Θάνος Χατζηαγγέλου|14 χρόνια μετά το μόνο που άλλαξε είναι η σφαίρα στη θαλάμη

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τον βαρύτατο τραυματισμό του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη από τους ένστολους φονιάδες της ΔΙ.ΑΣ. στη Θεσσαλονίκη.

 

Ξημερώματα 5ης Δεκέμβρη

Θεσσαλονίκη

Συμμαχική οδός

Ένστολα καθάρματα της ΔΙ.ΑΣ. καταδιώκουν όχημα που δεν σταματάει στο σήμα τους. Γαζώνουν τον οδηγό που έχει φύγει από βενζινάδικο χωρίς να πληρώσει το αντίτιμο. Μία σφαίρα καρφώνεται στο κεφάλι και ο οδηγός χάνει τον έλεγχο του οχήματος. Το αποτέλεσμα; Ο Κώστας Φραγκούλης ένα παιδί 16χρονο στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Αλήτες Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι

Πριν ακόμα έρθει στο φως η αλήθεια για το γεγονός, οι αστυνομικοί συντάκτες έχουν ξεκινήσει να υφαίνουν την κυρίαρχη αφήγηση. Η δημοσιογραφική αλητεία μιλάει για μανιασμένο οδηγό που εμβόλισε όχημα της αστυνομίας για να ξεφύγει από την καταδίωξη. Είναι το συγκροτημένο ψέμμα που ως άλλη αλήθεια θα δώσει ελαφρυντικά στο μίασμα της ΔΙ.ΑΣ. Με τον ίδιο τρόπο που αθωώθηκαν τα ένστολα σκουπίδια στο Πέραμα. Οι δημοσιογραφικοί κάφροι, που διψούν για αίμα στην αρένα του θεάματος συγκροτούν την κρατική αφήγηση που κοσμεί το γόητρο της εγκληματικής φύσης της Τυραννίας.

Όταν το κράτος δολοφόνησε τον 15χρονο αναρχικό σύντροφο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τα ΜΜΕ έβλεπαν βανδαλισμούς και ταραχές. Όταν τα τάγματα του Χρυσοχοΐδη εκτέλεσαν τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, τα τρομοπάνελ του Λαμπρόπουλου και του Σουλιώτη μιλούσαν για Αλβανό κακοποιό. Στο Πέραμα 38 σφαίρες στο σώμα του Νίκου Σαμπάνη θωράκιζαν την αυτοάμυνα των μηχανοκίνητων ταγμάτων εφόδου της ΔΙ.ΑΣ. Και όταν το ψέμμα δεν επισκιάζει την αλήθεια, τη θάβουν υπερθεματίζοντας στην επόμενη κεντρική είδηση όπως έθαψαν τη δολοφονία του 16χρονου Μιχάλη στα δυτικά, όταν παρασύρθηκε από υπηρεσιακό όχημα της αστυνομίας. Σήμερα η αυταρχική υποκειμενικότητα της ένοπλης δημοσιογραφικής πένας αναμετράται ξανά και ξανά με την ίδια αιματοβαμμένη αλήθεια. Ένα παιδί 16 χρονών στην εντατική από μία σφαίρα μπάτσου στο κεφάλι.

Τα ένστολα σκουπίδια έχουν πάρει λευκό χαρτί από το στρατηγείο της κυβέρνησης να ξεδιπλώσουν κάθε εγκληματική διάθεση που έχουν, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Οι συνεχείς ξυλοδαρμοί και βασανισμοί, οι πυροβολισμοί εν ψυχρώ, οι κακοποιήσεις σε τμήματα και φυλακές είναι σαφείς ενδείξεις μιας κεντρικής στρατηγικής που δίνει το ελεύθερο σε κάθε ένστολο δολοφόνο να βιαιοπραγεί χωρίς κόστος πάνω στα σώματά μας. Να δέρνει σε διαδηλώσεις, να βασανίζει καταληψίες σε εκκενώσεις χώρων αγώνα, να γκρεμίζει τα σπίτια του αγώνα, να εκτελεί στους δρόμους όποιον δεν υπακούει στα προστάγματα της τάξης και της ασφάλειας. Την ίδια στιγμή που οι μεγαλύτερες γιάφκες εξαγωγής των ειδεχθέστερων κύκλωματων μαστρωπών, κακοποιητών και ναρκεμπόρων είναι οι Γενικές Αστυνομικές Διευθύνσεις.

Αν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αξιολογεί τη ζωή και την ελευθερία κάτω από την εικόνα μιας εξουσίας που επιδιώκει να βρίσκεται στο απυρόβλητο, να είναι έτοιμο να αναλάβει το φορτίο των ευθυνών μιας τέτοιας επιλογής. Έχουμε κάνει ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή πως τρέφουμε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ένστολα τάγματα εφόδου που μισθώνει η αστική δημοκρατία για να προασπίσουν το έννομο συμφέρον και την εικόνα της καθεστηκυίας τάξης. Χέρι που θα απλώνεται για να τσακίσει αντιστάσεις, να χτυπήσει απεργούς, να κακοποιήσει αγωνιστές και αγωνίστριες θα τσακίζεται. Θα κόβεται από τη ρίζα. Και η φωτιά θα καίει τη σάρκα του μεχρι να κλείσει κάθε ανοιχτός λογαριασμός με την τυραννία.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Αν οι ζωές μας ισοδυναμούν με ένα κλεμμένο όχημα ή 20 ευρώ βενζίνη, είναι δική μας ευθύνη να τις κάνουμε να αξίζουν. Με πίστη και αποφασιστικότητα να οργανώσουμε Πυρήνες Άμεσης Δράσης για να συγκεντροποιήσουμε τις μαχόμενες επαναστατικές δυνάμεις πάνω σε μια συνεκτική στρατηγική. Η βία του κράτους απαντιέται με βία. Με συγκρούσεις και οδοφράγματα στους δρόμους, με ενέδρες σε αστυνομικές περιπολίες, με εμπρηστικά μπαράζ και ένοπλες επιθέσεις στο μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας. Δεν απαντιέται ούτε με διαμαρτυρίες, ούτε με προσευχές.

Η ένστολη τρομοκρατία σημαδεύει τον καθένα και την καθεμιά από εμάς στο κεφάλι. Και όσους δεν τους σκοτώνει, τους θάβει ζωντανούς στο μπετό της αιχμαλωσίας. Όποιος πιστεύει ακόμη βαθιά στην αναγκαιότητα της επαναστατικής δράσης είναι αντιμέτωπος με τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις της εξέγερσης. Τον Ιούλη του 2021 η Αναρχική Δράση επικήρυξε δημόσια 21 ένστολα μιάσματα στην πόλη της Θεσσαλονίκης – 17 από αυτούς είναι ακόμη ατιμώρητοι. Το αίμα του Κώστα Φραγκούλη, του Νίκου Σαμπάνη, το δικό μας αίμα δεν ξεπλένεται με δάκρυα αλλά με φωτιά. Σε αυτόν τον κόσμο μόνο οι δειλοί πεθαίνουν πολλές φορές πριν το θάνατό τους.

Αυτές οι νύχτες να μυρίσουν βενζίνη για τον Μιχάλη, τον Αλέξη, τον Λάμπρο, για μας τους ίδιους.

Όλοι στους δρόμους της οργής-Εκδίκηση!

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

5/12/2022

Μονοήμερη απεργία πείνας του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Α.Δ. Θάνου Χατζηαγγέλου, στο πλευρό των 11 επαναστατών-ριών

 

Νίκη στην απεργία πείνας των 11 Τούρκων επαναστατών-ριών

Πολιτική ανταπόκριση του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ. Χατζηαγγέλου, στο κάλεσμα για μονοήμερη απεργία πείνας των συντρόφων και συντροφισσών του Λαϊκού Μετώπου.

Εδώ και 50 μέρες, οι 11 Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες του Λαϊκού Μετώπου μάχονται με υποθήκη το ίδιο τους το σώμα, ενάντια στο μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνουν τόσο ως πολιτικοί πρόσφυγες, όσο και ως στρατευμένοι επαναστάτες στο δίκιο του λαϊκού απελευθερωτικού πολέμου.

Η ίδια η επιχείρηση στα Σεπόλια και τα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, όπως και η μετέπειτα εκδικητική μεταχείρισή τους με το διαμοιρασμό σε διάφορες φυλακές, τις επιθέσεις από μπάτσους και σωφρονιστικούς αλλά και τη βαριά καταδίκη σε 333 χρόνια σύνολο, αποτελούν τα διαπιστευτήρια φιλίας και συνεργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το πρόσωπο του φασίστα Ερντογάν. Είναι η σφραγίδα στην ενότητα των δυνάμεων του φασισμού και του ιμπεριαλισμού που πνίγουν στο αίμα τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι μάχες της επαναστατικής βάσης για Δικαιοσύνη, Ζωή και Ελευθερία είναι μονόδρομος για την προλεταριακή σύγκρουση με την Τυραννία. Είναι το αδιαπραγμάτευτο καθήκον όσων υπερασπίζονται τη θεωρία μέσα από την πράξη. Μέσα στο χειμώνα της παραίτησης, της απαξίας και της ανακωχής, οι φλογερές καρδιές που χτυπούν για την Επανάσταση μαθαίνουν να πάλλονται ΜΑΖΙ, να μάχονται ΜΑΖΙ, να πέφτουνε ΜΑΖΙ.

Συντρόφισσες Hazal και Harika

Σύντροφοι Halil, Sadi, Burak, Sinan, Hasan, Anil, Ismail, Sinan Oktay, Ercan

Χαιρετίζω τον αγώνα σας με τα λόγια της αντάρτισσας Nathalie Menigon, γιατί στο ήθος και τη συνείδησή σας βλέπω

Την ευαισθησία των κομμουνιστών

Το δίκιο του αγώνα σας

Την απλότητα του θάρρους σας

Τη δύναμη των επαναστατικών σας πεποιθήσεων

Τη μαχόμενη ανθρωπιά σας

Την αγάπη σας για τη ζωή

Την αγάπη σας για την ελευθερία

Το γέλιο σας, δυνατό και καθαρό, που αντηχεί

στ’ αυτιά μας σαν την ελπίδα

ενός προλεταριακού κόσμου.

Ψυχή και σώμα, όλα στον αγώνα

Για την Επανάσταση Πρώτα και Πάντα

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

25/11/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|Η ένοπλη αντιδικτατορική πάλη δεν μπαίνει σε μουσεία

 

Για την ιστορική μνήμη κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τα επίδικα που αναπτύχθηκαν πάνω στο πεδίο του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού. Σε αυτήν την χρονική πάροδο, όπου η μνήμη συναντάει τη φωτιά, το αποτύπωμα του καθενός κρίνεται απ’ τις ευθύνες που ανέλαβε απέναντι στα καθήκοντα του επαναστατικού αγώνα. Και όταν τα χρόνια περνάνε είναι επαναστατική υποχρέωση του καθενός να κουβαλήσει στις πλάτες του τη μνήμη της αντίστασης για να την κρατήσει ζωντανή. Να την περισώσει από τα νύχια όσων θέλουν να παραχαράξουν τα πεπραγμένα, να ξαναγράψουν την ιστορία για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Απέναντι σε όλους αυτούς τους αναθεωρητές που παρασιτούν στη διάδοση της εξεγερτικής φλόγας, η Επανάσταση διαλαλεί πως το αίμα λεκιάζει ανεξίτηλα τη μνήμη.

Η μνήμη του αντιδικτατορικού αγώνα είναι η μνήμη 7 ετών ένοπλης αντίστασης που πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Είναι η μνήμη της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας χιλιάδων αγωνιστών ενάντια στη Χούντα των συνταγματαρχών και τις δοσιλογικές υπηρεσίες της. Είναι η διαδρομή που οδήγησε στην αντικρατική εξέγερση του 1973 και τα αιματηρά γεγονότα των ημερών της επέμβασης στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο των Αθηνών και άλλα σημεία αναφοράς στον ελλαδικό χώρο. Αυτήν τη μνήμη έχουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ζωντανή ενάντια σε όσους θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία. Στο επαναστατικό προσκήνιο εμείς υπάρχουμε τόσο ως θύτες όσο και ως θύματα απέναντι στην παντοδυναμία της Τυραννίας. Αυτοί που διψάνε μόνο για το δικό μας αίμα, για να εξυπηρετήσουν τις πολιτικές τους σκοπιμότητες, έχουν διαλέξει το απέναντι στρατόπεδο την ίδια στιγμή που σπιλώνουν τη μνήμη των νεκρών μας.

Το πιο μεγάλο ψέμα είναι η μισή αλήθεια,
αυτή που κάνει την ανέχεια συνήθεια.
Ανθρωποειδή με καρδιές από νάυλον
στήνουν τη ζωή τους στο θάνατο άλλων.

Η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με το αίμα όσων βασανίστηκαν και κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου στα κολαστήρια του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της ΕΑΤ-ΕΣΑ και στην ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Εκεί όπου το δόγμα “Φίλος ή Σακάτης” άφηνε πίσω του κραυγές πόνου και απελπισίας. Κραυγές περηφάνιας για τους αλύγιστους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της Ελευθερίας. Εκατοντάδες μαχητές τίμησαν με το χαμό τους τον αντιδικτατορικό αγώνα σε καταδιώξεις στους δρόμους, σε παράνομα συλλαλητήρια, σε αντιστασιακές εξορμήσεις προπαγάνδας και δράσης. Τέλος η μισή αλήθεια είναι γραμμένη με αίμα επάνω στην καγκελόπορτα του Πολυτεχνείου, που ισοπεδώθηκε από τα άρματα των συνταγματαρχών και στις συγκρούσεις που εκτυλίσσονταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στους γύρω δρόμους, τόσο με τη χωροφυλακή όσο και με τους παρακρατικούς μισθοφόρους της Κ4Α του Πλεύρη (και του νεαρού τότε Μιχαλολιάκου), που ακόμα και σήμερα στη δίκη της Χρυσής Αυγής επιτελεί τον ίδιο υπαλληλικό ρόλο.

Η έτερη μισή αλήθεια είναι γραμμένη με φωτιά και μπαρούτι από την ένοπλη συγκρότηση του αντιδικτατορικού τόξου. Αυτό που εν συντομία αποκαλούμε “τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973” δεν ήταν και δεν θα γίνει ποτέ σε πείσμα πολλών μία σημαιοστολισμένη γιορτή σε σχολικές και φοιτητικές αίθουσες, ντυμένη με το αφήγημα της θυματοποίησης. Ήταν το αποκορύφωμα της αντίστασης 6 χρόνων ενάντια στο μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Η στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας από τους πραξικοπηματίες οδήγησε τη λαϊκή βάση και τις προοδευτικές δυνάμεις στην άμεση οργάνωση της μαζικής αυτοάμυνας. Έτσι κι αλλιώς το αφήγημα του κομμουνιστικού κινδύνου ήταν σταθερά η αιτία και αφορμή διαρκών πολεμικών συγκρούσεων και εντάσεων που οδηγούσαν σε μαζικά πογκρόμ ενάντια σε καταδιωκόμενους αγωνιστές. Κουβαλώντας στις πλάτες της το αντιστασιακό παρελθόν του αντιφασιστικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μεταξά και το ναζιστικό ζυγό μετέπειτα, τις μνήμες του αγώνα ενάντια στη Λευκή Τρομοκρατία και τον Εμφύλιο, η λαϊκή αντίσταση αρνούνταν να αποδεχθεί σαν όρο ζωής την υποταγή στο πραξικόπημα των Συνταγματαρχών και των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών.

Η χρησιμοποίηση της βίας από μέρους μας έχει τη ρίζα της στη βία πάνω στην οποία, στηρίχτηκε μεταπολεμικά ο ιμπεριαλισμός για να στήριξει και να εδραιώσει την κυριαρχία του κι εκμετάλλευση των λαϊκών τάξεων.[…]Σ’ αυτή τη βία αντιτάσσουμε τη λαϊκή επαναστατική βία. Η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει, ότι καμιά ριζική μεταβολή δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σαν λύση αυτής της σύγκρουσης. Η ανατροπή του συστήματος ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η γέννηση της καινούργιας λαϊκής κοινωνίας θα γίνουν με το λαϊκό αγώνα, με τη χρησιμοποίηση της ένοπλης λαϊκής βίας ενάντια στους καταπιεστές. Κι αυτό είναι πριν απ’ όλα θέση αρχής για μας. (Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση)

Η εμπειρία του Μάη του 1968 αποτελεί καταλύτη στο ατσάλωμα των αντιστάσεων, πυροδοτώντας την ανατρεπτική σύγκρουση σε όλα τα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα. Στον ελλαδικό χώρο, καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας, αναπτύχθηκε ένα ευρύ κίνημα μαχητικής αντίστασης που ακύρωνε στην πράξη το μονοπώλιο της φασιστικής βίας. Απέναντι στο διάχυτο τρόμο του πραξικοπήματος οι λαϊκές δυνάμεις που διψούσαν για ελευθερία και ανεξαρτησία σήκωσαν για ακόμη μια φορά το τσεκούρι του πολέμου, προσχωρώντας στις τάξεις της ένοπλης προπαγάνδας καταγράφοντας εμβληματικές ενέργειες επαναστατικής βίας. Το Σεπτέμβρη του 1967 μέλη του Πατριωτικού Μετώπου ανατινάζουν πυλώνα της ΔΕΗ μέσα στη ΔΕΘ την ώρα των εγκαινίων – 3 μέρες μετά κατά τη διάρκεια εφόδου σε κρησφύγετο της οργάνωσης εκτελείται ο αγωνιστής Γιάννης Χαλκίδης. Το Νοέμβρη του ίδιου έτους οι Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης πραγματοποιούν βομβιστική επίθεση στο Υπουργείο Βιομηχανίας. Τον Αύγουστο του 1968 ο αγωνιστής Αλέκος Παναγούλης αποπειράται να δολοφονήσει με βόμβα τον δικτάτορα Παπαδόπουλο ενώ ένα μήνα μετά η Δημοκρατική Ένωση χτυπάει το Υπουργείο Εξωτερικών. Το 1970 πυκνώνουν οι επιθέσεις με το Κίνημα 20 Οκτώβρη να πραγματοποιεί βομβιστικές επιθέσεις στα γραφεία της διορισμένης από τη Χούντα ΓΣΕΕ και στο άγαλμα του Τρούμαν. Κατά την απόπειρα επίθεσης με παγιδευμένο όχημα στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, χάνουν τη ζωή τους οι διεθνιστές επαναστάτες της ομάδας Άρης του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου, Γιώργος Τσικούρης και Έλενα Αντζελόνι. Ισχυρή βόμβα του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος εκρήγνυται στον Εθνικό Κήπο, κατά τη διάρκεια ομιλιών της κυβέρνησης με τον Αμερικάνο Υπουργό Άμυνας Μέλβιν Λερντ. Το 1971 πλήθος αμερικανικών στόχων βάλλονται, μεταξύ των οποίων οχήματα στρατιωτικών από τη Δημοκρατική Άμυνα, οχήματα της αμερικάνικης βάσης και τα γραφεία της ΚΥΠ στο Ηράκλειο Κρήτης, καθώς και δύο οχήματα Αμερικάνων κατά την άφιξη του προέδρου των ΗΠΑ από τη Μαχητική Ομάδα Μακρυγιάννης. Το 1972 η σύμπραξη των αντιστασιακών οργανώσεων Λαϊκή Επαναστατική Πάλη και Ρήγας Φεραίος επιτίθεται με χειροβομβίδες στο κεντρικό κτίριο της Ασφάλειας στη Μεσογείων και η ομάδα Άρης στο Ε’ Αστυνομικό Τμήμα, ενώ η Λαϊκή Επαναστατική Αντίσταση πραγματοποιεί βομβιστική επίθεση στο υπόγειο της αμερικανικής πρεσβείας.

Το 1973 η ένταση γενικεύεται με πλήθος βομβιστικών ενεργειών σε οχήματα αξιωματικών της αποστολής των ΗΠΑ, οχήματα ξένων διπλωματών, καταστήματα τραπεζών και άλλους στόχους. Το εξεγερτικό κλίμα κατακλύζει τις μητροπόλεις οδηγώντας στον πιο θερμό Νοέμβρη, όπου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη καταλαμβάνονται πανεπιστημιακά ιδρύματα ενάντια στο νόμο στράτευσης των φοιτητών και την αδυναμία διεξαγωγής ελεύθερων εκλογών. Όμως οι συνθήκες που διαμορφώνονται ξεπερνούν τα αιτήματα οδηγώντας στην Εξέγερση, τόσο στις κεντρικές μητροπόλεις όσο και στην επαρχία. Από τις 14 Νοέμβρη ξεσπούν συγκρούσεις γύρω από το ΕΜΠ που έχει καταληφθεί από χιλιάδες αγωνιστές, με αίτημα την πτώση της Χούντας και την Ελευθερία. Ντόπιοι και ξένοι, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, νεολαίοι, προοδευτικοί, κομμουνιστές και αναρχικοί οχυρώνονται απέναντι στη χωροφυλακή και το στρατό αλλά και τα δωσίλογα σταγονίδια που στρατεύονται στο πλευρό τους. Η εξέγερση καταστέλλεται βίαια από μονάδες της χωροφυλακής και των ΛΟΚ το ξημέρωμα της 17ης Νοέμβρη, καταγράφοντας 40 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Μέχρι και την τελική πτώση της Χούντας στις 24 Ιούλη του 1974, η μαζική λαϊκή αντίσταση δηλώνει αμετάκλητα παρούσα.

Η πτώση των πραξικοπηματιών δεν σήμαινε όμως και την εξάλειψη του χουντικού μηχανισμού που απολάμβανε ασυλία και θέσεις ισχύος στα σώματα ασφαλείας. Έτσι, την ίδια στιγμή που κάποιοι εξαργύρωναν την αντιδικτατορική τους δράση σε επιταγές νομιμοφροσύνης και πολιτικές καριέρες, άνθρωποι σαν τον σύντροφο Χριστόφορο Κασίμη σήκωσαν την κληρονομιά της αντίστασης στις πλάτες τους. Ακολουθώντας το επαναστατικό ρεύμα της εποχής που οικοδομούσε το μητροπολιτικό αντάρτικο στα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα, οι αμετανόητοι αντιστασιακοί συναντήθηκαν με τη νέα γενιά αγωνιστών οργανώνοντας τη συνέχεια της ένοπλης πάλης ενάντια στα σταγονίδια της επταετίας και τις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στον ελλαδικό χώρο.
Αυτή είναι η δική μας αλήθεια. Μια αλήθεια που τοποθετεί την ένοπλη αντίσταση στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια αλήθεια που όταν λέγεται μισή, ακυρώνει την πάλη και το χαμό εκατοντάδων αγωνιστών που μάτωσαν για την ελευθερία. Μια αλήθεια γεμάτη ανυπακοή και αποφασιστικότητα, που στους πιο χαλεπούς καιρούς αποτέλεσε το φωτεινό σηματοδότη για τους αγώνες που ακολούθησαν. Οι αγώνες του χθες που έδωσαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι είναι το φορτίο που έχουμε την πολιτική ευθύνη να κουβαλήσουμε. Να επικαιροποιήσουμε το πρόταγμα της εξέγερσης, να ανακαλύψουμε ξανά τη διαχρονικότητα της ανάγκης για ένοπλη αντίσταση, να εγκαταλείψουμε την παρασκηνιακή αλλοτρίωση και να ανατρέψουμε την Τυραννία, αποσταθεροποιώντας την κοινωνική ειρήνη. 49 χρόνια μετά, τα μηνύματα της αντικρατικής εξέγερσης του 1973 ζητούν τα Πολυτεχνεία της δικής μας γενιάς.

Όποιος λέει μισές αλήθειες, λέει ολοκληρωμένα πολιτικά ψέματα
Ούτε φασισμός ούτε δημοκρατία
Κάτω η εξουσία
Ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
15/11/2022

*Σημείωση: Στην παρούσα τοποθέτηση είναι συνημμένη και η προκήρυξη της Λαϊκής Επαναστατικής Αντίστασης “Γιατί και τί είναι η Ένοπλη Πάλη”, που δημοσιεύτηκε στο εσωτερικό δελτίο της οργάνωσης τον Οκτώβρη του 1972. Οι αναλυτικές θέσεις, τα συμπεράσματα, η κουλτούρα αγώνα και η πολιτική – επιχειρησιακή στοχοθεσία της οργάνωσης παραμένουν τι ίδιο επίκαιρα μέχρι και σήμερα.

-Γιατί και τί είναι η ένοπλη αντίσταση-

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα σαν βέλος για να τρυπήσει τα τείχη του 41bis(+eng)

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση στον αναρχικό αντάρτη Alfredo Cospito, που πραγματοποιεί απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης 41bis.

Για κάποιους η συνοχή της συντροφικότητας χτίζεται πάνω στις κοινές θέσεις ή στις φιλοσοφικές κορόνες. Σε μία κενή διάσταση όπου τα κοινά λόγια απέχουν από την πράξη. Στον ανταρτοπόλεμο συντρόφους μας κάνει η κοινή στράτευση, οι επιλογές, οι εχθροπραξίες πίσω από το ανάχωμα του αναρχικού αγώνα. και όταν μας τυλίγουν οι αλυσίδες, η κοινή μας συνιστώσα είναι η συνενοχή, η πολιτική ευθύνη, η αμετανόητη σταθερότητα στα ίδια μονοπάτια. Είναι η προσήλωση στο βάδισμα του δρόμου της φωτιάς.

Ο αναρχικός αντάρτης πόλεων Alfredo Cospito βρίσκεται αιχμάλωτος στα κάτεργα του ιταλικού κράτους από το 2012. Έχει αναλάβει με περηφάνεια την πολιτική ευθύνη για τον πυροβολισμό του CEO της Ansaldo Nucleare, Roberto Adinolfi, ενέργεια που πραγματοποιήθηκε από τον Πυρήνα Όλγα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI-IRF). Έκτοτε παραμένει αμετανόητος εχθρός της τυραννίας. Οι συνεχείς διώξεις προς το πρόσωπό του, το καθεστώς εξαίρεσης και οι περιορισμοί παρότι εντείνουν συνεχώς την απομόνωσή του, τόσο από το κοινωνικό όσο και από το πολιτικό-συντροφικό του περιβάλλον, δεν λυγίζουν την εξεγερτική θέληση του Alfredo, τη δίψα του συντρόφου για νέες στιγμές ανταρσίας. Από το 2016 κάτω από τη σκεπή της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης Scripta Manent, o Alfredo κατηγορείται για τον ηγετικό ρόλο της FAI, ποινή που κατ’ ουσίαν στοχεύει στην ισόβια αιχμαλωσία του. Και όμως με το ίδιο πάθος υπερασπίζεται την Αναρχία της πράξης. Την Αναρχία που εχθρεύεται την εξουσία και τους ηγεμόνες, την Αναρχία που οπλίζεται και επιτίθεται.

Σήμερα η Τυραννία στέλνει ένα βήμα πιο βαθιά στους τσιμεντένιους τάφους της αιχμαλωσίας τον Alfredo, απομονώνοντάς τον στο καθεστώς 41bis, το θεμέλιο λίθο της αισθητηριακής απομόνωσης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του ιταλικού κράτους. Απέναντι στο νέο καθεστώς εξαίρεσης ο σύντροφος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από 20 Οκτώβρη, ενώ στο πλευρό του πλέον τάσσεται αλληλέγγυα και ο απεργός πείνας Juan Sorroche. Γιατί η Αναρχία δεν ζητιανεύει, μάχεται μέχρι τέλους.

Στρατευτήκαμε πίσω από τα αναχώματα του ανταρτοπόλεμου γιατί για εμάς η Αναρχία είναι η σύγκρουση με το υπάρχον, με τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Οργανώνουμε πυρήνες άμεσης δράσης γιατί αποζητούμε τη ρήξη και τις αντιεξουσιαστικές εχθροπραξίες, εδώ και τώρα. Δεν είμαστε ούτε ρήτορες σε αμφιθέατρα, ούτε φιλόσοφοι σε ατέρμονους κύκλους συζητήσεων. Έχουμε το όραμα και την ανάγκη για τη συνολική ανατροπή του κρατισμού και της καπιταλιστικής δικτατορίας, που ανα-παράγει συνεχώς κοινωνικοοικονομικές κρίσεις. Έχουμε τη θέληση και την αποφασιστικότητα να αντισταθούμε, να αντιπαρατεθούμε με την κυριαρχία, να επιτεθούμε για να αποσταθεροποιήσουμε την καθεστωτική και κοινωνική ειρήνη.

Ακόμα και μέσα από τα κάγκελα, με την ίδια οξυδέρκεια έχουμε το θάρρος και το θράσος να υπερασπιζόμαστε τις επιλογές μας. Να υπηρετούμε τις ίδιες αξίες. Σε μία εποχή αφοπλισμού και παραίτησης, έχουμε την πολιτική ευθύνη να οπλίσουμε την Αναρχία μέσα από την προπαγάνδα της πράξης. Ο σύντροφος Alfredo είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ρεύματος και εμείς, υπηρετώντας τη διεθνή κοινότητα των αναρχικών αιχμαλώτων, στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε την ίδια την αναγκαιότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Για τώρα και για πάντα, αμετανόητα στρατευμένοι στην πρώτη γραμμή. Γιατί Αναρχία σημαίνει Επίθεση.

Σύντροφε Alfredo κράτα γερά – η ελευθερία είναι μέσα μας.

Δύναμη στους αμετανόητους αιχμαλώτους του ιταλικού κράτους.

Δεν ξεχνάμε την ένοπλη συντρόφισσα Ντιάνα Μελάτσι, την πρώτη νεκρή αντάρτισσα στο καθεστώς απομόνωσης 41bis που φυλακίστηκε για τη συμμετοχή στην ανασυγκρότηση των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
27/10/2022

 

A message like an arrow tearing down the walls of 41bis

A solidarity message from captive member of the Organization Anarchist Action to anarchist guerilla Alfredo Cospito, who is on a hunger strike against isolation regime 41bis.

For some, the cohesion of comradeship is built on shared positions or philosophical opinions. In an empty dimension where common words are far from action. In the guerilla war what makes us comrades is the common enlistment in this war, the choices, the hostilities behind the mound of the anarchist struggle. And when we are wrapped in chains our common component is complicity, political responsibility, unrepentant stability in the same paths. It is the dedication to the pace of the path of fire.

Urban guerilla anarchist Alfredo Cospito has been held captive in the prisons of the Italian state since 2012. He has proudly claimed political responsibility for the shooting of Ansaldo Nucleare’s CEO, Roberto Adinolfi, an action carried out by the Olga Core of the Informal Anarchist Federation (FAI- IRF). Since then he has remained an unrepentant enemy of tyranny. The constant persecutions against him, the status of exception and the restrictions, although they constantly intensify his isolation, both from his social and from his political-social environment, they do not bend Alfredo’s rebellious will, his thirst for new moments of rebellion. Since 2016, under the cover of the anti-terrorist operation Scripta Manent, Alfredo has been accused of leading the FAI, a sentence that essentially aims at his life imprisonment. And yet he still defends the Anarchy of action. Anarchy that is hostile towards power and people of authority, Anarchy that arms itself and attacks.

Now Tyranny is sending Alfredo one step deeper into the concrete tombs of captivity, isolating him in the regime of 41bis, the cornerstone of sensory isolation in the Italian state’s maximum security prisons. Against the new exemption regime, the comrade has started a hunger strike since October 20, while the hunger striker Juan Sorroche now stands in solidarity with him. Because Anarchy does not beg, it fights to the end.

We enlisted behind the ramparts of the guerilla war because for us Anarchy is the conflict with the present itself, with the relations of power and exploitation. We are organizing direct action groups because we are looking for rupture and anti-authoritarian hostile actions, here and now. We are neither orators in auditoriums, nor philosophers in endless rounds of debates. We have the vision and the need for the total overthrow of statism and capitalist dictatorship, which constantly reproduces socio-economic crises. We have the will and determination to resist, to confront those of power, to attack in order to destabilize the regime and social peace.

Even through bars, with the same sagacity we have the courage and audacity to defend our choices. To serve the same values. Through a time of disarmament and resignation, we have a political responsibility to arm Anarchy through the propaganda of action. Comrade Alfredo is an integral part of this movement and we, serving the international community of anarchist prisoners, stand by his side because we thus defend the very necessity of anarchist guerrilla warfare. For now and forever, unrepentantly enlisted in the front line. Because Anarchy means to Attack.

Comrade Alfredo hold on tight – freedom is within us.

Power to the unrepentant prisoners of the Italian state.

We do not forget our comrade-in-arms Diana Melatsi, the first dead guerrilla in the 41bis isolation regime who was imprisoned for participating in the reconstruction of the Red Brigades.

Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action,
D wing, Korydallos’ prison
2710/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|George Ι. Abdallah: Άλλοτε ανθός άλλοτε αγκάθι (+eng,+fr)

Χαιρετισμός του αιχμάλωτου μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση για τις διεθνείς εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον σύντροφο George Ibrahim Abdallah.

Τι αξία έχει μία ελευθερία αφοπλισμένη, απογυμνωμένη από την αδιαλλαξία της επαναστατικής φλόγας; Αυτό είναι το ερώτημα που πλανιέται στο νου κάθε εξεγερμένης καρδιάς. Μία ελευθερία νεκρή, εκφυλισμένη και παραδομένη στους ιδιοτελείς σκοπούς της ανθρώπινης αδυναμίας. Και αν υπερασπίζεσαι με πάθος και ένταση την κάθε στιγμή της ζωής, οφείλεις πρώτα απ’ όλα να πολεμήσεις το θάνατο των αξιών. Το θάνατο της ηθικής. Οι ιδέες δεν θανατώνονται, κυοφορούνται σε επαναστατημένα σώματα που ακόμα και όταν θάβονται στο μπετό, ριζώνουν σαν σπόροι και αναρριχώνται ψηλά για να αναδύουν τον πιο όμορφο ανθό: τον ανθό της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60 όπου ξεσπούν αντάρτικες αντιστάσεις ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις τόσο στο Βιετνάμ όσο και στην Παλαιστίνη. Και ενώ εκατοντάδες διεθνιστές στρατεύονται στις αντάρτικες μονάδες της Παλαιστινιακής αντίστασης, ένα νέο ρεύμα ένοπλης πάλης ξεσπά στις Ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Εκατοντάδες ένοπλοι πυρήνες οικοδομούν ένα μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο που μετατόπισε τον πόλεμο στην καρδιά των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Τη συνέπεια και μαζικότητα του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος πλαισιώνει ένα πλήθος ενεργειών ένοπλης προπαγάνδας: απαγωγές και εκτελέσεις στρατιωτικών, διπλωματών και πρακτόρων ξένων μυστικών υπηρεσιών, βομβιστικές και εμπρηστικές επιθέσεις σε στρατόπεδα, νατοϊκές βάσεις, μιλιταριστικές και διοικητικές εγκαταστάσεις, σφαίρες σε πρεσβείες των ιμπεριαλιστών υφαίνουν το φάσμα της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Τα όπλα των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων ηχούν πλέον στην καρδιά του κτήνους.

Για τους επαναστάτες υπάρχουν δύο προορισμοί: η φυλακή ή ο θάνατος. Η ένοπλη αδιαλλαξία άφησε πίσω της δεκάδες συντρόφους, το αίμα των οποίων γέμισε το μελανοδοχείο της ιστορίας. Ένοπλοι σύντροφοι και συντρόφισσες έχασαν τη ζωή τους σε συμπλοκές με τους μπάτσους, όπως η πρώτη νεκρή μαχήτρια της RAF Petra Schelm, άλλοι σε αντιτρομοκρατικές επεμβάσεις όπως η Mara Cagol των Ερυθρών Ταξιαρχιών, άλλοι έσβησαν σε θανατηφόρες απεργίες πείνας όπως ο Bobby Sands του IRA, άλλοι δολοφονήθηκαν στα κελιά της αισθητηριακής απομόνωσης όπως οι νεκροί αντάρτες της RAF στο Stammheim. Ένοπλοι σύντροφοι πεθάναν κατά τη διάρκεια ενεργειών επαναστατικής βίας όπως ο Γιώργος Τσικούρης και η Elena Angeloni, ενώ εκατοντάδες μάρτυρες του επαναστατικού αγώνα παραδόθηκαν στην ανωνυμία της ιστορίας. Όσοι δεν αναμετρήθηκαν με το θάνατο, γέμισαν τα κάτεργα της τυραννίας. Βασανίστηκαν, κακοποιήθηκαν, θάφτηκαν στο μπετό για δεκαετίες. Κάποιοι νικήθηκαν. Κάποιοι πρόδωσαν τον αγώνα, υποτάχθηκαν, κατέδωσαν συντρόφους και υποδομές, συνθηκολόγησαν και καταδικάστηκαν από την ίδια την ιστορία για κάποιες ανάσες ελευθερίας που κουβαλούν ολάκερη την ασφυξία. Οι αληθινοί επαναστάτες έμειναν αλύγιστοι μέχρι τέλους υποστηρίζοντας αμετανόητα τον αγώνα.

“Ποιοι είναι οι τρομοκράτες; Είναι αυτοί που σκοτώνουν έναν νεαρό της Δυτικής Όχθης επειδή αντιστέκεται στην προσάρτηση της χώρας του από το Ισραήλ, είναι αυτοί που βομβαρδίζουν τους άμαχους πληθυσμούς του Νότιου Λίβανου, είναι αυτοί που σκοτώνουν τυφλά και τολμούν να επικαλούνται μία δήθεν “κατάπαυση πυρός”. Εμείς χτυπάμε αυτούς που οργανώνουν τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Εμείς διασφαλίζουμε τη ζωή των αθώων, ακόμα και με κίνδυνο της δικής μας ασφάλειας.(…) Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε. Είναι επίσης δικαίωμά μας να χτυπάμε τον ιμπεριαλισμό παντού όπου ενσκήπτει και ειδικότερα εκεί όπου επωφελείται από την πολιτική στήριξη της υπάρχουσας κυβέρνησης”.

FARL

Ο σύντροφος George Ibrahim Abdallah είναι και αυτός ένα από τα κύματα αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Γεννήθηκε στον Λίβανο όπου και ωρίμασε πολιτικά. Στρατεύθηκε στις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης συμβάλλοντας από νεαρός ακόμα στη μαχητική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό. Το 1980 η κατοχή του Νότιου Λίβανου από το Ισραήλ και τους συμμαχικούς μισθοφόρους της Δύσης οδήγησε τον George I. Abdallah και άλλους αγωνιστές στην οικοδόμηση της οργάνωσης Λιβανέζικες Επαναστατικές Ένοπλες Φράξιες – FARL, μεταφέροντας την ένοπλη αντίσταση στην καρδιά του ιμπεριαλισμού.

Παρότι η αρχική του σύλληψη το 1984 αφορούσε την κατοχή πλαστών εγγράφων, το 1986 παραπέμφθηκε σε ειδικό δικαστήριο κατηγορούμενος για τις εκτελέσεις του στρατιωτικού ακόλουθου της Αμερικάνικης Πρεσβείας στο Παρίσι Charles R. Ray και του Ισραηλινού μυστικού πράκτορα της Mossad Yacov Barismantov. Ενέργειες που πραγματοποίησαν οι  FARL ως αντίποινα στην εμπλοκή της Γαλλίας και των ΗΠΑ στην επιχείρηση “Ειρήνη στη Γαλιλαία” από τον Ισραηλινό στρατό το 1982, για το τσάκισμα των αντιστάσεων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – OLP. Έκτοτε (και ενώ από το 1999 δικαιούται διακοπή ποινής) βρίσκεται αιχμάλωτος στα γαλλικά κολαστήρια 38 χρόνια. Αλύγιστος, αμετανόητος, ακούραστος, “ένας αδυσώπητος και αποφασισμένος μαχητής” όπως τον χαρακτηρίζει η απορριπτική απόφαση του εφετείου του Παρισιού το 2009. Έχοντας απέναντί του την εγχώρια και διεθνή τρομοκρατία, καθώς Ισραήλ και ΗΠΑ πιέζουν συνεχώς για την καθολική αιχμαλωσία του με τους δεύτερους να παρίστανται ακόμα και ως πολιτική αγωγή στο ειδικό δικαστήριο, ο σύντροφος αποτελεί σημαία του αμετάκλητου αγώνα για τη διεθνή επανάσταση.

Στο πρόσωπο του συντρόφου μας George I. Abdallah βλέπουμε την ασίγαστη θέληση που αντλεί το επαναστατικό δίκαιο.  Βλέπουμε την πίστη και την προσήλωση στην αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής αντίστασης έξω από τα αφοπλισμένα μονοπάτια του ρεφορμισμού και της συνθηκολόγησης. Βλέπουμε το επαναστατικό καθήκον ενός αλώβητου αγωνιστή να υπερασπιστεί την ιστορική ευθύνη της ένοπλης διαδρομής με κάθε κόστος, μακριά από τις εκπτώσεις και τις συμβάσεις του υπερεγώ. Και έπειτα βλέπουμε το δικό μας καθήκον απέναντι στην ιστορία των αγώνων να μην παραδώσουμε τα όπλα, να μην υποχωρήσουμε, να μην ξεχάσουμε τον επαναστατικό πόλεμο και τους αιχμαλώτους του.

Για τα υπερεθνικά αντιτρομοκρατικά επιτελεία οι αμετανόητοι αιχμάλωτοι επαναστάτες αποτελούν τρόπαιο της καταστολής. Ο George I. Abdallah, ο αμετανόητος αναρχικός αντάρτης Claudio Lavazza, τα φυλακισμένα μέλη της 17 Νοέμβρη και του Επαναστατικού Αγώνα, οι Τούρκοι επαναστάτες αλλά και οι αμετανόητοι Ερυθροταξιαρχίτες, ο σύντροφος Jean-Marc Rouillan της Action Directe, που παρότι αποφυλακίστηκαν, βρίσκονται μόνιμα σε καθεστώτα επιτήρησης και καταστολής, θα βρίσκονται ισόβια στο στόχαστρο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού ως αμετάπειστοι εχθροί του. Για εμάς οι διαδρομές τους στο τότε και στο τώρα είναι η αιτία και η αφορμή για τις μάχες που έπονται. Ο σύντροφος George I. Abdallah είναι αναπόσπαστο κομμάτι μίας εποχής γεμάτη φωτιά και μολύβι και η απελευθέρωσή του είναι ένας ανοιχτός λογαριασμός για τον καθένα και την καθεμία ξεχωριστά.

Σύντροφε George,

Ίσως και εσύ να έχεις ξεχάσει την ασχήμια αυτού του κόσμου. Σε τόπους μακρινούς απ’ τα κελιά μας έχει χαθεί η λάμψη. Το πράσινο ολοένα και σβήνει απ’ τα βουνά και τα δάση. Τα ποτάμια χάνουν την ορμή τους, στερεύουν. Ο ουρανός γεμίζει όλο και περισσότερους λεκέδες που σκορπίζουν θάνατο. Τα πουλιά στέκουν βουβά, με τη σιωπή που καλύπτει τις σύγχρονες μητροπόλεις. Ο κόσμος μας έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο. Και το γκρίζο απ’τα μπετά μας ξεχύνεται όλο και περισσότερο στις πόλεις-φυλακές. Ξέρεις σύντροφε, ίσως τελικά να είμαι και εγώ πολύ μικρός για να σταθώ δίπλα σου. Και όμως, με το χέρι στην καρδιά, θα ‘ρθει για όλους μας η μέρα που θα ξαναζωγραφίζουμε με χρώματα.

Νίκη στα όπλα της παλαιστινιακής αντίστασης

Δύναμη στους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους που πραγματοποιούν απεργία πείνας ενάντια στο καθεστώς διοικητικής κράτησης που φυλακίζει, προληπτικά και χωρίς κατηγορητήριο, αγωνιστές

Καμιά μετάνοια μπροστά στην αναγκαιότητα να αλλάξει αυτός ο κόσμος

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

19/10/22

 

George Abdallah : Parfois une fleur, parfois une épine

Salutation du membre captif de l’Organisation d’action anarchiste pour les événements de solidarité internationale avec le camarade George Ibrahim Abdallah.

Quelle est la valeur d’une liberté désarmée, dépouillée de l’intransigeance de la flamme révolutionnaire ? C’est la question qui plane dans l’esprit de tout cœur rebelle. Une liberté morte, dégénérée et livrée aux fins égoïstes de la faiblesse humaine. Et si vous défendez avec passion et intensité chaque moment de la vie, vous devez d’abord combattre la mort des valeurs. La mort de la moralité. Les idées ne sont pas mises à mort, elles sont en gestation dans des corps rebelles qui, même enterrés dans le béton, s’enracinent comme des graines et montent haut pour faire germer la plus belle des fleurs : la fleur de la libération sociale.

C’est au milieu des années 60 que la résistance de la guérilla contre les mouvements impérialistes a éclaté au Vietnam et en Palestine. Et tandis que des centaines d’internationalistes sont recrutés dans les unités de guérilla de la résistance palestinienne, un nouveau courant de lutte armée éclate dans les métropoles européennes. Des centaines de cellules armées construisent un front révolutionnaire combatif qui a déplacé la guerre au cœur des centres impérialistes. La cohérence et la massivité du mouvement militant anti-guerre s’accompagnent d’une multitude d’actions de propagande armée : enlèvements et exécutions de soldats, de diplomates et d’agents des services de renseignement étrangers, bombardements et incendies de camps, de bases de l’otan, d’installations militaristes et administratives, balles dans les ambassades impérialistes tissent le spectre de la propagande par l’action. Les canons des mouvements anticoloniaux résonnent désormais au cœur de la bête.

Pour les révolutionnaires, il y a deux destinations : la prison ou la mort. L’intolérance armée a laissé derrière elle des dizaines de compagnons dont le sang a rempli l’encrier de l’histoire. Des compagnons armés sont morts dans des bagarres avec les flics, comme la première combattante de la RAF Petra Schelm ; d’autres sont morts dans des opérations antiterroristes comme Mara Cagol des Brigades rouges ; d’autres ont été tués dans des grèves de la faim meurtrières comme Bobby Sands de l’IRA ; d’autres encore ont été assassinés dans des cellules d’isolement sensoriel comme les guérilleros de la RAF morts à Stammheim. Des compagnons armés sont morts lors d’actes de violence révolutionnaire, comme George Tsikouris et Elena Angeloni, tandis que des centaines de témoins de la lutte révolutionnaire ont été relégués dans l’anonymat de l’histoire. Ceux qui n’ont pas affronté la mort ont rempli les tombes de la tyrannie. Ils ont été torturés, maltraités, enterrés dans du béton pendant des décennies. Certains ont été vaincus. Certains ont trahi la lutte, se sont rendus, ont trahi leurs compagnons et les infrastructures, ont capitulé et ont été condamnés par l’histoire elle-même pour quelques souffles de liberté qui ont porté toute la suffocation. Les vrais révolutionnaires sont restés impassibles jusqu’à la fin, soutenant la lutte de manière impénitente.

“Qui sont les terroristes ? Ce sont eux qui tuent un jeune homme en Cisjordanie pour avoir résisté à l’annexion de son pays par Israël, ce sont eux qui bombardent les populations civiles du Sud-Liban, ce sont eux qui tuent aveuglément et osent appeler à un soi-disant “cessez-le-feu”. Nous frappons ceux qui organisent le génocide du peuple palestinien. Nous sauvegardons la vie des innocents, même au risque de notre propre sécurité.(…) C’est notre droit de nous défendre. C’est aussi notre droit de frapper l’impérialisme partout où il entre et surtout là où il bénéficie du soutien politique du gouvernement en place.”

FARL

Le camarade George Ibrahim Abdallah est également l’une des vagues de cette mer agitée. Il est né au Liban où il a mûri politiquement. Il s’est engagé dans les rangs du Front populaire de libération de la Palestine, contribuant dès son plus jeune âge à la lutte militante contre l’impérialisme et le sionisme. En 1980, l’occupation du Sud-Liban par Israël et les mercenaires occidentaux alliés a conduit Georges I. Abdallah et d’autres combattants à créer les Fractions armées révolutionnaires libanaises – FARL, portant la résistance armée au cœur de l’impérialisme.

Bien que sa première arrestation en 1984 ait eu lieu pour possession de faux documents, il a été traduit devant un tribunal spécial en 1986, accusé des exécutions de l’attaché militaire de l’ambassade américaine à Paris Charles R. Ray et de l’agent secret du Mossad israélien Yacov Barismantov. Actions menées par les FARL en représailles à l’implication de la France et des USA dans l’engagement de l’armée israélienne dans l’opération Paix en Galilée en 1982 pour écraser la résistance de l’Organisation de Libération de la Palestine – OLP. Depuis lors (et bien qu’il ait droit à une peine avec sursis depuis 1999), il est prisonnier dans les enfers français depuis 38 ans. Inébranlable, impénitent, infatigable, “un combattant acharné et déterminé” comme le décrit le renvoi de la Cour d’appel de Paris en 2009. Confronté au terrorisme national et international, alors qu’Israël et les États-Unis font constamment pression pour sa capture universelle, ces derniers assistant même au tribunal spécial en tant que procureur, le compagnon est un étendard de la lutte irréversible pour la révolution internationale.

En la personne de notre compagnon George I. Abdallah, nous voyons la volonté inébranlable qui puise dans le droit révolutionnaire.  Nous voyons la foi et l’engagement envers la nécessité d’une résistance radicale en dehors des voies désarmées du réformisme et de la capitulation. Nous voyons le devoir révolutionnaire d’un militant indemne de défendre à tout prix la responsabilité historique de la voie armée, loin des rabais et des conventions du surmoi. Et nous voyons alors notre propre devoir envers l’histoire des luttes de ne pas rendre les armes, de ne pas battre en retraite, de ne pas oublier la guerre révolutionnaire et ses prisonniers.

Pour les états-majors anti-terroristes transnationaux, les révolutionnaires capturés impénitents sont un trophée de la répression. George I. Abdallah, les membres emprisonnés du 17 novembre et de la Lutte Révolutionnaire, les révolutionnaires turcs mais aussi les impénitents Brigades Rouges, le compagnon Jean-Marc Rouillan d’Action Directe, qui, bien que libérés de prison, sont en permanence sous surveillance et répression, seront dans le collimateur du fascisme et de l’impérialisme à vie comme ses ennemis impénitents. Pour nous, leurs voyages dans le passé et le présent sont la cause et l’occasion des batailles à venir. Le camarade George I. Abdallah fait partie intégrante d’une ère de feu et de plomb, et sa libération est un compte ouvert pour chaque individu.

Compagnon George,

Peut-être que toi aussi tu as oublié la laideur de ce monde. Dans des endroits éloignés de nos cellules, la lueur a disparu. Le vert s’estompe dans les montagnes et les forêts. Les rivières perdent leur élan, s’assèchent. Le ciel se remplit de plus en plus de taches qui dispersent la mort. Les oiseaux restent muets, avec le silence qui recouvre les métropoles modernes. Notre monde est devenu un vaste cimetière. Et le gris de notre béton se répand de plus en plus dans nos villes-prisons. Tu sais, camarade, je suis peut-être trop jeune pour me tenir à tes côtés. Et pourtant, la main sur le cœur, le jour viendra pour nous tous où nous peindrons à nouveau avec des couleurs.

Victoire aux armes de la résistance palestinienne

Force aux prisonniers palestiniens en grève de la faim contre le régime de détention administrative qui emprisonne, à titre préventif et sans charge, des militants.

Pas de regrets face à la nécessité de changer ce monde

 

Thanos Hatziangelou, membre prisonnier de l’Organisation Action Anarchiste

Quartier 4, Prison de Korydallos

19/10/22

 

George Ibrahim Abdallah: sometimes a flower, sometimes a thorn

Greeting of Thanos Chatziangelou, captive member of the Organisation Anarchist Action for international solidarity events to the comrade George Ibrahim Abdallah.

What is the value of a freedom disarmed, stripped of the intransigence of the revolutionary flame? This is the question that wanders in the mind of every rebellious heart. A freedom dead, degenerate and surrendered to the selfish ends of human weakness. And if you defend with passion and intensity every moment of life, you must first of all fight the death of values. The death of morality. Ideas are not killed, they are conceived in revolutionary bodies that even when buried in concrete,they root like seeds and climb up to present the most beautiful flower: the flower of social liberation.

It was in the mid-1960s that guerrilla resistance against imperialist movements evolved in both Vietnam and Palestine. And while hundreds of internationalists are enlisting in the guerrilla nuclei of the Palestinian resistance, a new wave of armed struggle is breaking out in European metropolises. Hundreds of armed cells build a fighting revolutionary front that has taken the war to the heart of the imperialist centers. The consistency and massiveness of the militant anti-war movement is accompanied by various armed propaganda actions: kidnappings and executions of soldiers, diplomats and agents of foreign secret services, bombing and arson attacks on camps, NATO bases, military and administrative facilities, bullets in the imperialist’s embassies weave the spectrum of propaganda through action. The weapons of the anti-colonialist movements now sound in the heart of the beast.

For revolutionaries there are two destinations: prison or death. The armed intransigence left behind dozens of comrades, whose blood filled the inkwell of history. Comrades in arms lost their lives in clashes with the cops, such as the first dead RAF fighter Petra Schelm, others in counter-terrorist operations such as Mara Cagol of the Red Brigades, others perished in deadly hunger strikes such as the IRA’s Bobby Sands, others murdered in the sensory isolation cells like the dead RAF insurgents at Stammheim. Comrades of the armed struggle died during actions of revolutionary violence such as Giorgos Tsikouris and Elena Angeloni, while hundreds of witnesses of the revolutionary struggle consigned themselves to the anonymity of history. Those who did not face death, filled the dungeons of tyranny. They were tortured, abused, buried in concrete for decades. Some were defeated. Some betrayed the struggle, submitted, snitched on comrades and infrastructures, capitulated and were condemned by history itself for some breaths of freedom that carry suffocation itself. The true revolutionaries stood firm to the end unrepentantly supporting the struggle.

“Who are the terrorists? They are the ones who kill a young man in the West Bank for resisting the annexation of his country by Israel, they are the ones who bomb the civilian populations of South Lebanon, they are the ones who kill blindly and dare to invoke a so-called “cease” fire”. We strike those who organize the genocide of the Palestinian people. We secure the lives of the innocent, even at the risk of our own safety.(…) It is our right to defend ourselves. It is also our right to strike imperialism everywhere where it takes plaec and especially where it benefits from the political support of the existing government”.

FARL

Comrade George Ibrahim Abdallah is also one of the waves of this stormy sea. He was born in Lebanon where he politicallymatured . He enlisted in the ranks of the Popular Front for the Liberation of Palestine contributing from a young age to the militant struggle against imperialism and Zionism. In 1980 the occupation of Southern Lebanon by Israel and allied Western mercenaries led George I. Abdallah and other militants to build the organization Lebanese Revolutionary Armed Factions – FARL, taking armed resistance to the heart of imperialism.

Even though his initial arrest in 1984 was regarded possession of forged documents, in 1986 he was brought before a special court and was accused of the executions of the military attaché of the American Embassy in Paris Charles R. Ray and the Israeli Mossad secret agent Yacov Barismantov. Actions carried out by the FARL in retaliation for the involvement of France and the US in Operation “Peace in Galilee” by the Israeli army in 1982, to crush the resistance of the Palestine Liberation Organization – PLO. Since then (and since 1999 he has been entitled to a suspended sentence) he has been imprisoned in the French dungeons for 38 years. Unyielding, unrepentant, tireless, “a relentless and determined fighter” as described by the Paris appeals court’s rejection in 2009. Facing domestic and international terrorism, as Israel and the US constantly push for his universal captivity with the latter even being present as a civil suit in the special court, the comrade is a symbol of the irrevocable struggle for the international revolution.

In the face of our comrade George I. Abdallah we see the indomitable will that the revolutionary law draws. We see faith and commitment to the necessity of radical resistance outside the disarmed paths of reformism and capitulation. We see the revolutionary duty of an unscathed fighter to defend the historical responsibility of the armed path at all costs, away from the discounts and conventions of the superego. And then we see our own duty to the history of struggle not to lay down arms, not to retreat, not to forget the revolutionary war and its prisoners.

For international anti-terrorist forces, unrepentant captured rebels are a trophy of repression. George I. Abdallah, the unrepentant anarchist rebel Claudio Lavazza, the imprisoned members of November 17 and the Revolutionary Struggle, the Turkish revolutionaries but also the unrepentant Red Brigade prisoners, comrade Jean-Marc Rouillan of Action Directe, who, although released, are permanently in regimes of surveillance and repression, will be forever in the line of fire of fascism and imperialism as their implacable enemies. For us, their paths then and now are the cause and occasion for the battles that follow. Comrade George I. Abdallah is an integral part of an era full of fire and history and his release is an open case for each and every one of us.

Comrade George,

Maybe you have, also, forgotten of the ugliness of this world. In places far away from our cells, the shining is lost. Green is gradually fading from the mountains and forests. Rivers lose their momentum, they dry up. The sky is filled with more and more trash that spread death. The birds are muted, with the silence that covers modern metropolises. Our world has been become a vast graveyard. And the grey of our cements pours more and more into the prisonlike cities. You know, comrade, maybe I am, also, too small to stand beside you after all. And yet, hand on the heart, the day will come for us all when we will draw again with colours.

Victory to the arms of the Palestinian struggle

Power to the Palestinian prisoners who are on hunger strike against the administrative detention regime that preemptively imprisons activists without charge

No repentance while facing the necessity to change this world

 

Thanos Chatziangelou, imprisoned member of the Organisation Anarchist Action

D’ wing, Korydallos’ prison

19/10/2022

 

 

Θ.Χατζηαγγέλου|Ποιών η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει;

Ποια αυταπάτη μπορεί να θρέψει την ελπίδα πως στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, το κοινωνικό και ταξικό δίκαιο βρίσκει χώρο στα ανάκτορα της αστικής δικαιοσύνης. Ποια ανάσα για δικαίωση μπορούμε να βρούμε πλάι σε αυτούς που ξεπλένουν μαχαιροβγάλτες νεοναζί, μπάτσους δολοφόνους, συγκροτημένα κυκλώματα παιδοβιαστών που δραστηριοποιούνται υπό την κάλυψη της πολιτικής και επιχειρηματικής μαφίας. Η δικαστική αγέλη είναι το πλυντήριο της πολιτικής ηθικής και αξιακής λέρας με την οποία ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι.

Για την αστική δικαιοσύνη ο δικός της ποινικός κώδικας είναι μία πλαστελίνη που πλάθεται κατά παραγγελία. Την ίδια στιγμή που φυλακίζει φτωχοδιάβολους για μικροκλοπές, αθωώνει στελέχη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κατηγορούνται για χρηματοπιστωτικά σκάνδαλα, αδειάζοντας κρατικά και ιδιωτικά ταμεία. Αιχμαλωτίζει αγωνιστές για την πολιτική τους δράση, απελευθερώνοντας επιφανείς βιαστές, μαστροπούς κτλ. Θάβει στο μπετό επαναστάτες για την αμετανόητη στάση τους, αποφυλακίζοντας παρακρατικούς δολοφόνους που κάνουν τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Αυτό το ανεξάρτητο σύστημα καλείται να κρίνει τους 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου που έξω από το δικαστικό μέγαρο τον τσάκισαν, τον κακοποίησαν, τον οδήγησαν στη ψυχολογική κατάρρευση, γεγονότα που συνέθεσαν το θάνατό του καταγράφοντας ακόμα μία κρατική δολοφονία. Τότε όμως η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή, έκανε απλά τα στραβά μάτια.

Η πόλη του Βόλου γνωρίζει πολύ καλά, όταν και όποτε χρειάστηκε, πού βρήκε στέγη το δικό μας δίκαιο. Απέναντι στις κρατικές αυθαιρεσίες, στο φασιστικό εσμό, στις εργοδοτικές δολοφονίες, στην κατασταλτική βαρβαρότητα οπλίστηκαν συνειδήσεις, γέμισαν δρόμοι με οργή, τσακίστηκε η ανάθεση. Οι δικές μας στιγμές δικαίωσης ήταν τα σημεία αναφοράς στον πολιτικό χρόνο που επιστράφηκε η βία που δεχόμασταν από την τυραννία. Ήταν τα μαχητικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στις επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με βάση το δόγμα ενάντια στην τρομοκρατία, με τις εμπρηστικές επιθέσεις στα Mc Donald’s στην Ιάσονος. Ήταν οι κεντρικές διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις στις πορείες ενάντια στην Ολυμπιάδα του 2004. Ήταν τα μαχητικά συλλαλητήρια ενάντια στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις από τον Αρσένη μέχρι τη Γιαννάκου. Ήταν η ισοπέδωση της πρώτης φασιστοφωλιάς των νεοναζί στην Γκλαβάνη. Ήταν η διάλυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης μεταναστών στη Βιομηχανική Ζώνη. Ήταν το πέσιμο στο τμήμα της Ροζού ως απάντηση στο βασανισμό νεαρού που δεν σταμάτησε σε μπλόκο της ΟΠΚΕ στην Αργαλαστή. Ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη και η πολιορκία του τμήματος στον Άγ. Νικόλαο όπου οι δήμιοι τρέμαν κλειδωμένοι μέσα. Ήταν το σπάσιμο των γραφείων της Χρυσής Αυγής όταν ο νεοναζί Ηλιόπουλος επιδείκνυε το όπλο του σε ομάδα συντρόφων. Ήταν οι συγκρούσεις αγωνιστών από τις Σταγιάτες με τους μπράβους του μαφιόζου της αυτοδιοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο. Ήταν η πολιορκία της ΑΓΕΤ από χιλιάδες οργισμένους διαδηλωτές. Η κάθε βαριοπούλα που θρυμμάτιζε τη βιτρίνα του απυρόβλητου, η κάθε μολότοφ, η κάθε εμπρηστική επίθεση ενάντια στα σύμβολα της τυραννίας και της εκμετάλλευσης.

Να πληρώσουν όλοι τους ακριβά. Να πληρώσουν για όλα.

Στις 21 Οκτώβρη οι 3 βασανιστές του συντρόφου μας Βασίλη Μάγγου θα οδηγηθούν στο ανάκτορο της Θέμιδος. Για εμάς καμία αστική τιμωρία δεν θα δικαιώσει ούτε το χαμό ούτε τους αγώνες που έδωσε και άφησε πίσω του τόσο νωρίς ο σύντροφός μας. Οι 3 βασανιστές του που υπηρετούν το έργο της τοπικής μαφίας, πρέπει να βρεθούν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους εκεί που αρμόζει στο επαναστατικό κίνημα. Να τσακιστούν χωρίς οίκτο ακόμα και αν ζητήσουν γονατιστοί μετάνοια. Γιατί αντίθετα με εμάς που υπερασπιζόμαστε τις διαδρομές μας με ψηλά το κεφάλι, οι δούλοι θα παραμένουν δούλοι μία ζωή με το κεφάλι σκυμμένο. Το επαναστατικό δίκαιο είναι η Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τα κεφάλια των βασανιστών μας και γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Καμία Ειρήνη-Έχουμε Πόλεμο
Οι κεφαλές τους επί πίνακι

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
14/10/2022

Θάνος Χατζηαγγέλου|Ένας άλλος πόλεμος είναι εφικτός (+eng)

Πολιτική δήλωση του αιχμάλωτου μέλους της οργάνωσης Αναρχική Δράση για την αναγκαιότητα οικοδόμησης ενός επαναστατικού φραγμού ενάντια στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις των πολεμοκάπηλων διακρατικών σχηματισμών.

Στην πολιτική οι αλήθειες είναι τόσες όσες και τα ψέμματα. Θέσεις και αναλύσεις οικοδομημένες με θεμέλιο λίθο την υποκειμενικότητα των συμφερόντων που προασπίζονται. Από την πρώτη στιγμή που οι δυνάμεις του ρωσικού επεκτατισμού εισέβαλαν στα εδάφη που μέχρι πρότινος βρίσκονταν υπό το ζυγό της ουκρανικής επικυριαρχίας, έχουν αποτυπωθεί αμέτρητες αναλύσεις για τα αίτια και τις συνθήκες της στρατιωτικής επέμβασης. Γεωστρατηγικές αναλύσεις, άρθρα σε πολιτικές και οικονομικές στήλες, ακόμα και φιλοσοφικά κείμενα καταγράφουν το αφήγημα του παρόντος κατά παραγγελία του εκάστοτε αφηγητή. Η δική μας αλήθεια δραπετεύει από τα στόματα των θυμάτων αυτής της σύγκρουσης: αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι πολιτική (δήλωση Ρώσου αρνητή επιστράτευσης από στρατολογικό γραφείο).

Η εισβολή της Ρωσίας στην ουκρανική επικράτεια είναι μία σύγκρουση με εθνικά και ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, απουσίας οποιουδήποτε ταξικού προσανατολισμού. Ένας πόλεμος που, ασχέτως του νικητή, θα βρει για ακόμη μια φορά στην ιστορία ηττημένο το παγκόσμιο προλεταριάτο, ανεξάρτητα από τις εθνικιστικές κορώνες που υπηρετεί η εκάστοτε τυραννία του. Η Ρωσία οικοδομεί το αντίπαλο δέος προς την Ευρωατλαντική Συμμαχία, η παγκόσμια κοινότητα καταδικάζει τον πόλεμο εφαρμόζοντας εμπορικές κυρώσεις, την ίδια στιγμή που εξοπλίζει τόσο υλικοτεχνικά όσο και με ανθρώπινο δυναμικό τα ουκρανικά στρατεύματα.

Την ίδια στιγμή που το χέρι των ισχυρών φλερτάρει όλο και περισσότερο με ένα νέο πυρηνικό όλεθρο. Παράλληλα η άνοδος της ακροδεξιάς στις χώρες του δημοκρατικού τόξου δημιουργεί τριγμούς στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εκλογή του φασιστικού συνασπισμού Μελόνι-Σαλβίνι-Μπερλουσκόνι για πρώτη φορά στην Ιταλία μετά την κυβέρνηση του Μουσολίνι, ένα σχήμα με ανοιχτά φιλοπόλεμη ρητορική μίσους.

Για τη διεθνή κοινότητα οι συνέπειες αυτού του πολέμου, που γενικεύεται μέρα με τη μέρα, είναι η ενεργειακή ανισορροπία στις θέσεις ισχύος και εξουσίας και οι γεωστρατηγικές μεταβολές με τις προσαρτήσεις νέων εδαφών στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τη στιγμή που η Ουκρανία ενσωματώνεται και επίσημα στο ΝΑΤΟ. Για μας το πρόσωπο του πολέμου βρίσκεται στους χιλιάδες μαζικούς τάφους αμάχων, στους λαούς που βρίσκονται βίαια εκτοπισμένοι από τον τόπο τους, στις εκατοντάδες διαλυμένες οικογένειες, στην καμμένη γη που αφήνουν πίσω τους οι βομβαρδισμοί – αυτό που η αφήγηση των ιστοριών θα καταγράψει ως νέες ειρηνευτικές αποστολές, στις περιοχές που αποτελούν εμπόλεμη ζώνη και μετατρέπουν σε γενικευμένα στρατόπεδα, καθώς τα σύνορα σφραγίζονται εκατέρωθεν για όσους αρνούνται το θάνατο ως όρο ζωής.

Στον πόλεμο απαντάμε με πόλεμο

Και αν η σκέψη μας βρίσκεται στο πλευρό των θυμάτων αυτού του πολέμου, η καρδιά μας πάλεται αταλάντευτα στο πλευρό του μαχόμενου αντιπολεμικού κινήματος που αποτυπώνει στην πράξη την κοινωνική απονομιμοποίηση των πολεμοκάπηλων δογμάτων. Μακριά και ενάντια σε θέσεις φίλα προσκείμενες στις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, μία ελπίδα γεννιέται μέσα από όσους απαξιώνουν στην πράξη τη συμμετοχή στις εθνοαναφορικές εχθροπραξίες και σαμποτάρουν το μιλιταριστικό ιστό μέσα από διαδηλώσεις, αρνήσεις επιστράτευσης και επιθέσεις σε στρατολογικούς και διοικητικούς στόχους.

Ρωσία και Ουκρανία σφραγίζουν τα σύνορά τους υπό τον κίνδυνο λιποταξίας την ίδια στιγμή που οι κυρώσεις της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας εφαρμόζονται άκριτα σε Ρώσους υπηκόους ανεξάρτητα από τη θέση τους για τον πόλεμο. Και όμως μέσα στη μιλιταριστική δυστοπία από την αρχή του πολέμου ξεσπάει ένα αντιπολεμικό κίνημα με μαχητικά χαρακτηριστικά, που δείχνει πως ό,τι διχάζει τους στρατούς, ενώνει τους λαούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Από την αρχή του πολέμου έχουν πραγματοποιηθεί επιθέσεις σε πάνω απο 54 στρατολογικά γραφεία – σε μία από τις οποίες συνελήφθη ο αγωνιστής Aleksey Rozhkov για εμπρηστική επίθεση σε κέντρο επιστράτευσης σε προάστιο του Γιεκατίρνμπουργκ. Εκατοντάδες διαδηλώσεις απέκτησαν συγκρουσιακά χαρακτηριστικά οδηγώντας σε χιλιάδες συλλήψεις και φυλακίσεις διαδηλωτών όπως οι: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev και Vitali Koltsov που κατηγορούνται για συγκρούσεις και επιθέσεις σε δυνάμεις των ΜΑΤ με μολότοφ. Δεκάδες άμεσες δράσεις στοχεύουν τις υποδομές του στρατιωτικού και κατασταλτικού μηχανισμού της Ρωσίας, όπως το σαμποτάζ σε σιδηρογραμμική γραμμή του οπλοστασίου της Κεντρικής Διεύθυνσης Πυραύλων και Πυροβολικού του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας στο Kirzhach, από τον πυρήνα BOAK – Vladimir και η επίθεση με φλεγόμενο όχημα σε φραγμό της αστυνομίας – ενέργεια για την οποία βρίσκεται φυλακισμένος ο αγωνιστής Aleksey Nechushkin.

Η αντεπίθεση των ουκρανικών και συμμαχικών δυνάμεων με την ανακατάληψη εδαφών όπως η Λιμάν και η οπισθοχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων οδηγούν τον Πούτιν σε κήρυξη επιστράτευσης, μία συνθήκη που τροφοδότησε νέο κύκλο βίαιων αντιπαραθέσεων στα μητροπολιτικά κέντρα της Ρωσίας. Δεκάδες μαχητικές διαδηλώσεις σε περιοχές όπως το Νταγκεστάν και η Γιακουτία (καθώς η κυβέρνηση στέλνει δυσανάλογα περισσότερες προσκλήσεις επιστράτευσης σε εθνικές μειονοτικές, φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές) συγκρούονται με τις κατασταλτικές δυνάμεις που έχουν προχωρήσει σε πάνω από 2300 συλλήψεις, ενώ έχουν καταγραφεί 11 αυτοπυρπολήσεις νέων ενάντια στο καθεστώς επιστράτευσης. Οι βίαιες αντιστάσεις είναι μία νέα πραγματικότητα με τις αρχές να χάνουν τον έλεγχο. Στις 26 Σεπτέμβρη ο 25χρονος Ρουσλάν Ζίνιν εισβάλει στο στρατολογικό γραφείο Ιρκουτσκ και πυροβολεί το διοικητή Αλεξάντρ Ελισέγεφ φωνάζοντας πως κανείς δεν θα πάει στον πόλεμο. Ο διοικητής νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, όμως τα αντίποινα πλέον χτυπούν την καρδιά των πολεμοκάπηλων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Οι δυνάμεις του μαχόμενου επαναστατικού τόξου δεν μπορούν να συνταχθούν ούτε με το πλευρό του Πούτιν στο όνομα ενός τυφλού πολέμου ενάντια στο φασισμό, ούτε με το πλευρό του Ζελένσκι συμμαχώντας για τη “λαϊκή απελευθέρωση” με δυνάμεις όπως το τάγμα του Αζόφ. Οι επαναστάτες οφείλουν να πάρουν θέση ενάντια σε αυτόν (και κάθε τέτοιο) πόλεμο. Να δομήσουν την πολεμική προπαγάνδα μέσα από την πράξη, στρέφοντας τα όπλα της λαϊκής βάσης στον εχθρό που μιλάει την ίδια γλώσσα με αυτούς. Βαδίζοντας στα χνάρια των πολιτικών μας προγόνων, που μετέφεραν τον πόλεμο του Βιετνάμ στα ευρωπαϊκά μητροπολιτικά κέντρα να οικοδομήσουμε ένα διεθνές επαναστατικό μέτωπο που θα στρέψει τις εθνοκεντρικές και ιμπεριαλιστικές εντάσεις σε εμφυλιοπολεμικές προλεταριακές εχθροπραξίες.

Στο σύγχρονο υπαρκτό παραλόγισμα που υφαίνουν οι διαρκείς διακρατικές εντάσεις το ελληνικό κράτος δεν αποτελεί εξαίρεση. Από την αναγγελία του δόγματος Τρούμαν το 1947 και τη συνακόλουθη ενσωμάτωση στην Ευρωατλαντική Συμμαχία, αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, υποταγμένο στις υπηρεσίες και τις αναγκαιότητες των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Οποτεδήποτε “η ανάγκη τα φερε έτσι” παραχώρησε γη και ύδωρ για να στηθούν από “ειρηνευτικές αποστολές” στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και μέχρι οργανωμένες συνομωσίες τύπου Gladio. Σήμερα εξαργυρώνει τα διαπιστευτήρια του όχι μόνο τροφοδοτώντας τον πόλεμο στο πλευρό της Ουκρανίας. Στρατιωτικοποιώντας το χερσαίο, υδάτινο και εναέριο χώρο με εξοπλιστικά προγράμματα και συμφωνίες “Αμυντικής” συνεργασίας ρίχνει λάδι στη φωτιά της έντασης με τη γείτονα χώρα. Σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι εντυπώσεων Μητσοτάκης και Ερντογάν ισορροπούν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε μία κλωστή έτοιμη να σπάσει. Η Ελλάδα μετατρέπεται στη μεγαλύτερη ΝΑΤΟϊκή βάση της Μεσογείου εξυπηρετώντας τα σχέδια της Συμμαχίας προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Si vis pacem para bellum

Και αν οι πολιτικοστρατιωτικές εξελίξεις μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας αποτελούν προεικόνισμα των εντάσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η αναγκαιότητα για να συγκροτηθεί ένα διεθνές αντιπολεμικό ανάχωμα με επαναστατικό προσανατολισμό και μαχητικότητα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Από τη μαζικοποίηση των ολικών αρνήσεων στράτευσης που θέτουν το ζήτημα στην αιχμή του δόρατος της αντιπαράθεσης μέχρι τη συγκρότηση πυρήνων άμεσης δράσης οργανώνουμε τα κοινωνικά αντίποινα στις δομές και την υπόσταση της στρατοκρατίας.

Οι εμπρηστικές παρεμβάσεις της Αναρχικής Δράσης στις διοικητικές δομές και τα πρόσωπα του εγχώριου και διεθνούς μιλιταρισμού έχουν αυτόν ακριβώς τον προσανατολισμό. Να χτυπηθούν άμεσα πρόσωπα και δομές του κράτους και του καπιταλισμού, της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας που στρατοπεδεύει στα εδάφη που ζούμε και αγωνιζόμαστε, του έθνους και της εκκλησίας για να στραφεί η επιθετική συγκρότηση της προλεταριακής σφαίρας προς την εμφυλιοκεντρική αντιπαράθεση. Να χτυπηθούν άμεσα ιμπεριαλιστικοί και διπλωματικοί στόχοι, ώστε να αποτελέσει ο ελλαδικός χώρος αφιλόξενο και εχθρικό έδαφος για ασφάλεια, σταθερότητα και επενδύσεις στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα αντίστασης και διεθνιστικής αλληλεγγύης στους αδερφούς και τις αδερφές μας έξω από τα σύνορα. Να ενοποιηθούν οι δυνάμεις των πυρήνων επαναστατικής βίας του μητροπολιτικού αντάρτικου από την Ελλάδα, την Τουρκία μέχρι τη Ρωσία, τη Χιλή και τα πέρατα του κόσμου. Να θρυμματιστεί η βιτρίνα του απυρόβλητου της τυραννίας πριν το μεγαλείο του πατριωτισμού γεμίσει φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες.

Το ζήτημα του επαναστατικού πολέμου είναι πρώτα και πάντα πολιτικό. Όπως σημείωνε ο Στρατηγός Γκιαπ “…εκείνο που χρειάζεται είναι να ανακαλύψουμε την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης. Τα όπλα βρίσκονται πάντα”. Την αναγκαιότητα βίαιης και αμετανόητης αντιπαράθεσης με την τυραννία. Την αναγκαιότητα κήρυξης ενός αμείλικτου κύκλου νέων εχθροπραξιών, όπου νέοι πυρήνες άμεσης δράσης θα βγουν στο προσκήνιο του ανταρτοπόλεμου για να φθείρουν τις υποδομές και τη στελέχωση του εχθρού. Η επαναστατική βία είναι το καταφύγιο της προλεταριακής βάσης για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων και τη λαϊκή αυτοάμυνα. Και είμαστε εδώ χωρίς ίχνος μεταμέλειας να την υπερασπιστούμε από “φίλους” και εχθρούς που οραματίζονται τις αντιστάσεις αφοπλισμένες και παραδομένες στην ιστορία της πάλης των τάξεων.

Δύναμη στο μαχόμενο αντιπολεμικό κίνημα
Αμετανόητη αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους του
Από την ολική άρνηση στράτευσης στην ειλικρινή στράτευση κάθε άρνησης
Για την Επανάσταση πρώτα και πάντα

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
7/10/22

 

 

In politics there are so many truths as there are lies. Statements and analyses built on the foundations of the subjectivity of the interests they defend. Since the very first moment of the powers of russian expansionism invading the territories that previously belonged to the Ukrainian sovereignty, countless analyses of the causes and conditions of the military intervention have been recorded. Geostrategic analyses, articles in political and financial columns, and even philosophical texts record the narrative of what is happening in the present time at the behest of each narrator. Our truth espaces from the mouth of the victims of this conflict: this is not war, this is politics (statement of a Russian refuser of conscription in a conscription office).

Russia invading Ukranian territory is a conflict with national and imperialist characteristics without any class orientation. A war that, no matter the winner, will once again find the internation proletariat defeated in history, regardless of the nationalistic heads that its tyranny serves. Russia is building up a rival awe towards the Euro-Atlantic Alliance, the world community condemns the war by applying trade sanctions, white at the same time it supports with material equipemnts and regarding manpower the ukranian troops.

At the same time that the hands of those in power flirts more and more with a nuclear catastrophe. Simultaneously, the rising of far-right of the countries of the democratic arc causes tremors inside NATO and the European Union. A typical example is the election of the fascist Meloni-Salvini-Berlusconi coalition for the first time in Italy after Mussolini’s goverment, a formation with openly pro-war rhetorics of hate.

For the international community, the consequences of this war, which is becoming more general day by day, are the energy imbalance in the positions of those in power and authority and the geostrategic changes with the annexations of new territories to Russia’s sphere of influence, while Ukraine is officially integrating into the NATO. For us the face of this war lies in the thousands of mass graves of civilians, in the people who are forced to leave their land, in the hundreds of broken families, in the scorched earth left behind by the bombings – what the narratives will record as new peaceful missions, in the areas that are now a war zone and turn are into camps as the borders are sealed on both sides for those who refuse death as a condition of life.

To war we respond with war

And if our thoughts are on the side of the victims of this war, our hearts fight without a doubt on the side of the struggling anti-war movement that captures in action the social delegitimization of warmonger dogmas. Far away from and against those who are close to the needs of the imperialist centers, a hope is born through those who devalue participation in ethno-referential hostilities in practice and sabotage the militarist net through demonstrations, refusals of conscription and attacks on military and administrative targets.

Russia and Ukraine are sealing their borders under the threat of military refusal while at the same time NATO’s sanctions are applied Russian citizents indiscriminately regardless of their position concerning the war. And yet, in the midst of the militaristic dystopia, since the beginning of the war, an anti-war movement with militant characteristics is breaking out, showing that what divides the armies, unites the people of Russia and Ukraine. Since the beginning of the war, over 54 recruitment offices have been attacked – in one of which activist Aleksey Rozhkov was arrested for an arson attack on a recruitment center in a suburb of Yekaterinburg. Hundreds of demonstrations led to conflicts and riots which lead to thousands of arrests and imprisonment of protesters such as: Anastasiya Levashova, Vladimir Sergeev, Anton Zhuchkov, Zakhar Tatuyko, Valeriy Valerevich Dubenyuk, Igor Aleksandrovich Maltsev and Vitali Koltsov who are accused of clashes and attacks on SWAT units (the greek term of SWAT is MAT) with molotov cocktails. Dozens of direct actions took place targeting the infrastructure of Russia’s military and repressive apparatus, such as the sabotage on a railway line of the arsenal of the Central Directorate of Missiles and Artillery of the Ministry of Defense of Russia in Kirzhach, by the BOAK – Vladimir cell and the attack using a burning vehicle on a barrier of the police – an action for which activist Aleksey Nechushkin is imprisoned.

The counterattack of ukrainian forces joined by allied forces with the reclaim of territories such as Liman and the retreat of Russian troops lead Putin to call for arms and coscriptions, a condition that led to a new round of violent conflicts in the metropolitan centers of Russia. Dozens of militant protests in regions such as Dagestan and Yakutia (as the government sends disproportionately more conscription calls to poor, deprived areas and areas of ethnic minorities) clash with repressive forces that have made over 2,300 arrests, while 11 self-immolation actions of young people against the conscription regime have been noted.Violent resistance is a new reality with the authorities losing control. On September 26, the 25-year-old Ruslan Zhinin broke into the Irkutsk conscription office and shot commander Alexander Elisheev, shouting that no one shall go to war. The commander is hospitalized in critical condition, but the firebacks are now striking at the heart of the warmongering imperialist centers.

The forces of the fighting revolutionary arc can neither join Putin’s side, in the name of a blind war against fascism, nor Zelensky’s side in alliance for “people’s liberation” with forces like the Order of Azov. Revolutionaries must take a stand against this (and any such) war. They have to construct the war propaganda through action, aiming the weapons of people against the enemy that speaks the same language as they do. Following the steps of our political forefathers who took the Vietman war in the European metropolitan areas we have to build an international revolutionary front that will turn the ethnocentric and imperialist tensions into civil-war proletarian hostile actions.

The Greek state is not an exception in the modern discourse woven by the constant interstate tensions. Since the announcement of the Truman Dogma in 1947 and the subsequent integration into the Euro-Atlantic Alliance, it has been an advanced NATO outpost, subordinating the services and needs of the American secret services. Whenever “necessity called for it” it granted land and water to set up everything from “peacekeeping missions” to Yugoslavia, Afghanistan, Iraq and even organized Gladio-style conspiracies. Today the greek state redeems its credentials not only by fueling the war on the side of Ukraine but also by militarizing the land, water and air space with armament programs and “Defense” cooperation agreements adding more fuel to the fire of tension with the neighboring country. In a very dangerous game of making impressions, Mitsotakis and Erdogan balance the lives of millions of people on a thread ready to break.Greece is turning into the largest NATO base in the Mediterranean serving the Alliance’s plans for Europe and the Middle East.

Si vis pacem para bellum

And if the political-military developmets between Russia and Ukraine are a foreshadow of the tensions in the Aegean and the Eastern Mediterranean, the necessity to build an international anti-war dyke with a revolutionary orientation and militancy makes it a matter of life and death. From the massification of conscription refusals that put the issue at the forefront of the confrontation until the formation of direct action nuclei, we are organizing social retaliation on the structures and existence of military rule.

The incendiary interventions of the Anarchist Action in administrative structures and the people of local and international militarism have exactly this orientation: to directly attack the faces and structures of the state and capitalism, the NATO alliance that camps in the lands where we live and fight, the nation and the church in order to turn the aggressive formation of the proletarian sphere towards the civil-centered confrontation.It is to immediately strike imperialist and diplomatic targets in order to make the greek space an inhospitable and hostile territory for security, stability and investments while sending a message of resistance and international solidarity to our brothers and sisters outside the borders. To unite the forces of the cells of revolutionary violence of the metropolitan guerilla from Greece, Turkey to Russia, Chile and the ends of the world. Shatter the invulnerable showcase of tyranny before the majesty of patriotism fills flag-draped coffins.

The question of revolutionary war is firstly and always political. As General Giap noted “…what is needed is to discover the necessity of armed struggle. Weapons are always to be found”. The necessity of violent and unrepentant confrontation with tyranny. The necessity of declaring a relentless cycle of new hostile actions, where new direct action nuclei will come to the forefront of guerrilla warfare to wear down enemy infrastructure and personnel. Revolutionary violence is the refuge of the proletarian base for the sharpening of social and class conflicts and the self-defense of the people. And we are here without a trace of remorse to defend it from “friends” and enemies who envision the resistance as disarmed and surrendered to the history of class struggle.

Strength to the struggling anti-war movement
Unrepentant solidarity with its captives
From the total refusal of conscription to the sincere conscription of every refusal
For the Revolution, first and always

Thanos Chatziangelou, captive member of the organisation Anarchist Action
D’ wing, Korydallos’ prison
7/10/22

Ανάρτηση πανό για την εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους/ις αναρχικούς/ές κρατούμενους/ες

Με αφορμή την εβδομάδα αλληλεγγύης στους αναρχικούς κρατούμενους θέλουμε να στείλουμε το δικό μας μήνυμα αντίστασης σε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο που βρίσκονται όμηροι στα χέρια των εχθρών μας.

Τα τελευταία χρόνια έχει οριστεί συμβολικά η εβδομάδα 23-30 Αυγούστου ως εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς συντρόφους και συντρόφισσες. Ως μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης με τις έγκλειστες και τους έγκλειστους συντρόφους και συντρόφισσες μας κρεμάσαμε πανό στο κέντρο της πόλης ώστε να υπενθυμίσουμε ότι η ελευθερία θα ανθίσει στα συντρίμμια των φυλακών, απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είστε μέσα για εμάς, είμαστε έξω για εσάς.

Ούτε αθώοι, ούτε ένοχοι

Λευτεριά σε όσους/ες είναι στα κελιά

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

 

Sonuna kadar birlikte|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θ.Χατζηαγγέλου για την απεργία πείνας μέχρι θανάτου των Τούρκων συντρόφων-ισσών

“Ο θάνατος αντέχεται με την τρελή ακλόνητη ελπίδα. Γιατί ζήτημα χρόνου είναι η πτώση του”.

Με αυτά τα λόγια ο Αισχύλος υμνεί την ωδή της ανυποταγής ενάντια στην τιμωρητική λύσσα της τυραννίας. Η εικόνα του Προμηθέα Δεσμώτη που στέκει αμετανόητος μπροστά στην εκδικητικότητα των θεών, είναι ο διαχρονικός φόβος των βαρβάρων που βλέπουν την αιχμαλωσία να στέκει αδύναμη μπροστά στο δίκιο της αυτοδιάθεσης και της αυταπάρνησης. Ο Προμηθέας στέκει μετέωρος και ασάλευτος ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή, αλυσοδεμένος και καρφωμένος με μία σιδερένια σφήνα στο στέρνο ενώ ένα όρνιο κατατρώει κάθε μέρα τα σπλάχνα του. Στέκει αλύγιστος βιώνοντας το ίδιο ανεκπλήρωτο μαρτύριο προξενώντας το φόβο στον δεσμοφύλακά του, που μαρτυρά πως ο ίδιος είναι ικανός να δραπετεύσει ακόμα και από το ίδιο του το σώμα.

Αν ο Αισχύλος σήμερα αναζητούσε σύγχρονες απεικονίσεις του έργου του, θα έγραφε για τους Τούρκους συντρόφους και συντρόφισσές μας. Για εκείνα τα αλύγιστα αστέρια του λαϊκού επαναστατικού κινήματος της γειτονικής χώρας, που δεκαετίες τώρα έχουν κάνει τέχνη τη ζωή υπερνικώντας το θάνατο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού της δικτατορικής κατοχής. Προσωπικότητες ανυπότακτες που υφαίνουν, με το κόκκινο νήμα, το πέπλο της αντίστασης που θα καλύψει μια για πάντα τη δυστυχία και την εκμετάλλευση του λαού τους.

Μέσα στα κάτεργα του φασισμού το νήμα της αντίστασης κρατούν αυτή τη στιγμή οι επαναστάτες κρατούμενοι Sibel Balac, Gokhan Yildirim και Ileri Kizilaltun που πραγματοποιούν απεργία πείνας μέχρι θανάτου ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και τις πειθαρχικές διώξεις των πολιτικών κρατουμένων, τις απαγορεύσεις και τον περιορισμό της επικοινωνίας, τις στημένες δίκες με τη χρήση μυστικών μαρτύρων και πρακτόρων, καθώς και την αποφυλάκιση αρρώστων κρατουμένων, όπως ο καρκινοπαθής αγωνιστής Ali Osman Kose που παραμένει αιχμάλωτος εδώ και 34 χρόνια.

Η επαναστάτρια Sibel Balac είναι δασκάλα που απολύθηκε από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν με τη χρήση των διαταγμάτων έκτακτης ανάγκης. Συνελήφθη στις 10 Δεκέμβρη του 2018 και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια και 1,5 μήνα για συμμετοχή σε διαδηλώσεις ενώ η φυλάκισή της στηρίχθηκε σε πλαστά έγγραφα και μυστικούς μάρτυρες λόγω της αδιάλλακτης στάσης της μπροστά στο 28ο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο Άγκυρας.

Ο επαναστάτης Gokhan Yildirim βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την προστασία και την περιφρούρηση των κόκκινων συνοικιών της Κωνσταντινούπολης από τις ναρκομαφίες και τη διαφθορά. Οι Τούρκοι σύντροφοι και συντρόφισσες δίνουν για δεκαετίες έναν αιματηρό ριζοσπαστικό αγώνα ενάντια στους ναρκοδιακινητές που συνεργάζονται επίσημα με τους φασίστες του ΑΚΡ για να σπείρουν την παρακμή και τη διαφθορά μέσα στις αγωνιζόμενες κοινότητες των τουρκικών μητροπόλεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του συντρόφου Gokhan, που ο ίδιος καταδικάστηκε σε 46 χρόνια φυλάκιση με βάση τους νόμους περί “τρομοκρατίας”, την ίδια στιγμή που οι ναρκομαφιόζοι που εμπλέκονται στην υπόθεση αφέθηκαν ελεύθεροι δύο μήνες μετά. Η σύμφυση της νόμιμης καπιταλιστικής διάρθρωσης με τη συγκροτημένη μαύρη παραοικονομία είναι δεδομένη και αναπόσπαστη και εξυπηρετεί όχι μόνο οικονομικές τρύπες αλλά κυρίως πολιτικές. Οι φυλακισμένοι επαναστάτες συνεχίζουν τον επιτακτικό αγώνα ενάντια στα ναρκωτικά με ένα από τα κεντρικά αιτήματα των απεργών να είναι η παύση των διώξεων όσων αγωνίζονται ενάντια στις ναρκομαφίες και η διακοπή της συνεργασίας του κράτους με τους βαρόνους των ναρκωτικών. Οι επαναστάτες αγωνίζονται ενάντια στη μεθοδευμένη διακίνηση του θανάτου για να υπερασπιστου΄ν στην πράξη τους νεκρούς αυτού του πολέμου, όπως ο 25χρονος αγωνιστής του Λαϊκού Μετώπου Hasan Ferit Gedik που εκτελέστηκε το 2013 από ναρκομαφιόζους στο μέτωπο αντίστασης ενάντια στη διαφθορά και την παρακμή.

Στη μάχη για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μπαίνει πλέον και ο επαναστάτης Ileri Kizilaltun που βρίσκεται φυλακισμένος εδώ και 10 μήνες με βάση τις καταθέσεις ενός ψευδομάρτυρα.

Το μόνο που έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή ο φασισμός του Ερντογάν είναι η συστηματική τρομοκρατία μέσω της μηδενικής ανοχής και η κλιμακούμενη γεωπολιτική ένταση. Η ενίσχυση της εξοπλιστικής δραστηριότητας, ο διάλογος για τα πυρηνικά με τη Ρωσία, η από κοινού με το ελληνικό κράτος προσυμφωνημένη αντιμεταναστευτική πολιτική, οι προκλήσεις στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο έχουν διττό χαρακτήρα: η Τουρκία αποζητά ισορροπίες με τη ΝΑΤΟϊκή συμμαχία και τις δυνάμεις του αντίπαλου δέους, εμφανιζόμενη ωε ρυθμιστής συσχετισμών ισχύος στη σφαίρα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, την ίδια στιγμή που σπέρνει το φόβο και την τρομοκρατία στον εσωτερικό εχθρό.

Αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει το λαϊκό επαναστασικό κίνημα στη γειτονική χώρα, είναι η πολιτική και τακτική συνέπεια στον ταξικό πόλεμο. Και οι φυλακισμένοι επαναστάτες δεν θυμίζουν σε τίποτα αφοπλισμένες δυνάμεις. Παρά τα δεσμά της αιχμαλωσίας βρίσκονται αλύγιστοι, στην πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στην αυταρχικότητα του φασισμού και του ιμπεριαλισμού. Το απολυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν υπογράφει τη θανατική ποινή των απεργών πείνας Sibel Balac και Gokhan Yildirim, αρνούμενο να δικαιώσει τον αγώνα τους. Όμως στο δικό μας δρόμο, ο θάνατος δεν έχει πλέον εξουσία. Με λέξεις όπως ο σεβασμός και η εκτίμηση να στέκουν φτωχές για να περιγράψουν το μεγαλείο της αντίστασης των συντρόφων και των συντροφισσών μας, κρατάμε σαν αντίποινα τα τελευταία λόγια πριν την πτώση της τυραννίας.

“Εδώ τελειώνει ο Λόγος
κι αρχίζει η βία.
Τρέμει η γη
πονούν τα σπλάχνα της.
Βογκάει βαθιά και σκοτεινά.
Πύρινη λαίλαπα ξεχύνεται στη γη
μάστιγα η σκόνη,
λύσσα εμφύλια τρελαίνει τους ανέμους
κι η θάλασσα ζητάει ν’ αφανίσει τον ουρανό”.

Μαζί μέχρι το τέλος.

Νίκη στην απεργία πείνας των επαναστατών συντρόφων Sibel Balac, Gokhan Yildirim, Ileri Kizilaltan. Άμεση απελευθέρωση του Ali Osman Kose.

Δεν ξεχνάμε τους μάρτυρες της κόκκινης αντίστασης που πότισαν με το αίμα τους τον ανθό της ελευθερίας.

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
24/8/2022

Θ.Χατζηαγγέλου|Ένα μήνυμα αντίστασης προς τους συντρόφους Monica Caballero και Francisco Solar (+eng)

Γράμμα του αναρχικού αιχμαλώτου, μέλους της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, Θάνου Χατζηαγγέλου προς τους αναρχικούς αιχμαλώτους Monica Caballero και Francisco Solar, με αφορμή τη διεθνή εβδομάδα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αναρχικούς.

Σύντροφοι Monica και Francisco,

Αυτές οι λέξεις ταξιδεύουν στο πλευρό σας από ένα κελί πολύ μακριά από τα δικά σας. Κουβαλούν μαζί τους τις ίδιες συνένοχες σκέψεις που συνθλίβουν σύνορα και τείχη. Την ίδια επιμονή και ανυπομονησία για την επιστροφή στα μονοπάτια της φωτιάς. Οι σκέψεις αυτές δεν πεθαίνουν καθημερινά στα κάγκελα και τις ένστολες φιγούρες που μας χωρίζουν. Παραμένουν ζωντανές συντροφεύοντας την ίδια αναγκαιότητα για ακόμη ένα συνεκτικό σχέδιο που θα παραδώσει στη φωτιά και το μπαρούτι την τάξη και την ασφάλεια αυτού του γερασμένου κόσμου.

Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα κομμάτια του ουρανού χαρίζονται στο ατσάλινο πλέγμα. Και ένα ερώτημα βασανίζει το κεφάλι μου όλο και πιο πολύ: είναι το μπετό που ψηλώνει ή μήπως σκύβει το κεφάλι ολοένα και πιο χαμηλά; Έρχεται όμως η ίδια η ζωή να απαντήσει. Η φυλακή δεν θα μας νικήσει σύντροφοι. Γιατί παραμένουμε με την ίδια περηφάνια ταγμένοι ολόψυχα στον ορίζοντα της ανατροπής.

Νέοι σχηματισμοί άμεσης δράσης συγκροτούνται στα εδάφη που μέχρι πρότινος δηλώναμε αμετάκλητα παρόντες. Νέα σχέδια επίθεσης παίρνουν σάρκα και οστά, ταξιδεύοντας σε όλα τα μητροπολιτικά κέντρα την εκκωφαντική αναγκαιότητα της επίθεσης στους εκφραστές της βίας και της εκμετάλλευσης των καταπιεσμένων.

Ταξιδεύοντας στο σήμερα, τα λόγια των Ιταλών ανταρτών της ένοπλης αυτονομίας είναι αναγκαίο να θυμίσουμε στους τυράννους μας πως η αβεβαιότητα είναι το πιο δυσβάσταχτο πράγμα. Όσα χρόνια αιχμαλωσίας και αν περάσουν θα παραμείνουμε αμετάκλητα ταγμένοι στη φλέβα της αποτύπωσης της θεωρίας μέσα από την πράξη, περήφανα υπερασπιζόμενοι τον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Είμαστε οι κρίκοι στη συνοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος της ανυποταξίας, της ρήξης και της ανατροπής. Δεν θα μας λυγίσει ο εγκλεισμός ούτε στιγμή. Γιατί η θέληση και η αναγκαιότητα μπροστά στην αιχμαλωσία είναι σαν τους δείκτες του ρολογιού: όσο ο χρόνος προσπαθεί μάταια να τις διαιρέσει, αυτές διανύουν τις ατομικές επαναστατικές διαδρομές αρχίζοντας και τελειώνοντας πάντα στο ίδιο σημείο.

Σας στέλνω την ολόφωτη συνενοχή μου κρατώντας την ανάσα μου για τις εχθροπραξίες που έπονται. Όλη μας η δύναμη στην έγκλειστη διεθνή κοινότητα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου και μια υψωμένη γροθιά σε κάθε μαχόμενη πρωτοβουλία που επιμένει να συγκρούεται ολομέτωπα με την τάξη αυτού του κόσμου.

Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Marcelo Vilarroel Sepulveda
Δεν ξεχνάμε τους απανταχού επαναστάτες που τίμησαν με τη ζωή τους τα αναχώματα της προλεταριακής βίας

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
18/8/2022

 

T.Chatziaggelou|A message of resistance to comrades Monica Caballero and Francisco Solar

Letter of the anarchist prisoner Thanos Chatziaggelou to the anarchist prisoner Monica Caballero and Francisco Solar, regarding the international week of solidarity to anarchist prisoners.

These words travelled by your side from a cell very far from yours. They carry with them, the identically guilty thoughts that crush borders and walls. They carry the same persistence and impatience for the return to the paths of fire. Those thoughts don’t die daily on the iron bars and uninformed figures that separate us. They remain alive accompanying the same necessity for one more consensual plan that will surrender to the fire and gunpower the order and safety of this old world.

Day by day more and more parts of the sky are given away to the iron bars. And there is one question torturing my head more and more: is it the concrete that grows higher or is it maybe the head lowering? However, life itself answers this question. Prisons will not crush us comrades. Because we remain with the same pride wholeheartedly fighting to overcome power.

New formulations of direct action are coming together in territories where until recently we were stating irrevocably present. New plans of attack are being realised, travelling to all metropolitan centres and spreading the necessity to attack the carriers of violence and the exploration of the oppression (ones).

Travelling into the present, the words of the Italian autonomous guerillas offer it is of great importance to remind our tyrants that uncertainty is the most unbearable state. No matter how many years of captivity go by we will wholeheartedly remain faithful to the nucleus of turning theory into action proudly defending the anarchist guerilla warfare. We are the parts currently connecting the past, the present and the future of insubordination, rupture and subversion. Inprisonment will not bend us even for a moment. Because willingness and the necessity against captivity are like the pointers of clock: while time is pointlessly trying to divide them, they cross their revolutionary paths by starting and ending at the exact same point.

I am sending you my bright guilt holding my breath for the next acts against the people of power. All of our strength to the international imprisoned community of anarchist guerilla warfare and a raised fist to every struggling initiative that insists on against the order of this world.

Direct liberation of the comrade Marcelo Villarroel Sepulveda
We don’t forget the omnipresent revolutionaries that honoured with their lives the barracks of proletarian violence

 

Thanos Chatziaggelou, captive member of the Organization Anarchist Action
D’ Wing, Korydallos Prison
18/8/22

 

Αλληλεγγύη στην κατάληψη 111

Τα ξημερώματα Παρασκευής 22/7 μπάτσοι όλων των ειδών προχώρησαν στην εκκένωση της κατάληψης 111 στο κέντρο της Θες/νίκης, η οποία λειτουργούσε από το 2015. Διάφορα τοπικά ρουφιανοσάιτ συνδράμουν φυσικά στο έργο της αστυνομίας, βγάζοντας ανακοινώσεις που με στόμφο τονίζουν ποια είναι τα ευρήματα που κατασχέθηκαν από την κατάληψη: κράνη, παλούκια, πυροσβεστήρες… Αντικείμενα τα οποία χρόνια τώρα αποτελούν κινηματικά μέσα και εργαλεία με τα οποία αμυνόμαστε και προστατευόμαστε από κάθε είδους κρατική και παρακρατική επίθεση και απαντάμε στη βίαιη καταστολή που δεχόμαστε.

Για ένα ακόμη καλοκαίρι διανύουμε μία δύσκολη περίοδο με τις πυρκαγιές να καίνε ολόκληρα οικοσυστήματα, χωριά και σπίτια ανθρώπων που απλά μένουν αβοήθητοι, μη ανθρώπινα ζώα αφανίζονται γιατί πολύ απλά το κράτος αποδείχθηκε πάλι ανίκανο και απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους συνθήκες, παρόλες τις περσινές και προπέρσινες αντίστοιχες καταστροφικές πυρκαγιές. Γιατί δεν υπάρχουν πολλοί πυροσβέστες καθώς είναι σε αναστολή ακόμη λόγω των υποχρεωτικών εμβολιασμών, τα αντίστοιχα οχήματα δεν ήταν σε ετοιμότητα, ούτε είναι επαρκή αριθμητικά, κάτι που αποδείχθηκε και πέρσι. Αλλά οι μπάτσοι είναι τόσοι πολλοί καθώς οι προσλήψεις συνεχίζονται αμείωτα.

Δεν είμαστε γελασμένοι. Η εξουσία έχει δείξει χρόνια τώρα το πραγματικό της προσωπείο με τελευταία παραδείγματα τις προκλητικές αποφυλακίσεις παιδο-βιαστών, δολοφόνων διασφαλίζοντας έτσι τις κομματικές τους διασυνδέσεις, αφήνοντας από την άλλη τον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη που βρίσκεται στην 61 ημέρα, να κινδυνεύει με άμεσες σοβαρές συνέπειες στα ζωτικά του όργανα, ενώ θα έπρεπε να έχει αποφυλακιστεί καθώς έχει εκτίσει την προβλεπόμενη ποινή του. Το κράτος επιζητεί την ευθεία αντιπαράθεση με τις μαχόμενες δυνάμεις της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Στέλνει τελεσίγραφα, κακοποιεί και βασανίζει στους δρόμους και στα «σωφρονιστήρια», δολοφονεί και πνίγει μετανάστ(ρι)ες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, σημαδεύει τον καθένα και την καθεμιά μας ξεχωριστά με το χέρι στη σκανδάλη. Στόχος της κάθε εξουσίας είναι να τρομοκρατήσει όσους/ες δεν σκύβουν το κεφάλι στην κρατική βαρβαρότητα, να εκκενώσει καταλήψεις που αποτελούν κέντρα αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση γιατί απλά ενοχλούν μέσα στις εξευγενισμένες πόλεις, να διώκει και να φυλακίζει όσους/ες παλεύουν για την ελευθερία.

Γι’ αυτό λοιπόν και ως κίνημα δεν πρέπει να αφήσουμε αμαχητί όλα όσα κερδίσαμε χρόνια τώρα με αγώνες και απώλειες. Γιατί για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Να φωνάξουμε όλοι και όλες πως οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι οι ζωντανές στιγμές αγώνα του χθες, του σήμερα, του πάντα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ 111 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ

Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού αιχμαλώτου Θ. Χατζηαγγέλου για τα 2 χρόνια από τα γεγονότα που σημάδεψαν την κρατική δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου.

Υπάρχουν μέρες που μυρίζουν θάνατο. Σημεία αναφοράς μέσα στο χρόνο που έχουν αποτυπωθεί με κηλίδες αίματος για να μνημονεύουν τη θλίψη και την απώλεια, μα πάνω απ’όλα το ιστορικό χρέος που επιφορτίζει τον καθένα και την καθεμία για να δικαιώσει το χαμό. Οι μικρές και μεγάλες διαδρομές ταξιδεύουν μέσα στο χρόνο από τα λόγια και τα έργα της συλλογικής κοινότητας αντίστασης. Βρίσκουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στην αντρεπτική μνήμη και μέσα από τα μονοπάτια του επαναστατικού αγώνα περνούν στην αθανασία.

2 χρόνια πριν, ο σύντροφος Βασίλης Μάγγος έχασε τη μάχη με τη ζωή. Την τελευταία μάχη στην οποία δήλωσε παρών. Έχασε, όμως δεν νικήθηκε, γιατί ταξιδεύει κάθε στγμή σαν ιαχή πολέμου σε κάθε εχθροπραξία. Με τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις που κουβαλάει ο καθένας μας, ο Βασίλης ήταν μία αμόλυντη καρδιά ταγμένη από νωρίς στα μέτωπα αντίστασης. Ο βασανισμός του στις 14 Ιούνη του 2020 από την ένστολη μαφία του Μπέου έξω από τα δικαστήρια του Βόλου ήταν κάτι που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ψυχολογία του, οδηγώντας τον στην κατάρρευση και το θάνατο ένα μήνα μετά. Ένας θάνατος που από μόνος του δεν στάθηκε αρκετός, με τους έμμισθους δολοφόνους του Χρυσοχοίδη να απαγάγουν το νεκρό σώμα του συντρόφου βεβηλώνοντάς το από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Λάρισας στη Θεσσαλονίκη για να διενεργηθεί κρυφή νεκροτομή ερήμην του συγγενικού του περιβάλλοντος.

Για όποιον επέλεξε έστω και λιγοστές φορές τα μονοπάτια της τοπικής αντίστασης στην πόλη του Βόλου, ο σύντροφος Βασίλης ήταν μία εκρηκτική φυσιογνωμία που σίγουρα στάθηκε στο πλάι του. Παρών σε μαθητικούς και φοιτητικούς αγώνες, στα αντιφασιστικά αναχώματα, στην εξέγερση του Δεκέμβρη, στο κίνημα υπεράσπισης των καταλήψεων, στις πορείες αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές, στους αγώνες ενάντια στην ανάπτυξη και τις επενδύσεις, στο τοπικό κίνημα αυτοδιάθεσης των Σταγιατών, σε κάθε κοινωνικό και ταξικό φραγμό μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει καθημερινά από τον βραχνά της τοπικής μαφίας που παρασιτεί στη δημοτική αυτοδιοίκηση. Για τον Βασίλη ακατόρθωτο και αδιανόητο δεν ήταν ο αγώνας ενάντια στην τυραννία αλλά η αδιαφορία και η παραίτηση. Ακατόρθωτο ήταν να βλέπει σβάστικες και σύμβολα μίσους στους τοίχους και να μην κάνει τίποτα. Ακατόρθωτο ήταν να διαπραγματεύεται επί χρήμασι ακόμα και τον αέρα που αναπνέει, επειδή οι μεγαλοπαράγοντες αυτής της πόλης αποφασίζουν να θάψουν μια ολόκληρη κοινωνία κάτω από την τέφρα του προσωπικού τους κέρδους.

Δύο χρόνια πίσω με τον σύντροφο Βασίλη βρεθήκαμε ακόμη μία φορά να μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες. Δίπλα δίπλα στη μεγάλη πορεία ενάντια στη δημιουργία μονάδας παραγωγής και καύσης SRF-RDF, που οδήγησε στην πολιορκία του κάτεργου της ΑΓΕΤ-La Farge από εκατοντάδες οργισμένους διαδηλωτές. Δίπλα δίπλα στον πετροπόλεμο και τις συγκρούσεις σώμα με σώμα, στο λυσσαλέο κυνηγητό από τους ένστολους μπράβους του Μπέου, στις αλλεπάλληλες επιθέσεις μέσα στην πόλη, στην αστυνομική διεύθυνση, στα δικαστήρια την επόμενη μέρα όπου και η στοχοποίησή του οδήγησε στο βασανισμό και την κακοποίησή του. Ένα μήνα μετά, η είδηση του θανάτου του με βρήκε στην Αθήνα, όπου τα βήματα οδηγούσαν μηχανικά στην ΑΣΟΕΕ και την αντανακλαστική συνέλευση που είχε καλεστεί. Συναντώντας βλέμματα συντρόφων και συντροφισσών που με την πάροδο των χρόνων είχαμε χαθεί, αδυνατούσαμε να πιστέψουμε πως αυτή η έντονη προσωπικότητα δεν είναι πια κοντά μας. Πως θα πάμε σε μια συναυλία και ο Έβαμερ δεν θα είναι εκεί, κλέβοντας την παράσταση.

Ένα χρόνο μετά στη διαδήλωση μνήμης και αγώνα για το χαμό του Βασίλη, θυμάμαι ακόμα πως στο άκουσμα των συνθημάτων που δήλωναν την εκκωφαντική παρουσία του συντρόφου, έσκυβα το κεφάλι για να κρύβω τα δάκρυα μπροστά στους εχθρούς της ελευθερίας. Γιατί οι χαμένοι μας σύντροφοι βασιλεύουν στο οξύ μας βλέμμα και το χαμόγελο μπροστά στα μάτια του εχθρού. Σήμερα που η σιδηρόφραχτη αιχμαλωσία μου στερεί σωματικά και μόνο τη δυνατότητα να είμαι παρών σε κάθε ανάχωμα αντίστασης, η σκέψη μου επαναλαμβάνει εμμονικά κάθε ξεχωριστό βήμα πλάι στον σύντροφο Βασίλη.

Ηθικός αυτουργός στη δολοφονία του συντρόφου Βασίλη Μάγγου είναι το ίδιο το κράτος μέσα από τους ένστολους βασανιστές του. Είναι ο ίδιος δεξιός εσμός που την ίδια στιγμή που αρνείται να δημοσιοποίησει τα στοιχεία των ένστολων μαφιόζων που βασάνισαν τον Βασίλη, αποφυλακίζει το δολοφόνο του αναρχικού συντρόφου Α. Γρηγορόπουλου, Ε. Κορκονέα. Η δική μας θέση είναι να συνεχίσουμε τους αγώνες, στους οποίους δόθηκαν ολόψυχα οι νεκροί μας σύντροφοι για να δικαιώσουμε το χαμό τους. Να ταξιδέψουμε τις διαδρομές τους στο διάβα της ιστορικής μνήμης. Να πολεμάμε για πάντα, και ας μην νικήσουμε ποτέ.

Κύριε Γιάννη, με την ίδια ταπεινότητα και σεβασμό θα σας θυμίσω τα ίδια λόγια που είχαμε πει ένα χρόνο πριν, όταν σας κράτησα για πρώτη φορά ατο χέρι, στέλνοντάς σας ένα μικρό μήνυμα αγάπης και αλληλεγγύης: την ίδια στιγμή που εσείς χάνατε ένα γιο, εμείς κερδίζαμε έναν πατέρα. Μια υψωμένη γροθιά στις οργισμένες μειοψηφίες που παρέδωσαν στις φλόγες της αντεκδίκησης το Αστυνομικό Τμήμα Ανακασιάς, κάνοντας το φόβο να αλλάξει στρατόπεδο. Αυτός ο κόσμος θα ανασάνει μόνο μέσα από τις στάχτες του.

Καμιά ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Βασίλης Μάγγος αδιάλειπτα παρών

 

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
13/7/2022

Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση|Θάνος Χατζηαγγέλου

Πολιτική τοποθέτηση του αιχμάλωτου αναρχικού Θάνου Χατζηαγγέλου με αφορμή το νέο κύκλο εμπρησμών σε δασικές εκτάσεις το τελευταίο διάστημα.

Κλείνουμε ένα χρόνο από το κρατικό έγκλημα που οδήγησε στην καταστροφή χιλιάδων εκτάσεων του φυσικού κόσμου. Καμμένα δάση και ποτάμια που στέρεψαν, δολοφονημένα ζώα από τις φλόγες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όλα μία θυσία στο βωμό της πράσινης επένδυσης. Τα πρώτα σημάδια του φετινού καλοκαιριού προμηνύουν την επανάληψη του ίδιου έργου. Και αν πέρσι η θέληση συναντούσε την άγνοια στην ουσιαστική συνδρομή, είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ να χρησιμοποιήσουμε τη συλλογική εμπειρία για να ξεπεράσουμε τυχόν λάθη, αστοχίες, ακόμα και αδυναμίες.

Οι πρώτες εικόνες του πύρινου ολέθρου μας βρήκαν όλους θεατές με το συναίσθημα της οργής να κατακλύζει το συλλογικό σώμα. Και ήταν εκείνη η στιγμή που έπρεπε κανείς να επιλέξει πού πραγματικά ανήκει: στο πλευρό όσων κινδυνεύουν άμεσα ή στη ζεστή αγκαλιά του καναπέ του με το τηλεκοντρόλ να έχει γίνει προέκταση του χεριού του. Από την πρώτη στιγμή εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες από πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, συλλόγους και φορείς, παρέες, ακόμα όμως και μεμονωμένα άτομα σπεύσαμε να συνδράμουμε στο επιχειρησιακό και κοινωνικό πεδίο, όπου εκατοντάδες εστίες φωτιάς ξεπηδούσαν μαγικά συντονισμένα.

Στην Βαρυπόμπη, στην Εύβοια, στην Ηλεία, στα Βίλια και όπου αλλού χρειάστηκε γίναμε ένα με τους κατοίκους αλλά και ένα σημαντικό μέρος του πυροσβεστικού σώματος και των διεθνών δυνάμεων συνδρομητικής βοήθειας που αδιαφορούσαν για τις κεντρικές εντολές των Υπουργείων και της διοίκησης της ΕΜΑΚ. Εντολές που εμμέσως πλην σαφώς δήλωναν: καμιά συνδρομή-καμιά εμπλοκή, αφήστε τον τόπο να καεί ολοσχερώς. Ένα πρωτοφανές κύμα ενεργητικής αλληλεγγύης κόντρα στο διάχυτο μαρασμό της συλλογικής αντίληψης, την παραίτηση και την εξατομίκευση δήλωσε παρόν στις κατασβέσεις εστιών, στην αναζήτηση, τη διάσωση και την περίθαλψη τραυματισμένων ζώων, στις αποστολές πακέτων στήριξης και την οικοδόμηση δομών αλληλοβοήθειας για τους πληγέντες.

Στους τόπους όπου οι ώρες μοιάζαν αιώνας, γίναμε μάρτυρες ακραίων εικόνων και συναισθημάτων. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τι σημαίνει μαζικός χαμός και μαρτυρικός θάνατος καθώς στο διάβα μας συναντούσαμε εκατοντάδες νεκρά ζώα από εγκαύματα ή ασφυξία. Είδαμε ανθρώπους απεγνωσμένους να χάνουν τα αυτονόητα μέσα σε μια νύχτα. Είδαμε την ευκολία με την οποία οι κυβερνητικοί κύκλοι αποχαρακτηρίζαν ολόκληρες περιοχές που μέχρι πρότινος ήταν προστατευόμενες, συνεπώς παραγωγικά μη αξιοποιήσιμες. Δεκάδες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και πυροσβεστών φτάναν στα αυτιά μας για την εσκεμμένη ολιγωρία των επιχειρησιακών μηχανισμών του Πυροσβεστικού Σώματος, την ίδια στιγμή που το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έστελνε κατασταλτικές μονάδες για να εκκενώσουν ολόκληρα χωριά-για να μην υπάρχουν μάρτυρες. Είδαμε όμως και χαμόγελα γεμάτα αισιοδοξία, που σκεπάζαν τη δυστοπική θλίψη, από τις τοπικές κοινωνίες προς κάθε αλληλέγγυο/α, χαμόγελα από κόσμο που δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του ότι υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται δίπλα του με ανιδιοτέλεια. Άνθρωποι ξένοι προς αυτόν, ντόπιοι και μετανάστες μαζί που δεν μπορούσαν απλά να βλέπουν το θάνατο σαν εικόνα στις ειδήσεις.

Οι προκατακλυσμιαίες εικόνες του σήμερα δείχνουν πως και αυτό το καλοκαίρι ετοιμαζόμαστε να ξαναζήσουμε τον ίδιο εφιάλτη. Και ακριβώς επειδή η σωτηρία της κοινωνικής βάσης βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια οφείλουμε να κάνουμε την πρότερη εμπειρία, όπλο για τις μάχες του σήμερα. Τόσο σαν κίνημα όσο και σαν κοινωνία εν γένει να μάθουμε από τα λάθη μας για να μην τα ξαναζήσουμε.

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ οφείλουμε να προετοιμαστούμε για όσα μαίνονται. Οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες οφείλουν να δίνουν δυναμικό παρόν στις τοπικές κοινωνίες που θα βρεθούν στο στόχαστρο της καπιταλιστικής λαίλαπας για να διασπείρουν τους οργανωτικούς αυτοματισμούς με βάση την αυτοοργάνωση, μακριά και ενάντια σε κάθε θεσμικό και κομματικό καλοθελητή που εργαλειοποιεί προς όφελος της προβολής του την κοινωνική αλληλεγγύη. Η στάση μας πρέπει να είναι ενιαία και αδιαίρετη καλλιεργώντας τη συλλογική συνείδηση που λέει “μένω, προστατεύω και υπερασπίζομαι τον τόπο μου”, στρέφοντας τα βέλη προς τους κυρίαρχους και όχι προς τις ενδοκοινωνικές διαμάχες και τον κανιβαλισμό. Οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε και να οργανώσουμε λαϊκές πολιτοφυλακές για την περιπολία και την περιφρούρηση των δασών μας, ομάδες πρόληψης και επιχειρησιακής επέμβασης για να συνδράμουμε άμεσα και ουσιαστικά στις κατασβέσεις, στις διασώσεις ζώων, στη δημιουργία δομών στήριξης, στέγασης και φροντίδας των πληγέντων με βάση τις ανάγκες που θα προκύψουν.

Σε αυτήν τη βαρβαρότητα που χαρακτηρίζεται από το θράσος και την ανήθικη λαιμαργία του κράτους και των αφεντικών, οφείλουμε να πάρουμε θέση για να μετατοπίσουμε το φόβο προς τα ανάκτορα της τυραννίας. Αυτοί που σήμερα με κρατάνε αιχμάλωτο, προφασιζόμενοι πως οι επιθέσεις της Αναρχικής Δράσης θέταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, είναι οι άμεσα και απόλυτα υπεύθυνοι για το θάνατο εκατοντάδων συνανθρώπων μας από τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες και κάθε φυσική καταστροφή, η υπαιτιότητα της οποίας βρίσκεται στην ανθρωποκεντρική επέμβαση στο φυσικό κόσμο και την επενδυτική δραστηριότητα των καπιταλιστικών μονοπωλιών. Έχουν καλύψει τα εγκλήματά τους με το σάβανο της πράσινης ανάπτυξης, σε διατεταγμένη υπηρεσία προς τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κυνήγι του ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι για το μαζικό χαμό χιλιάδων ζώων, για την καταστροφή δασών, οικοσυστημάτων, βιοτόπων κτλ. Είναι απόλυτα υπεύθυνοι και πρέπει να πληρώσουν για όλα, για το αίμα που χύνεται αδιάκοπα για να γεμίζει τις τσέπες τους. Έχουν περιουσίες, έχουν επενδύσεις, έχουν ολική εξουσία παντού γύρω μας, όμως εμείς έχουμε το δίκαιο και το δίκαιο πάντα νικάει το φόβο.

Το επόμενο διάστημα πρέπει να μας βρει ενωμένους, οργισμένους και αποφασισμένους να βρεθούμε στο επίκεντρο των περιστάσεων και των κοινωνικών και ταξικών αναγκαιοτήτων. Γιατί απέναντί μας στέκει ένα οργανωμένο σχέδιο που θέτει στο στόχαστρο τις ζωές μας και τη φύση ολόκληρη. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ συνανθρώπους μας σαν τον 38χρονο εθελοντή πυροσβέστη Βασίλη Φιλώρα που κατέληξε με σοβαρά τραύματα στις 5 Αυγούστου του 2021, χάνοντας τη μάχη με τη ζωή στο επιχειρησιακό μέτωπο της Ιπποκράτειου Πολιτείας. Έναν άνθρωπο που έδωσε τη δική του ζωή για να σωθούν εκατοντάδες άλλες. Σε αυτήν την σκοτεινή εποχή, η μόνη φλόγα που αξίζει να ανάψει είναι η φλόγα της εξέγερσης. Για να καθαρίσει αυτός ο τόπος από την αδικία και την εκμετάλλευση.

“Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε, σου είναι γραφτός ο δρόμος της συντριβής και δεν μπορείς να μας λυγίσεις…”
Φωτιά στις κάλπες, όχι στα δάση

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
20/6/2022

Τετάρτη 15/6, 9:00 Δικαστήρια Θεσ/νίκης-Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες/έντες της πανελλαδικής πορείας της 15/1

Ξημερώματα παραμονής πρωτοχρονιάς πλήθος αστυνομικών δυνάμεων αποκλείει το πανεπιστημιακό campus του ΑΠΘ και ξεκινάει την επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης του Βιολογικού. Εισβάλλουν στο χώρο μας και αφού πραγματοποιούν έρευνες ξεκινούν τις εργασίες κατεδάφισης μέρους της κατάληψης υπό το πρόσχημα δημιουργίας βιβλιοθήκης – με το χώρο μας βέβαια να φωτογραφίζεται ως αίθουσα αναμονής. Για 34 συνεχόμενα χρόνια η κατάληψη του Βιολογικού αποτελούσε πνεύμονα ελευθερίας μέσα στην αστική και εξουσιαστική ασφυξία. Δεκαετίες ολόκληρες ο χώρος είχε γεννήσει και στεγάσει πολιτικές και πολιτιστικές συλλογικότητες, δομές αντίστασης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, αγώνες και αντιστάσεις τόσο εντός όσο και εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Ένα κύμα αλληλεγγύης ξεκίνησε με παρεμβάσεις και δράσεις αντιπληροφόρησης με αποκορύφωμα την πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις και υπεράσπισης του στεκιού στο Βιολογικό στις 15/1. Ή θα νικούσε ο φόβος ή το δίκιο. Και το δίκιο στάθηκε ψηλότερα ακόμη μια φορά. Πάνω από 1000 διαδηλωτές/ριες έσπασαν στο δρόμο την τρομοκρατία, υπερασπιζόμενοι/ες στην πράξη τις καταλήψεις που βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της καταστολής. Μετά το τέλος της πορείας ακολούθησαν συγκρούσεις με τα ένστολα μιάσματα, τα οποία και εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές ανθρωποκυνηγητό σε όλη την πόλη για να πραγματοποιήσουν δεκάδες προσαγωγές, εκ των οποίων οι 23 μετατράπηκαν σε συλλήψεις.

Μπροστά μας βρίσκεται ακόμα μια φορά η πρυτανεία του ΑΠΘ που τα τελευταία χρόνια τείνει να αποτελέσει το νέο στρατηγείο της αστυνομίας στην πόλη με τρανό παράδειγμα τα γεγονότα που εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες με την εγκατάσταση των ΜΑΤ και των ασφαλιτών μέσα και έξω από το campus και τη βίαιη καταστολή απέναντι στον κόσμο του αγώνα που οξύνεται μέσα από νέα χτυπήματα, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όσων επιδιώκουν να σπάσουν στην πράξη το φόβο και αντιστέκονται στην κανονικοποίηση της δυστοπίας.

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις και τον κόσμο του αγώνα

Τετάρτη 15/6, 9:00 Δικαστήρια Θεσ/νίκης – Συγκέντρωση αλληλεγγύης στις συλληφθείσες/έντες της πανελλαδικής πορείας της 15/1

Θάνος Χατζηαγγέλου: Μη ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε – Πολέμα!

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Αναρχικής Δράσης Θάνου Χατζηαγγέλου προς τον αμετανόητο αναρχικό Claudio Lavazza, με αφορμή την προσφυγή για άρση της 25ετούς φυλάκισής του που εξετάζεται στις 17 Μάη.

Αιχμάλωτος πλέον στο πιο δυστοπικό μέγαρο της τυραννίας και ένα σύνολο λέξεων σε ένα κομμάτι χαρτιού θα στέκει ανώφελο να περιγράψει με τρόπο παραστατικό το ιδεώδες της επαναστατικής αδιαλλαξίας. Πως να χωρέσει κάποιος σε μία στιγμή, μια ζωή ανυπότακτη, δοσμένη ολοκληρωτικά στον ανυποχώρητο αγώνα, χωρίς να παραλείψει κάθε σημαντική λεπτομέρεια.

Μέχρι και σήμερα λίγοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν ολόψυχα να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ ζωής και επιβίωσης. Αυτοί που, ενάντια στο λυσσαλέο δόγμα της τυραννίας για το “τέλος της ιστορίας”, εναπόθεσαν το είναι τους στις ολόφωτες εχθροπραξίες της επαναστατικής βάσης. Στρατεύτηκαν αυστηρά και ανυποχώρητα στο ρηξιακό μέτωπο της ανατροπής, μάτωσαν ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες χάνονταν στη μάχη, φυλακίστηκαν όμως μπροστά στον κίνδυνο της μετάνοιας και της νομιμοφροσύνης, επέλεξαν τη σιδηροδέσμια περηφάνια.

Ο σύντροφος Claudio Lavazza ανήκει στο ίδιο κράμα φυσιογνωμιών αγώνα που τους διαιρούσε μια πολύ σημαντική “ιδιαιτερότητα”: η αδικία και η εκμετάλλευση, ο κοινωνικός μαρασμός και η τυραννία δεν ήταν απλά διαπιστώσεις αλλά ζητήματα που τους αφορούσαν ατομικά και συλλογικά. Δεν προσάρμοσαν την ιδεολογία και την πολιτική στις ζωές τους, αφιέρωσαν στις ζωτικές και μαχητικές αντιστάσεις την απολυτότητα της ύπαρξής τους. Στρατευμένος στις ένοπλες γραμμές της Ιταλικής Αυτονομίας, διάλεξε από πολύ νωρίς το δρόμο της παράνομης ελευθερίας απέναντι στην καταστολή και τον πολιτικό εκφυλισμό από τις δηλώσεις μετάνοιας.

Ποτέ του δεν συμβιβάστηκε με την παραίτηση υπηρετώντας στην πράξη την ιστορικότητα των ριζοσπαστικών αντιστάσεων. Διαλέγοντας την πρώτη γραμμή στις ένοπλες συγκρούσεις, στις απαλλοτριώσεις, στο οπλισμένο κίνημα αλληλεγγύης και απελευθέρωσης των φυλακισμένων αγωνιστών βρέθηκε και ο ίδιος αιχμάλωτος, έπειτα από ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης της τράπεζας Santander στη Cordoba στις 18 Δεκέμβρη του 1996. Για πάνω από 25 χρόνια ο σύντροφος Claudio αποτελεί υπόδειγμα ασίγαστης μάχης της ανυποταξίας με την παράδοση και την υποταγή.

Το πιο βαρύ όπλο στα χέρια των καταπιεσμένων είναι η εξεγερτική μνήμη, η μνήμη της φωτιάς. Οι αμετάκλητες διαδρομές που χάραξαν επαναστάτες απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αγωνιζόμενοι για την ανατροπή και την αντεξουσία, αποτελούν τις σφαίρες στη γεμιστήρα της μαχόμενης προλεταριακής βάσης. Ο σύντροφος Claudio στάθηκε με πίστη και προσήλωση παρών στις προκλήσεις και τα ιστορικά καθήκοντα του επαναστατικού πολέμου. Σεμνός και ταπεινός, ορκισμένος εχθρός της κυρίαρχης τάξης και “απερίφραστα αμετανόητος” την ίδια στιγμή που οι οπαδοί της νομιμότητας κήρυξαν μονομερή ανακωχή οδηγώντας το αναρχικό κίνημα προς τον πολιτικό-στρατιωτικό αφοπλισμό και την παράδοση.

Σύντροφε Claudio,

αναρωτιόσουν κάποτε αν θα μπορούσαμε να είμαστε σαν όλους τους άλλους. Συμβιβασμένοι στην απάθεια και την παραίτηση, να υπηρετούμε κάθε μέρα σαν σκλάβοι το κάτεργο κάποιου αφεντικού μέχρι να αρπάξουμε κι εμείς το μαστίγιο. Να βυθιζόμαστε στο τέλμα του καναπέ κοιτώντας στην οθόνη την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση να αλλάζει σκηνές και χρώματα. Και κάθε Σάββατο βράδυ να βγαίνουμε, τιμής ένεκεν, για να διασκεδάσουμε την πλήξη και την παρακμή μας. Όχι Claudio. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τίποτα λιγότερο από το μεταβατικό στάδιο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την προλεταριακή αντεξουσία. Μέχρι ο συρμάτινος ουρανός να καθαρίσει από τους ατσάλινους λεκέδες, θα υπηρετούμε με την ίδια αφοσίωση την αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για χίλιες ζωές, σαν να είναι η πρώτη μέρα.

Όσο και να βασιλεύει η δικτατορία του εγκλεισμού, θα υπάρχουν πάντα, περήφανες φωνές που θα κραυγάζουν πως μόνο η σύγκρουση ανοίγει περάσματα.

Θάνος Χατζηαγγέλου αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
15/5/22

css.php