Ιταλία: Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Το πρωί της 12ης Ιουνίου του 2020, οι ROS (Raggruppamento Operativo Speciale / Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων) προέβη σε μια ακόμη αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση, τούτη τη φορά υπογεγραμμένη απ’ την Εισαγγελική Αρχή της Ρώμης. Δυο συντρόφια κατέληξαν υπό κατ’ οίκον κράτηση, και πέντε ακόμη βρίσκονται έγκλειστα στα ιταλικά, γαλλικά και ισπανικά εδάφη.

Μεταξύ των κατηγοριών, ως είθισται πλέον, είναι αυτές της ανατρεπτικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς σκοπούς και της υποκίνησης σε διάπραξη εγκληματικών πράξεων. Για μία ακόμη φορά, ο σκοπός είναι να επιτεθούν σ’ εκείνες κι εκείνους που αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ως επιθετική πρακτική και ενεργή στήριξη των αναρχικών συντροφισσών και συντρόφων που αντιμετωπίζουν την καταστολή. Όπως και στην Μπολόνια τον προηγούμενο μήνα, με την Επιχείρηση “Ritrovo”, οι μέθοδοι επαναλαμβάνονται: μπάτσοι με μπαλακλάβες, σε κάποιες περιπτώσεις με όπλα, σπασμένες ανοιχτές πόρτες, τηλέφωνα να αρπάζονται, έρευνες και κατασχέσεις υπολογιστών και έντυπου υλικού.

Το κράτος, μέσω αυτών των φανταχτερών επιδείξεων, προσπαθεί να μας φοβίσει και να μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένες, ακολουθώντας την ίδια γραμμή με δαύτη την πατριαρχική κοινωνία που θα μας ήθελε πειθήνιες, κλειδαμπαρωμένες στους προκαθορισμένους έμφυλους ρόλους μας. Δε μας εκπλήσσει που, όπως και στην περίπτωση αυτήν, τα media δίνουν έμφαση στην παρουσία γυναικών στις έρευνες, δείχοντας κατάπληξη που δεν υποβιβαζόμαστε στη δεύτερη γραμμή. Αρνούμαστε τούτη τη λογική που διανθίζεται με πατερναλισμό, δε γυρεύουμε για προστασία μα για συνενοχή στην επίθεση. Πάντα πολεμούσαμε και πάντα θα πολεμάμε ενάντια σε προσπάθειες ν’ αποφευχθεί η χρήση βίας ως απάντηση στα όσα μας καταπιέζουν.

Δεν ποθούμε μια θέση εντός της πατριαρχικής αυτής κοινωνίας -η οποία συντηρεί κι επίσης αναπαράγει τον εαυτό της μέσω της κατανομής της εξουσίας-, εντός του φύλου που εκλαμβάνεται κοινωνικά ως θηλυκό · ποθούμε μονάχα να χορέψουμε στα συντρίμια της.

Δε μας αφορούν οι νομικές λεπτομέρειες και οι διχαστικές λογικές ενοχής και αθωότητας. Ως φεμινίστριες και αναρχικές μπορούμε μοναχά να δείχνουμε αλληλεγγύη μ’ εκείνες κι εκείνους που επιτίθενται στο πατριαρχικό σύστημα και όλες του τις εκφάνσεις.

Μετατρέπουμε τον φόβο σε οργή, και την οργή σε δύναμη. Κι αυτό μάς κάνει επικίνδυνες.

Θάνατος στο Κράτος

Θάνατος στην Πατριαρχία

Για την Αναρχία

Συνενοχή κι αλληλεγγύη με τα συλληφθέντα συντρόφια της Επιχείρησης “Bialystok”

Λευτεριά σε όλους κι όλες

Κάποιες φεμινίστριες αναρχικές

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μαζικά σπρέι και τρικάκια σε γειτονιές της Αθήνας με αφορμή τη συνθήκη του covid19/ vol.2

Βύρωνας, Καισαριανή, Ζωγράφου, Αμπελόκηποι, Γκύζη, Εξάρχεια, Λαμπρινή, Γκράβα, Πατήσια, Σεπόλια, Κολωνός, Νέα Σμύρνη :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα τρικάκια που πετάχτηκαν σε δρόμους,πλατείες, σούπερ μάρκετ, λαϊκές:

Ανάρτηση πανό σε γειτονιές της Αθήνας με αφορμή τη συνθήκη του covid19.

γεφυρα μουστοξυδη, κυψελη.

πλατεια μερκουρη, πετραλωνα.

πλατεια/δημαρχειο, περιστερι.

αλεποτρυπα, κυψελη.

αγια φωτεινη, νεα σμυρνη.

8 Μάρτη: Αντιπατριαρχική αντιφασιστική συγκέντρωση

Την Κυριακή 8 Μαρτίου σε συνέχεια της εθνικιστικής και σεξιστικής εκδήλωσης που έλαβε χώρα στην πόλη μας από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, οργανώνεται φασιστική συγκέντρωση ενάντια στους μετανάστες καλεσμένη στην Πλατεία Αριστοτέλους. Αυτό είναι κάτι που αποτελεί από μόνο του μια πρόκληση τη στιγμή που ο αριθμός των μεταναστών που έχουν βρει τραγικό θάνατο ολοένα και αυξάνεται, τη στιγμή που προαναγγέλονται απελάσεις και οι μπάτσοι σε ένα κρεσέντο καταστολής δέρνουν ολόκληρα χωριά προκειμένου να χτιστούν στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η πρόκληση όμως αυτή παίρνει άλλες διαστάσεις όταν η εν λόγω συγκέντρωση καλείται από αυτούς που ξέρουμε πολύ καλά τις θέσεις τους για τις έμφυλες διακρίσεις και τις αμβλώσεις τη συγκεκριμένη μέρα που αποτελεί παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Η μέρα αυτή αποτελεί επέτειο μνήμης της πρώτης απεργίας γυναικών το 1857 οπότε συμβολίζει τους γυναικείους αγώνες για χειραφέτηση απέναντι στο κράτος, το αφεντικό, το σύζυγο.

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 8/3 ΣΤΙΣ 12.00 ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΓ. ΣΟΦΙΑΣ

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος Σχολείο, Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση, Ελευθεριακή πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, κατάληψη Terra Incognita, Ανοιχτή συνέλευση δυτικών συνοικιών, Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά

Διεθνές κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη

Από κάποιο σημείο: Κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη

Η κοινωνία τούτη διαρθρώνεται από ποικίλες αλυσίδες που αλληλοδιαπλέκονται, και κατανοούμε πως μονάχα η ριζοσπαστική σύγκρουση είναι ικανή για να ξεπαστρέψει καθεμιά εξ αυτών. Οι βαριές αυτές αλυσίδες έχουν ως ένα απ’ τα βασικά τους θεμέλια την πατριαρχία. Να λοιπόν γιατί απευθύνουμε κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη.

Δεν αντιλαμβανόμαστε τη σύγκρουση με την πατριαρχία ως έναν αγώνα μεμονωμένο, πάντως η καταστροφή της εξουσίας στις πολλαπλές της διαστάσεις δεν μπορεί να διαχωριστεί απ’ τη διαρκή αμφισβήτηση και σύγκρουση με τις μάτσο νόρμες και συμπεριφορές. Ο Μάρτης, ιστορικά, έχει υπάρξει ένας μήνας μαχητικός, και σκοπεύουμε να τον διατηρήσουμε ως τέτοιον.

Στεκόμαστε επικριτικά απέναντι στις ηγεμονικές θέσεις του σοσιαλδημοκρατικού φεμινισμού, ο οποίος περιθωριοποιεί και αποκλείει τις σεξουαλικότητες και τα σώματα που δεν υπάγονται σε νόρμες. Τα γένη αποτελούν επιβεβλημένα κοινωνικά κατασκευάσματα των οποίων δεν ενδιαφερόμαστε να είμαστε μέρος, μας ελκύει η σύνολη αναδόμηση των τρόπων θέασης των εαυτών μας και της συσχέτισης αναμεταξύ μας… δίχως να υπάγεται σε κανόνες αυτό που ποθούμε νά ‘μαστε.

Την ίδια στιγμή, δε βλέπουμε τον αντι-πατριαρχικό αγώνα σε απόσταση από τις αντι-σπισιστικές πρακτικές. Η άσκηση κυριαρχίας διασταυρώνεται σε όλα τα είδη, συνεπώς η απελευθέρωση οφείλει να είναι ολική. Κατά τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουμε τις καταπιέσεις που εξορθολογίζουν τις σωματικές εμπειρίες.

Καλούμε αυτόν τον μήνα όλες τις ατομικότητες και/ή συλλογικότητες να συμμετάσχουν στη σύγκρουση ενάντια σε κάθε θεσμό, κάθε συμβολική ή υλική αναπαράσταση που ενισχύει, εκπροσωπεί και/ή καλλιεργεί την αρσενική κυριαρχία. Αρχινάμε αυτόν τον μήνα αντι-πατριαρχικού και αναρχικού αγώνα, κατά τον οποίον τόσα άλλα άτομα θα καταλάβουν τους δρόμους, όχι για να γιορτάσουν, ούτε για να ζητήσουν δικαιώματα ή ισότητα.

Είμαστε αντιεξουσιαστικά άτομα σε ελεύθερη σύμπραξη, μακριά από κάθε ομάδα, συλλογικότητα ή αιτηματική επιτροπή που υποστηρίζει την αναμόρφωση του υπάρχοντος συστήματος κυριαρχίας, δεν απαιτούμε τίποτα από κανενός είδους θεσμό, δε μας ενδιαφέρει ο εξανθρωπισμός του καπιταλισμού. Απ’ όσους κατέχουν το μονοπώλιο της εξουσίας και της βίας, το μόνο που επιθυμούμε είναι η καταστροφή τους. Οι αλλαγές στις ζωές μας θά ‘ρθουν από εμάς, όταν στηρίζουμε αμοιβαία ο ένας την άλλη ως ίση προς ίσο. Δε μας αφορά μια γυναικεία αδελφότητα, ειδωμένη από μια οπτική που δίνει έμφαση σε κάθε άτομο που προσδιορίζεται ως γυναίκα · η αλληλεγγύη μας πάει στα συντρόφια με τα οποία βαδίζουμε απ’ την ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων, και οι κοινωνικοί ή ψυχολογικοί ντετερμινισμοί με έμφυλους όρους δεν αποτελούν για εμάς λόγο ώστε να δημιουργήσουμε κανενός είδους συντροφικότητα. Εκείνες που ασκούν εξουσία ως μπατσίνες και/ή δικαστίνες, με οποιαδήποτε μορφή, καθίστανται αμέσως εχθροί μας, και δε δίνουμε δεκάρα για την κοινωνική, βιολογική ή ψυχολογική κατάσταση τούτων των γυναικών.

Αυτή τη μέρα, την 8η του Μάρτη, καλούμε όλα τα περιθωριοποιημένα άτομα, εκείνα από ‘μάς που έχουν παραστρατήσει από θέσεις ρεφορμιστικές, πασιφιστικές ή θέσεις ευυπόληπτου πολίτη, ώστε να σχηματίσουν ένα αντιστασιακό αναρχο-φεμινιστικό μαύρο μπλοκ. Συντρόφια, να καταλάβουμε τους δρόμους, να τους γεμίσουμε με προπαγάνδα και αντι-εξουσιαστικές δράσεις, επικυρώνοντας την όμορφη πρακτική της πολιτικής βίας.

ΑΝΤΙ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Εργαστήριο για την εξάπλωση της Μαύρης Πανώλης: Μαχαιριές στους βιαστές

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ 22ΧΡΟΝΗ ΑΥΤΟΔΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ ΔΕ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΑΣΜΟ/
ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΘΜΟ

Ελληναράδες πατεράδες εγγυημένοι μαλάκες. Ή και γιοί. Ή και άγνωστοι. Ή και σύντροφοι. Ή και αφεντικά. Μάλλον σίγουρα αφεντικά.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι κάθε βιασμός είναι μεμονωμένο περιστατικό που συμβαίνει σε αφελείς κοπέλες από άξεστους αγροίκους στα σκοτεινά στενάκια των μεγαλουπόλεων. Ο βιαστής μπορεί να είναι ο καθένας. Το ξέρουμε κι εμείς το ξέρεις κι εσύ. Είναι φαινόμενο ριζωμένο στη συνείδηση της καθημερινότητας από τα σαλόνια της καλής κοινωνίας μέχρι και τα παγκάκια της επαρχίας.

Μάθαμε πως στις 22 Ιουνίου 2016 ένας ευυπόληπτος μεσήλικας στην Κόρινθο πλησίασε δυο κοπέλες με πρόθεση να τις παρενοχλήσει σεξουαλικά, το οποίο και έκανε. Μάθαμε και πώς κατέληξε: αυτός στο χώμα κι αυτή στη φυλακή. Η δικαστής έκρινε και αποφάσισε· δεκαπέντε χρόνια επειδή ήταν πιο γενναία απ’ ότι έπρεπε. Στο χώμα από το μαχαίρι που του έμπηξε στο στέρνο, επειδή πήρε τη σωματική της ελευθερία στα χέρια της. Κάτσαμε και μετρήσαμε τις εκπλήξεις μας, τις βρίσκουμε ακόμα μηδέν.

Η αυτοδικία ως απάντηση σπανίζει αλλά είναι η πλέον απαραίτητη. Καμία εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη τους. Το μόνο δίκαιο που εμείς αναγνωρίζουμε ενάντια στους λεβεντομαλάκες αυτού του κόσμου είναι η αυτοδικία.

Και ποιός θα μας ζητήσει το λόγο που περπατάμε με μαχαίρια και pepper spray; Περπατάμε με μαχαίρι γιατί φοβόμαστε ότι κάποιο χέρι θα ξαναπλωθεί, ότι θα ξανακουστεί κάποιο γλοιώδες σχόλιο, ότι δε θα φτάσουμε ποτέ στο σπίτι.

Συγκεντρωνόμαστε γιατί μέρα με τη μέρα, όσο λιγότερο φοβόμαστε να είμαστε γυναίκες στο δρόμο, ένα ακόμα αγοράκι νιώθει την αυτοπεποίθηση να πει στους φίλους του ότι θα μας βίαζε για να φανεί μάγκας, ένα ακόμα αγοράκι φωνάζει με έπαρση κοιτώντας τον κώλο μας από το αμάξι του, ένας ακόμα μας ακολουθεί μέχρι να «τα καταφέρει», μια ακόμα θειά θα δικαιολογήσει το βιασμό λέγοντας «λες και δεν ξέρουμε τι κουνίστρω ήτανε», μια ακόμα τοπική κοινωνία θα δικαιολογήσει την παρέα που βίασε ομαδικά μια κοπέλα λέγοντας πως αυτή είναι «γνωστή πουτάνα», ένας ακόμα καθηγητής καλεί στο σπίτι του τις φοιτήτριές για να τους εξηγήσει καλύτερα τη διάλεξη, ένα ακόμα αφεντικό καλεί την υπάλληλό του να μιλήσουν ιδιαιτέρως στο γραφείο του…

Συγκεντρωνόμαστε για την κοπέλα που πανηγυρικά αθωώθηκαν οι βιαστές της στην Ξάνθη, για την Ειρήνη που την σκότωσε και την έκαψε ο πατέρας της στην Πετρούπολη, για όλες αυτές που το σώμα τους είναι εμπόρευμα-και μάλιστα καταναγκαστικά-, για όλες αυτές που δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν, για όλες αυτές που δεν ήταν αρκετά γενναίες. Συγκεντρωνόμαστε και το φωνάζουμε:

ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ

από το Εργαστήριο για την εξάπλωση της Μαύρης Πανώλης

Πηγή: mavrh-panwlh.espivblogs.net

Poubelles Blanches: Η ασημαντότητα της ουσίας

Μπορεί η όλη υπόθεση να στοχεύει στην επίτευξη κάποιας λήθης, μιας κατάστασης όπου το σύμπαν αποκλείεται από το πεδίο αντίληψης σου. Όμως συχνά είναι τόσο δύσκολο να ξεχάσεις. Θέλουμε να αισθανόμαστε και ίσως να υπάρχει κάποια βάση στην προσπάθεια αυτή, ξεχωριστοί, ιδιαίτεροι, ότι κρατάμε κάποια ιερή αλήθεια στα χέρια μας, κάποιο μυστικό που οι άλλοι αδυνατούν να αντιληφθούν. Σε κάθε περίπτωση όσο «κουλ» κι αν θες να είσαι με κάποιο τρόπο η ζωή σου είναι μέρος του lifestyle. Η σύγχρονη μεταβολή της ακολουθούσας τις οδηγίες του οικονομικού-εμπορικού συστήματος κοινωνίας θέλει να αφομοιώσει και να απεκδύσει από κάθε τάση άρνησης και αγριότητας και να κανονικοποιήσει το περιθώριο. Γιατί αυτή η κάπως τρομακτική συγκυρία της παρακμής είναι η δική σου και θα έχεις trap αντί για punk θα έχεις φεμινισμό που λανσάρεται από τη Beyoncé και τη Miley Cyrus έχεις αλφάδια σε t-shirts αντί για κάτι άλλο.  Έχει σημασία; Μήπως τα φαινόμενα είναι πια τόσο αληθινά που έγιναν ουσία; Χρειάζεται να ανησυχείς για το πώς φαίνεσαι για το αν συμβαδίζεις με τις επιταγές της αναρχικής υποκουλτούρας ή την πλαστική pop culture; Στο κάτω κάτω η προσπάθειά σου να παρουσιάζεσαι ως κάτι αυθεντικό είναι κι αυτό lifestyle. Η μόνη διαφορά είναι ότι μερικές μάσκες είναι πιο φτηνές από άλλες.

Η διαδικασία κατά την οποία η πρακτική της αναρχικής υποκουλτούρας που μεταφράζεται ως αισθητική αποπειράται να εκμηδενίσει κάθε συναναστροφή με την κυρίαρχη κουλτούρα φαντάζει σαν μια τάση παρουσίασης-προώθησης  του μοναδικού τρόπου να είσαι αναρχικός , ό, τι απομακρύνεται από αυτόν πρέπει ή να απομονωθεί ή να «σωθεί». Η κατάληξη είναι μια πρόχειρη ανούσια και αντιπαραγωγική κριτική στο διαφορετικό που εμπνέεται από το πλαστικό και μεταλλάσει την ψυχρή μηχανική παρουσία του στην πραγματικότητα.

Μία υποκουλτούρα δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοια χωρίς να ληφθεί υπόψη ο τρόπος ένδυσης και οι συμπεριφορές εκείνων που την ακλουθούν κι συνάμα την αποτελούν. Από τις κουλτουριάρες μπίτνικ της δεκαετίας του πένητα, τους πάνκιδες των καταγωγίων του Λονδίνου επί Thatcher, τα club kids των νεουορκεζικων 90s μέχρι τα βρωμιάρικα μέλη της generation Y του Α/Α χώρου (Αξυριστ@ και Απλυτ@). Εκ πρώτης όψεως η κοινή αυτή στολή των θαμώνων των δυτικών τσιμέντων φαντάζει απελευθερωτική, λύθηκε επιτέλους το νέο αίμα από τις χειροπέδες του καπιταλισμού, κατρακύλησε στις σκάλες των υπογείων και άρχισε να παρτάρει ασύστολα φορώντας –όχι Chanel- αλλά Karrimor, βάφοντας τα μαλλιά του μπλε αντί για πλατινέ. Μη με παρεξηγείς, τα παπούτσια που φοράω τη στιγμή που το γράφω είναι Karrimor. Άλλωστε, γέννημα θρέμμα του παγκόσμιου μεταμοντέρνου είμαι κι εγώ, κρίμα είναι να ξεχνάω την καταπίεση που μου παρέχεται στο όνομα της «απελέυθέρωσης» του σαββατόβραδου – τα πάρτι το Σάββατο γίνονται έτσι λέει το εγχειρίδιο του ευτυχισμένου νέου-. Όντας υποκείμενα πλασμένα μέσα στα ανιαρά –αλλά ταυτόχρονα ύπουλα-  καλούπια του καπιταλισμού και της πατριαρχίας, ακόμα κι εμείς που προσπαθούμε να απαρνηθούμε και να καταστρέψουμε κάθε στερεότυπο, αν δεν το διαιωνίζουμε άθελα μας, δημιουργούμε άλλα νέα. Η «υποκοινωνία» μας, ο μικρόκοσμος αυτός, οργανώνεται, λειτουργεί και αναπτύσσεται στον 21ο αιώνα· έχει ανάγκη για ακριβώς αυτό το λόγο την κατηγοριοποίηση των ανθρώπων στο όνομα κάποιας αρχής. Η αρχή αυτή πολύ εύκολα μπορεί να καταλήξει να είναι το lifestyle «των μαυροφορεμένων εξεγερμένων της Αθήνας, του Αμβούργου, του Παρισιού και του Σαντιάγο», αυτών που δρουν στο όνομα της Αρχής της «άρνησης υπακοής σε οποιαδήποτε αρχή». Τα άτομα που απαρτίζουμε τις μισοσβησμένες αυτές φλόγες αντίδρασης και αυθορμητισμού κατασκευάζουμε με της σειρά μας τις δικές μας προϋποθέσεις,  στερεοτυπικές αντιμετωπίσεις και συμπεριφορές και αισθητικά μοντέλα. Η υποκρυπτόμενη αρέσκεια της αρρενωπότητας και του γυμνασμένου σώματος στις συγκρούσεις, η προβολή ενός μόνο προτύπου απελευθερωμένου γυναικείου σώματος –του αξύριστου και άβαφου-, η σχεδόν καθημερινή έξοδος σε κάποιο σκαλί του αστικού τοπίου με μια μπύρα στο χέρι, η καταπίεση για την επιθυμία μιας πολυγαμικής ερωτικής ζωής σίγουρα δεν αποτελούν για μας πρωτάκουστα στοιχεία. Η αναρχική αντίληψη θα πρέπει να αποδέχεται, να σέβεται και να προστατεύει και μία «Barbie black bloc edition» εξίσου με την προαναφερθείσα αξύριστη και άβαφη, εκείνους που δεν είναι 1,80 με μπράτσα και μούσια, εκείνες που για μια νύχτα θέλουν να πάνε στο θέατρο χωρίς να τους ασκηθεί κριτική για την «υποκρισία» τους, εκείνα τα άτομα που πίνουν χυμό βύσσινο αντί για ρετσίνα και που αντί για πανκ ακούνε και λίγο τζαζ που και που.

Μιλάμε για την ολική απελευθέρωση ανθρώπινων ζώων και μη, για πολύμορφο αγώνα, για προσωπική ενδοσκόπηση, για πλήρη απαλλαγή από κόμπλεξ και στερεότυπα, ξεχνώντας πως στην προσπάθεια αυτή πολλές φορές αντί να οδηγηθούμε σε θετική αυταρέσκεια καταλήγουμε να περιθωριοποιούμε τις ήδη περιθωριοποιημένες προσωπικότητες με τις δικές μας αφηγήσεις και πρακτικές. Εύκολα είσαι «ακομπλεξάριστος αναρχικός φεμινιστής απαλλαγμένος από κάθε πατριαρχικό κατάλοιπο», μιλάς με απέχθεια για οποιαδήποτε μορφή μέικαπ και ξεχνάς τις τρανς συντρόφισσές σου. Οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί μορφή εξέγερσης αν το ορίσεις εσύ ως τέτοιο.

Η τόσο εκτενής αναφορά στην εμφάνιση και την γενικότερη καθημερινότητά μας μπορεί να φαντάζει σε κάποια άτομα άσκοπη και υπερβολική, μπορεί να μην αναγνωρίζουν καν τις προβληματικές που ανακύπτουν. Η μη αναγνώριση της διαφορετικότητας όμως δεν επηρεάζει απλώς την ψυχοσύνθεση των συντροφισσών. Έχει συνέπειες και σε πρακτικό επίπεδο. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς να σχηματιστούν γεροί πυρήνες δράσης όπου όλες και όλοι θα έχουν αναπτύξει απόλυτη –σχεδόν- εμπιστοσύνη, όταν τόσο ασήμαντα, σε σχέση με τους επικείμενους στόχους των πυρήνων αυτών, ζητήματα εντείνουν την διάκριση που ούτως ή άλλως υπάρχει ανάμεσά μας λόγω της κυρίαρχης αντίληψης. Εν ολίγοις, η έλλειψη εκφραστικής ευχέρειας που οδηγεί σε «βιαστική» εμπιστοσύνη πρόκειται να δημιουργήσει στρατηγικά προβλήματα· σύνθεσης και οργάνωσης. Σχηματίζεται κατά λάθος ή -και όχι- ένας ελιτισμός , camaraderie d’ elite.

Δεν προσπαθούμε να διορθώσουμε την «άδικη» αντιμετώπιση συγκεκριμένων αισθητικών τάσεων απλώς να αντεπιτεθούμε σε μια αναρχοσυντηριτική νοοτροπία. Δεν είναι όλα μαύρα άσπρα και γκρι. Φλόγες, συγκρούσεις, κάθε τι γκροτέσκο, σηπτικό και νεκρώσιμο δεν είναι ανάγκη να είναι η εικόνα του κόσμου σου για να έχεις αναρχική συνείδηση.

Μας συγχωρείτε για την αναπαραγωγή στερεοτύπων, κι εμείς αναρχικές αυτοαποκαλούμαστε.

Poubelles Blanches

Πηγή: mavrh-panwlh.espivblogs.net