[:el]Στήριξη της φεμινιστικής συγκέντρωσης και ανάρτηση πανό στο αρχαίο θέατρο[:en]Support of the feminist rally and placement of banner on the main ancient theater in Larissa[:]

[:el]Σήμερα 25/11 στηρίξαμε την φεμινιστική συγκέντρωση, μουσική παρέμβαση και πορεία. Αναρτήσαμε πανό στο αρχαίο θέατρο Λάρισας με αφορμή την παγκόσμια ημέρα τρανς μνήμης στις 20/11. Ακολουθεί το κείμενο της κατάληψης που αναρτήθηκε, σε ελληνικά και αγγλικά.

Τρανς ημέρα αντί – μνήμης

Στις 20 Νοέμβρη είναι καθιερωμένη η διεθνής ημέρα τρανς μνήμης, αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη στα δολοφονημένα τρανς και gender non-conforming («φυλοδιαφορετικά») άτομα, σε ολόκληρη την γη, κάθε χρόνο. Η έμφυλη βια αποτυπώνεται στα σώματα μας με τον πιο βίαιο τρόπο γιατί, ως τρανς και queer υποκείμενα, αποτελούμε την ουσιαστική αμφισβήτηση των έμφυλων προτύπων και της cis-έτερο-πατριαρχικής κανονικότητας.

 

Ενώ αναγνωρίζουμε την σημασία του πένθους, δεν επιλέγουμε να επικεντρωθούμε αυτή τη μέρα σε μια λίστα με ονόματα των δολοφονημένων. Αν κάποιες συνθήκες δολοφονούν άμεσα υπάρχουν άλλες τόσες και περισσότερες που κάνουν την ζωή αβιωτη. Όπως και σε κάθε άλλη κοινωνική μερίδα, συνεκτικός παράγοντας είναι η ταξική θέση των υποκειμένων. Βλέπουμε τρανς άτομα με προνόμια που δεν αντιμετωπίζουν ή αντιμετωπίζουν πολύ λιγότερα εμπόδια στην καθημερινή τους ζωή, στην πρόσβαση στις σχεδόν ανύπαρκτες(για όλη την κοινωνία) κρατικές υποδομές, στον βιοπορισμό, στην κοινωνική αλληλεπίδραση κ.λπ. Παράλληλα, το κράτος χτυπάει τις πλέον ευάλωτες από την τρανς κοινότητα, τις τρανς γυναίκες σεξ-εργατριες που είτε για να επιβιώσουν είτε από απλή επιλογή, επέλεξαν αυτή τη δουλειά. Αυτό το είδαμε χαρακτηριστικά στις «σκούπες» που έκανε η αστυνομία της Θεσσαλονίκης το 2013 σε τρανς σεξ-εργατριες.

Η αντιβία συχνά, αν όχι πάντα, είναι ο μόνος τρόπος για να «δικαιωθούν» τα δολοφονημένα αδέρφια μας, και έτσι προτάσσουμε αυτήν ως μέσο διοχέτευσης της οργής μας. Αναγνωρίζουμε κάθε αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση σαν κοινό πεδίο πάλης και έχουμε σαν εργαλείο μας την διαθεματικότητα, δηλαδή την προσέγγιση που αναγνωρίζει την διαπλοκή των εξουσιών και την συνάθροιση της καταπίεσης (π.χ οι μαύρες τρανς γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό τρανς δολοφονιών).

Στην βια που δεχόμαστε καθημερινά και αμετάκλητα από κράτος, πατριαρχία και κάθε λογής εξουσιαστική δομή και συσχετισμό, επιλέγουμε να απαντάμε με αντιβία, να σταθούμε αλληλέγγυα το ένα στο άλλο και να χτίσουμε πρακτικές και σχέσεις αλληλοπροστασίας. Όλα αυτά απαιτούν συνέπεια, προσπάθεια και πολλά λάθη στο ενδιάμεσο. Όμως είναι προτιμότερα τα ατελή δίκτυα και οι εννίοτε τεταμένες σχέσεις, από τον ατομικισμό και την απομόνωση. Προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι ανεπίτρεπτο από το υπάρχον, μέσα σε αυτό και παρά αυτού. Καλούμε όσα άτομα δεν επαναπάυονται στο «έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε;» και όσα (έχουν καταλάβει ότι)δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν, να έρθουν να οικοδομήσουμε μαζί, το σπίτι που θα μας χωράει όλα (και μέσα του όλα τα υπόλοιπα σπίτια).

ΟΥΤΕ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΕΞΙΣΜΟΣ
SPRAY ΓΙΑ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ.
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΡΑΝΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΤΙΒΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

Κατάληψη Ντουγρού

 

[:en]

The banner reads:

FOR EVERY TRANS MURDER THE ANSWER IS GIVEN IN ACTION

SOLIDARITY, ANTI-VIOLENCE, PROTECTING EACH OTHER

Ntougrou Squat

Today 25th of November we supported the feminist rally, musical intervention and march in Larissa. We put up  a banner on the fencing of the main ancient theater in Larissa, in relation to the internation trans day of rememberance at the 20th of November. Bellow is the announcement of the squat that has been posted in Greek and now in English.

Trans day of counter-memory

The 20th of November is established to be the international trans day of rememberance, this day is dedicated to the murderered trans and gender non-conforming people, every year. Gendered violence is imprinted upon our bodies in the most violent of ways, because, as trans people, we embody the fundamental disputation of gender paradigms and cis-hetero-patriarchal normality.
While we recognise the value of mourning, we don’t choose to focus on this day on a list of the names of the murdered. If some conditions murder directly there are so many more that make life not worth living. Like in every other social category, a cohesive factor is the class standing of each person. We see trans folk with priviledges that don’t face at all or don’t face nearly as many obstacles in their daily lives, access to the almost non existent(for the whole of society) state infastructure, in making ends meet, in social interaction and more. At the same time, the state strikes the most vulnerable of the trans community, trans women sex workers who either by simple choice, or out of need to survive have chosen this type of work. We have seen this characteristically in the operations that the police of Thessaloniki did in 2013, arresting trans sex workers in mass.
Anti-violence (or counter-violence) often, if not always is the only way for our murdered siblings to be “vindicated”, and so we propose it as a mean to channel our rage. We recognise every struggle against oppression and exploitation as a common battlefield and we have intersectionality as our tool, meaning the approach that recognises the entanglement of authority and the “stacking” of oppression (for instance , black trans women are the biggest percentage of trans murders).
In the face of the violence we receive daily and irrevocably by the state, patriarchy and every type of authoritative structure and relation we choose to answer with anti-violence, to stand in solidarity with each other, to build practices and relations that help us protect each other. All this requires consistency, effort and many mistakes that will be made along the way. But, unfinished networks and occasionaly tense relationships are better than individualism and isolation. We try to build something forbiden by what exists, inside it and despite it. We call every person that is not ok with “this is the way things are so what are we to do?” and those (that have understood) that have nothing else to lose, to come and build together, the home that will fit us all inside (and all other possible homes as well)

NEITHER TRANSPHOBIA, NOR SEXISM
SPRAY FOR SELF DEFENSE AND TRANSFEMINISM.
FOR EVERY TRANS MURDER THE ANSWER IS GIVEN IN ACTION
SOLIDARITY, ANTI-VIOLENCE, PROTECTING EACH OTHER.

Ntougrou Squat

[:]

[:el]Ανάρτηση πανό και κείμενο αλληλεγγύης στα Κατειλημμένα Προσφυγικά[:]

[:el]

Σήμερα, Τετάρτη 23/11 αναρτήσαμε πανό αλληλεγγύης με τα Κατειλημμένα Προσφυγικά, στην γέφυρα Αλκαζάρ στην Λάρισα.

Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά, στα συλληφθέντα τους και σε όσα τα υπερασπίζονται.

Την Τρίτη 22/11 ξεκινάει μια αστυνομική επιχείρηση στην περιοχή της κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών στην Αθήνα που βρίσκονται στην λεωφόρο Αλεξάνδρας. Αρχικά συλλαμβάνεται ένας σύντροφος και κατηγορείτε για τον εμπρησμό των γραφείων της “RealNews” που ήταν και ο σκοπός της επιχείρησης σύμφωνα με το κράτος. Η επιχείρηση συνεχίζεται όμως και την υπόλοιπη μέρα, με ελέγχους στα σπίτια, τραμπουκισμούς και τον ασφυκτικό κλοιό των μπάτσων στην περιοχή να προσπαθεί να τρομάξει τα συντρόφια και τον αλληλέγγυο κόσμο που είχε συγκεντρωθεί σε κοντινό σημείο.

Τα συντρόφια των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντεπιτέθηκαν μαχητικά στην εισβολή του κράτους στην κοινότητα τους και τους επέστρεψαν λίγη από την βία που άσκησαν εκείνη την ημέρα στα ίδια (μεταξύ τους και μια έγκυος γυναίκα που της αρνήθηκε ιατρική βοήθεια) αλλά ασκεί καθημερινά και σε όλη την κοινωνία, πραγματώνοντας τα σχέδια των ισχυρών όπως είδαμε, για παράδειγμα, με την βίαιη απόπειρα έξωσης της χαμηλοσυνταξιούχου στην Αθήνα.

Οι δυνάμεις καταστολής του κράτους που αποτελούνταν από διμοιρίες ΜΑΤ, την ομάδα Δέλτα, Ο.Π.Κ.Ε, ΕΚΑΜ και ασφάλεια, προχώρησαν στην βίαιη προσαγωγή 79 ατόμων, τα οποία την επόμενη μέρα περνάνε αυτόφωρο για την μαχητική τους υπεράσπιση της κατειλημμένης κοινότητας στην οποία ζουν, ασχέτως εάν μένουν εκεί. Στεκόμαστε αλληλέγγυα με τις καταλήψεις που δέχονται την βίαιη καταστολή του κράτους και απαντάνε με αντιβία και συλλογικές αρνήσεις. Υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις με όποιο μέσο επιλέξουμε και με κάθε τρόπο που μπορούμε.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

10, 100, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

Συνέλευση υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού

[:]

[:el]Κείμενο: Τρανς ημέρα αντί-μνήμης[:]

[:el]


Τρανς ημέρα αντί – μνήμης

Στις 20 Νοέμβρη είναι καθιερωμένη η διεθνής ημέρα τρανς μνήμης, αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη στα δολοφονημένα τρανς και gender non-conforming («φυλοδιαφορετικά») άτομα, σε ολόκληρη την γη, κάθε χρόνο. Η έμφυλη βια αποτυπώνεται στα σώματα μας με τον πιο βίαιο τρόπο γιατί, ως τρανς και queer υποκείμενα, αποτελούμε την ουσιαστική αμφισβήτηση των έμφυλων προτύπων και της cis-έτερο-πατριαρχικής κανονικότητας.
Ενώ αναγνωρίζουμε την σημασία του πένθους, δεν επιλέγουμε να επικεντρωθούμε αυτή τη μέρα σε μια λίστα με ονόματα των δολοφονημένων. Αν κάποιες συνθήκες δολοφονούν άμεσα υπάρχουν άλλες τόσες και περισσότερες που κάνουν την ζωή αβιωτη. Όπως και σε κάθε άλλη κοινωνική μερίδα, συνεκτικός παράγοντας είναι η ταξική θέση των υποκειμένων. Βλέπουμε τρανς άτομα με προνόμια που δεν αντιμετωπίζουν ή αντιμετωπίζουν πολύ λιγότερα εμπόδια στην καθημερινή τους ζωή, στην πρόσβαση στις σχεδόν ανύπαρκτες(για όλη την κοινωνία) κρατικές υποδομές, στον βιοπορισμό, στην κοινωνική αλληλεπίδραση κ.λπ. Παράλληλα, το κράτος χτυπάει τις πλέον ευάλωτες από την τρανς κοινότητα, τις τρανς γυναίκες σεξ-εργατριες που είτε για να επιβιώσουν είτε από απλή επιλογή, επέλεξαν αυτή τη δουλειά. Αυτό το είδαμε χαρακτηριστικά στις «σκούπες» που έκανε η αστυνομία της Θεσσαλονίκης το 2013 σε τρανς σεξ-εργατριες.
Η αντιβία συχνά, αν όχι πάντα, είναι ο μόνος τρόπος για να «δικαιωθούν» τα δολοφονημένα αδέρφια μας, και έτσι προτάσσουμε αυτήν ως μέσο διοχέτευσης της οργής μας. Αναγνωρίζουμε κάθε αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση σαν κοινό πεδίο πάλης και έχουμε σαν εργαλείο μας την διαθεματικότητα, δηλαδή την προσέγγιση που αναγνωρίζει την διαπλοκή των εξουσιών και την συνάθροιση της καταπίεσης (π.χ οι μαύρες τρανς γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό τρανς δολοφονιών).
Στην βια που δεχόμαστε καθημερινά και αμετάκλητα από κράτος, πατριαρχία και κάθε λογής εξουσιαστική δομή και συσχετισμό, επιλέγουμε να απαντάμε με αντιβία, να σταθούμε αλληλέγγυα το ένα στο άλλο και να χτίσουμε πρακτικές και σχέσεις αλληλοπροστασίας. Όλα αυτά απαιτούν συνέπεια, προσπάθεια και πολλά λάθη στο ενδιάμεσο. Όμως είναι προτιμότερα τα ατελή δίκτυα και οι εννίοτε τεταμένες σχέσεις, από τον ατομικισμό και την απομόνωση. Προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι ανεπίτρεπτο από το υπάρχον, μέσα σε αυτό και παρά αυτού. Καλούμε όσα άτομα δεν επαναπάυονται στο «έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε;» και όσα (έχουν καταλάβει ότι)δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν, να έρθουν να οικοδομήσουμε μαζί, το σπίτι που θα μας χωράει όλα (και μέσα του όλα τα υπόλοιπα σπίτια).
ΟΥΤΕ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΕΞΙΣΜΟΣ
SPRAY ΓΙΑ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ.
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΡΑΝΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΤΙΒΙΑ, ΑΛΛΗΛΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

Κατάληψη Ντουγρού

[:]

[:el][Ενημέρωση] Συγκέντρωση – πορεία 17Ν[:]

[:el]

Την Πέμπτη 17 Νοέμβρη, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-πορεία για την συμπλήρωση 49 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Στην προσυγκέντρωση κρεμάστηκαν πανιά, μοιράστηκαν κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια και έγινε μικροφωνική. Η πορεία πραγματοποιήθηκε με έντονο παλμό στο κέντρο της Λάρισας και πλαισιώθηκε από 100+ ατομικότητες, ενώ (δύο) διμοιρίες ΜΑΤ ήταν παρατεταγμένες ξανά στο πλάι.

Απόσπασμα της πορείας:

https://m.youtube.com/watch?v=Po5BsuKII9o&feature=share

Ακολουθεί το κείμενο:

ΦΤΩΧΕΙΑ ΕΞΘΛΙΩΣΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΒΙΑ,ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

Πριν από 49 χρόνια στις 17 Νοεμβρίου του 1973 ξεκίνησε μια εξέγερση απο φοιτητ(ρι)ες με επαναστατικές και ριζοσπαστικές ιδέες, προκειμένου να δηλώσουν την αντίθεση τους προς το δικτατορικό καθεστώς κατέλαβαν τον χώρο του Πολυτεχνείου, προσελκύοντας με αυτόν τον τρόπο και άλλες μερίδες του πληθυσμού που συνενώθηκαν μαζί τους, όπως εργάτ(ρι)ες,μαθητ(ρι)ες και μερίδες της κοινωνίας που πλαισίωσαν την προσπάθεια, δείχνοντας από μεριάς τους την αντίθεση τους προς το καθεστώς. Η εξέγερση αυτή κλιμακώθηκε με επιθέσεις σε κρατικά κτίρια, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με μπάτσους και παρακρατικούς, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη και η Πάτρα. Το τέλος της εξέγερσης ήρθε με την επέμβαση του στρατού, όπου τα τανκ έριξαν την κεντρική πύλη, με αστυνομικές δυνάμεις και με ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούσαν από γειτονικές ταράτσες. Η εξέγερση αυτή από μεριάς της, κατάφερε να βάλει φρένο στην φιλελευθεροποίηση της χούντας και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς παράγοντες της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος.

Από την δική μας οπτική, δεν αποτελεί καμία έκπληξη η έλευση του δικτατορικού καθεστώτος καθώς, κάθε φορά που το κράτος αμφισβητείται, προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία του έναντι των κάτω, ασκεί βια για να υπεραμυνθεί των αστικών αξιών του. Έτσι, το κράτος από μεριάς του, σε θέση άμυνας, γεννά τον φασισμό σπέρνοντας το μίσος και τον θάνατο, πάντα προς όφελος φυσικά του κεφαλαίου. Οι παρακρατικοί και τα φασιστοειδή, οι οποίοι αποτελούν τον βασικό πυλώνα του κράτους από τον εμφύλιο και την χούντα μέχρι το σήμερα έχουν ειδική μεταχείριση από το καθεστώς το οποίο τους ξεπλένει, με κρατικές θέσεις όπως αυτές της αστυνομίας, του στρατού, των μυστικών υπηρεσιών στρέφοντας τους ενάντια σε οτιδήποτε αγωνιζόμενο. Με το πέρασμα των χρόνων και την έλευση της φιλελευθεροποίησης η εξέγερση του Πολυτεχνείου καπηλεύτηκε απο το νεοσύστατο κράτος και τα αστικά κόμματα με σκοπό να τα ξεπλύνει τα φασιστικά χαρακτηριστικά τους αλλά και αποτελεί ένα βολικό μαξιλαράκι για να μπορούν να δικαιολογήσουν την νομιμοφροσύνη τους και δημοκρατικότητα τους.

Η λεγόμενη δημοκρατία του σήμερα παρά την αποποίηση της δικτατορικής περιόδου συνεχίζει τις ‘παλιές καλές¨ πρακτικές, έχοντας μπροστά, δυο στόχους να υλοποιήσει. Αυτοί είναι απο την μια η πλήρης ιδιωτικοποίηση των πάντων, από την οικονομία μέχρι τις δημόσιες δομές και από την άλλη, την συγκεντροποίηση της εξουσίας στον πυρήνα μιας γραφειοκρατικής ελίτ. Η πανδημία αποτέλεσε βούτυρο στο ψωμί του κράτους καθώς του έδωσε την δυνατότητα να υλοποιήσει τα σχέδια του περνώντας αντιεργατικά μέτρα, υποβαθμίζοντας την παιδεία με το νομοσχέδιο Κεραμέως, καταργώντας το άσυλο στις σχολές, στέλνοντας μπάτσους στα πανεπιστήμια(και πειθαρχικό συμβούλιο κ.λπ), εξευτελίζοντας, υποβαθμίζοντας και ιδιωτικοποιώντας την δημόσια υγεία. Με το πέρασμα της πανδημίας και την επιστροφή στην ΄΄κανονικότητα΄΄ η καταστολή και η επιτήρηση εντατικοποιήθηκε περαιτέρω και στους αγωνιζόμενους αλλά και στους ίδιους τους εξουσιαστες μεταξύ τους, ανάμεσα στα αστικά κόμματα και φτάνοντας σε βαθμό να παρακολουθούνται οι ίδιοι οι πολιτικοί αντίπαλοι αλλά και σύμμαχοι , δημοσιογράφοι και λοιπά κομμάτια της τοπικής ελίτ. Μέσα σε αυτό το κλίμα των παρακολουθήσεων συνεχίζει να εργαλοιποιείται η ομαλή λειτουργία των ΜΜΕ σε μέγιστο βαθμό υπέρ του κράτους.

Παράλληλα σε όλα αυτά, αποκαλύφθηκε πρόσφατα ένα κύκλωμα παιδοβιαστών και σωματεμπόρων όπου το κράτος και τα ΜΜΕ εξάντλησαν κάθε μέσο ώστε να συγκαλύψουν τις συγκεκριμένες υποθέσεις και να ρίξουν αλλού την ευθύνη, στην προσπάθεια να προστατέψουν τα μεγάλα κεφάλια τα οποία όπως φάνηκε είχαν άμεση σχέση με τωρινούς κρατικούς παράγοντες από πολιτικά στελέχη μέχρι την εκκλησία. Οι γυναικοκτονίες οι οποίες είναι ένα χρόνιο φαινόμενο προκαλούμενο από την πατριαρχία, το οποίο πλέον σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια προβάλλεται και από τα ΜΜΕ, όμως χρησιμοποιείται προπαγανδιστικά, λειτουργώντας ως βαλβιδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής για χάρη του κράτους, αποσπώντας την προσοχή, από το γεγονός πως όσο υπάρχει κράτος και πατριαρχία θα υπάρχει και έμφυλη βια. Με το ξέσπασα του πολέμου, βιώνουμε μια ΄΄ενεργειακή κρίση΄΄ όπου οι τιμές σε βασικά αγαθά (στέγαση,ρεύμα,νερό,σίτιση) αυξάνονται ραγδαία, ενώ οι μισθοί μένουν στάσιμοι. Ταυτόχρονα, το κράτος παραχωρεί υπέρογκα ποσά στην αστυνομία και στον στρατό. Ακόμη, στέλνει στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία δείχνοντας την υποτέλεια της εξωτερικής του πολιτικής στο ΝΑΤΟ. Αυξάνει την στρατιωτικοποίηση εντός των δικών του συνόρων και πραγματοποιεί βίαιες επαναπροωθήσεις, σκοτώνοντας μετανάστ(ρι)ες στα σύνορα.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη, εμείς αναγνωρίζουμε ως συνεκτικό παράγοντα της υποτίμησης και κατακρεούργησης των ζωών μας, το κράτος είτε αυτό ονομάζεται δικτατορία είτε αστική δημοκρατία. Βλέπουμε ως μονόδρομο τον αγώνα ενάντια στο κράτος και κάθε εξουσία και ως μόνη λύση την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και τις αντι-ιεραρχικά δομημένες κοινότητες. Ο πόλεμος του κράτους εναντίον μας, δεν μας πτοει ούτε μας αποτρέπει να συνεχίσουμε την δράση, με απώτερο σκοπό την διεκδίκηση της ζωης και όχι της επιβίωσης. Απέναντι στην καθημερινή βια που ασκείται από τους πάνω προς τα εμάς, θα ανταπαντάμε με κάθε μέσο και κάθε δυνατό τρόπο.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ.

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ.

Κατάληψη Ντουγρού

[:]

[:el][Ενημέρωση] Απεργιακή συγκέντρωση 9 Νοέμβρη[:]

[:el]

Σήμερα 9 Νοέμβρη, πραγματοποιήθηκε απεργιακή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία όπου μοιράστηκαν κείμενα και πετάχτηκαν τρικάκια. Η συγκέντρωση πλαισιώθηκε απο περίπου 50 ατομικότητες.. Υπήρχαν επίσης κείμενα και τρικάκια αλληλέγγυα για την εκκενωμένη κατάληψη Ντουγρού.
Ακολουθεί το κείμενο:
Τι ζούμε;
Τους τελευταίους μήνες, ζούμε μια κατάσταση που θυμίζει περασμένους αιώνες. Στον καπιταλιστικό ,κοινωνικά και οικονομικά δομημένο κόσμο που υπάρχουμε, ακούγεται ότι διανύουμε μια ‘’ενεργειακή κρίση’’. Αυτή έχει ως αποτέλεσμα την ολοένα και αυξανόμενη συσσώρευση κεφαλαίου στα χέρια λίγων και την αύξηση του κόστους ζωής των υπολοίπων. Κάτι τέτοιο, ακολουθεί πιστά τους ‘’νόμους’’ ενός παιχνιδιού μηδενικού αθροίσματος, όπου δηλαδή για να ‘’κερδίσει’’ κάποιος , πρέπει ο αντίπαλός του να χάσει. Με πιο απλά λόγια , κάποιοι πρέπει να πληρώσουν τα ‘’σπασμένα’’. Ο τρόπος που επιλέγουν τα εκάστοτε κράτη να διαχειριστούν τις υλικές επιπτώσεις αλλά και την δυσανασχέτηση του κόσμου , που συνοδεύουν αυτές τις οικονομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές είναι πάντα γνώριμος. Το σχέδιο τους περιλαμβάνει αντιεργατικούς νόμους, καταστολή των διαδηλώσεων, ευθεία επίθεση σε πολιτικούς χώρους-συσπειρώσεις, ενεργοποίηση των εθνικιστικών θυλάκων, εκφασισμός και μισαλλοδοξία, επεκτατικοί πόλεμοι.
Τι συμβαίνει;
Στο ελληνικό παράδειγμα το σχέδιο αυτό αποτυπώνεται στην υπερτίμηση των βασικών αναγκών ,στην ολοένα και περισσότερο συρρίκνωση του δημόσιου χώρου και του φυσικού περιβάλλοντος, στην αποσάθρωση του κράτους πρόνοιας και τέλος στην ολιστική επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ειδικότερα , αντιμετωπίζουμε την αύξηση των τιμών σε όλα τα είδη βιοτικών αναγκών , την διόγκωση των ενοικίων και των λογαριασμών , τα οποία γειώνονται σε μια ταξική πραγματικότητα όπου επικρατούν οι ελαστικές, ατομικές συμβάσεις, τα παγώματα μισθών , τα ευέλικτα πλαίσια εργασίας όπου οι υπερωρίες δίνουν και παίρνουν ανάμεσα στην επίσημη κατάργηση του 8ώρου. Παράλληλα η συνδικαλιστική δράση ποινικοποιείται ενόσω τα υπόλοιπα συλλογικά μέσα διεκδικήσεων και αντιστάσεων , ανάμεσα τους και οι καταλήψεις και οι πολιτικοί χώροι, είτε βρίσκονται σε διαρκή επιτήρηση είτε καταστέλλονται με κάθε τρόπο.
Ποιος το κάνει πράξη;
Ανάμεσα στα ζωτικά όργανα κανονικοποίησης της συνθήκης , από την μεριά του κράτους, αναγνωρίζουμε τα μίντια και τους ένστολους φρουρούς της ‘’τάξης΄΄ και ‘’αν-ασφάλειας’’ – μπάτσους- οι οποίοι επιτηρούν, στο επίπεδο της καθημερινότητας την ομαλή διεκπεραίωση των παραπάνω . Από την ένστολη παρουσία τους σε πανεπιστημιακούς χώρους που ανέκαθεν εμφύτευαν σπόρους ριζοσπαστικών αμφισβητήσεων προς το υπάρχον , μέχρι τον πλειστηριασμό σπιτιών , την εκδίωξη μεταναστριών από σπίτια που μέχρι πρότινος ‘’κάλυπτε΄΄ το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ και την εκκένωση καταλήψεων στέγασης ατομικοτήτων και αντιεξουσιαστικών συνελεύσεων. Δεν ξεχνάμε φυσικά και την πατριαρχική δόμηση της καθ΄ αυτής νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας , εντός της οποίας η πειθάρχηση αποκτά την πιο υλική μορφή της , με την δε να ξεπλένει υποθέσεις (και) έμφυλης βίας και την δε να χρησιμοποιεί έμφυλη (ανάμεσα σε όλες τις άλλες) βία , βλέποντας το πρόσφατο περιστατικό αυθαιρεσίας να αφορά περιστατικό βιασμού σε τμήμα κεντρικής περιοχής της Αθήνας.
Σε αυτή τη συνθήκη αντεπιτεθόμαστε με όλα τα μέσα, προτάσσοντας την όξυνση των αντανακλαστικών απειθαρχίας και ανεργασίας όσων καλούμαστε για άλλη μια φορά να ‘’πληρώσουμε΄’ την κρίση των αφεντικών. Άνεργα , φοιτητές/ιες , επισφαλώς εργαζόμενα και άλλα να βρεθούμε όλα δίπλα το ένα στο άλλο στον δρόμο , στην δουλειά και αλλού μέχρι να αντιστραφεί η συνθήκη επισφάλειας , μέχρι οι ώρες να μην εγκλωβίζονται στην παραγωγή κέρδους για τους κανιβάλους, μέχρι το αναποδογύρισμα αυτού του κόσμου.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ , ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΜΙΣΘΟ, ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
Κατάληψη Ντουγρού

[:]

[:el]Κάλεσμα σε πορεία υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού Σάββατο 12/11 18:30 Πλ. Ταχυδρομείου[:]

[:el]Αυτό το Σάββατο 12/11 στις 18:30 καλούμε σε συγκέντρωση, πορεία υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού στην πλατεία Ταχυδρομείου. 

Να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις και τις κοινότητες αγώνα, να αντισταθούμε σε ό,τι καταδυναστεύει τις ζωές μας!

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ 

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ

ΑΝΑΣΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ακολουθεί το κείμενο:
Βρε καλώς τα παιδιά!
Έτσι ξεκινούσε χαιρετώντας το πρώτο κείμενο της κατάληψης Ντουγρού στην Τζαβέλλα 52. Ένα κτήριο που πέρασε στην ιδιοκτησία του δημοτικού γηροκομείου το 2011 ως κληροδότημα μαζί με δυο εκατομμύρια ευρώ από την προηγούμενη ιδιοκτήτρια του. Η τετραώροφη πολυκατοικία μετατρέπονταν σε υγειονομική βόμβα για τη γειτονιά καθώς σάπιζε επικίνδυνα, χωρίς καμία παρέμβαση από το γηροκομείο ή τη δημοτική αρχή, ώσπου το 2015 οι καταληψίες του δώσαμε ζωή, ανοίγοντάς το στη γειτονιά και στην κοινωνία της Λάρισας.
Η κατάληψη Ντουγρού τόσο ως χώρος αλλά και ως πολιτική συλλογικότητα έχει διοργανώσει και φιλοξενήσει πλήθος δράσεων, όπως θεατρικές παραστάσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές ταινιών, πολιτικά καφενεία, κάλυψε στεγαστικές και πολιτικές ανάγκες υποκειμένων που διαρκώς αποκλείονται από την κανονικότητα η οποία δομείται βάση έμφυλων, φυλετικών και ταξικών χαρακτηριστικών. Ακόμη δημιούργησε δομές όπως ο αστικός λαχανόκηπος, το γυμναστήριο, το χαριστικό παζάρι, η βιβλιοθήκη και το βιβλιοπωλείο. Ανάμεσα στις δράσεις, ξεχωρίζουμε την κατασκευή υφασμάτινων μασκών, μέρος των οποίων είχαν διατεθεί και στο δημοτικό Γηροκομείο κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Αναγνωρίζουμε τον κοινωνικό ρόλο που επιτελεί το Γηροκομείο με τη χρόνια ελλιπή χρηματοδότηση, ειδικά σε μια περίοδο όπου οποιοδήποτε κοινωνικό αγαθό και κεκτημένο δέχεται επίθεση. Αυτοί που βάζουν εμπόδια στην εύρυθμη λειτουργία του δεν είμαστε εμείς αλλά η εκάστοτε δημοτική αρχή και η κυβέρνηση, που στους προϋπολογισμούς και τα οικονομικά πλάνα τους δεν περισσεύουν πόροι για οτιδήποτε μη ΄΄αναπτυξιακό΄΄. Οι περιπτώσεις που αναδεικνύουν αυτή την υποκρισία πολλές, με προεξέχουσες την εγκατάλειψη των δημόσιων συγκοινωνιών, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και καταλήστευση της φύσης, την εξαθλίωση της δημόσιας υγείας, την υποστελέχωση υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, και, το πρόσφατο παράδειγμα, την κατάσταση των φοιτητικών εστιών στην πόλη μας.
Στην ανακοίνωση του το γηροκομείο μιλάει για αξιοποίηση του ακινήτου αλλά κάποιες και κάποιοι σε αυτήν την πόλη δεν έχουμε κοντή μνήμη. Θυμόμαστε την κατάληψη του ΙΚΑ που εκκενώθηκε με «αναπτυξιακά πλάνα» για να παραμένει, χρόνια μετά, ένα οικόπεδο με μπάζα στο κέντρο της πόλης. Την εκκένωση της κατάληψης Palmares στην Τρίγωνη πλατεία, πάλι ιδιοκτησίας του γηροκομείου, και την εγκατάλειψη που ακολούθησε με αποτέλεσμα τη μετατροπή του κτηρίου και πάλι σε εστία μόλυνσης. Σημασία έχει τέλος να τονίσουμε, την εσπευσμένη εκκένωση της πρώτης κατάληψης Ντουγρού, από το κτήριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Ασκληπιού και Οικονόμου εξ Οικονόμων. Το κτήριο, που έσπευσαν όλες οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης της πόλης να απελευθερώσουν από τους καταληψίες, αφέθηκε στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία του ιδιόκτητη αλλά και της δημοτικής αρχής για χρόνια με αποτέλεσμα το θάνατο του φοιτητή πέρσι που συγκλόνισε την πόλη.
Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Δεν σας ενδιαφέρει η αξιοποίηση των κτηρίων, δεν κόπτεστε για το γηροκομείο. Αυτό που σας ενοχλεί είναι οι ιδέες που γεννιούνται μέσα σε μια κατάληψη. Τα οράματα και προτάγματα του κόσμου του αγώνα που την πλαισιώνει, όπως περιγράφαμε στο πρώτο μας κείμενο: Δεν επιδιώκουμε το κέρδος και δεν ενδιαφερόμαστε για την ιδιοκτησία, προτάσσουμε την ισότητα και την αλληλεγγύη, απέναντι στην σύγχρονη λογική του «πατώ επί πτωμάτων». Είμαστε εδώ να αυτοδιαχειριστούμε τις ανησυχίες μας συλλογικά, όποιες και αν είναι αυτές, κοινωνικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές. Δεν θέλουμε να πληρώνουμε για ρεύμα, νερό, στέγη, υγεία και παιδεία.
Και για να αντιμετωπίσετε αυτές τις ιδέες και να καταπνίξετε τις ανάσες ελευθερίας στρέφεστε στην αστυνομική και δικαστική καταστολή. Άγεστε και φέρεστε από τους μπάτσους και τα συνδικαλιστικά τους όργανα που ονειρεύονται τάξις και ηθική και έχουν ονειρώξεις με φοίνικες. Όργανα της «τάξης» που δεν διστάζουν να σπάσουν τα χέρια σε ανήλικα, να σύρουν στα δικαστήρια αγωνιστές που εναντιώνονταν σε πλειστηριασμούς, να τραμπουκίσουν νεολαίους που διασκεδάζουν εκτός των επιτρεπόμενων πλαισίων για να τους στείλουν σε δικαστήρια, που πρωτοτυπούν ανεβάζοντας τον πήχη της καταστολής κάθε έννοιας δικαίου, καταδικάζοντας τους σε 37 μήνες φυλάκισης! Δυστυχώς φαίνεται πως η Λάρισα είναι η πόλη επιλογής όπου οι δικαστικοί χτίζουν βιογραφικό καταθέτοντας περγαμηνές αυστηρότητας, όπως με την εφαρμογή του τρομονόμου σε ανήλικα τον Δεκέμβρη του 2008.
Την ίδια ώρα που υποθέσεις όπως η μη απόδοση των εισπραγμένων από την Energa και την Hellas Power, η αποφυλάκιση του Λιγνάδη, η μη απόδοση κατηγοριών στους επιχειρηματίες – βιαστές της Γεωργίας Μπ., η προστασία των μπάτσων-βιαστών του τμήματος της Ομόνοιας ή των μπάτσων στο Βόλο που εξευτέλισαν και χτύπησαν ανελέητα και σε δημόσια θέα τον Βασίλειο Μάγγο, είτε θάβονται είτε μπαίνουν στο αρχείο, προκαλώντας την κοινή γνώμη. Την οποία στη συνέχεια έρχονται να κατευνάσουν τα, πάντα στην υπηρεσία κράτους και κεφαλαίου, βρώμικα ΜΜΕ.
Και ενώ ισχύουν τα πιο πάνω και πολλά περισσότερα, έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν τις καταλήψεις άβατα και κέντρα ανομίας. Ε, ναι λοιπόν είναι, αν κέντρο ανομίας σημαίνει άρνηση υπακοής και προσαρμογής σε μια κοινωνία που ισχύει το δίκιο του ισχυρού, σε μια κοινωνία-φυλακή για τους πολλούς και από τα κάτω μέσα στην οποία: Επιθυμούμε τη σύνδεση και την κυκλοφορία των αγώνων, την έμπρακτη αλληλεγγύη, την δημιουργία νέων δομών αυτοοργάνωσης και θα συνεχίζουμε να σχηματίζουμε τέτοια σημεία αλληλεπίδρασης. Σημεία για κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών, αγώνες ενάντια στην καταστροφή της φύσης, την έμφυλη καταπίεση, την επιβολή πατριαρχικών προτύπων, αγώνες ενάντια σε κάθε φυλακή και στην ίδια την κοινωνία-φυλακή. Οι χώροι μας ναι, πάντα θα αποτελούν άβατα και αναχώματα σε σεξιστές, ρατσιστές και φασίστες.
Κλείνοντας θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας στα άδεια σπίτια σε αυτή την πόλη και παντού.
Αλληλεγγύη στην κατάληψη Ντουγρού και στα συλληφθέντα συντρόφια μας.
Να μπούμε στα άδεια σπίτια – Καταλήψεις σε κάθε γειτονιά.
Συνέλευση υπεράσπισης της κατάληψης Ντουγρού

[:]

[:el]Οι καταληψίες είναι…οι αρχιτέκτονες/ισσες της ουτοπίας![:en]Squatters are the architects of utopia[:]

[:el]

 
Οι καταληψίες είναι…οι αρχιτέκτονες/ισσες της ουτοπίας!
Τα ξημερώματα στις 31.10.2022 το κτήριο της κατάληψης Ντουγρού περικυκλώθηκε από μπάτσους όλων των ειδών και μετέπειτα χρωμάτων. ΜΑΤ , ΟΠΚΕ , ΔΙΑΣ ,άτομα τις ασφάλειας μέχρι και πυροσβέστες (όταν όλοι οι παραπάνω απέτυχαν να εισβάλουν στο κτήριο) υπό την συνοδεία εισαγγελέα και δημοσιογράφων επιστρατεύτηκαν για την υλοποίηση της εκκένωσης της κατάληψης Ντουγρού που καταμετρούσε συλλογικούς βηματισμούς απειθαρχίας εφτά χρόνων στην πόλη της Λάρισας. Στις 7 παρά 15 ακούστηκαν κλωτσιές και επιθετικά επιφωνήματα , απειλές και βρισιές προς τις/τους καταληψίες από τους ασφαλίτες , ενώ η φράση ‘’Εντολή εκκένωσης’’ ήταν αυτή που εκκίνησε την διαδικασία συλλογικής ανταπάντησης στο φορτίο βίας που “έσερνε” μαζί του το εξής εισαγγελικό παράγγελμα. Τα άτομα που βρίσκονταν εντός του κτηρίου υπερασπίστηκαν την κατάληψη αρνούμενα να παραδώσουν τον χώρο , ενώ αλληλέγγυος κόσμος συγκεντρωνόταν φωνάζοντας συνθήματα , δείχνοντας αμφότεροι ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι μόνο ότι απομένει από την καταστροφική επέλαση του νεοφιλελέυθερου καπιταλισμού και της συστημικής βίας αλλά ότι είναι και ότι προετοιμάζει και υλοποιεί στο παρόν το όραμα ενός άλλου κόσμου που κανένα, καμία , κανένας δεν είναι μόνο , ενός κόσμου που οι πράξεις και οι ιδέες αντιστέκονται στο επιβαλλόμενο τέλος της ουτοπίας, επεκτείνοντας με αυτόν τον τρόπο την σφαίρα του εφικτού.
Κρίνουμε σημαντικό σε αυτό το σημείο να αντιστρέψουμε το μιντιακό βλέμμα που ξεπλένει την δράση των μπάτσων, καταδεικνύοντας ότι καθ’ όλη την διάρκεια της εκκένωσης πετάχτηκαν χημικά εντός του κτηρίου , τραμπουκίστηκαν και χτυπήθηκαν σύντροφοι και εμφυλοποιημένες απειλές επιχειρήθηκαν να κάμψουν τις αντιστάσεις και την δράση τους.Η επιχείρηση διήρκησε δυόμιση ώρες με τις συλλογικοποιημένες αρνήσεις μας να αποτυπώνοναι μέχρι τελευταία στιγμή έμπρακτα πάνω στα κεφάλια όσων ανέκαθεν φαντασιώνονταν μια πόλη ‘’καθαρή’’ από κάθε εστία αμφισβήτησης της αγοραίας χωροταξίας της και της καθημερινότητας που δομείται εντός της με όρους αποκλεισμού και βίας προς τους απόκληρους και τις παριείς στην κανονικότητά της. Τα άτομα και τα ζώα που βρίσκονταν στον χώρο συγκεντρώθηκαν στην ταράτσα του κτηρίου από όπου και έγιναν οι συλλήψεις των οκτώ συντρόφων/ισσών, οδηγούμενοι/ες στο τμήμα.
“Υπάρχουν όντως εργαλεία που δεν έχουν εφευρεθεί , που πρέπει εμείς να εφεύρουμε προκείμενου να χτίσουμε το σπίτι που θέλουμε να ζήσουμε. Μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα ή οσα ήδη γνωρίζουμε , τα οποία μας εμποδίζουν να μάθουμε όσα έχουμε ανάγκη. Να μάθουμε τι έχουν να διδάξουν οι έγχρωμοι άνθρωποι, οι γυναίκες , οι θηλυκότητες, οι φτωχοί. Το να αποκτήσουμε την αναγκαία γνώση σημαίνει να ξεχάσουμε όλη την γνώση των ισχυρών και το πιο ισχυρό εργαλείο είναι η φαντασία , η ικανότητα και η διάθεση να φανταστείς εναλλακτικές στην πραγματικότητα όπως την ξέρουμε , είναι πάντα το πρώτο βήμα προς το να καταστήσεις δυνατές και εφικτές διαφορετικές και καλύτερες πραγματικότητες.’’
Ούρσουλα Λε Γκέν
Ποιά είμαστε λοιπόν εμείς που βρεθήκαμε 1, 10, 1000αδες φόρες στον χώρο της κατάληψης Ντουγρού και την υπερασπιστήκαμε με όλα τα μέσα και τους τρόπους , εντός και εκτός του κτηρίου? Στους χώρους της κατάληψης βρεθήκαμε και συνυπάρχουμε φτωχά , άνεργοι ,εργάτριες ‘’χαμμένα παιδιά της επισφαλούς εργασίας’’, φοιτήτριες, κουηρ ,τρανς ,φεμινίστριες, ολικοί αρνητές στράτευσης και μη ανθρώπινα ζώα από πολλαπλές τάσεις του α/α χώρου μορφοποιώντας ένα πολυτασσικό συλλογικό σώμα. Σε αυτά τα εφτά χρόνια ύπαρξής του εγχειρήματος έχουμε δημιουργήσει εντός της κατάληψης κοινότητες που έχουν στεγάσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους με πολλαπλούς τρόπους δημιουργώντας δομές, ακονίζοντας τους αντιεξουσιαστικούς λόγους τους, αναζητώντας μέσα ‘’επέκτασης του εφικτού’’, ενώ σε επίπεδο πόλης έχουμε χτίσει πεδία αντιφασιστικών, αντιεθνικών, αντιρατσιστικών, εργατικών και αντιπατριαρχικών αντιστάσεων , συμβάλει στην δημιουργία και την διάχυση ενός ανταγωνιστικού ως προς το υπάρχον λόγο και σταθεί πλάι και αλληλέγγυα σε διεκδικήσεις που αφορούν ευρύτερα τους από τα κάτω. Η εκκινητήρια ατζέντα της κατάληψης και της δράσης του κόσμου που την ‘’αγκάλιασε’’ , δίνοντας ζωή στο χρόνια εγκαταλελειμμένο κτήριο της Τζαβέλλα 52, αφορούσε την άρνηση συμφιλίωσης με το αφήγημα ιδιοκτησιακής ‘’νομιμότητας’’ ως καθοριστικό παράγοντα των δυνατοτήτων και αδυνατοτήτων χρήσης των κτηρίων και της ταξικά βίαιης πραγματικότητας στην οποία ανάγκες όπως η στέγαση και η πρόσβαση στα αγαθά του ρεύματος και του νερού εμπορευματοποιούνται. Το ‘’ραντεβού στα άδεια σπίτια’’ που γράφτηκε στην πρώτη αφίσα της κατάληψης αποτέλεσε και την πρώτη της ρήξη με τις βεβαιότητες που δομούσαν αυτήν την πόλη, κλείνοντας το μάτι προς όλες τις νέες δυνατότητες ζωής , δράσης και σχέσεων που επήλθαν και θα επέρχονται μέσα και από τις καταλήψεις. Το πρόταγμα άρνησης πληρωμής των βιοτικών αναγκών και διανοίγματος της αντι-πρότασης αυτής στον δημόσιο διάλογο έφερε σε δεύτερο χρόνο τον πειραματισμό και την δημιουργία δομών στέγασης και κοινοτικής συμβίωσης στους χώρους της. Ζώντας μέσα στο κτήριο, αρνούμενες/οι/α να πληρώνουμε για στέγη-ρεύμα και νερό , χτίζοντας σχέσεις αλληλοβοήθειας και συντροφικότητας , πέρα από τις επιταγές της οικογένειας, που υπερβαίνουν και διαρρηγνύουν το μοντέλο της συγγένειας ως τον μοναδικό θεσμό αλληλουποστήριξης και φροντίδας κάναμε πράξη τα ιδανικά των ‘’κοινών’’, τροφοδοτούσαμε το συλλογικό και το να υπάρχεις στον κόσμο ως πάντοτε-περισσότερες-από μια/ένας. Η κοινότητα αλληλοβοήθειας που ανέπνεε πειραματικά στην δομή της στέγης και πέρα από αυτήν στις συνελεύσεις μας ήταν μια πηγή επιβίωσης για εμάς που θα υπερασπιζόμασταν με κάθε κόστος. Οι αλλοπρόσαλλες πράξεις μας , οι άγριες σκέψεις,τα παράτολμα όνειρα, οι ατέρμονες διαμαρτυρίες ,οι εξαντλητικές συνελεύσεις , οι αυθόρμητες απεργίες στους κανονιστικούς μας ρόλους, η απειθαρχία και οι τολμηρές αρνήσεις εντός των πόλεων του ατομικισμού και των περιφράξεων αναδιένεμαν την ισορροπία μεταξύ της ανάγκης και του θέλω και αναζητούσαν μια γραμμή φυγής από το χρέος και το καθήκον προς την πατρίδα, την οικογένεια και το κράτος , επιδιώκοντας να δημιουργήσουν ένα μονοπάτι προς κάπου αλλού. Η διαρκής και ανοικτή δημιουργία νέων συνθηκών ύπαρξης και συνάντησης αλλά και ο αυτοσχεδιασμός για την βελτίωση της ζωής και την δημιουργία ριζοσπαστικών συλλογικών σημείων αντίστασης στον χάρτη της πόλης που καταναλώνει και καταναλώνεται στον βωμό του κέρδους και της εθνικής καθαρότητας , ήταν και είναι μια πρακτική που πλάστηκε στους χώρους του αγώνα και της αντιεξουσίας , στους οποίους άνηκε και θα ανήκει το κτήριο στην Τζαβέλλα 52. Η καταστολή λοιπόν , για εμάς το πρωινό της 31 Οκτώβρη, δεν ήρθε μόνο για τα 8 άτομα που ξυπνήσαμε απρόοπτα από τους επίδοξους νεκροθάφτες της ιστορίας και της δράσης των από τα κάτω και των πολύμορφων κινημάτων τους…καθώς για αυτούς το πραγματικό αδίκημα δεν ήταν όσα συμπυκνώθηκαν στην ξύλινη νομικίστικη γλώσσα της δικογραφίας. Το πραγματικό αδίκημα μας ήταν η επέκταση της σφαίρας του εφικτού με αντιεξουσιαστικούς όρους, το ίδιο μας το στάτους ως συμμετέχουσες/ουντες σε οριζόντιες, αντι-ιεραρχικές δομές, οι πειραματισμοί μας ,οι σχέσεις καθ’ αυτές που δημιουργούμε και προτάσσουμε είναι αυτές που μας καθιστούν “εγκληματίες”. Σημασία για αυτούς δεν είχε αυτό που κάναμε κατά την διάρκεια της εκκένωσης , αλλά η προφητική δύναμη της αστυνομίας και των δικαστικών στο να προβλέψουν το μελλοντικό έγκλημα της εξάπλωσης των μέσων μας , ο φόβος των φωτεινών οροφοδιαμερισμάτων , το ηχοτοπίο γέλιων , μουσικής και συνωμοσιών αυτών που ροκάνιζαν τα θεμέλια της ηθικής τους , η ανοικτή εξώπορτα.
Κλείνοντας, , για εμάς οι καταληψίες , επανοικειοποιούμενες τον όρο, αποτελούν αρχιτέκτονες/ισσες της ουτοπίας , καθώς στήνουν σχεσιακά και υλικά δίκτυα που συχνά διαπερνούν και αμφισβητούν την εξορθολογισμένη λογι(στι)κή της νεοφιλελεύθερης αναλωσιμότητας και την αριστερίστικη λογική της ‘’περπατημένης’’ , με απρόβλεπτους τρόπους. Αν επομένως πρέπει να μιλήσουμε απολογιστικά για κινηματικές ‘’ήττες’’ ή ‘’νίκες’’ εμείς θα απαντήσουμε ανορθόδοξα πέρα από αυτά τα διλήμματα ανταπαντώντας ότι ‘’χορέψαμε στο χείλος του κόσμου’’ και ότι ο καταληψιακός ρυθμός μας ολοένα και περισσότερο θα αντηχεί στον χωροχρόνο των πόλεων των περιφράξεων.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ
ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΤΟΥΓΡΟΥ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ,
ΤΗΝ ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΑΝΑΨΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΗ ΣΒΗΝΕΙ

[:en]

 
Squatters are… the architects of utopia
At dawn of October 31 2022 the building of Ntougrou Squat was surrounded by cops of all
units and afterwards color. Riot police, Special Police Teams for Crime Prevention and
Suppression , motorcycle and undercover cops and even firefighters(when all the above units
failed to breach the door and enter the building) being escorted by a district attorney and
journalists, all these people where ‘recruited’ to manifest the evacuation of Ntougrou Squat,
which counted collective ‘steps’ of insubordination for seven years in the city of Larissa. At
about 06:45 we heard kicks and aggressive interjections, threats and curses towards the
squatters from the undercover cops, while the phrase “evacuation order” was the one that
kickstarted the collective procedure of answering the burden of violence that follows this
warrant.
The people that were inside the building defended the squat with all the means that we had
chosen, refusing to surrender the building while at the same time people where gathering
outside in solidarity and they started chanting slogans, each of them showing that social
solidarity is not just what is left from the destructive attack of neoliberal capitalism and
systemic violence, but it is whatever prepares and brings to fruition the ‘vision’ of another
world where no one will be alone, a world where actions and ideas resist the enforced end of
utopia, extending in this way the sphere of what is possible.
We judge it’s important at this point to reverse the media’s point of view that tries to justify
the actions of the cops, establishing that during the evacuation they threw choking/tear gas
inside the building, bullied and hit comrades and also used gendered threats to try and bend
our resistance and actions.
The operation lasted about 2 and a half hours, with our collective negations being impressed
until the last moment upon the heads of those that always fantasize about a city ‘clean’ from
any ‘hotplate’ that doubts the vulgar city planning and the routine that is structured within it,
in terms of exclusion and violence towards the outcasts and pariahs within their normality.
The people and the animals that were inside the building, gathered at the rooftop from where
the arrests of the 8 comrades were made and they were driven to the police station.
“Are there indeed tools that have not been invented, which we must invent in order to build the
house we want our children to live in? Can we go on from what we know now, or does what we
know now keep us from learning what we need to know? To learn what people of color, the
women, the poor, have to teach, to learn the knowledge we need, must we unlearn all the
knowledge of the whites, the men, the powerful? The most powerful such tool is the
imagination — the ability and willingness to imagine alternatives to reality as we know it,
which is always the first step toward making different and better realities possible.
Ursula K. Le Guin
Who are we that met 1, 10 a thousand times inside the space of Ntougrou Squat and defended
it with all the means and ways we had chosen, both inside and outside the building?
Within the space of the squat we met and coexisted being poor, jobless, workers, “lost kids of
precarious work”, students, queers, trans folk, feminists, total army objectors and non human
animals from various ‘tendencies’ of the anarchist and antiauthoritarian community, forming a
‘multitendency’ collective body. In these 7 years that the squat has existed we have created
within it, communities that housed our needs and desires in multiple ways, creating structures,
sharpening its antiauthoritarian cause, searching for means to ‘extend what is possible ‘. On
the level of the city we have built ‘fields’ of antifascist, anti-nationalist, working class and
antipatriarchal resistance, contributing to the creation and dispersion of a competitive to what
exists cause. We have stood side to side and in solidarity with assertions that concern the
‘downtrodden’ in general.
The starting agenda of the squat and the action of the people that ‘hugged’ it, giving life to the
-for years abandoned – building of Tzavela 52, was concerning the denial of reconciliation with
the narrative about the “legitimacy” of property as a determining factor of the possibilities
and impossibilities of usage of buildings and the violent reality of class, in which needs such as
housing and access to goods such as power and water, are commercialized. The “appointment
at empty houses” that was written on the first poster of the squat has constituted the first
rupture with the certainties that structured this city, “closing the eye” towards all the new
possibilities of life, action and relationships that have come and keep coming from within
(and) the squats. The proposition of refusing to pay for vital needs and its opening within
public discourse has brought, in later time, experimentation and the creation of housing
structures and communal symbiosis within its spaces.
Living inside the building, refusing to pay for housing, power and water, building relationships
of mutual aid and comradeship, beyond what is dictated by family relations, that exceed and
tear apart the model of relation being the only basis for supporting and caring for each other,
we have provided for the collective and for the act of existing in this world as always-morethan
one person. The community of mutual aid that breathed experimentally within the
housing structure of the squat, and beyond that, in our assemblies, was a source of survival for
us that we were willing to defend despite all costs.
Our erratic deeds, our wild thoughts, our risky dreams, our endless protests, the exhausting
assemblies, the spontaneous “strikes” within our normative roles, the insubordination and our
brave negations, within the cities of individualism and fencings, redistributed the balance
between need and desire, and have searched for a way of escaping the debt and duty towards
the homeland, family and state, looking to create a path towards somewhere else.
The constant and open creation of new conditions of existing and meeting, but also the
improvisation for the improvement of life and creation of radical collective points of resistance
within the map of the city that consumes and is consumed at the altar of profit and national
purity, was and is a practice that is formed within the spaces of struggle and antiauthority, to
whom has and will always belong the building of Tzavela 52.
So for us, on the morning of October 31st, repression didn’t only come for the 8 people that
were woken up abruptly by the aspiring gravediggers of the history and action of people from
“bellow” and their multiform movements…since for them our real crime was not contained
within the “wooden” law jargon of the case file.
Our real crime was the expansion of the sphere of what is possible in antiauthoritarian terms.
Our own status as participants in horizontal, anti-hierarchical structures, our experimentations,
the relationships -we create and put forward- in themselves, are that which makes us”
criminals”.
It was not important to them what we did during the evacuation, but the prophetic power of
cops and court personnel to predict the future crime of spreading our means, the fear of
illuminated loft apartments, the soundscape of laughter, music and conspiracies of those that
nibble the foundations of Their morality, the open front door.
In closing, for us, squatters, reclaiming the term, are architects of utopia, since they build
networks that pass through and question the rationalized logistic/logic of neoliberal
expendability and the leftist logic of “the trodden path”, in unpredictable ways. If then we
must talk apologetically about “victories” and “loses” of the movement, we will answer
unorthologically and beyond these dilemmas, answering that “we have danced on the edge of
the world” and that our squatting rhythm keeps growing and echoing at the timespace of cities
and fencings.
SOLIDARITY WITH SQUATS AND SPACES
THAT ARE THREATENED BY STATE, PATRIARCHY AND CAPITAL.
NTOUGROU SQUAT IS HERE TO STAY,
THE FIRE THAT WE STARTED CANNOT BE PUT OUT.

[:]

[:el]Ανάρτηση πανό[:en]Banner for Vasilis Maggos[:]

[:el]

Σήμερα τετάρτη 12/10 άναρτησαμε πανό στο αρχαίο θέατρο για τον Β.Μάγγο,ακολούθησε και μοίρασμα κειμένων.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Στις 21 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί η δίκη των τριών αστυνομικών που δολοφόνησαν τον Βασίλειο Μάγγο μπροστά στα δικαστήρια του Βόλου.
Στις 13 Ιουνίου του 20, μία μέρα πριν τον βασανισμό του , πραγματοποιείτε διαδήλωση ενάντια στην καύση των σκουπιδιών της ΑΓΕΤ – ΗΡΑΚΛΗΣ, οι μπάτσοι επιτέθηκαν στην μεγάλη πορεία δέκα χιλιάδων ατόμων τέσσερεις φορές πετώντας χημικά και δέρνοντας κόσμο ανεξαρτήτως ηλικίας, συλλαμβάνοντας αρκετά άτομα. Tην Κυριακή 14 Ιουνίου 2020 στην πλατεία Ελευθερίας στο Βόλο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της διαδήλωσης της προηγούμενης ημέρας ο Βασίλης στοχοποιείται και ξυλοκοπείται αναίτια και βάναυσα από μία διμοιρία των ΜΑΤ και των ΟΠΚΕ . Ο βασανισμός του συνεχίζεται στο ασφαλίτικο όχημα και μέσα στο αστυνομικό τμήμα με ξύλο και βρισιές, με αποκορύφωμα να τον πετάξουν έξω από το τμήμα για να μην τον πάνε στο νοσοκομείο και αναγκαστούν να δώσουν λόγο για τις πράξεις τους. Αφού τον βρήκαν κάποιοι άνθρωποι τον οδήγησαν στο νοσοκομείο όπου εκεί διαγνώστηκε με έξι κατάγματα πλευρών, θλάσεις στο συκώτι και τη χοληδόχο κύστη . Η ψυχολογική και σωματική βία που υπέστη από τους μπάτσους οδήγησε τον Βασίλη Μάγγο ένα μήνα μετά στον θάνατο.
Έχουμε δει τους μπάτσους αμέτρητες φορές από κοντά και μέσα από βίντεο που δημοσιεύονται, να μας ξυλοκοπούν, να μας πνίγουν με χημικά, να ‘’ορμούν’’ στα σώματα παιδιών , ηλικιωμένων , εργατριών /ες, φοιτητριών /ες, μεταναστριών/ες, ανθρώπων με αναπηρίες και να στοχοποιούν αγωνιστές/ριες και μέλη του α/α χώρου. Η λίστα με τις αστυνομικές δολοφονίες είναι τεράστια, μόνο την περίοδο της μεταπολίτευσης τα θύματα τις ανέρχονται σε πολλές δεκάδες, από τον Κουμή, την Κανελλοπούλου και τον Καλτεζά μέχρι τον Μάγγο , τον Γρηγορόπουλο , τη Zackie και τον Σαμπάνη. Ανάμεσα στις κρατικές δολοφονίες δεν ξεχνάμε τον μόνιμο πόλεμο που εξελίσσεται στα σύνορα του ελληνικού κράτους , με θύματα εκατοντάδες μετανάστες/τριες που πνίγονται στο αιγαίο καθημερινά και δολοφονούνται άμεσα η έμμεσα από κάθε λογής ένστολο καθίκι είτε της ΕΛΑΣ είτε του λιμενικού είτε της συνοριοφυλακής . Η κρατική βία είναι κανονικοποιημένη και πλασάρεται από το κράτος ως αναγκαιότητα για “την προστασία του πολίτη”, της “δημόσιας τάξης και ασφάλειας”, ενώ οι δολοφονίες είναι και αυτές εξίσου κανονικοποιημένες στα πλαίσια της διατήρησης του αστικού καθεστώτος τους. Οι ενέργειες των μπάτσων νομιμοποιούνται αφού παίρνουν τα εύσημα από υπουργούς και υφυπουργούς και ξεπλένονται από τα κανάλια και τους δικαστές. Κραυγαλέο παράδειγμα των όσων λέμε αποτελεί και η υπόθεση του Μάγγου. Δυο μήνες μετά την επίθεση στον Β. Μάγγο, η κυβέρνηση υπερασπίζεται τους μπάτσους του Βόλου ,λέγοντας πως “έδρασαν με κατάλληλο τρόπο απέναντι σε βίαιη και απειλητική συμπεριφορά” , ενώ το δικαστήριο στήνει δικογραφία εναντίον του νεκρού πλέον Βασίλη. Στην πραγματικότητα όχι μόνο λένε ψέματα αλλά συγκαλύπτουν και διατηρούν την αστυνομική βία, τους λένε σκοτώστε ελεύθερα. Η μηδενική λογοδοσία, η ατιμωρησία και η συνεχής συγκάλυψη από κάθε κρατικό θεσμό είναι αυτή που τους οπλίζει τα χέρια .
Η δικαιοσύνη εξυπηρετεί την άρχουσα αστική τάξη και τα συμφέροντα της . Δεν θα μπορούσε να αποδώσει πραγματικές κατηγορίες σε φονιάδες και κακοποιητές αστυνομικούς, παρά μόνο να τους πετάξει στα μαλακά και εν τέλει να τους αποφυλακίσει όπως έκανε πάμπολες φορές . Το είδαμε να συμβαίνει με τον Κορκονέα με αναγνώριση ελαφρυντικού σύννομου βίου , με την αθώωση των 4 μπάτσων, δολοφόνων του Ζακ , με τους άλλους 7 του Σαμπάνη αλλά και με την αθώωση μπάτσων του Χρήστου Χρονόπουλου , ενός ατόμου που μετά από ασύστολο ξυλοδαρμό τον αφήσαν ανάπηρο. Σε αναντιστοιχία είδαμε επίσης σε τοπικό επίπεδο την εκδικητικότητα που χαρακτηρίζει την δικαστική εξουσία όταν ‘’απειλούνται’’ με οποιονδήποτε τρόπο τα παιδιά της : 36 μήνες χωρίς αναστολή για πλημμελήματα , με μια εκ των κατηγοριών να αποτελεί βία κατά αστυνομικών υπαλλήλων , στην οποία ουδέποτε θα μπορούσε να προβεί ο κατηγορούμενος εφόσον βρισκόταν με χειροπέδες στο περιπολικό.
Κανένας νόμος δεν υφίσταται όταν οι μόνοι που αφήνονται ελεύθεροι είναι οι βιαστές , οι μπάτσοι και οι μεγαλοαστοί , κανένας νόμος και δικαιοσύνη δεν υφίσταται όταν μπορούν και κατασκευάζονται υποθέσεις και να προφυλακίζουν χωρίς τεκμήρια , όταν μπορούν να τους καταπατούν όταν πρόκειται για αγωνιστές (Μιχαηλίδη ) όταν μπορούν να φυλακίζουν για έμπρακτη αλληλεγγύη (Σταθόπουλο), ακόμα και όταν ποινικοποιείται το πιο απλό, να προσπαθείς να διαφύγεις ,προασπίζοντας το δικαίωμα σε μια ζωή άξια να βιωθεί, από έναν ιμπεριαλιστικό ,οικονομικό ή οικολογικό πόλεμο. Κανένα άτομο δεν μπορεί να τρέφει αυταπάτες για το ρόλο της αστυνομίας και της αστικής δικαιοσύνης, καμία ουσιαστική δικαίωση δεν περιμένουμε από αυτή, όποιο δικαίωμα έχει κατακτηθεί, κερδήθηκε με δράσεις και διεκδικήσεις έξω από θεσμούς και ενδιάμεσους, συλλογικά από την βάση της κοινωνίας για αυτή την ίδια!

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗ
Κατάληψη Ντουγρού

[:en]

There is no peace without justice
we will not forget what they did to Vasilis Maggos
ntougrou squat

[:]

[:el][Ενημέρωση] Συγκέντρωση 21/9 [:]

[:el]

Συγκέντρωση στην πλατεία Ταχυδρομείου για τα 4 χρόνια από την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/ Zackie oh! από αφεντικά, φασίστες, μπάτσους και ένα απαθές πλήθος που παρακολουθούσε αμέτοχο την δολοφονία της. Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο, έγινε μικροφωνική παρέμβαση και πετάχτηκαν τρικάκια και γλκλίτερ σε όλη την πλατεία. Στο τέλος της μικροφωνικής παρέμβασης φωνάχθηκαν αντιπατριαρχικά, αντιομοφοβικά και αντιτρανσφοβικά καθώς και συνθήματα για την Zackie.

ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ
ΜΙΑ ΤΖΑΜΑΡΙΑ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ

 Στις 21/9/18 δολοφονήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος/Zackie Oh, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Την λιντσάραν αφεντικά όπως ο ιδιοκτήτης Ευάγγελος Δημόπουλος μαζί με τον φασίστα φίλο του Αθανάσιο Χορταριά, όπως οι μπάτσοι που τον συνέλαβαν ενώ ξεψυχούσε στο πεζοδρόμιο, όπως και το πλήθος γύρω της που κοιτούσε άπραγο το θέαμα της δολοφονίας του. Έπειτα δολοφονείται από τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ που προσπάθησαν να ξεπλύνουν τους δολοφόνους και να κατηγορήσουν το θύμα για μια ακόμη φορά, παρουσιάζοντας το σαν επικίνδυνο εγκληματία, χρήστη ουσιών και οροθετικό μίασμα, εγείροντας τα αντανακλαστικά όσων στηρίζουν μια κανονικότητα και μια ιδιοκτησία βαμμένη στο αίμα.

Δεν είναι τυχαίο που αυτή η δολοφονία συνέβει στην Ομόνοια την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το 2018 έχει ήδη ξεκινήσει η προσπάθεια εξευγενισμού της περιοχής από τα μιαρά στοιχεία που προσβάλλουν την εικόνα και δεν ταιριάζουν στα προτύπα εμπορευματοποίησης των μητροπολίτικων περιοχών.

Η Ομόνοια ήταν ένα μέρος που αποτελούνταν από άστεγες/ους, σεξεργάτ(ρι)ες, μετανάστ(ρι)ες, πούστηδες, τρελές/ούς, χρήστ(ρι)ες, φτωχές/ούς, κλέφτ(ρ)ες, τρανς και οροθετικές/ούς, από την οποία δε έλειψε ποτέ φυσικά η βία της καταστολής. Μια περιοχή του κέντρου της Αθήνα, με έντονη ιστορικότητα βίας, είτε μέσω των επιχειρήσεων σκούπας της αστυνομίας σε οροθετικές γυναίκες, είτε μέσω των εκκαθαρίσεων τόσο των μεταναστριών όσο και στις πιάτσες των σεξεργατριών και των χρηστριών. Το ΑΤ Ομόνοιας, ειδικότερα, αποτελεί χώρο βασανισμού και δολοφονίας για όποιο άτομο περάσει τις πόρτες του, με  χαρακτιριστική την δολοφονία του Εμπουκά Μαμασουμπέκ.

  Για εμας η δολοφονία της Zackie αλλά και τα επακόλουθα αυτής δεν αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά γραμμική συνέχεια ενός συστήματος εξουσιών (πατριαρχία, αποικιοκρατία, καπιταλισμός, φασισμός κ.λπ)  που καθημερινά βιώνουμε στο πετσί μας. Μια συνθήκη όπου η έμφυλη βια, οι γυναικοκτονίες, οι ρατσιστικές/ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις, οι απελάσεις και οι βιαίες επαναπροωθήσεις μεταναστ(ρι)ών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης(hot spot), οι εκκενώσεις καταλήψεων, η κρατική καταστολή και η παρακρατική δράση των φασιστών που ενεργοποιούνται ξανά στις πόλεις μας, αποτελούν την κανονικότητα που επιχειρούν να θεσπίσουν οι ρητορικές μίσους και οι πολιτικές και νομοθετικές αποφάσεις που επιστρατέυεται ανα καιρούς η εξουσία.  Αυτή η συνθήκη έρχεται να μας θυμίσει πως όλες οι εξουσίες και οι καταπιέσεις είναι αλληλένδετες και αλληλοσυμπληρώμενες. Όλα αυτά τα καθημερινά πεδία αστυνόμευσης και θανατοπολιτικών υπόκειται σε μηχανισμούς απόκρυψης, το θεσμικό μέσο των media τα αναδυκνύει μερικώς και  τα παρουσιάζει ως μεμονομένα ζητήματα, αναπαράγωντας τα εν τέλει με όρους θεάματος και επομένως ξεπλύματος.

Όσο έχει να κάνει με την δικαστική εξουσία κανένα μας δεν έμεινε με το στόμα ανοικτό όταν η δολοφονία πέρασε από τις οθόνες στις δικαστικές αίθουσες. Ξέρουμε ότι αυτό το σύστημα, μέσω της αστικής δικαιοσύνης, υπερασπίζεται προνομιούχους – καταπιεστές, ενώ παράλληλα βαφτίζει επικίνδυνους για την κοινωνική ευημερία, οποιονδήποτε αγωνίζεται ενάντια στο υπάρχον. Αθωώνει βιαστές και φυλακίζει γυναίκες που υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους,  λειτουργεί με ρατσιστικά, σεξιστικά, έμφυλα, ταξικά, κανονιστικά πρότυπα και φέρεται σκληρά σε οποιονδήποτε θεωρεί εκτος της κανονικότητα του.

  Για κάθε εξουσία λοιπόν που μας θέλει υποταγμένα, νομοταγή, συντηρητικά ντυμένα, πειθαρχημένα και καταπιεσμένα έχουμε να τους πούμε ότι είμαστε χρόνια οπλισμένα με οργή και μνήμη για κάθε καταπίεση ορατή ή αόρατη. Ξεκινώντας με τον θεσμό της οικογένειας, που μας μαθαίνει από μικρά τις πατριαρχικά ιεραρχημένες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη και προκαθορίζει τους ρόλους μας με βάση το δίπολο άντρας-γυναίκα, ορίζοντας ως ‘’ανώμαλο’’ οτιδήποτε δεν υπακούει σε αυτούς. Ταυτόχρονα γαλουχούμαστε στο να ασπαζόμαστε και να υπακούμε στις επιβαλλόμενες θρησκευτικές και εθνικές αξίες, οι οποίες θρέφουν σκοταδιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις, εκπαιδεύοντας μας να στεκόμαστε απέναντι σε εχθρούς ‘’φαντάσματα’’ την στιγμή που οι ντόπιοι καταπιεστές (θεσμικοί και μη), εξουσιάζουν τις ζωές και τα σώματα μας με πλήρη κοινωνική νομιμοποίηση. Όλα αυτά συνδέονται και συμπληρώνονται με την καταπίεση που γεννά και θρέφει η ίδια η ύπαρξη του κράτους που εμφανίζεται ως ‘’εγγυητής’’ σε κάθε πτυχή της ζωής μας, φυσικοποιώντας τις πολλαπλές καταπιέσεις που δεχόμαστε. Έτσι, νομοθετεί για παράδειγμα υπέρ λοάτκι ατόμων προσδίδοντας τους δικαιώματα με το σταγονόμετρο ή «παίρνει θέση» ενάντια στην έμφυλη βια αλλά στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί την εξουσία και τους μηχανισμούς που έχει για να διασφαλήσει την δική του ύπαρξη και του συμπλέγματος εξουσιών στο οποίο στήριζεται ώστε να διαιωνιστεί και να πειθαρχήσει όσα με οποιονδήποτε τρόπο παρεκλίνουν.

Εμάς, αυτή η κανονικότητα μας αηδιάζει, μας γεμίζει οργή και ανάγκη για αντεπίθεση. Στεκόμαστε αλληλέγγυα σε μετανάστ(ρι)ες, τρανς άτομα, σεξεργάτ(ρι)ες,προλεταρίους/ες, φτωχούς, άστεγες, ανέργους, οροθετικές, τρελούς και σε οποιοδήποτε καταπιεζόμενο άτομο. Αρνούμαστε να συμμορφωθούμε στους πατριαρχικούς κανόνες και στα ναρκοπέδια της ετεροκανονικότητας που συγκροτούν το πεδίο της καθημερινότητας με όρους αποκλεισμού και πειθάρχησης. Γι’ αυτό και βγαίνουμε στους δρόμους, οικειοποιούμαστε τον δημόσιο χώρο, διεκδικώντας όσα μας έχουν στερήσει κάθε λογής εξουσιαστές. Υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις με κάθε μέσο και αγωνιζόμαστε πολύπλευρα και πολύμορφα ενάντια σε ό,τι τιθασεύει τις επιθυμίες μας, πειθαρχεί τα σώματά μας, μας περιορίζει μέσα στη κοινωνία, στα εργασιακά κάτεργα, τα σχολικά και μη κελιά, την οικογένεια, το δρόμο, τις καταπιεστικές σχέσεις και κάθε άλλο χώρο.

Απο την δική μας οπτική η 21 Σεπτέμβρη δεν  είναι απλά μέρα μνήμης αλλά μια μερά οργής, μας φέρνει αντιμέτωπα με κάθε καταπίεση και τροφοδοτεί την ανάγκη μας να βγούμε στον δρόμο και να αντεπιτεθούμε. Δεν δεχόμαστε να συμμορφωθούμε με τις επιταγές της κανονικότητας. Συσπειρωνόμαστε και βρίσκουμε στήριγμα η μία στο άλλο. Αντιστεκόμαστε σε κάθε εξουσία με όλα τα μέσα, γιατί σιχαθήκαμε να καταδυναστεύουν τα σώματά μας, θέλουμε να ζούμε ασφαλή και ελεύθερα. Δεν αντέχουμε να λείπουν άλλα από μας και δεν περιμένουμε κανένα σωτήρα να μας προστατέψει,αντιδράμε απέναντι σε κάθε λογής εξουσιαστική συμπεριφορά, μέχρι να φοβούνται να κυκλοφορούν οι καταπιεστές μας.                                            

ΜΠΑΤΣΟΙ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΧΑΝΤΑΚΙ, ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΣΤΗΝ ZACKIE

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΝΤΟΥΓΡΟΥ

[:]

[:el]Ανάρτηση πανό στην γέφυρα Αλκαζάρ[:]

[:el]Στις 2 Σεπτεμβρίου ξεψύχησε ένας τρανς άντρας μετα από μια βδομάδα σε κώμα από την επίθεση  που δέχτηκε  κατά την διάρκεια του Christopher Street Day(pride) στο Münster της Γερμανίας. Ο Μάλτε υπερασπίστηκε ένα μπλοκ λεσβιών από μια ομάδα ανδρών που τις απειλούσε κατά την διάρκεια της πορείας. Αφού τους ζήτησε να σταματήσουν οι άνδρες άρχισαν να τον χτυπούν μέχρι που έπεσε σε κώμα. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου του καλέστηκαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις μνήμης σε πολλές πόλεις της Γερμανίας.

Ένα τέτοιο περιστατικό δεν απέχει πολύ από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα κατά την διάρκεια πορειών υπερηφάνειας. Φέτος το καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη μια ομάδα από κατα βάσει νεαρους άνδρες επιτέθηκε λεκτικά και τραμπούκικα στο θεσμικό φεστιβάλ υπερηφάνειας καθώς φαίνονταν να καθοδηγούνται από γνωστούς ‘μεγάλους’ φασίστες της πόλης. Όσες προσπάθειες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από ομαδοποίησεις με φασιστικές καταβολές (π.χ ιερός λόχος) και ξεμπαρκα άτομα έχουν αντικρουστεί χάρη στα αντανακλαστικά του κόσμου που ίσως να μην στηρίζει αυτές τις θεσμικές διοργανώσεις αλλά αρνείται να δώσει χώρο σε τέτοιου είδους κανίβαλους στον δρόμο. Έτσι, βλέποντας την αναβάθμιση αυτών των προσπαθειών όπως είδαμε φέτος στην Θεσσαλονίκη, οφείλουμε να οξυνουμε τα αντανακλαστικά μας και να είμαστε έτοιμα να υπερασπιστούμε όσα στέκονται δίπλα μας στον δρόμο και στον δημόσιο χώρο. Από τα τρανσφοβικα περιστατικά φέτος στο Μοναστηράκι, μέχρι την Θεσσαλονίκη να μην αφήσουμε σπιθαμή γης σε τέτοια σκουπίδια, μέχρι η αντιβία να είναι όντως περιττή θα απαντάμε στην βία που δεχόμαστε.

Περιγραφή είκονας: Λευκό πανί με ρόζ γράμματα. Για κάθε Μάλτε, Ζακ, Παύλο, Δήμητρα, Νίκο, Βάσιλη… Για κάθε γυναικοκτονία 

Για κάθε τρανς δολοφονία 

Η απάντηση δίνεται στον δρόμο

Αντιβία – αλληλεγγύη – αλληλοπροστασία

Κατάληψη Ντουγρού
[:]

[:el][Ενημέρωση] Συγκέντρωση, μικροφωνική 8 Σεπτέμβρη[:]

[:el]

Την Πέμπτη 8/9 καλέσαμε σε συγκέντρωση, μικροφωνική παρέμβαση στην κεντρική πλατεία Λάρισας για την υπεράσπιση της αυτοδιάθεσης των σωμάτων όσων ατόμων έχουν μήτρα. Μοιράστηκε και διαβάστηκε το παρακάτω κείμενο:
ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
Σήμερα 8 Σεπτέμβρη έχει ανακοινωθεί από την ιερά σύνοδο κύρηγμα σε όλες της εκκλησίες της χώρας ενάντια στις αμβλώσεις. Αυτή η κίνηση δεν εκπλήσσει κανένα, ούτε για την στάση που έχει η εκκλησία πάνω στο θέμα ούτε για τον βαθμό στον οποίο δύναται να παρέμβει στον δημόσιο λόγο και στο ίδιο το κράτος. Στις αρχές του χρόνου η Ν. Κεραμέως σε συνεργασία με τα «εκπαιδευτήρια» του Άδωνι προσπάθησε να εντάξει στην εγκύκλιο των δημόσιων σχολείων μύθους που αναφέρονται στο «αγέννητο παιδί» που αποτελεί γνωστή ρητορική των “pro-lifers”, υποτίθεται υπερασπιστών της ζωής, για να παρουσιάσουν την άμβλωση σαν ηθικά κατακριτέα πράξη, εξομοιώνοντας την με την δολοφονία. Το σημερινό κύρηγμα αποτελεί συνέχεια προσπαθειών για πραγματοποίηση συνέδριων με αντίστοιχή θεματολογία, πάλι με τη συμμετοχή της εκκλησίας στην Ελλάδα, αλλά τροφοδοτείται και από το κλίμα που αναπτύσσεται και σε άλλες χώρες, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ΗΠΑ. Τον Ιούνιο του 2022 το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ κατέρριψε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της πρόσβασης στην άμβλωση, αφήνοντας το νομικό καθεστώς της άμβλωσης στην εκάστοτε γερουσία της πολιτείας. Μετά από πολυετή προσπάθεια από τον Αμερικανικό κλήρο και τους “pro-lifers”, κατάφεραν να επηρεάσουν την πολιτική σε τέτοιο βαθμό που η νέα σύσταση του ανώτατου δικαστηρίου ανέτρεψε την απόφαση ROE vs WADE, κάτι παρόμοιο επιχειρείται και εδώ με την σύσταση του Άρειου Πάγου.
Διαχρονικά ο περιορισμός στην αυτοδιάθεση του σώματος αποτελούσε κεντρικό πεδίο πολιτικής σύγκρουσης, από την ξεκούραση μέχρι και την αυτοκαταστροφή, η εργατική τάξη δεν νοείται να αποφασίζει το πως θα διαχειριστεί τα σώματα της εφ’ όσον αποτελούν το μέσο για την συσσώρευση υπεραξίας για τα αφεντικά.
Με την ίδια λογική το τρίπτυχο πατρίς, θρησκεία, οικογένεια χρησιμοποιείται για να εγγυηθεί την αναπαραγωγή του έθνους και του εργατικού δυναμικού, προτάσσοντας ένα κανονιστικό έμφυλο πρότυπο που βασίζεται στον ρόλο των ανθρώπων με μήτρα ως αναπαραγωγικές μηχανές. Οπότε, κάθε αμφισβήτηση των έμφυλα προκαθορισμένων ρόλων όπως και η αυτοδιάθεση των σωμάτων μας, απειλεί την συνοχή του εθνικού κορμού και της παραγωγικής δύναμης.
Ένας άλλος μύθος που επιστρατεύεται για να διαφυλάξει αυτή τη συνοχή είναι το «δημογραφικό πρόβλημα» ή «πρόβλημα υπογεννητικότητας» που κάνει ξεκάθαρο ότι τα άτομα με μήτρα έχουν υποχρέωση να τροφοδοτούν το έθνος με παιδία. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν ένα άτομο που ζει εδώ χωρίς την Ελληνική ιθαγένεια, επιθυμεί να κυήσει αλλά βρίσκει αμετάβλητα εμπόδια λόγω της καταγωγής του.
Αναγνωρίζουμε τις απόψεις που θέλουν την αυτοδιάθεση των σωμάτων και των ζωών μας ως κάτι παραπάνω από αναχρονιστικές, τις θεωρούμε ανελευθεριακές γιατί έρχονται σε κάθετη ρήξη με τα ελευθεριακά αξιακά που θέλουν το άτομο ως κύριο των αποφάσεων και των πράξεων του.
Εμείς αναγνωρίζουμε αυτές τις εκστρατείες ως μια διαρκής προσπάθεια συντηρητικοποίησης της κοινωνικής βάσης με ιδεολογικές και νομοθετικές επιθέσεις στα κεκτημένα αγώνων των αντιεξουσιαστικών και φεμινιστικών κινημάτων σε όλο τον πλανήτη τα περασμένα χρόνια. Έτσι, όσα νιώθουμε τον εαυτό μας ως κομμάτι αυτών των κινημάτων στο τώρα, νιώθουμε πως οφείλουμε να αντεπιτεθούμε σε αυτήν την επέλαση και να διασφαλίσουμε αυτά τα κεκτημένα. Βρισκόμαστε στον δρόμο με όσα αναγνωρίζουν την σήψη του κόσμου της εξουσίας και επιλέγουν να σταθούν αλληλέγγυα με όσα από εμάς βρίσκονται στο στόχαστρο.
ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΑΜΒΛΩΣΗ Ή ΓΕΝΝΑ
ΤΙ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΚΑΝΕΝΑ.
ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΟΝΟ ΕΓΩ
ΟΥΤΕ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.
Κατάληψη Ντουγρού (Τζαβέλα 52)

[:]

[:el][Ενημέρωση] Παρέμβαση και μοίρασμα αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γ. Μιχαηλίδη[:]

[:el]Στα πλαίσια της 3ης Πανελλαδικής ημέρας δράσης αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας από τις 23/05, Γιάννη Μιχαηλίδη, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στον ιατρικό σύλλογο Λάρισας και ακολούθησε μοίρασμα κειμένων στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

 “Στις 24 Ιουνίου 2022, εξέτασα ως προσωπική του ιατρός τον κρατούμενο απεργό πείνας κ.Μιχαηλίδη στο νοσοκομείο της Λαμίας, που νοσηλεύεται στην παθολογική κλινική φρουρούμενος. Από την κλινική εξέταση, καθώς και από τον έλεγχο των εργαστηριακών και παρακλινικών του εξετάσεων, προκύπτουν τα εξής: Ο απεργός πείνας κ. Μιχαηλίδης που βρίσκεται ήδη στην 34η μερα απεργίας, έχει χάσει περισσότερο από το 21% του σωματικού του βάρους κι έχει αρχίσει να παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αναλυτικότερα, έχω να τονίσω ότι, ήδη έχουν αρχίσει να δυσλειτουργούν όργανα ζωτικής σημασίας, όπως το ήπαρ, η καρδιά και η σπλήνα. Ο απεργός πείνας Γιάννης Μιχαηλίδης έχει ήδη αναιμία, θρομβοπενία, υπερχολεριθρυναιμία και υπολευκωματιναιμία. Παρουσιάζει ταχυκαρδία και αιμοδυναμική αστάθεια, έχει σοβαρές γαστρεντερικές διαταραχές και διαταραχές στην πηκτικότητα του αίματος.

Η ιατρική μου εκτίμηση είναι ότι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ενδέχεται, να παρουσιάσει σοβαρή ανεπάρκεια πολλαπλών οργανικών λειτουργιών(κυκλοφορικό, γαστρεντερικό, αναπνευστικό) καθώς και σοβαρή μη αναστρέψιμη ανεπάρκεια ζωτικών οργάνων (ηπατική, νεφρική, καρδιακή ανεπάρκεια, εγκεφαλική αιμορραγία) που μπορεί να οδηγήσουν τον οργανισμό του σε “πολυοργανική ανεπάρκεια”, κατάσταση απειλητική για τη ζωή του απεργού πείνας, ή στη δημιουργία μονίμων βλαβών που θα επιφέρουν σημαντικές μόνιμες αναπηρίες. “

Η ιατρός Διευθύντρια του Ε.Σ.Υ.

Ο αναρχικός σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης βρίσκεται έγκλειστος στα κελιά της δημοκρατίας εδώ και μια δεκαετία, από τις 23 Μάη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας με αίτημα την αποφυλάκιση του, ο σύντροφος έχει συμπληρώσει όλες τις τυπικές προϋποθέσεις, ωστόσο το κράτος του αρνείται αυτό το δικαίωμα, Με βάση τον Ποινικό Κώδικα που εφαρμόζεται στην περίπτωση του, όλοι/ες οι κρατούμενοι/ες που έχουν συμπληρώσει τα 3/5 της ποινής τους δικαιούνται την υφ ‘ όρων αποφυλάκιση τους εφόσον δεν συντρέχουν ενεργές ποινικές υποθέσεις ή ενεργά πειθαρχικά παραπτώματα εντός των φυλακών. Παρ’ όλα αυτά η 1η αίτηση αποφυλάκισης που καταθέτει απορρίφθηκε από το δικαστικό συμβούλιο όπως και η 2ή, με τους αρμόδιους δικαστές να μην προσδιορίζουν χρονικά την αποφυλάκιση του, όπως αναφέρει η απόφαση ο σύντροφος θα χρειαστεί να παραμείνει για αόριστο χρονικό διάστημα στη φυλακή, έως ότου κριθεί  όπως αναφέρει η απόφαση ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τέλεσης νέων αδικημάτων, χρησιμοποιώντας έτσι ενα κλασικό επιχείρημα που χει κάνει χρήση και σε άλλες περιπτώσεις (άδειες Κουφοντινα) για να παρατείνει την ομηρία του συντρόφου.

 

Ξέρουμε ότι η συμπεριφορά της δικαιοσύνης και του κράτους απέναντι του είναι υποκινούμενη απο πολιτικά κριτήρια, είναι τέτοια η συμπεριφορά τους απέναντι του εξ αιτίας της δράσης του, στην συμμετοχή της απαλλοτρίωσης τράπεζας στον Βελβεντό Κοζάνης, σε προηγούμενες απεργίες πείνας στην φυλακή και  στην απόδραση από τις φυλακές Τίρυνθας, καθώς και στην αταλάντευτη συμμετοχή του στον αναρχικό αγώνα,  Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι αρχές δεν έχουν την ίδια αντιμετώπιση σε ενα/μια αναρχικό/η ή σε ενα/μια αγωνιστή/ρια, απ’ οτι για παράδειγμα στους χρυσαυγήτες, στον φουρφιωτη, στους εμπλεκόμενους των υποθέσεων novartis, noor1, στους δολοφόνους του Ζάκ κτλπ. Οι πρώτοι είναι που κυνηγιούνται και καταδικάζονται με βαριές ποινές, απλά και μόνο για να προκαλέσει το κράτος τον φόβο και την αποφυγή της δράσης και ριζοσπαστικοποίησης μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας προς ποιο επιθετικές κινήσεις, ενώ οι δεύτεροι πέφτουν πάντα στα μαλακά γιατί είναι αυτοί που αναπαράγουν την κυρίαρχη κατάσταση και με τις πράξεις και τη θέση τους στηρίζουν το υπάρχον σύστημα. 

Στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου, ως άτομα του ευρύτερου α/α χώρου αλλά και ως μέλη των εκμεταλλευομένων αυτού του κόσμου, η απεργία πείνας του μας αφορά όλα. Ξέρουμε ότι η αστική δικαιοσύνη είναι θεσμός κυριαρχίας και τιμωρίας του κράτους απέναντι σε όσα αγωνίζονται και συγκρούονται με αυτό, προασπίζεται τα συμφέροντα των από πάνω και ταυτόχρονα φέρετε βάρβαρα απέναντι στους/ις φτωχούς/ες, τούς/ις περιθωριοποιημένους/ες, τους/ις μετανάστες/ριες. Κάπως έτσι η δικαιοσύνη νομιμοποιεί την κοινωνική ιεραρχία, δίνει νομιμοποίηση στην επιβολή της κρατικής βίας και γίνεται άλλο ένα φίμωτρο τόσο όσων αντιτάσσονται σε κάθε εξουσία όσο και του ανταγωνιστικού κινήματος. Για όλα αυτά επιλέγουμε να σταθούμε δίπλα στο Γιάννη Μιχαηλίδη και σε κάθε αγωνιζόμενο κρατούμενο/η. Αγωνιζόμαστε μαζί μέσα και έξω από τα τείχη, για ένα κόσμο χωρίς κελιά και εκμετάλλευση, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα και η σύγκρουση με τον κόσμο της εξουσίας μπορούν να συνεχίσουν να ανοίγουν το δρόμο για την ταξική και κοινωνική απελευθέρωση.

Νίκη στην απεργία πείνας του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.

Κατάληψη Ντουγρού/Τζαβέλα 52

[:]

Κείμενο Αντίο

Να που φτάσαμε ως εδώ.
Αυτό το κείμενο είναι μία προσπάθεια να βάλουμε σε λέξεις την θλίψη μας και να αποχαιρετιστούμε καθώς η συστέγαση των συνελεύσεων που απαρτίζανε την κατάληψη Allerta έφτασε στο τέλος της, καθώς είμαστε αναγκασμένες/ένα να αποχωρήσουμε από το κτήριο της κατάληψης.

Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή…
Στην Κέρκυρα, ένα τουριστικό νησί που όλα θυμίζουν βιτρίνα και η κανονικότητα μας πνίγει, η ανάγκη να διεκδικήσουμε και να δημιουργήσουμε ένα χώρο να βρισκόμαστε και να οργανώνουμε συλλογικά τις αρνήσεις μας ήταν επιτακτική. Έτσι, το φθινόπωρο του 2017 και με πρωτοβουλία της αναρχικής ομάδας Cumulonimbus καταλαμβάνεται δημόσιο κτήριο και δημιουργείται η κατάληψη Allerta στο νησί της Κέρκυρας. Στόχος της ήταν αφενός να ζωντανέψει το άδειο κτήριο αλλά και να γίνει ένα σημείο αναφοράς στο κέντρο της πόλης, ως ένας κοινωνικός απελευθερωμένος χώρος αγώνα, δημιουργίας κοινοτήτων αντίστασης και αλληλεγγύης. Η σύσταση της άλλαξε στη συνέχεια καθώς οι ομάδες που την κατέλαβαν αποχώρησαν, και τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούνταν στο χώρο της η πολιτική συνέλευση Allerta και η φεμινιστική ομάδα Púrrpures που αποτελούν την κοινότητα Allerta. Ακόμα, φιλοξενούνταν για κάποιο διάστημα και ο Αντιφασιστικός Συντονισμός.

Η δημιουργία της Allerta ήταν μια προσπάθεια να δώσουμε ζωή σε ένα κτήριο παρατημένο και να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Η κατάληψη σαν πρακτική δεν είναι κάποια πρωτοπορία δική μας, οι καταλήψεις μας είναι χώροι ελευθερίας που δημιουργούνται κόντρα στην λογική της ιδιοτέλειας και του κέρδους και εχθρεύονται την κανονικότητα της καταπίεσης, των εξουσιαστικών σχέσεων, της πατριαρχίας και του σπισισμού. Είναι μέρη συνάντησης, κοινωνικοποίησης, όπου όλες και όλα μπορούμε να διασκεδάσουμε με τους δικούς μας όρους και να σκαρώσουμε παρέα τους αγώνες μας δυναμώνοντας τις αρνήσεις μας η μία δίπλα στο άλλο. Θεωρούμε σημαντικό απολογιστικά να αναφέρουμε ότι οι συνελεύσεις που στεγαζόντουσαν στην κατάληψη τα τελευταία δύο χρόνια απαρτιζόντουσαν αποκλειστικά από θηλυκότητες και queer άτομα.

Στα 4 χρόνια λειτουργίας της φιλοξενούνταν και συμμετείχαν στο χώρο αρκετές ομάδες με αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά και οριζόντια οργάνωση και πραγματοποιούσαν διάφορες δράσεις που λάμβαναν χώρο στη κατάληψη, όπως μαθήματα ξένων γλωσσών, συλλογικές κουζίνες, βιβλιοπαρουσιάσεις, εκδηλώσεις, προβολές, βραδιές ποίησης, μπαρ, κομμωτήρια και καφενεία διαβάσματος τα οποία ήταν πάντα αυτοοργανωμένα.
Μας ήταν γνωστό εξ αρχής ότι το κτήριο είχε δομικά θέματα και κάποια στιγμή θα μας έδιωχνε και δεν θα ήταν πλέον βιώσιμο. Τον Νοέμβριο του ‘21 το κτήριο εμφάνισε φθορές που κατέστησαν την παραμονή μας σε αυτό αδύνατη. Προτεραιότητα θέσαμε την ασφάλεια μας και του κόσμου που πλαισίωνε και στήριζε τις δράσεις μας και έτσι πήραμε την απόφαση να εγκαταλείψουμε την πολιτική στέγη μας.

Παρόλα αυτά, η φεμινιστική ομάδα purrpures της κατάληψης θα συνεχίσει να υπάρχει, να συναντιέται και να ζυμώνεται απλά σε διαφορετικό χώρο. Θα ανακοινωθεί το μέρος που θα γίνονται οι συνελεύσεις της από εδώ και πέρα και ακόμα είναι δυνατή και η επικοινωνία μαζί μας μέσω των mail.

(Purrpures: purrpures@riseup.net, allerta: allerta@espiv.net)

Κοινότητα κατάληψης Allerta

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη

Το κείμενο βρίσκεται σε μορφή pdf εδώ

Καλούμε σε μικροφωνική- συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη την Πέμπτη 09/06 στις 14.00 στο κάτω Πολυτεχνείο (πύλη Στουρνάρη) και την Δευτέρα 13/06 στις 12.00 στην κεντρική πλατεία Πολυτεχνειούπολης

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΝΟΣ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΛΩΝ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΚΛΟΥΒΙΟΥ

css.php