Οι Κόσμοι του Ελευθερίου Δούγια ή μια λεξηπλαστική φαντασίωση του Αλέξανδρου Σχινά (Λεωνίδας Χρηστάκης)

 

Τίτλος: Οι κόσμοι του Ελευθέριου Δούγια ή μια λεξηκοπλαστική φαντασίωση του Αλέξανδρου Σχινά

Συγγραφέας:Λεωνίδας Χρηστάκης

Εκδόσεις: Γαβριηλίδης

Έτος:1990

σελ.92

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ιωαννίνων)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού δεν μπορεί να σημαίνει παρα μόνο ένα πράγμα: την όξυνση της ταξικής επίθεσης απο πλευράς κράτους και αφεντικών σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό πεδίο. Την απαξιωση των μισθών και συντάξεων, την χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου, την υπερφορολόγηση και την υποβάθμιση των απο καιρό τώρα στοιχειωδών κοινωνικών παροχών, την εντατικοποίηση και επισφαλειοποίηση της δουλειάς, ακολούθησε ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό μούδιασμα, μια αδυναμία του εργατικού κινήματος να απαντήσει, να οργανωθεί και να βάλει ένα φρένο σε αυτή την επέλαση. Το κλίμα ηττοπάθειας που επικρατεί, παρουσίαζει τους μαζικούς αγώνες και αντιστάσεις ως ανώφελους και καταδικασμένους. Εκμεταλλευόμενοι την ρευστή αυτή κατάσταση, οι θιασώτες της εξουσίας – όποιας απόχρωσης και προσανατολισμού- προσπαθούν να ταΐσουν ελπίδες τους καταπιεσμένους με την μεγαλύτερη αυταπάτη των δημικρατικών θεσμών: Την συμμετοχή στα κοινά μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Το εκλογικό πανηγύρι αποτελούσε πάντα ιδανική μέθοδο αποπροσανατολισμού, εκτόνωσης και αφομοίωσης. Αποπροσανατολισμού, γιατί μετατοπίζει την λύση των καθημερινών προβλημάτων στις πλάτες επίδοξων σωτήρων, εκτόνωσης κάθε φορά που ξεδιπλώνεται η δυναμική του κινήματος και πολλοί προσπαθούν να την μερήσουν στην κάλπη και αφομοίωσης, μέσω της ψευδαίσθησης οτι όλοι μπορούν να μοιραστούν την πίτα της
εξουσίας.

Εκλογές
Ιδιαίτερα σε επίπεδο ανάδειξης περιφερειακών και δημοτικών συμβουλίων, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι γνωστοί και οι γείτονες προσπαθούν να γίνουν διαχειριστές των τοπικών πολιτικών επιλογών της κεντρικής εξουσίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως παρά τις περικοπές στους προϋπολογισμούς και τις εξαγγελίες για νοικοκυρέματα, το ρουσφέτι και σε αυτές τις εκλογές θα πάει γόνατο. Για μια κωλοσύμβαση 5μηνούς διάρκειας, ή καμιά πρόσληψη σε μαγαζί υποστηρικτή κάποιου δημάρχου, θα πουληθούν αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Ταυτόχρονα το παιχνίδι των συσχετισμών δυνάμεων όσων διεκδικούν την κυβέρνηση, πατάει πάνω στις ευρωεκλογές διαμορφώνοντας ένα εικονικό διακύβευμα ( μιας και την ευρωβουλή ο περισσότερος κόσμος την έχει γραμμένη) και αποσκοπεί στην ουσία στην νομιμοποίηση του προγράμματος μιας φιλελέυθερης ή σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης της εξουσίας. Ένα ιδανικό άλλωθι δηλαδή για τους καπιταλιστές να συνεχίσουν να ισωπεδώνουν την ζωή μας και για τους φασίστες να το παίξουν δημοκράτες. Η εκλογική διαδικασία υποτίθεται πως είναι το μέσο που εκφράζεται η λαϊκή θέληση. Δεν υπάρχει όμως πιο ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά, απο τα κύτταρα που δημιουργεί η κοινωνία για να αντισταθεί στους δυνάστες της. Αν τα συνδικάτα δεν ήταν δεξαμενές ψηφοφόρων, αν συνελεύσεις ζωντανεύαν τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια τότε ίσως οι εκλογές να μην είχαν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Κι όποιος περιμένει κόμματα, φορείς εξουσίας και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς να κάνουν κάτι τέτοιο, είνα βαθιά νυχτωμένος.

 

ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ – ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.

 

ΤΡΙΤΗ 13 ΜΑΗ, 18:00 ΝΟΜΑΡΧΙΑ

 

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 

ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
eseioanninon.squat.gr

Φαρμακονήσι: Δεν είναι η εξαίρεση… Είναι ο κανόνας! (Κατάληψη Ματσάγγου)

“Όταν προσπάθησε η γυναίκα μου να πιαστεί από τη βάρκα του λιμενικού, οι άνδρες του λιμενικού την κλωτσούσαν. Δεν με άφησαν να πέσω στη θάλασσα να σώσω τη γυναίκα και το παιδί μου”

“Οι άνδρες του λιμενικού μας έβριζαν και μας απειλούσαν με τα όπλα. Έβλεπαν να πνίγονται γυναίκες και παιδιά και δεν έκαναν τίποτα”

Το πρωί της Δευτέρας 21 Ιανουαρίου 2014, σκάφος που μετέφερε τουλάχιστον 28 μετανάστες βυθίστηκε ενώ έπλεε στα ανοιχτά του Φαρμακονησίου. Ο πνιγμός 12 μεταναστών, μεταξύ των οποίων 9 παιδιά, ήρθε να προστεθεί στο τεράστιο κατάλογο θανάτων που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια στα νερά του Αιγαίου και στα ελληνικά σύνορα. Μόνο που αυτή τη φορά θα συνοδευόταν από τις σαφείς μαρτυρίες των επιζώντων μεταναστών για τις συνθήκες των γεγονότων.
Η μετανάστευση από το πως δημιουργείται ως ανάγκη έως την τελική της κατάληξη μυρίζει αίμα και λεφτά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μία αλυσίδα διαφορετικών συνθηκών και καταστάσεων που το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η εκμετάλλευση, ο έλεγχος και ο θάνατος. Η ανάγκη για μετανάστευση ξεκινάει από την επίθεση που δέχονται ολόκληρες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και των Βαλκανίων από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες. Μία επίθεση άλλοτε οικονομική και άλλοτε στρατιωτική. Σκοπός τους ο έλεγχος αυτών των περιοχών και πολλές φορές η αφαίμαξη του φυσικού πλούτου τους με αποτέλεσμα να  δημιουργείται μία ασφυκτική καθημερινότητα λόγω της ανεργίας, της φτώχειας και των πολιτικών διώξεων από τα εκάστοτε χειραγωγούμενα από τη Δύση καθεστώτα για τους κατοίκους των περιοχών που δέχονται την επίθεση. Έτσι χιλιάδες κόσμου αναγκάζεται ή επιλέγει να μεταναστεύσει προς την Ευρώπη. Εκεί ξεκινάει ένας Γολγοθάς… Σε αυτή τους την προσπάθεια έρχονται σε επαφή με δουλεμπόρους οι οποίοι με αντάλλαγμα υπέρογκα ποσά τους υπόσχονται ότι θα φτάσουν με ασφάλεια στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη. Κάθε άλλο παρά ασφαλές είναι όμως το ταξίδι τους. Διανύουν με τα πόδια ή με αμφιβόλου ποιότητας μέσα τεράστιες αποστάσεις με απόρροια κάποιοι να πεθαίνουν από τις κακουχίες ή από τους στρατούς στα διάφορα σύνορα. Εάν τα καταφέρουν και αφού εργαστούν αμισθί σε χώρες-σταθμούς (Τουρκία) για να ξεπληρώσουν τα δουλεμπορικά κυκλώματα , πρέπει να διασχίσουν το Αιγαίο, αφού πλέον είναι η μόνη λύση ,  καθώς  ο φράχτης του Έβρου, ο ελληνικός στρατός και τα ναρκοπέδια έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η είσοδος στη Μεσόγειο δεν είναι ταξιδάκι αναψυχής. Μεταφέρονται με σαπιοκάραβα, στοιβαγμένοι και αφημένοι στη τύχη τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, η μεταναστευτική πολιτική του κράτους έχει στόχο να τους εξαφανίσει πριν πατήσουν στη στεριά. Το λιμενικό είναι το σώμα που θα αναλάβει αυτό το έργο. Οι στυγνές δολοφονίες στο Φαρμακονήσι δεν ήταν ένα μεμονωμένο συμβάν αλλά ακόμα μία δολοφονική επιχείρηση του λιμενικού εναντίων προσφύγων.
Η εκμεταλλευτική και απάνθρωπη μεταχείριση τους ωστόσο, δεν σταματά στα σύνορα. Ακόμα κι αν σταθούν τυχεροί και φτάσουν στην Ελλάδα, τους περιμένει ένας άλλος θάνατος, πιο αργός και πιο “ανήθικος”,αυτός της φυλάκισης σε κέντρα κράτησης (βλ. Στρατόπεδα συγκέντρωσης επί ναζιστικής Γερμανίας), σε αστυνομικά τμήματα και φυλακές. Τους περιμένουν φασιστικές επιθέσεις, ο “Ξένιος” Δίας, τα πογκρόμ. Τους περιμένει η ρατσιστική συνείδηση του Νεοέλληνα που βλέπει μόνο ειδήσεις των 8 και όχι ότι η μεταναστευτική πολιτική είναι εικόνα από το παρελθόν  και ίσως προάγγελος του δικού του μέλλοντος. Αγνοεί ότι οι πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα του έχουν σκοπό να διαφύγουν σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης και όχι να μείνουν στη ψωροκώσταινα του. Φοβάται για την ασφάλεια της Ελλάδας αλλά ξεχνάει ότι η Ελλάδα συνυπέγραψε ευρωπαϊκές συνθήκες (Δουβλίνο) που απαιτούν τον εγκλωβισμό των μεταναστών  μέσα σε αυτή, αποκομίζοντας μάλιστα μεγάλα οικονομικά οφέλη.
Σκοπός της κυριαρχίας είναι το οικονομικό κέρδος. Για να εξασφαλίσει την επιτυχία της γεννά τεχνολογίες ελέγχου και πειθάρχησης. Αναπαράγει ρατσιστικούς Λόγους προβάλλοντας τους μετανάστες ως πανούκλα που θα μολύνει την “υγιή κανονικότητα” της ελληνικής κοινωνίας, ως μίασμα, ως το σκουπίδι που πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Άλλωστε καλλιεργεί τις συνθήκες που συνηγορούν σε αυτή την εικόνα αφού τους εμποδίζει να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο. Δημιουργεί διαχωριστικά κανονιστικά δίπολα όπως ντόπιος-ξένος, Έλληνας-μετανάστης.
Στόχος μας είναι να σπάσουμε αυτούς τους διαχωρισμούς και να πολεμήσουμε ενάντια στην αλυσίδα εκμετάλλευσης και του θανάτου. Να επιτεθούμε σε κάθε δομή-θεσμό τη διαιωνίζει!

ΣΚΕΨΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ-ΔΡΑΣΕ ΤΟΠΙΚΑ!

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΑΤΣΑΓΓΟΥ

Πηγή:

Athens Indymedia

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ιωαννίνων)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού δεν μπορεί να σημαίνει παρα μόνο ενα

πραγμα: την όξυνση της ταξικής επίθεσης απο πλευράς κράτους και αφεντικών σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό πεδίο. Την απαξιωση των μισθών και συντάξεων, την χειροετέρευση του βιοτικού επιπέδου, την υπερφορολόγηση και την υποβάθμιση των απο καιρό τώρα στειχειωδών κοινωνικών παροχών, την εντατικοποίηση και επισφαλειοποίηση της δουλειάς, ακολούθησε ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό μούδιασμα, μια αδυναμία του εργατικού κινήματος να απαντήσει, να οργανωθεί και να βάλει ένα φρένο σε αυτή την επέλαση.
Το κλίμα ηττοπάθειας που επικρατεί, παρουσίαζει τους μαζικούς αγώνες και αντιστάσεις ως ανώφελους και καταδικασμένους. Εκμεταλλευόμενοι την ρευστή αυτή κατάσταση, οι θιασώτες της εξουσίας -όποιας απόχρωσης και προσανατολισμού-προσπαθούν να ταΐσουν ελπίδες τους καταπιεσμένους με την μεγαλύτερη αυταπάτη των δημικρατικών θεσμών: Την συμμετοχή στα κοινά μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Το εκλογικό πανηγύρι αποτελούσε πάντα ιδανική μέθοδο αποπροσανατολισμού, εκτόνωσης και αφομοίωσης. Αποπροσανατολισμού, γιατί μετατοπίζει την λύση των καθημερινών προβλημάτων στις πλάτες επίδοξων σωτήρων, εκτόνωσης κάθε φορά που ξεδιπλώνεται η δυναμική του κινήματος και πολλοί προσπαθούν να την μερήσουν στην κάλπη και αφομοίωσης, μέσω της ψευδαίσθησης οτι όλοι μπορούν να μοιραστούν την πίτα της εξουσίας.
Ιδιαίτερα σε επίπεδο ανάδειξης περιφερειακών και δημοτικών συμβουλίων, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι γνωστοί και οι γείτονες προσπαθούν να γίνουν διαχειριστές των τοπικών πολιτικών επιλογών της κεντρικής εξουσίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως παρά τις περικοπές στους προϋπολογισμούς και τις εξαγγελίες για νοικοκυρέματα, το ρουσφέτι και σε αυτές τις εκλογές θα πάει γόνατο. Για μια κωλοσύμβαση 5μηνούς διάρκειας, ή καμιά πρόσληψη σε μαγαζί υποστηρικτή κάποιου δημάρχου, θα πουληθούν αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Ταυτόχρονα το παιχνίδι των συσχετισμών δυνάμεων όσων διεκδικούν την κυβέρνηση, πατάει πάνω στις ευρωεκλογές διαμορφώνοντας ένα εικονικό
διακύβευμα( μιας και την ευρωβουλή ο περισσότερος κόσμος την έχει γραμμένη) και αποσκοπεί
στην ουσία στην νομιμοποίηση του προγράμματος μιας φιλελέυθερης ή σοσιαλδημοκρατικής
διαχείρισης της εξουσίας. Ένα ιδανικό άλλωθι δηλαδή για τους καπιταλιστές να συνεχίσουν να
ισωπεδώνουν την ζωή μας και για τους φασίστες να το παίξουν δημοκράτες.
Η εκλογική διαδικασία υποτίθεται πως είναι το μέσο που εκφράζεται η λαϊκή θέληση. Δεν
υπάρχει όμως πιο ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά, απο τα κύτταρα που δημιουργεί η κοινωνία
για να αντισταθεί στους δυνάστες της. Αν τα συνδικάτα δεν ήταν δεξαμενές ψηφοφόρων, αν
συνελεύσεις ζωντανεύαν τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια
τότε ίσως οι εκλογές να μην είχαν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Κι όποιος περιμένει κόμματα,
φορείς εξουσίας και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς να κάνουν κάτι τέτοιο, είνα βαθιά
νυχτωμένος.
ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΑΠΟΧΗ -ΑΚΥΡΟ – ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.
ΤΡΙΤΗ 13 ΜΑΗ, 18:00 ΝΟΜΑΡΧΙΑ
ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
eseioanninon.squat.gr

Ως τώρα είμαστε το τίποτα, τώρα θα γίνουμε τα πάντα (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW) Ελληνικό Τμήμα)

Βιομηχανικοί Εργάτες Του Κόσμου-01

… εργάτες κόκκινοι, λευκοί, κίτρινοι, μαύροι, ελάτε,

ψηλά σηκώστε τα κεφάλια, πετάξτε κάτω τα  εργαλεία σας,

Στο διάβολο τα αφεντικά.

Στο διάβολο η σειρήνα του εργοστασίου

Αυτή είναι ημέρα των εργαζομένων, η δική μας μέρα. Εμπρός

Το τραγούδι του οχτάωρου

Έχουν περάσει 128 χρόνια από την πρωτομαγιά στο Σικάγο και 109 χρόνια από την ίδρυση των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, απότοκου των γεγονότων αυτών κι η ιστορία επιστρέφει πάλι πίσω από εκεί που άρχισε: Στις ελαστικές συνθήκες εργασίας, στους επισφαλώς εργαζόμενους, στην απλήρωτη και μαύρη εργασία. Το κεκτημένο του οκταώρου καταργήθηκε στην πράξη με την συναίνεση της κρατικοδίαιτης ηγεσίας του θεσμοθετημένου και άκρως ευεργετημένου από το καθεστώς, «συνδικαλιστικού» κινήματος. Των “συνδικαλιστών” που, αφού ευνούχισαν τους αγώνες και τους μετέτρεψαν από ταξικούς σε κλαδικούς, αφού μετέτρεψαν την απεργία από όπλο ενάντια στον καπιταλισμό σε χαλαρή πανήγυρη, τώρα επιστρέφουν για να κλάψουν πάνω στο κουφάρι του πτώματος που εκείνοι δημιούργησαν.

Το ταξικό και εργατικό ζήτημα, όμως, είναι και παραμένει διαχρονικό:

“…Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εφόσον η πείνα και η ανάγκη μαστίζουν εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που απαρτίζουν την εργοδοτική τάξη έχουν όλα τα αγαθά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις πρέπει να λάβει χώρα μια πάλη, έως ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, καταλάβουν τη γη και τα εργαλεία παραγωγής και καταργήσουν το σύστημα των μισθών…

…Θεωρούμε ότι η συγκέντρωση της διαχείρισης των βιομηχανιών σε ολοένα και λιγότερα χέρια αφαιρεί τη δυνατότητα των συνδικάτων να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη δύναμη της τάξης των εργοδοτών. Τα σημερινά συνδικάτα υποθάλπουν μια κατάσταση στην οποία μια ομάδα εργατών έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη ομάδα στον ίδιο τομέα, ώστε εργάτης να κατατροπώνει εργάτη στη μάχη για το μισθό. Επιπλέον, τα σημερινά συνδικάτα βοηθούν την εργοδοτική τάξη να δώσει στους εργάτες την ψευδαίσθηση ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργοδότες τους…

…Οι συνθήκες αυτές μπορούν να αλλάξουν και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης να στηριχτούν μόνο από μια οργάνωση που έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε τα μέλη της σε μια βιομηχανία, ή σε κάθε βιομηχανία αν είναι δυνατόν, να σταματούν τη δουλειά όταν συμβαίνει μια απεργία ή μια στάση εργασίας σε οποιοδήποτε τμήμα τους, κάνοντας έτσι πραγματικότητα την αλληλεγγύη των εργατών και το σύνθημα “η αδικία σε έναν είναι αδικία για όλους”. Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “τίμιος μισθός για τίμιο μεροκάματο”, πρέπει να γράψουμε στη σημαία μας το επαναστατικό σύνθημα “κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας!”…

…Είναι ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό. Η στρατιά της παραγωγής πρέπει να οργανωθεί όχι μόνο για την καθημερινή πάλη με τους καπιταλιστές, αλλά για να συνεχίσει την παραγωγή όταν θα έχει ανατραπεί ο καπιταλισμός. Όταν οργανωνόμαστε στις βιομηχανίες, σχηματίζουμε τη δομή της νέας κοινωνίας μέσα στο κέλυφος  της παλιάς…”

(Προοίμιο του καταστατικού των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου – IWW).

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των κατά τόπους σωματείων βάσης για έναν δυνατό ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό όλων των εργαζομένων και όχι των εργατοπατέρων.

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW) Ελληνικό Τμήμα