Πορτογαλία: Λόγια του συντρόφου Gabriel Pombo Da Silva

Καθώς ο σύντροφός μας Gabriel δεν έχει γράψει κάποια επίσημη ανακοίνωση μέχρι στιγμής, αυτά τα λόγια έχουν σκοπό να αποτελέσουν μια ανακοίνωση/ημερολόγιο και έναν τρόπο κοινοποίησης σε άτομα και συντρόφια σε συνάφεια με το τι εκείνος πιστεύει αναφορικά με συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Ο Gabriel ζήτησε ρητά στην σύντροφό του να επιλέξει τα αποσπάσματα (από γράμματα που έστελνε σε εκείνη), στα οποία εκφράζει/αναλύει και/ή σκέφτεται ενδιαφέροντα ζητήματα σχετικά με την υφιστάμενη κατάσταση: «κορονοϊός» στη φυλακή, η δικαστική του κατάσταση και οι συνθήκες κράτησής του.

Είναι καλά σωματικά και πνευματικά και έτοιμος για τον πόλεμο που περιμένει ότι θα αντιμετωπίσει στις φυλακές του ισπανικού κράτους. Παρά την ποινή που εκδόθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της Λισαβόνας, που επιβεβαιώνει την αποστολή του στο ισπανικό κράτος, ακόμα δε γνωρίζουμε αν οι «αρχές» θα εκδώσουν τον Gabriel χωρίς να λάβουν υπόψη την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που ακολουθεί την «πανδημία» του «Covid 19». Για την ακρίβεια, η ίδια η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (θεωρητικά) αποτρέπει τους κρατούμενους από το να εκδοθούν σε άλλες χώρες για όσο διαρκέσει.

Θα ακολουθήσουν περαιτέρω πληροφορίες.

Λευτεριά στον Gabriel!
Λευτεριά σε όλους!
Ζήτω η αναρχία!

______________________________________

8 Μαρτίου 2020.

Χθες, καθώς έβλεπα τηλεόραση, είχα ήδη μαντέψει ότι αυτά τα καθάρματα θα μας άφηναν και σήμερα χωρίς επισκεπτήρια… ε, λοιπόν, σήμερα ήταν μια σκατά μέρα…

Όλοι ήταν εξοργισμένοι (φυσικά)… συζητήσεις με τους φύλακες, φρενήρεις διάλογοι μεταξύ όλων… η περίληψη είναι απλή: οι φύλακες είπαν στους κρατουμένους (στους πιο θυμωμένους εξ αυτών) να κάνουν ό,τι θέλουν, γνωρίζοντας πως έτσι θα καθίσταντο υπεύθυνοι οι κρατούμενοι… ανέφεραν το κάψιμο στρωμάτων (φανταστείτε, σε χώρο που δεν υπάρχει αέρας!) σχετικά με ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι! Προφανώς, τους κατέστησα σαφές το ποια ήταν πραγματικά η στρατηγική των δεσμοφυλάκων (να απαλλαχθούν οι ίδιοι από οποιαδήποτε ευθύνη και να έχουν ένα πρόσχημα για να χειροτερέψουν κι άλλο την κατάστασή μας) και για το ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική η δική μας. Και η δική μας, προφανώς, δεν είναι σαν τη δική τους. Είπα πως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε να συναντηθούν οι συγγενείς μας απ’ έξω, να μαζευτούν και να αποφασίσουν για την καλύτερη τακτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί.

Καθώς έφτανε η ώρα του μεσημεριανού, αποφασίσαμε να μην πάμε στην τραπεζαρία και να αναβάλλουμε το μεσημεριανό μας. Κάποιοι (2-3 νομίζω) πήγαν… γεγονός που δημιούργησε μια μικρή ένταση. Φυσικά (με τον αναβρασμό λόγω θυμού), αυτοί που αποφάσισαν να πάνε στην τραπεζαρία άρπαξαν μερικές καθώς έβγαιναν… δεν μπορείς να φανταστείς μπάχαλο.

Εν συντομία, έστειλαν 6 ή 7 παιδιά στην απομόνωση και άφησαν τους υπόλοιπους από ‘μάς κλειδωμένους στα κελιά. Ήμασταν σε απομόνωση επίσης αλλά στα κελιά «μας».

Την ώρα του δείπνου, μόνο 3 ή 4 κακομοίρηδες έπεσαν πάνω στα κάγκελα για να πάρουν φαγητό. Οι υπόλοιποι μείναμε μέσα στα κελιά μας. Δεν ξέρω για πόσο θα μας κρατήσουν σε αυτήν την κατάσταση. Υποθέτω πως θέλουν να μας αναγκάσουν (μέσω της πείνας) να βγούμε έξω ένας προς ένας, όλοι υπάκουοι. Δεν μας είπαν τίποτα. Ήταν σα να βρισκόμασταν υπό καθεστώς δικτατορίας. Δεν ξέρω πότε θα φτάσει το γράμμα αυτό (ή ακόμα και το αν θα στο δώσουν). Σε κάθε περίπτωση μείνε ήρεμη, έχουμε περάσει και χειρότερα: η αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή!

Η περίπλοκη αυτή κατάσταση μπορεί να λυθεί μόνο απ’ έξω. Εμείς (και είναι όντως αλήθεια) είμαστε όμηροι των καθαρμάτων εδώ.

Μιας και έχω εμπειρία από τέτοιες διαμάχες, πιστεύω πως όσο τα άτομα πεινάνε (δεν έχουν όλοι φαγητό στα κελιά τους), ή υποφέρουν από την «έλλειψη» καπνού, ή θέλουν να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα, θα υποκύψουν. Αυτή είναι η ζωή. Είμαι δυνατός, έχω μερικά πακέτα μπισκότα και λίγα φρούτα. Όπως γράφει και ένα αυτοκόλλητο: «συγγνώμη που σας ενοχλούμε αλλά μας βασανίζουν».

Βεβαίωσέ με πως όλα αυτά θα γίνουν γνωστά. Δεν ξέρω αν θα με αφήσουν να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο. Αν δεν τηλεφωνήσω, έχε στο νου σου ότι δε μας άφησαν. (…)

9 Μαρτίου, πρωί.

Η κατάσταση αυτήν τη στιγμή (καθετί είναι «προληπτικό»: το καθημερινό καθεστώς, επισκέψεις κλπ.) είναι η ακόλουθη: έχουν δημιουργήσει δύο ξεχωριστές στροφές (διαίρει και βασίλευε), προφανώς και ξεχωριστές στροφές για την τραπεζαρία και το μπάνιο. (…)

Αυτό δεν είναι το χειρότερο (δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας που θέλαμε να οργανώσουμε για το αίτημα των επισκεπτηρίων), αλλά το χειρότερο είναι το γεγονός ότι το πιο σημαντικό πράγμα τώρα έγινε δευτερεύον. Προφανώς το γεγονός ότι υπήρχε μια διαμαρτυρία εδώ δεν αναφέρθηκε σε κανένα καθεστωτικό μέσο… το χειρότερο είναι πως εξαιτίας εκείνων που πήγαν στην τραπεζαρία, τα πάντα χειροτέρεψαν. Ξεκάθαρα σε μια διαμαρτυρία τέτοιου είδους (που θα πρέπει να είναι διαρκής, οργανωμένη, τόσο μέσα όσο και έξω, τόσο για εμάς όσο και για τις οικογένειές μας), δεν μπορεί εκείνοι που δε συμφωνούν με την πλειοψηφία να «ξυλοκοπούνται». Το αν αξίζουν να φάνε ξύλο ή όχι, αποτελεί άλλο θέμα. Το βασικό ζήτημα είναι πως δεν έχει ο καθένας έστω και λίγα χρήματα (και χωρίς το φαγητό της φυλακής είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν από πείνα) και ακόμα λιγότερη ταξική συνείδηση (ή όπως αλλιώς θέλουμε να την αποκαλέσουμε). Οπότε είναι περίπλοκο. Τώρα έχουν στείλει 3 άτομα (τα οποία επίσης δέχτηκαν ξυλοδαρμό) στην απομόνωση, και έβαλαν τέλος σε κάθε πιθανότητα συλλογικής οργάνωσης και οτιδήποτε πρακτικής σημασίας. Γάμα τα!

Το ζήτημα των επισκεπτηρίων πρέπει να οργανωθεί από έξω με πρόταση κοινής λογικής. Οι επισκέπτες θα μπορούσαν να εισέρχονται φορώντας μάσκες και γάντια και το πρόβλημα (σύμφωνα με την ηλίθια λογική τους) θα μπορούσε να λυθεί. Η «προσωρινή» λογική των μέτρων αυτών μπορεί να γίνει «μόνιμη», και έτσι καθόλου επισκεπτήρια για μήνες. Αυτός είναι ο πυρήνας του ζητήματος.

Είναι παράλογο το ότι επιβάλλουν τέτοια μέτρα στις οικογένειές μας, όταν φύλακες, νοσοκόμοι, εκπαιδευτές κλπ. μπαίνουν και βγαίνουν από αυτά τα τείχη «χωρίς κανέναν έλεγχο», είμαστε με τα καλά μας; (…)

Πιστεύω πως ένας αγώνας για να βάλουν μυαλό οι υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή θα πρέπει να προκύψει από μια συλλογική στρατηγική οργανωμένη από έξω. Όπως είναι αναμενόμενο, δεν μπορούμε καν να θεωρήσουμε δεδομένο έναν χώρο συνάντησης με τις οικογένειες, φαντάσου! Εμείς οι αναρχικοί, «πάντα» αβέβαιοι από κάθε άποψη.

10 Μαρτίου.

Είναι καλή τύχη, όπως μου είπες σήμερα, πως η δική μου εκδοχή των γεγονότων αναφορικά με τα όσα συνέβησαν εδώ την 8η Μαρτίου κυκλοφόρησε στο ίντερνετ… Αλλιώς (χωρίς άλλες πηγές για να υπάρξει σύγκριση) θα υπήρχε μόνο η εκδοχή αυτών των γουρουνιών. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί αυτοί είχαν (και έχουν ακόμα) τέτοια πρόσωπα σήμερα… τόσο ταλαιπωρημένοι, ακόμα και τα βλέμματά τους γεμάτα μίσος δεν με αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο. Δεν έχουν ιδέα, πως, συγκριτικά με όσα έχω περάσει, αυτό εδώ για μένα είναι ανέκδοτο (…). Φαντάζομαι πως αυτοί οι ηλίθιοι ούτε καν ξέρουν ποιος είμαι ή τι εμπειρίες έχω συγκεντρώσει σε τέτοιους «μικρούς πολέμους» εντός φυλακής.

Εδώ εμείς δεν κάνουμε αυτό που μερικοί από τους φύλακες μαζί με τους γλείφτες τους θα ήθελαν.

Δυστυχώς μερικοί από αυτούς που (ορθά) εξεγέρθηκαν δεν κατάλαβαν τι εγώ εξηγούσα σε αυτούς στα πλαίσια στρατηγικής και τακτικής… ακόμα δεν έχουν καταλάβει το μακιαβελικό παιχνίδι που οι φύλακες σχεδίασαν με τους υπηρέτες τους. Τουλάχιστον κάψτε τα στρώματα! Εδώ! Σε μέρος όπου τα παράθυρα δεν ανοίγουν καν!

Η εμπειρική μου πρακτική (δηλαδή η στρατηγική μου) δεν θα έπρεπε να αγνοηθεί. Άρνηση του φαγητού της φυλακής (η ελάχιστη συμβολική κίνηση), αναμονή μέχρι την επόμενη μέρα για να πουν στις οικογένειες ότι θα έπρεπε να βρεθούν «συλλογικά» κάπου με τους συντρόφους. Μια λογική πρόταση ήταν τα επισκεπτήρια να γίνονται φορώντας μάσκες και γάντια, αποφεύγοντας την άμεση επαφή. Καθαρισμός του χώρου του επισκεπτηρίου (με χλωρίνη) μετά από κάθε επίσκεψη (έχουν αρκετούς σκλάβους για να το κάνουν).

Τελικά, το γεγονός ότι έσπασαν τα κεφάλια αυτών που δεν απέργησαν, έκανε ευκολότερο για τους φύλακες να εφαρμόσουν το καθεστώς στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Αλλά είμαι σίγουρος πως αν άφηνα εκείνους τους τρελούς τύπους να κάψουν τα στρώματα, θα βρισκόμασταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση… αλλά τα τρία παιδιά που κατηγορήθηκαν για την αναταραχή έμπλεξαν. Έπεσαν στην παγίδα των επαγγελματιών προβοκατόρων. Το μόνο τους «αδίκημα»: το ότι είναι νέοι και «χαζοί». Οι προβοκάτορες θα παραμείνουν ατιμώρητοι και θα περιμένουν το επόμενο σχέδιο. Αυτή είναι όμως η ζωή (…), μόνο οι δύσμοιροι χτυπιούνται… (…) Ο ιός μπορεί να βοηθήσει τη φύση με τη μείωση των εκπομπών αποβλήτων… ίσως το οικονομικό σύστημα γαμηθεί και οι κοινωνίες να τα τινάξουν, ποιος ξέρει; Τέλος πάντων, είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι μπορεί να προκαλέσει «το μικρό τέρας»… οι κυβερνήσεις ήδη το προσέχουν αυτό.

16 Μαρτίου.

Εκτός από το γεγονός ότι ο υπεύθυνος φύλακας (συγγνώμη, ο ιός) μας έχει απαγορέψει να γυμναζόμαστε με βάρη, και ότι μας έχουν κλειδώσει στα κελιά για τα γεύματα, δεν έχω κάτι να προσθέσω σχετικά με την τωρινή πραγματικότητα. Αηδιαστική!

17 Μαρτίου.

Μόλις επέστρεψα μετά από τη 2ωρη γυμναστική μου στην αυλή (απόγευμα) όπου έκανα κάμψεις και άλλες ασκήσεις (δεδομένου ότι ο αρχιφύλακας αφαίρεσε τα βάρη με την αφορμή του «κορονοϊού».)

(…) Τελικά, τίποτα νέο… όλα περνάνε, έτσι δεν υπάρχει ανάγκη για βιασύνη μιας και το κράτος έχει άλλες προτεραιότητες, όπως το να εξασφαλίσει πως τα αγαθά κυκλοφορούν (αγνά λογιστικά), και πως ασφαλίζουν τις δουλειές που είναι θεμελιώδεις για την «εύρυθμη λειτουργία» του κρατικού μηχανισμού: αστυνομία, δεσμοφύλακες, στρατιώτες, γιατροί, προσωπικό καθαρισμού, τραπεζίτες και άλλοι ακόμα… οι υπόλοιποι «πολίτες» μπορούν να πεθάνουν «εθελοντικά» φυλακισμένοι στα διαμερίσματά/φυλακές τους. Ο πανικός είναι τέτοιος που οι μάζες συμμετέχουν εθελοντικά σε οτιδήποτε λέγεται από το Γενικό Διοικητή Υγείας… είναι όπως σε ταινίες καταστροφής που απολαμβάνω τόσο πολύ και συμβαίνει όντως! Εκπληκτικό!

Πολλοί φαντάζονται ένα σενάριο για εξεγέρσεις, φωτιά και λεηλασία σε αφθονία… λοιπόν, όχι. Οι δρόμοι έχουν κατακτηθεί από εκείνους που ήταν πιο προετοιμασμένοι για αυτού του είδους το σενάριο: από μπάτσους και στρατό. Οι «επαναστάτες» (προοδευτικοί πολίτες) μένουν σπίτι κολλημένοι στο ίντερνετ και τόσο αδύναμοι όσο και οι υπόλοιποι. Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει: «οποιοσδήποτε έχει κώλο φοβάται»… και καθένας φροντίζει τον δικό του (θα προσθέσω εγώ).

Γυρνώντας πίσω στο τώρα, σήμερα ο επικεφαλής των φυλάκων «προσωρινά» απομόνωσε έναν κρατούμενο επειδή διαμαρτυρήθηκε (σχετικά με διάφορα θέματα που του συνέβαιναν) «έντονα»… και μιας και έχουν μακρύ χέρι, τον χτύπησαν. Χθες βράδυ οι φύλακες τραγουδούσαν, κατουρούσαν. Οι μόνοι κρατούμενοι που τρώνε στην τραπεζαρία (πρέπει να έχουν ανοσία στον κορονοϊό, όπως και οι φύλακες) γλείφουν κώλους. Όπως βλέπεις, εδώ, όπως και εκτός των τειχών, ο μόνος νόμος που βασιλεύει είναι ο νόμος του ισχυρότερου. Διαλέγουν εκείνους τους πιστούς στο καθεστώς αυτό, και οι υπόλοιποι πρέπει να υπακούουν, αλλιώς θα χτυπηθούν ή θα κλειδωθούν. Το μικρό αφεντικό μπορεί να δρα με πλήρη ατιμωρησία (ακόμα περισσότερο τώρα σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης), μιας και κανένας συγγενής δεν θα μπορεί να δει ή να επικοινωνήσει με εκείνους που έχουν χτυπηθεί.

Βεβαίωσε ότι τα αποσπάσματα όπου σου λέω τι κάνουν αυτά τα καθάρματα θα κυκλοφορήσουν στο ίντερνετ… ίσως αυτοί απολαμβάνουν ατιμωρησία σήμερα αλλά υπάρχει πάντα ένα αύριο, και, εκτός αυτού, θέλω να το πω σήμερα ώστε να παραμείνει (…).

Υποθέτω ότι το να οργανωθεί μια απάντηση σε ό,τι συμβαίνει στις φυλακές αυτή τη στιγμή είναι αποστολή ανέφικτη… και είναι ανέφικτη επειδή η πλειοψηφία της κοινωνίας της ίδιας (από όπου προέρχονται οι κρατούμενοι) είναι φυλακισμένοι των κυβερνήσεων και του στρατού τους. Η προπαγάνδα του κράτους και των διάφορων «ειδικών» του (γιατροί, δημοσιογράφοι κλπ.) είναι ιδιαίτερα δυνατή: οι συνέπειες είναι μπροστά στα μάτια του καθενός. Μόνο τα μειοψηφικά σαμποτάζ μπορούν να προσφέρουν μερικά αποτελέσματα και να δώσουν μιαν απάντηση σ’ έναν τέτοιο καπιταλιστικό βιο-φασισμό… δεν μπορούμε να περιμένουμε από τη «μάζα», γιατί πάντα συμπεριφέρονται σαν εντολοδόχοι του κράτους-κεφαλαίου. Θα δούμε πόσο παίρνει σε αυτούς να βγουν στους δρόμους όταν τα ψυγεία τους είναι άδεια και τα ελάχιστα (οικονομικά) αποθέματα που έχουν βάλει στην άκρη δεν είναι πλέον επαρκή για τις βασικές ανάγκες. Όταν δε θα μπορούν να αγκαλιάσουν τις οικογένειές τους, τους φίλους τους, τους συντρόφους τους που είναι φυλακισμένοι ή σε μεγάλη απόσταση: θα είναι χαρούμενοι με την ανακύκλωση; Θα είναι ευχαριστημένοι με το ίντερνετ και τα κινητά τηλέφωνα; Αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα, ξέρω… Διαβάζω πίσω από τις γραμμές το τι πρόκειται να γίνει. Τα πάντα έχουν ένα όριο. Ο φόβος θα παρέλθει… και με λίγη «τύχη» οι κυβερνήσεις θα πέσουν.

19 Μαρτίου.

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η λύση μιας σύγκρουσης μπορεί να προκύψει μέσω του «διαλόγου»… κάτι που δεν έχω συνηθίσει γιατί κανονικά δεν ψάχνομαι για προβλήματα, αλλά, όταν αυτά εμφανίζονται, προσπαθώ να τα λύνω. Ο διάλογος με αυτούς που «με βιάζουν» είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι καλός… πρακτικά πιστεύω πως στη βία κάποιος πρέπει να απαντήσει με περισσότερη βία: πιο έξυπνο και αποτελεσματικό… όπως είπε ο Sun Tzu στην «Τέχνη του πολέμου»: «όταν επιλέγεις να πολεμήσεις, εσύ είσαι αυτός που πρέπει να διαλέξει το πιο ευνοϊκό πεδίο μάχης και χρονική στιγμή». Προφανώς η μέθοδος του Sun Tzu δεν αντέχει πολύ στη φυλακή.

Ο πανοπτικός τεχνο-φασισμός συμβαίνει στο εδώ και στο τώρα… πρέπει να υπολογίζεις σε αρκετά ασταθές ανθρώπινο υλικό (όταν δεν έχει εκφυλιστεί) που δεν καταλαβαίνει στρατηγική ή πρακτική… αν προσθέσεις και το γεγονός ότι το «πεδίο μάχης» είναι ολοκληρωτικά υπό τη δύναμή τους (μέσω της εξουσίας του δεσμοφύλακα), το μόνο που μένει για ν’ αντισταθούμε είναι ο αυτοσχεδιασμός κι η εξυπνάδα (…).

Οι φύλακες και οι γλείφτες κρατούμενοι έχουν κάνει μια συμμαχία για να ξεχωρίσουν εμάς από τον «τρόπο ζωής τους» έξω από τα κελιά. Το μυαλό είναι ο μυς του έξυπνου ατόμου… και αυτόν τον μυ χρησιμοποιώ περισσότερο (φυσικά ο αγαπημένος μυς εκείνων είναι η γλώσσα…).

22 Μαρτίου.

(…) Στην τηλεόραση μόνο ο «ιός» υπάρχει (…), αν εγώ ήμουν θρησκευόμενος θα ήμουν πεπεισμένος ότι πρόκειται για ένα «θεϊκό» σημάδι… Η τιμωρία του θεού! Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκεται με τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον αγαπημένο του, χα χα χα!

Τώρα το ανώτατο δικαστήριο της Πορτογαλίας μπορεί «μόνο» να συμβουλεύεται τον νόμο και να τοποθετήσει τα τηλέφωνα στην άκρη.. διάβασα τις δηλώσεις των δικηγόρων πολλές φορές: είναι πολύ καλές! Μόνο μια ενέργεια κακοπιστίας ή τολμηρή διαφθορά θα συμφωνούσε με αυτή την ανήθικη μαλακία της Τζιρόνα…

24 Μαρτίου.

Στο θέμα του «Covid-19» και στο πώς διάφορες κυβερνήσεις αντέδρασαν (και στην έλλειψη κοινωνικής αντίδρασης), μπορούμε να διακρίνουμε: η Γαλλία κατάφερε να εφαρμόσει μια συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση με μια μόνο κίνηση, η Ιταλία κρατικοποιεί εταιρείες ταχύτατα, το Ισραήλ μπροστά στην «εθνική έκτακτη ανάγκη» θα συνεχίσει με τον Νετανιάχου ως αρχηγό (ακριβώς τώρα, που υπήρχε ένα πολυμερές σύμφωνο για να τον ξεφορτωθεί), ενώ η «δικαιοσύνη» σταμάτησε (όπως και οι δίκες του για διαφθορά)… αν υπήρχε ήδη πλήρης αστάθεια στην αγορά εργασίας, τώρα η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών είναι εντελώς αποκλεισμένη. Θα δούμε αν το ευρώ θα διατηρηθεί ως κοινό νόμισμα. Οι πόλεις φαίνονται να είναι (αυτό που όντως είναι) τοξικές χωματερές, προλεταριακές φυλακές που εξυπηρετούν μόνο τη διαχείριση της μιζέριας και του θανάτου. Όσον αφορά όλα τα είδη ολοκληρωτικών θεσμών -φυλακές, ψυχιατρεία, κέντρα μεταναστών, κέντρα φροντίδας κλπ.- αποτελούν στρατόπεδα επιλεκτικής εξολόθρευσης. Ο ιός επισήμανε τις σχέσεις ισχύος. Εκείνοι που πίστευαν ότι ήταν «προνομιούχοι» στην παλιά κοινωνική τάξη, έχουν ανακαλύψει ότι είναι τόσο ανασφαλείς όσο κι οι υπόλοιποι τους οποίους συνήθιζαν να κοιτούν με περιφρόνηση. Η οικονομία και η δύναμη είναι υπό έλεγχο και στο πλευρό του υπάρχοντος κόσμου, ενώ θα παρουσιαστούν και «μειώσεις προσωπικού». Όπως συμβαίνει και στις ταινίες καταστροφής: όταν η γη δεν είναι πλέον κατοικήσιμη, «διαστημόπλοια» θα έχουν χώρο μοναχά για τους πιο «αναγκαίους»: τον βασιλιά και τους ακολούθους τους, οι υπόλοιποι μπορούν να πεθάνουν.

Με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίον οι πράκτορες προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση και τύπος) ασκούν την δύναμή τους… και τα εργαστήρια μας πουλάνε «ελπίδα» με τη μορφή ενός θαυματουργού εμβολίου. Οι Κινέζοι τεστάρουν ήδη τη φόρμουλά τους (τα ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια δε λείπουν), οι ΗΠΑ λένε πως είναι κοντά σε φόρμουλα, η Γερμανία «φαίνεται» να πλησιάζει… μοιάζει με φαρμακολογικό διαγωνισμό για τη μείωση των επιπτώσεων του ιού… καθώς εμείς «ονειρευόμαστε» ένα θαυματουργό φάρμακο που θα μας απελευθερώσει από τον θάνατο, συνηθίζουμε στον αργό θάνατο από το καπιταλιστικό σύστημα. Σε λίγο καιρό καθώς θα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η «διανομή» φαγητού με κουπόνια θα είναι το πιο λογικό μοντέλο για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους. Ο καπιταλισμός θα μας εξηγεί πως ο «κομμουνισμός» είναι η μόνη πιθανή εναλλακτική: πολίτης σύντροφος, με εμένα κι εσένα από κάτω!

Είναι ενδιαφέρουσες εποχές (μιλώντας πολιτικά), γεμάτος πιθανότητες αρχίζω να κατανοώ το «μικρό τέρας»: θα συνεχίσουμε να αγνοούμε το ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός; Ή θα δουν περισσότερα παιδιά ότι η εξουσία είναι γυμνή; Θα συνεχίσουμε να είμαστε εθελοντές και υποκριτικοί υπηρέτες; Ξέρω… αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα ξανά… το μόνο πράγμα που ξέρω είναι ότι όσο το χειρότερο (η οικονομία) τόσο το καλύτερο (για τις εναλλακτικές λύσεις). Πολλοί ξεχνούν ότι «εκείνοι που μετράνε λιγότερο» είναι «οι πολλοί» στον κόσμο, και ότι ο μόνος επιβλαβής ιός που θα πρέπει να εξολοθρεύσουμε είναι ο καπιταλισμός και η αυταρχική του βία που μας παραλύει αμείλικτα…

(…) Με «διασκεδάζει» να παρακολουθώ πόσο γελοίοι είναι οι δυνατοί όταν ανακοινώνουν ότι «οι δυνάμεις ασφαλείας» κάνουν οτιδήποτε είναι δυνατό, «κοινό καλό»… ούτε είναι «ασφαλείς» από τον ιό (στην πραγματικότητα στην Πορτογαλία υπάρχουν ήδη προσβεβλημένες ομάδες μπάτσων, γιατρών, νοσοκόμων, πολιτικών κλπ), και τον αγώνα μεταξύ του «καλού και του κακού» τον αφήνουμε στον Νίτσε που ήξερε τι έγραφε σχετικά με αυτό.

(…) Εντάξει, το αν θα εκδοθώ ή το αν αφεθώ ελεύθερος επαφίεται στο Ανώτατο δικαστήριο της χώρα αυτής και δεν το βλέπω να συμβαίνει αυτό τη στιγμή αυτήν… εννοώ πως τα δικαστήρια έχουν ήδη σταματήσει, και τότε (όταν αρχίζουν να λειτουργούν ξανά) εμείς θα πρέπει να αναλογιστούμε τους δύο επόμενους μήνες στο Ανώτατο και λίγο περισσότερο στο Συνταγματικό (…).

Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να συγκεντρωθώ (όχι να «αγχωθώ») σε πιο άμεσες ανάγκες όπως το να φροντίζω την υγεία μου, να αθλούμαι, να διαβάζω (…). Δεν έχω θανατική ποινή ή θανατηφόρα ασθένεια… αυτό που βιώνουμε είναι μια κατάσταση ξεκάθαρης πολιτικής δίωξης όπου χρησιμοποιούν οτιδήποτε μπορούν για να με γαμήσουν… αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο (…). Έχω μόνο να συγκεντρωθώ στην αντίσταση (όπως πάντα έκανα) και να πάρω πίσω την ελευθερία μου μια και καλή.

26 Μαρτίου.

Πραγματικά, τίποτα καινούριο δε συμβαίνει… από τότε που η σύνδεση με το έξω κόπηκε, τα μόνα πράγματα που έχουν αλλάξει είναι το καθεστώς της φυλακής και η συμπεριφορά φυλάκων και κρατουμένων: οι φύλακες πιστεύουν ότι είναι «επίγειοι θεοί», και οι φυλακισμένοι σέρνονται σα σκουλήκια για ν’ «απολαύσουν» μερικά ψίχουλα πίσω από τις πλάτες άλλων κρατουμένων… η παρατήρηση της συμπεριφοράς του πρώτου και του τελευταίου είναι ενδιαφέρουσα για εκείνους που ασχολούνται με την ψυχολογία, ακόμα και με την ανθρωπολογία…

(…) Περιμένω να τελειώσει η περίοδος του βιο-φασισμού, της συγγενούς δικτατορίας και της απολυταρχικής απομόνωσης… αυτή τη στιγμή παρακολουθώ έναν «καθηγητή» στην τηλεόραση, ο οποίος λέει ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε να μην φιλιόμαστε και αγκαλιαζόμαστε βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα… είναι άρρωστοι! Είναι παρηγορητικό να ξέρουμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι και όχι κομμάτι μιας ομοιόμορφης μάζας που κινείται κατευθείαν προς την άβυσσο.

27 Μαρτίου.

(…) Πιστεύω πως θα παραμείνω σε αυτές τις συνθήκες τουλάχιστον μέχρι τον τέλος Απριλίου/αρχές Μαΐου… ευτυχώς έχω αποκτήσει εμπειρία (και χωρίς έναν απειλητικό «ιό» επιπλέον) διαφόρων συνθηκών «προφύλαξης» και λοιπών καταστάσεων «καραντίνας»… έτσι, εγώ «προσαρμόστηκα» (ψυχολογικά) σε τέτοιες καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» χωρίς προβλήματα…

Όσο για τον «ιό», δεν μπορώ να πω αν τον είχα χωρίς να δείξω συμπτώματα ή αν δεν ήρθε ποτέ εδώ… από το γεγονός ότι εδώ είμαστε λίγο περισσότερα από τα 20 άτομα, ενώ είμαστε χωρισμένοι (βγαίνουμε στην αυλή ανά 8 άτομα), και απ’ το ότι προσωπικά συναναστρέφομαι μόνο με έναν από τους άλλους κρατούμενους, νομίζω είναι απίθανο να συμβληθώ με τον επιβλαβή–συνεργάτη «κορονοϊό»… αλλά… δεν το σκέφτομαι και πολύ, προτιμώ να κάνω κάμψεις, καθίσματα, κοιλιακούς και τέτοιου είδους πράγματα. Είμαι πολύ δυνατός. Το να είσαι εκ φύσεως δυνατός δεν αποτελεί εχέγγυο για τίποτα, δεδομένου ότι το «μικρό τέρας» επιτίθεται στους πνεύμονες, και αυτή ακριβώς είν’ η αχίλλειος πτέρνα μου (…). Εδώ παίρνουν τις θερμοκρασίες μας εδώ και εβδομάδες… ο μόνος κίνδυνος είναι οι φύλακες που έρχονται «απ’ έξω» : είναι οι μόνοι «παράγοντες κινδύνου»… απ’ ότι βλέπω στην τηλεόραση, οι ηλικιωμένοι που πεθαίνουν σε κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν από τους «φροντιστές» τους (αναλογιζόμενοι πως κι αυτοί δεν είχαν επισκέψεις λίγο πολύ την ίδια περίοδο με τους φυλακισμένους) που δεν υποβάλλονταν σε «τεστ», νομίζοντας πως αυτό το θέατρο της κοινωνικής απομόνωσης πρακτικά στήθηκε για την «προστασία» «των ομάδων υψηλού κινδύνου». Προφανώς οι δεσμοφύλακες επίσης δεν «υποβάλλονται σε τεστ»… μόνο εκείνοι με συμπτώματα… τελικά το ζήτημα της «πρόληψης» και του «ορθολογισμού» από το στρατηγικό σχέδιο υγείας είναι γελοίο και παράλογο. Ας μην αναφέρω το γεγονός πως το υψηλότατο ρίσκο της μόλυνσης παρουσιάζεται στα νοσοκομεία και από τις «ιατρικές υπηρεσίες». Όλα είναι σκέτη τρέλα.. Εγώ ελπίζω μόνο αυτή η μαζική υστερία να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται γιατί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να «μας προστατεύσει» ή «να μας φροντίσει», ακριβώς το αντίθετο…

(…) Σκατά! Η έφεση στο Ανώτατο απορρίφθηκε! Για να πάω στην Ισπανία αμέσως! Είναι «τρομακτικό»… ελπίζω ότι θα το καθυστερήσουν λίγο παραπάνω, αλλά δεν υπολογίζω σε αυτό… το να πάω εκεί ακριβώς στη μέση του πανδημικού και απολυταρχικού χάους των φυλακών… και είμαι ασθματικός. Ποτέ δεν είχαν μια τόσο ευνοϊκή κατάσταση για να με βγάλουν απ’ τη μέση χωρίς να λερώσουν τα χέρια τους… γαμώ το!

30 Μαρτίου.

Είδα ένα βίντεο στην πορτογαλική τηλεόραση το οποίο τράβηξαν με ένα κινητό τηλέφωνο κάποιοι κρατούμενοι στο Custoias (στο Πόρτο)… με έκανε να χαμογελάσω το να δω αυτούς τους τρεις με κουκούλες να απειλούν να κάψουν τις φυλακές με ένα «revolucao»… όπως ανέφεραν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τρεις κρατούμενοι μολύνθηκαν στο Custoias, οι φυλακισμένοι ξεκίνησαν να τρελαίνονται σχετικά με «τον θάνατο από την μετάδοση του κορονοϊού» και στην τηλεόραση ήδη μιλάνε για μια απίθανη κατάσταση (αισιόδοξες συγγνώμες και παρόμοια πράγματα) στις φυλακές του βορρά. Απ’ όσο ξέρω στις μεγαλύτερες φυλακές του Πόρτο, είναι πιθανό να ξεσπάσουν μερικές εξεγέρσεις ήδη αυτή την εβδομάδα… Θα έλεγα πως η Custoias και η Pasos de Ferreira θα είναι από τις πρώτες. Αυτές είναι υπερπλήρεις φυλακές (πάνω από χίλιοι κρατούμενοι σε κάθε μια), όπου οι φύλακες δε δέχονται κανέναν έλεγχο… δεν είναι σαν αυτή την τρύπα που στους 30 κρατούμενους με το ζόρι 2-3 είναι εντάξει και οι υπόλοιποι δεν είναι ικανοί ούτε να ρίξουν λίπασμα σε ένα πατατοχώραφο.

Ο λόγος για τον οποίον πιστεύω ότι θα ξεσπάσουν εξεγέρσεις, δεν είναι εξαιτίας του βίντεο (φιλτραρισμένο από τα μίντια) με τους κουκουλωμένους τύπους και το τι λένε (απειλούν) ότι μπορεί να συμβεί… αλλά γιατί εγώ ξέρω ότι σε απελπισμένους ανθρώπους μπορούν να γεννηθούν ο φόβος και η αίσθηση «αδικίας»… στην τελική (σαν εμάς) έχουν μείνει για ένα μήνα χωρίς επισκέψεις, χωρίς φαγητό ή ναρκωτικά… και αυτό, επιπρόσθετα με το βομβαρδισμό των μίντια σχετικά με τον ιό, είναι ο τέλειος συνδυασμός για μια καταιγίδα (…).

(…) Έχουν ήδη αρχίσει να απελευθερώνουν κρατουμένους με συνολικές ποινές (ή υπολειπόμενες ποινές) μικρότερες των 2 ετών… εκείνους που έχουν άδειες (στην Πορτογαλία είναι 1000 κρατούμενοι σε σύνολο πληθυσμού 12000) και τους ηλικιωμένους-αρρώστους… αν σκεφτούμε ότι ο φυλακισμένος πληθυσμός της Πορτογαλίας είναι ο γηραιότερος στην Ευρώπη (το 30% είναι άνω των 60), αυτό μαρτυρά έναν μεγάλο αριθμό απελευθερώσεων… ψευδαίσθηση και απόγνωση είναι παράγοντες του «έλεγχος ή χάος»… δεδομένου ότι οι Γερμανοί (και νομίζω η Ισπανία και η Ιταλία έκαναν το ίδιο) έθεσαν σε ισχύ τις συστάσεις της Ε.Ε. με την απελευθέρωση κρατουμένων, οι Πορτογάλοι θα ακολουθήσουν «την υπαγόρευση»…

Τι σύμπτωση! Στις μεσημεριανές ειδήσεις, μιλούν ακόμα για τους κρατουμένους… λένε ότι ο αριθμός των ηρεμιστικών διπλασιάστηκε (το λένε ξεκάθαρα και απλά), το αιτιολογούν λέγοντας ότι η πλειοψηφία είναι τοξικοεξαρτημένοι, και αυτό επιπρόσθετα σε τούτη την κατάσταση εγκλεισμού και συνωστισμού, όπου το άγχος και ο φόβος πολλαπλασιάζονται, και μπλα μπλα μπλα.

Ο «ιός» ανέδειξε αυτό που λέγαμε και υποπτευόμασταν για μεγάλο χρονικό διάστημα: κεφάλαιο και κράτος είναι ο Μολώχ που πρέπει να καταστραφεί… η «εποχή» των τεχνοκρατών και των «σοσιαλδημοκρατών» χρησιμοποίησε ήδη την «ιστορική κάρτα» μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Οποιοσδήποτε αυτή την στιγμή (και μετά την τελευταία αίσθηση του βιο-φασισμού) συνεχίζει να πιστεύει σε «δικαιώματα» είναι πλήρως ηλίθιος…

Σχετικά με τα «προληπτικά για τον κορονοϊό» μέτρα στη φυλακή, από την αρχή είδαμε ξεκάθαρα ποιου τα «δικαιώματα» «περιορίζονται» πρώτα: όλων εκείνων που στοιβάχτηκαν σε κλειστά ιδρύματα σαν ανθρώπινα κρέατα. Ποιο ήταν το νόημα της διακοπής των επισκέψεων ενώ οι φύλακες και οι τεχνικοί τριγυρνούν στα ιδρύματα χωρίς μάσκες και γάντια; Το ερώτημα είναι ρητορικό, καθώς η απάντηση φέρνει στο φως, μέσω των γεγονότων, το ποιος ήταν εκείνος που πραγματικά μόλυνε τους ηλικιωμένους στα κέντρα φροντίδας… τώρα προκύπτει ερώτημα σχετικά με τα μολυσμένα κέντρα φροντίδας της Πορτογαλίας… σχεδόν όλα είναι!

Η διοικητής του συστήματος υγείας, Graca Freitas, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για εκατοντάδες νεκρούς και μολυσμένους στα κέντρα φροντίδας… και όχι μόνο! Δε θα ήταν «λογικό», δεδομένου ότι έκοψαν έναν πιθανό τρόπο μετάδοσης (οικογενειακές επισκέψεις), να επεκτείνανε τον «κύκλο προφύλαξης» κάνοντας τεστ στους φροντιστές για Covid-19 και μοιράζοντάς τους γάντια και μάσκες; Προφανώς! Αλλά η κυρία αυτή έκανε τα ίδια και στις φυλακές!

Μόνο τώρα (από τις 30 Μαρτίου) μπήκαν οι δεσμοφύλακες με γάντια και μάσκες… και, θεωρητικά, μόνο τώρα τους «έκαναν τεστ»… και γιατί; Επειδή μόνο τώρα βγήκε δημόσια ότι τα κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν σχεδόν όλα. Και μόνο τώρα (από τις 28 Μαρτίου) αναγνώρισαν 3 μολυσμένους υπαλλήλους στην φυλακή Custoias (στο Πόρτο)… σήμερα (1η Απριλίου) μάθαμε από την τηλεόραση ότι 25 «κρατούμενοι» απομονώθηκαν στην φυλακή Santa Cruz Do Bispo και τουλάχιστον ένας είναι θετικός στον Covid-19…ίσως οι ιδρυματικοί υπάλληλοι έχουν ανοσία στον Covid-19; Προφανώς όχι. Μια ανάγνωση των γεγονότων μάς δείχνει ότι δεν υπήρχε σχεδιασμένη στρατηγική ή δεν είχαν υιοθετήσει τα επαρκή μέτρα προφύλαξης. Η διοικητής των υπηρεσιών υγείας, Graca Freitas, άσκησε τη δύναμή της σε αυτά τα ιδρύματα απλά α) γιατί «ασθενείς» και «κρατούμενοι» δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, και β) επειδή φύλακες και εργαζόμενοι δεν αμφισβήτησαν την εξουσία της.

Άλλο ένα ερώτημα είναι: πώς είναι πιθανό ότι οι οικογένειες, φίλοι κλπ. των κρατουμένων και των ασθενών επέτρεψαν όλο αυτό να συμβεί; Θα σου δώσω την απάντηση: τυφλή εμπιστοσύνη στις αρχές και στους τεχνικούς, ο ίδιος φόβος και η ίδια έλλειψη απαντήσεων μπροστά στο άγνωστο… είναι λυπηρό, αλλά αυτό δείχνει πως οι ψευδαισθήσεις και η εμπιστοσύνη που οι «πολίτες» δείχνουν στις «αρχές», καθιστούν εφικτό για τους τελευταίους να επενδύσουν σε αυτό έτσι ώστε οι οικογένειες να μεταμορφώνονται σε φυλακισμένους ή ασθενείς, «πεθαίνοντας» από αμέλεια των αρχών…

Απομονωμένοι, χωρίς επισκεπτήρια (σε μερικά μέρη χωρίς mail και κινητά τηλέφωνα), ένα τμήμα της κοινωνίας παραμένει στο έλεος του βιο-φασίστα Μολώχ… και «η κοινωνία» παραμένει κλειδωμένη στα σπίτια χωρίς δικαίωμα για απεργία, διαδηλώσεις, εργασία κλπ., και οι άστεγοι μπορούν να πεθαίνουν ελεύθερα στους δρόμους ή σε αθλητικές τέντες… εδώ έχουμε ένα πορτραίτο της καπιταλιστικής κοινωνίας! (…) Αν καταφέρουν να κλειδαμπαρώσουν την κοινωνία σε ολάκερο τον κόσμο, φαντάσου τι μπορούν να κάνουν με τους κρατουμένους, τους μετανάστες, τους ηλικιωμένους και όλους όσους είναι στις φυλακές των δολοφόνων και αυτουργών γενοκτονιών!

Εσύ μπορείς (και πρέπει) να δημοσιεύσεις όλα όσα γράφω. Φυσικά θα υπάρχουν εναλλακτικές για να συμβιβάσουν «καραντίνα» και «εξωτερική επικοινωνία», αλλά δεν είμαστε όλοι ίσοι…

Τις επόμενες εβδομάδες το δράμα της εμφάνισης του Covid-19 στην Πορτογαλία θα αρχίσει… βλέποντας ένα μάτσο ανίκανους στο υπουργείο Υγείας και Δικαιοσύνης, θα δούμε πόσα «φορτηγά- ψυγεία» θα χρειαστούν για τους νεκρούς στις φυλακές και σε άλλα κλειστά κέντρα.

3 Απριλίου.

(…) Λίγη σημασία έχει αν ήταν ένα εργαστήριο ή η φύση που δημιούργησε αυτόν τον ιό… ήταν απαραίτητο. Και δεν έχει πολλή σημασία αν θα μολύνει εμένα ή τη μητέρα μου. Η φύση είναι αδιάλλακτη, και το ανθρώπινο είδος πρέπει να το σέβεται αυτό και να το φοβάται. Δεν υπάρχει Φύση «που να είναι φτιαγμένη για να ταιριάξει» στο ανθρώπινο είδος, δεν είναι «ανθρώπινη πηγή». Όλη η περιφρόνηση κι η επιστημονική υπεροψία πρέπει να τρομάζει από αυτό. Αυτή τη φορά ο ιός ήταν αγαθός, χτύπησε μόνο 2% του ανθρώπινου είδους και έδειξε έλεος στα παιδιά. Ήταν λιγότερο θανατηφόρος, ταξικά προκατειλημμένος, ρατσιστικός και σεξιστικός από τον καπιταλισμό. Είναι περίεργο πως οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο έναν ιό τέτοιου είδους από τον τεχνο-βιομηχανικό καπιταλισμό… Είμαι πεπεισμένος ότι αν ο καπιταλισμός καταστραφεί μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο… χειρότερο από τον καπιταλισμό (και διάφορες παραλλαγές) δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε: αυτό είναι σίγουρο. Έτσι, ελπίζω ότι ο ιός δε θα είναι περιορισμένος, ότι θα είναι εκ φύσεως σκληρός… Δε θα ήθελα να περιοριστεί όλο αυτό σε έναν «τρόμο» και να βλέπω βλάκες να φοράνε μπλουζάκια με το μήνυμα: «επέζησα από τον «Covid-19». Ο πολιτισμικός κυνισμός πρέπει να χαθεί. Δεν είναι η 11η Σεπτεμβρίου με «ήρωες» και «κακούς» που συνεχίζουν να φροντίζουν τα πάντα μετά τον «τρόμο» (…).

Τις προάλλες είδα μια εκπληκτική (ή και όχι) ιστορία στην τηλεόραση: ένας πορτογαλικός τηλεοπτικός σταθμός (TVI) μετέδιδε «νέα» ενός κέντρου περίθαλψης… ξαφνικά η «ομάδα» των cameramen συνειδητοποίησε πως μια ηλικιωμένη κυρία προσπαθούσε να δραπετεύσει από πίσω αφαιρώντας έναν φράχτη… Τι έκαναν «οι δημοσιογράφοι» που «πληροφορήθηκαν» (σε κινδυνολογικούς τόνους) σχετικά με το δράμα που ξεδιπλώνεται εκεί μέσα; Καλέστε τους φροντιστές να κλειδώσουν πάλι την ηλικιωμένη! Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: δεν υπάρχει καμία ενσυναίσθηση και/ή συμπάθεια απέναντι στο ηλικιωμένο άτομο που ψάχνει για ελευθερία, για τη δυνατότητα ζωής, όχι. Το δράμα είναι γι’ αυτούς που παραμένουν κολλημένοι στην τηλεόρασή τους, είναι η αντικειμενικότητα και η επιμέλεια των πληροφοριών… έπειτα βγάζουν τα τηλέφωνά τους και ρουφιανεύουν, ούτως ώστε η υποτιθέμενη «μολυσμένη ηλικιωμένη» που «απειλεί» την ασφάλειά «μας» να συλληφθεί ξανά: το θύμα είναι ένας εγκληματίας! Έτσι, συμπάσχω με την ηλικιωμένη κυρία και εύχομαι τον χειρότερο θάνατο δαύτων των ρουφιάνων.

(…) Είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι μετά από αυτήν την εξαναγκαστική φυλάκιση, πώς θα είναι η οικονομία, πώς θα καταλαβαίνονται οι άνθρωποι αναμεταξύ τους. Θα επιβιώσει το ευρωπαϊκό κατασκεύασμα; Θα ανοίξουν τα σύνορα; Θα επανέλθουν τα αεροπλάνα, ταξιδεύοντας στους ουρανούς από ένα μέρος σ’ ένα άλλο; Αν η ανεργία είναι τόσο σοβαρή όσο αναμένεται, τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Ποιες θα είναι οι «συνέπειες» της εξαναγκαστικής συνύπαρξης: Αυτά είναι ερωτήματα που πραγματικά μού κεντρίζουν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Επίσης, αναρωτιέμαι σε ποιον βαθμό και μέχρι πότε οι «πολίτες» θα είναι προετοιμασμένοι να παραμένουν σε υποχρεωτική «καραντίνα».

4 Απριλίου.

(…) Προσέχω (και αναλύω) το πρόγραμμα «ειδήσεων» σχετικά με τις δοκιμές ορού που προτείνουν να κάνουν (ή κάνουν ήδη) σε χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα για να ανακαλύψουν ποιοι άνθρωποι έχουν ανοσία στον ιό. Όλο αυτό μάς δείχνει πως η νεοφιλελεύθερη αγορά ήδη ξεδιαλέγει το «πιο κατάλληλο» εργατικό δυναμικό… αυτή η παγκόσμια «έκτακτη ανάγκη» έδωσε στα κράτη και στο κεφάλαιο μια τεράστια ποσότητα «προσωπικών» δεδομένων που αφορούν «πολίτες» και πελάτες… έτσι, τώρα θα βιώσουν τι σημαίνει να είσαι υπό καθεστώς υψηλής παρακολούθησης όπως η F.I.E.S, σε πρώτο βαθμό, δεύτερο βαθμό και/ή ανοιχτό καθεστώς. Όλη μέρα στολές παντού: αστυνομία, στρατιώτες και δεσμοφύλακες, ελεγκτές και τραπεζίτες.. (…) και, τέλος πάντων, η εμπειρία της «καραντίνας» τούς έχει ήδη προετοιμάσει για την είσοδό τους στις «κατοικίες- φυλακές», κλειδωμένοι και δίχως δικαιώματα, με παρακολούθηση και μηδενικό «έλεγχος» επί των δικών τους ζωών.

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι…

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι και γνωρίζουμε πώς είναι να νιώθουμε λαχτάρα, να μισούμε και ν’ αγαπάμε…

Να νιώθουμε λαχτάρα για τον περίπατο κάτω απ’ τον ουρανό με τη θάλασσα να σκάει στα βράχια.

Να νιώθουμε λαχτάρα για να συναντήσουμε τους φίλους μας και να μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για τους αγαπημένους που λατρεύουμε να φιλάμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για οτιδήποτε που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε στο τώρα.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το να μισείς…

Να μισείς τη μονοτονία και τις βαρετές συζητήσεις που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Να μισούμε τη σηπτική φυλάκιση που περιορίζει και πνίγει την ελευθερία μας.

Να μισούμε τις μέρες και τις νύχτες που διεδέχονται η μια την άλλη, δίχως τίποτα άλλο.

Να μισούμε την εγωιστική συμπεριφορά των άλλων, κάτι που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το ν’ αγαπάμε…

Ν’ αγαπάμε τη φύση που μας επιτρέπει ν’ αναπνέουμε.

Ν’ αγαπάμε τη νοημοσύνη που μας καλεί να ονειρευτούμε.

Ν’ αγαπάμε την ευαισθησία που μας κάνει να απολαμβάνουμε.

Ν’ αγαπάμε την ελευθερία να υπάρχουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι, είναι καιρός να σκεφτούμε…

Gabriel Pombo Da Silva

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro

Ιταλία: Κείμενο του αναρχικού συντρόφου Μάρκο Μπιζέστι από τις φυλακές της Αλεσάντρια

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ, ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Δεν αρνούμαι μια ορισμένη μονομανία. Έχω έρθει συχνά αντιμέτωπος με την καταστολή. Το έχω δεχτεί, το έχω αντιμετωπίσει και μάταια προσπάθησα να καταλάβω κάτι από αυτό. Έγραφα σχετικά με αυτό για χρόνια σε περιοδικά αν οτιδήποτε εξαιτίας αυτού αφορούσε εμένα και άλλους συντρόφους προσωπικά. Παραδόξως, βρίσκω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο πράγμα εδώ και μερικά χρόνια, αλλά ως κρατούμενος και μαζί με άλλους στην ίδια κατάσταση, να σκέφτεται την έρευνα που οδήγησε στην σύλληψη την δική μου αλλά και άλλων συντρόφων, με πέντε από εμάς να έχουμε καταδικαστεί. Θα το έκανα ευχαρίστως χωρίς να είμαι το κέντρο της προσοχής, αλλά θέλω να κρατήσω όλους τους συντρόφους ενημερωμένους. Το θέλω επειδή μια δίκη είναι το αποκορύφωμα διαφόρων εμπειριών, οπότε είναι καλό να συζητάμε ξανά ανά καιρούς ώστε να μην τους αφήνουμε να πέφτουν σε μια μάταιη αντίθεση με το κυρίαρχο.

Στην επονομαζόμενη δίκη “Scripta Manent”, όλα τα είδη των πραγμάτων συνδυάστηκαν. Σε ενάμιση χρόνο δικαστικών ακροάσεων, για να μην αναφέρουμε το πλήθος των εγγράφων που υποβλήθηκαν, προφανώς προσωπικές βιογραφίες μοιράστηκαν σχετικά με τους κατηγορούμενους και όχι μόνο, υπήρξαν ιστορικές παρεκτροπές μπάτσων για την αναρχία, συζήτηση προηγουμένων δικαστικών διαδικασιών εναντίον αναρχικών, ένοπλων πρακτικών -παρελθοντικών και τωρινών-, εκδόσεων και εμπειριών δρόμου. “Ένα μερικές φορές αναπόφευκτο μπλέξιμο”, ένας δικαστής ανοίγει την έκθεση για τα κίνητρα της καταδίκης σχετικά με την υπόθεση. Είναι ήδη καλά νέα να γνωρίζουμε ότι η αναρχία είναι ακατανόητη για τις γυναίκες και τους άντρες του νόμου. Αλλά ας δούμε τι γράφουν στο τέλος της δίκης πρώτου βαθμού [οτιδήποτε σε εισαγωγικά (” “) έχει παρθεί από την έκθεση για τα κίνητρα της ποινής].

Κατ’ αρχάς η FAI. Προκειμένου να το περιγράψουν στην πρόταση, προσέφυγαν στη θεωρία των συνόλων. Υπάρχει ένα μικρότερο σύνολο που ανταποκρίνεται στους κανόνες μιας πραγματικής ανατρεπτικής τρομοκρατικής οργάνωσης με σταθερή δομή, με διάρκεια στο χρόνο, η οποία “βρίσκεται πάνω από τα άτομα και τις ομάδες που αποτελούν μέρος της“. Αυτή είναι “η ένωση FAI”. Στη συνέχεια υπάρχει ένα μεγαλύτερο σύνολο που περιλαμβάνει το πρώτο. Το μεγαλύτερο σύνολο είναι ο τρόπος με τον οποίο η οργάνωση FAI θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό της στο κοινό, δηλαδή σαν ένα μέσο που υπάρχει μόνο στην στιγμή της δράσης, ικανό να επικοινωνεί μέσω διεκδικήσεων και χωρίς άμεση γνώση. Έχει επομένως χαρακτηριστικά γνωρίσματα που είναι πιθανό να βρεθούν σε διάφορες αναλήψεις που υπογράφηκαν από την FAI, από την γέννηση της ως σήμερα, καθώς και στις διακηρύξεις και συζητήσεις συντρόφων για το θέμα αυτό. Υποτίθεται πως περιλαμβάνει, εκτός από την οργάνωση FAI, και διάφορους πυρήνες FAIεξουσιοδοτημένους από τους δημιουργούς του ακρωνυμίου να το χρησιμοποιούν, χωρίς να είναι μέλη της δομής FAI”. Αυτό το σύνολο είναι αυτό που ο δικαστής ονομάζει “μέθοδο FAI”, θεωρώντας πως είναι μια μάσκα που χρησιμοποιείται από την οργάνωση με μοναδικό σκοπό να προστατευτεί από την καταστολή.

Κι αυτό επειδή η μέθοδος FAI, σε αντίθεση με την οργάνωση FAI, δεν αντιστοιχεί στους κανόνες του άρθρου 270 του νόμου. Υποτίθεται ότι η οργάνωση κορόιδευε τους μπάτσους και τους ανόητους συντρόφους με αυτή τη μάσκα, εν μέρει για να προστατέψει τον εαυτό της, εν μέρει για να εκμεταλλευτεί τις ενέργειες των άγνωστων μοναχικών λύκων”, που ποτέ δεν αποτελεί πλήγμα.

Αυτό το όραμα της αναρχίας, που βρίσκεται κάπου στη μέση μεταξύ του σεχταρισμού στυλ Μπαμπέφ και της δειλίας, ένα όραμα που δεν αναδύθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, προσφέρεται να αποτελέσει ένα δικαστικό κενό που αποτρέπει τον δικαστή από το ασχοληθεί με όλες τις προηγούμενες δικαστικές αθωώσεις αναφορικά με την FAI σε σχέση με τον νόμο 270. Αυτά δεν λαμβάνονται υπόψη επειδή σε όλα αυτά τα δικαστικά προηγούμενα υποτίθεται ότι η μέθοδος FAI τέθηκε σε δίκη.

Άλλο ένα σύνολο, το οποίο περιλαμβάνει τις δύο ομαδοποιήσεις που περιγράφηκαν και άλλες ομάδες της FAI που βρίσκονται εκτός του ιταλικού κράτους, είναι η επονομαζόμενη FAIFRI, που με την σειρά της εντάσσεται στη Μαύρη Διεθνή.

Προκειμένου να δοθεί μια μίνιμουμ βάση στη θεωρία των συνόλων, το αξίωμα στο οποίο αναφέρεται η ποινή, είναι η πιο πρόσφατη νομολογία στα χρονικά της ισλαμικής τρομοκρατίας, της οποίας ο ίδιος δικαστής είναι ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές, τουλάχιστον στην περιοχή του Τορίνο, καθώς συχνά καλείται να αποφασίσει με συνήγορο την τύχη του Facebook. Έτσι προκύπτει η αναφορά στους μοναχικούς λύκους ως η ατομική τρομοκρατία που είναι χαρακτηριστική της ισλαμικής μήτρας, αλλά και αναδρομική στην αναρχική μήτρα, βασισμένη σε οριζόντιο μοντέλο”. Ο παραλληλισμός συνεχίζεται αποδίδοντας τόσο στο ISIS, όσο και στη FAI έναν οριζόντιο αγώνα, τόσο ευρύ ώστε να εκμεταλλεύονται κάθε πράξη βίας και τερορισμού” και να λαμβάνουν συνεισφορές ακόμα και από άγνωστους ανθρώπους.

Κάποιοι από αυτούς καταδικάστηκαν, που είχαν δοκιμαστεί στο παρελθόν με το άρθρο 270 σχετικά με την FAI, είναι υπό αποκλεισμό λόγω της δεύτερης δίκης για την υπό εξέταση περίοδο προηγούμενων ερευνών. Επομένως η οργάνωση καταλήγει με παύσεις και επανεκκινήσεις, λειτουργώντας μόνο κατά ορισμένα διαστήματα. Η επίθεση στον Adinolfi επιπλέον εισάγει μια μη λειτουργική περίοδο για τον Alfredo και μια λειτουργική για τον Nicola. Ένα αναπόφευκτο συνονθύλευμα”, στην πραγματικότητα, από το οποίο ο δικαστής φαίνεται να βγαίνει περισσότερο μπερδεμένος απ’ όσο ήταν ήδη στην πρότασή του.

Συνεπώς, οι μη λειτουργικές περίοδοι καλύπτονται από προηγούμενες δικαστικές απαλλακτικές αποφάσεις, αλλά ο δικαστής του Τορίνο καταλήγει να καταδικάζει άτομα με ακριβή επανεκτίμηση των στοιχείων που θεωρήθηκε πως δεν επηρεάζουν στις δίκες αυτές. Θεωρεί πως είναι δυνατό να το πράξει μόνο τώρα, επειδή οι αποκλειστικά προσεκτικοί αναλυτές των DIGOS του Τορίνο” θα καθιστούσαν τελικά δυνατό να διαβαστεί όλο αυτό με συνεκτικό τρόπο.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε ένα μέρος του γραπτού της εποχής της δίκης Marini που υπογράφηκε από διάφορους συντρόφους, συμπεριλαμβανομένων και μερικών από εκείνους που βρίσκονταν υπό δίκη. Ένα κομμάτι κειμένου στο οποίο ο δικαστής διέκρινε την σκέψη της FAI σε εμβρυική μορφή. Παραδόξως, σύμφωνα με τον ίδιο, την δεκαετία του 1990 μερικοί από όσους βρίσκονταν σε δίκη, εξέφρασαν την ανάγκη για μια ένοπλη οργάνωση σε ένα κείμενο που υπογράφηκε με ονόματα και επίθετα, ενώ από το 2003 και μετά, σε ανώνυμα κείμενα, που διαδόθηκαν μέσω της FAI, απέφυγαν να τους ξεφύγει το οτιδήποτε υπό τον φόβο των συνεπειών.

Το κείμενο αυτό με τη συνολική εικόνα” [ειρωνικά προσωποποιημένο από έναν μπάτσο γενικών καθηκόντων των DIGOS του Τορίνο που εμπλέκεται στην έρευνα, με το όνομα Quattrocchi (τέσσερα μάτια)] θα επέτρεπε, όπως προείπα, παλιά στοιχεία που έχουν ήδη εξεταστεί και έχουν απορριφθεί σε άλλες έρευνες, να γίνονται σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία”, καθώς τώρα οδηγούν, μεταξύ άλλων, στην αναγνώριση του Alfredo ως υποστηρικτή μιας εκ των ιδρυτικών ομάδων της FAI, της Cooperativa Artigiana Fuoco e Affini (occasionalmente spettacolare). Συγκεκριμένα, αυτό συμβαίνει μέσω της αλίευσης από μια αναφορά ενός εμπειρογνώμονα DNA που προηγουμένως είχε απορριφθεί από άλλον δικαστή. Από το σημείο αυτό, σαν καταρράκτης, με την ίδια διαδικασία και εξετάζοντας τις σχέσεις μεταξύ συντρόφων ως εξειδικευμένες επαφές”, οι υπόλοιπες καταδικαστικές αποφάσεις συνάχθηκαν σχετικά με την ένωση. Στο σύνολο πέντε.

Σύμφωνα με την απόφαση, αυτός ο πυρήνας των πέντε ατόμων φέρεται να διατηρεί σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο με ένα διαφορετικό, πιο διακριτικό τρόπο, ένα επίπεδο στο οποίο η FAI παρουσιάζει τον εαυτό της ως κάτι που δεν είναι, με το να καμουφλάρεται και να θωρακίζεται πίσω από ανυποψίαστους συντρόφους, και στις δύο ομάδες που δημοσιεύουν και στον ευρύτερο κόσμο δράσεων που αποτελούν μέρος της μεθόδου FAI.

Όσον αφορά τα περιοδικά και τα blogs, η υποκίνηση για διάπραξη εγκλημάτων δεν αναγνωρίζεται, επειδή για τον δικαστή ενεργοποιήθηκε η ανατρεπτική προπαγανδιστική ενέργεια, ένα έγκλημα που τώρα καταργείται.

Σχετικά με το Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (IRF), λείπουν τα αποδεικτικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας οργάνωσης με πολλά άτομα, ικανή να έχει αυτόνομη βούληση σε σύγκριση με αυτή των ατομικοτήτων ή των ενιαίων ενώσεων”. Διαπιστώνεται πως η επικοινωνία μεταξύ των ομάδων γινόταν μόνο μέσω της δράσης και χωρίς αμοιβαία γνώση, αποκλείοντας έτσι την FRI από την εφαρμογή των κανόνων του άρθρου 270.

Η Operazione parchi puliti (Επιχείρηση καθαρά πάρκα)” από την Cooperativa Artigiana Fuoco e Affini (occasionalmente spettacolare) αποδίδεται στον Alfredo, μια επιχείρηση εναντίον των τότε CPTs (επιθέσεις εναντίον αστυνομικών RIS στην Πάρμα, τρομοδέμα στον Cofferati), ακόμα κι αν έχει αθωωθεί για το έγκλημα της τρομοκρατικής επίθεσης” -αλλά καταδικάστηκε για κατασκευή, κατοχή και μεταφορά εκρηκτικού μηχανισμού σε δημόσιο χώρο”- στην περίπτωση της Πάρμα, καθώς η βόμβα που βρέθηκε δεν είχε εκραγεί, αφού ο διακόπτης είχε τοποθετηθεί στο OFF. Του αποδόθηκαν επίσης οι τρεις φάσεις της επιχείρησης FAI DA TΕ” και πάλι εναντίον των CPTs, του RAT (επίθεση στο κέντρο εκπαίδευσης αστυνομικών στο Φοσάνο, πακέτα-βόμβες στην Κοέμα, τρεις εκρηκτικοί μηχανισμοί στη συνοικία Crocetta στο Τορίνο). Έχει καταδικαστεί ως μέλος της οργάνωσης με αναφορά το χρονικό διάστημα από το 2003 μέχρι τον Αύγουστο του 2007, και από την 23η Οκτωβρίου του 2013 μέχρι σήμερα. Έχει αθωωθεί για τη συμμετοχή στα πακέτα-βόμβες εναντίον των CPTs από την οργάνωση Narodnaja Volja. Είκοσι χρόνια φυλακή.

Η Anna καταδικάστηκε σε 17 χρόνια. Σε αντίθεση με τον Alfredo, αθωώθηκε επίσης για την “Επιχείρηση καθαρά πάρκα (Operazione parchi puliti)”. Επιπλέον, ο χαρακτηρισμός του μακελειού, αναφερόμενος στις επιθέσεις στο Fossano και στην Crocetta, αλλάζει και για τα δύο. Από πολιτικό μακελειό, σε κοινό. Κι αυτό επειδή, στην πρόταση αναφέρεται ότι ακόμη κι αν κάποιος έχει τα προσόντα δημοσίου λειτουργού, δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει την προσωπικότητα του κράτους και μια επίθεση σε ένα άτομο δεν μπορεί να ξεπεράσει μια επίθεση ενάντια στο κράτος”.

Ο Nicola καταδικάστηκε σε εννιά χρόνια ως μέλος της οργάνωσης για ολόκληρη την περίοδο από το 2003 ως σήμερα.

Ο Sandro κι εγώ καταδικαστήκαμε σε πέντε χρόνια ως συμμετέχοντες, ο Sandro για ολόκληρη την περίοδο, εγώ από την 18η Μαΐου του 2010 μέχρι σήμερα.

Η Francesca και ο Alessandro αθωώθηκαν για την συμμετοχή στην βομβιστική επίθεση εναντίον του δικαστηρίου της Civitavecchia που πραγματοποιήθηκε από το Comitato Pirotecnico per un anno straordinariο (Κομιτάτο πυροτεχνημάτων για μια εξαιρετική χρονιά).

18 συντρόφια απαλλάχθηκαν απ’ όλες τις κατηγορίες.

Όσον αφορά τις εκθέσεις εμπειρογνωμόνων που κατατίθενται στη δίκη από τους εισαγγελείς, δε δίνεται προσοχή στο γλωσσικό, το οποίο παράλογα αποτελεί αυτό που ενέπνευσε το όνομα της έρευνας. Μια αναφορά γραφημάτων αποδεικνύει την αδυναμία προσδιορισμού του συγγραφέα ενός αποτυπωμένου μέρους γραπτού, και τη μεσαία πιθανότητα” αναγνώρισης ενός χειρόγραφου. Η έρευνα DNA των εισαγγελέων σχετικά με την επίθεση στην Πάρμα, όπως ειπώθηκε, λαμβάνεται υπόψη.

Καθώς ο πρώτος βαθμός τελειώνει, ο Sparagna (ο εισαγγελέας της υπόθεσης) υποβάλλει την έφεσή του ενάντια στην ποινή, ενώ αποδέχεται την προσεταιριστική δομή που περιγράφεται από τον δικαστή, ακόμα κι αν διαστρεβλώνει εντελώς αυτό που υπέβαλε κατά την αρχική δίωξη. Με αυτό τον τρόπο μεταβάλλεται από μια στάση που αρμόζει σε ανθρωπάκια ευλαβή απέναντι στο δικαστήριο, σε εκείνη ενός τσαντισμένου νταή προέφηβου του οποίου του πήραν το παιχνίδι. Στην υστερία του απαιτεί να ακουστεί άλλος μάρτυρας στον δεύτερο βαθμό και να αποκτήσει τα τεκμήρια της ελληνικής δικαστικής αρχής σχετικά με τις δράσεις της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς και σχετικές ποινές από το 2011. Στη συνέχεια δηλώνει πως δεν θα πρέπει να παραχωρούνται ελαφρυντικές συνθήκες σε όσους βρίσκονται σε δίκη, δεδομένης της επιθετικής συμπεριφοράς στο δικαστήριο και των προσβλητικών σχολίων κατά του ποινικού κώδικα, του ίδιου του εισαγγελέα και του μπάτσου Quattrocchi. Όσο για τα υπόλοιπα, επαναλαμβάνει όλες τις κατηγορίες του πρώτου βαθμού. Έτσι, είναι επίσης κατά της μετονομασίας του μακελειού σε εγκληματική πράξη, και της ιδέας μιας ένωσης που λειτουργεί σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Οι μόνες παραλλαγές: δεν αιτήθηκε ότι η Erika είχε σχέση με συμμετοχή σε ανατρεπτική οργάνωση, αλλά ότι είναι μόνο ηθική αυτουργός (για τη διάπραξη εγκλημάτων) σχετικά με το CΝΑ και την αναρχία · καμία προσφυγή κατά του Carlo, της Patrizia και του Alessandro Settepani.

Επιπλέον, φοβούμενος ότι μια από τις έρευνες που του χάρισαν την προαγωγή στην εθνική διεύθυνση κατά της μαφίας θα γλιστρήσει από τα χέρια του, ή με τη μαζοχιστική του επιθυμία να ακούσει ξανά προσβολές και στον δεύτερο βαθμό, ο Sparagna απαίτησε να διοριστεί γενικός δημόσιος βοηθός εισαγγελέα στο δικαστήριο της έφεσης, διεξάγοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο προσωπικά την υπόθεση της δίωξης στον δεύτερο βαθμό, καθώς επίσης και ελπίζοντας πιθανώς να φτάσει στην κυβέρνηση με μια πιο αρμονική, συνεκτική δομή, δίχως διακοπή, σε σχέση με αυτή που αναδύθηκε σε πρώτο βαθμό, έτσι ώστε να ευθυγραμμίσει τις αναφορές χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πρωτόκολλο.

Καθώς τελειώνω τούτο το γραπτό, θέλω να πω μερικά πράγματα ούτως ώστε η ποινή αυτή να μην παραμείνει ένα απλό γεγονός που δεν αξίζει τίποτα άλλο παρά να διαδοθεί ως πληροφορία.

Ούτε η βαρύτητα μιας ποινής ούτε η κατάθεση εμπειριών από δίκες αναφορικά με τον ποινικό κώδικα θα πρέπει να τρομάζει. Καθώς το εφετείο ξεκινάει στο Τορίνο, πάνω από 20 χρόνια αναρχικής ιστορίας, θεωρίες και πρακτικές θα επανέλθουν στην δίκη. Είναι καλό να βλέπουμε ένα δικαστήριο γεμάτο συντρόφια, μιας κι αποτελεί σημάδι ενδιαφέροντος για το τι συμβαίνει, καθώς και τρόπο ν’ αποτραπεί η υποβάθμιση της δίωξης σε προσωπική υπόθεση, σε ένα ατύχημα ζωής.

Δεν το λέω αυτό από άποψη υπεράσπισης. Ακόμα κι αν θέλαμε, θα αυταπατόμασταν εάν πιστεύαμε ότι μια δίκη θα μπορούσε να αναστατωθεί από την παρουσία του κοινού στο δικαστήριο. Αντίθετα, το λέω αυτό επειδή υπάρχει το ρίσκο ότι η τηλεδιάσκεψη μπορεί να οδηγήσει σε ερήμωση των δικαστηρίων, για τον πολύ συνηθισμένο λόγο ότι δε θα υπάρχει τρόπος αλληλεπίδρασης με τους κρατουμένους. Κι αυτό ίσως συμβαίνει εν μέρει και στην δική μας υπόθεση κατά τον 1ο βαθμό, όπου η τηλεδιάσκεψη πολλές φορές αποθάρρυνε τους αλληλέγγυους, και οι κρατούμενοι ενημέρωναν τους συντρόφους έξω από την δίκη.

Ένα κατασταλτικό συμβάν μπορεί επίσης να αποτελέσει κίνητρο, σίγουρα όχι ευχάριστο, αν θέλουμε να σκεφτόμαστε ευκαιρίες για να συζητήσουμε ή να διαφωνήσουμε για εκατοντάδες πράγματα. Μέσα σε αυτόν τον όγκο εγγράφων που ήχθησαν στη δίκη υπάρχει όχι μόνον η εμμονή ενός εισαγγελέα, εκείνων που τον μανουβράρουν και των υφισταμένων του, αλλά και μυριάδες διαφωνίες και απτές εμπειρίες που το αναρχικό κίνημα ήταν σε θέση να παράγει. Το να δείχνεις ενδιαφέρον για όλα αυτά μπορεί να είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη, πιο χρήσιμη από το άγχος του να δείχνεις τον εαυτό σου να είναι ενωμένος ώστε να μην κόψεις μια φτωχή φιγούρα ενάντια στην καταπίεση.

Η έρευνα της “Scripta Manent” λαμβάνει το πρόσχημα της συζήτησης εκείνων των συντρόφων που, κατά τη διάρκεια μιας άλλης δίκης, γνωστής ως Marini, μπόρεσαν να συνεχίσουν να μιλάνε για την αναρχία χωρίς αριθμομηχανή στα χέρια τους. Και δεν ήταν στείρα αντιπαράθεση. Για το αν είμαστε συνηθισμένοι στο γεγονός ότι οι δίκες παράγουν αντιπαραθέσεις , είναι επίσης αληθές ότι οι τελευταίοι πρέπει να ακολουθήσουν συζητήσεις , απολύτως ζωτική σημασίας για μια αναρχία που δεν θέλει να συνεχίσει με την δύναμη ης συνήθειας.

Εδώ μέσα, τα χρόνια αυτά, οι διαφωνίες ήταν πιο αισθητές από τις συζητήσεις, σύμφωνα με ό, τι έγινε γνωστό σε δημόσιο επίπεδο. Έχοντας συνηθίσει να βολιδοσκοπείται κάθε φύσημα του ανέμου, χάνουμε την αίσθηση της αντιπαράθεσης. Κριτικές συχνά εκλαμβάνονται ως προσωπικές επιθέσεις, αντιπαραγωγικές από πολλές απόψεις, και κυρίως η κατασταλτική. Στην τελική, άθλια άτομα όπως ο Sparagna θα ήθελαν να μας αναγκάσουν να κρατήσουμε χαμηλό προφίλ, τουλάχιστον σε μια αίσθηση κριτικής. Ακριβώς αυτό πρέπει να είναι αρκετό για να μας ωθήσει, εκτός από πείσμα, να έχουμε εμείς τον λόγο. Αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος.

Η ιστορία είναι γεμάτη τόσο από αντιπαραθέσεις, όσο και από σιωπή. Παράδειγμα των προηγουμένων, μιλώντας για επανάσταση ακόμα και σε δύσκολες εποχές πολέμου μεταξύ κρατών, στην ‘’Απάντηση στους 16 αναρχικούς’’ – και ο τίτλος αρκεί για να καταλάβει κανείς το ύφος της αντιπαράθεσης-, ο Μαλατέστα διαφώνησε με όσους υπέγραψαν το ‘’παρεμβατικό’’ μανιφέστο του Κροπότκιν, τον Malato, τον Guillame, τον Cornelissen, τον Grave.. Ως παράδειγμα του τελευταίου μπορούμε να αναφέρουμε μια ευρέως διαδεδομένη αφήγηση πολλών αναρχικών που έδειξαν ανεκτικότητα στην συγκατάβαση του Berkman και της Goldman με τον μπολσεβικισμό μέχρι την σφαγή της Κρονστάνδης.

Για λόγους καλής θέλησης, δεν έχω πρόθεση να ψάξω ένδοξα προηγούμενα. Αλλά δεδομένου ότι κάποιος συχνά νιώθει προσβεβλημένος από διαφορές λόγω του ότι ζει μέσα σε απατηλές ανακλήσεις ενός ειδυλλιακού παρελθόντος σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των αναρχικών, θέλω απλά να πω ότι αυτή η ήρεμη άκριτη ζωή μπορεί να είναι περισσότερο προάγγελος καταστροφών παρά έντονη και ευγενής αντιπαράθεση. Ως εκ τούτου, είμαι απολύτως υπέρ των αντιπαραθέσεων γιατί οδηγούν σε εξέλιξη των συντρόφων, με την προϋπόθεση ότι όχι μόνο αντιλαμβανόμαστε τις αρνητικές πλευρές αλλά και τις ζωτικής σημασίας συζητήσεις που τις παράγουν.

Θέματα για να συνεχίσουν αυτά να γίνονται αυτά δεν λείπουν. Η FAI αποτελεί σίγουρα δύσκολο εγχείρημα, σχεδόν ανομολόγητο. Οι ενδοιασμοί στην αναφορά είναι εντελώς ‘’πάνω από τα μέρη’’, επηρεάζουν το ιταλικό αναρχικό κίνημα πλήρως. Μπορείτε πολύ καλά να καταλάβετε ότι η τόση σιωπή γύρω από την δίκη πηγάζει ακριβώς από το άγχος και τον φόβου που οι μπάτσοι θέλουν να δημιουργήσουν γύρω από αυτό. Αλλά αν κοιτάξουμε τις έρευνες των τελευταίων χρόνων, βλέπουμε ότι ασχολούνται με αντιμιλιταριστικές δράσεις, δράσεις ενάντια στους CPRs, αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατούμενους. Αν κοιτάξουμε τους συνεχείς αγώνες, πορείες, μπλοκ και διαδηλώσεις, προφανώς παρατηρούμε επανάληψη παρομοίων διαφωνιών.

Τώρα ας δούμε τη δίκη για την υπόθεση “Scripta Manent”: όχι λιγότερα από τρία ακρωνύμια που ανήκουν στη FAI πραγματοποίησαν πολλές εκστρατείες εναντίον των CPTs από το 2005 ως το 2007, το RAT που γιορτάστηκε την 2η Ιουνίου με τον δικό του τρόπο, χτυπώντας στρατώνες, σε μια άνιση σύγκριση με τις βόμβες που έπεφταν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν από την Δύση, καθώς και άλλες δράσεις και αναφορές για τους κρατούμενους και κατά της καταστολής, ήταν πάντα παρόντα στην δίκη. Έτσι κι εδώ, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μιλιταρισμός και καταστολή ενάντια στα υποκείμενα. Όποιος χτυπά με την υπογραφή της FAI σίγουρα δεν ξεχωρίζει στόχους ξένους προς την αναρχική περιοχή, αντίθετα χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένη προσέγγιση στον αγώνα.

Αντιθέτως, σε πολλούς δημόσιους αγώνες διαπιστώνω μια δυσκολία στην αναφορά αυτής της δίκης, στα θέματα που ασχολούνται με αυτή, τις εκστρατείες που πραγματοποιήθηκαν και τους στόχους που χτυπήθηκαν, ακόμα κι αν υπάρχουν ζητήματα που επαναλαμβάνονται σε αυτούς τους αγώνες.

Πρέπει να ειπωθεί ότι οι σύντροφοι που πραγματοποιούν αυτούς τους αγώνες δεν αποτυγχάνουν ποτέ να δείξουν αλληλεγγύη σε όσους επλήγησαν από την έρευνα “Scripta Manent“, ακόμα κι αν δεν το αναφέρονται σε αυτό στους αγώνες. Υπάρχει λοιπόν διαίρεση στα δύο, ένα είδος αλληλεγγύης σύμφωνα με το γενικό πλαίσιο.

Δεν τίθεται ζήτημα σύγκλισης αγώνων αλλά τρόπων προσέγγισης ή παράκαμψής τους. Ούτε εγώ θέλω να φανώ ξαφνικά οικουμενικά, ακριβώς το αντίθετο. Είναι μόνο λυπηρό το ότι πρέπει να δούμε μέχρι ποιο σημείο οι συγκεκριμένες αγώνες τελειώνουν από μόνοι τους. Δεν μπορούν να δουν πίσω από τους εαυτούς τους, σχεδόν τυφλωμένοι από ένα περιορισμένο όραμα, όταν αντίθετα, η αναρχική κληρονομιά έχει πολλά να προσφέρει. Μια κληρονομιά για την οποία κανείς πρέπει να είναι περήφανος ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος, αντί να το θεωρεί ανέφικτο κατά περιόδους. Είναι σίγουρο πως δεν είναι οι ιδέες που λείπουν, αλλά η θέληση να μπορέσουμε να τις κατανοήσουμε και να τις διαδώσουμε.

Ευτυχώς δε μας έλειψε ποτέ η αλληλεγγύη αυτά τα χρόνια, από κανέναν. Αυτό πρέπει να ειπωθεί με σαφήνεια. Εάν κάτι μπορεί να ειπωθεί, είναι πως περισσότερο υπήρχε φόβος μήπως (η αλληλεγγύη) γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης απ’ την καταστολή, παρά ενδιαφέρον να εκφραστεί ελεύθερα, μαζί με τις ωφέλιμες εγγενείς αντιθέσεις της. Ακριβώς αυτή η αντίθεση απόψεων είναι το καλύτερο αντίδοτο στην ισοπέδωση της σκέψης. Είναι λοιπόν ευπρόσδεκτη.

Ίσως πρέπει να απαλλαγούμε από τον φόβο να μιλάμε επειδή φοβόμαστε ότι δεν θα είναι η σωστή στιγμή, λόγω του ότι οι μπάτσοι διαβάζουν, ακούν, βλέπουν… Ο έλεγχος είναι κάτι που πάντα θα υπάρχει. Ο μόνος τρόπος για να μην περιφερόμαστε στον κύκλο όπου η καταστολή θέλει να μας περιορίσει, είναι να μην προσαρμοστούμε σε αυτόν. Για να ξεκινήσουμε να μιλάμε ξανά για δράση, μεθόδους, εργαλεία… ή απλώς για ν’ αποφύγουμε να παραμείνουμε για πάντα σιωπηλοί!

Marco

______________________________

Marco Bisesti
C. C. di Alessandria “San Michele”
strada statale per Casale 50/A
15121
Alessandria
Italy

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Lobo Negro

Ο πολιτισμός και οι επιδημίες του

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΤΟΥ

Οι σωτήριες για την ζωή επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής παρατίθενται συχνά για να προκαλέσουν τους αναρχικούς, οι οποίοι είναι επικριτικοί με τον πολιτισμό. Αυτό που οι πρωτοπόροι της ιατρικής επιστήμης αγνοούν, παρ’ όλα αυτά, είναι οι επικίνδυνες αποτυχίες αυτού του είδους της ιατρικής.

Πρόσφατα, τα Κέντρα για την Ασθένεια, τον Έλεγχο και την Πρόληψη (CDC) αναγνώρισαν ότι τα αντιβιοτικά αποδεικνύονται άχρηστα για έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενειών. Σύμφωνα με τα κέντρα αυτά, η αντίσταση στα αντιβιοτικά θα είναι πολύ περισσότερο θανατηφόρα και από τον καρκίνο το 2050. Σήμερα, πάνω από 23 χιλιάδες άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες πεθαίνουν κάθε χρόνο από μολύνσεις που είναι ανθεκτικές στα αντιβιοτικά.

Η πρώτη ετήσια αναφορά του Παγκόσμιου Συμβουλίου Παρακολούθησης της Προετοιμασίας, που δημοσιεύτηκε το 2019, προειδοποίησε πως υπάρχουν “ολοένα και πιο δεινοί κίνδυνοι” από επιδημίες που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν σε ολόκληρο τον κόσμο και ενδεχομένως να σκοτώσουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Η έκθεση αναφέρει την κλιματική κρίση, την αυξανόμενη μετανάστευση, την αστικοποίηση και την έλλειψη νερού ως τους κύριους λόγους λόγω των οποίων τέτοιες ασθένειες εξαπλώνονται όλο και ταχύτερα. Από τότε, ο νέος κορονοϊός έχει ήδη σκοτώσει πάνω από 1.486 άτομα από τα μέσα Φεβρουαρίου (οι αριθμοί είναι πιθανόν πολύ μεγαλύτεροι από ό, τι έχει αναφερθεί μέχρι τώρα).

Όπως αναφέρθηκε και πριν, η θανατηφόρος φύση αυτών των ασθενειών πιο πολύ ενισχύεται, παρά αποτρέπεται από αυτό που ο καπιταλιστικός πολιτισμός ονομάζει “εξέλιξη”. Η παγκοσμιοποίηση -το αποτέλεσμα της ανάγκης του καπιταλισμού να επεκταθεί ολοένα και περισσότερο στον κόσμο- έχει αυξήσει την κινητικότητά μας, κινητοποίησε τους ανθρώπους να παγιδευτούν όλο και πιο στενά στις πόλεις καταπατώντας όλο και περισσότερο τα εδάφη των άγριων ζώων, όλα αυτά ενθαρρύνουν την εξάπλωση της ασθένειας. Οι παγκόσμιες πανδημίες θα επιδεινώνονται όλο και περισσότερο όσο συνεχίζουμε τέτοιες πρακτικές.

Ενώ ιοί που προέρχονται από ήδη περιθωριοποιημένες περιοχές του κόσμου τείνουν να λαμβάνουν τη μεγαλύτερη προσοχή, είναι στην πραγματικότητα η κοινή γρίπη που ενδέχεται να προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους. Περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν το 1918-1919 από την ισπανική γρίπη · οι ειδικοί της δημόσιας υγείας τη χαρακτήρισαν ως τη “χειρότερη πανδημία στη σύγχρονη ιστορία”.

Η ενίσχυση της υγείας και της ευεξίας είναι ιδιαίτερα σημαντική, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της σύγχρονης ιατρικής βιομηχανίας. Αυτή η βιομηχανία αναπτύχθηκε κατά τα πρώιμα στάδια του καπιταλισμού για να απομακρύνει τη δύναμη από τις γυναίκες και τους παραδοσιακούς ολιστικούς θεραπευτές, δίνοντας εξουσία σε “ειδικούς” με ελάχιστη κατανόηση του ανθρώπινου σώματος, και των οποίων οι σπουδές έχουν επηρεαστεί, συνειδητά ή μη, από τις ανάγκες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η υγεία και η ευτυχία είναι, παρ’ όλα αυτά, στόχος των περισσότερων αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι υπερασπιστές της ζωής, όχι για να παρατείνει κανείς την ύπαρξή του, αλλά για να εμβαθύνουμε τη ζωή και την ευτυχία μας στο έπακρο.

Το έργο της μετάβασης προς μια υγιή και ευτυχισμένη κοινωνία, στην οποία αποκαθίσταται η ισορροπία και η σχέση μεταξύ των έμβιων όντων, δεν μπορεί να πραγματωθεί στα πλαίσια του “πολιτισμού”. Ο πολιτισμός ορίζεται από τη μη βιωσιμότητά του, από την ανάγκη μιας ομάδας να εκμεταλλεύεται μια άλλη για την επιβίωσή της, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων οδηγεί στην αλλοτρίωση, ενώ στη χειρότερη στον θάνατο. Η λύση στην κατάσταση της παγκόσμιας υγείας που επιδεινώνεται δεν μπορεί να βρεθεί στις βιομηχανίες που την παρήγαγαν. Πρέπει να χαράξουμε τα δικά μας μονοπάτια προς τη φυσική και πνευματική ευημερία!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro

Γερμανία, Σαξονία: Διπλή εμπρηστική επίθεση σε εταιρείες κατασκευής φυλακών

Ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο για την Ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων

Εμείς, ως ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τους εμπρησμούς κατά τη διάρκεια της νύχτας της 18ης Μαρτίου 2020 σε δυο εταιρείες που εμπλέκονται στην κατασκευή της νέας φυλακής στο Zwickau – Marienthal.

Σήμερα είναι η επέτειος της Διεθνούς Ημέρας Πολιτικών Κρατουμένων. Η μέρα αυτή ανακηρύχθηκε για να θυμόμαστε τους αγωνιστές συντρόφους και συμπολεμιστές οι οποίοι βρίσκονται στα μπουντρούμια των φυλακών παγκοσμίως. Η ημερομηνία βασίζεται στην ημέρα όπου διακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα το 1871. Για πολλούς, η Παρισινή Κομμούνα ήταν και είναι ακόμα σημείο αναφοράς για τις επαναστατικές προσπάθειες για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία. Η κατάρρευση της Κομμούνας, η σφαγή χιλιάδων κομμουνιστών και η απέλαση εκατοντάδων σε αποικίες καταδίκων, όπου έβρισκαν αργό θάνατο, είχαν σκοπό να δείξουν σε όλες τις επαναστάτριες και τους επαναστάτες ανά τον κόσμο τι είναι διατεθειμένη να κάνει μια αστική κυβέρνηση όταν βλέπει ότι η δύναμή της απειλείται.

Ακόμα και σήμερα, χιλιάδες επαναστάτριες κι επαναστάτες βρίσκονται στις φυλακές αυτού του κόσμου. Ο αγώνας για χειραφέτηση τρέχει από τα χρόνια της Κομμούνας, και τα παιδιά της βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα κάτω από τους τροχούς της καταπίεσης. Υπήρχε ανέκαθεν αγώνας για την απελευθέρωση και υποστήριξη των κρατουμένων. Μια θεμελιώδης κριτική της κυριαρχίας έχει συνδεθεί με την κριτική του σωφρονιστικού συστήματος και την ηθική της τιμωρίας. Η απαίτηση για απελευθέρωση των κρατουμένων μετατράπηκε σε απαίτηση για την κατάργηση των φυλακών και την πλήρη εξάλειψη της αρχής της τιμωρίας.

Έτσι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του ’68, μετά τη φυλάκιση πολλών ακτιβιστών και ακτιβιστριών, δημιουργήθηκε ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης. Το ζήτημα των φυλακών οδήγησε επιπλέον σε μια γενική κριτική του σωφρονιστικού συστήματος. Ωστόσο, υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα, όπως επίσης και η διαφοροποίηση πολιτικών και κοινωνικών κρατουμένων. Οι διαφορές αυτές αρθρώθηκαν πάνω στις διεκδικήσεις των έγκλειστων ανταρτών πόλης και στο υποστηρικτικό έργο εκτός τειχών. Κάποιες επικεντρώθηκαν στην ειδική μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων και κάποιοι προτιμούσαν να προβάλλουν διεκδικήσεις που ήταν σημαντικές για το σύνολο των κρατουμένων. Υπήρξαν κάποιοι κοινωνικοί κρατούμενοι που έδειξαν αλληλεγγύη με τους επαναστάτες και προχώρησαν κι αυτοί σε απεργίες πείνας. Όλο αυτό έλαβε χώρα σε μια περίοδο έντονης πολιτικοποίησης, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι αγώνες τους επανεπιβεβαίωσαν εκ νέου τον ρόλο των κοινωνικών κρατουμένων. Οι αγώνες των κρατουμένων, σε συνεργασία με ομάδες στήριξης εκτός των τειχών, έλαβαν ευρεία κοινωνική προσοχή και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και απήχηση. Ο πρώτος ποινικός κώδικας του 1977 δεν θα υπήρχε χωρίς αυτήν την αντίσταση.

Αναπόφευκτα, λόγω της ατραπού μας, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το να δούμε αγαπημένα πρόσωπα μας οδηγούνται στη φυλακή. Καθώς η σύγκρουση στον κοινωνικό πόλεμο οξύνεται, αυξάνεται επίσης και ο αριθμός των κρατουμένων. Απ’ τη μια πλευρά επειδή η προθυμία του πληθυσμού να πάρει ρίσκα θα αυξηθεί, και απ’ την άλλη επειδή τα όργανα καταστολής θα εντείνουν το έργο τους, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά. Ένα επαναστατικό κίνημα, επομένως, δεν μπορεί ν’ αποφύγει την ενασχόληση με το ζήτημα της φυλακής.

Πρέπει να δούμε τη φυλακή ως ένα πεδίο κοινωνικού αγώνα, όπου μπορούμε να παρέμβουμε πολιτικά. Θα μας δώσει την ευκαιρία να συναντήσουμε ακόμα περισσότερους συμπολεμιστές που (επίσης) δεν είχαν το προνόμιο να μεγαλώσουν σε σταθερές συνθήκες, κι έτσι βρέθηκαν στα νύχια του κράτους. Ειδικότερα, οι κατώτερες υποπρολεταριακές τάξεις, οι περιθωριοποιημένοι, οι επισφαλείς, επηρεάζονται απ’ τον εγκλεισμό. Συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τους χαμηλόμισθους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις παρανόμες, νέους και τοξικοεξαρτημένες. Άνθρωποι που υπό τον καπιταλισμό έχουν τραβήξει τη χειρότερη κάρτα, δε γεννήθηκαν πλούσιοι, και έχουν πολλά πατήματα επομένως να κάνουν κριτική σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση. Πιθανώς ολόκληρη η ζωή τους αποτέλεσε έναν αγώνα, ας τους ενθαρρύνουμε λοιπόν να συνεχίζουν να αγωνίζονται στο πλευρό μας. Ενάντια στο σύστημα που τους έκανε πρώτα φτωχούς και ύστερα “εγκληματίες”.

Τη στιγμή αυτή, εκτυλίσσονται εξεγέρσεις σε φυλακές σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Οι σοβαρότατοι περιορισμοί εκεί, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, έχουν οδηγήσει σε εξεγέρσεις στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στη Βραζιλία. Στη Βραζιλία, 1350 κρατούμενοι δραπέτευσαν από τρεις διαφορετικές φυλακές. Στην Ιταλία, πάνω από 50 άτομα κατάφεραν να περάσουν τα τείχη στη Φότζια. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν μέχρι τώρα να αντισταθούν στις προσπάθειες του κράτους να τους εντοπίσει. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, οι άνθρωποι στερήθηκαν τις τελευταίες παραχωρήσεις του κράτους, όπως η δυνατότητα της επίσκεψης από συγγενείς και φίλους, του να είναι έξω για λίγες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας, και της αλληλεπίδρασης με τους άλλους κρατουμένους. Επίσης, η προμήθεια τροφίμων καταρρέει λόγω των τεράστιων περιορισμών, και η ιατρική περίθαλψη είναι ισχνή ως ανύπαρκτη. Η καταστολή που ακολούθησε τις εξεγέρσεις έχει ήδη κοστίσει αρκετές ζωές. Έντεκα άτομα έχασαν την ζωή τους κατά τις εξεγέρσεις στην Ιταλία. Η κατάσταση πληροφόρησης είναι δύσκολη, μιας και πάντα αποτελούσε στρατηγική του κράτους να κάνει τις εξεγέρσεις αόρατες. Κυκλοφόρησαν ειδήσεις που ισχυρίζονταν πως ορισμένοι κρατούμενοι αυτοκτόνησαν. Φυσικά και δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τέτοιες ειδήσεις. Η μεθοδολογία της συγκάλυψης μιας δολοφονίας ως αυτοκτονία εντός φυλακής αποτελεί γνωστή, και όχι ασυνήθιστη, τακτική ώστε να ρευστοποιούν υπό το δημόσιο ραντάρ την κατάσταση και τα κίνητρα των αντιστεκόμενων ατόμων.

Και στις γερμανικές φυλακές, επίσης, υπήρξαν περιορισμοί εδώ και λίγες μέρες · σε πολλά ομοσπονδιακά κράτη, οι ευκαιρίες επισκεπτηρίων έχουν μειωθεί δραστικά, και υπηρεσίες όπως η θεραπεία ανεστάλησαν. Η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να μην ξεχνάμε τα πιο απομονωμένα μέλη της κοινωνίας. Η βασική ανάγκη για ανθρώπινη αλληλεπίδραση δεν πρέπει να περιοριστεί περαιτέρω. Σε εποχές κρίσης, οι επισφαλείς είναι αυτοί που πάντα πλήττονται σκληρότερα. Ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση, είναι αυτοί που έχουν ελάχιστες πιθανότητες να λάβουν επαρκή υγειονομική περίθαλψη και είναι αυτοί που θα πληγούν περισσότερο από τους προσεχείς νόμους έκτακτης ανάγκης.

Ας υποστηρίξουμε τους κρατουμένους και ας χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητές μας έξω από τα τείχη για να καταστήσουμε περισσότερο ορατούς τους αγώνες τους!

Ενάντια σε μια άδικη ζωή! Για την ελευθερία! Ας διανοίξουμε προοπτικές εξέγερσης!

Χαιρετίζουμε τους 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου, που βρίσκονται υπόδικοι σε μια δίκη μαμούθ. Χαιρόμαστε επίσης με την είδηση ότι ο Peter Krauth είναι ξανά ελεύθερος και δεν θα εκδοθεί στo FRG – Αγάπη στην ηλιόλουστη Βενεζουέλα και στους τρεις από την επιτροπή.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro

Ιταλία: Ενημερώσεις από τις εξεγέρσεις στις φυλακές

Ιταλία: Εξεγέρσεις σε πολυάριθμες φυλακές ( 8-9 Μαρτίου)

Ακριβώς αυτήν την στιγμή εξεγέρσεις συντελούνται σε πολυάριθμες φυλακές ανά την Ιταλική επικράτεια: σε Modena, Σαλέρνο, Παβία , Οπέρα και Σαν Βιτώρε (Μιλάνο), Ποτζιορεάλε (Νάπολη), Φροζινόνε (δίπλα στην Ρώμη) και επιπλέον σε Βερτσέλι, Παλέρμο, Αλεσάντρια (δίπλα στο Τορίνο), Μπάρι και Φότζια.

Το διάταγμα της ογδόης Μάρτη ( βάζοντας 14 επαρχίες σε καραντίνα, ολόκληρη την περιοχή της Λομβαρδίας και τις επαρχίες Μοντένα, Πάρμα, Πιατσέντσα, Ρέτζιο Εμίλια, Ρίμινι, Πέζαρο, Ουρμπίνο, Αλεσάντρια, Άστι, Νοβάρα, Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα, Βερτσέλι, Πάντοβα, Τρεβίζο και Βενετία ) ήταν ο πυροκροτητής των εξελίξεων. Η άμεση, αλγεινή επίπτωση του διατάγματος για τους φυλακισμένους: Διακοπή των επισκεπτηρίων τουλάχιστον μέχρι τις 3 Απριλίου.

Στην Μοντένα η φωτιά που ξεκίνησε από ένα στρώμα ρήμαξε τμήμα των αντρικών φυλακών το απόγευμα στην περιοχή του αναρρωτηρίου. Το γραφείο εγγραφής που αποθηκεύονταν οι φάκελοι των κρατουμένων καταστράφηκε εξίσου από την πυρκαϊά. Οι εξεγερμένοι κατέλαβαν τους κοινόχρηστους χώρους έως την αίθουσα υποδοχής των φυλακών υψώνοντας οδοφράγματα και οχυρώνοντας εκεί τους εαυτούς τους τρέποντας σε φυγή 20 δεσμοφύλακες και το ιατρικό προσωπικό. Μπάτσοι με εξάρτηση καταστολής διαδηλώσεων τότε εισέβαλαν ξυλοφορτώνοντας και απομακρύνοντας τους. Οι πρωτοστάτες των στασιαστών στην προσπάθεια τους να διαφύγουν έφτασαν έως το προαύλιο άθλησης. Αργότερα το βράδυ οι σωφρονιστικοί μπάτσοι επέστρεψαν εντός των τειχών ενώ ορισμένοι έγκλειστοι ήταν ακόμα οχυρωμένοι.

Οι έγκλειστες στις γυναικείες φυλακές συμμετείχαν στην εξέγερση ανάβοντας φωτιές.

Τρεις κρατούμενοι (τουλάχιστον) σκοτώθηκαν. Δύο μπάτσοι τραυματίστηκαν κατά την διάρκεια των συγκρούσεων.

Με την φωτιά να έχει σαμποτάρει την σωφρονιστική μηχανή ογδόντα κρατούμενοι άντρες και γυναίκες μεταφέρθηκαν με λεωφορείο. Οι άνθρωποι που τους υποδέχτηκαν εκεί άκουσαν μέσα από το λεωφορείο να φωνάζουν την λέξη «Bologna» (Στμ: Μπολόνια όπου σημαίνει χοιρινό κρέας απ’ όπου πήρε και την ονομασία της η ομώνυμη πόλη.)

Στην Πάβια αυτό το βράδυ (8 Μαρτίου) η εξέγερση εκτυλισσόταν από τις 7.30 το απόγευμα όταν οι επισκέπτες των κρατουμένων συγκεντρώθηκαν στις πύλες και διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στη φραγή των επισκεπτηρίων

Οι φυλακισμένοι πυρπόλησαν στρώματα, κάποιοι σκαρφάλωσαν στις ταράτσες, 2 μπάτσοι κρατήθηκαν όμηροι από ορισμένους αποφασισμένους κρατούμενους όταν βούτηξαν τα κλειδιά τους προκειμένου να ελευθερώσουν δεκάδες άλλους φυλακισμένους συντρόφους τους. Φαίνεται πως οι δύο ένστολες κουράδες απελευθερώθηκαν γύρω στις 11 την νύχτα.

Στην Φροζινόνε (νότια της Ρώμης), περίπου εκατό κρατούμενοι οχυρώθηκαν σε ένα τμήμα της φυλακής αλλά οι μπάτσοι κατόρθωσαν να τους διαλύσουν. Σύμφωνα με τους έγκριτους μπατσοδημοσιογράφους, οι κρατούμενοι συνέταξαν μια λίστα με αιτήματα μεταξύ αυτών και τις επισκέψεις επιχειρώντας να διαπραγματευτούν με την διεύθυνση της φυλακής.

Στο Ποτζιορεάλε της Νάπολης (μεγαλύτερη Ιταλική φυλακή με πάνω από 2200 φυλακισμένους) πολλών φυλακισμένων οι οικογένειες συγκεντρώθηκαν έξω από τα τείχη εμποδίζοντας την οδική κυκλοφορία για να γνωστοποιήσουν τι συντελείται εντός. Κάποιοι έγκλειστοι αναρριχήθηκαν στα τείχη που περιέβαλαν το προαύλιο άσκησης και περίπου τριάντα εξ αυτών ανέβηκαν στην ταράτσα εκφράζοντας την οργή τους για την αναστολή των επισκέψεων.

Στην Οπέρα (Μιλάνο) πάνω από εκατό κρατούμενοι λεηλάτησαν τα πάντα στο διάβα τους.

Στο Σαλέρνο όπου εξέγερση έλαβε χώρα το προηγούμενο βράδυ μία ολόκληρη πτέρυγα των φυλακών ισοπεδώθηκε.

Προς το παρόν τα νέα φτάνουν σε μικρές δώσεις και ίσως αύριο να διαθέτουμε περισσότερα….

Επειδή το σύνθημα ” Φωτιά στις φυλακές” δεν είναι μια μαγική φόρμουλα αλλά μια εφικτή πρακτική ώστε να σαμποτάρουμε την σωφρονιστική μηχανή.

Αλληλεγγύη σε όλους του εξεγερμένους! Όλων των κελιών, των φυλακών, των στρατοπέδων, των κέντρων κράτησης.

Ζήτω ο ιός της Αναρχίας!

                                                                      

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

 

Ιταλία: 27 φυλακές σε εξέγερση λόγω Κορωνοϊού – 8 νεκροί κρατούμενοι

09/03/2020: Οι κρατούμενοι εξεγείρονται. Από αυτό το πρωί, υπάρχουν 27 φυλακές, στις οποίες οι διαμαρτυρίες λαμβάνουν χώρα από έγκλειστους, κάποιοι από τους οποίους ζητούν αμνηστία λόγω των επειγόντων περιστατικών του κορωναϊόύ. Οκτώ φυλακισμένοι πέθαναν σύμφωνα με την νέα επίσημη αναφορά που κυκλοφόρησε μετά τα επεισόδια των τελευταίων ημερών: έξι από αυτούς πέθαναν στην φυλακή της Μοντένα κατά την διάρκεια της εξέγερσης των κρατουμένων χθες το απόγευμα. Για τέσσερις από αυτούς χθες, καθεστωτικές πηγές ισχυρίζονται ότι ένας από αυτούς πέθανε από υπερβολική χρήση οπιούχων ουσιών, άλλος από βενζοδιαζεπίνες, ενώ ο τρίτος βρέθηκε υπό κυάνωση αλλά ο λόγος γι’ αυτό είναι άγνωστος. Για τους άλλους τρεις δεν υπάρχουν νέα, ενώ ένα σύνολο 18 κρατουμένων νοσηλεύτηκε, οι περισσότεροι για δηλητηρίαση. Άλλοι δύο θάνατοι από υπερβολική χρήση ψυχοτρόπων ουσιών σημειώθηκαν στις φυλακές της Βερόνα και της Αλεσάντρια κατά την διάρκεια της νύχτας. Οι δύο αυτοί ήταν οι επικεφαλής των διαμαρτυριών και σύμφωνα με την επίσημη αναφορά των αρχών της φυλακής, είχαν κλέψει ψυχοτρόπα φάρμακα από το θεραπευτήριο.

Στο μεταξύ, εξέγερση λαμβάνει χώρα και στην φυλακή της Φότζια, όπου κάποιοι κρατούμενοι φημολογείται ότι κατάφεραν να δραπετεύσουν, αλλά συνελήφθησαν λίγο αργότερα έξω από την φυλακή από την αστυνομία. Σύμφωνα με τις μεταδόσεις, οι κρατούμενοι γκρέμισαν μια πύλη του «block house», της περιοχής που χωρίζει τους έγκλειστους από τον δρόμο. Κάποιοι κρατούμενοι σκαρφάλωσαν στην στέγη, άλλοι έσπασαν τα παράθυρα, και μια φωτιά ξέσπασε στην είσοδο του block house. Σε συγκρούσεις με την αστυνομία ένας κρατούμενος δέχτηκε χτυπήματα στο κεφάλι και μεταφέρθηκε με φορείο. Στο Σαν Βιτόρε στο Μιλάνο, υπήρξαν διαμαρτυρίες στην στέγη και φωτιές μέσα στην φυλακή, ενώ στο Παλέρμο στην προσπάθεια να δραπετεύσουν από την φυλακή Ουτσιαρντόνε ανατράπηκαν από τους αστυνομικούς της φυλακής. Οι δρόμοι γύρω από την φυλακή έκλεισαν. Την προηγούμενη νύχτα, επίσης μια διαμαρτυρία ξέσπασε στην φυλακή Παλιαρέλι, δεύτερη φυλακή στο Παλέρμο. Στην Ρεμπίμπια στην Ρώμη, επιπρόσθετα με το κάψιμο των στρωμάτων, κάποιοι κρατούμενοι φημολογείται πως επιτέθηκαν στους θεραπευτές.

Στην Πάβια την προηγούμενη νύχτα οι κρατούμενοι απέκλεισαν δύο σωφρονιστικούς υπαλλήλους για μερικές ώρες, έκλεψαν τα κλειδιά των κελιών από τους υπαλλήλους και έστησαν έτσι δυναμική διαμαρτυρία καταστρέφοντας διάφορες εγκαταστάσεις των φυλακών. Από πολλούς κύκλους, το αίτημα αμνηστίας προέκυψε ως ελάχιστο εναλλακτικό μέτρο για εγκλήματα που δικάστηκαν ως λιγότερο σοβαρά, αλλά οι κυβέρνηση αγνοεί τις εκκλήσεις.

Στο Ιράν, 70 χιλιάδες κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους στην προσπάθεια να μετριάσουν την εξάπλωση της επιδημίας του Covid-19. Την προηγούμενη εβδομάδα είχε ήδη ανακοινωθεί ότι 54 χιλιάδες κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro

Πόρτο, Πορτογαλία: Ενημέρωση για την κατάσταση του συντρόφου μας Gabriel Pombo da Silva

Έναν μήνα μετά την σύλληψη του συντρόφου μας Gabriel, ο οποίος προφυλακίστηκε στις 25 Ιανουαρίου στην Πορτογαλία, το δικαστήριο της Γκιμαράες αποφάνθηκε υπέρ της έκδοσης στο ισπανικό κράτος.

Η είδηση αυτή δεν μας εκπλήσσει, λαμβάνοντας υπόψη την ενεργό εκδίκηση της δικαστή Mercedes Navarro του δικαστηρίου δευτέρου βαθμού στην Τζιρόνα, κατά του Gabriel. Η δικαστής αυτή είναι η ίδια που, τον Μάιο του 2016, διέταξε τον τότε διευθυντή των φυλακών του δήμου Dueñas (της επαρχίας Παλένθια) να κρύψει την διαταγή της άμεσης απελευθέρωσης του Gabriel. Ο Gabriel, μετά από τρεις εβδομάδες ‘’απαγωγής’’, τελικά γεύτηκε την ελευθερία στις 16 Ιουνίου (για τον λόγο αυτό ο Navarro καταγγέλθηκε για ‘’παραβίαση’’.).

Κατά την διάρκεια αυτού του τελευταίου μήνα, η Navarro δεν σταμάτησε να πιέζει την Πορτογαλία να παραδώσει ‘’αυτή την πολύ επικίνδυνη ατομικότητα’’.

Υπενθυμίζουμε πως ο κύριος στόχος της υπεράσπισης είναι να αποκτήσει ο Gabriel την ελευθερία του υπό καθεστώς της ‘’ειδικής αρχής’’ (χάρη στην οποία αφέθηκε ελεύθερος τέσσερα χρόνια πριν χωρίς να χάσει νομική ισχύ) και, εν πάση περιπτώσει, να αποφύγει την έκδοση, δεδομένης της πορτογαλικής υπηκοότητας που ο Gabriel έλαβε πρόσφατα ( το πορτογαλικό κράτος δεν πρέπει να εκδίδει δικό της εθνικά πολιτογραφημένο πολίτη).

Ούτε η αρχή της ειδικότητας, ούτε η πορτογαλική υπηκοότητα δεν ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο της Γκιμαράες, το οποίο περιορίστηκε να μας δώσει τον λόγο να συμπεράνουμε ότι πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση (δηλαδή δεν μπορεί να αντισταθεί αδιαφορώντας στην πίεση της κυρίας Νavarro).

Ο δικηγόρος υποβάλλει την προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο της Λισαβόνας και μέχρις ότου εκδοθεί αυτή (περίπου μετά από μια εβδομάδα), ο Gabriel θα παραμείνει έγκλειστος στην δικαστική αστυνομία του Πόρτο.

Συνεχίζουμε να εκφράζουμε όλη μας την αλληλεγγύη και δεν πρόκειται για κενή λέξη!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ GABRIEL!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ/-ΕΣ!

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro

Κλιματική αλλαγή – κάποιες κριτικές σκέψεις σε κοινές παρανοήσεις σε καιρούς αλλαγής και καταστροφής

Τις προηγούμενες εβδομάδες θα μπορούσαμε να βιώσουμε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες ξανά. Έτσι, κάθε ετήσια καταγραφή θερμότητας ξεπερνάει κάθε προηγούμενη. Βρετανοί ερευνητές του κλίματος πρόσφατα παρουσίασαν ένα μοντέλο για τον υπολογισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στις μητροπόλεις μέχρι το 2050. Η Βιέννη είναι μια από τις πόλεις που επηρεάζονται περισσότερο, με αύξηση θερμοκρασίας κατά 7,6 βαθμούς Κελσίου συγκριτικά με το 1850, την χρονιά που θεωρείται λίγο πολύ ως η αρχή της βιομηχανικής επανάστασης.

Οι επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι το λιώσιμο των θαλάσσιων πάγων και παγετώνων, η αύξηση της στάθμης της θάλασσας, η απόψυξη μόνιμα παγωμένων υπεδαφών (που θα απελευθερώσει ακόμα περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα), οι αυξανόμενες ζώνες ξηρασίας και η ερημοποίηση, τα αυξανόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα, η εξαφάνιση ειδών κλπ.

Επιπλέον, θα υπάρξουν περαιτέρω κοινωνικές, πολιτικές, και οικονομικές επιδεινώσεις. Όπως λιμοί και ελλείψεις νερού, θάνατοι και ασθένειες που προκαλούνται από την πολύ υψηλή θερμοκρασία και επιδημίες, πόλεμοι πάνω από την συρρίκνωση των πόρων και εκμετάλλευση χρήσιμων επικρατειών και μια παγκόσμια μεταναστευτική κίνηση. Απλά για να αναφέρουμε μερικά.

Να αναφερθούμε μόνο σε μια πτυχή εδώ: Αν θυμόμαστε πώς οι πολιτικές τάξεις και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντέδρασαν στην λεγόμενη ‘’προσφυγική κρίση’’ το 2015. Όταν είδαμε πως τα σύνορα στρατιωτικοποιήθηκαν, αναπτύχθηκαν σχέδια δράσης και διευρύνθηκαν οι δυνάμεις στρατού και αστυνομίας. Για να μην αναφέρουμε την αναστάτωση των μίντια, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον πανικό που προωθήθηκε από πολιτικούς, μέσα μαζικής ενημέρωσης και άλλους διαμορφωτές γνώμης. Και αυτό αφορούσε έναν, λίγο- πολύ, υπολογίσιμο αριθμό ανθρώπων, σε σχέση με το τι θα γίνει αν όλο και περισσότερα μέρη της γης γίνουν μη κατοικήσιμα. Ανάλογα με το πόσο γρήγορα και δραστικά αυτές οι εξελίξεις θα λάβουν χώρα, μιλάμε για την μεγαλύτερη μεταναστευτική κίνηση στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Οι φασίστες και οι συντηρητικοί έχουν ήδη μιλήσει για μαζική μετανάστευση το 2015/2016 για να προπαγανδίσουν την πολιτική της απομόνωσης. Έννοιες όπως ‘’η μεγάλη ανταλλαγή’’ προέκυψαν από τότε και φαντάζονταν διάφορα εφιαλτικά σενάρια για να πετύχουν μια ρατσιστική και εθνικιστική κινητοποίηση. Έτσι δεν είναι προβλέψιμο τι αντιδράσεις θα προκαλούσε μια μεταναστευτική κίνηση 100 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μια ανησυχία του καθενός.

Το ‘’σημείο της μη επιστροφής’’ πέρασε! Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα, οι αλλαγές συμβαίνουν ήδη, μπορούν να γίνουν αισθητές. Και αυτές οι εξελίξεις δεν μπορούν να σταματήσουν με μεμονωμένο διαχωρισμό των αποβλήτων, εξοικονόμηση ενέργειας, βιγκανισμό κλπ. Πολλές επικλήσεις κατευθύνονται στην συμπεριφορά των καταναλωτών, καθιστώντας το έτσι ένα μεμονωμένο πρόβλημα καθενός από εμάς. ‘’Μπορείς να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου’’, ‘’10 πράγματα που μπορείς να κάνεις για να σταματήσεις την κλιματική αλλαγή’’.

Υποτίθεται ότι μας λένε: Εμείς οι άνθρωποι είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Έτσι αλλάξτε το lifestyle σας. Μετανοήστε και γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!

Αυτό εξισώνει την ευθύνη των επιχειρήσεων, της βιομηχανίας και του πολιτικού τομέα με την ευθύνη όλων μας. Έτσι κάθε ζήτημα τάξης και ιδιοκτησίας εξαλείφεται. Αλλά είμαστε όλοι πραγματικά υπεύθυνοι στον ίδιο βαθμό με εκείνους που κερδίζουν χρήματα από το γεγονός ότι όλος ο κόσμος μας πάει χαμένος; Δεν νομίζω!

Αλλά φυσικά, εδώ είναι και το προνόμιο εκείνων που έχουν αρκετά χρήματα να ζήσουν μια φιλική προς το κλίμα ζωή. Έτσι πάλι, ο πλούτος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αγοράσει κάποιος ένα άσπρο ή ‘’πράσινο’’ γιλέκο. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι οι μαλάκες που καταστρέφουν το περιβάλλον μας επειδή δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν για αυτό το ‘’πράσινο’’ lifestyle.

Εκτελούμε μια υποκατάστατη συμπεριφορά που εξυπηρετεί μόνο στο να χρησιμοποιούμε ηθικές δικαιολογίες για την ύπαρξή μας στα χέρια μας, έτσι ώστε να είμαστε πεπεισμένοι ότι πράττουμε το σωστό. Οι λανθασμένες προτάσεις αναδύονται ξανά. Επειδή κρύβονται σε κάθε γωνία! Αγνοώντας την βιομηχανία και διαχωρίζοντας το θέμα της κλιματικής αλλαγής από το θέμα του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση και η εξουσία είναι στην καρδιά του προβλήματος. Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των επιχειρημάτων περιορίζεται στην ζήτηση για έναν πράσινο/οικολογικό καπιταλισμό, ο οποίος συνοδεύεται καλύτερα από απαγορεύσεις, νόμους και συγκεκριμένους κανονισμούς για τις ζωές μας!

Πράσινος Καπιταλισμός.

Όσον αφορά τις περισσότερες κριτικές της εκμετάλλευσης της γης και της σπατάλης των πόρων, δεν πρόκειται για αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Αν και με μια στενότερη εξέταση θα πρέπει να γίνει πιο ξεκάθαρο ότι από την εκβιομηχάνιση, η οποία έδωσε στο καπιταλιστικό σύστημα μια ζωτική ώθηση τον 18ο και 19ο αιώνα, σημειώθηκε μια σταθερή αύξηση της χρήσης και εκμετάλλευσης των πρώτων υλών.

Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι ενάντια στην εκμετάλλευση της γης, πρέπει να επιτεθούμε στους καπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής, στην δικτατορία των αγορών, στην εργασία, στο κράτος που προστατεύει και νομιμοποιεί αυτή την εκμετάλλευση, το πολιτικό σύστημα και την τεχνολογία.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές είμαστε πολύ μόνοι σε αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει ότι κάτι συμβαίνει , ότι ο κόσμος πρόκειται να εξελιχθεί προς μια επικίνδυνη κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι παίρνουν τους δρόμους για να πείσουν επιχειρήσεις και πολιτικούς ότι είναι ώρα για ‘’ενεργειακή μετάβαση’’. Αλλά όχι για μια θεμελιώδη αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών και της οικονομίας. Φυσικά θα ήταν ωραίο αν υπήρχε λιγότερος ρατσισμός και σεξισμός και αν υπήρχαν πιο δίκαιες εργασιακές συνθήκες. Αλλά βασικά όλα πρέπει να παραμείνουν ως επί το πλείστον ίδια: οι ανέσεις, η κατανάλωση, οι τεχνολογικές συσκευές που υποτίθεται ότι απλοποιούν τις ζωές μας αλλά μας κάνουν όλο και πιο εξαρτημένους και στην πραγματικότητα μας κοντρολάρουν και μας επανεκπαιδεύουν, το πολιτικό θέαμα κλπ. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο πράσινος καπιταλισμός προπαγανδίζεται. Επειδή, όπως πολλοί από τις επονομαζόμενες ‘’διαμαρτυρίες τις Παρασκευές για το μέλλον’’ έχουν ήδη εκφραστεί ανοιχτά, αλλά και άλλοι που υποστηρίζουν τα μέτρα ενάντια στην κλιματική αλλαγή: ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή δεν είναι αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό!

Χωρίς να αντιμετωπίζουμε την καπιταλιστική αθλιότητα, ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση της γης και στο πλαίσιο αυτό η λεγόμενη ‘’μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή’’ δεν έχει νόημα. Μάλλον παραμένει μια μεταρρυθμιστική έκκληση προς τους πολιτικούς, αγνοώντας τι αιτίες της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της καταστροφής των βιοτόπων μας για χάρη της διατήρησης των υφιστάμενων συνθηκών εκμετάλλευσης και κερδών, προκειμένου να τους προσεγγίσει πιο κοντά στα οικολογικά πρότυπα, κάτι το οποίο είναι απολύτως παράλογο!

Προβλέψεις και η αθλιότητα του πολιτικού κόσμου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν υπάρχει κάποια πιθανότητα να μειωθούν οι κλιματικές αλλαγές εντός της καπιταλιστικής τάξης σε ένα ανεκτό επίπεδο. Και το επόμενο ερώτημα είναι: Ποιο είναι αυτό το ανεκτό επίπεδο;

Αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα γεγονότα που έχουμε την δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση μέχρι τώρα, γίνεται γρήγορα ξεκάθαρο ότι αυτό είναι το πιο περίπλοκο πρόβλημα που το ανθρώπινο είδος έχει αντιμετωπίσει. Αναρίθμητοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη και η επιρροή που έχει ο ένας στον άλλον και συχνά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι γνώμες διαφέρουν σημαντικά ως προς το τι θα αντιμετωπίσουμε το 2100, ή αν αυτές οι εξελίξεις θα έρθουν πολύ νωρίτερα! Από την μια μεριά, υπάρχει η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 βαθμό κελσίου, η οποία θα μας έσωζε από σημαντικές επιπτώσεις προς το παρόν. Ο αριθμός αυτός είναι κομβικός για τις απαιτήσεις πολλών ακτιβιστών. Αυτό θα σήμαινε ότι οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν κατά 45% μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, με στόχο την μείωσή τους στο μηδέν μέχρι το 2050. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν 100% μέσα στα επόμενα 30 χρόνια!

Λόγω του ότι ο στόχος αυτός στην πραγματικότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί, πολλοί αναμένουν μια πολύ υψηλότερη αύξηση της θερμοκρασίας τις ερχόμενες δεκαετίες. Κάνουν λόγο για 2 βαθμούς, 4 βαθμούς, 6 και 8. Που 8 βαθμοί θα σήμαιναν την καταστροφή μεγάλων μερών της γης και του μεγαλύτερου μέρους της ανθρώπινης φυλής. Και δεδομένου ότι ελάχιστα έχουν συμβεί τα τελευταία 40 χρόνια, και δεδομένου ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ( τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας που το έδειξαν χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, αλλά από το 1979 οι πολιτικοί και η βιομηχανία έχουν έρθει αντιμέτωποι με τα γεγονότα), είναι υπό αμφισβήτηση αν θα υπάρξει ‘’ανάκαμψη’’ τις επόμενες δεκαετίες και αν η βιομηχανία οικειοθελώς εγκαταλείψει την χρήση ορυκτών καυσίμων.
Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι το αντικείμενο της απαιτούμενης οικολογικής αλλαγής αποτελεί επικίνδυνη επιχείρηση από τους πολιτικούς και την βιομηχανία. Όχι μόνο επειδή δεν νομίζω πως οι κερδοσκόποι τους συστήματος αυτού θα πείθονταν να κάνουν οτιδήποτε που δεν εμπίπτει στα ενδιαφέροντά τους, αλλά και γιατί θα μπορούσε να μοιάζει ως μια πολιτική εφαρμογή με την μορφή εξαναγκασμού και νόμων.

Έξυπνες Πόλεις.

Μια άλλη πλευρά για την οποία θα ήθελα να συζητήσω εδώ είναι η εργαλειοποίηση της κλιματικής αλλαγής για διάφορες τεχνολογικές εξελίξεις. Μια ιδέα είναι αυτή των λεγόμενων ‘’έξυπνων πόλεων’’ και αστικών περιοχών.

Σε συνεργασία με άλλους, ο δήμος της Βιέννης πρόσφατα δημοσίευσε μια μπροσούρα: ’’ Smart Simpel. Ο δρόμος μας προς το μέλλον εξηγείται απλά.’’ Στο φυλλάδιο αυτό, ο δήμαρχος Ludwig εξηγεί: ’’ Η κλιματική αλλαγή είναι ίσως το πιο φλέγον ζήτημα εδώ. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν άντε στην Βιέννη, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους πόρους μας πολύ πιο υπεύθυνα απ’ ότι σκεφτόμασταν μόλις λίγα χρόνια πριν. Αλλά και η οικονομική ανάπτυξη, οι νέες τεχνολογίες όπως η ψηφιοποίηση ή η συνύπαρξη στην πόλη, όλα αυτά είναι θέματα που αλληλοσυνδέονται και επιζητούν συνεχώς νέες λύσεις. Έτσι το σύνθημα είναι: ‘’ Να είσαι έξυπνος!’’

Έτσι εμείς πρέπει να ‘’είμαστε έξυπνοι’’ για να επιβιώσουμε από την κλιματική αλλαγή. Μεταξύ άλλων, το φυλλάδιο κάνει λόγο για ηλεκτρικά ποδήλατα, ανταλλαγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, δημιουργικότητα στους δημόσιους χώρους και εναλλακτική παραγωγή ενέργειας. Αλλά αυτό που δεν αναφέρεται, είναι ο έλεγχος, η συλλογή δεδομένων και η παρακολούθηση. Δεν αναφέρει ότι όλο το περιβάλλον θα εξοπλιστεί με ‘’έξυπνες συσκευές.’’ Επειδή πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της ‘’Έξυπνης Πόλης’’, το δίκτυο θα είναι συνδεδεμένο ψηφιακά και έτσι θα υπάρχει πιο εύκολη παρακολούθηση και φύλαξη από τις κυρίαρχες τάξεις, το πολιτικό σύστημα, την οικονομία, τις σχετικές με την ενέργεια εταιρίες κλπ.

Στο σημείο αυτό βρίσκω ενδιαφέρον το ότι ο κύριος Ludwig παρουσιάζει την σκατόφατσά του ως προστάτη του περιβάλλοντος, ενώ η κυβέρνησή του ενέκρινε την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Lobau. Ένα τεράστιο πρότζεκτ που σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα τούνελ αυτοκινητοδρόμου κάτω από τα φυσικό απόθεμα του Lobau. Και έτσι να δημιουργηθεί μια κυκλοφοριακή σύνδεση για τις συγκοινωνίες και ταυτόχρονα να ανοίξουν νέα εδάφη για οικονομικούς σκοπούς. Τι γαμημένη κοροϊδία!
Πιστεύουμε ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίσουμε πολλά τέτοια πρότζεκτ που πρόκειται να υλοποιηθούν στο όνομα του κλίματος, αλλά είναι ικανά μόνο για ένα πράγμα: Να μπορούν να κυβερνούν όλους μας πιο αποτελεσματικά!

Ποιο θα είναι το μέλλον; Δεν θέλουμε να κάνουμε εικασίες σχετικά με το πώς η αλλαγή του κλίματος θα επηρεάσει πραγματικά όλους μας. Αλλά οι προβλέψεις και οι υπολογισμοί που έχουμε στα χέρια μας δεν υποδηλώνουν κάτι καλό. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να προσαρμοστούμε όχι μόνο σε άλλες κλιματικές συνθήκες, αλλά και σε άλλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες!

Για να αντισταθούμε στην καταστροφή της γης, η ισορροπία της δύναμης πρέπει να αλλάξει εκ θεμελίων ή να εξαλειφθεί. Οι σημερινές διαμαρτυρίες θα πρέπει να αρθούν σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο αντιπαράθεσης. Η οικονομία πρέπει να επιβραδύνεται οδυνηρά με πολύ περισσότερες άμεσες επιθέσεις και σαμποτάζ για να επιτευχθούν ορισμένοι σκοποί. Οι ηγέτες θα επιδιώκουν πάντα να ανοίγουν διάλογο με τους διαμαρτυρόμενους. Αυτό προσφέρει χώρο σε κάποια έρμαια να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, αλλά μόνο όσο τα πάντα προχωρούν ειρηνικά και υπάρχουν περιορισμένες απαιτήσεις. Όμως αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα θεμελιωδώς. Ο κανόνας δεν μπορεί να μαλακώσει με ωραία λόγια!

Για την καταστροφή της βιομηχανίας, της εργασίας και της εκμετάλλευσης!

Σαμποτάζ και άμεση επίθεση!

Πηγή: 325nostate
Μετάφραση: Lobo Negro

Ελβετία: Σπάσιμο γραφείων της Uber

Λάβαμε στις 9/2/2019

ΣΠΑΣΙΜΟ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΗΣ UBER, ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ

Ενώ αυτές τις μέρες οι πλούσιοι και οι ισχυροί συναντιούνται στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, χτες το βράδυ (23 Ιανουαρίου 2020) επισκεφτήκαμε έναν στρατηγικό συνεργάτη του Φόρουμ, σπάζοντας τις τζαμαρίες στο παράρτημα της Uber στην οδό Badener στη Ζυρίχη. Κατ’ αρχάς η Uber, ως στρατηγικός εταίρος της συνάντησης κορυφής, προσφέρει αρκετούς λόγους για επίθεση. Ας εμβαθύνουμε λοιπόν στις δραστηριότητες της Uber, εκτός από τη συνεισφορά της στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Η Uber ξεκίνησε το 2009 στις ΗΠΑ και εξελίχθηκε σε μια πλατφόρμα με ετήσια κέρδη πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Πλέον η εταιρία λειτουργεί παγκοσμίως και είναι σήμερα κάτι πολύ παραπάνω από μια φθηνότερη εναλλακτική των ταξί και της παράδοσης γευμάτων. Στους μεγάλους επενδυτές της ανήκουν η Goldman Sachs και η Google (ή αλλιώς η Alphabet Inc.), οι οποίες δεν επενδύουν εκατομμύρια χωρίς κερδοσκοπικό συμφέρον. Η Uber πρόκειται να εισέλθει σε νέους τομείς της μεταφοράς και γενικότερα της κοινωνικής ζωής στην καπιταλιστική λογική εκμετάλλευσης. H ψηφιοποίηση και άλλων τομέων της ζωής προχωράει. Σε αυτόν τον καινούριο “έξυπνο” κόσμο, οι εφαρμογές και οι πλατφόρμες φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Η τεχνολογική πρόοδος απελευθερώνει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής για το κεφάλαιο και εντατικοποιεί τον ρυθμό της ζωής, σύμφωνα με την δική της λογική.

Εταιρίες όπως η Uber, αυτοπαρουσιάζονται ως ουδέτερες πλατφόρμες διαμεσολάβησης για εύρεση θέσεων εργασίας προσπαθώντας έτσι να καλύψουν τον τρόπο με τον οποίο εκμεταλλεύονται. Ισχυρίζονται ότι δεν είναι οι προϊστάμενοι που αποσπούν την προστιθέμενη αξία αλλά μεσάζοντες μεταξύ των αυτοαπασχολούμενων. Το σύνθημά τους είναι “οι οδηγοί δεν δουλεύουν για την Uber αλλά με την Uber!”. Αυτοί δεν είναι εργαζόμενοι αλλά συμβατικοί εταίροι. Αυτό που η Uber καμουφλάρει ως νέα μορφή αυτοαπασχόλησης, το να επαφίεται στη βούληση των οδηγών το πόσο θέλουν να δουλέψουν (αμοιβαία εκμετάλλευση), κρύβει υστεροβουλία. Με αυτή τη μορφή απασχόλησης η Uber δεν προσφέρει στους εργαζομένους της δικά της μέσα παραγωγής. Οι οδηγοί επωμίζονται οι ίδιοι το κόστος για το αυτοκίνητο, την ασφάλιση, τη βενζίνη και τις επισκευές. Έτσι θεωρούνται “αυτοαπασχολούμενοι” χωρίς κοινωνική ασφάλιση, όπως η ασφάλιση σε περίπτωση ατυχήματος ή η συνταξιοδότηση. Μια κατάσταση που αφορά ακόμα και την αστική τάξη: για το ομοσπονδιακό δικαστήριο υπάρχει θέμα για το αν η Uber είναι υπεύθυνη για τις κοινωνικές εισφορές των οδηγών. Εν τω μεταξύ η Uber παραμένει μια κερδοφόρα εταιρία δεδομένου ότι ο καθένας κερδίζει προμήθεια περίπου 20% σε κάθε ναύλο. Αυτή η ψευτοανεξαρτησία των οδηγών αποκρύπτει έτσι την ανάγκη μισθολογικής εργασίας και αυτοβελτίωσης μιας και η Uber παρακολουθεί και αξιολογεί συνέχεια την εργασιακή συμπεριφορά. Η χρονική διαθεσιμότητα ή το ποσοστό των ταξιδιών που απορρίφθηκαν και ολοκληρώθηκαν αξιολογούνται και καταγράφονται σε βαθμολογία. Με αυτό το σκορ, ένας αλγόριθμος μπορεί αυτόματα να επηρεάσει το ποιος προτιμάται να λάβει εντολές μεταφοράς. Η όλο και αυξανόμενη επισφάλεια των εργασιακών σχέσεων αποτελεί τμήμα της εταιρικής δραστηριότητας της Uber. Για να μην αναφέρουμε και την τεράστια συλλογή και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων που φυσικά επηρεάζει και τους επιβάτες της Uber. H Google και η Facebook έχουν ανοίξει τον δρόμο: H εκμετάλλευση των δεδομένων αποτελεί κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο και περιλαμβάνει όχι μόνο τη συλλογή δεδομένων αλλά και τη δυνατότητα ελέγχου της κοινωνικής σύνδεσης. Οι ψηφιακές εταιρείες συνεχίζουν να εργάζονται για να πουλήσουν την ψηφιοποίηση ως τεχνολογική θεραπεία.

Εν πάση περιπτώσει, θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε να μην τυφλώνεστε από την Uber και τους υπόλοιπους συνεργάτες και να μην αφήνετε τους εαυτούς σας να απεικονίζονται ως άτρωτοι συμμέτοχοι σε ένα άυλο σύννεφο, αλλά να δούμε και να ασχοληθούμε με την λογική εργασίας και ζωής που αναπτύσσουν και ενισχύουν. Επίσης οι ψηφιακοί γίγαντες έχουν γραφεία και διασυνδέσεις στον μη ψηφιακό κόσμο, τα οποία είναι ευπρόσβλητα. Η Uber έχει παραρτήματα, όπως αυτό στο οποίο επιτεθήκαμε, όπου υπάρχουν μικρές εισαγωγές εργασίας ή διανέμονται τσάντες μεταφοράς Uber-Eats, η Google καταλαμβάνει μεγάλα τμήματα του Europaallee (εμπορικό πολυκατάστημα στη Ζυρίχη) με τα γραφεία και τις εταιρείες της, όπως η Amazon, και είναι εξαρτημένες από πολύπλοκες και δικτυωμένες εφοδιαστικές εταιρείες που καθίστανται με τη σειρά τους ευάλωτες.

Η UBER ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ!

Πηγή: barrikade.info
Μετάφραση: Lobo Negro

Ελβετία: Σαμποτάζ κατά της Nestle

Λάβαμε στις 9/2/2019

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΚΑΤΑ ΤΗΣ NESTLE

Τη δεύτερη μέρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δε θα διανεμηθούν στη Ζυρίχη προϊόντα ψυγείου της Nestle.

Ειδικότερα, χθες το βράδυ σαμποτάραμε αποτελεσματικά τα φορτηγά-ψυγεία που ήταν σταθμευμένα στο μεγάλο περιφερειακό κέντρο εφοδιασμού στο Bülach. Γι’ αυτό κι εμείς θέλαμε να δώσουμε συμβολισμό στη δράση μας ενάντια σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες παγκοσμίως και στρατηγικό συνεργάτη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Εάν αυτό οδηγήσει ακόμα και σε αδυναμία παράδοσης ενός απεριτίφ Davoser Bonzen (το οποίο θα προσφέρει η Nestle), θα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επιτεθούμε στη Nestle και να σαμποτάρουμε την αλυσίδα εφοδιασμού της. Παιδική εργασία στο Μάλι, αποψίλωση δασών στην Ινδονησία, ιδιωτικοποίηση των υδάτων σε ολόκληρο τον νότο, εργοστασιακή παραγωγή στο φασιστικό τουρκικό κράτος, συνεργασία με παραστρατιωτικούς στην κεντρική Αμερική κλπ. Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε σήμερα κάθε σαμποτάζ σε κάθε διαφορετικό έγκλημα του ξεχωριστού αυτού ελβετικού παρασίτου. Αντ’ αυτού επικεντρωνόμαστε με τη δράση αυτή στο τρίο ‘’Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ- Nestle – Χιλή’’.

Από μια άποψη, η Χιλή και η Nestle συμπορεύονται. Κατ’ αρχάς, αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζεται σήμερα στη Χιλή. Είναι η ίδια εικόνα που παρουσιάζεται σχεδόν σε ολόκληρο τον Νότο παγκοσμίως: ότι η Nestle κυριαρχεί στην αγορά εμφιαλωμένου νερού, έχει στην κατοχή της τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής (στην περίπτωση της Χιλής τουλάχιστον οκτώ) όπου επωφελείται από ειδικούς νόμους εναντίον της Ένωσης και η Nestle αποκτά τις πρώτες ύλες σε τιμές ντάμπινγκ και προέρχονται από ιδιαίτερα περιβαλλοντικά επιβλαβείς φυτείες με ιδιαίτερα εκμεταλλευτικές μεθόδους κλπ.

Μια πιο ουσιαστική εικόνα εμφανίζεται όταν προστίθεται και η ιστορική διάσταση: η Χιλή, όπως ακριβώς και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και η Nestle, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της νεοφιλελεύθερης μεταμόρφωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αυτό συνδέεται. Δεν είναι τυχαίο πως ο Peter Brabeck Lemanthe (αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ) ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Χιλή το 1970. Υπό την ηγεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Pinochet κατέστειλε τον σοσιαλιστή πρόεδρο Salvador Allende το 1973. Η επακόλουθη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, που εξασφαλίστηκε με την αιματηρή δικτατορία, χρησίμευσε ως προπαρασκευαστικό στάδιο για τους νεοφιλελεύθερους σχεδιαστές στρατηγικής, όπως το γκρουπ των Chicago Boys, και έγινε έτσι το προσχέδιο για επίθεση σε εκατομμύρια εργαζομένους παγκοσμίως.

Ο Brabeck όχι μόνο σχεδίασε καλά τη στρατιωτική δικτατορία (παρέμεινε μέχρι το 1980 και ανέβαινε σταθερά), αλλά και φαινόταν πως είχε βγάλει σημαντικά προσωπικά συμπεράσματα από τη στενή συνεργασία μεταξύ στρατού και οικονομίας. Οι επιχειρηματικές πρακτικές της Nestle μπορούν από πολλές απόψεις να θεωρηθούν ως άμεση συνέχεια της τελειοποίησης της διάδρασης μεταξύ στρατού και οικονομίας, κάτι που είναι εξαιρετικά καρποφόρο για του εκμεταλλευτές.

Αρχικά αυτή είναι η επιθετική και άμεση χρήση από την Nestle των στρατιωτικών εξεγέρσεων και δυνάμεων: η Nestle προσέλαβε τον σύμβουλο του αμερικανικού στρατού Raphael Pagan, ενάντια στην παγκόσμια καμπάνια κατά του εμπορίου υποκατάστατων τροφών για μωρά της Nestle. Ο Pagan έχει διατελέσει σύμβουλος και αξιωματικός πληροφοριών για την αιματηρή στρατηγική του Reagan στην Λατινική Αμερική (ξεκινώντας από το πραξικόπημα του Pinochet μέχρι και τις επιχειρήσεις της αντιτρομοκρατικής εναντίον της επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα). Υπό την ηγεσία του Pagan, η Nestle κατάφερε να αποδυναμώσει σημαντικά την εκστρατεία μποϊκοτάζ με μεθόδους μυστικών υπηρεσιών για να χωρίσει την εκστρατεία αυτή σε αντικαπιταλιστικά, ανθρωπιστικά-εκκλησιαστικά, ευρωπαϊκά και λατινοαμερικανικά μέρη. Η άμεση στρατιωτική-βιομηχανική συνεργασία έγινε επί των ημερών του John Hedley, ενός πρώην πράκτορα MI6, ο οποίος έγινε γνωστός για τις ενέργειες κατασκοπείας εναντίον του παγκοσμίου δικτύου κατά της παγκοσμιοποίησης, ATTAC, στις αρχές του 2000. Τέλος, (εκτός από τη σύναψη συμβάσεων κατασκοπείας με την Securitas ή την μυστική υπηρεσία της Κολομβίας) αξίζει να αναφέρουμε τη συνεργασία της Nestle με το ινστιτούτο πολιτικής του ΝΑΤΟ στο ατλαντικό συμβούλιο, η οποία αφορά τα ειδικά κοινά συμφέροντα NATO και Nestle έναντι των αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική κατά την δεκαετία του 2000.

Στον ευρύ σχεδιασμό των εκστρατειών PR της Nestle και των αντι-εκστρατειών που αναπτύχθηκαν από αυτές αλλά και άλλες συνεργασίες, συνδυάζονται πολλά στοιχεία όπως τα εργαλεία και τα όρια μεταξύ διαφήμισης, άσκησης παρασκηνιακής πολιτικής πίεσης και άλλων μεθόδων πολέμου. Είναι φανερό πως η ισχυρή συμφωνία της Nestle με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ανήκει στο οπλοστάσιο αυτό. Σχεδόν καμία οργάνωση δεν είναι τόσο ικανή όταν πρόκειται να ενδιαφερθεί για εκμετάλλευση προς το συμφέρον και την ευημερία της άρχουσας τάξης, προωθώντας την ιδιωτικοποίηση ως εκσυγχρονισμό ή παρουσιάζοντας τους φασίστες ως δημοκρατικούς.

Αλλά η ηγεμονία Davoser Bonzen ταλαντεύεται, γιατί μόνο στα πολυτελή ξενοδοχεία τους που προστατεύονται από χιλιάδες μπάτσους μπορούν να μιλήσουν για τα μελλοντικά τους σχέδια. Η Χιλή, η ίδια χώρα που θεωρείται για αρκετές δεκαετίες ως ιδανικό μοντέλο για ασφαλή ιδιωτική εκμετάλλευση του συλλογικού πλούτου, εδώ και κάποιους μήνες βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης. Παρά την τεράστια καταστολή, ο λαός εκεί κερδίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Η εξέγερση αυτή, που εκτός από τις μαζικές κινητοποιήσεις και τα σαμποτάζ περιλαμβάνει επίσης και τον σχηματισμό δομών τοπικών συμβουλίων, έχει πάψει να στρέφεται εδώ και καιρό μόνο εναντίον της κλεπτομανούς αυτής ελίτ · στρέφεται και κατά της ίδιας της ζωής στον καπιταλισμό.

Και δεν είναι μόνοι σε αυτό: υπάρχουν κινήματα παγκοσμίως, τα οποία σε άμεση αντιπαράθεση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Έχουμε την αυτοπεποίθηση πως είμαστε πολλοί και ισχυροί. Σε αυτούς τους αγώνες, ανεξάρτητα από τη μορφή με την οποία αυτοί εκφράζονται, ένα μήνυμα προκύπτει αναμφίβολα και με σαφήνεια: το μέλλον δεν ανήκει στους άρχοντες αλλά σε εμάς!

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Ο ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΗΤΤΑΤΑΙ ΠΟΤΕ!

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ!

Πηγή: barrikade.info
Μετάφραση: Lobo Negro

Πορτογαλία: Διεύθυνση του έγκλειστου αναρχικού συντρόφου Gabriel Pombo da Silva

Για να γράψετε στον σύντροφο Gabriel Pombo Da Silva

Παρότι δεν έχουμε περαιτέρω νέα, είμαστε στην ευχάριστη θέση ν’ ανακοινώσουμε πως υπάρχει η δυνατότητα να γράψετε στον αγαπημένο μας Gabriel Pombo Da Silva στην παρακάτω διεύθυνση:

Gabriel Pombo da Silva
EPPJ Porto
Rua Assis Vaz, 109
4200-096 Porto
Portugal

Προς το παρόν, θα συνεχίσει να κρατείται στην Πορτογαλία ως τα μέσα Φεβρουαρίου. Θα σας κρατήσουμε ενήμερους με περισσότερα νέα σχετικά με την υπόθεσή του.

Λευτεριά στον Gabriel!
Λευτεριά σε όλους και όλες!
Ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: 325
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Πορτογαλία – Ιταλία: Ενημέρωση σχετικά με τον Gabriel και την καταστολή στην Ιταλία

Τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020, ξεκίνησε η δίκη του συντρόφου μας στην πορτογαλική επικράτεια, το πρώτο στάδιο στο οποίο προέκυψαν συνοπτικά τα ακόλουθα:

  • Η Πορτογαλία έχει μέχρι στιγμής αποδεχθεί την παράλυση της έκδοσης στο ισπανικό κράτος και η υπεράσπιση έχει περίπου 20 μέρες να προσθέσει έγγραφα που υποστηρίζουν περαιτέρω την σημασία της μη έκδοσης.
  • Η υπεράσπιση αμέσως αμφισβήτησε τον υπολογισμό της υπολειπόμενης ποινής που το ισπανικό κράτος ισχυρίζεται πως θα επιβάλλει στον σύντροφο μας, ήτοι 16 χρόνια! Χωρίς να μπούμε σε υπερβολικές νομικές λεπτομέρειες, από τα έγγραφα που δικαιολογούν αυτή την επιμέτρηση φαίνεται πως πρόκειται για ‘’νομική εκδίκηση’’ (αλλά τι δεν είναι κρατική εκδίκηση;)
  • Προς το παρόν, ο Gabriel παραμένει κρατούμενος στην δικαστική φυλακή του Πόρτο, περιμένοντας να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστή λίγο-πολύ στα μέσα Φεβρουαρίου. Μπορεί να λαμβάνει επισκέψεις κάθε μέρα από οποιονδήποτε. Είναι καλά και είναι δυνατός, επιθετικός, αποφασισμένος και ειρωνικός όπως πάντα!

Το ίδιο πρωί της Δευτέρας 27 Ιανουαρίου, έγιναν έρευνες στα σπίτια της μητέρας, του πατέρα, της αδερφής και του γαμπρού της Elisa Di Bernardo’s με στόχο την κατάσχεση εξοπλισμού πληροφορικής. Ο εισαγγελέας της Μπρέσια εξέδωσε 270bis (ανατρεπτική οργάνωση με σκοπό την τρομοκρατία ή την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης) για την Elisa και τον Gabriel, κατηγορώντας τους ότι ανήκουν σε ανατρεπτικό πυρήνα με διεθνή βάση και υποστήριξη. Αυτό το νέο κύμα καταστολής προφανώς δεν διευκολύνει την νομική κατάσταση του Gabriel και τα καθεστωτικά μέσα των τριών χωρών έχουν ήδη εκπληρώσει το καθήκον τους με το να εξυμνούν την στενή ερευνητική συνεργασία μεταξύ Ιταλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας.

Για τους δημοσιογράφους, τις μαριονέτες των ιστορικών μας εχθρών, το καθήκον τους να τους υπερασπίζονται για εμάς αποτελεί στόχο του επαναστατικού μας καθήκοντος (και αφήστε τον καθένα να το ονομάζει όπως θέλει).

Θα ακολουθήσουν ενημερώσεις.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ GABRIEL!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: insuscettibilediravvedimento
Μετάφραση: Lobo Negro

Ιταλία: Γράμμα από τον Mauro Rossetti από την φυλακή La Spezia

19 Ιανουαρίου 2020

“Ανοιχτή επιστολή από τη φυλακή La Spezia,

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι, στις 10 Δεκεμβρίου 2019 ήταν η ακρόασή στο δικαστήριο της Aσίζι στη Λούκα όπου κατέθεσα τους λόγους για τις δράσεις που έγιναν την 1η Φεβρουαρίου του 2018, τόσο ενάντια στην πολιτική έδρα του CasaPound, όσο και για την εμπρηστική επίθεση στο βενζινάδικο Eni. Με την ευκαιρία αυτή, θέλω επίσης να επιβεβαιώσω τις βιαιοπραγίες που έλαβαν χώρα στο Βιτέρμπο εναντίον μιας γυναίκας από ομάδα ατόμων που ανήκουν στο φασιστικό κόμμα CasaPound για να γίνει σαφές τόσο στον εισαγγελέα όσο και στο δικαστήριο ότι αυτοί οι φασίστες δεν είναι τόσο αρνάκια όσο θέλουν να πιστεύουν. Επιπλέον ήθελα να συγκεκριμενοποιήσω ποιοι ήταν οι λόγοι της εμπρηστικής επίθεσης στους φασίστες. Ο λόγος ήταν ότι το 2016/2017 στην piazza s. Michele στην Λούκα, ένα αγόρι δέχτηκε επίθεση επειδή ήταν στρατευμένο με το Δημοκρατικό Κόμμα και ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν τρέφω καμία συμπάθεια ούτε για το Δημοκρατικό Κόμμα ούτε για κανένα άλλο κόμμα.

Η δράση μου ήταν αυθόρμητη/ προμελετημένη στο ότι ανακήρυξα τον εαυτό μου ως μαχητικό αντιφασίστα της ακροαριστεράς. Στην δίκη μου, εκτός από την παρουσία των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής και του επικεφαλής Leone Leonard, ήρθε επίσης για να καταθέσει ο δημοτικός σύμβουλος καθώς και ο αρχηγός του CasaPound, ο οποίος, καθώς με απομάκρυναν και συναντηθήκαμε στην αίθουσα, μου έριξε μια ματιά ως πρόκληση και έτσι υπήρξε μια μικρή επίθεση εκ μέρους μου, προειδοποιώντας τον ότι είμαι από την Λούκα και πως και οι μπάτσοι και οι φασίστες πρέπει να προσέχουν και να φυλάνε τα νώτα τους γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω και είμαι ικανός να κάνω ακόμα χειρότερα.

Δεν με ενδιαφέρει αν οι στρατευμένοι λαγοί του ήταν μέσα στην συνάντηση τους εκείνο το απόγευμα. Όπως ισχυρίστηκα και στο δικαστήριο, όταν υπάρχει ανάγκη για άμεση δράση, πρέπει να εκτελείται χωρίς πολλές θεωρίες. Σίγουρα σε ορισμένα πράγματα είναι αλήθεια ότι χωράνε θεωρίες, αλλά χρειάζεται επίσης πρακτικότητα, ώστε ορισμένες απαντήσεις ενάντια στα δεσμά να είναι άμεσες.
Ο εισαγγελέας στην δίκη μου είναι ο ίδιος που συμμετείχε στην δίκη στην Φλωρεντία εναντίον συντρόφων που καταδικάστηκαν σε 10,5 χρόνια. Δεν θα με τρομάξει όταν αυτός επιβάλλει ποινή, όποια κι αν είναι αυτή.

Εδώ έχουν κερδίσει δημόσια μόνο μια μάχη αλλά όχι τον πόλεμο που προσωρινά αναστέλλεται αυτή τη στιγμή και υπόσχομαι πως τα χρόνια θα περάσουν, μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, πάντα θα αναλογίζομαι γιατί τίποτα δεν θα μείνει κρεμάμενο. Λοιπόν εδώ σταματάω με την ενημέρωση ότι η ακρόασή μου στην Λούκα θα επαναληφθεί οριστικά 17 Δεκεμβρίου του 2019.

Σας αγκαλιάζω όλους.

Rossetti Busa Mauro, La Spezia 16/12/2019.

Για όσους ενδιαφέρονται, επικοινωνήστε με τον δικηγόρο μου (Enrico Carboni) για να δείτε πως προχωράει η δίκη μου.”

Ο Mauro Rosseti Busa καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση για εμπρησμό, διαφυγή και κατασκευή εκρηκτικών υλών, απειλές και με την επιβαρυντική περίσταση υποτροπής και κοινωνικού κινδύνου.
Οι αρχικές επιθέσεις έγιναν στην περιοχή κοντά στην έδρα του CasaPound και του διανομέα της Eni στην Αγία Άννα το 2018. Ο διανομέας της Eni, η πολυεθνική, εδώ και αρκετό καιρό είναι στο στόχαστρο των αναρχικών για δραστηριότητες στο εξωτερικό και ένα κτίριο κοντά στην έδρα του CasaPound.

Ο Mauro Rossetti Busa πραγματοποίησε στην Φλωρεντία τον Μάρτιο του 2004 μια επίθεση σε εισαγγελέα. Κατά την διάρκεια της ακρόασης, οι πεποιθήσεις του έμειναν ακλόνητες: ‘’ Θα σας στείλω μια βόμβα πακέτο, η επόμενη θα είναι για εσάς και αυτούς τους μπάτσους’’, είπε.

Πηγή: actforfreedom
Μετάφραση: Lobo Negro