Για τη δίκη των 10 αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι και τα γεγονότα της 18ης Σεπτεμβρίου του 2018 στο Αγρίνιο

Τη Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022,στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Μεσολογγίου , είναι προγραμματισμένη η δίκη των δέκα αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι που συνελήφθησαν στις 18/09/2018 στο Αγρίνιο μετά από την αντιφασιστική πορεία μνήμης και αντίστασης για τη συμπλήρωση των έξι χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα Τάγματα Εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης χρυσής αυγής. Από αυτές τις συλλήψεις, οι έξι προέκυψαν μετά τη διάλυση της εν λόγω πορείας από την αστυνομία, ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις πραγματοποιήθηκαν τις επόμενες μέρες ύστερα από την «ταυτοποίηση των υπόπτων» από διάφορους μπάτσους. Μια ταυτοποίηση που προέκυψε από την αναγνωρισιμότητα τους και την συμμετοχή τους σε διάφορους κοινωνικούς αγώνες της πόλης. Φυσικά το κατηγορητήριο είναι στημένο από την αστυνομία λέξη προς λέξη, σε μια προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο των ίδιων των διωκόμενων όσο και του κόσμου που κατεβαίνει στο δρόμο και αντιστέκεται.

Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της πορείας, στην περιοχή των τρένων η αστυνομία πραγματοποιεί μια λυσσαλέα και αναβαθμισμένη επίθεση με όλα τα μέσα (γκλοπιές, φυσούνες, κρότου-λάμψης, δακρυγόνα κ.ά.) σε όλο το σώμα της πορείας με αποτέλεσμα τη διάλυσή της. Η ανασυγκρότηση του σώματος της πορείας δεν κατέστη εφικτή, μιας και η επίθεση της αστυνομίας ήταν συνεχόμενη και εντεινόμενη. Η επίθεση συνεχίστηκε στην Πλατεία Παναγοπούλου (Συντριβάνι), αλλά και στον πεζόδρομο μπροστά από το Δημαρχείο. Ακολούθως, στην κατάμεστη Πλατεία Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε ένα κρεσέντο αστυνομικής βίας και καταστολής με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα, ενώ συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο στην Πλατεία Δημάδη φτάνοντας μέχρι το Δημοτικό Πάρκο, γεμίζοντας όλη την πόλη με δακρυγόνα. Να σημειώσουμε ότι το σκηνικό έντασης είχε ξεκινήσει από προηγούμενες μέρες όπου αστυνομικοί προέβησαν σε επιθετικές και παραβιάστηκες συμπεριφορές (του τύπου «θα σου βάλω το γκλοπ στον κώλο σου») σε μαθητές και μαθήτριες, κάτι που με βάση των προθέσεων δεν τους διαχωρίζει σε τίποτα από τον «γνωστό σκηνοθέτη»-βιαστή Λιγνάδη, του οποίου η δίκη διεξάγεται αυτές τις μέρες,αλλά η καταδίκη του στην κοινωνική συνείδηση έχει διεξαχθεί..

Μετά τις συλλήψεις, τις επόμενες τρεις μέρες πραγματοποιήθηκαν δυναμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Αγρινίου, μέχρι και ο τελευταίος διωκόμενος να αφεθεί ελεύθερος με αυστηρούς όμως περιοριστικούς όρους. Ανάμεσα στους συλληφθέντες υπήρχαν και δυο ανήλικοι μαθητές των οποίων η επιλογή τους να συμμετέχουν σε πορεία για τον Φύσσα αρκούσε για να μείνουν 48 ώρες στα κρατητήρια με προφανή στόχο τον εκφοβισμό τους και τη νουθεσία για να μη συμμετέχουν ξανά σε κοινωνικές δράσεις. Επίσης, στα κρατητήρια αναδείχθηκε η εμμονή συγκεκριμένου αστυνομικού με προσωπικές υποσχέσεις σε συντρόφους ότι «εγώ θα σας κλείσω φυλακή».

Δε μπορούμε να μην αναφερθούμε στο γεγονός που σημάδευσε την ημέρα, δηλαδή τον τραυματισμό της 19χρονης τότε κοπέλας. Ένας τραυματισμός που όσο και αν πολλοί προσπάθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τον αποδώσουν στο αντιφασιστικό κίνημα της πόλης, με στόχο τη συκοφάντηση και την αποπολιτικοποίησή του, τρεισήμισι χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε με σιγουριά, πως δεν τα κατάφεραν. Από τη μια, όλοι οι άγαρμποι και ασυνάρτητοι ισχυρισμοί έπεσαν στο κενό τις αμέσως επόμενες μέρες, και από την άλλη, το αντιφασιστικό κίνημα δε φοβήθηκε ούτε στιγμή, δεν έπαψε να βρίσκεται στον δρόμο και να ενώνει τη φωνή του με τον κόσμο που αγωνίζεται. Παράλληλα, από την πλευρά μας, ως πολιτικός χώρος, απαντήσαμε με κείμενο που μοιράστηκε και τοιχοκολλήθηκε σε όλη την πόλη, χωρίς να πάψουμε να στοχεύουμε στην ενίσχυση πολιτικών διαδικασιών για τη δημιουργία σταθερών σχέσεων αλληλεγγύης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Εν κατακλείδι, θεωρούμε πως ο ηθικός και φυσικός αυτουργός που προξένησε αυτό το τόσο οδυνηρό γεγονός, οδηγώντας μια μικρή κοπέλα και τους οικείους της σε μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, δεν είναι παρά η ίδια η αστυνομία, η λυσσαλέα και η δολοφονική της επίθεση που πραγματοποίησε εκείνη τη μέρα σε μια πλατεία κατάμεστη από ανθρώπους όλων των ηλικιών, από γονείς με μωρά και μικρά παιδιά, μαθητές/-τριες, μέχρι ανθρώπους μεγάλης ηλικίας.

Αντιτασσόμαστε στον κοινωνικό κατακερματισμό ξεκινώντας από την αναγνώριση της θέσης όλων εμάς, των «από τα κάτω», των «κολασμένων», μέσα στην κυριαρχία ενός κόσμου καταπίεσης, εκμετάλλευσης, αλλοτρίωσης και αποξένωσης. Σε μια περίοδο που το κράτος επιλέγει να επιτεθεί ακόμη περισσότερο στον κόσμο του αγώνα, να αντιμετωπίσει με τον πιο εκδικητικό τρόπο τους πολιτικούς κρατουμένους και τους μετανάστες, να επιτεθεί, να ξυλοκοπήσει και να συλλάβει φοιτητές και διαδηλωτές που αντιστέκονται στην επιβολή του δόγματος νόμος και τάξη στα πανεπιστήμια και παντού, στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι. Μια αλληλεγγύη που η πιο ουσιαστική έκφρασή της είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των ίδιων των τοπικών αντιφασιστικών αγώνων.

Με τη λεηλασία του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της υγείας και της εκπαίδευσης, με αναδιαρθρώσεις, ιδιωτικοποιήσεις, με τα αδηφάγα σχέδια επιπλέον καταστροφής της φύσης, για δήθεν αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης και ταυτόχρονα με την αναβάθμιση αστυνομίας, δικαστικών και στρατού το μήνυμα είναι σαφές: Ας διαλυθεί η κοινωνία, αρκεί να υπάρχει ένας μπάτσος να δείρει, ένας δικαστικός να επιβάλλει ποινές και ένας στρατηγός να στείλει κόσμο να σκοτωθεί. Όμως, για άλλη μια φορά, οι αγώνες για ζωή και ελευθερία θα σταθούν εμπόδιο στις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου. Κόντρα, λοιπόν, στη γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας, μέσω οικονομικής , υγειονομικής , ενεργειακής , επισιτιστικής και οποιασδήποτε άλλης κρίσης , σπάμε τους κλοιούς της απομόνωσης διατηρώντας ανοιχτό τον ορίζοντα της γενίκευσης της ανατρεπτικής δράσης και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους δέκα διωκόμενους αντιφασίστες από Αγρίνιο και Μεσολόγγι

ΔΙΚΗ: 6 Ιουνίου 2022 , ώρα 09:00 π.μ. Μεσολόγγι

Υ.Γ. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αναρχικό απεργό πείνας από 23-5-2022, Γ.Μιχαηλίδη. Άμεση απελευθέρωση. Ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατουμένους.

Κατάληψη Apertus Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70 Apertus.squat.gr

Κείμενο για την εργατική Πρωτομαγιά της Συνέλευσης αναρχικών Λαμίας

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

Η 1Η του Μάη, είναι μια ημέρα νίκης αλλά και ένα ορόσημο για τους αγώνες των εργαζομένων, των εργατών/-τριών, εμάς των καταπιεσμένων, των απο κάτω αυτού του κόσμου. Σε πείσμα των καταπιεστών μας, πάντα θα διεκδικούμε και θα παλεύουμε για μια καλύτερη, πιο ελέυθερη ζωή από αυτή που προσφέρουν τα δεσμά της μισθωτής εργασίας, οι ακόρεστες ορέξεις του κεφαλαίου, αλλά και τα αυξανόμενα κέρδη των αφεντικών. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών/-τριών του Σικάγο, στις αρχές του Μάη το 1886, έφεραν στο παγκόσμιο προσκήνιο την άσβεστη ορμή των αδιαμεσολάβητων εργατικών αγώνων, που μέσα από την σύγκρουση, την κατάληψη, το σαμποτάζ και τη φωτιά, κερδήθηκε μια από τις πρώτες ουσιαστικές νίκες απέναντι στους «εχθρούς του ανθρώπινου γένους», όπως ονόμαζαν οι απεργοί τους καπιταλιστές, την πολιτική ελίτ και τις παρακρατικές συμμορίες της εποχής. Όσο απόρροια των εργατικών αγώνων του Μάη, οι συνθήκες της δουλειάς βελτιώθηκαν, οι αμοιβές των εργαζομένων αυξήθηκαν, ενώ η τότε ενιαία εργατική διεκδίκηση για το 8ωρο δουλειάς ως όριο, ισχυροποιήθηκε. Ως υποκινητές των διαδηλώσεων συλλαμβάνονται οκτώ αναρχικοί εργάτες, οι οποίοι είχαν ενεργό ρόλο καθόλη την διάρκεια των άγριων απεργιών, εκ των οποίων οι τέσσερις εκτελούνται, ένας αυτοκτονεί στην φυλακή και οι υπόλοιποι φυλακίζονται

Σήμερα ζώντας στην εποχή της κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, της αποθέωσης του ιδιωτικού τομέα και της ελεύθερης αγοράς, εμείς οι εργαζόμενοι/-ες έχουμε αφεθεί ως έρμαια απέναντι στην διαρκή υποτίμηση των μισθών και της αγοραστικής μας δύναμης, καθόλη την διάρκεια της δωδεκαετούς κρίσης. Η χρόνια συνεχιζόμενη ακρίβεια, που εφαρμόζουν μεθοδικά οι κρατιστές με τις κυβερνήσεις τους, κλιμακώνεται και πάλι τους τελευταίους μήνες τόσο με την αδιαπραγμάτευτη υπερφορολόγηση του κράτους που εκτινάσσει τις τιμές στα καύσιμα, όσο και με την ιδιωτικοποίηση, δηλαδή ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών , όπως η ΔΕΗ, σε μεγαλοκαρχαρίες επενδυτές που εκβιάζουν τους καταναλωτές σαν άλλες μαφίες, με υπέρογκα πλέον ποσά στους λογαριασμούς ρεύματος. Με όλα τα παραπάνω να φέρνουν ανατιμήσεις ακόμη και στα βασικά είδη διατροφής, των οποίων τις τιμές διαμορφώνει πάντα προς τα πάνω το αόρατο χέρι της αγοράς, οι μισθοί της πείνας, ακόμη και με τις νέες γελοίες αυξήσεις μισθών, πλέον δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο, από πολιτικές πρωτοβουλίες κοινωνικής εξαθλίωσης, που το μόνο που εξυπηρετούν είναι η περεταίρω, πιο εκβιαστική για εμάς, κερδοφορία των αφεντικών και του κεφαλαίου.

Με την ψήφιση αντιεργατικών νομοσχεδίων στο κοινοβούλιο περικυκλωμένο από διαδηλωτές, σε μεταμεσονύκτιες ψηφοφορίες, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, αντιεργατικές τροπολογίες και ψηφίσματα που πέρασαν με τη λογική του κατεπείγοντως, στην περίοδο των μνημονίων και της καραντίνας, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα θλιβερό σκιάχτρο. Ο συλλογικός εργασιακός αγώνας μέσα από άδεια εργατικά κέντρα, απονευρωμένα σωματεία της «σφραγίδας» που καταλήγουν στην πράξη ανύπαρκτα και την οργάνωση αποσπασματικών ολιγοήμερων απεργιών, χωρίς καμία προοπτική μπλοκαρίσματος της παραγωγής, χωρίς στόχευση, άρα και χωρίς ουσία, αφήνουν τους εργαζόμενους/-ες σε ένα κύκλο κινηματικής ηττοπάθιας και ματαίωσης, χωρίς ορατή έξοδο. Φωτεινή εξαίρεση οι νικηφόρες απεργίες στην  COSCO και στην E-FOOD, όπου έδειξαν την δύναμη που μπορούν να πάρουν οι εργαζόμενοι/-ες όταν συνδέονται με ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες.

Παρόλο που αυτές οι συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας αποτελούν πλήγμα για την τάξη μας, είναι οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούν το τέλος των ψευδαισθήσεων για την καλυτέρευση της ζωής των από κάτω εντός του συστήματος, ανοίγοντας τον δρόμο για την συνολική αμφισβήτηση του τρόπου ζωής και δημιουργούν τα οράματα για μια άλλη κοινωνία. Το ταβάνι στις αυταπάτες έβαλε η αριστερή διαχείριση του κράτους με τον ευφάνταστο όρο Τ.Ι.Ν.Α. (There Is No Alternative) για να βάλει τέλος στις κοινωνικές διεκδικήσεις της αντιμνημονιακής περιόδου. Το ταβάνι αυτό δεν είναι του κινήματος, αλλά των επίδοξων διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας. Αυτών που νομίζουν, ότι με όρους ταξικής συνεργασίας, θα εγκαταλείψουμε το όραμα της εξέγερσης, απέναντι στην υπάρχουσα εξαθλίωση. Το ότι θα μπούμε πειθήνια στον διάλογο με τα αφεντικά για να τους πείσουμε ότι μπορεί να συνεχιστεί η κερδοφορία τους ακόμα και αν μεγαλώσουν τα ξεροκόμματα που παίρνουμε για απολαβές.

Η εξέγερση του Σικάγο τη 1η Μάη του 1886, αλλά και οι εξεγέρσεις της εποχής μας, είναι καλά χαραγμένες στη μνήμη των αγωνιστών/-τρών του κινήματος. Είναι πολύ κοντά η περίοδος 2008-2015, ο τρόμος των αφεντικών από τη μια και η πλατιά αυτοοργάνωση από την άλλη. Η διεκδίκηση ότι τίποτα δεν θα μείνει ίδιο. Όπου με αλληλεγγύη και μαχητικότητα κοιτάξαμε το τέρας στα μάτια και είπαμε «Οι μέρες αφθονίας σας είναι μετρημένες.»
Και θα το πούμε πάλι…

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΕΣ  ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Συνέλευση Αναρχικών-Αντιεξουσιαστών/-τριών Λαμίας

Κείμενο από παρέμβαση ενάντια στην Ακρίβεια , στην ΔΕΗ Λαμίας

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ

ΑΝ ΔΕΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΖΩΗ

…ή αλλάζει προς το χειρότερο

 “… πως γίνεται να είσαι καλός όταν όλα είναι τόσο ακριβά”

Μπέρτολντ Μπρεχτ

 

Μίνι πρωινά εμφράγματα στη θέα της ταμπέλας του βενζινάδικου που αναγράφει τις τιμές της βενζίνης. Αγωνία στο σουπερ μαρκετ – τα λιγοστά ψώνια περνάνε απ’ το ταμείο και το χαρακτηριστικό μπιπ της ταμιακής σκάει σαν σφαίρα εκτελεστικού αποσπάσματος. Μα ο μεγαλύτερος εφιάλτης είναι όταν βρίσκεις το πρωί πεταμένο σε μια άκρη της εισόδου, τον τρομερό εκκαθαριστικό. Μα τι συμβαίνει λοιπόν;

Η κατάσταση στη ΔΕΗ είναι η κλασική εξέλιξη που έχουμε δει κάθε φορά που ακούγεται το αφήγημα της ελευθερης αγοράς ως λύση ενός προβλήματος που έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε. Από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ στις 06/11/2021 και τη διαδικασία αύξησης του μετοχικου κεφαλαίου της εταιρείας με τα αφεντικά να κατέχουν το 49% και με το Δημόσιο να είναι στο 34% (παραμένει ένα 17% στο ΤΑΙΠΕΔ το οποίο και αυτό είναι προς εκποίηση σε επενδυτικό fund). Αυτό βέβαια προκύπτει από το σπάσιμο της ΔΕΗ κατά τα μνημονιακά χρόνια σε μικρές εταιρίες (ΔΕΔΔΗΕ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΥΑΜΒ, κλπ.) όπου τα κερδοφόρα κομμάτια πάνε στα αφεντικά και τα ζημιογόνα μένουν στο Δημόσιο για να πληρώνονται από τους φόρους μας. Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για τις σημερινές υπέρογκες χρεώσεις. Υπέρογκες χρεώσεις που όπως θα δούμε παρακάτω δεν είναι καν λόγω της χρέωσης της κιλοβατώρας.

Ο βασικός λόγος για το τελικό κόστος του ρεύματος είναι το χρηματιστήριο ενέργειας. Εκεί, αρθροίζονται όλα τα ποσοστά της παραγωγής του ρεύματος από διάφορες πηγές (αιολικά πάρκα, φωτοβολταικά, λιγνίτης, φυσικό αέριο) και το κόστος της τελικής ισχύος που προκύπτει τιμολογείται με την εκάστοτε ακριβότερη τιμή, το οποίο αφήνει τεράστιο ποσοστό κερδών για τους ολιγάρχες της ενέργειας (Μυτιληναίος, Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Περιστέρης). Και πέρα από αυτό, στις συνεχόμενες αυξήσεις της ΔΕΗ υπάρχει ένα ποσοστό κερδοφορίας που ακούει στο όνομα “ρήτρα αναπροσαρμογής”, απ’ το οποίο το 55% είναι καθαρό κέρδος για τα παραπάνω λαμόγια. Για κάθε 100 ευρώ που δίνουμε παραπάνω, τα 55 πάνε τσέπη. Βέβαια, μέσα από τα σκοτάδια της τηλεόρασης μας πληροφορούν ότι οι ζωές μας πανε περίπατο λόγω των αναγκών της οικονομίας. Την κερδοφορία δηλαδή των αφεντικών που εμείς θα πρέπει να κάτσουμε πειθήνια και να την αποδεχτούμε “πόλεμος γαρ”.  Όπως έλεγε ο Μπρεχτ “ο πόλεμος απλα ισοπεδώνει οτι άφησε όρθιο η ειρήνη τους”.

Ο ρόλος των από τα κάτω δεν θα είναι η μιζέρια και η αναμονή για μια ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης που και αυτή θα είναι στην υπαλληλία των ίδιων αφεντικών ή, πολύ “ριζοσπαστικά”, θα βρει άλλα αφεντικά. Γι’ αυτό, οργανωνόμαστε στην βαση των αναγκών μας και ετοιμάζουμε την αντεπίθεσή μας. Είναι νωπές οι μνήμες των αντιμνημονιακών αγώνων, της μαζικής αυτοργάνωσης σε όλη τη χώρα, όπου ακόμη κι αν της έλειπε η εμπειρία τότε, πλέον την κατέχει και αυτή. Προχωρώντας με ισότητα και αλληλεγγύη, θα τα πάρουμε όλα πίσω.

 

                   ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

               ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ– ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Συνέλευση Αναρχικών-Αντιεξουσιαστών/-τριών Λαμίας

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΑ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠO ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΑΧΖΑΤ ΛΟΥΚΜΑΝ

17-11-2022: Εννέα χρόνια από τη δολοφονία του μετανάστη εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν (Shehzat Luqman) από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής Χρήστο Στεργιόπουλο και Διονύση Λιακόπουλο στα Πετράλωνα. Κράτος και κεφάλαιο γεννούν φασισμό και θάνατο:

Με την εγκατάλειψη μεταναστών στα κέντρα κράτησης και των έγκλειστων στις φυλακές και τα ψυχιατρεία της χώρας ως πολίτες των οποίων οι ζωές δε μετράνε.

Με τη μεταναστευτική πολιτική επαναπροωθήσεων η οποία έχει γεμίσει τις θάλασσες με πτώματα μεταναστών που ξεβράζονται κάθε μέρα στα ελληνικά νησιά καθώς και την προσπάθεια ξεριζωμού των χώρων και χρόνων αγώνα. Κι όταν δε δολοφονεί το κράτος  επιστρατεύονται οι φασιστικές εφεδρείες του.

Ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας. Στους δρόμους, στις πλατείες, στα σχολεία και στις σχολές, στους χώρους εργασίας δίνεται ο πολυεπίπεδος αντιφασιστικός αγώνας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΡΕΦΕΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Αφίσα για έμφυλη βία & γυναικοκτονίες

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

Γυναικοκτονία. Μια λέξη που κατακλύζει συχνά την επικαιρότητα το τελευταίο διάστημα. Οι γυναικοκτονίες αποτελούν τον τελευταίο σταθμό μιας μακριάς διαδρομής βίαιων ενεργειών που μπορεί να συναντήσει στη ζωή της μια γυναίκα. Υποτίμηση, διακρίσεις, εκμετάλλευση, υποταγή, βία, κακοποίηση, βιασμοί, είναι κάποιοι από τους σταθμούς αυτούς.

Δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Δεν είναι «εγκλήματα πάθους», ούτε «οικογενειακές τραγωδίες». Το χέρι των αντρών οπλίζεται από την πατριαρχία, δηλαδή από την υπάρχουσα κοινωνική δόμηση που στα θεμέλια της θέλει να βρίσκεται η φιγούρα μιας υποταγμένης γυναίκας. Στα θεμέλια αυτά αρθρώνονται οι ανδρικές προσταγές πάνω στα σώματα και τις ζωές των γυναικών. Και όχι μόνο: οι προσταγές αυτές έχουν αποδέκτη τα παιδιά και όσα άτομα δε χωράνε στα καλούπια των κυρίαρχων προτύπων (π.χ. ΛΟΑΤΚΙ+ κ.ά.).

Κράτος και καπιταλισμός ενσωματώνουν τη βία και τις διακρίσεις της πατριαρχίας αξιοποιώντας τες για την εδραίωση των εκμεταλλευτικών και καταπιεστικών σχέσεων, για την πειθάρχηση και τον έλεγχο της κοινωνίας.

Όσοι μιλούν για γυναικοκτονίες χωρίς να μιλήσουν για πατριαρχία, κράτος και καπιταλισμό, αποτινάσουν από πάνω τους την υλικότητα των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, επιλέγοντας να μείνουν μακριά από τους αγώνες. Διότι δε μπορούμε να μιλήσουμε για έμφυλη βία και διακρίσεις χωρίς να πούμε κουβέντα για τις μετανάστριες, τις άνεργες, τις εγκύους που απολύονται, τη μαύρη εργασία γυναικών στο χώρο της καθαριότητας και της φροντίδας, τις μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών, την καταναγκαστική πορνεία, τις φυλακισμένες, τις τοξικοεξαρτημένες, τις οροθετικές που διαπομπεύτηκαν. Χωρίς να πούμε κουβέντα για το τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» που στον ελλαδικό χώρο πυροδοτεί κάθε μορφή έμφυλης, ρατσιστικής και ομοφοβικής βίας.

Δεν περιμένουμε τίποτα από κανέναν μπάτσο ή θεσμό, κόμμα ή γραφειοκρατική πρωτοβουλία. Το μόνο που μπορούν να προσφέρουν είναι εφήμερες και ατομικές λύσεις όσο το θέμα παραμένει στην επικαιρότητα. Κόντρα στην αδράνεια και την απραξία, ενάντια στις επιλογές της συνδιαλλαγής, να προβάλλουμε την αλληλεγγύη και τη γενίκευσή της σε κοινωνικό επίπεδο. Τις σχέσεις αλληλοβοήθειας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, τη συντροφικότητα και τη συλλογικοποίηση. Αντιθεσμικά και αντισυστημικά. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως στους χώρους αγώνα και αλληλεγγύης, παραβιαστικές συμπεριφορές δε γίνονται ανεκτές και δε συγκαλύπτονται.

Οι ριζοσπαστικοί φεμινιστικοί αγώνες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του συνολικότερου αγώνα για ατομική και κοινωνική απελευθέρωση. Η σύνδεση των αγώνων είναι που αναδεικνύει πως τα συστήματα εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης αλληλοδιαπλέκονται και αλληλοεπιδρούν. Αυτή η σύνδεση είναι που ταυτόχρονα δυναμώνει τους ίδιους τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες.

 

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

 

Κάλεσμα σε συγκέντρωση-πορεία 6/12/21

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2021 ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΚΟΡΠΟΥΝ ΜΟΝΟ ΘΑΝΑΤΟ

Στις 6 Δεκέμβρη του 2021 συμπληρώνονται 13 χρόνια από την κρατική δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν 6-12-2008 όταν ο μπάτσος Κορκονέας με την πλήρη κάλυψη του μπάτσου Σαραλιώτη δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στην περιοχή των Εξαρχείων. Η σπίθα της εξέγερσης που σιγόκαιγε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πυροδοτήθηκε από την προφανή αδικία άλλης μιας κρατικής δολοφονίας. Κι ύστερα ήρθαν τα μνημόνια, τα οποία αύξησαν το ποσοστό των φτωχοποιημένων, η ανάθεση της ελπίδας για δήθεν καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού από αριστερή κυβέρνηση, η επιστροφή στην εξουσία του συνονθυλεύματος ακροδεξιών-νεοφιλελευθέρων και πάει λέγοντας… Ένα σύστημα σε απόλυτη σήψη και παρακμή, να δημιουργεί ή να επαναφέρει εφεδρείες για τη διαχείριση του, ενώ ταυτόχρονα να αυξάνει με κάθε κόστος την καταστολή για να περιφρουρήσει τα κέρδη του ή να επεκταθεί σε νέα πεδία κερδοφορίας.

Παράλληλα παντού γύρω μας, με αυξανόμενο ρυθμό συνεχίζει να σκορπιέται ο θάνατος. Από τη λεηλασία της φύσης μέσω της αδηφάγας σχέσης κράτους και κεφαλαίου, από τους πνιγμούς των μεταναστών στη Μεσόγειο αλλά και τις δολοφονίες τους σε άλλα μέρη του πλανήτη μέσω συνεργασίας αστυνομίας-λιμενικού-στρατού, από τις συνεχιζόμενες γυναικοκτονίες , που μέχρι να γραφτεί το κείμενο δεν ξέρουμε ποιου άλλου καθάρματος θα οπλίσει το χέρι η πατριαρχική δόμηση της κοινωνίας. Από τα εργατικά ατυχήματα σε καθημερινή σχεδόν βάση, όπου προλετάριες και προλετάριοι θυσιάζονται στο βωμό της αύξησης των κερδών των αφεντικών. Από τις κρατικές δολοφονίες μέσω των μπάτσων και των παρακρατικών: Στις Η.Π.Α, στις αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας στο Μεξικό, στη Χιλή όπου πάνω από 30 άτομα έχουν δολοφονηθεί στις μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων 3 ετών , στο Wuppertal όπου οι μπάτσοι δολοφόνησαν τον Γιώργο Ζαντιώτη καθώς και 5 ακόμη μετανάστες το 2021 στη Γερμανία, μέχρι την ΕΛΑΣ και το τελευταίο της κατόρθωμα έως το επόμενο, την εν ψυχρώ εκτέλεση με 38 σφαίρες του 18χρονου Νίκου Σαμπάνη με ρατσιστικά κίνητρα.

Τα 2 τελευταία χρόνια με πάνω απο 5,2 εκατομμύρια νεκρούς από COVID παγκοσμίως και πάνω από 18.000 μέχρι στιγμής στην Ελλάδα η μακάβρια λίστα των απωλειών γίνεται δυσθεώρητη. Αν προσθέσουμε και ανθρώπους που θα ζούσαν αλλά κατέληξαν από άλλα νοσήματα λόγω της κατάρρευσης του δημόσιου συστήματος υγείας νεκροί, οι κοινωνικές αντιθέσεις είναι πιο ξεκάθαρες από ποτέ. Σε όσους λένε πως τίποτα δεν αλλάζει και μιλούν για επαναστατική ουτοπία απαντάμε με την ένταση του αγώνα. Προτάσσουμε τη δημιουργία/ενίσχυση αυτοοργανωμένων δομών και δικτύων αλληλοβοήθειας.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Για την Όλγα.

Για τον νεκρό μετανάστη εργάτη γης από το εργατικό “ατύχημα” στην Μπούζα Αιτωλικού

Για τον Νίκο Σαμπάνη.

Για την 48χρονη γυναίκα από την Πολίχνη Θεσσαλονίκης με καταγωγή από την Αρμενία.

Για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

Για όλες/όλους.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ: 6-12-2021

Πλ. Δημάδη. ώρα 19:00

ΥΓ. Το επόμενο επεισόδιο στη βιομηχανία διώξεων στην περιοχή, συνεχίζεται στις 6-12-2021 στα δικαστήρια Μεσολογγίου, όπου είναι προγραμματισμένο το μικτό ορκωτό δικαστήριο των 10 διωκόμενων αντιφασιστών από Αγρίνιο και Μεσολόγγι για τα γεγονότα της 18-9-2018 στην πορεία που πραγματοποιήθηκε στο Αγρίνιο για τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα. Περισσότερα για την υπόθεση εδώ: https://apertus.squat.gr/archives/4663

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 10 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΔΙΚΗ 6-12-21 ( ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ )

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

css.php