[:el]Κάλεσμα για Συγκέντρωση – Πορεία 6 Δεκέμβρη[:en]Calling for a rally – march on 6th Decemeber[:]

[:el]

14 χρόνια μετά, οι μπάτσοι ακόμα βασανίζουν και δολοφονούν. Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο και την καταστολή.
Όλες /όλοι στην συγκέντρωση-πορεία την Τρίτη 6 Δεκέμβρη στην πλατεία Ταχυδρομείου στις 18:00.

[:en]14 years after the murder of Alexis Grigoropoulos by a cop, they still torture and kill.

We should not become accustomed to death and supression.

Everyone at the rally – march, on Tuesday December 6th, at Taxydromeiou Square, 18:00.

[:]

[:el]Σάββατο 3/12 στις 13:00. Συγκέντρωση, μικροφωνική αλληλεγγύης στις Καταλήψεις[:en]Saturday December 3rd at 13:00. Solidarity rally for the Squats[:]

[:el]Αυτό το Σάββατο στις 13:00  καλούμε σε Συγκέντρωση, μικροφωνική αλληλεγγύης στις Καταλήψεις, στην κεντρική πλατεία.  

10, 100 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ, ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

[:en]This Saturday at 13:00 we call to a rally in solidarity with the Squats, at the central square of Larissa.

10, 100 ARE NOT ENOUGH

COMMUNITIES OF STRUGGLE IN EVERY NEIGHBORHOOD

[:]

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ”, ΤΡΙΤΗ 29/11/2022, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Μαγνητικά Πεδία

του Γιώργου Γούση

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γιώργου Γούση είναι ένα road movie με προορισμό την καρδιά. 7 υποψηφιότητες για Βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Μια γυναίκα οδηγεί ταραγμένα στην κίνηση της Αθήνας. Στρίβει τελευταία στιγμή προς Κόρινθο, παίρνει αποφασιστικά το δρόμο προς την Πάτρα, μπαίνει σ’ ένα φέρι σιγοτραγουδώντας μελαγχολικά. Ενδιάμεσα, αμήχανα τηλέφωνα – στο παιδί της, στον άντρα της. Ερωτήσεις, δικαιολογίες, ενοχές. Αυτή είναι η Έλενα κι όπως εξηγεί στον Αντώνη, τον άγνωστο άντρα που διασώζει όταν το αυτοκίνητο του μένει στην έξοδο από το φέρι, δεν πάει κάπου συγκεκριμένα. Απλώς, έφυγε. Για πολύ, για λίγο, θα δει. Πήρε το σαραβαλάκι της, τον «Ζορζ», και ξέφυγε – από την Αθήνα, από τη δουλειά, από τη γερασμένη της αντανάκλαση.

Εκείνος, που πάει; Και τι είναι αυτό το μεταλλικό κουτί που κουβαλά; Όχι, δεν σοκάρεται που ο Αντώνης της εξομολογείται ότι αυτή είναι η θεία του, ή μάλλον τα λείψανα της που υποσχέθηκε ότι θα τα συνοδεύσει για την ταφή τους στο αγαπημένο της μέρος. Αντιθέτως, η Έλενα βρίσκει βάλσαμο σε αυτή την αποστολή. Ένα συγκινητικό προορισμό και μια περιπέτεια που θα τη βγάλει επιτέλους από το μυαλό της. Έτσι, οι τέσσερις τους, η Έλενα, ο Αντώνης, η θεία κι ο Ζορζ θα ξεκινήσουν μια διαδρομή, ένα ταξίδι δρόμου που οι άγνωστοι νιώθουν ασφαλείς να ανταλλάξουν τις πιο μύχιες σκέψεις τους, να εξομολογηθούν ανασφάλειες, να τολμήσουν μια τρέλα που βγάζει περισσότερο νόημα από την λογική πραγματικότητα που τους περιμένει στην επιστροφή.

Ο Γιώργος Γούσης, μετά τον πολυβραβευμένο «Χειροπαλαιστή» του, κάνει το ντεμπούτο του στην μεγάλου μήκους, με μία ταινία-έκπληξη. Εργαλειοποιεί το low-budget πλαίσιο της παραγωγής του, βρίσκει την ιδέα να το κάνει στιλ, φόρμα. Με τετράγωνο κάδρο και analog 80ς αισθητική, το ταξίδι της Έλενας και του Αντώνη βιώνεται ως γλυκιά ανάμνηση μουτζουρωμένη με κόκκο. Ένα home video διακοπών, ξεχασμένη βιντεοκασέτα στο πίσω ράφι της βιβλιοθήκης. Ένα καλά κρυμμένο μυστικό που η καρδιά δε χρειάζεται φτιασίδια για να το νιώσει δικό της. Και να το κουβαλάει για πάντα στο μεταλλικό κουτί της.

Ο Γούσης μπαίνει κι αυτός στον Ζορζ, χωρίς να τον ενδιαφέρει πραγματικά ο προορισμός. Αλλά με αυτοπεποίθηση οδηγού, που αν τον εμπιστευτείς, θα σε πάει μια αξέχαστη βόλτα – έξω από τις γραμμές του χάρτη. Άλλοτε επιτρέπει στα χειμερινά, υγρά, άγρια τοπία να τρέχουν κι άλλοτε σταματά καδράροντας από διακριτική απόσταση τους ήρωες του, κινηματογραφώντας τη μη-δράση, τις κλεμμένες στιγμές, τις αμηχανίες, τους αληθινούς διαλόγους ανθρώπων που αποφασίζουν να είναι αληθινοί.

Είναι σημαντικό ότι συνυπογράφει το σενάριο με τους δύο ηθοποιούς του, επιτρέποντας τους να σμιλεύουν τους χαρακτήρες τους μέσα από αυτοσχεδιασμούς, αυθορμητισμό, τόλμη. Η Έλενα Τοπαλίδου αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά ένα εξωγήινο δώρο. Εκφραστική, χειμαρρώδης, τυπάρα. Μια καλλιτέχνης που φορά τα μαύρα γυαλιά της, αλλά δεν κρύβει την μονίμως τεντωμένη ευαισθησία της. Ατρόμητη, βουτά στο παιχνίδι του αυτοσχεδιασμού, αλλά το πιο μαγικό της ταλέντο είναι ότι η τρέλα της είναι αναγνωρίσιμη, οικεία, δική σου. Αν ποτέ τολμούσες κι εσύ να βουτήξεις στην αλήθεια σου χωρίς δίχτυ προστασίας. Η Τοπαλίδου είναι γυναικάρα και ταυτόχρονα το παιδί που ξέχασες να είσαι – σιγοτραγουδά μέσα στον Ζορζ τραγούδια που σε πάνε πίσω και στο θυμίζουν, ξεστομίζει ειλικρίνειες που ένας ενήλικας πια δεν μπορεί. Κι έτσι η «Έλενα» της θα μείνει άγνωστη, αλλά όχι σχήμα. Της έχει δώσει ψυχή, ταυτότητα κι έναν τηλεφωνικό μονόλογο που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Αλλά έχει και άξιο συνοδηγό. Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος παίζει με τις αντιθέσεις – ημιάγριο παρουσιαστικό, στιβαρή αρσενική φιγούρα, γλυκό βλέμμα, νατουραλιστική ευγένεια, συνεσταλμένη τρυφερότητα. Ένας άντρας που χαλαρώνει σταδιακά, επιφυλακτικά στην φλύαρη οικειότητα μιας γυναίκας, αλλά την κοιτά μαγεμένος, με κλεφτά λαμπερά βλέμματα έκπληξης και παραδοχής. Κι όταν χαλαρώνει, θα χορέψει κι εκείνος – σαν να μην υπάρχει κόσμος γύρω του. Ούτε ο «Αντώνης» θα μας ανοίξει ποτέ όλα τα χαρτιά του. Δε χρειάζεται. Η μοναξιά του πάλλεται.

Ο Γούσης έχει φτιάξει μια «μικρή» ταινία, ναι. Όμως το road movie δυο ανθρώπων που θα κουβαλήσουν με χαρά ένα μεταλλικό φορτίο για να αποτινάξουν το πραγματικό φορτίο από τις μεσήλικες πλάτες τους, μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει μέσα σου. Χαμογελάς, δεν νιώθεις μόνος. Οι άνθρωποι είμαστε μαγνητικά πεδία και κολλάμε ο ένας στον άλλον – με προσμονή ή εντελώς τυχαία, αταίριαστα ή ταιριαστά, για λίγο ή για πάντα.

[:el]Τρίτη στις 18:00 Ανοιχτή συνέλευση υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού[:en]Tuesday at 18:00 Open assembly for the support of Ntougrou Squat[:]

[:el]

Τρίτη 29/11 στις 18:00 Ανοιχτή συνέλευση υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού στο στέκι paratod@s (Φαρμακίδου 4).

[:en]

Tuesday 29/11 at 18:00 Open assembly for the support of Nrougrou Squat at Paratod@s social center (Farmakidou 4)

[:]

Αφισοκόλληση και ανάρτηση πανό στο κέντρο της Καβάλας στα πλαίσια της πανελλαδικής ημέρας δράσης και αλληλεγγύης στους συντρόφους Β.Σταθόπουλο και Δ.Χατζηβασιλειάδη

[:el]Κάλεσμα σε συγκέντρωση – πορεία 17 Νοέμβρη[:]

[:el]

Την Πέμπτη 17 Νοέμβρη καλούμε σε συγκέντρωση – πορεία, στις 18:00, στην πλατεία ταχυδρομείου Λάρισας.
Όλες, όλα, όλοι εκεί !
ΣΕ ΚΆΘΕ ΓΩΝΊΑ ΥΠΆΡΧΕΙ ΑΣΤΥΝΟΜΊΑ
Η ΧΟΎΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΊΩΣΕ ΤΟ ’73
ΣΤΟ ΔΡΌΜΟ ΝΑ ΣΠΆΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΌΒΟ
ΟΙ ΙΔΈΕΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΏΝΟΝΤΑΙ
Κατάληψη Ντουγρού

[:]

[:el]Προβολή ταινίας 11/11 19:00 στέκι paratod@s[:]

[:el]Αύριο Παρασκευή 11/11 μαζευόμαστε στις 19:00 στο στέκι paratod@s(Φαρμακίδου 4) για να δούμε την μαχητική υπεράσπιση, επι μέρες, μιας κατάληψης στη Δανία. Θα ακολουθήσει μπαράκι οικονομικής ενίσχυσης της συνέλευσης υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού.

[:]

[:el]Κάλεσμα σε πορεία υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού Σάββατο 12/11 18:30 Πλ. Ταχυδρομείου[:]

[:el]Αυτό το Σάββατο 12/11 στις 18:30 καλούμε σε συγκέντρωση, πορεία υπεράσπισης της Κατάληψης Ντουγρού στην πλατεία Ταχυδρομείου. 

Να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις και τις κοινότητες αγώνα, να αντισταθούμε σε ό,τι καταδυναστεύει τις ζωές μας!

ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ 

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ

ΑΝΑΣΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ακολουθεί το κείμενο:
Βρε καλώς τα παιδιά!
Έτσι ξεκινούσε χαιρετώντας το πρώτο κείμενο της κατάληψης Ντουγρού στην Τζαβέλλα 52. Ένα κτήριο που πέρασε στην ιδιοκτησία του δημοτικού γηροκομείου το 2011 ως κληροδότημα μαζί με δυο εκατομμύρια ευρώ από την προηγούμενη ιδιοκτήτρια του. Η τετραώροφη πολυκατοικία μετατρέπονταν σε υγειονομική βόμβα για τη γειτονιά καθώς σάπιζε επικίνδυνα, χωρίς καμία παρέμβαση από το γηροκομείο ή τη δημοτική αρχή, ώσπου το 2015 οι καταληψίες του δώσαμε ζωή, ανοίγοντάς το στη γειτονιά και στην κοινωνία της Λάρισας.
Η κατάληψη Ντουγρού τόσο ως χώρος αλλά και ως πολιτική συλλογικότητα έχει διοργανώσει και φιλοξενήσει πλήθος δράσεων, όπως θεατρικές παραστάσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές ταινιών, πολιτικά καφενεία, κάλυψε στεγαστικές και πολιτικές ανάγκες υποκειμένων που διαρκώς αποκλείονται από την κανονικότητα η οποία δομείται βάση έμφυλων, φυλετικών και ταξικών χαρακτηριστικών. Ακόμη δημιούργησε δομές όπως ο αστικός λαχανόκηπος, το γυμναστήριο, το χαριστικό παζάρι, η βιβλιοθήκη και το βιβλιοπωλείο. Ανάμεσα στις δράσεις, ξεχωρίζουμε την κατασκευή υφασμάτινων μασκών, μέρος των οποίων είχαν διατεθεί και στο δημοτικό Γηροκομείο κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Αναγνωρίζουμε τον κοινωνικό ρόλο που επιτελεί το Γηροκομείο με τη χρόνια ελλιπή χρηματοδότηση, ειδικά σε μια περίοδο όπου οποιοδήποτε κοινωνικό αγαθό και κεκτημένο δέχεται επίθεση. Αυτοί που βάζουν εμπόδια στην εύρυθμη λειτουργία του δεν είμαστε εμείς αλλά η εκάστοτε δημοτική αρχή και η κυβέρνηση, που στους προϋπολογισμούς και τα οικονομικά πλάνα τους δεν περισσεύουν πόροι για οτιδήποτε μη ΄΄αναπτυξιακό΄΄. Οι περιπτώσεις που αναδεικνύουν αυτή την υποκρισία πολλές, με προεξέχουσες την εγκατάλειψη των δημόσιων συγκοινωνιών, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και καταλήστευση της φύσης, την εξαθλίωση της δημόσιας υγείας, την υποστελέχωση υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, και, το πρόσφατο παράδειγμα, την κατάσταση των φοιτητικών εστιών στην πόλη μας.
Στην ανακοίνωση του το γηροκομείο μιλάει για αξιοποίηση του ακινήτου αλλά κάποιες και κάποιοι σε αυτήν την πόλη δεν έχουμε κοντή μνήμη. Θυμόμαστε την κατάληψη του ΙΚΑ που εκκενώθηκε με «αναπτυξιακά πλάνα» για να παραμένει, χρόνια μετά, ένα οικόπεδο με μπάζα στο κέντρο της πόλης. Την εκκένωση της κατάληψης Palmares στην Τρίγωνη πλατεία, πάλι ιδιοκτησίας του γηροκομείου, και την εγκατάλειψη που ακολούθησε με αποτέλεσμα τη μετατροπή του κτηρίου και πάλι σε εστία μόλυνσης. Σημασία έχει τέλος να τονίσουμε, την εσπευσμένη εκκένωση της πρώτης κατάληψης Ντουγρού, από το κτήριο που βρίσκεται στη γωνία των οδών Ασκληπιού και Οικονόμου εξ Οικονόμων. Το κτήριο, που έσπευσαν όλες οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης της πόλης να απελευθερώσουν από τους καταληψίες, αφέθηκε στην εγκατάλειψη και την αδιαφορία του ιδιόκτητη αλλά και της δημοτικής αρχής για χρόνια με αποτέλεσμα το θάνατο του φοιτητή πέρσι που συγκλόνισε την πόλη.
Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Δεν σας ενδιαφέρει η αξιοποίηση των κτηρίων, δεν κόπτεστε για το γηροκομείο. Αυτό που σας ενοχλεί είναι οι ιδέες που γεννιούνται μέσα σε μια κατάληψη. Τα οράματα και προτάγματα του κόσμου του αγώνα που την πλαισιώνει, όπως περιγράφαμε στο πρώτο μας κείμενο: Δεν επιδιώκουμε το κέρδος και δεν ενδιαφερόμαστε για την ιδιοκτησία, προτάσσουμε την ισότητα και την αλληλεγγύη, απέναντι στην σύγχρονη λογική του «πατώ επί πτωμάτων». Είμαστε εδώ να αυτοδιαχειριστούμε τις ανησυχίες μας συλλογικά, όποιες και αν είναι αυτές, κοινωνικές, πολιτικές, καλλιτεχνικές. Δεν θέλουμε να πληρώνουμε για ρεύμα, νερό, στέγη, υγεία και παιδεία.
Και για να αντιμετωπίσετε αυτές τις ιδέες και να καταπνίξετε τις ανάσες ελευθερίας στρέφεστε στην αστυνομική και δικαστική καταστολή. Άγεστε και φέρεστε από τους μπάτσους και τα συνδικαλιστικά τους όργανα που ονειρεύονται τάξις και ηθική και έχουν ονειρώξεις με φοίνικες. Όργανα της «τάξης» που δεν διστάζουν να σπάσουν τα χέρια σε ανήλικα, να σύρουν στα δικαστήρια αγωνιστές που εναντιώνονταν σε πλειστηριασμούς, να τραμπουκίσουν νεολαίους που διασκεδάζουν εκτός των επιτρεπόμενων πλαισίων για να τους στείλουν σε δικαστήρια, που πρωτοτυπούν ανεβάζοντας τον πήχη της καταστολής κάθε έννοιας δικαίου, καταδικάζοντας τους σε 37 μήνες φυλάκισης! Δυστυχώς φαίνεται πως η Λάρισα είναι η πόλη επιλογής όπου οι δικαστικοί χτίζουν βιογραφικό καταθέτοντας περγαμηνές αυστηρότητας, όπως με την εφαρμογή του τρομονόμου σε ανήλικα τον Δεκέμβρη του 2008.
Την ίδια ώρα που υποθέσεις όπως η μη απόδοση των εισπραγμένων από την Energa και την Hellas Power, η αποφυλάκιση του Λιγνάδη, η μη απόδοση κατηγοριών στους επιχειρηματίες – βιαστές της Γεωργίας Μπ., η προστασία των μπάτσων-βιαστών του τμήματος της Ομόνοιας ή των μπάτσων στο Βόλο που εξευτέλισαν και χτύπησαν ανελέητα και σε δημόσια θέα τον Βασίλειο Μάγγο, είτε θάβονται είτε μπαίνουν στο αρχείο, προκαλώντας την κοινή γνώμη. Την οποία στη συνέχεια έρχονται να κατευνάσουν τα, πάντα στην υπηρεσία κράτους και κεφαλαίου, βρώμικα ΜΜΕ.
Και ενώ ισχύουν τα πιο πάνω και πολλά περισσότερα, έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν τις καταλήψεις άβατα και κέντρα ανομίας. Ε, ναι λοιπόν είναι, αν κέντρο ανομίας σημαίνει άρνηση υπακοής και προσαρμογής σε μια κοινωνία που ισχύει το δίκιο του ισχυρού, σε μια κοινωνία-φυλακή για τους πολλούς και από τα κάτω μέσα στην οποία: Επιθυμούμε τη σύνδεση και την κυκλοφορία των αγώνων, την έμπρακτη αλληλεγγύη, την δημιουργία νέων δομών αυτοοργάνωσης και θα συνεχίζουμε να σχηματίζουμε τέτοια σημεία αλληλεπίδρασης. Σημεία για κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών, αγώνες ενάντια στην καταστροφή της φύσης, την έμφυλη καταπίεση, την επιβολή πατριαρχικών προτύπων, αγώνες ενάντια σε κάθε φυλακή και στην ίδια την κοινωνία-φυλακή. Οι χώροι μας ναι, πάντα θα αποτελούν άβατα και αναχώματα σε σεξιστές, ρατσιστές και φασίστες.
Κλείνοντας θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας στα άδεια σπίτια σε αυτή την πόλη και παντού.
Αλληλεγγύη στην κατάληψη Ντουγρού και στα συλληφθέντα συντρόφια μας.
Να μπούμε στα άδεια σπίτια – Καταλήψεις σε κάθε γειτονιά.
Συνέλευση υπεράσπισης της κατάληψης Ντουγρού

[:]

css.php