Χιλή: Ένοπλες συγκρούσεις με τις ειδικές δυνάμεις του χιλιάνικου κράτους

Ανακοινωθέν για ένοπλες συγκρούσεις με τις ειδικές δυνάμεις του χιλιάνικου κράτους.

Η αποφασιστική συνέχεια των επιθέσεων ενάντια στην εξουσία και στον θλιβερό κατασταλτικό μηχανισμό της οφείλει ν’ αποτελεί προτεραιότητα για κάθε ανατρεπτικό άτομο, πέραν του ότι είναι ο καλύτερος κι ο ομορφότερος τρόπος να επαναφέρουμε στο παρόν όσες κι όσους έπεσαν στη διαρκή μάχη με τους κρατικούς εκτελεστές. Τούτη τη φορά, τη ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΜΑΧΗΤΗ, τιμήσαμε τη μνήμη των πεσόντων μας και στηρίξαμε την τρέχουσα απεργία πείνας των ανατρεπτικών πολιτικών κρατουμένων, των αναρχικών και των αιχμαλώτων της εξέγερσης, επιτιθέμενοι με φωτιά και μολύβι στους τοποτηρητές της ειρήνης -τις ειδικές δυνάμεις- στην κοινότητα του Peñalolen.

ΝΑ ΔΙΑΧΥΘΕΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ, Η ΓΝΩΣΗ, ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΜΑΔΩΝ.

Θεωρούμε αναγκαίο να δημοσιοποιούνται αυτές οι πρακτικές, κυρίως έπειτα απ’ την αισχρή διάδοση θεωριών συνωμοσίας (αστικών θρύλων) που υποστηρίζουν πως όλες οι δρομίσιες δράσεις είναι στημένες. Ορισμένοι άνθρωποι, απ’ την άνεση των σπιτιών τους, μακριά απ’ την πραγματικότητα και τον κόσμο, αρνούνται την έγκυρη και αποτελεσματική πρακτική τού να πληρώνει ο εχθρός με το ίδιο νόμισμα. Να λοιπόν γιατί, με δαύτο το σύντομο κείμενο, πασχίζουμε ν’ αποδομήσουμε εκείνες τις θέσεις που δε συνεισφέρουν στον αγώνα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΣΑ.

Στη μνήμη της Emilia Bau, η οποία δολοφονήθηκε από εκτελεστή-σεκιουριτά ιδιωτικού κτιρίου στο Panguipulli.

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!!!

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ MARCELO VILLARROEL!!!

EMILIA BAU ΠΑΡΟΥΣΑ!!!

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία, Βαρκελώνη: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστικές επιθέσεις σε κεραίες 5G

Τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών σε κεραίες 5G στη Βαρκελώνη

Ξημερώματα μιας μέρας του Μάρτη, επιλέξαμε να σαμποτάρουμε την κυριαρχία και την τεχνολογική πρόοδο, πυρπολώντας τέσσερις ηλεκτρικές καμπίνες με καλώδια για κεραίες 5G στη Βαρκελώνη.

Η δράση αυτή αποτελεί έκφραση αλληλεγγύης προς όλες και όλους τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις περιοχές που κυριαρχούνται απ’ τα κράτη της Χιλής και της Ελλάδας.

Αποτελεί επίσης μια μικρή συνεισφορά σε όλες τις εξεγέρσεις που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό.

Θάνατος στο κράτος και στην κυριαρχία του

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε όχημα ΔΣ

Τις πρωινές ώρες της 29ης Μαρτίου, βάλαμε φωτιά σε όχημα με διπλωματικές πινακίδες που ήταν παρκαρισμένο στην οδό Ίωνος Δραγούμη, στο “περιφρουρημένο” κέντρο της Αθήνας. Επιλέξαμε να δράσουμε τη συγκεκριμένη μέρα που αποτελεί μέρα εορτασμού του νεαρού μαχητή στη Χιλή όπου η μαχητική νεολαία (και όχι μόνο νεολαία) καταλαμβάνει τους δρόμους. Αποτελεί επίσης μια δράση αλληλεγγύης ανταποκρινόμενη στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης για τους 10 αναρχικούς και εξεγερμένους απεργούς πείνας από τις 22/3, στις φυλακές της Χιλής.

Ο αγώνας συνεχίζεται, τίποτα δεν τελείωσε.

αναρχικοί/ές

Πηγή: Athens Indymedia

Χιλή: Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας

29 Μάρτη – Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας απ’ τη φυλακή Santiago 1

Μέρες σαν τη σημερινή, υπάρχουν πολλά αδέρφια που γυρνούν στη μνήμη μας… Ο καιρός έχει περάσει, αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής μου είναι συνεχώς παρόντες στην ύπαρξή μου, επαναφέροντας όλη την εμπειρία και τη σοφία που συνέλεξαν στα Βήματά τους. Το να αναφέρουμε καθένα ξεχωριστά, θα κατέληγε σε μία εκτενέστατη λίστα · οι ποικίλες συνθήκες των θανάτων τους δείχνουν πως οι καιροί δεν είναι δα και τόσο διαφορετικοί όσον αφορά το κατά πόσο τα χτυπήματα της εξουσίας δολοφονούν όσες κι όσους αμφισβητούν τη βολή των ισχυρών.

Αίμα, πόνος και οργή χτίζουν ένα μονοπάτι καταστροφής και δημιουργίας δίχως τέλος. Μέσ’ από δαύτες τις σκέψεις, ανασαίνω καθάριο αέρα και συνεχίζω ανένδοτα.

Ας κατανοήσουμε πως ο εγκλεισμός είναι απλώς ένα πιθανό σενάριο της Ζωής για όσες και όσους επιλέγουν να διαρρήξουν την κανονικότητα και τη νομιμότητα της εξουσίας.

Η τιμωρία κι η απομόνωση, ως μέθοδος απόσπασης μετάνοιας, είναι η απάντηση που θα συναντήσουν τα αδάμαστα κορμιά κι οι συνειδήσεις μας.

Το συνεχές του αγώνα είναι ένα διαρκές οικοδόμημα, αέναο και πολύμορφο, με εξεγερτικό και θρασύ χαρακτήρα, που έρχεται σε σύγκρουση με την καταστολή, τη δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Απ’ το μέρος αυτό, τα καλέσματα θ’ αποτελούν πάντα μέσο όξυνσης της σύγκρουσης, μέσο προετοιμασίας, μέσο να νιώθουμε και να βιώνουμε τις ανατρεπτικές πρακτικές, να ρηγματώνουμε τις παλιές, δογματικές, ηθικίστικες, πατριαρχικές, εξουσιαστικές και τοξικές λογικές, που μόνο ζημιά και δυσπιστία προκαλούν εντός των συλλογικοτήτων και μεταξύ των σκεπτόμενων ατόμων.

Πάντοτε, ο αγώνας των Αδερφών μας που έχουν απαχθεί απ’ το κράτος αποτελεί έργο που συμπληρώνει τις μάχες στις οποίες καθημερινά χιλιάδες από Εσάς συνεισφέρετε, μέσα από τους διάφορους χώρους επιθετικής αντίστασης.

Είν’ επιτακτικό να πληθύνουμε και να ενισχύσουμε τα συνένοχα δίκτυα, προβαίνοντας σε διάφορες δράσεις για ν’ απαιτήσουμε τη δίχως όρους απελευθέρωση χιλιάδων από εμάς που βρισκόμαστε έγκλειστοι πίσω απ’ αυτά τα τείχη. Η αλληλεγγύη οφείλει να προσδώσει τούτη τη θεσπέσια επιθετική και συγκρουσιακή αλματώδη κίνηση που αντανακλά ιστορικά τα Βήματα των χιλιάδων πεσόντων αυτού του αγώνα.

Ο εχθρός, μέρα με τη μέρα, παραμονεύει, και είναι καιρός να του επιστρέψουμε τα χτυπήματα… Είναι καιρός να βεβαιώσουμε έμπρακτα ότι οι μηχανισμοί ελέγχου θα καταστούν άχρηστοι απέναντι σ’ εκείνες κι εκείνους που αγκαλιάζουν συνειδητά κι ολόψυχα την ατραπό της ολικής απελευθέρωσης.

Μιαν αγκαλιά συνενοχής κι εξέγερσης για τ’ Αδέρφια που βρίσκονται σήμερα σε απεργία πείνας, που παρέα προτάσσουμε σήμερα τα κορμιά μας ως όπλα, αντιμετωπίζοντας για μία ακόμη φορά το Κράτος και τους νόμους του.

Μαχόμενη Νεολαία, Διαρκής Εξέγερση!!!

Για την ανάκληση του άρθρου 9 και την αποκατάσταση του άρθρου 1 του Νομικού Διατάγματος 321!!!

Ελεύθεροι στους δρόμους ο σύντροφος Marcelo Villarroel και όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι για την Απελευθέρωση των Μαπούτσε, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι της Εξέγερσης!!!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!!!

Pablo Bahamondes Ortiz “Oso”
Ανατρεπτικός κρατούμενος απ’ τη Villa France
Σωφρονιστικό κατάστημα Santiago 1
Πτέρυγα Υψίστης Ασφαλείας
29 Μαρτίου 2021.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Δράσεις αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στη Χιλή

Καλούμε σε δράσεις παντός τύπου, πεπεισμένοι πως η εξεγερτική/ανατρεπτική αλληλεγγύη θα βγάλει τα αδέρφια και τα συντρόφια μας έξω απ’ τις φυλακές.

Το βράδυ της 28ης Μάρτη, στην περιοχή Almagro (στο κέντρο του Μπουένος Άιρες), ορθώσαμε πύρινα οδοφράγματα και ρηγματώσαμε την κανονικότητα των πολιτών, αποφεύγοντας το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας.

Προκρίνουμε ένα συνένοχο και εμπρηστικό/εκρηκτικό συνεχές.

Το βράδυ της 29ης Μάρτη, κολλήσαμε αφίσες στην περιοχή του προξενείου της Χιλής στο Μπουένος Άιρες.

Κι αυτό σε στήριξη του αγώνα που διεξάγεται στις φυλακές τους από ανατρεπτικά και αναρχικά έγκλειστα συντρόφια, από αιχμαλώτους και αιχμάλωτες της εξέγερσης του Οκτώβρη, καθώς και του αγώνα για απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Δεν κινητοποιούμαστε για να δράσουμε απλώς ενάντια στον εγκλεισμό.

Το να στηρίζουμε όσες και όσους έπεσαν στη μάχη ή απήχθησαν από την εξουσία αποτελεί μια φυσική δυναμική. Θεωρούμε όμως πως η μόνη μορφή αλληλεγγύης είναι η συνέχιση του αγώνα.

Ο χρόνος είναι τώρα!
Όλα συνεχίζονται!
Η απομόνωση είναι βασανιστήριο!
Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!
Θάνατος στο Κράτος και ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Οδοφράγματα για τη Μέρα του Νεαρού Μαχητή και σε αλληλεγγύη με τους αιχμαλώτους απεργούς πείνας

29 Μάρτη, διαρκής εξέγερση σε κάθε περιοχή

Καθώς ανατέλλει μία ακόμη 29η Μάρτη όπου ξεσπά η οργή των τόσων χρόνων δυστυχίας, των τόσων θανάτων, εξαφανίσεων, βιασμών και απαγωγών. Τονίζουμε πως δεν πρέπει να εκλαμβάνουμε τη μέρα τούτη ως μέρα εορτασμών, αλλά να εμβαθύνουμε στους ανυπάκουους κι ανταγωνιστικούς τρόπους με τους οποίους κάθε άτομο αντιλαμβάνεται τον εχθρό του, και στην καθημερινή ζωή και στον πραγματικό και διαρκή αγώνα των δρόμων.

Έτσι, σήμερα, απ’ τη φυλακή Santiago 1, πίσω απ’ την άσφαλτο και τα τείχη της, τα καλέσματα ενεργοποίησαν τη δρομίσια μαχητικότητα σε όλες τις περιοχές · και έτσι, η αλληλεγγύη κι η επίθεση για τη διάχυση της εξέγερσης, παρέα με τον θόρυβο που προκάλεσαν τα χέρια κι οι καρδιές κάθε ξεχωριστού αδάμαστου ατόμου, συνάντησαν την πραγματικότητα και το καθήκον.

Να διαδοθεί η είδηση της απεργίας πείνας και να οργανωθεί η διαρκής εξέγερση κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας αγώνα.

Όποιος ξεχνά τους αιχμαλώτους και τις αιχμάλωτες, ξεχνά τον ίδιο τον αγώνα!!!

Πηγή: AMW English

*

Ανατρεπτικοί κρατούμενοι και αιχμάλωτοι της εξέγερσης σε απεργία πείνας, φυλακή Santiago 1

Προπαγάνδα και οδοφράγματα για την 29η Μάρτη, και σε αλληλεγγύη με τους κρατουμένους και τις κρατούμενες που βρίσκονται σε απεργία πείνας στο Σαντιάγο της Χιλής.

Το κυρίαρχο πολιτικό οικοδόμημα οφείλει να κατανοήσει πως η ισχύς του κόσμου που κατοικεί στη Χιλή δε θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο σφετερισμού από τους υποτιθέμενους αντιπροσώπους του, από τις κυβερνήσεις που απαρτίζονται από πολιτικά κόμματα γεμάτα μισθοφόρους και επιχειρηματίες που έχουν εμπορευματοποιήσει κάθε μας δικαίωμα κι έχουν ιδιοποιηθεί τους φυσικούς πόρους της χώρας, επιβάλλοντας εκμετάλλευση μέχρι θανάτου με την αποκαλούμενη ανάπτυξή τους.

Όπως σε μια δικτατορία, κλειδαμπαρώνουν τους ανθρώπους μας, τους γειτόνους μας, τα αδέρφια μας, τις φίλες μας, τους γονείς μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, μας ακρωτηριάζουν, μας καίνε, μας βιάζουν, μας δολοφονούν. Να λοιπόν γιατί καλούμε σε λαϊκό ξεσηκωμό την 29η Μάρτη ενάντια στη δικτατορία του Πινιέρα, όπως έκαναν στην εποχή τους και τα αδέρφια Vergara Toledo.

Παλεύουμε για να καταστήσουμε ορατούς τους ανατρεπτικούς κρατουμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας.

Είμαστε η Ομάδα Δράσης Camilo Catrillanca (Grupo de Acción Camilo Catrillanca), και είμαστα παντού.

Πηγή: Enough Is Enough

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Simón Bolívar: Οδοφράγματα αλληλεγγύης την τρίτη μέρα απεργίας πείνας

Τρίτη μέρα. 24 Μάρτη. Οδοφράγματα στην κοινότητα του Simón Bolívar

Ούτε κατασταλτικές καραντίνες ούτε απαγορεύσεις κυκλοφορίας: Οι κάτοικοι της κοινότητας του Simón Bolívar στηρίζουν με φωτιές και οδοφράγματα την τρίτη μέρα απεργίας πείνας ενάντια στις τροποποιήσεις του Νόμου 321 και ενάντια στην προληπτική κράτηση ως τιμωρία.

ΣΗΜΕΡΑ, ΤΡΙΤΗ ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠ’ ΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΕΝΟΧΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ SIMON BOLIVAR ΒΓΗΚΑΝ ΕΞΩ ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ, ΩΣ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΑΓΚΙΤΑΤΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ 321.

Τα τρικάκια γράφουν:

Μαχόμενη νεολαία, εξέγερση διαρκής, κάλεσμα στον κοινωνικό πόλεμο!!

Αλληλεγγύη και συνενοχή με τα αναρχικά και ανατρεπτικά έγκλειστα συντρόφια και με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους της εξέγερσης, που βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 22 Μάρτη, για την εφαρμογή του άρθρου 1 και την επαναφορά του άρθρου 9 του Νομικού Διατάγματος 321.

Πηγή: Buscando la Kalle

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Οδοφράγματα αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στις χιλιάνικες φυλακές

Οδοφράγματα για τους Αναρχικούς και Ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες που βρίσκονται σε απεργία πείνας στη Χιλή

Μαθαίνοντας για την απεργία πείνας που ξεκίνησε σήμερα, Δευτέρα 22 Μάρτη, από διάφορα ανατρεπτικά και αναρχικά συντρόφια στην C.A.S (Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας), στη φυλακή Máxima, στη φυλακή του San Miguel και στη φυλακή Santiago 1, διεκδικώντας την ακύρωση της τροποποίησης του Νομικού Διατάγματος 321, ορθώσαμε οδοφράγματα συντονισμένα στην κοινότητα του Maipú και του Lo Prado, ως ανταπόκριση στα καλέσματα για δράση.

1η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ!!

ΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ!!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας

Δημόσια δήλωση για την έναρξη απεργίας πείνας

Προς τους λαούς, τα άτομα, τις κοινότητες και τα εδάφη σε αγώνα και αντίσταση.

Προς όσους επαναστατούν ενάντια σε αυτό το παρόν της καταπίεσης και της δυστυχίας.

Προς τις οικογένειες, τους φίλους μας, τους συνενόχους μας, τους συντρόφους και τους αγαπημένους μας σε όλο τον κόσμο.

Προς όλους:

Σήμερα, Δευτέρα 22 Μαρτίου, στις 00:00 στο Σαντιάγο της Χιλής, οι κρατούμενοι του κοινωνικού πολέμου:

– Mónica Caballero Sepúlveda στη γυναικεία φυλακή του San Miguel.

– Marcelo Villarroel Sepúlveda,

– Joaquín Garcia Chanks,

– Juan Flores Riquelme

– Juan Aliste Vega στο C.A.S, (όχι συμμετέχοντας στην απεργία, αλλά στηρίζοντας, δεδομένης της ιατρικής κατάστασής του στη φυλακή υψηλής ασφάλειας)

– Francisco Solar Dominguez, στο τμήμα μέγιστης ασφάλειας.

– Pablo Bahamondes Ortiz,

– Jose Ignacio Duran Sanhueza,

– Tomas González Quezada και

– Gonzalo Farias Barrientos, στις ενότητες 2 και 3 της φυλακής του santiago 1,

ξεκινάμε μια κινητοποίηση με χαρακτηριστικά απεργίας πείνας επ’ αόριστον:

  • Κατάργηση του άρθρου 9 και η αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος Νόμου 321.
  • Απελευθέρωση του συντρόφου Marcelo Villarroel και όλων των ανατρεπτικών κρατουμένων, των αναρχικών, των κρατουμένων της απελευθέρωσης των Mapuche και των κρατουμένων της εξέγερσης.

Με απλό τρόπο, να μην ισχύει αναδρομικά η τροποποίηση του νόμου που ρυθμίζει την «υπό όρους ελευθερία (υπό όρους αποφυλάκιση κρατουμένου)». Και αυτό να είναι ξανά κεκτημένο δικαίωμα του φυλακισμένου ατόμου και όχι προνόμιο όπως ορίζεται από τον τωρινό νόμο, ο οποίος μετασχηματίστηκε μόνιμα σύμφωνα με το συμφέρον του κράτους που θέλει να κρατήσει απαχθέντες όσους αγωνίζονται ενάντια στην κανονικότητα του υπάρχοντος.

Αυτή η τροποποίηση του νόμου δυσχεραίνει σημαντικά την πιθανότητα πρόσβασης στην λεγόμενη «απελευθέρωση υπό όρους», καθυστερώντας την σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες – επηρεάζοντας έτσι μεγάλο αριθμό κρατουμένων που βλέπουν την ποινή τους να γίνεται μόνιμη. Από την άλλη, η αναδρομική ισχύ του, αγνοεί την ίδια της τη νομιμότητα, τη νομιμότητα των αφεντικών αυτού του άρρωστου κόσμου, αποδεικνύοντας τη συνεχή χρήση πολιτικών-νομικών παρεκκλίσεων με τις οποίες θάβουν κάτω από τόνους τσιμέντου και μετάλλου φυλακής τους φτωχούς, επαναστάτες και τους αντιστεκόμενους.

Αυτή η άθλια πολιτική-νομική επιβολή αγγίζει και επηρεάζει άμεσα σήμερα τον σύντροφό μας Marcelo Villarroel Sepúlveda, ο οποίος με 2 μεγάλες περιόδους εγκλεισμού βρίσκεται φυλακισμένος για περισσότερα από 25 χρόνια για ενέργειες ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, ενέργειες που χρονολογούνται από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, της δεκαετίας του ’90 και του 2000. Και επειδή δεν ήταν αρκετές οι εκτεταμένες ποινές που του επιβλήθηκαν, αυτή τη φορά το κράτος νομοθέτησε και ενίσχυσε νέα νομικά πλαίσια, δίνοντας εγγύηση για την εφαρμογή των ποινών της παλιάς και σάπιας στρατιωτικής δικαιοσύνης, τροποποιώντας τις προθεσμίες υποβολής αιτήσεων του Marcelo που αντιστοιχούσαν στο 2019 ώστε να του επιτραπεί η υποβολή αίτησης το 2036, εφαρμόζοντας αυθαίρετα την κεκαλυμένη διαρκή φυλάκιση του, που στοχεύει να τον κρατήσει έγκλειστο για συνολικά περισσότερα από 40 χρόνια.

Από τον εγκλεισμό δεκαετιών, ετών και μηνών, από το χθες και το σήμερα, διάφορες γενιές συντρόφων τα έχουμε σπασμένα με οποιαδήποτε έννοια θυματοποίησης που θέλει τους απαχθέντες, ένα παθητικό υποκείμενο που υπόκειται συνεχώς στη βούληση αυτού που τους κρατάει και επιτεθόμαστε χρησιμοποιώντας τα σώματά μας ως πεδία μάχης και από εκεί παλεύουμε εξωτερικά και εσωτερικά την καθημερινή ζωή που μας επιβάλλεται από τον εγκλεισμό.

Το πέρασμα από τη φυλακή είναι μια επέκταση της επιλογής που έχουμε κάνει στη ζωή, όπου η συνειδητή πράξη για την ολικη απελευθέρωση επιδιώκει να προσδιορίσει την συγγένεια των ιδεών που αντικατοπτρίζονται σε ενέργειες, μάχες και αντιστάσεις ως αντιεξουσιαστική πρακτική. Αποφάσεις που ενσωματώνονται σε γεγονότα αντίστασης, εκεί είναι που βάζουμε το καλύτερο από το καθένα μας: άτομα, πυρήνες, συμμορίες, συλλογικές και ανταγωνιστικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του κράτους και των μηχανισμών καταστολής ελέγχου και θανάτου, ως εργαλείου ελέγχου και συστηματικής καταπίεσης της ζωής.

Εδώ μέσα στα τείχη σας, είμαστε απείρως μακριά από την ήττα, πολύ λιγότερο μόνοι/ες, όπως θα θέλατε. Συνεχίζουμε να είμαστε ανυπότακτοι/ες, ελεύθεροι/ες και αξιοπρεπείς.

Σήμερα αγωνιζόμαστε ξανά με τα σώματά μας ως όπλα ενάντια σε εκείνους που θέλουν να φυλακίσουν και να θάψουν κάτω από το τσιμέντο την εξέγερση, την αξιοπρέπεια, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Η εξουσιαστική αστυνομική κοινωνία δημιούργησε την πανοπτική φυλακή όπου ιστορικά, έχει φυλακίσει όσα άτομα επαναστατούν ενάντια στη λεγόμενη κοινωνική ειρήνη, δημιουργώντας δομές τιμωρίας που επιδιώκουν σωματικό και διανοητικό έλεγχο, επιδιώκοντας τον περιορισμό του ατόμου, μέσω του φόβου της βίας της απομόνωσης και της φυλάκισης. Αλλά καμία φυλακή, ούτε μεγίστης ή υψίστης ασφάλειας, ούτε με τους περιφραγμένους τοίχους, τα κάγκελα με τους ένοπλους φρουρούς, δεν θα μπορέσει να υποτάξει όσες/ους έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στην υπόθεση της ολικής απελευθέρωσης.

Αυτά τα τείχη δεν θα μπορέσουν ποτέ να σιωπήσουν τα όνειρά μας, και ακόμη λιγότερο θα μπορέσουν να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη παλίρροια των ανυπότακτων υπάρξεων που ενώνονται και ορμούν ενάντια σε κάθε είδος κυβέρνησης.

Επίσης, θέτουμε ως άμεσο και επείγον το ζήτημα του τέλους της προληπτικής φυλάκισης ως τιμωρητικό μέσο εναντίον εκείνων που κατηγορούνται για ενέργειες στο πλαίσιο μόνιμης εξέγερσης, αρνούμενοι το υποτιθέμενο τεκμήριο αθωότητας κατά τη διάρκεια μιας έρευνας.

Με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζονται ως ένοχοι, και τους επιβάλλονται εκτεταμένες προληπτικές φυλακίσεις που διαρκούν ακόμη και μέχρι τη στιγμή της καταδίκης ή την ολοκλήρωση της ποινής.

Απορρίπτουμε επίσης την τρέχουσα ισχύ των καταδικαστικών αποφάσεων της ναζιστικής φασιστικής στρατιωτικής δικαιοσύνης της Χιλής, οι οποίες διαμορφώθηκαν υπό βασανιστήρια και σε διαδικασίες χωρίς δικαίωμα υπεράσπισης, και αποδοκιμάστηκαν ευρέως σε διεθνές επίπεδο, κατά τη διάρκεια δεκαετιών στις οποίες ο Marcelo Villarroel και ο Juan Aliste δικάστηκαν και καταδικάστηκαν.

Αν και το 2010 η Χιλή, λόγω διεθνούς πίεσης, τροποποίησε την δυνατότητα δίωξης πολιτών από στρατιωτικούς εισαγγελείς, οι προηγούμενες καταδίκες, και ιδίως εκείνες της δεκαετίας του 1990, παραμένουν σε ισχύ παρά την εκτεταμένη κριτική και τη διεθνή απόρριψη. Ακόμη, δεν αγνοούμε αλλά συμπαραστεκόμαστε στο αίτημα των Mapuche να εφαρμόσει τη Σύμβαση 169 της ΔΟΕ για την κατάσταση των Peñi και Lamngen που φυλακίστηκαν στον αγώνα.

Αυτή η από κοινού κινητοποίηση είναι η συνέυρεση μεταξύ διαφορετικών πρακτικών και άτυπων τάσεων που βρίσκονται στη φυλακή ως μια ζωντανή συνέχιση της μακράς συλλογικής αντίστασης και είναι επίσης μια ανοιχτή έκκληση σε όλα τα περιβάλλοντα αλληλεγγύης και σε όλους εκείνους που θέτουν τους εαυτούς τους ενάντια στη φυλακή και την καταπίεση, να γίνουν ενεργό μέρος αυτού του αγώνα που ανήκει σε όλους, και ενθαρρύνουμε κάθε είδους πρωτοβουλίες με ό, τι είναι διαθέσιμο και από οπουδήποτε, θέλοντας να επιτύχουμε σε αυτή τη νέα κινητοποίηση που ξεκινάμε ως απαραίτητο και επείγον βήμα στον αγώνα ενάντια στις φυλακές.

Εν μέσω αυτής της χιονοστιβάδας των περιορισμών που επικαλούνται την πανδημία σε διεθνές επίπεδο, καλούμε επίσης όλες τις συγγενικές εκφράσεις σε όλο τον κόσμο να εκφραστούν όπως καθεμία μπορεί και θέλει, χρησιμοποιώντας τη φαντασία ως το μόνο όριο.

Αγκαλιάζοντας όλους/ες τους/τις φυγάδες, τους/τις αξιοπρεπείς κρατούμενους/ες που πολεμούν, όλες τις οικογένειες που αντιστέκονται, με ανατρεπτική, αυτόνομη, ελευθεριακή, αναρχική και εξεγερτική μνήμη.

Με όλα τα αδέρφια και τα συντρόφια που έχουν πέσει στη μάχη.

Όσο υπάρχει εξαθλίωση θα υπάρξει εξέγερση !

Θάνατος στο κράτος και ζήτω αναρχία!

Υφαίνοντας δίκτυα, πολλαπλασιάζοντας την συνενοχή, προωθείται η εξεγερτική και ανατρεπτική επίθεση

Ούτε ένοχοι ούτε αθώοι, μόνιμη εξέγερση !

Ενάντια σε κάθε εξουσία, αυτοάμυνα και αλληλεγγύη !!

Για την επέκταση της αλληλεγγύης στους κρατούμενους του κοινωνικού πολέμου, της εξέγερσης και της απελευθέρωσης του Μαπούτσε !!!

Να εκραγούν οι φυλακές!

Για την κατάργηση του άρθρου 9 και την αποκατάσταση του άρθρου 1 του διατάγματος 321

Ο Marcelo Villarroel και όλοι οι ανατρεπτικοί κρατούμενοι, οι αναρχικοί, οι κρατούμενοι της εξέγερσης και της απελευθέρωσης των Mapuche: Στο δρόμο!!

Monica Caballero Sepúlveda

Marcelo Villarroel Sepulveda

Joaquin Garcia Chanks

Juan Flores Riquelme

Juan Aliste Vega

Francisco Solar Domínguez

Pablo Bahamondes Ortiz

Jose Duran Sanhueza

Tomas González Quezada

Gonzalo Farias Barrientos

Μέχρι να καταστρέψουμε τον τελευταίο ανάχωμα της κοινωνίας φυλακής!

Μέχρι την ολική απελευθέρωση !!

Πηγή: Athens Indymedia

Ο Κουφοντίνας και οι…”απέναντι”

Ο Κουφοντίνας…

Προσπάθησα να σκεφτώ τι σημαίνει αυτό το πρόσωπο που έχει γίνει το επίκεντρο των ημερών. Ένα πρόσωπο που αγωνίζεται πεθαίνοντας για την αξιοπρέπειά του. Ένα πρόσωπο που λοιδορείται ως “θρασύδειλος, δολοφόνος, σκήνωμα, νάρκισσος” και άλλα γραφικά από τους … όψιμους εχθρούς του. (Αλήθεια που βρέθηκαν όλοι αυτοί; )

Ότι και να λένε τα ασήμαντα παπαγαλάκια, η αλήθεια είναι ότι ο Κουφοντίνας συμπυκνώνει την ιστορική μνήμη των ηττημένων του εμφυλίου. Σα σκέψη και σα πρόσωπο.

Ο Κουφοντίνας είναι ο ιδεολογικός φορέας, ο εκφραστής αλλά και το σύμβολο μιας ελληνικής κοινωνικής επανάστασης που δεν έγινε ποτέ. Εκείνης των ηττημένων του εμφυλίου. Μιας επανάστασης που θα έπρεπε να τραφεί, από τις βαθιά κρυμμένες μνήμες:

Αυτές των αμερικάνικων ναπάλμ που έκαιγαν τα κορμιά των διωγμένων ανταρτών στα βουνά της Ηπείρου.

Τις μνήμες από τις εκτελέσεις , τις φυλακίσεις, τις εξορίες, και τα βασανιστήρια που ακολούθησαν χιλιάδων κομμουνιστών, τις διώξεις λόγω φρονήματος των ηττημένων.

Την απαγόρευση του κόμματος, την εκτέλεση του Μπελογιάννη, τους φακέλους αντιφρονούντων, τη βία και τη νοθεία σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μιας δημοκρατίας που χωρούσε μόνο τους μεν, άντε κι ένα παρενδεδυμένο στην ψευδοδημοκρατική νομιμοφροσύνη αριστερό κι ακίνδυνο «δε».

Συμπεριλαμβάνει το ελληνορθόδοξο δεξιό «βαθύ κράτος», που όταν έστω και με την απόπειρα άσκησης μιας πιο «ανεξάρτητης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», η χούντα την έβαλε στο γύψο.

Είναι τότε που γεννιούνται Κουφοντίνες, και που μεγαλώνοντας διδάσκονται την αλήθεια: Ότι ο κομμουνισμός, ο όποιος κομμουνισμός-, δεν “δικαιούται” να υπάρχει σε αυτό το τόπο.

Και αυτό, το διδάσκεται από παιδί νιώθοντας το τρόμο μιας χούντας που έχει μαυρίσει τον αέρα, και που η λαλιά γινόταν ψίθυρος για τους ηττημένους, και οι απαγορευμένες ιστορίες ψελλίζονται μυστικά πίσω από κλειστά παράθυρα από γενιά σε γενιά. Αυτό το μάχιμο πνεύμα, αυτή η παράδοση, η ιστορική γνώση και η αποκατάσταση μιας ιστορικής αδικίας, η επίγνωση μιας απάντησης με αξιοπρέπεια, εκκολάπτονταν στη συνείδηση ενός 15άχρονου, αλλά και των μεγαλύτερων συντρόφων του. Αυτό το πνεύμα όπλισε τη 17Ν, σαν ύστατη αντίδραση για την αποκατάστασης μιας ιστορικής αξιοπρέπειας. Της αξιοπρέπειας μιας απάντησης των ηττημένων.

Μιας αξιοπρέπειας, που όχι μόνο ερχόταν να απαντήσει στις ταπεινώσεις ενός ολόκληρου λαού που μετά το πόλεμο του πάτησαν το κεφάλι και δε το σήκωσε ποτέ, αλλά και να βάλει στο τραπέζι της κρίσης μας, το επίδικο της «αστικής δημοκρατίας» της «λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης» (*λματ), που πάλι με πλάγια μέσα θα κυβερνήσει, θα χρεοκοπήσει το τόπο, και κυβερνάει ακόμα και μέχρι τις ημέρες μας με θράσος, αναδεικνύοντας το βαθμό ηλιθιοποίησης των ψηφοφόρων…

Μιας αξιοπρέπειας που δεν θα επέτρεπε την μετατροπή της αδάμαστης αριστεράς του αντάρτικου, σε μια ναρκωμένη στη νομιμοφροσύνη της και υποτακτικής στο «δημοκρατικό πολιτισμό» της λματ, αριστεράς. Μια αριστερά που ακόμα και σήμερα δίνει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης και μετανοίας “σχηματίζοντας” πορείες αντι-covid, προστατεύει τη Βουλή, και επικαλείται όρκους πίστης στην αστική νομιμότητα, αποκηρύσσοντας ένοχα το μάχιμο, το ένοπλο πνεύμα, τον αντάρτη. Και βέβαια βάζει το κάθε Δρίτσα να ανασκευάζει τη πραγματικότητα, ότι η Ε.Ο. 17Ν. ουδέποτε μας τρομοκράτησε, καταδικάζοντας κι αυτός τελικά με τη σειρά του τους επιβουλείς της «δημοκρατίας» των λματ.

Αυτό που κάνει ο Κουφοντίνας, στην ιστορία της ζωής του, είναι να σώζει την αξιοπρέπεια των ηττημένων ανταρτών, των Μπελογιάννηδων, των εξορισμένων στα Μακρονήσια, των βασανισμένων του Ωρωπού, και των εξεγερμένων της 17Νοέμβρη. Απέναντι στη βία που δέχτηκε όλος αυτός ο κόσμος στη μεταπολεμική ιστορία του τόπου, από όλη την αριστερά μόνοι η Ε.Ο. 17Ν. και ο ΕΛΑ μπόρεσαν να σταθούν με ανάλογη αξιοπρέπεια στο πόνο που προκάλεσε η δεξιά τρομοκρατική νομιμότητα στην Ελλάδα. Αυτό από μόνο του αποτελεί δείγμα γενναιότητας και αξιοπρέπειας.

Αυτή την ιστορία, την ιστορία των ηττημένων του εμφυλίου, την ιστορία της ποδοπατημένης από τη μπότα, αριστεράς, προσπαθούν να σβήσουν με κάθε τρόπο, οι δεξιοί. Γι αυτό και αυτός ο πόλεμος στο Κουφοντίνα. Είναι θέμα “συμβόλων”.

Ξέρω, δε περιμένατε να τα γράψει αυτά κάποιος που θέλει να πιστεύει ότι είναι αναρχικός. Άλλωστε ο Κουφοντίνας εχθρός μας ήτανε ιδεολογικά, τουλάχιστον τον καιρό της δράσης του. Και μάλιστα πολύ φοβάμαι πως υπό άλλες συνθήκες πολύ πιθανό να ήμασταν στο απέναντι χαράκωμα ντουφεκώντας ο ένας τον άλλον.

Όμως δε μπορώ ως «τρίτος» και συγκριτικά ιστορικά και ιδεολογικά “νεογέννητος”, να μην αποδώσω τιμή σε αυτό που έκανε, ως τρόπο αγώνα, ως αξιακή εντιμότητα, ως ιστορική επίγνωση, ως σεβασμό στους νεκρούς προπάτορες, ως στάση του μάχιμου που παραδίδεται ηττημένος, ως αιχμάλωτου με αξιοπρέπεια, ακόμα και ως προσώπου που συμπυκνώνει το πραγματικό πολιτικό νόημα της αριστεράς στην Ελλάδα έναντι των «χιτών» του χτες και του σήμερα.

Δε μπορώ να μην τιμώ αυτό που κάνει σα δείγμα του μεγέθους της αξιοπρέπειας απέναντι στην ευτέλεια των παρατρεχάμενων της εξουσιαστικής καμαρίλας. Γιατί αυτό που κάνει σήμερα ο Κουφοντίνας είναι αντιστρόφως ανάλογο της ευτέλειας των “απέναντί” του…

…και οι απέναντι

Η απόφαση της απεργίας πείνας για λόγους αξιοπρέπειας είναι τόσο μεγάλη αξιακά, όσο μικρόψυχη είναι η απόφαση μιας γ.γ. να τιμωρήσει εκδικητικά αυτόν που εκπροσωπεί ιδανικά.

Μια κοπέλα που γεννήθηκε στη μεταπολίτευση, μεγάλωσε στην εποχή των παχιών αγελάδων ενός ΠΑΣΟΚικού κράτους παροχών, πρόνοιας, κι ενδυνάμωσης της αγοραστικής δυνατότητας, και ανόδου της μικροαστικής τάξης.

Αυτή η εποχή που η ίδια και το σινάφι της σήμερα καταδικάζουν ως «φαύλη», αυτή είναι που τους γέννησε και τους γαλούχησε στα πρότυπα του καταναλωτισμού, των lifestyle περιοδικών, τους μπόλιασε με τη σημασία του εγώ απέναντι στο εμείς, με την αξία του στόχου σε βάρος της επιθυμίας, με το δηλητήριο της στέρησης προς όφελος της «επιτυχίας», με τη τοξικότητα της αλλοτρίωσης σε βάρος του αληθινού εαυτού.

Με τις αξίες της προσωπικής ανέλιξης με τις αρχές του αριβισμού, της κομματικής καμαρίλας, των διαγκωνισμών και των ανταγωνισμών, της ρουφιανιάς και του γλειψίματος της εξουσίας, με τους χειρισμούς, τα τακούνια, τις ψεύτικες βλεφαρίδες, τα ψεύτικα μαλλιά και τα ψεύτικα μυαλά μιας εξουσίας του αλλότριου. Με αυτά πορεύονται.

Μια «μηχανή» στημένη πίσω από ένα γυάλινο μακιγιαρισμένο βλέμμα, απάνθρωπη, χωρίς αισθήματα, χωρίς μνήμη, χωρίς βάθος. Ανυποψίαστη, αμύριστη, αμόρφωτη, ασήμαντη.

Καρικατούρα μιας εποχής που φτιάχνει θνησιγενή στελέχη 4ετίας. Μετά πεθαίνουν γιατί σε μια εποχή ευτέλειας, ταχυφαγίας και γρήγορης ανάλωσης, «τα στελέχη» όπως αυτά του «επιτελικού» κράτους, πεθαίνουν ύστερα από λίγο σα τις πυγολαμπίδες. Πεθαίνουν ως άχρηστοι κι αποτυχημένοι. Γιατί όλοι αυτοί που σήμερα «επιτελούν» την εξουσία, είναι για το σύστημα ευκαιριακοί κι αναλώσιμοι.

Όμως η συγκεκριμένη ήρθε για να μείνει. Έχει μπόλικο απόθεμα τοξικότητας, αρκετή καπατσοσύνη, και τόση σκληρή πέτσα που φτάνει μέχρι τα φυλλοκάρδια της, όση δηλαδή χρειάζεται για να επιτελέσει άνωθεν προσταγές, που ανάλογα με τη θέση ευθύνης της θα χειριστεί «ευέλικτα» αλλά και κυρίως χειριστικά. Δυστυχώς, όσο πιο μεγάλο είναι το βάρος της ασημαντότητάς της τόση θα είναι και η εξουσία που θα ασκεί, βαραίνοντας εμάς.

Κι έτσι φτάσαμε σήμερα ο ανθρωπότυπος αυτός, να παίζει με τη ζωή του ανθρώπου, του αγωνιστή, του εκφραστή της γενναιότητας ενός ολόκληρου κόσμου, του φορέα μιας πολιτικής ταυτότητας που φέρει το βάρος μιας μεγάλης και πικρής ιστορικής μνήμης, σα να θέλει με αυτό τον τρόπο να ξεφύγει από το βούρκο της, να πάρει έτσι έστω και λίγο από την αξία του, ξορκίζοντας έτσι την ασημαντότητά της.

Εμείς το επιτρέψαμε να γίνει όλο αυτό.

Και πρέπει να το διορθώσουμε.

Πηγή: athensindymedia

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΕΣΕ):ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 08 Γενάρη και απεργία δίψας από τις 22 Φλεβάρη. Διεκδικεί την μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού από τον Δομοκό. Αυτή η διεκδίκηση δεν είναι παρά η εφαρμογή του εκδικητικού νόμου που ψήφισε τον περασμένο Νοέμβρη η κυβέρνηση της ΝΔ φωτογραφίζοντας τον ίδιο τον Κουφοντίνα. Ταυτόχρονα τις τελευταίες μέρες προσέθεσαν και την εισαγγελική εντολή για αναγκαστική σίτιση του απεργού πείνας και δίψας, πράξη η οποία αποτελεί βασανιστήριο για τον πολιτικό κρατούμενο. Η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει τον Δημήτρη Κουφοντίνα νεκρό. Μέσα από την αστυνομοκρατία και την καταστολή που έχει επιβάλλει και πολλαπλασιάζει, με το πρόσχημα της πανδημίας, πιστεύει πως θα δώσει ακόμη ένα σκληρό παράδειγμα του ανυποχώρητου και άτεγκτου καθεστώτος. Όμως δεν κατανοεί πως όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΕΣΕ)

Γερμανία, Βερολίνο: Φωτιά σε φορτηγό της Hertz σε αλληλεγγύη με τον Δ. Κουφοντίνα

Από τις 8 Ιανουαρίου, ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται σε απεργία πείνας, διεκδικώντας τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Προηγουμένως, η ελληνική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον είχε μεταφέρει από φυλακή κοντά στον Βόλο στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό. Και αυτό ως μέρος της εκδικητικής πολιτικής της απέναντι στους κρατουμένους και τις κρατούμενες εν γένει, και ιδιαίτερα απέναντι στον Κουφοντίνα, ως αιχμάλωτο για την Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη.

Για εμάς, εξέχουσα σημασία έχει το γεγονός πως ο Δημήτρης είναι ένας απ’ τους λίγους κατηγορουμένους για τη 17 Νοέμβρη που δεν παραχώρησε δήλωση μετάνοιας στο δικαστήριο, και ήταν ο μόνος που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τις δράσεις της οργάνωσης.

Ακόμα κι αν η επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη έχει τερματίσει την δράση της για σχεδόν 20 χρόνια, θα παραμένει για πάντα στην αγωνιστική μνήμη ως σύνδεσμος με την ιστορία, δημιουργώντας μια συνέχεια από την αντίσταση στην Γερμανική κατοχή της ελληνικής επικράτειας έως την πάλη ενάντια στην τρομοκρατία της δεξιάς κατά την διάρκεια του εμφυλίου μέχρι και τους αγώνες απέναντι στην στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών του 1967-1974 εξακολουθώντας από τότε να υποβόσκει σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια σε οποιοδήποτε καθεστώς εντός της χώρας.

Παρά τα όποια χάσματα στις διαφορετικές θεωρητικές και πρακτικές προσεγγίσεις μας, η 17 Νοέμβρη έχει υπάρχξει μία από τις αντάρτικες ομάδες στην Ευρώπη της οποίας η αντιιμπεριαλιστική και κομμουνιστική τάση, μαζί με όσες κριτικές μπορούν να εκφραστούν εναντίον της, συνεχίζει να είναι μία θετική αναφορά για τον αναρχικό πόλεμο στους δρόμους και αυτό διαφαίνεται στις πολυάριθμες επιθέσεις αλληλεγγύης.

Προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτήσεις του Δημήτρη Κουφοντίνα και να δώσουμε δύναμη σε όσους αυτήν την στιγμή εξαπλώνουν την φωτιά στις Ελληνικές πόλεις συμμετέχοντας στην σύγκρουση, επιτεθήκαμε σε έναν προμηθευτή εξοπλισμού της Ελληνικής Αστυνομίας την νύχτα στις 18 Φεβρουαρίου.

Παίρνοντας έμπνευση από μια επίθεση σε κατάστημα της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων, Hertz, στην Αθήνα τον Δεκέμβρη, πυρπολήσαμε ένα φορτηγό της Hertz στο Hönower Weg, στο Λίχτενμπεργκ. Η Hertz παρέχει οχήματα στην Ελληνική Αστυνομία, ιδίως στη μονάδα ΟΠΚΕ. Είτε το κάνει δωρεάν, όπως ισχυρίζεται κάποιες φορές, είτε με πιο ευνοϊκούς όρους, η εταιρεία αυτή είναι έκθετη στην οργή μας.

Δημήτρη, κράτα γερά!

Ο αγώνας μας δε σταματά, ώσπου όλοι οι κρατούμενοι να είναι λεύτεροι!

Αυτόνομη Ομάδα “Sigurd Debus”
– Κάθε φλεγόμενο όχημα της Hertz κι ένας Επαναστατικός Πυρήνας.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο Ragnarok

Consumimur Igni: Γιατί το δοκιμαζόμενο σώμα του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι και δικό μας

Ο έγκλειστος κομμουνιστής επαναστάτης, Δημήτρης Κουφοντίνας, ξεκίνησε στις 8 Ιανουαρίου απεργία πείνας, διεκδικώντας με όπλο το σώμα του τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο σύντροφος εξέτιε στον Κορυδαλλό για χρόνια την ποινή του για τη συμμετοχή του στην Ε.Ο. 17 Νοέμβρη. Μεταφέρθηκε στις αγροτικές φυλακές Βόλου, όπου και παρέμεινε για δυόμιση χρόνια. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2020, έπειτα από εντολή του εμετικού καθάρματος που ακούει στο όνομα Σοφία Νικολάου, γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής, απήχθη και οδηγήθηκε στις πειθαρχικές φυλακές Δομοκού.

Ως κίνηση έμπρακτης αλληλεγγύης προς τον Δημήτρη Κουφοντίνα, στις 16 Ιανουαρίου ξεκίνησαν απεργία πείνας οι σύντροφοι Νίκος Μαζιώτης και Γιάννης Δημητράκης, κρατούμενοι στις φυλακές Δομοκού, και στις 18 Ιανουαρίου οι σύντροφοι Βαγγέλης Σταθόπουλος και Πολύκαρπος Γεωργιάδης, κρατούμενοι στις φυλακές Λάρισας.

Η παρούσα απεργία πείνας είναι συνολικά η πέμπτη που διεξάγει ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Η κατάσταση υγείας του είναι ιδιαίτερα βεβαρυμένη. Και οι κρατικοί ιθύνοντες επιστρατεύουν τη ρητορική: «Η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, ο Κουφοντίνας ζητά ειδική, προνομιακή μεταχείριση» · γεγονός που σαφέστατα ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη. Για την παρούσα κυβέρνηση, ειδικά, και τον θλιβερό ρεβανσισμό της, ο σύντροφος αποτελεί ιστορικό στοίχημα, και η ενδεχόμενη εξόντωσή του αποτελεί παράσημο και δικαίωση. Κατανοώντας πως οι μέρες περνούν, πως τα περιθώρια στενεύουν και τα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά των πολιτικών, κοινωνικών και κινηματικών φορέων είναι περιορισμένα και δε δύνανται να παράξουν επαρκή πίεση στο κράτος για να ικανοποιήσει το αίτημα του συντρόφου, θεωρούμε καθήκον μας να βγούμε μπροστά, να δημιουργήσουμε γεγονότα, να ριζοσπαστικοποιήσουμε τις βλέψεις και τις απαντήσεις μας, να οικειοποιηθούμε επιθετικές πρακτικές, να προκαλέσουμε κόστος.

«ἄν εἶν᾿ ὁ λάκκος σου πολύ βαθύς,
χρέος μὲ τὰ χέρια σου νὰ σηκωθεῖς»
Κώστας Βάρναλης

Η φυλακή στον σύγχρονο κόσμο αποτελεί έναν μη-τόπο. Μία κόγχη βαρβαρότητας αρχαϊκής φύσης εντός ενός κόσμου τυφλωμένου από την έπαρση της προόδου, έτοιμου να υποδεχτεί τις συνέπειες των τελεολογικών του οραμάτων. Οι φυλακισμένοι και οι φυλακισμένες, μολονότι δέχονται διαρκώς μια θεσμικά νομιμοποιημένη απανθρωποποίηση, γίνονται κοινωνοί των δήθεν ανθρωπιστικών αφηγημάτων μέσω μιας ψευδούς τυπικής αβρότητας, η οποία εν τέλει υποτιμά τη θέση τους και αμαυρώνει την περηφάνια τους. Τα πολιτικά και κοινωνικά τους δικαιώματα φυλάσσονται σχολαστικά στον κόρφο τους ως σύμβολα μιας δυνητικής ανάκτησης της υπόληψής τους και της ανθρωπινότητάς τους. Παράλληλα, ο κρατικός μηχανισμός αρέσκεται να επιδεικνύει ευθαρσώς στα εμετικά μέσα διασποράς του λόγου του την κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων ως ακλόνητη ένδειξη της παντοδυναμίας του, διαθέτοντας πλήρη εξουσία πάνω στο ανθρώπινο σώμα και την ηθική του ποδηγέτηση. Μπρος στην καθολική ισχύ του κρατικού λεβιάθαν και του σωφρονιστικού του συστήματος να ενοχοποιεί, να αθωώνει, να τιμωρεί και να συγχωρεί, η πραγματική συγκρουσιακή δομή της κοινωνίας αποκρύβεται και λησμονείται. Οι φυλακισμένοι φαντάζουν απλώς τα απολωλότα πρόβατα, τα εξαχρειωμένα κτήνη, το ξένο σώμα το οποίο θα φροντίσει να αξιολογήσει και να διαχειριστεί ο ένδοξος κρατικός μηχανισμός. Η φυλακή καταχωρείται στη συνείδηση των περισσοτέρων ως ένας παρά φύσιν τόπος, ξένος, απροσπέλαστος για το υγιές και εύρυθμο κοινωνικό σώμα, ενώ οι φυλακισμένοι καθίστανται τα μιάσματα μιας άχραντης «συλλογικότητας» από την οποία ξέπεσαν, είτε από λάθος, είτε ένεκα της «φύσης» τους. Μοναδικός τρόπος επανένταξης: η διαρκής μετάνοια.

Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις των πολιτικών κρατουμένων; Ακριβέστερα, τι γίνεται στις περιπτώσεις των αμετανόητων ειλικρινών εχθρών του καθεστώτος; Των συνειδητοποιημένων υπονομευτών του; Ήτοι, όσων εκλαμβάνουν την αιχμαλωσία τους ως μια ακόμη συνέπεια του προσωπικού τους αγώνα, και όχι ως αποτέλεσμα μιας κακιάς στιγμής ή μιας φευγαλέας τρέλας; Τι γίνεται με όσους και όσες από την πρώτη στιγμή της φυλάκισής τους γνώριζαν πως βρίσκονται στα χέρια ενός εχθρού, και όχι ενός «αυστηρού πατέρα»; Με όσες και όσους θέλησαν, παίζοντας στα ζάρια της μοίρας την καταδίκη τους, να επιτύχουν την καταδίκη των κυρίαρχων αφηγήσεων; Τι ανασύρει στο φως της δημοσιότητας η αδιάψευστη εικόνα ενός αιχμαλώτου πολέμου -και όχι ενός τυχαίου φυλακισμένου- και τι σημαίνει αυτή για ένα κοινωνικό σύστημα ερειδόμενο στις αυτάρεσκες διακηρύξεις περί «τέλους της ιστορίας και των επαναστατικών προοπτικών»; Τι σημαίνει σήμερα η υπόθεση του Δημήτρη Κουφοντίνα, και πώς βαραίνει στα ενδότερα του αναρχικού χώρου, του πιο σταθερού και μαχητικού, τα τελευταία χρόνια, υπονομευτή της αστικής κοινωνίας;

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έχει κατορθώσει, εν μέσω γενικευμένης εξάλειψης των οποιωνδήποτε εναπομεινάντων συγκρουσιακών στοιχείων και επαναστατικών επιδιώξεων του μεγαλύτερου τμήματος της αριστεράς και ευρύτερα των κοινωνικών κινημάτων, να θυμίζει -δια της αμετανόητης στάσης του- το εφικτό του αγώνα για έναν κόσμο διαφορετικό. Η περίπτωσή του επαναφέρει συχνά στις αντιλήψεις των ανθρώπων την πραγματική, παρότι άφατη στο υπάρχον πλαίσιο, φύση του εγκλεισμού. Διατρανώνει πως επρόκειτο περί ενός πρωταρχικά πολεμικού μέσου, επιστρατευμένου για την κατάπνιξη, πειθάρχηση και τιμωρία όσων αντιδρούν ενάντια στο εκάστοτε καθεστώς, και ύστερα ακολουθεί ο οποιοσδήποτε άλλος καλλωπιστικός ορισμός της. Ενώ οι έγκριτοι έμμισθοι παπαγάλοι ιδρώνουν καθημερινά να διαφημίζουν διαπιστευτήρια αναφορικά με την ανθρώπινη και μη εκδικητική λειτουργία του πολιτεύματος, ο Δημήτρης Κουφοντίνας εξακολουθεί να αποδεικνύει τι σημαίνει να είναι κάποιος αιχμάλωτος πολέμου. Αντιστρέφει τους όρους, μετατρέποντας τη δική του επιμελημένη εξόντωση σε εξόντωση των επιμελημένων ψεμάτων των παραδεδεγμένων κυρίαρχων λόγων περί ξεπεράσματος δήθεν παρωχημένων ανταγωνισμών και συγκρουσιακών ροπών.

Επαναστάτες κρατούμενοι, όπως ο Δημήτρης Κουφοντίνας, είναι εδώ για να θυμίζουν πως δεν έχουν παραδωθεί ακόμα όλα τα όπλα στα χέρια του κράτους. Πως οι μητροπολιτικές ζούγκλες φιλοξενούν αγνές μαχήτριες και πιστούς πολεμιστές που αρνούνται να ενδώσουν στις διαδιδόμενες ειδήσεις ότι «ο κοινωνικός πόλεμος τελείωσε». Διακηρύτουν σε απαράκαμπτους τόνους πως οι φυλακές δε χτίστηκαν μόνο για να τρομοκρατήσουν διαμέσου της αφτιασίδωτης προβολής του πόνου και της περιθωριοποίησης, αλλά περισσότερο για να αποσιωπήσουν πίσω από το θέαμα της τιμωρίας κάτι ιδιαίτερα άβολο για τους διακόνους της Τάξης: ότι δεν παίζουν μπάλα μόνοι τους, ότι οι ανταγωνισμοί συνεχίζονται και ότι δεν είναι οι μόνοι με αυτήν την επίγνωση. Γι’ αυτό θέλουν να εξοντώσουν και να βασανίσουν τον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα · όχι ως έγκλειστο, αλλά ως εχθρό και μισητό αιχμάλωτό τους. Επειδή ο πόλεμος για την ανατροπή του καπιταλισμού παραμένει πάντα επίκαιρος και ζωντανός όσο υπάρχουν σώματα έτοιμα να ριχθούν στη φωτιά ως προσάναμμα για την καταστροφή του.

Γνωρίζοντας λοιπόν πως ο Δημήτρης Κουφοντίνας αποτελεί έναν αιχμάλωτο πολέμου, και όχι ένα παραστρατημένο παιδί έτοιμο να δεχτεί τον «στοργικό» σωφρονισμό των διεστραμμένων ειδημόνων της κρατικής μηχανής, πώς θα μπορούσαμε να μη σταθούμε δίπλα του και σε αυτόν τον αγώνα ενάντια στους αναξιοπρεπείς τιμωρούς του; Το δοκιμαζόμενο σώμα του αποτελεί προέκταση του δικού μας, για δύο λόγους, άρρηκτα συνυφασμένους μεταξύ τους: Αφενός, η απεργία πείνας, όντας το μοναδικό και ύστατο μέσο ενός φυλακισμένου μαχητή, αποκτά δύναμη από την κινητοποίηση που είναι σε θέση να δημιουργήσει εκτός των τειχών προκειμένου να ασκήσει πίεση στο αντίπαλο στρατόπεδο. Αφετέρου, η δύναμή μας ως πόλος εκτός των τειχών εξαρτάται ζωτικά από τον σεβασμό, τη στήριξη και την αλληλεγγύη που είμαστε σε θέση να εξασφαλίσουμε στους φυλακισμένους και τις φυλακισμένες αυτής της μετωπικής σύγκρουσης. Εξάλλου, μην ξεχνώντας πως η διαμόρφωση των κοινωνικών συσχετισμών αποτελεί έναν αδιάκοπο πόλεμο, επιβάλλεται να καταλαβαίνουμε πως η δύναμη μιας στρατιάς κρίνεται από τη δυνατότητά της να υπερασπιστεί τους πεσόντες και τους αιχμάλωτους της. Αντιμαχόμενες πλευρές εν καιρώ πολέμου διατηρούσαν προσχηματικές ευγένειες και αμοιβαίο σεβασμό μόνο με την επίγνωση της τροτώτητάς τους και την ανασφάλεια μπρος στο ενδεχόμενο της ήττας τους. Αντιθέτως, κάθε πρόσχημα κατέρρεε συνήθως μόλις μία πλευρά αισθανόταν πως έσφιγγε με βεβαιότητα την νίκη στα χέρια της.

Η κρισιμότητα του παρόντος διαδραματιζόμενου αγώνα οφείλει να τοποθετήσει σε μια απόμερη άκρη τα όποια πιθανά θεωρησιακά και/ή στρατηγικά χάσματα που πιθανώς να υφίστανται σε σχέση με τον κομμουνιστή επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα. Οι διεκδικήσεις του είναι και δικές μας. Το σώμα του είναι και δικό μας. Διότι γνωρίζουμε πως κάθε ενεργό υποκείμενο στον πόλεμο για τη συντριβή του κόσμου του κεφαλαίου, δύναται να βρεθεί στη θέση του Δημήτρη Κουφοντίνα, δύναται να βρεθεί αιχμάλωτη ή αιχμάλωτος στα χέρια του εχθρού και της στρατιωτικής του μηχανής. Δε θα υπήρχε λοιπόν μεγαλύτερο λάθος από το να επιβεβαιώσουμε στο κράτος πως έχει την ευχέρεια και την άνεση να εξασκεί απρόσκοπτα την εκδικητική του μανία πάνω στους πολέμιούς του. Μόνο ανάχωμα απέναντι σε μια τέτοια δυστοπική εξέλιξη: ο φόβος που είμαστε σε θέση να προκαλέσουμε στις τάξεις των εχθρών μας.

Να αλλάξει στρατόπεδο ο φόβος, να νιώσουν τα καθάρματα του αστυνομοδικαστικού συμπλέγματος την οργισμένη μας ανάσα.

Νίκη στην απεργία πείνας του κομμουνιστή επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα.

Να ικανοποιηθεί άμεσα το αίτημά του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού.

Σινιάλα δύναμης και αλληλεγγύης στους Ν. Μαζιώτη, Γ. Δημητράκη, Π. Γεωργιάδη και Β. Σταθόπουλο.

ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

Consumimur Igni
Σύμπραξη για την οργάνωση της εκδίκησης

Επικοινωνία: consumimurigni(at)espiv.net

https://consumimurigni.blackblogs.org/

Το κείμενο σε μορφή PDF

Πηγή: Consumimur Igni

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Παρέμβαση στο δικηγορικό σύλλογο Θεσσαλονίκης

Στις 23/01 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση, με στράτσο και τρικάκια, έξω από τα γραφεία του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα (από 8/01), αλλά και στους συντρόφους απεργούς πείνας Γ. Δημητράκη και Ν. Μαζιώτη (από 16/01) και  Β. Σταθόπουλο, Π. Γεωργιάδη (από 18/01).

ΝΙΚΗ ΣΤHΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Στις 22/12 ο επαναστάτης Δ. Κουφοντίνας μεταφέρεται, με συνοπτικές διαδικασίες, από τις αγροτικές φυλακές Βόλου στο Δομοκό, αντί για τον Κορυδαλλό, με πρόσχημα το υψηλό ιικό φορτίο. Στις 8/01 ξεκινά απεργία πείνας με αίτημα τη μεταφορά του στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου και εξέτιε την ποινή του (πλην 2,5 ετών που βρισκόταν στις αγροτικές φυλακές).

Το κράτος, σε κάθε ευκαιρία, δείχνει την εκδικητικότητα του απέναντι στον αμετανόητο Δ. Κουφοντίνα, που ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες παρέμεινε συνεπής, αρνούμενος να υποταχθεί στις επιταγές των εξουσιαστικών μηχανισμών (Άρνηση δήλωσης μετανοιας, συμμετοχή στους αγώνες που διεξήχθησαν μέσα στη φυλακή).

Η ένοπλη αντιπαράθεση αποτελεί ακόμη ένα μέσο ενάντια στην κυριαρχία, η οποία τρέμει στη θέα εκείνων που δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι μπροστά στους εχθρούς της ελευθερίας. Κι εμείς από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε να τους στηρίζουμε έμπρακτα, μεταφέροντας τον τρόμο στο στρατόπεδο του εχθρού, οξύνοντας κάθε στιγμή τον πόλεμο που μαίνεται.

ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ ΠΛΑΪ  ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΕΛΙΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Πηγή: https://saekm.espivblogs.net

Μιχαηλίδης, Αθανασοπούλου, Βαλαβάνη: Αλληλεγγύη στον αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα

Κείμενο των συντρόφων Μιχαηλίδη, Αθανασοπούλου και Βαλαβάνη – Αλληλεγγύη στον αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα

Σε μια περίοδο που η ανθρωπότητα πληρώνει με τη μορφή της πανδημίας τις συνέπειες της μείωσης της βιοποικιλότητας που προκάλεσε η βάναυση εκμετάλλευση της φύσης από το διαπλανητικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα, τα κράτη παγκοσμίως επιτείνουν τον κοινωνικό έλεγχο. Τα κοινωνικά συμβόλαια αναθεωρούνται προς όφελος των ελίτ που αυξάνουν προκλητικά τον πλούτο τους σε βάρος των φτωχότερων.

Ταυτόχρονα μέσα σε αυτές τις συνθήκες ξυπνάει ένα φαινόμενο χειραγωγούμενου κοινωνικού εκφασισμού με μορφές όπως το κίνημα υπέρ του Trump και του Μπολσονάρο που πρεσβεύουν την πιο σκληρή και ωμή εκμετάλευση, την εξόντωση των αδύναμων και την ισοπέδωση της φύσης.

Στον Ελλαδικό χώρο, ένα μεγάλο κομμάτι του ρεύματος του κοινωνικού εκφασισμού εκπροσωπείται από τη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εργαλειοποιώντας τη πανδημία η παρούσα κυβέρνηση έχει εξαπολύσει λυσσαλέα επίθεση απέναντι στα εργατικά δικαιώματα, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, αλλά και σε όποιον αγωνίζεται ευρύτερα. Έχει καταστρατηγήσει το σύνταγμα απαγορεύοντας το δικαίωμα του συνέρχεσθαι κάτι που μέχρι και το ανάλγητο κράτος του Ισραήλ έχει ανεχτεί αρκεί να τηρούνται οι αποστάσεις. Παράλληλα το υπουργείο προστασίας του πολίτη ανέλαβε τις φυλακές αντί για το υπουργειο δικαιοσύνης όπως συνηθίζεται στα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη, κάτι που αντανακλά την ολοκληρωτική κατεύθυνση της κυβέρνησης.

Ως άμεση συνέπεια στον χώρο των φυλακών, οι κρατούμενοι έχουν χάσει τα στοιχειώδη δικαιώματα τους, όπως πχ τα επισκεπτήρια ή οι άδειες, ενώ συνωστίζονται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό καθώς τα δικαστήρια και τα εφετεία αναβάλλονται λόγω πανδημίας οπότε εύκολα μπαίνει κανείς φυλάκή αλλά δύσκολα βγαίνει. Φυσικά, ενώ σε πολλές άλλες χώρες έχουν εφαρμοστεί νόμοι αποσυμφόρησης, εδώ το αστυνομικό κράτος προωθεί την αποσυμφόρηση μέσω θανάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες ήρθε και το νομοσχέδιο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη που μεταξύ άλλων κόβει μόνιμα τις άδειες των κρατουμένων (και όχι λόγω covid) ενώ δημιουργείται φωτογραφικός νόμος εναντίον του αγωνιστή της 17 Νοέμβρη Δημήτρη Κουφοντίνα προκειμένου να μεταχθεί από την αγροτική φυλακή που κρατούνταν προς δυσμενέστερες συνθήκες. Ο τελευταίος νόμος έχει καθαρά εκδικητικό χαρακτήρα και γι αυτό ακριβώς τον λόγο η εφαρμογή του έλαβε χώρα με πολλές παρατυπίες, καθώς ο Δημήτρης Κουφοντίνας προβλεπόταν να μεταχθεί στον Κορυδαλλό αλλά αντ’ αυτού τον πήγαν στον Δομοκό που αποτελεί άτυπη φυλακή τύπου Γ.

Η επιλογή του Δημήτρη Κουφοντίνα να σπάσει τον κρατικό τρόμο με απεργία πείνας μέσα σε αυτές τις συνθήκες και να μην ανεχτεί τις παρατυπίες σε βάρος του, δημιουργεί μια ρωγμή στην κρατική επέλαση. Αποτελεί όμως ένα κρίσιμο στοίχημα καθώς τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης πιθανότατα τον θέλουν νεκρό τόσο για πολιτικούς όσο και προσωπικούς λόγους. Γι αυτό η επιλογή της απεργίας πείνας θέτει το κίνημα συνολικά προ των ευθυνών του και ταυτόχρονα σε τροχιά επαναδραστηριοποίησης. Η ζωή του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα εξαρτάται λοιπόν από την ανταπόκριση του κινήματος απέναντι στα διακυβεύματα της εποχής μας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ Π.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, Γ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ, Ν.ΜΑΖΙΩΤΗ, Β.ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ

Υ.Γ. Για να καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στη πρόκληση της απεργίας πείνας αυτή τη δυσχερή περίοδο χρειάζεται αλληλεγγύη, προσαρμοστικότητα και φαντασία. Απαιτείται η συνεργασία, η επικοινωνία και ο συντονισμός κομματιών του κινήματος, αποκέντρωση και διάχυση των δράσεων με παράλληλη αξιοποίηση των όποιων ευνοϊκών συνθηκών της συγκυρίας. Αποτελεσματικότερη ως προς την αντιπληροφόρηση αλλά και δυσκολότερα ευάλωτη στη καταστολή και την κυβερνητική προπαγάνδα που συκοφαντεί κάθε συγκέντρωση ως εστίας μετάδοσης του covid.

Επίσης στην εποχή της διαμεσολάβησης της επικοινωνίας από πλήρως εχθρικά μέσα ενημέρωσης είναι απόλυτη ανάγκη ο λόγος μας να είναι σαφής και να μην αποκλίνει από τα προτάγματα και τις αξίες μας προς τη ρητορική του τυφλού μίσους γιατί έτσι συκοφαντείται δυσχεραίνοντας έναν ήδη πολύ δύσκολο αγώνα. Αντιθετα ο λόγος μας πρέπει να συνολικοποιεί τα ζητήματα και να συνδέει τα μέτωπα αμφισβήτησης απέναντι στο σύστημα εξουσίας σε μια συνολική κριτική που αγγίζει τους ανθρώπους που απευθυνόμαστε. Μόνο έτσι μπορούμε να στηρίξουμε έναν αγωνιστή σε ευάλωτη θέση.

Πηγή: Athens Indymedia