14 χρόνια από την κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

14 χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Τη φλόγα που καίει μέσα μας κανένας δε θα σβήσει.. Αντικρατική, αντικατασταλτική συγκέντρωση πορεία. Τρίτη 6 Δεκέμβρη 2022. 19.00. Πλατεία Δημάδη. Στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Συντονισμού.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008  –  ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2022

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΡΕΦΟΥΝ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΚΟΡΠΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Στις 6 Δεκέμβρη του 2022 συμπληρώνονται 14 χρόνια από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν 6-12-2008 όταν ο μπάτσος Κορκονέας με την πλήρη κάλυψη του μπάτσου Σαραλιώτη δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο στην περιοχή των Εξαρχείων. Η σπίθα της εξέγερσης που σιγόκαιγε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πυροδοτήθηκε από την προφανή αδικία άλλης μιας κρατικής δολοφονίας. 14 χρόνια μετά ένα σύστημα σε απόλυτη σήψη και παρακμή, τρομοκρατημένο από την κυοφορία μελλοντικών εξεγέρσεων, παρά τις αλαζονικές διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, δημιουργεί ή επαναφέρει εφεδρείες για τη διαχείριση του, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει με κάθε κόστος την καταστολή για να περιφρουρήσει την ύπαρξη του.

Η αστυνομία, ως κατασταλτικός θεσμός του κράτους και προστάτης των αφεντικών, δεν έκρυψε ποτέ ποιους εχθρεύεται. Από τα δολοφονικά πογκρόμ και τις επαναπροωθήσεις κατά μεταναστών και μεταναστριών, τα στημένα κατηγορητήρια και τους βασανισμούς συλληφθέντων και συλληφθείσων σε κινητοποιήσεις και πορείες, τις εφόδους σε σπίτια αγωνιστών και αγωνιστριών, τις εν ψυχρώ δολοφονίες ή συμμετοχή σε αυτές, ανθρώπων που θεωρούν περιθώριο και ήξεραν πως αποκλείεται να πληρώσουν κάποιο θεσμικό τίμημα, ( Νίκος Σαμπάνης, Ζακ Κωστόπουλος Βασίλης Μάγγος ) μέχρι τις απειλές για «νέους γρηγορόπουλους» και τη συνεχιζόμενη επίθεση απέναντι στις καταλήψεις. Όπως δεν έκρυψε και με ποιους συμπράττει. Από τη συνεργασία με τη μαφία και τα κυκλώματα καταναγκαστικής πορνείας – trafficking, όπως το κύκλωμα που αιχμαλώτισε και εκμεταλλευόταν την Ε. στην Ηλιούπολη, την προστασία των αφεντικών και την καταστολή απεργιακών κινητοποιήσεων, τη συγκάλυψη βιαστών, την από κοινού επίθεση με φασίστες και νεοναζί στους χώρους και τον κόσμο του αγώνα, τη σύμπραξη με παρακρατικούς. ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

Αντιφασιστική – Αντικατασταλτική Συγκέντρωση – Πορεία 17 Νοέμβρη.

49 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Η εξέγερση των φοιτητών και φοιτητριών απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς, το οποίο είχαν εγκαταστήσει το βαθύ ελληνικό κράτος μαζί με συμμαχικές δυνάμεις από το εξωτερικό και το ντόπιο κεφάλαιο, πλαισιώθηκε από μεγάλο μέρος των καταπιεσμένων της κοινωνίας. Οι εξεγερμένες και οι εξεγερμένοι της εποχής γνώρισαν διευρυμένες κατασταλτικές μεθόδους μέσω βασανιστηρίων και δολοφονιών, στους δρόμους, στην εξορία, στα κρατητήρια των ΕΑΤ-ΕΣΑ και στα αστυνομικά τμήματα σε όλη την επικράτεια καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας. Τα κράτη και οι παρακρατικοί – παραστρατιωτικοί τους βραχίονες τόσο στη μετεμφυλιακή περίοδο, όσο στη χούντα, στη μεταπολίτευση και γενικότερα σε όλες τις περιόδους της ύπαρξης τους στον Ελλαδικό χώρο και παντού, με προμετωπίδα τη βία αλλά και διαφορετικές ανά εποχή μεθόδους καταστολής προσπαθούν να καταπνίξουν τη φλόγα της εξέγερσης που σιγοκαίει στην καρδιά της κοινωνίας.

Οι επιτελείς του κράτους και ο κορμός των υποστηρικτών τους, νοσταλγοί της χούντας, αρνητές των νεκρών αλλά και θεματοφύλακες του συντάγματος και της αστικής νομιμότητας, διαχειριστές της εξουσίας ή όχι, με την ευθύνη που αναλογεί στον καθένα, όλοι μαζί στο βούρκο της εθνικής συμφιλίωσης παρουσιάζουν τον κόσμο των πολέμων, της κρατικής καταστολής της ανέχειας και της εκμετάλλευσης, ως αναγκαία συνθήκη.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΝΑ ΟΞΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

( Στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αγρινίου )

17 Νοέμβρη 2022. Πλατεία Δημάδη 19.30

Αλληλεγγύη στους 10 διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι.

Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μεσολογγίου, είναι προγραμματισμένη η δίκη των δέκα αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι που συνελήφθησαν στις 18/09/2018 στο Αγρίνιο μετά από την αντιφασιστική πορεία μνήμης και αντίστασης για τη συμπλήρωση των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα Τάγματα Εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης χρυσής αυγής. Η μαζική πορεία εκείνη της ημέρας αντιμετωπίστηκε με αναβαθμισμένη και λυσσαλέα επίθεση από την πλευρά της αστυνομίας. Μια επίθεση η οποία εντεινόταν καθώς το σώμα της πορείας προσπαθώντας να ανασυγκροτηθεί επέστρεφε προς την κεντρική πλατεία της πόλης. Αποτέλεσμα της δολοφονικής δράσης των ένστολων καθαρμάτων ήταν ο τραυματισμός της 19χρονης τότε κοπέλας. Κι όπως έχει μετατρέψει το κράτος σε φυσικό κι επόμενο, αντί να διώκονται οι ασύδοτοι δολοφόνοι και βασανιστές της αστυνομίας και οι εντολοδόχοι τους, για την επιχείρηση σε μια πλατεία κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, από γονείς με μωρά και μικρά παιδιά, μαθητές/-τριες, μέχρι ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, σύρονται στα δικαστήρια οι αγωνιστές. Η βιομηχανία διώξεων από μπάτσους και εισαγγελείς, εκτός από την απόπειρα ηθικής και οικονομικής εξόντωσης των αγωνιζομένων κομματιών της κοινωνίας, στοχεύει στο να αποδυναμώσει την παρουσία μας στο δρόμο. Απάντηση μας η είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των τοπικών αντιφασιστικών αγώνων.

 Με τη λεηλασία του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της υγείας και της εκπαίδευσης, με αναδιαρθρώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, με τα αδηφάγα σχέδια επιπλέον καταστροφής της φύσης, για δήθεν αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, με την επιπλέον επίθεση στους εργαζόμενους, στους έγκλειστους μέσω του νέου σωφρονιστικού κώδικα, με τη συνεχιζόμενη επίθεση στις δομές του αγώνα  και ταυτόχρονα με την αναβάθμιση αστυνομίας, δικαστικών και στρατού το μήνυμα είναι σαφές: Ας διαλυθεί η κοινωνία, αρκεί να υπάρχει ένας μπάτσος να δείρει, ένας δικαστικός να επιβάλλει ποινές και ένας στρατηγός να στείλει κόσμο να σκοτωθεί. Όμως, για άλλη μια φορά, οι αγώνες για ζωή και ελευθερία θα σταθούν εμπόδιο στις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου. Κόντρα, λοιπόν, στη γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας, μέσω οικονομικής, υγειονομικής, ενεργειακής, επισιτιστικής και οποιασδήποτε άλλης κρίσης, σπάμε τους κλοιούς της απομόνωσης διατηρώντας ανοιχτό τον ορίζοντα της γενίκευσης της ανατρεπτικής δράσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι

ΔΙΚΗ: 7 Νοεμβρίου 2022 , ώρα 09:00 π.μ. Μεσολόγγι

Κατάληψη Apertus Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70 Apertus.squat.gr

Από τον αποκλεισμό και τη βίαιη υποτίμηση των μεταναστών/-τριών στις εκκενώσεις των καταλήψεων.

Η επίθεση σε χώρους αγώνα με την καταστολή και την εκκένωση των καταλήψεων και η βίαιη υποτίμηση του μεταναστευτικού σώματος με τον εκτοπισμό και το ανελέητο κυνήγι ολόκληρων μεταναστευτικών πληθυσμών, αποτελεί ένα σταθερό στρατηγικό σχεδιασμό του κράτους, ανεξάρτητα από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Ενώ η μια κρίση διαδέχεται την άλλη (οικονομική, υγειονομική, ενεργειακή, επισιτιστική) το κράτος με τα πραιτοριανά του σώματα, μετά τη σθεναρή αντίσταση του κινήματος αλληλεγγύης των καταλήψεων στο τελεσίγραφο του Χρυσοχοΐδη,  επανέρχεται για να προχωρήσει σε εκ νέου επιθέσεις σε καταλήψεις («111», «Παλιό Νεκροτομείο»)  ή να απειλήσει με εκκενώσεις («Αντιβίωση»). Τη στιγμή που σχέδια εκκένωσης του camp Ελαιώνα, που εδώ και μήνες έχουν ξεδιπλωθεί από τον Δήμο Αθηνών και το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, καταλήγουν στο στόχο τους με τη σταδιακή εκδίωξη δεκάδων μεταναστών σε δυσμενείς συνθήκες, παρά την αντίσταση μεταναστών και αλληλέγγυων. Τη στιγμή που 39 μετανάστες/-τριες που βρίσκονταν εγκλωβισμένοι/-ες σε νησίδα στον Έβρο απειλούνταν με απέλαση, με το θάνατο της πεντάχρονης Μαρίας από τη Συρία να αποτελεί άλλη μια ανυπολόγιστη απώλεια στα σύνορα με τις εκκλήσεις για βοήθεια άλλων 49 εγκλωβισμένων μεταναστών/-τριών σε άλλη νησίδα στον Έβρο (στις εκβολές Ερυθροπόταμου στο Διδυμότειχο) να πέφτουν στο κενό. Η υποτίμηση αυτή των μεταναστών έχει οργανική σχέση με την υποτίμηση ολόκληρου του κόσμου της εργασίας, αφού οι μετανάστες αποτελούν το πιο υποτιμημένο και μαύρο κομμάτι της εργατικής τάξης, τον μόνιμο εφεδρικό στρατό φτηνών εργατών σε όλα τα πεδία της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Παράλληλα, η στρατιωτική διαχείριση των μεταναστών, η δαιμονοποίησή τους, ο εγκλεισμός και ο εκτοπισμός τους είναι μέσο για το χτίσιμο της «εθνικής ενότητας» εμπρός στο «επικίνδυνο Άλλο», τον «ξένο», τη «μεταναστευτική απειλή». Με αυτή τη διαχείριση το κεφάλαιο συνεχίζει να αναπαράγεται είτε μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τη  φύλαξη  των  συνόρων, είτε  μέσω  του ανθρωπιστικού  κεφαλαίου (πχ ΜΚΟ) που συμβάλει στη γενικότερη διαιώνιση των συνθηκών καταπίεσης και εκμετάλλευσης μέσω της «φιλανθρωπίας» από τα πάνω.

Στα πλαίσια του παραπάνω στρατηγικού σχεδιασμού του κράτους η κατάληψη 111, που υπήρχε από το Μάρτιο του 2015, εκκενώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 22/07 δίνοντας τέλος στη συγκεκριμένη προσπάθεια αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αφού κατέσχεσαν «επικίνδυνα υλικά» (κουζινομάχαιρα, μπουκάλια μπύρας κ.ά.) για να δημιουργήσουν εντυπώσεις παρέα με τα τηλε-παπαγαλάκια, σφράγισαν το κτίριο με θωρακισμένη πόρτα.

Την Τρίτη 16/08 πραγματοποιήθηκε εκκένωση της κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου στην  Αλεξανδρούπολη. Η κατάληψη εδώ και έξι χρόνια αποτελεί έναν κοινωνικό χώρο με πολιτικές και πολιτισμικές παρεμβάσεις έχοντας καταφέρει να συνάψει σχέσεις με την τοπική κοινωνία και να συνεισφέρει στους τοπικούς κοινωνικούς –ταξικούς αγώνες μέσα από αντιιεραρχικές και οριζόντιες δομές αυτοοργάνωσης. Έτσι από τις πρώτες πρωινές ώρες το συγκρότημα του παλιού Νοσοκομείου αποκλείστηκε από δυνάμεις της αστυνομίας, που δεν επέτρεπαν την πρόσβαση στο χώρο, παράλληλα προκλήθηκαν φθορές στην είσοδο και ο χώρος σφραγίστηκε. Μάλιστα τις 22 Ιουλίου είχε δοθεί τελεσίγραφο που διέταζε την αποχώρησή των συντρόφων/-ισσών έως τις 27 Ιουλίου.

Η κατάληψη Αντιβίωση στα Γιάννενα για άλλη μια φορά βρίσκεται στο στόχαστρο της διοίκησης του Νοσοκομείο Χατζηκώστα (η οποία είχε συνυπογράψει την εντολή για εκκένωση του κτηρίου το 2013) μέσω του αθλητικού σωματείου ΑμεΑ «ΠΥΡΡΟΣ» στο οποίο έχει παραχωρηθεί το κτήριο. Γίνεται ξεκάθαρο, τη στιγμή που υπάρχουν δεκάδες άδεια και αναξιοποίητα κτήρια στην πόλη, πως ο καθοριστικός  λόγος της επιλογής της Αντιβίωσης για το εν λόγω σωματείο είναι η καταστολή και η εκκένωση. Κάτι το οποίο είναι προφανές σε μια πόλη με ιστορικό αρκετών εκκενώσεων (Αντιβίωση, Acta et Verba, Non Serviam), εκκένωσης και κατεδάφισης (Brooklyn), αλλά και δυναμικών ανακαταλήψεων (Αντιβίωση, Acta et Verba).

Αρωγοί στις παραπάνω επιθέσεις δε θα μπορούσαν να μην είναι τα Μ.Μ.Ε. τα οποία συμμετέχουν επί της ουσίας στον κορμό της καταστολής  ενισχύοντας τον διαχρονικό τους ρόλο απέναντι στους ακηδεμόνευτους αγώνες, τους οποίους σπεύδουν να συκοφαντήσουν και να στιγματίσουν ως «απειλή για το κοινωνικό σύνολο».

Στις παραπάνω κατασταλτικές επιθέσεις του κράτους απέναντι στις δομές αγώνα έρχεται να προστεθεί η επίθεση ομαδοποίησης αγνώστων στην κατάληψη Mundo Nuevo στη Θεσσαλονίκη στις 20/05 όπου έγραψαν συνθήματα και πέταξαν τρικάκια τη στιγμή που στον χώρο υπήρχε κόσμος που συμμετείχε σε εν εξελίξει εκδήλωση (diy drag show–hip hop live με τη συμμετοχή drag queens και μουσικών σχημάτων). Η επίθεση αυτή, πέρα από το αυτονόητο, ότι δηλαδή έθεσε σε κίνδυνο τον κόσμο που βρίσκονταν εντός και εκτός της κατάληψης, όχι μόνο έπληξε τον ίδιο τον χώρο που δέχτηκε την επίθεση αλλά δημιούργησε έντονους προβληματισμούς, δυσπιστία και σύγχυση για τις πολιτικές αφετηρίες της εν λόγω γκρούπας, στιγματίζοντας/αποδυναμώνοντας έτσι τους αγώνες υποκειμένων διαφόρων σεξουαλικών προσανατολισμών, ταυτοτήτων και εκφράσεων/χαρακτηριστικών φύλου για ορατότητα και απελευθέρωση από τα στενά όρια της κυρίαρχης κανονικότητας. Τα υποκείμενα που βρίσκονται πίσω από αυτήν την επίθεση, η οποία προσομοιάζει με παρακρατική, θεωρούμε πως αποτελούν μια σύγχρονη εκδοχή των χωρικών με τους αναμμένους πυρσούς κατά το κυνήγι μαγισσών του Μεσαίωνα και εμφορούνται από το ίδιο πνεύμα με τους μελανοχιτώνες του Μουσολίνι.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Η ολοένα αυξανόμενη φτωχοποίηση και εξαθλίωση του ντόπιου πληθυσμού σε αντιδιαστολή με τον εξευγενισμό του αστικού τοπίου σε όλη την επικράτεια (με πιο πρόσφατο παράδειγμα  αυτό της περιοχής των Εξαρχείων και του Λόφου του Στρέφη) καταδεικνύει την κοινή μοίρα ντόπιων και μεταναστών μέσα στα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος, καταδεικνύει  δηλαδή ότι «είμαστε όλοι μετανάστες». Ταυτόχρονα, η επίθεση στις καταλήψεις είναι επίθεση στον κόσμο που διεκδικεί δημόσια αγαθά,  δημόσιους χώρους και εν τέλει την ίδια του τη ζωή, στον κόσμο που αγωνίζεται, που δημιουργεί σχέσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, ενάντια στην υποτίμηση και την απαξίωση της ζωής του. Ωστόσο, αυτές οι επιθέσεις δεν μας τρομάζουν.

Στην επέλαση του κεφαλαίου στις ζωές μας, στις διώξεις και την καταστολή του κράτους, στην ανυποχώρητη εκδικητικότητά της αστικής δικαιοσύνης (απεργία πείνας Γ. Μιχαηλίδη, προφυλάκιση Π. Καλαϊτζή) απαντάμε με έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη από τα κάτω, με κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών. Απαντάμε με συντροφικότητα, με περισσότερη θέληση για αγώνα, με περισσότερο πείσμα για όσα πρέπει να συνεχιστούν. Παλεύουμε για  ελεύθερη μετακίνηση για όλους/-ες τους/τις μετανάστες/-τριες. Για δέκα, εκατό, χιλιάδες καταλήψεις.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/-ΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ «111» & «ΠΑΛΙΟΥ ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟΥ»

Η «ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ» ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΙΒΑΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΗ, ΣΥΝΟΡΑ, ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ.

 

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

Κείμενο που μοιράστηκε στην συγκέντρωση-πορεία αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Γ.Μιχαηλίδη στη Λαμία

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ ΑΠΟ 23/5/2022

Σε μια περίοδο παγκόσμιας αναζωπύρωσης και όξυνσης των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, τόσο ανάμεσα σε κράτη όσο και ανάμεσα σε οικονομικούς πολιτικοστρατιωτικούς συνασπισμούς, οι συνθήκες  επιβίωσης  ολοένα και περισσότερων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο δυσχεραίνουν θεαματικά. Μέσα σε αυτό το κλίμα πόλωσης οι εξουσιαστές και οι κρατιστές στο εσωτερικό των κρατών απεμπολούν το φιλολαϊκό και δημοκρατικό προσωπείο, που τους εξυπηρετούσε τις προηγούμενες δεκαετίες για να επενδύσουν εξόφθαλμα στις στρατηγικές της προληπτικής αντιεξέγερσης ως ένα ακόμα κομμάτι των πολεμικών προετοιμασιών, στοχεύοντας στην αντιμετώπιση των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων που θα παρεμποδίσουν τα μελλοντικά σχέδια τους.

Έτσι και εντός του ελληνικού κράτους, στο μέτωπο της ποινικής καταστολής, οι ποινικοί κώδικες αυστηροποιούνται ενώ το καθεστώς εξαίρεσης για ποινικούς και πολιτικούς κρατούμενους συνεχίζεται, βαθαίνει και οξύνεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και η περίπτωση του αναρχικού απεργού πείνας Γ. Μιχαηλίδη 23/5, ο οποίος και νοσηλεύεται στο Γενικο Νοσοκομείο Λαμίας εδώ και μέρες φρουρούμενος. Τον Φεβρουάριου του 2013, τέσσερα παραμορφωμένα από το ξύλο πρόσωπα ληστών, των αναρχικών Ρωμανού, Μιχαηλίδη, Μπουρζούκου και Πολίτη προβάλλονται ως τρομοκρατία και εμπέδωση της μπατσικής βαρβαρότητας στα δελτία των ειδήσεων προκαλώντας αντιδράσεις, ενώ συνολικά καταδικάζονται μαζί με τους προαναφερόμενους, δύο ακόμη σύντροφοι Χαρίσης και  Ντάλιος, για την διπλή ληστεία στην αγροτική τράπεζα και το υποκατάστημα των ΕΛΤΑ στο Βελβεντό Κοζάνης. Οι σύντροφοι ουδέποτε απέκρυψαν την αναρχική πολιτική τους ταυτότητα, κάτι το οποίο και προκάλεσε την εκδικητικότητα των δικαστικών μηχανισμών, όπως πάντα γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν κάποιος δηλώνει πολιτικά πολέμιος του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού και εξουσιαστικού συστήματος. Την ίδια στιγμή που δεκάδες αναρχικοί κρατούμενοι και έγκλειστοι ένοπλοι αντάρτες, για ποικίλές περιπτώσεις και χωρίς  να  θεωρούνται επίσημα «πολιτικοί» κρατούμενοι, λαμβάνουν εξοντωτικές ποινές με όλη την δυνατή αυστηρότητα των δικαστικών μηχανισμών, πολιτικοί και επιχειρηματίες  μπλεγμένοι σε γνωστά σκάνδαλα, βιαστές, φασίστες  μαχαιροβγάλτες και μπάτσοι δολοφόνοι σαν τον Κορκονέα, αποφυλακίζονται πριν την  ώρα τους.

Ο αναρχικός σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης  έχει εκτίσει από τις 29/12/2021, μετά από 8.5 χρόνια κράτησης, τις τυπικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης για όλες τις ποινές  του. Παρόλα αυτά η δικαστική μαφία μετά από δύο παράτυπες απορριπτικές αποφάσεις, τον Φεβρουάριο και τον Μάιο, παρατείνουν την φυλάκιση του συντρόφου επ’αόριστον, χωρίς κανένα σαφή χρονικό ορίζοντα αποφυλάκισης. Ο σύντροφος, με τελευταίο όπλο του το ίδιο του το σώμα, ξεκινάει απεργία πείνας στις 23/5 διεκδικώντας την ελευθερία του, αρνούμενος το καθεστώς εξαίρεσης, δηλαδή να δεχτεί την επ’αόριστον ομηρία που του επιβάλλεται. Δεν είναι εξάλλου η πρώτη φορά που οι κρατούμενοι, έχοντας συμπληρώσει την ποινή που τους έχει επιβληθεί και έχοντας υπογράψει την υπό όρους απόλυση τους, «ξεχνιούνται» στις φυλακές για μήνες ή και για χρόνια, περιμένοντας την θετική απόφαση κάποιου συμβουλίου αναστολών. Ο Γιάννης Μιχαηλίδης σήμερα, Τρίτη 5/7, συμπληρώνει αποφασισμένος την 44η ημέρα απεργίας πείνας, φανερά καταβεβλημένος, έχοντας  χάσει ήδη ένα σημαντικό μέρος του σωματικού του βάρους, με σοβαρό κίνδυνο μόνιμων σωματικών βλαβών από την επάρκεια πολλαπλών οργανικών λειτουργιών που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μόνιμες αναπηρίες στην καλύτερη των περιπτώσεων. Να τελειώνουμε με τα μισόλογα, ο σύντροφος Γιάννης θεωρείται «επικίνδυνος» και δεν αποφυλακίζεται γιατί ως αναρχικός κρατούμενος επέλεξε να έχει μια αγωνιστική και μαχητική στάση στο αστυνομικό-δικαστικό σύστημα, γιατί δεν μετανόησε και ούτε έκανε πίσω στα πολιτικά του πιστεύω, γιατί , τέλος, δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο της ρουφιανιάς και της αναξιοπρέπειας. Η απεργία πείνας πρέπει να νικήσει και ο οποιοσδήποτε κίνδυνος για την υγεία και τη ζωή του συντρόφου μας βαραίνει τους εμπλεκόμενους δικαστές και κυβερνητικούς πολιτικούς που εμπλέκονται με την υπόθεση, αφού είναι αυτοί που ωθούν τον Γιάννη Μιχαηλίδη να δώσει αυτή την μάχη, όχι για να χάσει, αλλά για να κερδίσει την ζωή του πίσω με το μόνο μέσο που του απέμεινε. Και δεν είναι μόνος  του, ούτε και πρέπει να μείνει, γιατί ο Γιάννης παλεύει ενάντια στο ίδιο δικαστικό σύστημα, την ίδια εξουσία και τους μηχανισμούς της, που εξαθλιώνει  τις  ζωές όλων μας στο σήμερα και στο τώρα.

 

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ Της ΑΠΟΠΕΙΡΑΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ – ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΕΙ Η ΕΠ ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΑΜΕΣΑ

 

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9/7 ΣΤΙΣ 18.00

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΛΑΜΙΑΣ

Για τη δίκη των 10 αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι και τα γεγονότα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2018 στο Αγρίνιο

Τη Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022,στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μεσολογγίου , είναι προγραμματισμένη η δίκη των δέκα αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι που συνελήφθησαν στις 18/09/2018 στο Αγρίνιο μετά από την αντιφασιστική πορεία μνήμης και αντίστασης για τη συμπλήρωση των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα Τάγματα Εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης χρυσής αυγής. Από αυτές τις συλλήψεις, οι έξι προέκυψαν μετά τη διάλυση της εν λόγω πορείας από την αστυνομία, ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις πραγματοποιήθηκαν τις επόμενες μέρες ύστερα από την «ταυτοποίηση των υπόπτων» από διάφορους μπάτσους. Μια ταυτοποίηση που προέκυψε από την αναγνωρισιμότητα τους και την συμμετοχή τους σε διάφορους κοινωνικούς αγώνες της πόλης. Φυσικά το κατηγορητήριο είναι στημένο από την αστυνομία λέξη προς λέξη, σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο των ίδιων των διωκόμενων όσο και του κόσμου που κατεβαίνει στο δρόμο και αντιστέκεται.

Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της πορείας, στην περιοχή των τρένων η αστυνομία πραγματοποιεί μια λυσσαλέα και αναβαθμισμένη επίθεση με όλα τα μέσα (γκλοπιές, φυσούνες, κρότου-λάμψης, δακρυγόνα κ.ά.) σε όλο το σώμα της πορείας με αποτέλεσμα τη διάλυσή της. Η ανασυγκρότηση του σώματος της πορείας δεν κατέστη εφικτή, μιας και η επίθεση της αστυνομίας ήταν συνεχόμενη και εντεινόμενη. Η επίθεση συνεχίστηκε στην Πλατεία Παναγοπούλου (Συντριβάνι), αλλά και στον πεζόδρομο μπροστά από το Δημαρχείο. Ακολούθως, στην κατάμεστη Πλατεία Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε ένα κρεσέντο αστυνομικής βίας και καταστολής με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα, ενώ συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο στην Πλατεία Δημάδη φτάνοντας μέχρι το Δημοτικό Πάρκο, γεμίζοντας όλη την πόλη με δακρυγόνα. Να σημειώσουμε ότι το σκηνικό έντασης είχε ξεκινήσει από προηγούμενες μέρες όπου αστυνομικοί προέβησαν σε επιθετικές και παραβιάστηκες συμπεριφορές (του τύπου «θα σου βάλω το γκλοπ στον κώλο σου») σε μαθητές και μαθήτριες, κάτι που με βάση των προθέσεων δεν τους διαχωρίζει σε τίποτα από τον «γνωστό σκηνοθέτη»-βιαστή Λιγνάδη, του οποίου η δίκη διεξάγεται αυτές τις μέρες,αλλά η καταδίκη του στην κοινωνική συνείδηση έχει διεξαχθεί..

Μετά τις συλλήψεις, τις επόμενες τρεις μέρες πραγματοποιήθηκαν δυναμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Αγρινίου, μέχρι και ο τελευταίος διωκόμενος να αφεθεί ελεύθερος με αυστηρούς όμως περιοριστικούς όρους. Ανάμεσα στους συλληφθέντες υπήρχαν και δυο ανήλικοι μαθητές των οποίων η επιλογή τους να συμμετέχουν σε πορεία για τον Φύσσα αρκούσε για να μείνουν 48 ώρες στα κρατητήρια με προφανή στόχο τον εκφοβισμό τους και τη νουθεσία για να μη συμμετέχουν ξανά σε κοινωνικές δράσεις. Επίσης, στα κρατητήρια αναδείχθηκε η εμμονή συγκεκριμένου αστυνομικού με προσωπικές υποσχέσεις σε συντρόφους ότι «εγώ θα σας κλείσω φυλακή».

Δε μπορούμε να μην αναφερθούμε στο γεγονός που σημάδευσε την ημέρα, δηλαδή τον τραυματισμό της 19χρονης τότε κοπέλας. Ένας τραυματισμός που όσο και αν πολλοί προσπάθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τον αποδώσουν στο αντιφασιστικό κίνημα της πόλης, με στόχο τη συκοφάντηση και την αποπολιτικοποίησή του, τρεισήμισι χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε με σιγουριά, πως δεν τα κατάφεραν. Από τη μια, όλοι οι άγαρμποι και ασυνάρτητοι ισχυρισμοί έπεσαν στο κενό τις αμέσως επόμενες μέρες, και από την άλλη, το αντιφασιστικό κίνημα δε φοβήθηκε ούτε στιγμή, δεν έπαψε να βρίσκεται στον δρόμο και να ενώνει τη φωνή του με τον κόσμο που αγωνίζεται. Παράλληλα, από την πλευρά μας, ως πολιτικός χώρος, απαντήσαμε με κείμενο που μοιράστηκε και τοιχοκολλήθηκε σε όλη την πόλη, χωρίς να πάψουμε να στοχεύουμε στην ενίσχυση πολιτικών διαδικασιών για τη δημιουργία σταθερών σχέσεων αλληλεγγύης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Εν κατακλείδι, θεωρούμε πως ο ηθικός και φυσικός αυτουργός που προξένησε αυτό το τόσο οδυνηρό γεγονός, οδηγώντας μια μικρή κοπέλα και τους οικείους της σε μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, δεν είναι παρά η ίδια η αστυνομία, η λυσσαλέα και η δολοφονική της επίθεση που πραγματοποίησε εκείνη τη μέρα σε μια πλατεία κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, από γονείς με μωρά και μικρά παιδιά, μαθητές/-τριες, μέχρι ανθρώπους μεγάλης ηλικίας.

Αντιτασσόμαστε στον κοινωνικό κατακερματισμό ξεκινώντας από την αναγνώριση της θέσης όλων εμάς, των «από τα κάτω», των «κολασμένων», μέσα στην κυριαρχία ενός κόσμου καταπίεσης, εκμετάλλευσης, αλλοτρίωσης και αποξένωσης. Σε μια περίοδο που το κράτος επιλέγει να επιτεθεί ακόμη περισσότερο στον κόσμο του αγώνα, να αντιμετωπίσει με τον πιο εκδικητικό τρόπο τους πολιτικούς κρατουμένους και τους μετανάστες, να επιτεθεί, να ξυλοκοπήσει και να συλλάβει φοιτητές και διαδηλωτές που αντιστέκονται στην επιβολή του δόγματος νόμος και τάξη στα πανεπιστήμια και παντού, στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι. Μια αλληλεγγύη που η πιο ουσιαστική έκφρασή της είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των ίδιων των τοπικών αντιφασιστικών αγώνων.

Με τη λεηλασία του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της υγείας και της εκπαίδευσης, με αναδιαρθρώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, με τα αδηφάγα σχέδια επιπλέον καταστροφής της φύσης, για δήθεν αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης και ταυτόχρονα με την αναβάθμιση αστυνομίας, δικαστικών και στρατού το μήνυμα είναι σαφές: Ας διαλυθεί η κοινωνία, αρκεί να υπάρχει ένας μπάτσος να δείρει, ένας δικαστικός να επιβάλλει ποινές και ένας στρατηγός να στείλει κόσμο να σκοτωθεί. Όμως, για άλλη μια φορά, οι αγώνες για ζωή και ελευθερία θα σταθούν εμπόδιο στις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου. Κόντρα, λοιπόν, στη γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας, μέσω οικονομικής , υγειονομικής , ενεργειακής , επισιτιστικής και οποιασδήποτε άλλης κρίσης , σπάμε τους κλοιούς της απομόνωσης διατηρώντας ανοιχτό τον ορίζοντα της γενίκευσης της ανατρεπτικής δράσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι

ΔΙΚΗ: 6 Ιουνίου 2022 , ώρα 09:00 π.μ. Μεσολόγγι

Υ.Γ. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αναρχικό απεργό πείνας από 23-5-2022, Γ.Μιχαηλίδη. Άμεση απελευθέρωση. Ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατουμένους.

Κατάληψη Apertus Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70 Apertus.squat.gr

Κείμενο για την εργατική Πρωτομαγιά της Συνέλευσης αναρχικών Λαμίας

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

Η 1Η του Μάη, είναι μια ημέρα νίκης αλλά και ένα ορόσημο για τους αγώνες των εργαζομένων, των εργατών/-τριών, εμάς των καταπιεσμένων, των απο κάτω αυτού του κόσμου. Σε πείσμα των καταπιεστών μας, πάντα θα διεκδικούμε και θα παλεύουμε για μια καλύτερη, πιο ελέυθερη ζωή από αυτή που προσφέρουν τα δεσμά της μισθωτής εργασίας, οι ακόρεστες ορέξεις του κεφαλαίου, αλλά και τα αυξανόμενα κέρδη των αφεντικών. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών/-τριών του Σικάγο, στις αρχές του Μάη το 1886, έφεραν στο παγκόσμιο προσκήνιο την άσβεστη ορμή των αδιαμεσολάβητων εργατικών αγώνων, που μέσα από την σύγκρουση, την κατάληψη, το σαμποτάζ και τη φωτιά, κερδήθηκε μια από τις πρώτες ουσιαστικές νίκες απέναντι στους «εχθρούς του ανθρώπινου γένους», όπως ονόμαζαν οι απεργοί τους καπιταλιστές, την πολιτική ελίτ και τις παρακρατικές συμμορίες της εποχής. Όσο απόρροια των εργατικών αγώνων του Μάη, οι συνθήκες της δουλειάς βελτιώθηκαν, οι αμοιβές των εργαζομένων αυξήθηκαν, ενώ η τότε ενιαία εργατική διεκδίκηση για το 8ωρο δουλειάς ως όριο, ισχυροποιήθηκε. Ως υποκινητές των διαδηλώσεων συλλαμβάνονται οκτώ αναρχικοί εργάτες, οι οποίοι είχαν ενεργό ρόλο καθόλη την διάρκεια των άγριων απεργιών, εκ των οποίων οι τέσσερις εκτελούνται, ένας αυτοκτονεί στην φυλακή και οι υπόλοιποι φυλακίζονται

Σήμερα ζώντας στην εποχή της κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, της αποθέωσης του ιδιωτικού τομέα και της ελεύθερης αγοράς, εμείς οι εργαζόμενοι/-ες έχουμε αφεθεί ως έρμαια απέναντι στην διαρκή υποτίμηση των μισθών και της αγοραστικής μας δύναμης, καθόλη την διάρκεια της δωδεκαετούς κρίσης. Η χρόνια συνεχιζόμενη ακρίβεια, που εφαρμόζουν μεθοδικά οι κρατιστές με τις κυβερνήσεις τους, κλιμακώνεται και πάλι τους τελευταίους μήνες τόσο με την αδιαπραγμάτευτη υπερφορολόγηση του κράτους που εκτινάσσει τις τιμές στα καύσιμα, όσο και με την ιδιωτικοποίηση, δηλαδή ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών , όπως η ΔΕΗ, σε μεγαλοκαρχαρίες επενδυτές που εκβιάζουν τους καταναλωτές σαν άλλες μαφίες, με υπέρογκα πλέον ποσά στους λογαριασμούς ρεύματος. Με όλα τα παραπάνω να φέρνουν ανατιμήσεις ακόμη και στα βασικά είδη διατροφής, των οποίων τις τιμές διαμορφώνει πάντα προς τα πάνω το αόρατο χέρι της αγοράς, οι μισθοί της πείνας, ακόμη και με τις νέες γελοίες αυξήσεις μισθών, πλέον δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο, από πολιτικές πρωτοβουλίες κοινωνικής εξαθλίωσης, που το μόνο που εξυπηρετούν είναι η περεταίρω, πιο εκβιαστική για εμάς, κερδοφορία των αφεντικών και του κεφαλαίου.

Με την ψήφιση αντιεργατικών νομοσχεδίων στο κοινοβούλιο περικυκλωμένο από διαδηλωτές, σε μεταμεσονύκτιες ψηφοφορίες, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, αντιεργατικές τροπολογίες και ψηφίσματα που πέρασαν με τη λογική του κατεπείγοντως, στην περίοδο των μνημονίων και της καραντίνας, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα θλιβερό σκιάχτρο. Ο συλλογικός εργασιακός αγώνας μέσα από άδεια εργατικά κέντρα, απονευρωμένα σωματεία της «σφραγίδας» που καταλήγουν στην πράξη ανύπαρκτα και την οργάνωση αποσπασματικών ολιγοήμερων απεργιών, χωρίς καμία προοπτική μπλοκαρίσματος της παραγωγής, χωρίς στόχευση, άρα και χωρίς ουσία, αφήνουν τους εργαζόμενους/-ες σε ένα κύκλο κινηματικής ηττοπάθιας και ματαίωσης, χωρίς ορατή έξοδο. Φωτεινή εξαίρεση οι νικηφόρες απεργίες στην  COSCO και στην E-FOOD, όπου έδειξαν την δύναμη που μπορούν να πάρουν οι εργαζόμενοι/-ες όταν συνδέονται με ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες.

Παρόλο που αυτές οι συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας αποτελούν πλήγμα για την τάξη μας, είναι οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούν το τέλος των ψευδαισθήσεων για την καλυτέρευση της ζωής των από κάτω εντός του συστήματος, ανοίγοντας τον δρόμο για την συνολική αμφισβήτηση του τρόπου ζωής και δημιουργούν τα οράματα για μια άλλη κοινωνία. Το ταβάνι στις αυταπάτες έβαλε η αριστερή διαχείριση του κράτους με τον ευφάνταστο όρο Τ.Ι.Ν.Α. (There Is No Alternative) για να βάλει τέλος στις κοινωνικές διεκδικήσεις της αντιμνημονιακής περιόδου. Το ταβάνι αυτό δεν είναι του κινήματος, αλλά των επίδοξων διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας. Αυτών που νομίζουν, ότι με όρους ταξικής συνεργασίας, θα εγκαταλείψουμε το όραμα της εξέγερσης, απέναντι στην υπάρχουσα εξαθλίωση. Το ότι θα μπούμε πειθήνια στον διάλογο με τα αφεντικά για να τους πείσουμε ότι μπορεί να συνεχιστεί η κερδοφορία τους ακόμα και αν μεγαλώσουν τα ξεροκόμματα που παίρνουμε για απολαβές.

Η εξέγερση του Σικάγο τη 1η Μάη του 1886, αλλά και οι εξεγέρσεις της εποχής μας, είναι καλά χαραγμένες στη μνήμη των αγωνιστών/-τρών του κινήματος. Είναι πολύ κοντά η περίοδος 2008-2015, ο τρόμος των αφεντικών από τη μια και η πλατιά αυτοοργάνωση από την άλλη. Η διεκδίκηση ότι τίποτα δεν θα μείνει ίδιο. Όπου με αλληλεγγύη και μαχητικότητα κοιτάξαμε το τέρας στα μάτια και είπαμε «Οι μέρες αφθονίας σας είναι μετρημένες.»
Και θα το πούμε πάλι…

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΕΣ  ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Συνέλευση Αναρχικών-Αντιεξουσιαστών/-τριών Λαμίας

Κείμενο από παρέμβαση ενάντια στην Ακρίβεια , στην ΔΕΗ Λαμίας

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΖΩΗ

…ή αλλάζει προς το χειρότερο

 “… πως γίνεται να είσαι καλός όταν όλα είναι τόσο ακριβά”

Μπέρτολντ Μπρεχτ

 

Μίνι πρωινά εμφράγματα στη θέα της ταμπέλας του βενζινάδικου που αναγράφει τις τιμές της βενζίνης. Αγωνία στο σουπερ μαρκετ – τα λιγοστά ψώνια περνάνε απ’ το ταμείο και το χαρακτηριστικό μπιπ της ταμιακής σκάει σαν σφαίρα εκτελεστικού αποσπάσματος. Μα ο μεγαλύτερος εφιάλτης είναι όταν βρίσκεις το πρωί πεταμένο σε μια άκρη της εισόδου, τον τρομερό εκκαθαριστικό. Μα τι συμβαίνει λοιπόν;

Η κατάσταση στη ΔΕΗ είναι η κλασική εξέλιξη που έχουμε δει κάθε φορά που ακούγεται το αφήγημα της ελευθερης αγοράς ως λύση ενός προβλήματος που έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε. Από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ στις 06/11/2021 και τη διαδικασία αύξησης του μετοχικου κεφαλαίου της εταιρείας με τα αφεντικά να κατέχουν το 49% και με το Δημόσιο να είναι στο 34% (παραμένει ένα 17% στο ΤΑΙΠΕΔ το οποίο και αυτό είναι προς εκποίηση σε επενδυτικό fund). Αυτό βέβαια προκύπτει από το σπάσιμο της ΔΕΗ κατά τα μνημονιακά χρόνια σε μικρές εταιρίες (ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΥΑΜΒ, κλπ.) όπου τα κερδοφόρα κομμάτια πάνε στα αφεντικά και τα ζημιογόνα μένουν στο Δημόσιο για να πληρώνονται από τους φόρους μας. Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για τις σημερινές υπέρογκες χρεώσεις. Υπέρογκες χρεώσεις που όπως θα δούμε παρακάτω δεν είναι καν λόγω της χρέωσης της κιλοβατώρας.

Ο βασικός λόγος για το τελικό κόστος του ρεύματος είναι το χρηματιστήριο ενέργειας. Εκεί, αρθροίζονται όλα τα ποσοστά της παραγωγής του ρεύματος από διάφορες πηγές (αιολικά πάρκα, φωτοβολταικά, λιγνίτης, φυσικό αέριο) και το κόστος της τελικής ισχύος που προκύπτει τιμολογείται με την εκάστοτε ακριβότερη τιμή, το οποίο αφήνει τεράστιο ποσοστό κερδών για τους ολιγάρχες της ενέργειας (Μυτιληναίος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Περιστέρης). Και πέρα από αυτό, στις συνεχόμενες αυξήσεις της ΔΕΗ υπάρχει ένα ποσοστό κερδοφορίας που ακούει στο όνομα “ρήτρα αναπροσαρμογής”, απ’ το οποίο το 55% είναι καθαρό κέρδος για τα παραπάνω λαμόγια. Για κάθε 100 ευρώ που δίνουμε παραπάνω, τα 55 πάνε τσέπη. Βέβαια, μέσα από τα σκοτάδια της τηλεόρασης μας πληροφορούν ότι οι ζωές μας πανε περίπατο λόγω των αναγκών της οικονομίας. Την κερδοφορία δηλαδή των αφεντικών που εμείς θα πρέπει να κάτσουμε πειθήνια και να την αποδεχτούμε “πόλεμος γαρ”.  Όπως έλεγε ο Μπρεχτ “ο πόλεμος απλα ισοπεδώνει οτι άφησε όρθιο η ειρήνη τους”.

Ο ρόλος των από τα κάτω δεν θα είναι η μιζέρια και η αναμονή για μια ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης που και αυτή θα είναι στην υπαλληλία των ίδιων αφεντικών ή, πολύ “ριζοσπαστικά”, θα βρει άλλα αφεντικά. Γι’ αυτό, οργανωνόμαστε στην βαση των αναγκών μας και ετοιμάζουμε την αντεπίθεσή μας. Είναι νωπές οι μνήμες των αντιμνημονιακών αγώνων, της μαζικής αυτοργάνωσης σε όλη τη χώρα, όπου ακόμη κι αν της έλειπε η εμπειρία τότε, πλέον την κατέχει και αυτή. Προχωρώντας με ισότητα και αλληλεγγύη, θα τα πάρουμε όλα πίσω.

 

                   ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

               ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ– ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Συνέλευση Αναρχικών-Αντιεξουσιαστών/-τριών Λαμίας

css.php