν στα άτομα τον σεβασμό απέναντι στους νόμους που φτιάχνουν οι ισχυροί. Τούτη η άθλια επιλογή δεν μπορεί να παραμείνει δίχως συνέπειες, και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να διαταράσσουμε την ηρεμία τους.

Όσον αφορά τη δράση στο σήμερα, οι σκέψεις μας συντροφεύουν όλα τα αναρχικά κι αντιεξουσιαστικά συντρόφια που βρίσκονται έγκλειστα σε φυλακές ανά τον κόσμο όλον, και σε όσους, διωκώμενοι απ’ τις δυνάμεις της δημοσίας τάξης, επέλεξαν να βρεθούν στην παρανομία. Σ’ αυτούς ταξιδεύει η αλληλεγγύη μας, ακόμη περισσότερο όμως η έμπρακτη στήριξή μας.

Οι αγώνες τους είναι αγώνες μας, οι δράσεις τους δράσεις μας.

Για την εξέγερση και την αναρχία.

* Σημείωση: Η τοπική αστυνομία είναι κατά βάση η δημοτική αστυνομία,παρούσα σχεδόν σε κάθε ιταλική πόλη και δήμο. “Ghisa” (δηλ. “χυτοσίδηρος/μαντέμι”) και “localini” είναι δυο  παρατσούκλια για τους αξιωματικούς της τοπικής αστυνομίας στο Μιλάνο. Η τοπική (ή δημοτική) αστυνομική μονάδα δεν πρέπει να συγχέεται με την κρατική αστυνομία (που υπόκειται στο Τμήμα Δημοσίας Ασφάλειας του Υπουργείου Εσωτερικών) και τους Carabinieri (που υπόκεινται στο Υπουργείο Άμυνας).

Πηγή: insuscettibilediravvedimento

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μπροσούρα: Alfredo Bonanno – Οι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 61 στο περιοδικό «Anarchismo» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Ιούλιο του 1988. Μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του 2007.

”Η ανοικοδόμηση του κεφαλαίου και του Κράτους, έτσι όπως πραγματοποιείται σήμερα, προτείνει έναν επαναπροσδιορισμό των ταξικών σχέσεων μέσω νέων προοπτικών. Λυτο’ι που κατέχουν και θα κατέχουν στο μέλλον τα τεχνολογικά όργανα, θα έχουν και την εξουσία και θα καταφέρουν να διαχειριστούν την συναίνεση. Αυτοί θα είναι οι «εντός» σε μια πραγματικότητα κυριαρχίας. Οι υπόλοιποι θα είναι οι «εκτός», καταδικασμένοι σε μια «παθητική» χρήση της τεχνολογίας. Η τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας θα επιτευχθεί μέσω της απώλειας όσων κατέχει η τάξη των «εκτός» και σε πρώτο επίπεδο, του πολιτισμού της. Αυτοί που υφίστανται αυτήν την πίεση είναι οι νέοι. Ανάμεσα τους θα φανεί ποιοι θα είναι οι μελλοντικοί «εκτός» και «εντός». Και φυσικά δεν θα είναι ο χώρος ταξικής καταγωγής αυτός που θα καθορίσει ποιος θα γίνει τι. Οι καθοριστικοί παράγοντες θα είναι άλλοι. Αυτό το κείμενο προσπαθεί να περιγράψει σε βάθος αυτούς τους νέους καθοριστικούς παράγοντες της ταξικής επιλογής ”
———————
”Κατά το παρελθόν η καταστροφή θα μπορούσε να ήταν και ένα ”ατύχημα”, εν πάση περιπτώση όχι βαρύ, γιατί από τα ερείπια θα μπορούσε να φτιαχτεί ο ελεύθερος κόσμος.  Σήμερα πρόκειται για ένα απαραίτητο βήμα γιατί μόνο μέσω της καταστροφής όλων αυτών των πραγμάτων που έφτιαξαν τα αφεντικά, ή τουλάχιστον ξεκινώντας από την εφαρμογή των μεταβιομηχανικών νέων τεχνολογιών, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε τη μελλοντική ελεύθερη κοινωνία. ”

pdf: Οινεοισεμιαμεταβιομηχανικηκοινωνια

Τέλος της ανθρωπότητας για να τερματιστεί η κυριαρχία;

Τέλος της ανθρωπότητας για να τερματιστεί η κυριαρχία; – Σχετικά με το μισανθρωπικό ρεύμα σε αναρχικά περιβάλλοντα

“Οι άνθρωποι είναι αρρώστια. Είναι ο καρκίνος αυτού του πλανήτη. Είναι μια πανούκλα. Και εμείς είμαστε η μόνη θεραπεία.” (Πράκτορας Smith – The Matrix)

Μέχρι τώρα έχουμε ήδη σκιαγραφήσει μια κριτική (1) της οικο-εξτρεμιστικής τάσης και αρκετών από τα παράγωγά της, ιδιαίτερα εκείνα τα αυταρχικά χαρακτηριστικά της και την υπεράσπισή της για μια ιερή οιονεί θρησκευτική σκέψη που, σαν αντιεξουσιαστές, μάς προκαλεί τόσο μεγάλη αηδία.

Η ανάπτυξη εκείνου του άρθρου επεδίωκε να επικεντρωθεί κυρίως σε εκείνες τις πτυχές που μας φαινόταν κλειδί για να εμβαθύνουμε στην αποκάλυψη της αναπαραγωγής αυτού που περιφρονούμε βαθιά, αλλά χωρίς αμφιβολία δεν ήταν το μόνο πράγμα που έχει γραφτεί. Ταυτόχρονα, από διαφορετικά εδάφη, υπήρξαν συνεχείς σκέψεις και κριτικές κατά του οικο-εξτρεμισμού (2) στις διάφορες εκδοχές του. Γραπτά που, μακριά από την προσπάθειά τους να δείξουν έναν καλό, θετικό ή πολιτικό (ΣτΜ: εκ του πολίτη/citizenist) αναρχισμό, επιδιώκουν να οξύνουν την εξάσκηση της επιθετικής αναρχικής πράξης.

Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε σε βάθος μια άλλη πτυχή που μπορούμε να εντοπίσουμε στην ίδια αυτή τάση, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, την ξεπερνά και πολύ. Δεν θα επικεντρωθούμε σε καμιά συγκεκριμένη ομάδα, περιοδικό, ιστοσελίδα, έκδοση ή διαφημιστικό ακρωνύμιο, αλλά μάλλον σε έναν τρόπο κατανόησης και αναφοράς σε αυτόν τον κόσμο. Μιλάμε για τη μισανθρωπική τάση και τα παράγωγά της.

Δεν είναι ψέμα ότι όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα, μια αίσθηση παραλογισμού εισβάλει μέσα μας κατά την ίδια την διαδικασία της έκφρασης σε χαρτί και της συστηματοποίησης αυτής της σειράς ιδεών, οραμάτων ή συναισθημάτων που αντιτίθενται στην ανθρωπότητα και το ανθρώπινο ον (3). Εν πάση περιπτώσει, θα προσπαθήσουμε καθώς θεωρούμε το μισανθρωπικό περιθώριο σχετικό, λόγω των αμέτρητων εντάσεων που δημιουργούνται μέσα στους αναρχικούς χώρους και της εξάπλωσης αυτών των προσεγγίσεων ως δήθεν ριζοσπαστικών.

Είναι απαραίτητο να επαληθευτεί η ευρεία – αλλά όχι βαθιά – διάχυση αυτής της τάσης που εμφανίζεται, κυρίως, σε τετριμμένα συνθήματα όπως: Ανθρώπινη Πανούκλα, Ανθρώπινα Σκουπίδια ή Αντι-ανθρώπινο. Αυτές οι εκφράσεις είναι δυνατόν να παρατηρηθούν σε ομιλίες, κείμενα, μουσική, συνθήματα, γκράφιτι στο δρόμο, τοιχογραφίες, συμπεριφορές, σχόλια, μεταξύ πολλών άλλων. Εκτός από τη διάχυση της εν λόγω φρασεολογίας, είναι δυνατόν να παρατηρηθεί μια λογική περιφρόνησης για οποιοδήποτε υποκείμενο ξένο προς τους μισανθρώπους, καθώς και μια δυσαναλογία κατά την άσκηση βίας, παραθέτοντας απλώς και μόνο την «ανθρώπινη» φύση του αντιπάλου ως επιχείρημα για την αύξηση της κλίμακας της σύγκρουσης, εκφράσεις που μπορούν να παρατηρηθούν τόσο σε καθημερινές καταστάσεις όσο και σε αδιάκριτες επιθέσεις.

Η μισανθρωπία έχει βρει κάποια αποδοχή σε μερικούς από τους αντι-εξουσιαστικούς χώρους στη Χιλή, το Μεξικό, την Αργεντινή και την Ισπανία, για να αναφέρουμε λίγα μέρη. Από το χώρο αυτό επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη συζήτηση και στην εμβάθυνση του θέματος για να ξεπεράσουμε εκείνες τις θέσεις και την αισθητική του υποτιθέμενου ριζοσπαστισμού που εξαπλώνονται εν μέσω της έλλειψης προβληματισμού και ελλείψει προβολής, βγάζοντας εύπεπτους λόγους σαν να πουλάνε τα πιο μοδάτα εμπορεύματα. Τα κίνητρά μας δεν είναι κρυφά: επιδιώκουμε να μετατρέψουμε αυτά τα λόγια σε μια συμβολή για την καταστροφή αυτού του κόσμου, την επίθεση στην εξουσία και την επικύρωση των αρνήσεών μας.

Μισανθρωπία: Τι; Πού; Πότε;

Για να αποφευχθεί η σύγχυση και επιδιώκοντας να αποσαφηνίσουμε το σημείο που μας ενδιαφέρει, αξίζει να σημειωθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμαστε στην κριτική της τεχνολογίας, του πολιτισμού, την απόρριψης του σπισισμού ή του ανθρωποκεντρισμού. Όταν αναφερόμαστε σε μισανθρωπικές τάσεις, πρέπει να κάνουμε μια παύση για να εξηγήσουμε τον ορισμό τους από το απλό στο περίπλοκο.

Η μισανθρωπία μπορεί να οριστεί ετυμολογικά από τα ελληνικά «Μισώ» και «Άνθρωπος». Αυτή η εξήγηση, αν και μας δίνει μια σημαντική ένδειξη, πρέπει να εμβαθυνθεί, καθώς οι λέξεις και οι έννοιές τους έχουν μια τροχιά, χρήση, επανοικειοποίηση και ιδιοποίηση από εκείνους που τις χρησιμοποιούν. Οι μισανθρωπικές τάσεις δεν αναφέρονται στην απόρριψη συγκεκριμένων ατόμων, σε τομείς, θέσεις, συμπεριφορές, δυναμικές ατόμων ή φάσεων της ανθρωπότητας, αλλά στο ανθρώπινο ον εν γένει. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της και με κάθε μία από τις εκφράσεις της, νοείται ως κάτι άθλιο που αξίζει πλήρη απόρριψη και άρνηση.

Μακριά από το να είναι ένα φτωχό σενάριο μιας ταινίας χαμηλού προϋπολογισμού με εξωγήινους, οι φαντασιώσεις στις οποίες εκφράζεται η μισανθρωπία σχετίζονται με την εξόντωση και την καταστροφή της ανθρωπότητας. Επί του παρόντος, μπορούμε να βρούμε αναφορές σε αυτές τις θέσεις μέσα σε αναρχικά περιβάλλοντα, όπου επιδιώκουν να δώσουν ψευδή «ώθηση»• χωρίς να θέτουν πλέον τον αγώνα κατά του Κράτους, των αρχών και της κυριαρχίας εν γένει, αλλά μάλλον κατά της ίδιας της ανθρωπότητας. Αυτός ο υποτιθέμενος ριζοσπαστισμός μαστίζεται από κοινοτοπίες που όχι μόνο δεν εμβαθύνουν ποτέ, αλλά οι ιδέες αυτές είναι κοινές και συμπίπτουν με την ανάλυση αντιδραστικών του παρελθόντος. Αυτές οι μισανθρωπικές εκφράσεις μπορεί να είναι εντελώς άσχετες, παρά την υποτιθέμενη ανάπτυξή ή/και την μηδαμινή εξέλιξή τους, αλλά ακόμη και έτσι δεν μπορούμε να αρνηθούμε τις συνεχείς αναφορές που γίνονται σε διάφορους κύκλους «συντρόφων» που, χωρίς μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα και κατανόηση, απλώς επαναλαμβάνουν θέσεις και συνθήματα, τα οποία επιτρέπουν τη συνέχιση θέσεων που αναπαράγουν τις εξουσίες που πολεμάμε.

Ανακυκλώνοντας τις λογικές της κυριαρχίας και της εξουσίας

Οι μισανθρωπικές εκφράσεις έχουν καταλήξει να ανακυκλώνουν τις μεθόδους των πιο κλασικών εξουσιαστών. Για αιώνες, ο Thomas Hobbes έχει αποτελέσει έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους των συγγραφέων για τη νομιμοποίηση κάποιων μορφών εξουσίας όπως το Κράτος και η ίδια η Κοινωνία. Ο Χομπς επινόησε τo γνωστή συλλογιστική ότι “Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος” [homo homini lupus], για να μιλήσει για μια υποτιθέμενη εγγενώς επιζήμια ανθρώπινη φύση που βρίσκεται σε σύγκρουση εναντίον όλων. Απέναντι σε αυτό το σενάριο, θα ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας θεσμός που επιτρέπει τη διαιτησία των μόνιμων εχθροτήτων των ανθρώπινων όντων και των ατόμων. Έτσι είναι που αναδύεται το Κράτος ως μέρος του μεγάλου κοινωνικού συμβολαίου.

Οι πιο συντηρητικές και κλασικές κουβέντες επαναλαμβάνονται ρυθμικά από τους μισανθρώπους, η «ανθρώπινη φύση» είναι επιβλαβής και μάλιστα επιβλαβής αφ’ εαυτής. Ο ενστερνισμός της διάγνωσης οδηγεί πίσω στη λύση, δεν απαιτείται πια ένα Κράτος να διαμορφώσει την Κοινωνία, αλλά η μόνη πιθανή και επιθυμητή λύση είναι η καταστροφή της ανθρωπότητας για το τέλος «κάθε κακού».

Καθιστώντας ουσιώδεις και φυσικοποιώντας συμπεριφορές, επιδιώκουν την ομαδοποίηση μέσω ηθικών επινοήσεων και τη νομιμοποίηση κάθε στάσης. Αυτή η πλάνη έχει χρησιμοποιηθεί αδιάλειπτα για το χτίσιμο και την ανέγερση διάφορων «έργων» της Κοινωνίας ή, σε αυτή την περίπτωση, της εξόντωσης ειδών. Το ότι το ανθρώπινο ον είναι κακό ή καλό είναι απλά ένας φιλοσοφικός μύθος για την επιδίωξη της οικοδόμησης έργων, δομών και σχεδιασμών, καθώς γίνεται το εικονικό φάρμακο (placebo) ή δικαιολογεί οποιασδήποτε πράξη.

Οι συγκεντρωτικές εκφράσεις των μισανθρώπων για την ανθρωπότητα επαναλαμβάνονται από διαφορετικά επιχειρήματα που ταιριάζουν απόλυτα με όσα προτάθηκαν από τον Thomas Malthus. Η διάγνωση φαίνεται να είναι και πάλι κοινή με εκείνα τα είδωλα του αυταρχισμού. Η διαβόητη Μαλθουσιανή θεωρία βασίζεται σε μια εξίσωση που έχει διεισδύσει έντονα στη λεγόμενη «κοινή λογική», όπου θεωρείται ότι η αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού θα είχε ως αποτελεσμα μόνο τη φτωχοποίησή, οδηγώντας στον πρόωρο αφανισμό στην εξαθλίωση. Ο Μάλθους, σαν τον Νοστράδαμο, έφτασε μέχρι και την υπόδειξη της ημερομηνίας της εξαφάνισης της ανθρωπότητας το 1880 εξαιτίας της καταστροφής των πόρων.

Η λογική μπορεί να μας εκπλήξει λόγω του πόσο κοινή ακούγεται με τους μισανθρώπους και τις σχετικές εκφράσεις τους, αλλά, εκείνη την εποχή, ο Malthus πρότεινε την αποτροπή του τέλους της ανθρωπότητας καταπολεμώντας τον υπερπληθυσμό, προτρέποντας τα διάφορα Κράτη να αναλάβουν δράση για τον έλεγχο των γεννήσεων.

Ο έλεγχος των γεννήσεων από το Κράτος πήρε τις πιο βάναυσες εκφράσεις, όπως η αναγκαστική στείρωση των γυναικών σε διαφορετικές ιστορικές στιγμές σε όλο τον πλανήτη, που η διασταύρωση πατριαρχίας, Μαλθουσιανισμού και κυριαρχίας φαίνεται τέλεια. Για να αναφέρουμε κάποιες περιόδους αυτής της βαναυσότητας, μπορούμε να δούμε την εκστρατεία που διεξήγαγε ο Alberto Fujimori στο Περού, όπου χιλιάδες ιθαγενείς γυναίκες στειρώθηκαν με τη βία στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ή σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, όπου έχει υπάρξει ένα επαναλαμβανόμενο μέτρο που επιβάλεται στις γυναίκες με τεράστιες καμπάνιες των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κυβερνήσεων. Η λογική είναι η ίδια: στείρωση των φτωχών για την καταπολέμηση της φτώχειας της ανθρωπότητας. Οι αντι-άνθρωποι θα πανηγυρίσουν: λιγότεροι άνθρωποι γεννιούνται, λιγότεροι άνθρωποι θα κατοικούν στη γη. Αλλά οι μαλθουσιανές υποθέσεις αποκρύπτουν και εμποδίζουν την κατανόηση ένος σχετικού και προφανούς γεγονότος, ή μάλλον, το διαχωρίζουν από τη λογική: η δηλητηρίαση του περιβάλλοντος, η εξαθλίωση, η λεηλασία και η αρπαγή των «πόρων» δεν οφείλονται ούτε σχετίζονται αποκλειστικά με την αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού (συνέπεια της προέλασης του πολιτισμού), αλλά και, κυρίως, με τη διανομή τους (4). Μόνο αυτό μπορεί να εξηγήσει την ποσότητα των αγαθών και προμηθειών τροφίμων που καταστρέφονται κάθε μέρα, που συσσωρεύονται και πετιούνται για να διατηρήθει μια αυξανόμενη ζήτηση με χαμηλή προσφορά, ένας βασικός παράγοντας της αγοράς.

Η ομοιότητα της επιχειρηματολογικής λογικής ανάμεσα στις μισανθρωπικές θέσεις και εκείνες του Malthus μας φαίνεται ξεκάθαρη, ακόμα και όταν παράγουν διαφορετικά συμπεράσματα. Για να διατηρηθεί η ανθρωπότητα και οι πόροι της είναι απαραίτητο να μειωθεί και να ελεγχθεί ο φτωχότερος πληθυσμός. Δηλαδή για την ευημερία της Γης είναι απαραίτητη η καταστροφή της ανθρωπότητας, εφόσον – κατ’ ουσίαν – την καταστρέφει.

Φαίνεται ότι οι μισανθρωπικές πρακτικές κάνουν ζημιά με αυτόν τον τρόπο κατανόησης του κόσμου: το πρόβλημα υποβαθμίζεται στον αριθμό των ανθρώπων. Ο έλεγχος των γεννήσεων δεν είναι ο μόνος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός κυριαρχίας για τη διαχείριση του ανθρώπινου πληθυσμού, αλλά και οι μεγάλοι πόλεμοι [Α’ και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος], πέρα ​​από τις συγκρούσεις συμφερόντων, εδάφων ή κυριαρχίας από τα Κράτη, έχουν μελετηθεί και θεωρηθεί επίσης – σε ένα δεύτερο επίπεδο – ως ένας τρόπος για να διατηρηθεί ο έλεγχος του πληθυσμού που, σαν άλλο ένα εμπορεύσιμο είδος στην αγορά, μπορεί να καταστραφεί στους πολέμους, οδηγώντας στη συσσώρευση επανενεργοποιώντας την οικονομία και τις παραγωγικές διαδικασίες.

Οι ίδιες εκφράσεις, λειτουργίες και λογικές μπορούν να βρεθούν στον Κοινωνικό Δαρβινισμό ή στην Ευγονική. Το ανθρώπινο είδος γίνεται αντιληπτό από μια προοπτική ολότητας η οποία πρέπει να διαχειρίζεται, να μορφοποιείται, να καταστρέφεται ή να προβάλλεται από εκείνους που βρίσκονται έξω από αυτό, πάνω από αυτό• αυτοί πρέπει να ορίζουν ποιο είναι το καλό, όχι μόνο για τα άτομα, το περιβάλλον τους, ή της «κοινωνίας», αλλά ολόκληρου του είδους ή του πλανήτη.

Μέχρι εδώ μπορέσαμε να δούμε πώς οι μισανθρωπικές θέσεις έχουν καλλιεργηθεί σύμφωνα με δύο είδη ιδεών. Αφενός, καταλογίζουν στο ανθρώπινο γένος και τη «φύση» του όλα τα πιθανά κακά και, αφετέρου, την εγγενή ζημιά που προκαλεί ως είδος με την ενιαία ύπαρξή του στο περιβάλλον. Από εκεί είναι που γεννιέται η απόρριψη της έννοιας της ανθρωπότητας, μια απόρριψη που γενικά είναι πιο πολύ ρητορική παρά πραγματική, αλλά που μερικές φορές έχει τις επιπτώσεις της στις πραγματικές πρακτικές που κυμαίνονται από την αδιάκριτη επίθεση ή την απόλυτη περιφρόνηση για οποιοδήποτε υποκείμενο ή έκφραση εκτός του κύκλου.

Ιχνηλατώντας τις διαδρομές αυτών των υποτιθέμενων νέων και ακραίων μισανθρωπικών θέσεων, καταφέραμε να βρούμε περίεργες ομάδες που εδώ και χρόνια έχουν διακηρύξει στο παραλήρημά τους τις ίδιες κοινοτοπίες. Έτσι, η «Εκκλησία της Ευθανασίας» ή το «MEHV» (5) έχουν αναπτύξει αμέτρητες εκστρατείες και «ακτιβισμούς» που μοιράζονται πολλές προσεγγίσεις με τις τρέχουσες μισανθρωπικές τάσεις. Όχι πολύ διαφορετικές από το σύνολο των θρησκευτικών αιρέσεων που, διαποτισμένες με μεσσιανικά παραληρήματα, αυτοπλασάρονται ως σωτήρες της Γης εξαπολύοντας μαζικές αυτοκτονίες ή αδιάκριτες επιθέσεις σε «ανθρώπους». Αυτές οι σκέψεις θα ήταν μόνο ένα ανέκδοτο, αν δεν είχαν άμεση επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε σήμερα τον αγώνα, τη μάχη, τη σύγκρουση και, πάνω απ’ όλα, το πού στοχεύουμε με τις επιθέσεις μας. Οι αντι-ανθρώπινοι μισάνθρωποι δίνουν κάθε σημάδι για το πού στοχεύουν, όπως με τους πανηγυρισμούς για τυφώνες, καταιγίδες, τσουνάμι, λοιμούς ή σχολικούς πυροβολισμούς. Δεν θα μας εξέπληττε η εκθείαση του διαβόητου Carl Panzram, δολοφόνου, βιαστή και κατά συρροή βασανιστή της δεκαετίας του ’20 στις ΗΠΑ, ο οποίος παραδέχθηκε ότι τα δεκάδες θύματά του επιλέχθηκαν στο άκυρο και κατά τύχη: “σημασία είχε μόνο το γεγονός ότι ήταν ανθρώπινα όντα (…) μισώ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γουστάρω να σκοτώνω και να βιάζω ανθρώπους”, θα έλεγε στην αυτοβιογραφία του. Χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό, ή κάτι που να αφορά την καταστροφή της εξουσίας ή την απελευθέρωση σε αυτές τις εκφράσεις, αλλά αρκετή μισανθρωπία και απόρριψη των ανθρώπινων όντων.

Για τη διαρκή ανάγκη να οξύνουμε τις αρνήσεις μας

Το να πιστεύεις σε πάγια, σταθερά, αιώνια δόγματα για την καταστροφή της κυριαρχίας σημαίνει, για να το πούμε απλά, να χτίζεις νέα τείχη και δομημένα σχήματα τα οποία, σαν ζουρλομανδύας, αρχίζουν να σφίγγουν μόνο όταν κινούμαστε.

Με δεδομένη αυτή την προϋπόθεση, αντικρίζουμε την επιτακτική πραγματικότητα να κάνουμε την κριτική μας διαρκή, χωρίς να επαναπαυόμαστε με τα παλιά συνθήματα και μοντέλα αγώνα, αλλά και να διασώσουμε την εμπειρία μας. Δεν μας ενδιαφέρει να κατηγοριοποιηθούμε στην «κατανάλωση» οποιασδήποτε ιδέας κάποιας ριζοσπαστικής αισθητικής. Το να πιστεύεις ότι οι μισανθρωπικές θέσεις είναι ριζοσπαστικές για τις βλέψεις τους σημαίνει απλώς να αγνοείς το νόημα του ριζοσπαστισμού, που σημαίνει να στοχεύεις στη ρίζα του προβλήματος. Τότε, αυτό το μοναδικό ζήτημα αρχίζει να γίνεται γελοίο. Είναι η ανθρώπινη «Φύση» η ρίζα της κυριαρχίας; Για να απελευθερωθούμε από την εξουσία και τις σχέσεις εξουσίας, είναι η εξαφάνιση του ανθρώπινου γένους επιθυμητή; Απορρίπτουμε τις μισανθρωπικές εκτιμήσεις για διάφορους λόγους, εκτός από την έντονη γεύση αυταρχικής συμπεριφοράς που έχει από διαφορετικές ιστορικές περιόδους, πιστεύουμε ότι η τοποθέτηση μιας συγκρουσιακής στάσης βασισμένης σε μια βιολογική συνιστώσα εμπίπτει σε έναν αφύσικο ντετερμινισμό, πολύ ανώτερο από εκείνους που είχαμε ήδη απορρίψει. Για να εμβαθύνουμε πιο συγκεκριμένα: ο εργάτης δεν είναι επαναστάτης καθαυτός• ούτε οι γυναίκες, ούτε οι μετανάστες, ούτε οι μαύροι – έτσι ούτε ο άνθρωπος είναι ο στόχος ή ο καταπιεστής εγγενώς και αφ’ εαυτού, αλλά μάλλον οι κοινωνικές συνθήκες στις οποίες έχουν αναπτυχθεί και η απόφαση κάθε ατόμου, κλάδου ή ομάδων που τους αποτελούν, που καταλαμβάνουν μια θέση στην κοινωνία και στο δίκτυο της εξουσίας: είτε το συντηρούν είτε το αρνούνται. Ο βιολογικός ντετερμινισμός μπορεί μόνο να προκαλέσει τη μέγιστη απόρριψή μας, επειδή η ανάλυση περιορίζει τη βούληση του ατόμου σε έναν στοιχειώδη, κακοφτιαγμένο και απλοϊκό μηχανισμό, ο οποίος εμποδίζει την κατανόηση της πολύπλοκης λειτουργίας του αυταρχισμού και ταυτόχρονα περιορίζει κάθε πιθανότητα να αγωνιστούμε, να συγκρουστούμε και να επιτεθούμε στον κόσμο των ισχυρών.

Η τοποθέτηση μιας κριτικής του ανθρώπινου όντος σαν ένα είδος σημαίνει την φυσικοποίηση ορισμένων χαρακτηριστικών, αθροίζοντας όλα τα άτομα και εξαλείφοντας εντελώς τη βούλησή τους, την απόφασή τους, την ατομική τους πρωτοβουλία και τη πιθανότητα ρήξης που μπορεί να έχουν. Αλλά έχουμε και ένα θεμελιώδες παράδοξο, το οποίο θέλουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά προκειμένου να ξεπεραστεί η κλασική αντίδραση που ακούστηκε πολλές φορές: “Να αυτοκτονήσουν αν είναι τόσο αντι-ανθρώπινοι”.

Το εν λόγω παράδοξο αφορά την απάντηση στην ακόλουθη ερώτηση: Από πού αναπτύσσονται οι μισανθρωπικές θέσεις; Ποιος τις προτείνει; Δεν αναφερόμαστε σε υποτιθέμενες θεωρίες συνωμοσίας που βλέπουν παντού τα πλοκάμια της αστυνομίας, αλλά, θεωρητικά, αυτές οι θέσεις απόρριψης του ανθρώπινου όντος που είναι τόσο αποξενωμένες από την ανθρώπινη φύση τους, τοποθετούν τους εαυτούς τους ως δικαστές ή διαιτητές στη σύγκρουση. Είναι εμφανές σε γελοίο βαθμό το γεγονός ότι εκείνοι που ανέπτυξαν αυτές τις μισανθρωπικές θέσεις είναι ανθρώπινα όντα. Λοιπόν τότε, πώς μπορεί να εξηγηθεί ένα τέτοιο παράδοξο; Πώς είναι δυνατόν να αναπτυχθεί; Πιστεύουμε ότι η αντίληψη του ότι υπάρχουν ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα μας επιτρέπει να τοποθετούμε τους εαυτούς μας με διαφορετικό τρόπο στο περιβάλλον και άλλα έμβια όντα, όπου όλοι είμαστε ζώα, αλλά οι μισανθρωπικές θέσεις δεν αναφέρονται σε αυτές τις αντιλήψεις, αλλά υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο ζώο πρέπει να εξαφανιστεί. Tο μόνο θεωρητικό/φιλοσοφικό ζογκλερικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τότε είναι το επιχείρημα της εξουσίας, όπου, για να επεξηγηθούν αυτές οι θέσεις, είναι απαραίτητη η αποξένωση κάποιου από το εγγενές κακό που βλέπουν στον άνθρωπο, για να αισθάνεται έξω και ξένος σε αυτήν την πραγματικότητα. Αυτή η αποξένωση από μια βιολογική κατάσταση είναι, επομένως, ένας οιονεί θρησκευτικός τρόπος ανάληψης της εξουσίας ενάντια στην ανάπτυξη κριτικής. Μερικά ρεύματα μέσα στις μισανθρωπικές θέσεις αποφασίζουν να προσθέσουν τον προσδιορισμό «πολιτισμένος άνθρωπος» προσπαθώντας δήθεν να εντοπίσουν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που απορρίπτονται, αλλά επαναλαμβάνουν πάραυτα τα σύνολα τους ενάντια στους «ανθρώπους» και απλά επαναλαμβάνουν τις ίδιες λογικές που αμφισβητήσαμε προηγουμένως.

Σε αυτές τις στιγμές, είναι επιτακτικό η κριτική μας να είναι διαρκής, επιδιώκοντας πάντα να οξύνει την άρνησή μας για το υπάρχον, ξεπερνώντας τον φαινομενικό ριζοσπαστισμό, τις καινοτομίες που επιδιώκουν να προσφερθούν στο νέο σούπερ μάρκετ με τις τρέντυ μόδες, προκειμένου να κατανοήσουμε και να εμβαθύνουμε γνώση της κυριαρχίας και των τρόπων να της επιτεθούμε.

Για μια καταστροφική πράξη

Οι συνεχείς αναφορές στην άγρια ​​φύση, στα ζώα, δεν μας είναι ξένες, τις έχουμε χρησιμοποιήσει και συνεχίζουμε να τις χρησιμοποιούμε περισσότερες από μία φορές σε λογοτεχνικές ή άλλες αναφορές, αλλά είναι πολύ διαφορετικό να διακρίνουμε ένα διώνυμο «ανθρώπινο = κακό» / «ζωικό = καλό» και από εκεί να τοποθετείται μια πολιτική πρακτική του αγώνα.

Για μας, η αναζήτηση της αυτοματοποίησης των σχέσεων, των εμπειριών, η κανονικοποίηση και η σχηματοποίηση αυτών, η εξάντληση και η υποβάθμιση της ζωής σε απλή επανάληψη, δεν δημιουργεί καμιά ουσία του ανθρώπινου όντος, όπως μας έχει δείξει η πρακτική όταν έχουμε παρατηρήσει διαφορετικούς αυτόχθονες λαούς, όταν παρατηρούμε τις διάφορες δυνατότητες που έχουν προκύψει σε όλη την ιστορία με τους τρόπους συσχέτισης, τη δημιουργία αβέβαιων νέων κόσμων, την εμπειρία και τη συγγένεια που αναπτύσσεται στην ίδια την εξέγερση και τη σύγκρουση, σε διαφορετικούς χρόνους, τόπους και ανθρώπους, που μας θυμίζει και μας δείχνει ότι η δημιουργική ικανότητα παραμένει στα χέρια μας και όχι σε μια επαναλαμβανόμενη δήθεν «φυσική» κατάσταση.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν επεσήμανε πριν από αρκετά χρόνια ότι “Το Κράτος είναι η άρνηση της ανθρωπότητας” (6), εκείνη η δομή και ο θεσμός όπου η εξουσία αποκρυσταλλώνεται με πολιτικό έλεγχο στις ζωές των ατόμων, είναι αυτό που επιδιώκει να επιτεθεί και να προκαλέσει ασφυξία σε κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή έκφραση. Για εμάς, και με την αντίστοιχη επέκταση της κυριαρχίας, το Κράτος μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως μία έκφραση της κυριαρχίας και όχι ως η μοναδική μορφή της.

Μπορούμε να δούμε διαφορετικές αιχμές που συμπίπτουν στη συν-δημιουργία σχέσεων εξουσίας, αρκετοί σύντροφοι έβαλαν τον πολιτισμό ως άλλη μια κεντρική αιχμή για την κατανόηση της άρθρωσης της κυριαρχίας. Από τη δεκαετία του ’70, ο Τεντ Καζίνσκι ήδη στόχευσε στην τεχνο-βιομηχανική κοινωνία ως το οικοδόμημα της δυστυχίας για την ανθρωπότητα και όχι την ίδια την ανθρωπότητα ως τον εχθρό προς επίθεση. “Η Βιομηχανική Επανάσταση και οι συνέπειές της ήταν καταστροφή για το ανθρώπινο γένος. Το προσδόκιμο ζωής για εκείνους από εμάς που ζουν σε «αναπτυγμένες» χώρες έχει αυξηθεί σημαντικά, αλλά έχει αποσταθεροποιήσει την κοινωνία, κατέστησε αδύνατη τη ζωή, έχει υποβάλει τα ανθρώπινα όντα σε ταπεινώσεις, έχει οδηγήσει στην εξάπλωση του ψυχολογικού πόνου (και σωματικού πόνου στον τρίτο κόσμο) και έχει προκαλέσει σοβαρές ζημιές στον φυσικό κόσμο” (7).

Είναι ο υπερπληθυσμός της ανθρωπότητας και η επακόλουθη περιβαλλοντική καταστροφή που είναι εγγενές πρόβλημα στο ανθρώπινο είδος; Είναι σαφές ότι ο σχηματισμός μεγάλων πόλεων, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, της επιστήμης, η λογική της προόδου αποτελούν συστατικά στοιχεία του πολιτισμού και ένας τρόπος ζωής που κατασπαράζει τα πάντα, επιτρέποντας και ενθαρρύνοντας την περιβαλλοντική καταστροφή, θεωρώντας τη γη και τον πλανήτη ως πόρους για συσσώρευση και αποταμίευση. Οι πόλεις, ως κατασκευές, ως γεωπολιτικές τοποθεσίες, γεννιούνται, αναπτύσσονται και ενισχύονται προκειμένου να καταστήσουν την κυριαρχία πιο αποτελεσματική και να επιτύχουν μεγαλύτερα κέρδη στη διοίκησή της, επομένως η κριτική μας για τον αστικό σχεδιασμό πρέπει να είναι καταστροφική στο σύνολό της. Είναι όμως απαραίτητο να τονίσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ο υπερπληθυσμός, αλλά ότι αποτελεί μόνο συνέπεια ενός συστήματος ζωής που τον παράγει και τον αναπαράγει. Υπό αυτή την έννοια, η απόφαση των αντι-ναταλιστών συντρόφων και ο έγκυρος έλεγχός τους επί των σωμάτων τους είναι πάντοτε βάσιμες ως θεμελιώδεις πτυχές για την ανάκτηση του ελέγχου της ζωής μας, θέσεις εκ διαμέτρου διαφορετικές από την επιβεβλημένη στείρωση και τον έλεγχο των γεννήσεων από το Κράτος. Εδώ δεν είναι λατρεία της ζωής ούτε Aναγεννησιακός ανθρωπισμός, αλλά η όξυνση της κριτικής μας για να αναγνωρίσουμε όχι μόνο αυτό που μας καταπιέζει και τη λογική του, αλλά και την ικανότητά μας να το καταπολεμήσουμε και να μην το αναπαράγουμε.

Με την ίδια αυτή έννοια είναι συναφές να αναφέρουμε και ίσως κάπως ανόητο, ότι δεν πρόκειται για τοποθέτηση κάποιου στην «οικουμενική αδελφότητα», ούτε για αδελφοσύνη με κάθε υποκείμενο, αλλά για την επανεξέταση των αποφάσεων και των θέσεων του ατόμου και όχι κάποια βιολογική και ηθική αξιολόγηση της υποτιθέμενης «φύσης».

Μόνο τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τους «πολίτες» και τη σκέψη τους ως υποκείμενα με συγκεκριμένη και χειροπιαστή θέση στην υπεράσπιση αυτού του κόσμου. Απορρίπτουμε τη λογική τους ακριβώς λόγω των θέσεών τους, όχι λόγω του «είδους» τους, το οποίο θα ισοδυναμούσε με το να βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια πολύ διαφορετική θέση.

Είναι τότε που βλέπουμε ότι τα φράγματα, οι ηλεκτρικές γραμμές, οι τοξικές μητροπόλεις που καταπατούν κάθε γωνιά της γης, οι ορίζοντες γεμάτοι κτίρια, οι δρόμοι που μπουκάρουν σε κάθε απομακρυσμένο μέρος, τα ψυχιατρικά κελιά, οι φυλακές και οι ζωολογικοί κήποι, η τρέλα και η αλλοτρίωση των ζωών μας, τα βασανιστήρια των ζώων στα εργαστήρια, η καταστροφή της γης, η κανονικότητα των νεκροταφείων, η ασφυκτική πραγματικότητα στα σκατά, η λογική της προόδου και της επιστήμης που μας τοποθετεί ως το κεντρικό είδος, δεν είναι ούτε εγγενή ούτε «φυσικά» στην ανθρωπότητα, αλλά ότι είναι σαφείς και συγκεκριμένες εκφράσεις κυριαρχίας, αυθεντίας και άσκησης εξουσίας. Η επίθεση, λοιπόν, γίνεται όχι μόνο απαραίτητη αλλά και επείγουσα για να κατεδαφιστεί αυτός ο κόσμος.

Μιλάμε για υποσχέσεις και για οικοδόμηση ενός μέλλοντος; Γιατί από τον μηδενισμό υπάρχει μια σημαντική συνεισφορά με αυτή την έννοια, όπου δεν πρόκειται πλέον περί παρουσίασης σχεδίων για μελλοντικούς κόσμους, ελπίδες και/ή εναλλακτικές λύσεις να προσφέρει. Η αναρχική σύγκρουση γεννιέται από την άρνηση και την αντιπαράθεση με αυτόν τον κόσμο, από την εναντίωση, την πλήρη και απόλυτη απόρριψή του, χωρίς απαραίτητα να προσφέρει μια πατενταρισμένη εναλλακτική πρόταση, αλλά επιβεβαιώνει επίσης ένα αναμφισβήτητο γεγονός: ότι αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι είναι ότι στα χέρια μας υπάρχει πάντα η δημιουργική/καταστροφική ικανότητα να σφυρηλατήσουμε νέες σχέσεις και πιθανούς κόσμους• από τα υπόλοιπα, μόνο το άγνωστο μας περιμένει και αυτό που θα έρθει!

Kalinov Most #3

  1. Μισανθρωπικές άγριες τάσεις: άλλες εκφράσεις αυταρχισμού και ιερής σκέψης. Kalinov Most # 1, Οκτώβριος 2017.
  2. Ενάντια στον οικο-εξτρεμισμό: Καθρέφτισμα του Πολιτισμού και της Θρησκείας. [Μπροσούρα στα Αγγλικά]
  3. Οι αναφορές που κάνουμε σχετικά με την «ανθρωπότητα» για εμάς σχετίζονται με το σύνολο των ανθρώπων και όχι με κάποια αφαίρεση της έννοιας που τη θέτει ως αθροιστική και ομογενοποιητική οντότητα έναντι των ατόμων και των ιδιαιτεροτήτων τους. Δεν θέλουμε να καλλιεργήσουμε μια ψευδαίσθηση πάνω από μια άλλη.
  4. Είναι αναγκαίο να αναγνωριστεί η πραγματική και προφανής αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού πάνω στη γη, αλλά η καταστροφή του περιβάλλοντος και η λεηλασία θα σχετίζονταν περισσότερο με το σύστημα της «ζωής» και της κοινωνικής τάξης που επεκτείνει τεχνητά τη γήρανση, τους φόβους, τις ασθένειες και τους θανάτους, παρά απλώς τον αριθμό των κατοίκων του πλανήτη. Το να πιστεύεις σε μια άμεση σχέση μεταξύ των ατόμων και την κατανάλωση πόρων σημαίνει να ξεκινάς από τη βάση ότι το σύστημα ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων των υποκειμένων που ζούνε στη γη παραβλέποντας τη συγκέντρωση και τη συσσώρευση, θεμελιώδη στοιχεία της πραγματικότητάς μας. Από την άλλη πλευρά, είναι απαραίτητο να επικεντρωθούμε στην εκβιομηχάνιση, στην αχαλίνωτη και απεριόριστη κατανάλωσή της, η οποία θεωρεί αναγκαία την καταστροφή της γης προκειμένου να διατηρηθεί ο ξέφρενος και παράλογος ρυθμός της παρούσας «ζωής».
  5. Κίνημα για τον Εθελοντικό Ανθρώπινο Αφανισμό.
  6. Bakunin Mikhail,  Ο Θεός και το Κράτος.
  7. Kaczynski Theodore, Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της, Θέση #1.

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιαγτζόγλου

Μετάφραση στα Αγγλικά: 325

Μια πηγή για το πρωτότυπο κείμενο στα Ισπανικά

Μεξικό: Γράμμα αλληλεγγύης με την Αναρχική Συντρόφισσα Άννα Μπενιαμίνο

Σημείωση: Υπενθυμίζουμε πως η Ιταλίδα συντρόφισσα Anna Beniamino βρίσκεται έγκλειστη στην φυλακή “Borgo San Nicola” του Lecce καταδικασμένη σε 17 χρόνια κάθειρξης ως απόρροια της κατασταλτικής εκστρατείας του Ιταλικού κράτους το 2016 με την κωδική ονομασία scripta manent. Πρόσφατα μάλιστα βρέθηκε σε απεργία πείνας σε μια προσπάθεια να σπάσει το καθεστώς εξαίρεσης που της είχε επιβληθεί σε πτέρυγα ασφαλείας της φυλακής L’ Aquila.

Feminas Brujas and Insurrectionalists, Μεξικό: Γράμμα αλληλεγγύης με την Αναρχική Συντρόφισσα Άννα Μπενιαμίνο

Από τις αρχές του χρόνου (2019), οι FΒΙ αλληλογραφούν με την Άννα και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, αρχικά με ένα αναρχικό κάλεσμα σε δράσεις για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας τον περασμένο Μάρτη. Αυτό είναι το πιο πρόσφατο γράμμα τους.

Αγαπητή Άννα(1), είμαστε μια άτυπη/αφορμαλιστική αναρχική ομάδα αποτελούμενη από γυναίκες που δρουν στο Μεξικό, ωθούμενες από τις εξεγερσιακές θέσεις και τον αναρχικό ιλλεγκαλισμό. Συνεργαζόμαστε ως αποτέλεσμα της συγγένειας και όχι επειδή πιστεύουμε πως δεν πρέπει να εργαζόμαστε με άντρες συντρόφους. Στην πραγματικότητα, σε διάφορες περιπτώσεις έχουμε συντονιστεί με άλλες ομάδες συντρόφων ώστε να γίνουν οι δράσεις μας πιο δυναμικές. Κάποιες από εμάς είμαστε λεσβίες, αμφισεξουαλικές, πολυερωτικές, κουήρ και άλλες είμαστε τόσο “τσούλες” που αν ξαναγεννιόμασταν στη Λέσβο, θα φτιάχναμε ένα καράβι ώστε να μην εγκαταλείψουμε το σεξ με άντρες. Ελπίζουμε πως είναι ξεκάθαρο ότι η “συγγένειά” μας δε βασίζεται στις σεξουαλικές προτιμήσεις αλλά στις ιδέες που μας οδηγούν και στην εμπιστοσύνη που έχουμε η μία στην άλλη την ώρα της επίθεσης.

Έχοντας κάνει αυτό ξεκάθαρο, θέλουμε να εκφράσουμε (δημόσια και ανοιχτά) την αλληλεγγύη μας μαζί σου, όχι επειδή είσαι γυναίκα ή γιατί είσαι “θύμα”  βρισκόμενη στα χέρια του Κράτους, αλλά λόγω της αναρχικής σου τοποθέτησης σε έναν διαρκή πόλεμο ενάντια στο σύστημα κυριαρχίας. Γιορτάζουμε την αναρχική σου αποφασιστικότητα και το ειλικρινές θάρρος σου!

Τα απλά σου λόγια επιβεβαιώνουν τον αναρχισμό σου δίχως τους περιορισμούς μιας σέχτας και χωρίς να κυλούν στην υπερανυπόλυπτη πολιτική ορθότητα και τις λεκτικές της συμβάσεις (“gender friendly”), μας άγγιξαν με τον βαθύτερο τρόπο. Γι’ αυτό δε θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να σου απαντήσουμε δημόσια, προλαμβάνοντας το να χαθούν οι ιδέες και οι πεποιθήσεις σου σε μια θάλασσα από γράμματα, δηλώσεις και επικοινωνίες που κυκλοφορούν στα δίκτυά μας. Ελπίζουμε ότι το γράμμα σου και η απάντησή μας θα αποτελέσουν μια πρόσκληση σε στοχασμό για όλες τις συντρόφισσες που, αναζητώντας την αναρχία, έχουν παγιδευτεί σε ένα ρεφορμιστικό υποκατάστατό της στην υπηρεσία της κυριαρχίας, ακινητοποιημένες στον “εκ-φυλισμό (degeneration), “ανάμεσα στην περηφάνεια και τη θυματοποίηση του φύλου,” όπως εξηγείς στο γράμμα σου.

Το είπαμε πριν και το επαναλαμβάνουμε τώρα: “Δεν είμαστε φεμινίστριες. Είμαστε ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε εναντίον της πατριαρχίας, όχι υπέρ του φεμινισμού. Ο φεμινισμός είναι μια ιδεολογία κυρίως στην υπηρεσία της εξουσίας. Ο αναρχο-φεμινισμός είναι μια απόκλιση ηλικίας 70 ετών, μία από τις χιλιάδες αποκλίσεις από τη μεγάλη άνθιση ρευμάτων στο κίνημα. Μία ακόμη, όπως ο αναρχοχριστιανισμός, ο αναρχοσυνδικαλισμός, ο αναρχο-πασιφισμός, ο αναρχολενινισμός, ο αναρχοϊσλαμισμός, ή οποιαδήποτε από τις πολλές που θα αποκήρυσσαν κάποιοι σύντροφοι, εάν δεν ήταν απασχολημένοι να είναι τόσο πολιτικά ορθοί όσο αφορά την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος και έτσι προτιμούν να αφήνουν σ΄εμάς το καθήκον αυτό»(2).

Και θεωρούμε πως είναι απαραίτητο να επαναληφθούμε, επειδή η δήλωσή μας (όπως το γράμμα σου τώρα) αγνοήθηκε από τα περισσότερα αναρχικά μέσα ενημέρωσης, αφήνοντάς μας στα πιο οικεία σ΄ εμάς, ήταν όμως επίσης υπό αμφισβήτηση και επίθεση. Το αστείο είναι ότι δεν μας αμφισβήτησαν οι φερόμενοι ως “θιγμένοι” αλλά κάποιοι ανανήψαντες αρσενικοί οι οποίοι υποθέτουν πως «αναρχοφεμινισμός» σημαίνει να είναι κάποιος/α «βασιλικότερος του βασιλέως». Το χειρότερο είναι ότι τώρα είναι δυσκολότερο να τους αναγνωρίσεις γιατί μέσα στο παραλήρημα μετάνοιάς τους, δεν γράφουν πλέον με “e” ούτε με “x” ή “@” αναζητώντας την ουδετερότητα της γλώσσας, γράφουν σε θηλυκό, δηλαδή παίρνοντας θέση ως γυναίκες.

Η πιο βετεράνος της ομάδας μας, ξεκίνησε με μια αντιεξουσιαστική περιήγηση κατά τις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας εμπλακεί στις αριστερίστικες ομιλίες που επέβαλαν τον τεμαχισμό του πολέμου (εργαζόμενος, αγρότης, ιθαγενής, φεμινίστρια, LGBT) που καταγγέλλετε, προσαρμόζοντας τις παλιές λενινιστικές θεωρίες της “νέας” εποχής. Ήταν τα νέα σοσιαλδημοκρατικά κοστούμια προς πώληση στην αγορά των ιδεολογιών που υπήρχε στο διεθνές μονοπάτι της “Νέας Αριστεράς”.

Σε αυτό το θλιβερό περιβάλλον διερευνήσαμε τον «αναρχο-φεμινισμό», παγιδευμένο στην πολιτική ορθότητα (γλώσσα που προσπαθεί να γίνεται όλο και πιο περιεκτική, διαθεματικότητα, δικαιώματα και πολλή μα πολλή θυματοποίηση) και την πολιτική δραστηριότητα του μαχητικού φεμινισμού. Το δραματικότερο κομμάτι αυτού του μιμητισμού  ήταν αυτό που έδινε πάντα προτεραιότητα στους εργατικούς αγώνες, την ώρα που ο αναρχικός πόλεμος ήταν πάντα παρών για να αμφισβητήσει και να αντιμετωπίσει κάθε μορφή κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξιστικής.

Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με τον αναρχοφεμινισμό ως αποκλίνουσα στρατηγική ήταν το ότι εγκατέλειψε την αναρχική σύγκρουση, υποβαθμίζοντας τον πόλεμο μας σε μια λίστα απαιτήσεων που η κυριαρχία σύντομα μετασχημάτισε σε “δικαιώματα” με την επιβολή νέων νόμων και νέων κανόνων, που εδραιώνουν την καταπίεση.

“Ο πόλεμος είναι για τους άνδρες: βρωμάει τεστοστερόνη και αδρεναλίνη! Ο δικός μας είναι να κηρύττουμε την ειρήνη και να απαιτούμε δικαιώματα, χωρίς να συλλογιζόμαστε σε ποιους απευθύνουμε τα αιτήματά μας”. Αν είσαι γυναίκα πρέπει να ενταχθείς στο κοπάδι της μωβ σημαίας (είτε με κεριά είτε με φακούς) και να εγκαταλείψεις τον πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία.

“Ο δικός μας είναι να οργανώσουμε τους εαυτούς μας ως γυναίκες για τα δικαιώματά μας και αν ψηφίσουμε μια άλλη γυναίκα για να καταλάβει μια πολιτική θέση, ακόμα καλύτερα, δεν θα έχουμε μόνο καλή αντιπροσώπευση, αλλά θα έχουμε έναν εκπρόσωπο να μοιραστεί μαζί μας αυτές τις μέρες εμμηνόρροιας που θα τους κάνουν πάντα πιο ευαίσθητους όταν μας κλωτσούν και φυλακίζουν”. Έλα τώρα, το ότι έχουμε δύο βυζιά μας κάνει πάντα αδελφές.

Γι’ αυτό και εμείς ζητάμε “ελεύθερη, ασφαλή και ελεύθερη άμβλωση” στις πορείες, δεν έχει σημασία το ποιος είναι ο παραλήπτης. Ούτε στο ελάχιστο… Δε θά ‘πρεπε καν να είστε τόσο προσεκτικές. Ούτε θα ‘πρεπε να σταματάμε να πιστεύουμε ότι με δικαιώματα και νόμους όχι μόνο επανεδραιώνουμε το σύστημα κυριαρχίας, αλλά και πως του προσφέραμε μια νέα μάσκα για να αποκρύψει την καταπίεση.

Ο «ριζοσπαστικός» φεμινισμός έχει ανακτηθεί από την κυριαρχία!

Το ίδιο συμβαίνει και στην “LGBT σκηνή”, όλα έχουν αφομοιωθεί. Το σύστημα κυριαρχίας έχει αναστήσει τους αγώνες. Έχει μετατρέψει τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τα τρανς άτομα σε ακτιβιστές και πολιτικούς. Τώρα είναι αστυνομικοί, στρατιωτικοί, βουλευτές, γερουσιαστές, γονείς κλπ.

Όταν στις πορείες ζητούσαμε “δικαιώματα ΛΟΑΤ”, “ισότητα ως προς το γάμο”, “δικαίωμα για υιοθεσία” και “συζυγικά δικαιώματα”, κανείς δε σταμάτησε να πιστεύει ότι με “δικαιώματα και νόμους” επανεδραιώνουμε το σύστημα κυριαρχίας. Ο «αγώνας» των ΛΟΑΤ είναι για μεταρρύθμιση των θεσμών, όχι για την καταστροφή τους. Η νέα πολιτική τάξη των ΛΟΑΤ έχει γίνει μια καινούρια μηχανή για την θεραπεία του συστήματος κυριαρχίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να ανακτήσουμε την καταστροφική μας μανία ως αναρχικοί χωρίς βαθιά βήματα, βέβαιοι πως ο πόλεμός μας είναι ενάντια σε κάθε εξουσία, και σε αυτό το καθήκον εμείς θα πρέπει να είμαστε αποφασιστικά βίαιοι, “όμορφα βίαιοι, μέχρι να ξεσπάσουν τα πάντα”(3).

Ας καταστρέψουμε όλα όσα κυριαρχούν και μας περιορίζουν!

Αναρχική αλληλεγγύη με την Άννα, τη Σίλβια, τη Νατάσσια, τη Λίζα και την
Ανάχι!

Αναρχική αλληλεγγύη με όλους τους φυλακισμένους από όλο τον κόσμο!

Ενάντια στον πατριαρχικό πολιτισμό!

Για τον έλεγχο της ζωής μας!
Για την καταστροφή του φύλου!
Για την εξεγερσιακή αναρχική ένταση!
Για την Αναρχία!

Φωτιά σε όλα όσα υπάρχουν!

F.B.I. (Féminas Brujas και Insurrectionalists)
Πόλη του Μεξικό, Πέμπτη, 8 Ιούνη 2019

_________________

(1) Απάντηση στο γράμμα της Άννα Μπενιαμίνο:
ragnarokannabeniamino

(2)
https://es-contrainfo.espiv.net/2019/03/06/mex-ico-llamamiento-a-la-accion-este-8-de-marzo-por-femi-nas-brujas-e-insurreccionalistas/

(3) “Οπλιστείτε και γίνετε βίαιοι, όμορφα βίαιοι, μέχρι όλα να
ανατιναχτούν. Γιατί να θυμάστε ότι οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια εναντίον
των προωθητών της ανισότητας, είναι απολύτως δικαιολογημένη μέσα στους
αιώνες ατελείωτης βίας που έχουμε δεχθεί απ’ αυτούς.” – Mauricio Morales

Πηγή:warzonedistro

Εμίλ Αρμάν: Μίνι εγχειρίδιο του Ατομικιστικού Αναρχισμού

I

Το να είσαι αναρχικός σημαίνει να αρνείσαι την εξουσία και να απορρίπτεις την οικονομική απόρροιά της: την εκμετάλλευση — και αυτήν σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο αναρχικός επιθυμεί να ζήσει χωρίς θεούς ή αφέντες· χωρίς πάτρονες ή διευθυντές· ά-νομα, χωρίς νόμους και προκαταλήψεις· ανήθικα, χωρίς υποχρεώσεις και συλλογικά ήθη. Θέλει να ζει ελεύθερα, να ζει τη δικιά του συγκεκριμένη αντίληψη της ζωής. Στο βάθος της καρδιάς του, είναι πάντοτε αντικοινωνικός, ένας ατίθασος, ένας παρείσακτος, περιθωριακός, η εξαίρεση, ένας απροσάρμοστος. Και μολονότι μπορεί να είναι υποχρεωμένος να ζει σε μια κοινωνία η σύνθεση της οποίας είναι αποκρουστική για το ταπεραμέντο του, είναι σαν να έχει κατασκηνώσει σε ξένη χώρα. Αν κάνει στο περιβάλλον του αναπόφευκτες παραχωρήσεις — πάντοτε με την πρόθεση να τις πάρει πίσω — προκειμένου να αποφύγει να ρισκάρει ή να θυσιάσει τη ζωή του βλακωδώς ή άσκοπα, είναι επειδή τις βλέπει ως όπλα για την άμυνά του στον αγώνα για την ύπαρξη. Ο αναρχικός εύχεται να ζήσει τη ζωή του, όσο πληρέστερα γίνεται, ηθικά, διανοητικά, οικονομικά, χωρίς να νοιάζεται για τον υπόλοιπο κόσμο, τους εκμεταλλευτές ή τους εκμεταλλευόμενους· χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει ή να εκμεταλλευτεί άλλους, αλλά έτοιμος να απαντήσει με όλα τα μέσα εναντίον οποιουδήποτε θελήσει να παρέμβει στη ζωή του ή να τον αποτρέψει απ’ το να εκφράσει τη σκέψη του γραπτώς ή προφορικώς.

Ο αναρχικός έχει για εχθρό του το Κράτος και όλους τους θεσμούς που τείνουν να διατηρούν ή να διαιωνίζουν τον ασφυκτικό κλοιό τους γύρω από το άτομο. Δεν υπάρχει πιθανότητα συμφιλίωσης μεταξύ του αναρχικού και οποιασδήποτε μορφής κοινωνίας βασισμένης στην εξουσία, είτε αυτή εκπορεύεται από ένα δικτάτορα, από μια αριστοκρατία ή από μια δημοκρατία. Κανένα κοινό έδαφος μεταξύ του αναρχικού και οποιουδήποτε περιβάλλοντος κυβερνιέται απ’ τις αποφάσεις της πλειοψηφίας ή τις επιθυμίες μιας ελίτ. Ο αναρχικός πολεμάει για τον ίδιο λόγο την Κρατικά παρεχόμενη εκπαίδευση και αυτήν που μοιράζεται από την Εκκλησία. Είναι ο αντίπαλος των μονοπωλίων και των προνομίων, είτε αυτά είναι διανοητικής, ηθικής ή οικονομικής τάξεως. Με μια λέξη, είναι ο ασυμβίβαστος ανταγωνιστής κάθε πολιτεύματος, κάθε κοινωνικού συστήματος, κάθε κατάστασης πραγμάτων που συνεπάγεται την κυριαρχία του ανθρώπου ή του περιβάλλοντος πάνω στο άτομο και την εκμετάλλευση του ατόμου από ένα άλλο ή από την ομάδα.

Το έργο του αναρχικού είναι πάνω απ’ όλα ένα έργο κριτικής. Ο αναρχικός προχωρεί, σπέρνοντας την εξέγερση ενάντια σε ό,τι καταπιέζει, εμποδίζει, αντιτίθεται στην ελεύθερη ανάπτυξη της ατομικής ύπαρξηςΕίναι της άποψης πρωτίστως να απαλλάξει το μυαλό από προκατειλημμένες ιδέες, να απελευθερώσει ταπεραμέντα που έχουν αλυσοδεθεί από το φόβο, να προκαλέσει νοοτροπίες να απελευθερωθούν απ’ την κοινή γνώμη και τις κοινωνικές συμβάσεις· γι’ αυτό ο αναρχικός θα ωθήσει όλους τους ελθόντες να πορευτούν μαζί του για να επαναστατήσουν πρακτικά εναντίον της νομοτέλειας του κοινωνικού περιβάλλοντος, να επιβεβαιωθούν ατομικά, να λαξεύσουν το εσώτερό τους άγαλμα, να καταστήσουν τον εαυτό τους, όσο το δυνατόν περισσότερο, ανεξάρτητο απ’ το ηθικό, πνευματικό και οικονομικό περιβάλλον. Θα παροτρύνει τον αδαή να διδάξει τον εαυτό του, τον απαθή να αντιδράσειτον αδύναμο να γίνει δυνατόςτον καμπουριασμένο να ορθώσει το ανάστημά του. Θα ωθήσει τους πτωχά προικισμένους και λιγότερο ικανούς να βγάλουν απ’ τον εαυτό τους όλους τους δυνατούς πόρους και να μην στηρίζονται σε άλλους.

Άβυσσος χωρίζει τον αναρχισμό απ’ το σοσιαλισμό σε αυτές τις διαφορετικές εκτιμήσεις, συμπεριλαμβανομένου του συνδικαλισμού.

Ο αναρχικός τοποθετεί στη βάση όλων των αντιλήψεων της ζωής του: την ατομική πράξη. Και αυτός είναι ο λόγος που πρόθυμα αποκαλεί τον εαυτό του αναρχικόατομικιστική.

Δεν πιστεύει ότι όλα τα δεινά απ’ τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι προέρχονται αποκλειστικά απ’ τον καπιταλισμό ή την ατομική ιδιοκτησία. Πιστεύει ότι οφείλονται κυρίως στην προβληματική νοοτροπία των ανθρώπων, λαμβανομένου ως μπλοκ. Υπάρχουν αφεντικά επειδή υπάρχουν δούλοι και οι θεοί συντηρούνται επειδή κάποιοι πιστοί γονατίζουνΟ ατομικιστικής αναρχικός χάνει το ενδιαφέρον του σε μια βίαιη επανάσταση που έχει ως στόχο το μετασχηματισμό του τρόπου κατανομής των προϊόντων με την κολεκτιβιστική ή κομμουνιστική έννοιαη οποία μόλις και μετά βίας θα επέφερε μια αλλαγή στη γενική νοοτροπία και η οποία δεν θα προκαλούσε καθόλου τη χειραφέτηση της ατομικής ύπαρξης. Σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς στο οποίο κάποιος θα ήταν τόσο εξαρτημένος όσο σήμερα στην καλή θέληση του περιβάλλοντος: θα έβρισκε τον εαυτό του τόσο φτωχό, τόσο δυστυχισμένο όσο τώρα· αντί να είναι κάτω απ’ την εποπτεία της σημερινής μικρής καπιταλιστικής μειοψηφίας, θα κυριαρχούνταν από το οικονομικό σύνολο. Τίποτα δεν θα ανήκε σωστά σ’ αυτόνΘα ήταν παραγωγός, καταναλωτής, βάλε λίγο ή πάρε κάτι απ’ το σωρό, αλλά ποτέ δεν θα ήταν αυτόνομος.

II

O ατομικιστής-αναρχικός διαφοροποιείται απ’ τον αναρχικό-κομμουνιστή κατά την έννοια ότι θεωρεί (εκτός απ’ την ιδιοκτησία σε ορισμένα αντικείμενα απόλαυσης που έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα) την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και της ελεύθερης διάθεσης του προϊόντος ως τη βασική εγγύηση για την αυτονομία του ατόμου. Εξυπακούεται ότι η ιδιοκτησία περιορίζεται στην πιθανότητα του να βάλει στη δούλεψη (ατομικά, ανά ζευγάρια, ανά οικογενειακές ομάδες, κλπ.) την έκταση του εδάφους ή τις μηχανές παραγωγής που είναι απαραίτητες για τις ανάγκες της κοινωνικής ενότητας· υπό τον όρο, για τον ιδιοκτήτη, να μην τις μισθώσει στον οποιονδήποτε ή να μην καταφεύγει στο να ρίχνει τη βελτίωσή τους σε κάποιον στην υπηρεσία του.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν σκοπεύει πια να ζει με κάθε κόστος, όπως ο ατομικιστής, απ’ το να ζει σύμφωνα με κανόνες, υπό την προϋπόθεση ότι ένα πιάτο φαί είναι εξασφαλισμένο, ο ρουχισμός σίγουρος και η κατοικία εγγυημένη.

Η ατομικιστικήςαναρχικός, εξάλλου, δεν διεκδικεί κανένα σύστημα που θα δέσμευε το μέλλον. Αξιώνει να θέσει τον εαυτό του σε κατάσταση νόμιμης άμυνας σχετικά με οποιαδήποτε κοινωνική ατμόσφαιρα (Κράτος, κοινωνία, περιβάλλον, ομαδοποίηση, κλπ.) που θα επέτρεπε, θα αποδεχόταν, θα διαιώνιζε, θα ενέκρινε ή θα καθιστούσε δυνατή:

α) την υποταγή στο περιβάλλον του ατομικού όντος, τοποθετώντας το αυτό σε μια κατάσταση εμφανούς κατωτερότητας απ’ τη στιγμή που δεν μπορεί να συμπεριφερθεί με το συλλογικό σύνολο ως ίσος προς ίσον, δύναμη με δύναμη·

β) την υποχρέωση (σε οποιονδήποτε τομέα) της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, του συνεταιρίζεσθαι·

γ) τη στέρηση της ατομικής και αναπαλλοτρίωτης κατοχής των μέσων παραγωγής και της πλήρους και απεριόριστης διάθεσης του προϊόντος·

δ) την εκμετάλλευση του οποιουδήποτε από κάποιον απ’ τους συντρόφους του, που θα τον έκανε να μοχθήσει για λογαριασμό του και προς όφελός του·

ε) τη μονοπώληση, δηλ. την πιθανότητα για ένα άτομο, ένα ζευγάρι, μια οικογενειακή ομάδα να κατέχει περισσότερα απ’ ό,τι είναι απαραίτητα για την κανονική της συντήρηση·

στ) το μονοπώλιο του Κράτους ή κάθε εκτελεστικής μορφής που το αντικαθιστά, δηλαδή την παρέμβασή τηςστο ρόλο του ως συγκεντρωτιστής, διαχειριστής, διευθυντής, οργανωτήςστις σχέσεις μεταξύ των ατόμων, σε οποιονδήποτε τομέα·

ζ) το δάνειο με τόκο, τοκογλυφία, επικαταλλαγή, συναλλαγή, κληρονομιά, κ.λπ., κ.λπ.

ΙΙΙ

O ατομικιστικήςαναρχικός κάνει «προπαγάνδα» προκειμένου να επιλέξει ατομικιστικέςαναρχικές διαθέσεις που θα έπρεπε να έχει, για να καθορίσει τουλάχιστον μια πνευματική ατμόσφαιρα ευνοϊκή στην εμφάνισή τους. Μεταξύ ατομικιστώναναρχικών οι σχέσεις είναι εδραιωμένες με βάση την «αμοιβαιότητα». Η «συντροφικότητα» είναι ουσιαστικά ατομικής τάξεως, ποτέ δεν επιβάλλεται. Ο «σύντροφος» που τον ικανοποιεί ατομικά να συναναστραφεί, είναι κάποιος που κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια προκειμένου να αισθάνεται ότι ζει, που παίρνει μέρος στην προπαγάνδα του της εκπαιδευτικής κριτικής και της επιλογής των προσώπων· που σέβεται την επιλογή υπάρξεως του καθενός, μην εμποδίζοντας την ανάπτυξη εκείνων που προοδεύουν μαζί του και εκείνων που τον αγγίζουν πιο στενά.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν είναι ποτέ ο δούλος κάποιου τύπουφόρμουλας ή ενός αποδεκτού μηνύματος. Αναγνωρίζει μονάχα απόψεις. Προτείνει μονάχα θέσεις. Δεν επιβάλλει ένα τέλος στον εαυτό του. Αν υιοθετεί μια μέθοδο ζωής σε κάποια μικρή λεπτομέρεια, είναι για να εξασφαλίσει περισσότερη ελευθερία, περισσότερη ευτυχία, περισσότερη ευημερία, αλλά επ’ ουδενί για να θυσιάσει τον εαυτό του. Και την τροποποιεί, και τη μεταμορφώνει όταν του φαίνεται ότι εξακολουθώντας να παραμένει πιστός σ’ αυτήν θα μείωνε την αυτονομία του. Δεν θέλει να αφήσει τον εαυτό του να κυριαρχείται από αρχές που καθορίζονται a priori· είναι μονάχα a posteriori, απ’ τις εμπειρίες του, που βασίζει τους κανόνες συμπεριφοράς του, μολαταύτα οριστικές, πάντοτε υποκείμενες στις τροποποιήσεις και τους μετασχηματισμούς που η καταγραφή νέων εμπειριών μπορούν να εγγράψουν, και στην αναγκαιότητα απόκτησης νέων όπλων στον αγώνα του ενάντια στο περιβάλλον — χωρίς να κάνει ένα απόλυτο a priori.

Ο ατομικιστικήςαναρχικός δεν λογοδοτεί ποτέ σε κανέναν άλλον πέρα απ’ τον εαυτό του για τις πράξεις και τις χειρονομίες του.

Ο ατομικιστικήςαναρχικός θεωρεί τη συναναστροφή μονάχα ως ένα τελεσφόρο, ένα προσωρινό. Γι’ αυτό, θέλει να συναναστρέφεται μονάχα σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης αλλά πάντοτε σε εθελοντική βάση. Και επιθυμεί μονάχα να συμβάλλεται, σε γενικές γραμμές, για σύντομο χρονικό διάστημα, θα είναι πάντα κατανοητό ότι κάθε συμβόλαιο μπορεί να ακυρωθεί απ’ τη στιγμή που βλάπτει ένα απ’ τα συμβαλλόμενα μέρη.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν απαγορεύει καμιά αποφασισμένη σεξουαλική ηθική. Είναι στο χέρι του καθενός να καθορίσει τη σεξουαλική, συναισθηματική ή αισθηματική του ζωή, τόσο για το ένα φύλο όσο και για το άλλο. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι σε προσωπικές σχέσεις μεταξύ αναρχικών διαφορετικών φύλων ούτε η βία ούτε ο περιορισμός λαμβάνουν χώρα. Πιστεύει ότι η οικονομική ανεξαρτησία και η δυνατότητα τού να είναι μητέρα όπως επιθυμεί είναι οι αρχικές συνθήκες για τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Ο ατομικιστήςαναρχικός θέλει να ζει, θέλει να είναι σε θέση να εκτιμά τη ζωή ατομικά, ζωή θεωρούμενη σε όλες της τις εκφάνσεις. Παραμένοντας κύριος στο μεταξύ της βούλησής του, λαμβάνοντας υπόψη τόσους πολλούς υπηρέτες που τίθονται στη διάθεση του «εαυτού» του οι γνώσεις του, οι ικανότητές του, οι αισθήσεις του, τα πολλαπλά όργανα αντίληψης του σώματός του. Δεν είναι δειλός, αλλά δεν θέλει να μειώνει τον εαυτό του. Και ξέρει καλά ότι εκείνος που επιτρέπει στον εαυτό του να καθοδηγείται απ’ τα πάθη του ή να κυριαρχείται απ’ τις αρεσκείες του είναι δούλος. Θέλει να διατηρεί «την κυριότητα του εαυτού» προκειμένου να οδηγεί προς τις περιπέτειες στις οποίες η ανεξάρτητη έρευνα και η ελεύθερη μελέτη τον οδηγούν. Θα συνιστούσε πρόθυμα μια απλή ζωή, την αποκήρυξη του ψεύτικου, της υποδούλωσης, των άχρηστων αναγκών· την αποφυγή των μεγάλων πόλεων· μια λογική διατροφή και σωματική υγιεινή.

O ατομικιστήςαναρχικός θα ενδιαφερθεί για τις συναναστροφές που συγκροτούνται από συγκεκριμένους συντρόφους με σκοπό να τους σχίσει απ’ την εμμονή σε ένα περιβάλλον που τους αηδιάζει. Η άρνηση της στρατιωτικής θητείας, ή της πληρωμής των φόρων θα έχει όλη του τη συμπάθεια· ελεύθερες ενώσεις, μονές ή πολλαπλές, σαν διαμαρτυρία εναντίον των κοινών ηθών· ιλλεγκαλισμός ως βίαια ρήξη (και με ορισμένες επιφυλάξεις) με την οικονομική σύμβαση που έχει επιβληθεί δια της βίας· αποχή από κάθε ενέργεια, από κάθε δουλειά, από κάθε λειτουργία που σχετίζεται με τη διατήρηση ή την εδραίωση του επιβεβλημένου πνευματικού, ηθικού ή οικονομικού καθεστώτος· ανταλλαγή ζωτικών προϊόντων μεταξύ ατομικιστώναναρχικών ιδιοκτητών των αναγκαίων μηχανών παραγωγής, μακριά από κάθε καπιταλιστικό μεσάζοντα· κ.λπ., είναι πράξεις εξέγερσης σύμφωνες ουσιαστικά με το χαρακτήρα του ατομικιστικούαναρχισμού.

Μετάφραση: Αιχμή

Πηγή: aixmh

Negative Reviews – “Κάτω απ’ το λιθόστρωτο, οργανικοί διανοούμενοι”

ο παρόν κείμενο γράφτηκε για να αποτελέσει μια απόπειρα κριτικής στην αρχιτεκτονική και τα πορίσματα της έρευνας των Λ. Ρόρη και Β. Γεωργιάδου, “Policy Brief for the Hellenic Observatory Research Grant. Low-intensity violence in crisis-ridden Greece: evidence from the far right and the far left” που παρουσιάστηκε πρόσφατα σε εκδήλωση στο ΕΒΕΑ, με τη συμμετοχή του πολιτικού προϊσταμένου των μπάτσων Μ. Χρυσοχοΐδη. Αποτελεί, επίσης, μια προσπάθεια σύνδεσης της εν λόγω έρευνας με τις αντεγκληματικές και αντιτρομοκρατικές πολιτικές.

Δημοσιεύεται ηλεκτρονικά, υπό μορφή μπροσούρας, τον Ιανουάριο του 2020. Ενθαρρύνεται η πρωτοβουλιακή της εκτύπωση με την παράκληση οποιοδήποτε αντίτιμο, σε περίπτωση διάθεσης φυσικών αντιτύπων, να στοχεύει αποκλειστικά στην κάλυψη των εξόδων της εκτύπωσης.

Η αναπαραγωγή του περιεχομένου του κειμένου είναι ελεύθερη για σκοπούς που αφορούν το φάσμα της αναρχικής σκέψης και πρακτικής. Θα εκτιμούσαμε ιδιαίτερα την αναφορά στην πηγή.

 

Negative Reviews

εργαστήριο για τη μελέτη της ανατομίας της μηχανής

 

mail επικοινωνίας:negative-reviews(AT)riseup.net

 

Περιεχόμενα

 

Κάτω απ’ το λιθόστρωτο, οργανικοί διανοούμενοι σελ.6

Η έρευνα ως πολιτικό κείμενο σελ.9

Παρατηρήσεις πάνω στις παρατηρήσεις: η αντιτρομοκρατική πολιτική πίσω απ’ την έρευνα σελ.36

Η τοποθέτηση Χρυσοχοΐδη και τα αντι-αναρχικά συνέδρια σελ.54

Παράρτημα σελ.67

Βιβλιογραφία σελ.69

Mπροσούρα: Final-Intellectuals.pdf

Πηγή: Athensindymedia

Χιλή: Ενάντια στη λήθη και τη μετάνοια ¡SEBASTIAN “ANGRY” OVERSLUIJ ΠΑΡΩΝ!

Έχουν ήδη περάσει έξι χρόνια από τότε που ο αναρχικός μας σύντροφος έπεσε αφού χτυπήθηκε απ’ τις σφαίρες ενός φρουρού ασφαλείας σε απόπειρα απαλλοτρίωσης τον Δεκέμβρη του 2013.

Απ’ τη μέρα εκείνη, λόγια μνήμης ξεκίνησαν να γράφονται, επιτρέποντας στη ζωή του συντρόφου να συνεχιστεί μεσ’ απ’ την αναρχική δράση που ανακαλεί τα διάφορα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο σύντροφος ως όπλα ενάντια στην εξουσία, συμμετέχοντας σε μουσικά projects, βιβλιοθήκες, σχέδια και συμμετοχή στην άμεση δράση.

Σήμερα, γνωρίζουμε πως η δράση του κι η μνήμη του αναλαμβάνονται αναμεταξύ των κοντινών του κύκλων που μοιράστηκαν τη ζωή τους μ’ εκείνον ανά τα χρόνια, ένα σημάδι θετικό, το οποίο αψηφά τη λήθη και τη μετάνοια. Ο “Pelao Angry” είναι σύντροφος που μας λείπει. Ίσως να ήταν μαζί μας εν μέσω της παρούσας εξέγερσης, πολεμώντας τα εξουσιαστικά συμφέροντα με χιλιάδες τρόπους. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως, ανά τον κόσμο, τ’ όνομά του αντηχεί στα οδοφράγματα, στα βιβλία και στις ποικίλες πρωτοβουλίας της αναρχικής δράσης.

Έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, οι επιλογές μας παραμένουν σθεναρές να πυροδοτούν τη μνήμη μας στα μονοπάτια του πολέμου ενάντια σε κάθε εξουσία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
¡SEBASTIAN “ANGRY” OVERSLUIJ ΠΑΡΩΝ!


Χιλή. Δεκέμβρης 2019

Πηγή: https://actforfree.nostate.net/?p=35988

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ: Γράμμα σ’ένα Χιλιανό

Ο σύντροφος Γκουστάβο Ροντρίγκεζ μας έστειλε προς δημοσιοποίηση στην Ελλάδα το κείμενο-ανάλυση του το οποίο μεταφράσαμε και επιμεληθήκαμε στην ελληνική γλώσσα. Ο Ροντρίγκεζ, για όσους/ες δεν γνωρίζουν, είναι ένας πολύ γνωστός για τη θεωρία και τη δράση του Μεξικανός σύντροφος στους αναρχικούς κύκλους της Λατινικής Αμερικής. Εμείς από την πλευρά μας, σαν Έλληνες αναρχικοί, θεωρούμε δεδομένης της συγκυρίας των διεθνών εξεγερσιακών γεγονότων που συνταράσσουν τον πλανήτη τους τελευταίους μήνες, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα της Χιλής- την αναλυτική προσέγγιση του συντρόφου σημαντική, λόγω της αυστηρά κριτικής αναρχικής θεώρησης του μιας σειράς ζητημάτων τα οποία άπτονται των σημερινών δυνατοτήτων και προοπτικών της εξέγερσης σημαντικών τμημάτων των αποκλεισμένων, σε διεθνές επίπεδο. Πιστεύουμε ότι η δουλειά του συμβάλει αποφασιστικά στην διερεύνηση και την εξαγωγή χρήσιμων πρακτικών συμπερασμάτων ως προς αυτή την κατεύθυνση.
Για την μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου Νίκος Νικάνορας.


ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΙΛΙΑΝΟ

Στον Χοακίν Γκαρθία Τσανκς και στο Μαρτσέλο Βιλλαροέλ Σεπούλβεδα, συντρόφους και συνομώτες.

“…κάθε επαναστατική θέση αντλεί τη δύναμη της της από την κρυφή πεποίθηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει”

Τζορτζ Όργουελ , ο δρόμος προς το Βάϊγκαν Πάιρ

“Αλίκη: Πόσο θα διαρκέσει για πάντα;

Άσπρο κουνέλι: Μερικές φορές μονάχα μια στιγμή”

Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

Οι άσχημες κοινωνικές συνθήκες είναι το καινούριο σημείο αφετηρίας της θυελλώδους λαϊκής διαμαρτυρίας που απλώνεται από άκρο σε άκρο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Αλγερία, Ιράκ, Αϊτή, Λίβανος, Καταλονία, Ισημερινός, Βολιβία και Χιλή είναι οι εφήμεροι πρωταγωνιστές των πολύμορφων αστικών εξεγέρσεων που ταρακουνούν τον κόσμο.

Παρότι είναι βέβαιο ότι αυτές οι διαδεδομένες διαμαρτυρίες αντλούν τη καταγωγή τους από ιδιαίτερους επικρουστήρες που τις εξηγούν (ειδικά το Χονγκ Κονγκ και η Καταλονία, με τις ανεξαρτησιακές τους αξιώσεις), θα ήταν αφελές να σκεφτούμε ότι όλη αυτή η συσσωρευμένη οργή δεν είναι διασυνδεμένη. Η αύξηση των τιμών στα αγαθά και στις υπηρεσίες, προστιθέμενη στην οικονομική λιτότητα- με την επακόλουθη απώλεια θέσεων εργασίας και την άνιση οικονομική επιβίωση στο βαθμό που η παγκόσμια ανάπτυξη επιβραδύνεται- είναι ο κοινός παρανομαστής του μεγαλύτερου μέρους αυτών των κινητοποιήσεων.

Παρόλα αυτά, είναι αναμφισβήτητο ότι αυτές οι διαμαρτυρίες έχουν σαν κοινό στοιχείο επίσης μια άλλη μεγάλη στιγμή που προσπερνά ευρέως την οικονομικίστικη ανάλυση και που πολύ βολικά δεν αποτελεί αντικείμενο επεξεργασίας από πλευράς των μέσων μαζικής αποχαύνωσης και που σκόπιμα διαφεύγει επίσης από την ανάλυση των πολιτολόγων και των απολογητών της κυριαρχίας : τον αντικυβερνητικό σπασμό τους, την απέχθεια εναντίον οποιουδήποτε κυβερνά και ενάντια σε όλα τα πολιτικά κόμματα οποιασδήποτε απόχρωσης. Ένα χαρακτηριστικό που επιβάλει την απουσία αρχηγών και /ή διευθυνόντων, και διευκολύνει την εφήμερη συγκεκριμενοποίηση της αναρχίας.

Χωρίς αμφιβολία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της τελευταίας ανταγωνιστικής συναρμολόγησης, διεγείρουν a priori πολλούς αναρχικούς/ες συντρόφους/ισσες, που συνεχίζουν αναλύοντας τα συμβάντα διαμέσου του φακού της ιδεολογίας να παραμένουν στρατοπεδευμένοι μέσα σε σκληρωτικά παραδείγματα που ανάγονται στον 19ο αιώνα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο φονικό για τις ιδεολογίες από την ίδια την πραγματικότητα.

Προφανώς εκείνο το παλιό μοντέλο της αναρχικής κοινωνίας που εμφανίζονταν θετικά αξιολογημένη, σαν ένα πρωτότυπο κοινωνίας, σαν ένα σχέδιο αλλαγής συνοδευόμενο από μια αντίστοιχη πρακτική, δεν είναι πλέον δυνατό να επαναληφθεί στις ημέρες μας.

Όπως με εύστοχο τρόπο παρατήρησε ο σύντροφος Αλφρέντο Μπονάνο σε μια από τις διαλέξεις του που έγιναν πριν από μερικά χρόνια στην Αθήνα, με τίτλο “ Η καταστροφή της εργασίας” : “ Το πρώτο πράγμα που πρέπει να βγάλουμε από το μυαλό μας είναι να σκεφτούμε ότι στο μέλλον, επίσης και στην πιθανότητα υλοποίησης της ίδιας της επανάστασης, θα υπάρξει κάτι που να μπορέσουμε να το κληρονομήσουμε από το κράτος και το κεφάλαιο. Θυμάστε τις παλιές αναλύσεις των συντρόφων πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια, όταν θεωρούνταν εφικτό ότι διαμέσου της επαναστατικής απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής από τα χέρια των καπιταλιστών και της παράδοσής τους στα χέρια των προλετάριων-κατάλληλα εκπαιδευμένων στην αυτοδιαχείριση-θα μπορούσε να δημιουργηθεί η καινούρια κοινωνία; Αυτό το πράγμα δεν είναι πλέον δυνατό”.

Σήμερα δεν ανταποκρινόμαστε στις συνθήκες ούτε με τον πολλαπλασιασμό των αυθόρμητων εξεγέρσεων ούτε με την γενική απεργία ούτε με τον θρίαμβο της κοινωνικής επανάστασης ούτε με την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την αντιστροφή των πυραμιδοειδών δομών της κυριαρχίας έτσι ώστε οι αυτοδιαχειριστικές και ελευθεριακές συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης να υλοποιηθούν σαν άμεση δυνατότητα.

Όμως δεν μπορούμε να περιοριστούμε στην επισήμανση ότι οι παλιού τύπου αγώνες δεν είναι πλέον χρήσιμοι στις ημέρες μας. Βρισκόμαστε εκ νέου με την ίδια παντοτινή ανικανότητα να μπορέσουμε να διασχίσουμε τη γραμμή και να περάσουμε για πάντα από την άλλη πλευρά. Γινόμαστε ανήμποροι να εγκαταλείψουμε τον αδιέξοδο δρόμο που μας επιβάλει η εξουσία, να απελευθερωθούμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς, να καθαρίσουμε το δρόμο και να εγκαταλείψουμε οριστικά τον συνηθισμένο κύκλο. Κατά συνέπεια μας χρειάζεται να επανεξετάσουμε ενδελεχώς την ιστορική μας αποσκευή, να πετάξουμε τις σάπιες σανίδες που διαβρώθηκαν από τον χρόνο και να τις αντικαταστήσουμε με φρέσκο και στιβαρό ξύλο.

Έχουμε σαν άμεση αποστολή να αναστοχαστούμε την αναρχία. Ή να σκεφτούμε ενάντια στη σκέψη. Να αντιστρέψουμε τα διαγράμματα. Η σκέψη-μας υπενθυμίζει ο Ντελέζ από την κόλαση-συνίσταται στο να: “συνδέουμε κάθε φορά ένα βέλος στο ίδιο…. μμμμ!”.

DEJA VU

Για όσους ήμασταν έφηβοι εκείνο τον εικονικό χρόνο το 1968-και για αυτούς που ήταν μεγαλύτεροι και τον βίωσαν ρίχνοντας κομπολόγια ή μέσα σε πιο επικίνδυνες συνθήκες- οι σημερινές πληθωρικές εξεγέρσεις μας φαίνονται ένα “Deja vu”, δηλαδή μας προκαλούν εκείνη την αίσθηση του “ήδη βιωμένου” γεγονότος, της ιστορίας που επαναλαμβάνεται, κάτι το οποίο αντιμετωπίσαμε σαν εμπειρία στο παρελθόν.

Πράγματι, οι μαζικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις δεν είναι καινούριες . Και οι μαζικές διαδηλώσεις με αφετηρία τον Μάη του ‘68 επίσης υπήρξαν πολύμορφες και διαμόρφωσαν ένα κίνημα εξισωτικού και αντιεξουσιαστικού περιεχομένου-που δεν είχε ποτέ προβλεφθεί και ακόμη λιγότερο προωθήθηκε από πλευράς των εκκλησιών του επίσημου αναρχισμού εκείνης της εποχής- το οποίο εκτροχιάστηκε από τις πολιτικές και τις οικονομικές συνισταμένες που το γέννησαν δίνοντας με τη σειρά του ζωή σε μια πολιτισμική κρίση που εξανάγκασε σε θέση ρουά-ματ την καταναλωτική κοινωνία της πειθαρχίας και ήταν προάγγελος της κρίσης του καπιταλιστικού κόσμου της δεκαετίας του εβδομήντα και του ξηλώματος του κοινωνικού κράτους.

Μετά ακολούθησαν οι διαμαρτυρίες-εξίσου πολύμορφες-ενάντια στον πόλεμο στη χερσόνησο της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη). Κατόπι ήλθε ο ιταλικός Μάης του ‘77, ακολουθούμενος από τις διαδηλώσεις ενάντια στα πυρηνικά όπλα και την τεχνολογία και τις κινητοποιήσεις ενάντια στη αποκαλούμενη “παγκοσμιοποίηση” σε διεθνές επίπεδο (Σηάτλ, Ουάσιγκτον, Πράγα, Κεμπέκ, Γένοβα, Θεσσαλονίκη, Βαρσοβία, Γκουνταλαχάρα) που διήρκεσαν μέχρι το 2004. Σε πιο πρόσφατη ημερομηνία είδαμε την εξέλιξη των μαζικών κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων που προωθήθηκαν από πλευράς του κινήματος 15-Μ, που βαπτίστηκε επίσης σαν “κίνημα των αγανακτισμένων”(2011-2015) στο Ισπανικό κράτος και, επίσης το αντίγραφο του, το κίνημα Occupy Wall Street (του 2011-2012)! Έτσι όπως ακριβώς και τις διαμαρτυρίες στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα καθώς και αυτές που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα Nuit debout a Paris και, ακόμη πιο πρόσφατα, αυτές που πραγματοποιήθηκαν από τους “Los chalecos amarillos”.

Παρόλο το πνεύμα αμφισβήτησης που τις εμψύχωσε και τον διάχυτο εκδηλωμένο αυθορμητισμό τους όλες αυτές οι κινητοποιήσεις (χωρίς εξαιρέσεις) εξάντλησαν τον αγέρωχο και ανυπότακτο χαρακτήρα τους αναδημιουργώντας τη μαρξιστική διαλεκτική της συντακτικής εξουσίας και κατέληξαν πιασμένες μέσα στους μηχανισμούς σύλληψης του συστήματος κυριαρχίας. Όπως μας υπενθυμίζει ο σύντροφος Μπονάνο : “Η μηχανή του ‘68 παρήγαγε τα καλύτερα στελέχη του καινούριου τεχνο-γραφειοκρατικού κράτους”. Να λοιπόν η θαυμάσια ικανότητα ενσωμάτωσης των κοινωνικών κινημάτων από πλευράς των δομών κυριαρχίας σαν ανεξάντλητη πηγή της αντίδρασης.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε τη μεταμόρφωση του “κινήματος των αγανακτισμένων” μέσα στις πλατείες του ισπανικού κράτους σε “Podemos” που ανακηρύσσεται σε προστάτη του νόμου και της τάξης στο “όνομα των ταπεινών” ! Βλέπουμε τον Σύριζα να εγκαταλείπει τις πλατείες της Αθήνας και να εφαρμόζει τις πολιτικές λιτότητας της Ε.Ε. , να μεταλλάσσεται στον πιστό τους εκτελεστή στην κυβέρνηση. Ή το κίνημα Nuit debut στη Γαλλία να απαιτεί τη θεσμοθέτηση ενός καινούριου συντάγματος και το κίνημα Occupy Wall Street να ενισχύει τις γραμμές του Μπέρνυ Σάντερς στον αγώνα δρόμου για τον Λευκό οίκο.

Στην πραγματικότητα, αφού διηγηθήκαμε τις παρελθούσες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες, μας προκύπτει μια κάποια αμφιβολία που μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε αν πράγματι αντιλαμβανόμαστε ένα γεγονός “deja vu”, δηλαδή αν αληθινά η ιστορία επαναλαμβάνεται και αν έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτά τα γεγονότα έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν, ή πειραματιζόμαστε με μια αλλοίωση της μνήμης που μας κάνει να πιστεύουμε ότι θυμόμαστε καταστάσεις που δεν συνέβησαν ποτέ και στα αλήθεια, βρισκόμαστε μπροστά από ένα φαινόμενο που όχι μόνο δεν έχει εμφανιστεί ποτέ πριν, αλλά ούτε και κάποιος το είχε ονειρευτεί ποτέ ή το είχε απλά ακούσει.

Αν τον Μάη του ‘68 οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις εμπνεύστηκαν από την συντακτική ουτοπία-όπως ακριβώς και οι περισσότερες από τις από τις προαναφερόμενες μαζικές κινητοποιήσεις της εποχής εκείνης-είναι άλλο τόσο προφανής η απουσία ουτοπικής προοπτικής μέσα στις παρούσες κινητοποιήσεις που συνταράσσουν ολόκληρο τον κόσμο. Η οργή και η απογοήτευση δεν διαθέτουν ουτιλιταριστικά κίνητρα, ούτε πολιτικά αλλά ούτε και ιδεολογικά, είναι παράλογες, πηγαίνουν πέρα από την άρνηση της πολιτικής και αποκτούν πνοή μέσα σε μια δυστοπική δυναμική.

Αν και από ορισμένες απόψεις η διαμαρτυρία αναμιγνύεται και συγχέεται με τα αιτήματα της αποκαλούμενης “κοινωνίας των πολιτών” τα οποία ενσωματώνονται από τα κόμματα και τα συνδικάτα-πάντα έτοιμα να ανακατευτούν με την κυριαρχούσα λαϊκιστική αντίδραση-η πληθώρα του αρνητισμού που προκύπτει καθορίζει τα καταπιεσμένα πάθη και την ερωτική δύναμη της στάσης, δημιουργώντας πτητικές εξεγερσιακές υποκειμενικότητες που δίνουν ευκαιριακή πνοή στην Αναρχία, ανατρέποντας την τάξη και προκαλώντας κρίση στους μηχανισμούς σύλληψης.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Από τις 18 Οκτώβρη του τρέχοντος έτους, η Χιλή έγινε το επίκεντρο της λατινοαμερικάνικης εξέγερσης, δωρίζοντάς μας πραγματικές οδομαχίες ενάντια σε μπάτσους και στρατιώτες. Μέσα σε 15 ημέρες μιας πολυετούς εξέγερσης η γενικευμένη στασιαστική φωτιά κατόρθωσε να διακόψει την βρώμικη κανονικότητα που κυριαρχούσε μέσα στη διεφθαρμένη “μετάβαση στη δημοκρατία”, έπειτα από τόσα χρόνια φασισμού που είχαν επιβληθεί με τη φωτιά και το αίμα από την στρατιωτική-επιχειρηματική δικτατορία του στρατηγού Α. Πινοσέτ.

Χωρίς αμφιβολία η γενικευμένη εξέγερση που σήμερα βιώνει η Χιλή είναι το αναντίρρητο πρόσωπο της αποθάρρυνσης, η μηδενιστική έκφραση όποιου έχει χάσει κάθε ελπίδα, η έκρηξη της αναρχικής οργής που από τις αρχές του αιώνα είχαμε προαισθανθεί μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού συγγενών ανατρεπτικών, ένα σύνολο συνενόχων και συνωμοτών με ενεργή παρουσία και διαδεδομένη πρακτική εμπειρία ανά τον κόσμο. Πέρα από τα αμέτρητα συνθήματα στους τοίχους από τις ελεύθερες γροθιές που δίνουν αναπνοή στην παρατεταμένη εξέγερση στις πόλεις του Σαντιάγκο, του Βαλπαραϊσο και της Κονσεψιόν, η συγκρουσιακότητα εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους στην περιοχή της Χιλής.

Στο Σαντιάγκο, πέρα από την κινητοποίηση 1εκατομυρίου 200χιλιάδων διαδηλωτών που έγινε είδηση σε όλα τα μίντια-με όλες τις επιπτώσεις της συμβολικής μεγαλοπρέπειας- συγκεκριμενοποιήθηκε η συνηθισμένη επίθεση ενάντια στις εικόνες της κυριαρχίας, εκτονώνοντας όλη την καταπιεσμένη οργή ενάντια στις καπιταλιστικές πολυεθνικές, καταστρέφοντας το εμπόρευμα, καίγοντας δεκάδες λεωφορεία της δημόσιας συγκοινωνίας, αυτοκίνητα και κτήρια, σαμποταρίστηκαν και κάηκαν σταθμοί του μετρό και πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες απαλλοτριώσεις σε καταστήματα και γραφεία. Συνεχίζοντας με την έφοδο ενάντια στα σύμβολα, δέχτηκε επίθεση σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις το τηλεοπτικό κανάλι TV “Mega” από πλευράς νεαρών μασκοφόρων και με εμπρηστικούς μηχανισμούς. Ένα άγαλμα προς τιμή της αστυνομίας καταρρίφθηκε στο Δήμο Μπαρνέκεα, μαζί με πολλά άλλα μνημεία-εικονογραφικά σύμβολα της κυριαρχίας-που καταστράφηκαν σε αναρίθμητες πλατείες της χώρας. Με παρόμοιο τρόπο ποτάμια από διαδηλωτές επιχείρησαν να καταλάβουν την Λα Μονέδα σε επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες, αντιμετωπίζοντας την σκληρή απάντηση του στρατού και των καραμπινιέρων. Η έφοδος ενάντια στο μέγαρο της κυβέρνησης, έγινε ο κύριος στόχος της κοινωνικής εξέγερσης, ερεθίζοντας μια κάποια αναπόληση της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων η οποία θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Για ποιο λόγο θα έπρεπε να καταλάβουμε την Λα Μονέδα; Ο στόχος μας δεν είναι να καταλάβουμε κτήρια αλλά αντίθετα να τα κατεδαφίσουμε. Η, που είναι το ίδιο πράγμα: να αρνηθούμε την εξουσία. Δηλαδή, να καταστρέψουμε κάθε άποψη της θεσμοποιημένης εξουσίας και ταυτόχρονα να καταπνίξουμε κάθε καινούρια απόπειρα συντακτικής εξουσίας.

Από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να μας γίνει πολύ σαφές ότι οι συγκλίνουσες προσπάθειες των ελάχιστα κόκκινων και πολύ πρακτόρων της αριστεράς του κεφαλαίου, με τη λειτουργία τους περί Εθνικής Ενότητας και τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις τους στο δημοψήφισμα, για “ ένα καινούριο σύνταγμα με την υποχρεωτική συμμετοχή των πολιτών” και τον σχηματισμό μιας συντακτικής συνέλευσης ! Έτσι ακριβώς όπως και η απόπειρα χειραγώγισης από πλευράς του κινήματος Αλιέντε για ένα καινούριο Σύνταγμα! Η το απεχθές κάλεσμα του πατριωτικού μετώπου Μανουέλ Ροντρίγκεζ στους “πατριώτες στρατιωτικούς”, στους “ενσυνείδητους καραμπινιέρους”, ούτως ώστε “να υποταχθούν στο λαό και να διευκολύνουν τον αγώνα για το τέλος των κακών κυβερνήσεων”! Και επίσης οι σχιζοειδείς φωνακλάδες της Izqierda Libertaria και της “Σοσιαλισμός και ελευθερία”που καλούν στη λαϊκή ενότητα ! Όχι μονάχα βρίσκονται πολύ μακρυά από τους δικούς μας στόχους του αγώνα αλλά επίσης αντιπροσωπεύουν μια καινούρια απόπειρα να διαιωνιστεί η κυριαρχία και να σταθεροποιηθεί το κεφάλαιο “με ανθρώπινο πρόσωπο”. Μια απόπειρα την οποία πρέπει να πολεμήσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα που πολεμάμε την θεσμοποιημένη εξουσία.

Επιπλέον, απέναντι στο πιο ριζοσπαστικό τμήμα της ένοπλης σοσιαλδημοκρατίας, το αποκαλούμενο Πατριωτικό μέτωπο Μανουέλ Ροντρίγκεζ-Αυτόνομο (FPMR-A) και το Κίνημα της επαναστατικής αριστεράς-Αντάρτικος στρατός των φτωχών (MIR-EGP), όχι μονάχα μας αντιστοιχεί να διατηρήσουμε μια απόσταση ασφαλείας αυστηρά κριτική αλλά επίσης να αξιολογήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα την πρότασή τους της Λαϊκής εξουσίας. Δυστυχώς υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες που επιμένουν αναφορικά με τον “κοινωνικό” χαρακτήρα της παρούσας εξέγερσης και διατηρούν προσδοκίες σε μια προφασιζόμενη-και ανεδαφική στις ημέρες μας-ελευθεριακή κοινωνία που, όπως σημείωσε εύστοχα ο Αλφρέντο στην προαναφερόμενη διάλεξη: “είμαι πεπεισμένος ότι ακόμη και στην περίπτωση που η αναρχία θα υλοποιούνταν, οι αναρχικοί θα συνεχίσουν να είναι κριτικοί απέναντι σε αυτή τη θεσμοποιημένη αναρχία. Διότι αυτός ο αναρχισμός θα αποτελεί ένα αναρχικό θεσμό, και είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο μέρος των συντρόφων θα είναι ενάντια σε αυτό τον τύπο αναρχισμού”.

Για πολλούς εραστές του κοινωνικού αγώνα των πολύμορφων και ιδιαίτερων ερμηνειών του αναρχισμού, πρέπει “να καταλάβουμε ότι ο αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο έχει πολλαπλά μέτωπα και μορφές αγώνα” ούτως ώστε να προχωρήσουμε “προς το μέλλον, το δικό μας μέλλον”.

Μια δήλωση που όχι μονάχα είναι δύσκολη να γίνει κατανοητή αλλά ακόμη και να χωνευτεί από τη σύγχρονη αναρχική οπτική χωρίς να υποπέσουμε σε ρεφορμιστικές θέσεις ξεκάθαρου σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού. Χωρίς καμιά αμφιβολία τα μέλη της εκδοτικής συλλογικότητας αυτού του περιοδικού-και όσοι το παράγουν εδώ και έξι χρόνια-διατηρούν την πίστη τους στο “μέλλον μας” και για αυτό τον λόγο δεν διστάζουν να συνάψουν συμμαχίες με “άλλους επαναστάτες” και να συμμετέχουν σε “διάφορα μέτωπα” σε διαφορετικές “μορφές δράσης”.

Αδιαμφισβήτητα όταν συνάπτονται συμμαχίες καταλήγουμε να τροποποιήσουμε τους στόχους σε αναζήτηση της πολιτικής νομιμοποίησης του αγώνα : “ένα καλύτερο μέλλον”. Χωρίς να σκεφτούμε ότι η πίστη στο μέλλον είναι ουσιαστική για να διαιωνισθεί η κυριαρχία. Να ζούμε πάντοτε στο μέλλον είναι ακριβώς η παραδοσιακή μέθοδος για να μην ζούμε εδώ και τώρα, αποσυρόμενοι για πάντα από την αυτονόητη διαρκή σύγκρουση της συμμετοχής στον αναρχικό αγώνα. Ένα γεγονός που ο Νοβατόρε είχε ήδη επισημάνει εδώ και ένα αιώνα ! Κατά βάθος, πίσω από μια παρόμοια θέση, διαμένουν οι εκτός φάσης “συντακτικές” προσδοκίες (δηλαδή αυτές που στοχεύουν στην εγκαθίδρυση νέων θεσμών). Πιστές στο κάλεσμα του τραγουδιού των σειρήνων, διαισθανόμαστε σε αυτές, αντίγραφα του ύμνου στην ελευθερία-που παιανίζουν πάντοτε στις παραμονές της κάθε επανάστασης- , αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερο από δοξαστικούς ύμνους στην καινούρια συντακτική εξουσία.

Παρακάτω θα ακολουθήσουν οι αφελείς αποσαφηνίσεις σαν απόπειρες προφασιζομένων κινήτρων και αιτιών των “ολισθημάτων”, των “προδοσιών” και θα επαναληφθεί μέχρι βαρεμάρας η παλιά ιστορία της “προδομένης επανάστασης”, αντί να αποσαφηνισθεί το γεγονός ότι η Επανάσταση δεν ήταν ποτέ (ούτε και θα είναι) με την πλευρά της ελευθερίας, αλλά είναι αντίθετα στην υπηρεσία της εξουσίας διότι κάθε επανάσταση (πολιτική) είναι ενδόμυχα συντακτική.

Οι Ροβεσπιέροι , η επιτροπή δημόσιας υγείας , οι Λένιν, οι Στάλιν, οι Κάστρο, η KGB, δεν είναι μεταλλάξεις και παραμορφώσεις των αποκαλούμενων “επαναστατικών διαδικασιών” αλλά αντίθετα είναι η φυσική τους συνέπεια.

Από εδώ πηγάζει η παθολογική μας εμμονή να “ξαναανακαλύψουμε” την Αναρχία, για να της αποδώσουμε στη θεωρία-αλλά κυρίως στη πρακτική-, τη χειραφετησιακή της ισχύ. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ντροπιαστικό στις ημέρες μας από την εγκατάλειψη της Αναρχίας στο όνομα μιας χυδαίας εκδοχής του μεταμοντέρνου “ελευθεριακού κομμουνισμού” στον οποίο προσκαλούν σαν εναλλακτική. Χρειάζεται να διαλύσουμε τα φετίχ που μας διατηρούν μέσα στις γιάλες και να παραιτηθούμε από τις εναλλακτικές (από όλες τις εναλλακτικές που πωλούνται αυτή τη στιγμή στην αγορά). Κάθε εναλλακτική στην Αναρχία είναι σημάδι ότι χωλαίνουμε και μια δειλή έξοδος που οδηγεί να διαιωνίσουμε την κυριαρχία κάτω από την ύπουλη μάσκα των μεταβολών.

Δυστυχώς, η διαστρεβλωμένη έννοια της ιδεολογίας-ριζωμένη βαθειά μέσα στους κύκλους μας-εξακολουθεί να προσκαλεί πολλούς να αντιληφθούν τον αναρχισμό σαν μια υλοποίηση (που “διαρκεί για πάντα”), αντί να θεωρηθεί σωστά το γεγονός ότι πρόκειται για μια δυστοπική δυναμική η οποία μας παραχωρεί στιγμές Αναρχίας που χρειάζεται να επεκτείνουμε διαμέσου της συγκεκριμένης επίθεσης (της διαρκούς!), όμως , για να συστηματοποιήσουμε την επίθεση, για να υλοποιήσουμε την καταστρεπτική θέληση, χρειάζεται μια προληπτική οργάνωση της αναρχικής εξέγερσης ! Δηλαδή καθίσταται αναγκαία η αφορμαλιστική διάρθρωση μικρών ομάδων συγγένειας οι οποίες είναι ικανές να συντονιστούν και να παρέμβουν αναρχικά κατά τη διάρκεια ενός αυθόρμητου εξεγερσιακού κινήματος.

Έτσι και μόνο έτσι δίνουμε ζωή στην Αναρχία μέσα από αυτές τις εφήμερες διακοπές της κάθε”κανονικότητας”, επεκτείνοντας το διάχυτο πνεύμα της ανομίας, επεκτείνοντας το χάος μέχρι τις έσχατες συνέπειες, καταστρέφοντας την εργασία και όλους τους πυλώνες της κυριαρχίας.

Όπως μας υπενθυμίζει το Άσπρο κουνέλι (Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων): Για πάντα μερικές φορές διαρκεί μονάχα μια στιγμή και είναι μέσα σε αυτό το κομμάτι του χρόνου που πρέπει να κατεδαφίσουμε όλες τις γέφυρες της επιστροφής, να κάψουμε τα πλοία της υποχώρησης και να πυρπολήσουμε το εμπόρευμα, να κατεδαφίσουμε τον μηχανισμό της ενσωμάτωσης . Για να το επιτύχουμε πρέπει να βρισκόμαστε σε ετοιμότητα, ακόμη και αν υλοποιηθεί μονάχα μια μικρή και εφήμερη στιγμή Αναρχίας, ενσυνείδητοι του γεγονότος ότι η υλοποίησή της είναι μονάχα εφήμερη.

Ο στόχος δεν είναι να αγωνιστούμε για να εγκαθιδρύσουμε τον αναρχισμό. Η ουσία του αγώνα μας είναι να βιώσουμε την Αναρχία μέσα στον καθημερινό αγώνα με αυτό το ζωτικό πάθος που ξεχυλίζει και ενδυναμώνει την ανυποχώρητη δράση μας, υπενθυμίζοντας διαρκώς στους νικητές του παρόντος ότι δεν θα καταφέρουν ΠΟΤΕ να κοιμηθούν ήσυχοι.

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ, Πλανήτης γη, Νοέμβρης 2019


Πηγή : athensindymedia

Negative Reviews Έκδοση: Todd May “Η αποτυχία του μαρξισμού”

i. Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση

Η παρούσα έκδοση, πρώτη απόπειρα μετάφρασης τμήματος του βιβλίου του Todd May [1] The political philosophy of poststructuralist anarchism στην ελληνική γλώσσα -απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε-, αποτελεί την αφετηρία ενός ευρύτερου εγχειρήματος μετάφρασης και ανάδειξης της συγκεκριμένης προσέγγισης στην πολιτική φιλοσοφία και την κοινωνική θεωρία από την πλευρά μας. Συνιστά ένα πρώτο βήμα σε αυτό που προσδοκούμε πως θα εξελιχθεί σε έκδοση του πλήρους κειμένου.

Η επιλογή μας να προχωρήσουμε στη μετάφραση του συγκεκριμένου έργου εγγράφεται σε ένα ευρύτερο εγχείρημα το οποίο εκτείνεται σε δύο επίπεδα: ένα περισσότερο εξειδικευμένο και ένα γενικότερου χαρακτήρα. Καταρχάς, όσον αφορά στο μακροεπίπεδο της στοχοθέτησης, η πρόθεσή μας είναι να αποπειραθούμε τόσο μια διαλογή θέσεων από τον πλούτο της ιστορικά καταγεγραμμένης αναρχικής παράδοσης που ανταποκρίνονται στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κοινωνικό κόσμο και τη θέση μας εναντίον του, όσο και την επικαιροποίηση και εμπλουτισμό αυτού του θεωρητικού σώματος, ώστε να είναι σε θέση να παράσχει τα αναγκαία, για τη σύγχρονη αναρχική παρέμβαση, αναλυτικά εργαλεία. Η απόληξη αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να είναι, όπως εμείς τουλάχιστον το κατανοούμε από τη θέση μας, ένα άκαμπτο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο λόγου, αλλά ένα σώμα εργαλείων και θέσεων που αφενός διατηρεί στο ακέραιο την οξύτητα και την διαύγεια της παραδοσιακής αναρχικής κριτικής και παρέμβασης στον κοινωνικό κόσμο και, αφετέρου, προσφέρει τη δυνατότητα εκλεπτυσμένων ερμηνειών, διευρύνει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις εξουσίας στο κοινωνικό πλέγμα και τη θέση μας σε αυτό και, εν τέλει, ενέχει στον πυρήνα του την αξίωση να βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με τους διαρκείς κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς. Εν ολίγοις, αντιλαμβανόμενοι ότι εντός του κόσμου που μας περιβάλλει συντελούνται ανατροπές που θέτουν υπό αίρεση παραδεδεγμένες θέσεις ή αναπτύσσονται θεωρητικά σχήματα που επιτρέπουν μια περισσότερο πολύπλευρη ερμηνεία των φαινομένων, επιχειρούμε να συμβάλλουμε, με τις όποιες δυνάμεις μας, στη διαμόρφωση ενός αναρχικού λόγου που αξιώνει, υπό την αίρεση των διαφόρων οντολογικών παραδοχών των φορέων του, την όσο το δυνατόν πιο γόνιμη περιγραφή και ερμηνεία, αποφεύγοντας να συγκροτήσει μια άκαμπτη θεολογία· αντίθετα, από τη δική μας πλευρά ως αναρχικοί, θεωρούμε πως η λεπίδα της κριτικής ακονίζεται καλύτερα όταν ακονίζεται πάνω στο σώμα του ίδιου του αναρχικού λόγου.

Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, θεωρούμε πως ένα μέρος της μαρξικής θεωρίας και κάποια τμήματα μεταγενέστερων μαρξιστικών επεξεργασιών είναι σε θέση να παράσχουν εργαλεία που ο αναρχικός λόγος μπορεί να αξιοποιήσει για τη γονιμότερη περιγραφή και παρέμβαση στον κόσμο, αποφεύγοντας, παράλληλα, τη μεταμόρφωσή του σε ένα θεωρητικό σώμα που θα διέπεται από τον αυταρχισμό πολλών εκδοχών του μαρξισμού. Φυσικά, αυτή η υιοθέτηση σχημάτων που δεν απολήγουν απευθείας από την αναρχική ιστορική παράδοση δεν είναι μια πρωτότυπη εισήγηση· ιδιαίτερα στην παράδοση του εν Ελλάδι αναρχικού χώρου, τέτοια σχήματα έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλαπλές περιστάσεις και έχουν, με την πάροδο των ετών, αποδελτιωθεί ως οργανικά τμήματα του αναρχικού λόγου. Πιθανολογούμε πως σε κανέναν/καμία αναγνώστη/τρια δεν προκαλεί αμηχανία η αναφορά στους αλτουσεριανούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους ή στην φραγκφουρτιανή κριτική της πολιτιστικής βιομηχανίας, για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα.

Αυτή η παρατήρηση μας φέρνει στο δεύτερο, το μικροεπίπεδο της στοχοθέτησής μας. Η παρούσα μετάφραση αποσκοπεί αφενός να αναδείξει την καταγωγή των σχημάτων αυτών και να φωτίσει το πλαίσιο λόγου εντός του οποίου αναπτύχθηκαν. Αφετέρου, και αυτό είναι, κατά την άποψή μας το ουσιαστικότερο, επιχειρεί να θέσει θεωρητικά ζητήματα που σχετίζονται με την υιοθέτηση τέτοιου είδους σχημάτων και να διατυπώσει ένα σχετικό πρόβλημα που αφορά στην ευρύτερη αναρχική θεωρία. Η κατανόηση του θεωρητικού πλαισίου εντός του οποίου οι διάφοροι μαρξιστές στοχαστές εισηγήθηκαν τα σχήματα που παρουσιάζονται, θεωρούμε πως θα πρέπει να εγείρει προβληματισμούς συμβατότητας και να οδηγήσει σε ανάπτυξη εκλεπτυσμένων και αυστηρών, ως προς την αναλυτική συνεκτικότητα του εγχειρήματος, γνωμόνων που σχετίζονται με τις παραδοχές των αναρχικών για τη φύση του κοινωνικού κόσμου, μια αναρχική οντολογία εν ολίγοις, αλλά και με τις προκείμενες της πολιτικής φιλοσοφίας του αναρχισμού (για παράδειγμα, τι είναι ο άνθρωπος, πώς εντάσσεται στον κοινωνικό χώρο, το εάν πράγματι εντοπίζεται η ανθρωπολογική μεροληψία του ρουσωϊκού και του λοκιανού υποδείγματος στον κλασσικό αναρχισμό, όπως ισχυρίζονται διάφοροι θεωρητικοί του μετα-αναρχισμού, του εξεγερσιακού και του ατομικιστικού αναρχισμού) και των γνωσιολογικών του προσεγγίσεων (το αν, για παράδειγμα, κανείς υιοθετεί μια αντικειμενιστική ή κονστρουκτιβιστική προσέγγιση της γνώσης του κόσμου). Με λίγα λόγια, επιχειρούμε να ενεργοποιήσουμε ένα στοχασμό σχετικό με το αν και σε ποιο βαθμό μπορούμε, ως αναρχικοί, να υιοθετήσουμε σχήματα που προέρχονται από τον μαρξισμό, καθώς και [σχετικό] με τους τρόπους που οφείλουμε να αναδείξουμε ώστε να ελέγχουμε κάθε φορά ότι αυτά δε συγκρούονται με τον τρόπο με τον οποίο εισηγούμαστε ότι επιλέγουμε να κατανοούμε την κοινωνία της οποίας είμαστε μέρη.

Υπό το φως των παραπάνω, θεωρήσαμε πως η ενότητα Η αποτυχία του μαρξισμού προσφέρεται προς αυτόνομη μετάφραση, καθώς, αφενός, το κείμενο αρθρώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στη χρονολογική διαδοχή των διαφόρων θεωριών, προσφέρει μια εισαγωγή στις διάφορες πτυχές της μαρξιστικής κοινωνικής θεωρίας, εντοπίζει εύστοχα, κατά τη γνώμη μας, σημεία κριτικής που δεν αναδεικνύονται συχνά από την αναρχική κριτική (και, υπό αυτή την έννοια, συνεισφέρει εμπλουτίζοντας την κριτική στο μαρξικό και μαρξιστικό εγχείρημα) και, αφετέρου, λειτουργεί ως εισαγωγικό βήμα για τη ανασκόπηση και κριτική του κλασσικού αναρχισμού, που ακολουθεί, προκειμένου να διατυπωθεί, εν τέλει, η πρόταση για την αξιοποίηση σημείων της μεταδομιστικής κοινωνικής θεωρίας από τον αναρχισμό· μια πρόταση που θεωρούμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, με τα πλεονεκτήματα και τις ενδεχόμενες αδυναμίες της. Έτσι, ο προβληματισμός που επιχειρούμε να διατυπώσουμε σχετικά με την υιοθέτηση διαφόρων σχημάτων του μαρξισμού βρίσκει τη θέση του στην παρούσα έκδοση, ώστε να έχουμε όλο το χώρο, στην τελική έκδοση του βιβλίου, να πραγματευτούμε τη συγκριτική προσέγγιση αναρχισμού και μεταδομισμού. Φυσικά, αν χρειαστεί ή αν το κρίνουμε σκόπιμο, θα επανέλθουμε στον προβληματισμό αυτής της έκδοσης και στην επόμενη. Αυτό το προλογικό σημείωμα είναι, άλλωστε, μόνο η εκδήλωση της πρόθεσής μας να ασχοληθούμε περαιτέρω με το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά και μια απόπειρα να εγκαινιάσουμε έναν ανοιχτό διάλογο που θα περιλαμβάνει οποιονδήποτε σύντροφο/ισσα συμμερίζεται τους προβληματισμούς μας και θα ήθελε να συνεισφέρει. Από την πλευρά μας, θα επανέλθουμε.

ii. Δυο λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο του Todd May The political philosophy of poststructuralist anarchism εκδόθηκε το 1994 και αποτελεί μία από τις συνεκτικότερες παρουσιάσεις του θεωρητικού πλαισίου του μεταδομιστικού αναρχισμού [2] (ή μετα-αναρχισμού). Ο τελευταίος, αξιοποιεί τη θεωρητική συνεισφορά κυρίως δύο μεταδομιστών, των Foucault και Deleuze, για τον εμπλουτισμό της αναρχικής κριτικής στην κυριαρχία, αναδεικνύοντας περαιτέρω πεδία εντοπισμού σχέσεων εξουσίας, πέρα από την οικονομία και την πολιτική και μεταφέροντας την αναρχική οπτική από την εικόνα του συστήματος με καρδιά (το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση) σε ένα σχεδιάγραμμα πλεγμάτων εξουσίας που αναφύονται, απλώνονται και αναπαράγονται στο σύνολο του κοινωνικού χώρου. Όπως θα γίνει περισσότερο σαφές με την τελική έκδοση του βιβλίου, ένας σημαντικός αριθμός παραδοχών του μεταδομιστικού αναρχισμού ενυπάρχει στην πολιτική σκέψη των εξεγερσιακών αναρχικών, καθώς και σε εκείνο το πλαίσιο λόγου που στον ελλαδικό χώρο ονομάστηκε αναρχικός μηδενισμός, χωρίς να θεωρούμε a priori εμπρόθετο αυτό το γεγονός.

Στην ενότητα που παρουσιάζεται εδώ, Η αποτυχία του μαρξισμού, το νήμα που διατρέχει το κείμενο είναι το θεωρητικό ζήτημα που ανέκυψε από την αδυναμία/απροθυμία της εργατικής τάξης να ανταποκριθεί στον ιστορικό ρόλο που της είχε αποδώσει ο Marx · το ίδιο νήμα που οδήγησε πολλούς από τους θεωρητικούς που παρουσιάζει ο May, να επιχειρήσουν την επικαιροποίηση ή τη διεύρυνση της μαρξικής θεωρίας, προκειμένου να ερμηνεύσουν αυτήν την αποτυχία του μαρξισμού. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο οι εκπρόσωποι της Κριτικής Θεωρίας διεύρυναν την οπτική του μαρξισμού, αναζητώντας τις αιτίες της αποτυχίας στην πολιτισμική σφαίρα · αυτός ήταν και ο λόγος που ο Althusser περιέγραψε τις τελετουργικές πρακτικές εμπέδωσης της υποκειμενικότητας στην αστική κοινωνία.

Από την πλευρά μας, ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα και για αυτή την πτυχή του κειμένου, εφόσον αφορά άμεσα και την αναρχική θεωρία, παράδοση και πρακτική και ελπίζουμε πως, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, θα επανέλθουμε στη συγκεκριμένη θεματική, με κεντρικό άξονα μια κριτική προσέγγιση όχι μόνο του μεσσιανικού χαρακτήρα της μαρξικής αντίληψης για το προλεταριάτο, αλλά και της ίδια της έννοιας του συλλογικού επαναστατικού υποκειμένου, όπως αυτή θεματοποιείται στη μαρξι(στι)κή και αναρχική σκέψη.

Negative Reviews

εργαστήριο για τη μελέτη της ανατομίας της μηχανής

Σημειώσεις:

1. Ο Todd May είναι καθηγητής του Clamson University των ΗΠΑ. Το ενδιαφέρον του εστιάζεται στο γνωστικό πεδίο της πολιτικής φιλοσοφίας. Η κύρια μέριμνά του αφορά τον αναρχισμό, το μεταδομισμό και τη σύνθεση των δύο.

2. Άλλος εκπρόσωπος του μεταδομιστικού αναρχισμού είναι ο Saul Newman, κείμενα του οποίου έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

H έκδοση σε pdf: https://athens.indymedia.org/media/upload/2019/12/16/The_failure_of_marxism1_FKv8j8v.pd

Πηγή: athensindymedia