Χιλή: Απόσπασμα από την δήλωση του συντρόφου Francisco Solar στο δικαστήριο: Αναλαμβάνοντας την Ευθύνη

[Χιλιανές Φυλακές] Αναλαμβάνοντας την ευθύνη. Απόσπασμα από την δήλωση του Αναρχικού συντρόφου Francisco Solar.

Απόσπασμα από την δικαστική διακήρυξη του αναρχικού συντρόφου Francisco Solar αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την αποστολή εκρηκτικών δεμάτων στο 54ο τμήμα των Carabineros [Ομοσπονδιακή Αστυνομία Χιλής] και εναντίον του πρώην Υπουργού Εσωτερικών, Rodrigo Hinzpeter τον Ιούλιο του 2019, δράση ανειλημμένη από τις ‘‘Αντάρτικες Συνενοχές/Φράξια Εκδίκησης καθώς επίσης και για την διπλή επίθεση στο κτήριο Tánica στις 27 Φεβρουαρίου, 2020, δράση ανειλημμένη από τις ”Οπλισμένες Συγγένειες μες στην Εξέγερση”.

(…)Το Νοέμβρη του 2017, το πλάνο ήταν να απομακρυνθούμε από τις μεγάλες πόλεις, κυρίως του Σαντιάγκο, εξαιτίας του φρενήρη ρυθμού ζωής και να ξεκινήσουμε ένα αυτο-συντηρούμενο εγχείρημα. Μολονότι έτεινα προς αυτόν τον τρόπο ζωής, δεν έπαψα να πιστεύω πως ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος πάλης εναντίον ενός κυρίαρχου συστήματος θεμελιωμένου στην εξουσία και στην αρπαγή είναι διαμέσου βίαιης επαναστατικής δράσης. Μοναχά ελέω αυτής δυνάμεθα να κουρσέψουμε στιγμές αποσταθεροποίησης οι οποίες καίτοι φευγαλέα στιγμιότυπα, αποκαλύπτουν την τρωτότητα της κυριαρχίας.

Στα μέσα του 2018 αποφάσισα να αποζητήσω δράση αυτού του είδους (…) Μόλις καταστάλαξα στην απόφαση μου αρχίνησα να διερωτώμαι περί του στόχου, έχοντας ως δεδομένο πως εφόσον θα αντιμετώπιζα μεγάλο ρίσκο, η δράση όφειλε να είναι αντιστοίχως ισχυρή. Σκέφτηκα να πραγματοποιήσω μια δράση εν είδει απάντησης, ως εκδίκηση εναντίον ανθρώπων συνυφασμένων με την καταστολή και την επιχειρηματική ελίτ. Αμφότερα τα κριτήρια μου καλύπτονταν πλήρως από τον Rodrigo Hinzpeter, ο οποίος το 2019 ήταν διαχειριστής της Quiñenco group, με πρόεδρο τον Andronico Luksc. Ο Hinzpeter υπήρξε επίσης Υπουργός Εσωτερικών υπό την πρώτη κυβέρνηση Piñera, αφήνοντας στο διάβα του ίχνη καταστολής δύσκολο να λησμονηθούν. Ανηλεώς κατέπνιξε κοινωνικές και μαθητικές κινητοποιήσεις ενώ επιχείρησε να περάσει ένα νομοσχέδιο έμφορτο με παντός είδους απαγορεύσεις, γνωστό πλέον ως νόμος του Hinzpeter. Στην θητεία του ως Υπουργός Εσωτερικών ήταν επιπλέον πολιτικά υπεύθυνος για την δολοφονία του νεαρού Manuel Gutiérrez, κατέστειλε σκληρά κοινωνικές διαμαρτυρίες στο Aysén και στην Freirina, στρατιωτικοποίησε περαιτέρω την περιοχή των Μαπούτσε με απότοκο εκατοντάδες τραυματισμούς, πολλοί εξ αυτών παιδιών, και αναρίθμητες φυλακίσεις.

Τον Αύγουστο του 2010, μαζί με δεκατρία ακόμα άτομα, υποβληθήκαμε στις κατασταλτικές ονειρώξεις του Hinzpeter, ο οποίος ανυπομονώντας να θέσει ένα τέλος στις αλλεπάλληλες βομβιστικές επιθέσεις, πραγματοποιημένες κυρίως στο ανατολικό τμήμα της πρωτεύουσας από το 2005, μας φυλάκισε δια κατασκευασμένων στοιχείων, προσλαμβάνοντας κρατουμένους πρόθυμους να επιβεβαιώσουν το αφήγημα της δίωξης, ενός αφηγήματος που αναφερόταν στην ύπαρξη μιας τρομοκρατικής συνωμοσίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους αποφάσισα να επιτεθώ στον Hinzpeter, συμπεραίνοντας πως συνιστούσε απολύτως ευκταίο στόχο. Ξεκίνησα να μελετώ τον Hinzpeter (…) επισκέφθηκα το κτήριο Itaú ώστε να παρατηρήσω την ροή των προσώπων, ποιοι έμπαιναν και ποιοι έφευγαν. Επιχείρησα να εισέλθω στον 14ο όροφο, στα κεντρικά γραφεία της Quiñenco Group και απέτυχα λόγω του αυστηρού ελέγχου στην είσοδο(…) οπότε θεώρησα πως θα ήταν καλύτερο να στείλω ένα παγιδευμένο πακέτο συστημένο στο γραφείο του Hinzpeter για να εξασφαλίσω πως το δέμα θα άνοιγε από τα δικά του χέρια.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να διευκρινίσω πως οι αδιάκριτες επιθέσεις ποτέ δεν αποτέλεσαν μέρος των αναρχικών πρακτικών, οι στοχεύσεις μας είναι εναργώς διαμορφωμένες και στραμμένες εναντίον των υπαίτιων για την καταπίεση και την καταστολή. Καθώς πρόθεση μου ήταν να εξαπολύσω μία ηχηρή δράση (…) αποφάσισα να χρησιμοποιήσω δυναμίτη.

Το 2018 και στις αρχές τους 2019, το περιεχόμενο σημαδεύτηκε από αστυνομική κτηνωδία απέναντι σε μαθητικές κινητοποιήσεις εναντίον του Νομοσχεδίου Ασφαλών Τάξεων και για ποικίλα ακόμα αιτήματα. Ήταν σύνηθες να αντικρίζεις εικόνες καραμπινέρων να χτυπούν μαθητές που συναντούσαν, τραβώντας τους μέχρι και έξω από τις τάξεις τους προκειμένου να τους σύρουν στο αστυνομικό τμήμα. Να σημειωθεί πως ο αγώνας ενάντια στο Ley Aula Segura [Νομοσχέδιο Ασφαλών Τάξεων] ήταν ο άμεσος προκάτοχος της έκκλησης για φοροδιαφυγή που απηύθυναν οι φοιτητές ενόψει των αυξήσεων στην τιμή εισιτηρίου του Μετρό, αποτελώντας έναυσμα για το ξέσπασμα της εξέγερσης στις 18 Οκτώβρη.

Δίχως την επιμονή των μαθητών πιθανώς τίποτα απ’ όσα συνέβησαν την εν λόγω μέρα δεν θα είχε διαδραματιστεί, συνεπώς επέλεξα να αντιδράσω στην αστυνομική βιαιότητα επιτιθέμενος στους μπάτσους εντός των ίδιων τους των εγκαταστάσεων. Η πρόθεση μου ήταν να τους χτυπήσω σαν θεσμό, για το τι εκπροσωπούν, για την αιμοσταγή ιστορία τους, τα βασανιστήρια και τους θανάτους. Αποφάσισα να επιτεθώ στο 54ο τμήμα των καραμπινέρος στο Huechuraba εν είδει χειρονομίας εκδίκησης για την δολοφονία της συντρόφου μου Claudia López τον Σεπτέμβρη του 1998.

Παρότι είναι έκδηλο πως οι εργαζόμενοι στο τμήμα αξιωματικοί το 2019 δεν ήταν οι ίδιοι που δολοφόνησαν την συντρόφισσα μου, ήταν το ίδιο μέρος που αποτέλεσε επιχειρησιακό κέντρο εκείνη την εποχή και συνεχίζει να αποτελεί για κάθε ημέρα διαδηλώσεων. Μέσω την δράσης μου ήθελα να παραδώσω μία απάντηση: πως κανένας και τίποτα δεν ξεχνιέται.

Η πρόθεση μου ήταν να τραυματίσω μόνο έναν καραμπινέρο, τον πιο υψηλόβαθμο, αυτός ήταν ο Ταγματάρχης Manuel Guzmán, έτσι, αποφάσισα πως η εκρηκτική ύλη δεν θα όφειλε να είναι μεγάλης ισχύος και επέλεξα να χρησιμοποιήσω μαύρο μπαρούτι μέσα σε έναν μεταλλικό κύλινδρο.

(….)

Η στόχευση της δράσης, ήτοι, να αντιδράσει στην επιθετικότητα των μπάτσων και ενός πρώην Υπουργού Εσωτερικών αλησμόνητου για τον κατασταλτικό του ρόλο και σήμερα διαχειριστή μιας οικονομικής δράκας ιδιοκτήτριας πρακτικά σύνολης της Χιλής, επιτεύχθηκε απόλυτα.

(…)

Αναφορικά με το αυτοαποκαλούμενο δεύτερο περιστατικό ( την επίθεση στην Tánica ), θα εξηγήσω ώστε να σκιαγραφήσω το πλαίσιο της δράσης. Η εξέγερση ξέσπασε στις 18 Οκτώβρη του 2019, ήταν ακόμα ζωντανή τους τελευταίους μήνες του 2019 όπως και στις αρχές του 2020, πολλές διαδηλώσεις διεξαγόντουσαν μέρα με την μέρα παρά την δριμεία αστυνομική καταστολή. Ο Μάρτης διαφαινόταν ως μήνας κλειδί όπου πολλά πράγματα μπορούσαν να συμβούν , μεταξύ αυτών ακόμα και η παραίτηση του Piñera. Ήταν μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα όταν επέλεξα να συνεισφέρω στην εξέγερση με την τοποθέτηση δύο εκρηκτικών μηχανισμών.

Το ανατολικό τμήμα της πρωτεύουσας είχε υπάρξει το επίκεντρο ορισμένων διαδηλώσεων πυροδοτώντας την αντίδραση όσων διέμεναν στις εν λόγω περιοχές ένεκα φόβου μήπως απειληθούν ή ακόμα κινδυνέψουν να απολέσουν τα προνόμια τους. Θα μπορούσε κάποια να προσέξει το πως άνθρωποι οι οποίοι διαδήλωναν ειρηνικά στην La Dehesa δέχθηκαν προσβολές ή και επιθέσεις, όπως επίσης και το πως στρατός και αστυνομία προστάτευσαν παρόμοιες γειτονιές σε μία πρόδηλη σύμπραξη δυνάμεων καταστολής και εύπορων τάξεων. Συνεπώς, επέλεξα να χτυπήσω αυτές τις συνοικίες, αλλά ειδικά μία γειτονιά εντός τους – την Santa Maria de Manquehue, τόπο έκδοσης της εφημερίδας El Mercurio, διαχρονικό ψιττακό των πλέον συντηρητικών φωνών της χώρας. Είμαι εμφατικός όσον αφορά την έγνοια μου να μην πληγωθούν άνθρωποι, διαταράσσοντας απλά την κανονικότητα της παραπάνω γειτονιάς. Προς απόδειξη του ισχυρισμού μου αναφέρω την αρχική μου ιδέα να τοποθετήσω τους εκρηκτικούς μηχανισμούς στις τουαλέτες του Café Kant, ευρισκόμενου μέσα στο κτήριο Tanica, αλλά εν τέλει εξαιτίας του ρίσκου να τραυματιστούν άνθρωποι απέρριψα αυτό το σχέδιο, διαλέγοντας αντ’ αυτού να τοποθετήσω έναν εκρηκτικό μηχανισμό στο πάρκινγκ της μεσιτικής εταιρίας Tánica, κάτω από έναν τσιμεντένιο πάγκο που θα απορροφούσε την έκρηξη.

Επίσης συνέλαβα ακόμα έναν στόχο επίθεσης, την τοποθέτηση ενός επιπλέον εκρηκτικού μηχανισμού στα κεντρικά της GOPE [Ειδικές Αστυνομικές Επιχειρησιακές Ομάδες], ο οποίος θα προγραμματιζόταν να πυροδοτηθεί μισή ώρα κατόπιν του πρώτου (….) ενόσω δηλαδή η GOPE θα διεξήγαγε έρευνες σε παρακείμενους χώρους, με αποκλειστικό σκοπό να τους χαρίσω μια καλή τρομάρα.

(…)

Επέλεξα να επιτεθώ στους καραμπινέρος διότι εκτός της ιστορικής τους υπόστασης ως εχθροί εμάς των αναρχικών, εκείνη την περίοδο είχαν ακρωτηριάσει εκατοντάδες μάτια (…) επιπλέον διάλεξα ως στόχο τους καραμπινέρος λόγω των τελεσμένων βασανισμών, ξυλοδαρμών, της δημιουργίας κέντρων βασανιστηρίων όπως αυτό στην υπόγεια διάβαση του Baquedano, το οποίο παρότι το δικαστικό σύμπλεγμα δεν αναγνωρίζει, όλοι ξέρουμε τι υπήρξε.

Από την αυγή της εξέγερσης αποτέλεσα κομμάτι των διάφορων κινητοποιήσεων σε καθημερινό επίπεδο και γινόμουν μάρτυρας, μέτρα μόνο μακριά μου, του πως νεαροί άνθρωποι έπεφταν καθημαγμένοι από σφαίρες και δακρυγόνα ευθείας βολής εκτοξευμένα από τα χέρια των καραμπινέρος. Για τους παραπάνω λόγους η εξέγερση αναγνώρισε τους καραμπινέρος ως έναν εκ των βασικών εχθρών της, οπότε, μία επίθεση ενάντια τους ήταν ουσιώδης και καθόλα ”δικαιολογημένη”.

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αναρχικές και ανατρεπτικές θέσεις από τις χιλιανές φυλακές

Eνάντια στις αναδιαρθρώσεις της κυριαρχίας και στη διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος: Ούτε στρατιωτικές μπότες, ούτε ψήφοι, μόνο αγώνας!

Φαίνεται ότι, σύμφωνα με όσα διακηρύσσουν οι πολίτες, είμαστε μάρτυρες μιας καθοριστικής στιγμής στην ιστορία αυτής της επικράτειας. Έχουμε στριμωχτεί με την πλάτη μας σε έναν γκρεμό στον οποίο, αν δεν κάνουμε κάτι, η πτώση μας θα είναι αναπόφεκτη. Φαίνεται ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός ανοιχτού πολέμου, σκληρού, μεταξύ δύο πολιτικών πόλων σε αντιπαράθεση σε τέτοιο επίπεδο που, όπως ένας τετοιος ψυχρός πόλεμος, θέτει σε
κίνδυνο την επιβίωση και το μέλλον όλων των όντων στην επικράτεια που κυριαρχείται από το Χιλιανό Κράτος.

Από τη μια πλευρά η πολεμική ιαχή είναι: «Κομμουνισμός ή Ελευθερία», και από την άλλη: «Δημοκρατία ή Φασισμός». Μπροστά σε ένα τόσο δραματικό σενάριο, μας παρουσιάζεται το βασικό εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση, ικανό να σταματήσει μια για πάντα αυτό το λουτρό αίματος: η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, όπου η ψηφοφορία θα αποτελέσει απελευθερωτικό όπλο.

Δεν είμαστε ούτε τυφλοί ούτε κωφοί, περπατάμε με πλήρη επίγνωση αυτού και πολλών άλλων γεγονότων στην επικράτεια, και όχι μόνο αποστασιοποιούμαστε, αλλά κηρύσσουμε τον πόλεμο σε κάθε θεσμική όδο που επιδιώκει τη διαιώνιση του υπάρχοντος.

Στεκόμαστε απέναντι στην ψευδή αντιπαράθεση δύο δήθεν διαφορετικών συστημάτων, ο άξονας πάνω στον οποίο δίνεται η μάχη αυτή συνεχίζει και θα συνεχίσει να είναι αυτός της Δημοκρατίας και του Κεφαλαίου. Η ύπαρξη ενός «αγώνα» διαφορετικών πολιτικών στρατοπέδων επιχειρεί απλώς να δικαιολογήσει το υποτιθέμενο εύρος του συστήματος δημοκρατίας-κεφαλαίου και τον υποτιθέμενο χώρο για όλα τα είδη σκέψης. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από ένα σύστημα ή μια κοινωνία που απορρίπτουμε, δεν θέλουμε η πολιτική μας να είναι μία ακόμη από τις επιλογές αυτού του συστήματος.Θέλουμε να καταστρέψουμε όλες τις επιλογές και τη δομή που τις συντηρεί. Δεν έχουμε καμία σχέση με το εκλογικό σόου και τη διοργάνωση εκλογών, δημοψηφισμάτων, ψηφοφοριών κ.ο.κ.Θεωρούμε ότι δεν είναι κάτι άλλο από την αναδιάρθωση της αστικής τάξης για τη διατήρηση της επιβεβλημένης κυριαρχίας,μεταμφιεσμένης, προσιδιάζουσα στην εποχή.

Είμαστε βέβαιοι ότι ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος τίποτα ουσιαστικά δεν θα αλλάξει. Πέρα από τη συγκυρία του ποιος αμφισβητεί τους διαχειριστές της καταπίεσης, ο θεσμικός κόσμος άρα και αυτός των εκλογών δεν ήταν ποτέ δικός μας. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτός που ψηφίζει, που επιλέγει δηλαδή ελεύθερα να επενδύσει σε κάποιον με εξουσία, είναι τόσο υπεύθυνος όσο και ο εξουσιαστής που θα δώσει τις εντολές για δολοφονίες, στρατιωτικές επεμβάσεις και φυλακίσεις.Όποιος ψηφίζει αποφασίζει να εκχωρήσει μέρος της αυτονομίας του για να ενισχύσει την  αλυσίδα της καταπίεσης άρα και το Κράτος. Δεν θα είμαστε συνένοχοι καμίας κυβέρνησης στην εξουσία, δεν το κάναμε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν, όπως τώρα, η πολιτική εξουσία επέβαλε ασφυκτική καταστολή και τη διάχυση του φόβου ως εργαλεία ενάντια στον συγκρουσιακό αγώνα -όπως ο ένοπλος αγώνας- αναπτύσσοντας ένα εκλογικό σενάριο που σκόπευε να καταστρέψει με ένα Ναι ή ένα Όχι οποιαδήποτε στίγμα πραγματικής ρήξης.

Εδώ είχαμε ήδη αποκρυσταλώσει μια ανατρεπτική θέση και από τότε ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι, ούτε θα έπρεπε να είναι, σε καμία περίπτωση, στόχος αυτού του κειμένου, να πείσει ή έστω να θεωρητικοποιήσει πάνω στη συμμετοχή των πολιτώνς στις εκλογικές διαδικασίες.Δεν θα ήταν σωστό να απαιτήσουμε ή να ερμηνεύσουμε σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια που υπάκουεί η μάζα. Το σημείο ενδιαφέροντος προκύπτει όταν διαβάζουμε ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων που ισχυρίζονται ότι είναι «κινηματίες» ηθοποιοί ή κάποιοι που αυτοαποκαλούνται ανατρεπτικοί, επαναστάτες, αντάρτες ή αναρχικοί, κάνοντας ανοιχτές εκκλήσεις για συμμετοχή στις εκλογές και την ψήφιση ενός συγκεκριμένου υποφηφίου.

Μερικά από τα επιχειρήματα που προβάλλονται για να δικαιολογήσουν τις παραπάνω θέσεις σχετίζονται με την εν δυνάμει απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων -που πάντα παραχωρεί το κράτος-, κυρίως στην περίπτωση «ευάλωτων» μειονοτήτων ή διαφωνούντων. Δεν αγνοούμε την αλλαγή που θα συνεπαγόταν στους συσχετισμούς εντος ενός μεγάλου μέρους της αλλοτριωμένης κοινωνίας -που δεν απέχει πολύ από τη σημερινή κατάσταση- η νόμιμη επικύρωση ενός θεσμικά συντηρητικού λόγου, αλλά πιστεύουμε ότι οι πραγματικοί αγώνες – κάθε μορφής-, από μια αναρχική, ανατρεπτική και επαναστατική θέση, δεν πρέπει ποτέ να επιδιώκουν την επικύρωση ή την ολοκλήρωση διαμέσου των θεσμών ή της κοινωνίας. Το να παραδοθούμε, με τις διαφορές και τις ιδιαιτερότητές μας, στην «αναρχική», «ανατρεπτική» ή «επαναστατική» θέση για τη θεσμική «ολοκλήρωση» σημαίνει να διασκορπίσουμε την ριζοσπαστική ατομικότητα μας σε έναν χώρο που δεν μας ανήκει και του οποίου ο μόνος σκοπός είναι να διευρύνει το φάσμα της δημοκρατικής συμμετοχής, χωρίς να αμφισβητείται πραγματικά η υποβόσκουσα δυναμική της. Δεν είναι περιττό να επισημάνουμε ότι, παρά την κρισιμότητα των αλλαγών στο πλαίσιο για τα πολιτικά δικαιώματα δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους υπεύθυνους για την καταπίεση μας να είναι αυτοί που θα μας παραχωρήσουν αυτά τα «δικαιώματα» , η ελευθερία μας θα επιτευχθεί με δικά μας μέσα και αδιαμεσολάβητα. Ούτε η θεσμοθέτηση, ούτε καν η κοινωνικοποίηση διαφορετικών ιδεών ή πολιτικών θα επιφέρει πραγματική αλλαγή, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας που περιορίζουν τις ελευθερίες μας καταπολεμόνται μέσω της σύγκρουσης, αλλά κυρίως μέσα από την ατομική ανάπτυξη και τη διαρκή κριτική, όχι μέ ψηφοφορίες και με έναν συμμετοχικό καπιταλισμό.

Κρίνουμε απαραίτητο το να αναφερθούμε σε ένα ζήτημα που έμοιαζε να είναι απόλυτα διευθετημένο μέσα στους χώρους και τις ατομικότητες που ισχυρίζονται ότι επιλέγουν την αντιπαράθεση με την Εξουσία. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πούμε ποιοι είναι ή δεν είναι ανατρεπτικοί, δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρέπει να το κάνουν,είναι ο συγκερασμός θεωρίας και πράξης που διαυγάζει την αλήθεια.Εάν από τη μια προκρίνεται η πλήρης ρήξη με το υπάρχον, γίνονται συνεχείς αναφορές για την καταστροφή του καπιταλισμού ή με οποιονδήποτε μορφή εξουσίας, είναι τουλάχιστον αξιολύπητο να προτείνεται για την επίτευξη όλων αυτών των θέσεων η χρήση της ψήφου ως ένα ακόμα πολιτικό «εργαλείο», μια επιλογή που αποτελεί ανοιχτή υποστήριξη και ενίσχυση του δημοκρατικού πρωσοποίου του κεφαλαίου.Παρόλλο που φαινόταν να κλονίζεται πριν από περίπου δύο χρόνια.

Πιστεύαμε ότι η κατανόηση αυτής της γιγαντιαίας αβύσσου ανάμεσα στην πράξη και στη θεωρία ήταν μια βασική αρχή σε κάθε ατομικότητα που στην καθημερινή της ζωή τοποθετείται ως «επαναστατική» ύπαρξη. Φαίνεται ωστόσο ότι κάθε μέρα οι λέξεις χάνουν όλο και περισσότερο το νόημά τους και ότι η επιδίωξη για μια ριζοσπαστική αισθητική ήταν το πρωταρχικό κίνητρο πολλών «κινηματικών» ατόμων.

Εάν δεν είμαστε σε θέση να διεξάγουμε τη σύγκρουση σε όλες τις μορφές της, θα αποτελούμε απλά μέρος αυτής της μάζας που περιφρονούμε και εκείνων που, ακόμα κι αν θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως συνειδητοποιημένοι ή οργανωμένοι, θα ανήκουν πάντα σε μια αγέλη που κραυγάζει για ηγέτες και προσωπικότητες με εξουσία, για να συνεχίσουν να ζουν υποταγμένοι, με την άνεση και την ασυνέπεια εκείνων που απλώς φλυαρούν για την καταστροφή αυτής της βάρβαρης πραγματικότητας.

Την καταστολή, τη φυλακή και τον θάνατο, τη ζήσαμε στο πετσί μας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, με τις κυβερνήσεις της Concertación και με τη Chile Vamos, και είμαστε σίγουροι ότι αυτό τίποτα δε θα αλλάξει με μια κυβέρνηση του Apruebo Dignidad. Ανεξάρτητα με το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση ,οι στόχοι μας δεν αλλάζουν:επιθυμούμε την καταστροφή του καπιταλισμού, του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών.Το τέλος της ανάγκης να κυβερνάς και να κυβερνούν. Δεν μας ενδιαφέρει μια «λιγότερο κακή» κυβέρνηση ή ένας πράσινος και πιο «ανθρώπινος» καπιταλισμός.

Το στοίχημά μας; Λοιπόν, το ίδιο όπως πάντα, και με την ακλόνητη αποφασιστικότητα που μας συνοδεύει: να επεκτείνουμε και να εμβαθύνουμε τη διαρκή και ατελεύτητη σύγκρουση, έχοντας επίγνωση ότι δεν είμαστε ούτε κάποιοι σωτήρες, ούτε εκπροσωπούμε κανέναν περά από τους εαυτούς μας. Κάνουμε την επιλογή μας για αγώνα σε πρώτο πρόσωπο γιατί καταλαβαίνουμε ότι με τη σύγκρουση απελευθερώνουμε τον εαυτό μας και αν και άλλοι ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι, θαυμάσια, σε αντίθετη περίπτωση αυτό δεν θα είναι λόγος να μας αποθαρρύνει και πολύ περισσότερο να υποχωρήσουμε από τις πεποιθήσεις μας, ξεπέφτοντας στη θεσμική οδό.Δεν είμαστε λίγοι πεφωτισμένοι πόσο μάλλον αυτοί που θα αποφασίσουν τι θα ακολουθήσει,αλλά όσοι θα μας καταλάβουν θα το κάνουν για αυτό που είμαστε, για τις πράξεις μας, για όσα πράττουμε πάντα σύμφωνα με τις ιδέες μας, για τον σκοπό που αναδύεται εντός τους και για την αναρχική, ανατρεπτική και εξεγερτική συνενοχή που διαχέει την εξέγερση. Στο διάβα μας από τον κοινωνικό πόλεμο ενυπάρχει η απτή πιθανότητα να είμαστε ελεύθεροι.

 

Ανατρεπτικές,αναρχικοί και κρατούμενοι Μαπούτσε: Εξω από τις φυλακές!
Ας οξύνουμε τη σύγκρουση! Ας εντείνουμε την επίθεση!
Μαχόμενη νεολαία: Διαρκής εξέγερση!!
Κάτω το Κράτος! Ζήτω η Αναρχία!
Οσο υπάρχει δυστυχία ,θα υπάρχει εξέγερση!

Mónica Caballero Sepúlveda
-Γυναικίες φυλακές San Miguel

Pablo Bahamondes Ortiz
-C.D.P Santiago Uno

Francisco Solar Domínguez
Marcelo Villarroel Sepúlveda
Juan Aliste Vega
Joaquin Garcia Chancks
-C.P Rancagua “La Gonzalina” -C.P Rancagua “La Gonzalina”.
Δεκέμβρης του 2021 , Χιλή

Πηγή: Darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλη: ‘Οι κίνδυνοι της πολυμορφίας’ Λόγια του Αναρχικού Αιχμάλωτου Francisco Solar.

Η αναζήτηση της ελευθερίας συνεπάγεται την προσπάθεια να εγκαθιδρυθούν και να αναπτυχθούν οι προσήκουσες πρακτικές. Η ρήξη με τις επιβεβλημένες κατευθύνσεις, τα δόγματα και τα προκαθορισμένα εκμαγεία είναι ουσιώδης για την οικοδόμηση αντι-εξουσιαστικών σχέσεων και την επίρρωση τους.

Η πολυμορφία με όρους δράσης ( και όχι μόνο ) περιλαμβάνεται σε αυτόν τον τρόπο κατανόησης και εφαρμογής του αγώνα. Συνιστά μία έκφραση ελευθερίας αντιτιθέμενης στις μονοδιάστατες, άκαμπτες συμπεριφορές και τις αντίστοιχες μεθόδους λειτουργίας των καθημερινών ζητημάτων ενθαρρύνοντας, στον αντίποδα, την αυτονομία και την φαντασία.

Επιπλέον, εμπερικλείει μία άρνηση της εξειδίκευσης και των ειδημόνων οι οποίοι, όπως έχουμε πολλάκις παρατηρήσει, νωρίτερα παρά αργότερα μετατρέπονται σε ηγετίσκους, μία πεφωτισμένη πρωτοπορία. Ήταν και είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο να παρατηρείς πως οι ένοπλοι βραχίονες διαπράττοντας σημαντικές ενέργειες αναρρίθηκαν στην ηγεσία μιας οργάνωσης, ή το πως τμήμα του κινήματος επαίρεται, δια της χρήσης όπλων, για την παρουσία του, εμφανίζοντας έναν μιλιταρισμό ο οποίος μας είναι και ξένος αλλά και εχθρικός.

Από την άλλη, η πολυμορφία έχει κατορθώσει να διευρύνει την προπαγάνδα με έναν διόλου αμελητέο τρόπο. Χρησιμοποιώντας πανό, γκράφιτι, πύρινα οδοφράγματα, εκρηκτικά και σφαίρες, οι αναρχικές ιδέες εξαπλώθηκαν, βρήκαν χώρους όπου καλωσορίστηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή. Εδώ, η σημασία αυτού που ονομάζουμε ”αναπαραγωγιμότητα της δράσης” έρχεται στο προσκήνιο, γενικώς συνυφασμένη με ”μικρές δράσεις” δίχως την μεσολάβηση  μεγάλου ρίσκου ή δίχως να προαπαιτούν την προαναφερθέν αμφιλεγόμενη εξειδίκευση για την τέλεση τους. Οι ”αναπαράξιμες δράσεις” θα διέθεταν το πλεονέκτημα να υιοθετούνται από την οποιαδήποτε, κάτι το οποίο θα αύξανε τις πιθανότητες διεύρυνσης τους, σωρευτικά προκαλώντας μεγαλύτερο αντίκτυπο και/ή ποσοστό αποτελεσματικότητας στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου.

Ωστόσο, η πολυμορφία των δράσεων έχει καταστεί ένα οιονεί αλάνθαστο πρότυπο το οποίο – όπως όλα τα πρότυπα – μας εμποδίζει να δούμε παραπέρα. Έχει καταλήξει απόλυτη αλήθεια, περιστέλλοντας τον διάλογο και καθιστώντας αδύνατο να θίξεις θέματα αναγόμενα σε ”ταμπού”.

Είναι ουσιώδες, τότε, να παραμείνουμε ικανοί να εξακριβώνουμε αυτά τα δεσμά και να έρθουμε σε ρήξη με κάθε παράδειγμα πρόσφορο για την παρακώλυση της αμφισβήτησης μας ή τον περιορισμό μας με οιονδήποτε τρόπο. Είμαστε εδώ, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων, για να κατεδαφίσουμε όλα τα πρότυπα.

Ένα εξ’όσων ζητημάτων αποσιωπήθηκαν ή εξοβελίστηκαν στο περιθώριο από το ”υπόδειγμα της πολυμορφίας” είναι η σημασία των πιο πολυσύνθετων και μεγάλης κλίμακας δράσεων. Ο Cospito είναι σαφής και κατηγορηματικός όταν λέει: ”Οφείλω να αναφερθώ στις ”αιφνίδιες” δράσεις επειδή κανείς δεν μιλάει γι’αυτές, δεν συγκαταλέγονται ούτε επιγραμματικά στις πιθανές επιλογές. Δεν πιστεύω πως είναι λόγω φόβου, αλλά επειδή συνήθως πιστεύεται πως προαπαιτείται να γίνει κάποια επαγγελματίας για να τις σηκώσει.”(1)

Εκτός των γενεσιουργών αιτιών του φαινομένου, αναφέρεται η παράλειψη ενός ζητήματος, κατά την γνώμη μου, θεμελιώδους.

Η εμβρίθεια τέτοιων δράσεων, καθώς και η ανάγκη να τις ενθαρρύνουμε και να τις αναλύουμε, είναι άμεσα συνυφασμένη με την εντατικοποίηση των επιθέσεων μας και της δυνατότητας να καταφέρουμε ισχυρά πλήγματα στην κυριαρχία.

Η από κοινού αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος μας επιτρέπει να μοιραστούμε οράματα και απόψεις ικανές να διανοίξουν νέα μονοπάτια και δυνατότητες. Επίσης, ενέχει την ευκαιρία να θραύσουμε στερεότυπα γενικώς συνδεδεμένα μαζί του, επί παραδείγματι την ανάγκη να είναι κάποιος ειδήμον προκειμένου να αναλάβει πιο σύνθετη δράση. Αρκεί η εμβάθυνση σε αυτό το ζήτημα για να κατανοήσουμε πως πίσω από κάθε μείζονα δράση δεν κρυβόντουσαν ”ειδικοί” ή άνθρωποι εκτός του αναρχικού περιβάλλοντος προετοιμασμένοι με ”εξειδικευμένη εκπαίδευση”. Αποδεικνύεται πως ήταν συντρόφια όπως κάθε άλλο, που συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε δραστηριότητες όπως κάθε άλλο, τον περισσότερο καιρό επιτελώντας ”απλές” δράσεις όπως κάθε άλλο. Επιχειρώντας να αποξενώσουμε αυτά τα συντρόφια προσεγγίζοντας τα ως ”ειδικούς της βίας” ανταποκρίνεται, εν μέρει, σε κατάλοιπα αριστερίστικης λογικής που κατατμημούσε τις αγωνιζόμενες σε συγκεκριμένους ρόλους και λειτουργίες.

Από την άλλη, οι σύνθετες δράσεις συνοδεύονται από καθόλου αμελητέα ρίσκα και σημασίες εύκολο να αποβούν καθοριστικές. Διατρανώνουν την προθυμία να στοιχηματίσεις την ελευθερία και την ζωή σου καθώς και την πρόθεση να προκαλέσεις αξιοσημείωτα τραύματα και ζημιές, δηλώνοντας απερίφραστα πως δεν επρόκειτο περί παιχνιδιού ή παροδικής φάσης. Μαζί με την ενδυνάμωση του ατόμου και της συλλογικής πεποίθησης ( χρειώδη για την ανάπτυξη του αγώνα ), η βαρύτητα έγκειται και στο μήνυμα που μεταδίδεται στον εχθρό. Ένα θαλερό μήνυμα που απηχεί σοβαρότητα στην ανηλειμμένη πορεία, η οποία δεν είναι ορατή αποκλειστικά στον εχθρό και τους εκπροσώπους του μα και σε σύνολη την ταρακουνημένη από την δράση κοινωνία. Το αντίκτυπο, συνεπώς, είναι αναμφισβήτητο, διευκολύνοντας έτσι την προπαγάνδα μας να φτάσει σε ανύποπτες γωνιές, το οποίο, σε τελική ανάλυση, συνιστά έναν από τους κύριους στόχους των ισχυρών δράσεων.

Μία από τις πτυχές που με γοήτεψε και εξακολουθεί να με γοητεύει στην αναρχία είναι η ακατάβλητη προσπάθεια να μετουσιώσουμε την θεωρία μας σε πράξη, να μεταφέρουμε την συνθηματολογία στην πραγματική ζώνη του εφικτού. Και αυτό πλαισιώνεται με αυτήν την έννοια: αν μιλάμε για κήρυξη πολέμου στο κράτος, ας κινηθούμε πέρα από τις λέξεις επιδιώκοντας το. Ας επωμιστούμε το βάρος μιας πρόκλησης τέτοιας κλίμακας αναλαμβάνοντας κάθε παρεπόμενη συνέπεια.

Ταυτίζομαι απόλυτα με τα λόγια του συντρόφου Joaquín García όταν δηλώνει: Πόσο μπορούμε να μιλήσουμε για τις υποτιθέμενες ιδέες μας, ανεξαρτήτως του πόσο ριζοσπαστικές ή ακραίες μπορεί να είναι, αν δεν έχουν την παραμικρή βαρύτητα στην πραγματικότητα που αποσκοπούμε να καταστρέψουμε ή αν δεν ανησυχούν καθόλου το υπάρχον και ακόμα χειρότερα, αν είναι τόσο εύπλαστες από την κυριαρχία και αφομοιώσιμες από τις μάζες. (2)

Επισημαίνοντας τις διαφορές εντός της αναγκαίας συνύπαρξης

Αποτελούν οι μεγάλης εμβέλειας δράσεις και οι ”απλές” δράσεις ένα και το αυτό; Είναι το ίδιο πράγμα να τοποθετείς εκρηκτικά σε ένα αστυνομικό τμήμα και το να βανδαλίζεις έναν τοίχο ή να χρωματίζεις ένα πανό;

Σαφέστατα όχι. Διαφέρουν στον σχεδιασμό, στην απαιτούμενη αφοσίωση ή στα περιλαμβανόμενα διακυβεύματα. Διαφέρουν όσον αφορά τον αντίκτυπο ή τις επακόλουθες επιπτώσεις.

Ωστόσο, ”Το παράδειγμα της πολυμορφίας” ανοιχτά αντιπαρέρχεται αυτήν την διαφορά, καθιστώντας αόρατες στην πορεία τις σύνθετες δράσεις και αντανακλώντας σε άλλες τα ρίσκα και τους κινδύνους τους.

Εδώ και κάποιο καιρό, αμφότερες έχουν επενδυθεί με ισόποση βαρύτητα, η οποία κενώνει μία αναρχική πρακτική γενικά από ανάλυση και περιεχόμενα φθείροντας έτσι, ενδιαφέροντα εγχειρήματα ερειδόμενα στην επίθεση. Αναφέρομαι στην εμπειρία της FAI-IRF, η οποία, κατά την άποψη μου, έχασε πολλή απ’ την βαρύτητα και την σθεναρότητα της την στιγμή όταν οδοφράγματα, βανδαλισμοί και πανό ξεκίνησαν να αναλαμβάνονται υπό το ακρωνύμιο της. Σχετικά με αυτό, στο περιοδικό Kalinov Most βεβαιώσαμε πως ” Τα όρια του παράλογου ξεπεράστηκαν από την FAI-IRF με τις αναλήψεις ευθύνης για τον βανδαλισμό κάποιων τοίχων, χάνοντας κατ΄αυτόν τον τρόπο κάθε νόημα και έννοια των λέξεων και των σημασιών τους, δείχνοντας μας τότε και τώρα τα όρια της πολυμορφίας.” (3)

Σύνθετες δράσεις όπως η ένοπλη επίθεση στον Adinolfi και η επίθεση με αμάξι γεμάτο εκρηκτικά στα κεντρικά της Microsoft στην Ελλάδα, οι οποίες σηματοδότησαν την γέννηση του εγχειρήματος και κατέκλυσαν με ενθουσιασμό αρκετούς εξεγερσιακούς ανά τον κόσμο, σύντομα έδωσαν έδαφος σε βαμμένα πανό και λοιπές απλές δράσεις οι οποίες περιβάλλονταν από το ίδιο ύφος και ακρωνύμιο ενώ έχαιραν της ίδιας κάλυψης από τον υπέρ της ενότητας τύπο με τις εμβριθείς δράσεις. Το πρόβλημα ήταν πως τέτοιες παρεμβάσεις, δίχως την προϋπόθεση ιδιαίτερου σχεδιασμού ή την παρεμβολή κινδύνου και με φυσικά μικρό αντίκτυπο, ξεκίνησαν να επικρατούν, σύντομα καταλαμβάνοντας ένα μεγάλο τμήμα της αντιπληροφόρησης. (4)

Προφανώς, αυτό επέφερε αποτελμάτωση στις αναρχικές δράσεις, οι οποίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν καταφέρει να βελτιώσουν την ποιότητα τους. Όπως ο Joaquín García εύστοχα επισημαίνει: ”η πολυμορφία υποκρύπτει μία παραλυτική παγίδα”(5)

”Το παράδειγμα της πολυμορφίας”, οδήγησε στην αδυναμία να κινηθούμε παραπέρα, δίνοντας προτεραιότητα στην υποδεέστερη δράση με την πρόφαση, μεταξύ άλλων, της ευνοϊκότητας της για αναπαραγωγή. Ωστόσο, η πρόκληση έγκειται στο να κάνουμε τις δράσεις μεγάλης κλίμακας αναπαράξιμες, διαπνεόμενοι από την αξίωση πως δεν απαιτούνται ειδικοί ή κάτι παρόμοιο γι’αυτό. Πως η θέληση και μόνο αρκεί.

Τέλος, θέλω αποσαφηνίσω πως κατανοώ ότι ο πολλαπλασιασμός των ”απλών” δράσεων και κατά συνέπεια η πολυμορφία, είναι απαραίτητοι για τον αναρχικό αγώνα, αλλά αυτό ( η πολυμορφία ) δεν θα έπρεπε να υπονομεύει την ύπαρξη πιο σύνθετων δράσεων με την σπασμωδική πρόφαση πως επιτελούνται από εξειδικευμένους βραχίονες, ξένους από τους αναρχικούς χώρους και τα περιβάλλοντα. Είναι χρειώδης η διατήρηση της συνύπαρξης διαφορετικών πρακτικών καθώς και της ικανότητας μας να τις αξιολογούμε γι’αυτό που είναι, το οποίο θα επιτρέψει, σε έναν συγκεκριμένο βαθμό, το διαζύγιο με το ”παράδειγμα της πολυμορφίας” και την πόρευση μας προς την εντατικοποίηση και εμβάθυνση των επιθέσεων μας.

Francisco Solar D.
Ιούνιος 2021
C.P. Rancagua

(1) Alfredo Cóspito: Απάντηση στο περιοδικό “Caligine”-2021
(2) Joaquín García: Για την ανάγκη να προικίσουμε την ζωή μας με θαλερή ζωτικότητα. Θαλερή ζωτικότητα.” Στο περιοδικό Kalinov Most τεύχος 5, Οκτώβριος 2019.
(3)”Τα μέσα, οι επαφές μας.”Αναστοχασμοί πάνω στα μέσα αντιπληροφόρησης και τον απαθή τύπο. στο Kalinov Most  τεύχος 7, Δεκέμβρης 2020, σελίδα. 29.
(4) Μία από τις λίγες εξαιρέσεις αποτελεί η σελίδα “Social War News”, ασχολούμενη αποκλειστικά με σύνθετες δράσεις, δημοσιεύοντας ανακοινωθέντα και πραγματοποιώντας αδρές αναλύσεις πάνω στην κάθε μία.
(5) Joaquin Garcia “Πάνω στην αναγκαιότητα” στο Kalinov Most , Οκτώβρης 2019

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

ΣΑΕΚΜ: Παρεμβαση στη MarCom tzelepoglou – Αλληλεγγυη στο συντροφο F. Solar

Λάβαμε: 29/11/2021

Στις 24/11 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση, με τρικάκια και σπρέι, στην εταιρεία MarCom tzelepoglou, που ανήκει στον πρόξενο της Χιλής, Ρ. Τζελέπογλου,  ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στο σύντροφο F. Solar

“Η φυλακή αποτελεί ακόμη ένα σημείο αγώνα στο μετερίζι της σύγκρουσης · η αντιεξουσιαστική σύγκρουση δεν έχει τελειώσει για ‘μένα, απλώς έχει αλλάξει μορφή” -M. Caballero

24/7/20 στη χιλιανή επικράτεια, συλλαμβάνονται οι αναρχικοί Monica Caballero και Francisco Solar, κατηγορούμενοι για δέματα-βόμβες. Πιο συγκεκριμένα, για βόμβα που εξερράγη στο αστυνομικό τμήμα της Huechuraba, αφήνοντας έναν μπάτσο σοβαρά τραυματισμένο, · και μια, που απενεργοποιήθηκε απ’ την GOPE (επιχειρησιακή αστυνομική ομάδα), βόμβα στο γραφείο του Rodrigo Hinzpeter, πρώην υπουργού και νυν διαχειριστή της εταιρείας Quiñenco (ένας απ’ τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς ομίλους της Χιλής) και τέλος, για την τοποθέτηση δύο βομβών στο κτίριο της Tánica. Από τις 24/7, λοιπόν, οι σύντροφοι προφυλακίζονται κι έκτοτε παραμένουν στα κελιά της δημοκρατίας.

 

Τους πρώτους μήνες του 2021, ο σύντροφος F. Solar μαζί με άλλους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατούμενους συμμετείχε σε απεργία πείνας που κράτησε για περισσότερες από 50 ημέρες, με αίτημα την αποφυλάκιση του Marcelo Villarroel, αλλά και ενάντια στην τροποποίηση του νομοθετικού διατάγματος 321, ενώ 11 χρόνια πριν, είχε βάλει το σώμα του ως ανάχωμα σε άλλη απεργία πείνας, για πάνω από 60 ημέρες.

Η βεβαρημένη κατάσταση της υγείας του συντρόφου, αλλά και η αναμενόμενη αδιαφορία της διοίκησης της φυλακής, τον οδήγησαν στις 22/09 να ζητά περαιτέρω ιατρικές εξετάσεις, έπειτα από επείγουσα εισαγωγή του στο νοσοκομείο, όπου και διαγνώστηκε με προχωρημένο διαβήτη (στα πρόθυρα διαβητικού κώματος).

Μετά την επίτευξη μιας ελάχιστης σταθεροποίησης, επιστρέφει στην πτέρυγα 2 της φυλακής, όπου παρά τις δύο ημερήσιες δόσεις ινσουλίνης που του χορηγούνται περιοριστικά από τους γιατρούς, εξακολουθεί να μην επιτυγχάνει τα φυσιολογικά επίπεδα γλυκόζης. Πλέον ο σύντροφος αντιμετωπίζει σημαντική απώλεια όρασης, χωρίς να έχει λάβει την παραμικρή ιατρική φροντίδα σχετικά. Το καθεστώς εγκλεισμού και δη οι συνθήκες κράτησης επιδεινώνουν μέρα με τη μέρα την κατάσταση της υγείας του συντρόφου μας.

Η περίπτωση του συντρόφου F. Solar μπορεί κάλλιστα να παραλληλιστεί με την υπόθεση του αναρχικού Γ. Δημητράκη, που στις 24/5/2021 ξυλοκοπείται από μαφιόζους κρατούμενούς, επειδή προσπάθησε να εμποδίσει τον ξυλοδαρμό συγκρατούμενού του. Ο σύντροφος μεταφέρεται στο νοσοκομείο της Λάρισας με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και πολλαπλά αιματώματα και παρόλο που διέφυγε τον άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του, χρειάζεται εξειδικευμένη και εκτενή θεραπεία για να επανέλθει πλήρως.

Το κράτος όμως, για άλλη μια φορά, βρήκε την ευκαιρία να δείξει τα δόντια του, μεταφέροντας το Γ. Δημητράκη στην απομόνωση των φυλακών Δομοκού στις 3/6/2021, στερώντας του την απαραίτητη φροντίδα, ενώ στις 21/07 η αίτηση για τη διακοπή ποινής του απορρίπτεται. Όπως πάντα η εξουσία σε αγαστή συνεργασία με τη Νικολάου και την υπηρεσία της φυλακής εφαρμόζουν ένα εκδικητικό καθεστώς εξαίρεσης στους πολιτικούς κρατούμενους, πράγμα που δεν μας φέρνει προ εκπλήξεως αφού οι έγκλειστοι και δη οι επαναστάτες, σε κάθε επικράτεια του πλανήτη, συνιστούν υποκείμενα προς εξόντωση.

Μπορεί  η χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει με πολλούς συντρόφους να είναι μεγάλη, όμως οι επιλογές ζωής ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη, οι πορείες που χάραξαν και συνεχίζουν να χαράζουν, η αμετανόητη στάση τους, οι αρνήσεις και η λύσσα τους γίνονται στα χέρια μας πολεμοφόδια για το ένα βήμα ακόμα.

Όσο σκυρόδεμα κι αν μπαίνει ανάμεσα μας, όσο εντείνεται η καταστολή και οι διώξεις πληθαίνουν, η σκέψη κι η δράση μας θα βρίσκεται πάντοτε πλάι στους έγκλειστους συντρόφους ανά τον κόσμο.

Έχουμε επιλέξει στρατόπεδο από καιρό.
Θα μας βρίσκετε μπροστά σας.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ FRANCISCO SOLAR

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ
ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ KAI ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

css.php