Χιλή: Εκρηκτική επίθεση στην Εθνική Διεύθυνση Χωροφυλακής

Σαντιάγκο, Χιλή: Εκρηκτική επίθεση στην Εθνική Διεύθυνση Χωροφυλακής + ανάλυψη ευθύνης της ”Μαύρης Εκδίκησης”.

Νωρίς το πρωί της Δευτέρας 27 Δεκεμβρίου 2021, ένας δυνατός κρότος συγκλονίζει το κέντρο της πρωτεύουσας. Ένας εκρηκτικός μηχανισμός πυροδοτείται σε παράθυρο της Εθνικής Διεύθυνσης Χωροφυλακής, που βρίσκεται στην οδό Ρόζας στο ύψος του Τεατίνου.

Το προσωπικό της GOPE έφτασε γρήγορα στο σημείο, ενώ παρούσα ήταν και η Εισαγγελία του Νότου, η οποία χειρίζεται αυτού του είδους τα εγκλήματα, αναθέτοντας την έρευνα στο προσωπικό του OS-9 και του Labocar. Σύμφωνα με τον Τύπο, ήταν η ίδια η Εισαγγελία που υπέδειξε την απαγόρευση να ενημερώσει και να δώσει περισσότερες πληροφορίες. Στο σημείο δεν βρέθηκαν φυλλάδια.

Μέσω email, η δράση αναλήφθηκε από τον πυρήνα “La Negra Venganza”, ο οποίος σύμφωνα με το κείμενο ήταν ο ίδιος πυρήνας που έδρασε εναντίον αστυνομικού τμήματος το 2020. Το κείμενο περιγράφει λεπτομερώς τη χρήση βιομηχανικών εκρηκτικών υλών, καθώς και πυρομαχικών στον εκρηκτικό μηχανισμό, κάνοντας ανοιχτό κάλεσμα για τον πολλαπλασιασμό αυτού του είδους της πρακτικής, για χειρονομίες αλληλεγγύης στους κρατούμενους και την επέκταση της χρήσης του ονόματός τους και τέλος για να χαιρετίσει άλλους πυρήνες άμεσης δράσης.

***

Καμπάνια επίθεσης και εκδίκησης κατά των εκτελεστών. Πράξη ΙΙ

Eκρηκτική επίθεση στην Εθνική Διεύθυνση Χωροφυλακής της Χιλής.

“Με ιδιαίτερα αυτοκριτικό τρόπο, οι δράσεις αλληλεγγύης που πραγματοποιούνται είναι γενικά συμβολικές. Δεν υπάρχουν δράσεις που είναι ξεκάθαρα επιθετικές… Όλοι ξέρουμε πού βρίσκονται οι τύποι, κυκλοφορούν με τις στολές τους και το κάνουν με πλήρη ατιμωρησία. Και ξέρουμε ότι μέσα στα κελιά  παρενοχλούν τους αδελφούς και τις αδελφές μας, τους κάνουν να αισθάνονται άσχημα, τους ταπεινώνουν…”.

Mauricio Morales

Ένα χρόνο μετά την πρώτη μας δράση, ως ομάδα, και μετά από πολλή μελέτη, εντάσεις, προτάσεις και προβληματισμούς, επιστρέφουμε. Επιστρέψαμε, συνεχίζουμε την εκστρατεία που ξεκινήσαμε πριν από λίγο καιρό.

Θα επισκεφτούμε νωρίς το πρωί της 27ης Δεκεμβρίου 2021, λίγα λεπτά πριν το ρολόι χτυπήσει 3:00 π.μ. (Η ώρα και η ημέρα προτείνονται πάντα, ώστε η επίθεση στο σύνολό της να φτάσει τους στόχους-εχθρούς μας) την Εθνική Διεύθυνση Χωροφυλακής της Χιλής,η οποία βρίσκεται στην οδό Rosas, στο κέντρο του Σαντιάγο.

Προκαλέσαμε μία κατευθυνόμενη επίθεση ώστε η έκρηξη να εισβάλλει στην φωλιά των βασανιστών.  Χρησιμοποιήσαμε αυτήν την φορά 400 grs. Βιομηχανικό εκρηκτικό εκρηκτικό και επιπλέον μισό κιλό ANFO (προσθέσαμε στο εσωτερικό του μηχανισμού πυρομαχικά μεγάλου διαμετρήματος όπως επίσης και των 9mm.) Δεν θέλαμε να αποτύχουμε, ούτε να υπάρξουν απρόβλεπτα.

Αν όλα λειτουργήσουν όπως τα έχουμε σχεδιάσει, αυτά τα πυρομαχικά φορτωμένα με οργή προς τους εκτελεστές, γεμάτα αγάπη και αλληλεγγύη προς τους αδελφούς και τις αδελφές μας στη φυλακή θα αφήσουν κάποιους τραυματισμένους και γιατί να μην το πούμε, κάποιους νεκρούς.

Λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι οι εχθροί μας είναι έτοιμοι και προετοιμασμένοι να μας αποκρούσουν, πρόθυμοι να μας αιχμαλωτίσουν,εμείς απαντάμε: ΠΟΤΈ ΞΑΝΆ ΑΟΠΛΟΙ!!!! Φορώντας αλεξίσφαιρα γιλέκα και οπλισμένοι, είμαστε κύριοι της μοίρας μας.

Ας γυρίσουμε πίσω στο χρόνο.

Όταν αναδείξαμε την επείγουσα ανάγκη να αντεπιτεθούμε χτύπημα το χτύπημα, να εντείνουμε τις δράσεις μας ενάντια στους δήμιους δεν μπορούσαν να μείνει εκτός  αυτή η επίλεκτη ομάδα μπράβων στην υπηρεσία του κράτους. Η φυλακή ως θεσμός αποτελούσε ανέκαθεν ένα προπύργιο του κράτους και του κεφαλαίου μέσα από το οποίο επιδιώκεται ο εγκλεισμός των εκμεταλλευομένων και ο περιοεισμός όσων αντιστέκονται. Όσοι αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια στη μιζέρια που τους εμφυτεύεται από τη γέννησή τους γνωρίζουν μόνο δύο πεπρωμένα: τη φυλακή και το θάνατο, εμείς σιγοψιθυρίζουμε μια τρίτη επιλογή, ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ.

Αυτός ο θεσμός που έχει στιγματίσει την ιστορία του με αίμα, εξευτελισμούς, βασανιστήρια, μαφίες και κέρδη θα είναι πάντα ένας ξεκάθαρος στόχος για κάθε είδους επίθεση. Όπως φωνάζουν οι τοίχοι, “81 λόγοι για να σκοτώσεις ένα μπάτσο”.

Η επίθεσή μας επιδιώκει να σπάσει το πέπλο της ηρεμίας και της ατιμωρησίας τους.
Με αυτή τη δράση θυμόμαστε τους 81 κρατούμενους που σκοτώθηκαν στην πυρκαγιά στη φυλακή San Miguel, όπου η χωροφυλακή, με την υποστήριξη της τότε κυβέρνησης, εγκατέλειψε 81 κρατούμενους να καούν ζωντανοί. Ως μηχανή  ανθρώπινης σάρκας, υψώνονται οι τοίχοι αυτού του θεσμού που συνεχίζει να φυλακίζει και να βασανίζει.
Φέρνουμε στη μνήμη μας αυτή τη στιγμή την αδάμαστη ζωή του Kevin Garrido, ο οποίος πέθανε μέσα σε μια φυλακή, τον Οκτώβριο του 2018.

Álvaro Andrés Millanao Valenzuela και Millanao μάθαμε για τη συνεχή παρενόχληση των αδελφών μας που κρατούνται όμηροι, στα μπουντρούμια της La Gonzalina ,που εσείς είστε υπεύθυνοι.

Θα είμαστε ξεκάθαροι:

Αν οι αναρχικοί σύντροφοί μας: Joaquin Garcia, Juan Flores, Ignacio και Luis Avaca. Χτυπηθούν, παρενοχληθούν ή ταπεινωθούν ξανά.

Αν συμβεί κάτι στην υγεία και τη ζωή του Αναρχικού συντρόφου μας Francisco Solar, στον οποίο αρνούνται συνεχώς την ιατρική περίθαλψη που χρειάζεται.

Η αντίδρασή μας θα είναι άμεση και ίσως δυσανάλογη.

Ομοίως και με την αναρχική συντρόφισσα Monica Caballero, τους ανατρεπτικούς κρατούμενους Juan Aliste, Marcelo Villaroel και Pablo Bahamondez.

Θα αντεπιτεθούμε χτύπημα το χτύπημα, ώστε το σύνθημα “κανένας σύντροφος στη φυλακή δεν είναι μόνος του” να γίνει πραγματικότητα.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, κάθε ανθρωποφύλακας, αστυνομικός, στρατιωτικός, είναι στόχος. Είμαστε πολύ κοντά σας.

Κάθε θάνατος στη φυλακή είναι άμεση ευθύνη του κράτους.

Μπουρλότο και φωτιά σε όλα τα κελιά!
Εμπρακτη αλληλεγγύη με τους αιχμαλώτους.
Λευτεριά στους Μαπούτσε,στους ανατρεπτικούς
και στους αναρχικούς κρατούμενους.

Όταν αυτοί που βασανίζουν τους αδελφούς και τις αδελφές μας στις φυλακές φοβούνται να επιστρέψουν στα σπίτια τους θα είμαστε στο σωστό δρόμο.

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΙΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΡΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟΥ ΠΟΛΗΣ.

“Δεν είμαστε σε θέση να πούμε αν ένα άτομο “ανήκει” ή όχι στην ταξιαρχία. Το μόνο που λέμε είναι ότι η ταξιαρχία είναι παντού… Αν οργανωθούν δέκα άντρες και δέκα γυναίκες που είναι αποφασισμένοι για τον κεραυνό της βίας και όχι για την αργή αγωνία της επιβίωσης- από εκείνη τη στιγμή η απελπισία τελειώνει και η τακτική αρχίζει. Η ταξιαρχία είναι θυμωμένη!”

Οργισμένη Ταξιαρχία.

Όπως δηλώσαμε πριν από ένα χρόνο στην πρώτη μας ανάληψη,αναγνωρίζουμε την επείγουσα ανάγκη να δημιουργηθούν αδελφικοί δεσμοί συνεργασίας και δίαυλοι επικοινωνίας  που συμβάλλουν στην ενίσχυση της ανατρεπτικής δράσης ,μεταξύ των διαφόρων πυρήνων που αποφάσισαν να περάσουν στην επίθεση.

Κατά τη διάρκεια όλου αυτού του χρόνου έμφορτου με συζητήσεις,πρόβες και αναζητήσεις συναντήσαμε κάποια εμπόδια. Για παράδειγμα, πώς θα δημιουργήσουμε αυτόνομες υποδομές; Η δικιά μας απάντηση λοιπόν σε αυτό το ερώτημα είναι, η παρανομία και η άτυπη δράση .Όλα τα μέσα μας προέρχονται από παράνομες ενέργειες. Ως εκ τούτου, η πρόταση είναι πιο σαφής σήμερα από ό,τι χθες για την “επέκταση της επίθεσης” που θα ταξιδέψει σε γωνιές του κόσμου, διασχιζοντας τα ανθρώπινα συνόρων και οξύνοντας τις επιθέσεις. Σαφώς και δεν θα είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί κάποιος να το διαβάσει καθώς το κόστος μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο.

Θα ξεπεράσουμε τα εμπόδια της μικροπολιτικής και των υπερφύαλων ΕΓΩ που χαρακτηρίζουν τον “γαμάτο αγωνιστή”, θέλουμε να δούμε αυτή την πραγματικότητα να γκρεμίζεται. Ας αφήσουμε τους θιασώτες της να ζήσουν την αγωνία (για μια φορά στη ζωή τους). Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους εκείνους που πιστεύουν στη δράση, στη βία, στην επίθεση. Χωρίς ηγέτες, χωρίς ιεραρχίες ή κόμματα. Είμαστε Αναρχικοί και κυνηγάμε τους ισχυρούς.

Από σήμερα δηλώνουμε: Οποιαδήποτε ομάδα ή άτομο ,σε οποιαδήποτε περιοχή που θέλει να χρησιμοποιήσει τη υπογραφή της “ΜΑΥΡΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ”, έχει το ελεύθερο . Η εκδικητική δράση δεν έχει ιδιοκτησία, αντίθετα, επιθυμούμε να εξαπλωθεί σαν τη χειρότερη μαύρη πανώλη.

Οι λεπτομέρειες της δράσης και του εκρηκτικού μηχανισμού που χρησιμοποιούμε έχουν ένα σαφή στόχο, να μεταφερθεί η γνώση σε όσους αποφασίσουν να επιτεθούν. Είναι απαραίτητο να συγκεράσουμε δυνάμεις και γνώσεις, να μοιραστούμε υποδομές και μεθόδους. Να δώσουμε μια αίσθηση  “σώματος” και έτσι να μπούμε σε νέα μονοπάτια και δυνατότητες του αντάρτικου πόλης. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και να αποκρούσουμε τις επιθέσεις της εξουσίας, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στο μονοπάτι της επίθεσης ενάντια στην εξουσία.

Αξιολόγηση και ένταση των δράσεων.

Βρισκόμαστε σε καιρούς όπου το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποσιωπούν τις βιαιες δράσεις. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε σε θέση να κάνουμε τις επιθέσεις και τις δράσεις μας να έχουν απήχηση και ορατότητα. Να αφήσουμε τον φόβο και την ανασφάλεια να κυριεύσουν αυτούς που πιστεύουν ότι έχουν τον έλεγχο της ζωής μας.

Σε αυτούς τους καιρούς όπου η “κοινωνική” διαμαρτυρία είναι ο ενωτικός ήχος ενός παρόντος, φαινομενικά χωρίς μνήμη ασκούμε κριτική στην απώλεια των ανατρεπτικών αξιών και της αναρχικής/επαναστατικής ηθικής. ΔΕΝ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ όσους πιστεύουν και επικυρώνουν την εκλογική οδό ως μια εναλλακτική λύση στη μιζέρια και τον έλεγχο. Απεχθανόμαστε εκείνους που συνεχώς  κραδαίνουν με υπερβάλλων ζήλο το επώδυνο λάβαρο της συνέλευσης ως μια μορφή συντήρησης. Τρέφουμε πάντα καχυποψία για όσους επιλέγουν το μικρότερο κακό, φτάνοντας στο σημείο να πραγματοποιούν καμπάνιες για έναν υποψήφιο που έχει εγγυηθεί για τη διαφύλαξη της κοινωνικής ειρηνης. Δεν έχουμε υποψηφίους, τα μονοπάτια μας είναι αυτόνομα απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας.

Σήμερα είναι απαραίτητο η δράση να ξεχειλίζει από φαντασία, σε κάθε βήμα να πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Οι στόχοι είναι πολλαπλοί. Είναι αυτό το αγέρωχο βήμα που σηματοδοτεί το ρίγμα  μεταξύ της μαζικής “κοινωνικής” και της παράνομης-άτυπης-αναρχικής δράσης.

Ερχόμαστε κοντά και συμπράτουμε με όσους/ες αποφασίζουν και αγκαλιάζουν την αδιάλλακτη επίθεση, δίνοντας συνέχεια στους αιώνες της μαύρης δράσης. Κληρονομούμε το μίσος εκείνων που πέθαναν κραδαίνοντας τα όπλα τους, εκείνων που έπεσαν ρίχνοντας βόμβες.

Ένας συνένοχος και συντροφικός χαιρετισμός στους αδελφούς και τις αδελφές μας σε: Βολιβία, Αργεντινή, Ιταλία και σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ας απελευθερωθεί η άτυπη δράση ενάντια στην εξουσία και τους μηχανισμούς της.
Αγκαλιάζουμε τις άμεσες δράσεις στη Χιλή, από: Valdebenito, Επαναστατικοί Πυρήνες Nicolas Neira, Αντικαπιταλιστικός Πυρήνας Simon Radowitzky.

Ας τρέμουν οι ισχυροί!!!!!

Τίποτα δεν έχει τελειώσει…

Για την όξυνση της αναρχικής/επαναστατικής δράσης.

Τίποτα δε μπορεί να μπει εμπόδιο στην άνθιση του αντάρτικου πόλης.
Η Μαύρη Εκδίκηση διαχαίεται και επεκτείνεται.
Στη μνήμη του Sebastian Oversluij.
Με τους Punky Mauri, Claudia Lopez, Jhony Cariqueo και Santiago Maldonado στην καρδιά ,είμαστε ακόμα στο μονοπάτι του πολέμου.

Negra Venganza/Μαυρη Εκδίκηση -Δεκέμβριος 2021

Πηγή: Darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Οι σύντροφοι Ignacio και Luis Avaca αποφυλακίζονται.

Στις 20 Νοέμβρη του 2020, ένα παγιδευμένο πακέτο εκρήγνυται στο αστυνομικό τμήμα της Talca, τραυματίζοντας ελαφρά έναν μπάτσο. Η δράση αναλαμβάνεται από τις “Entes sin Rostro, nada ni nadie que ustedes conozcan” ( Απρόσωπες οντότητες, τίποτα και κανένας που να γνωρίζετε )

Στις 21 Μαϊου του 2021, κατά την διάρκεια μεγάλης επιχείρησης, η αστυνομία καταφέρνει να συλλάβει τους Ignacio και Luis Avaca αφού είχε προηγηθεί έρευνα περατωμένη από προσωπικό της OS-9 και την Εισαγγελία των Νοτίων. Οι σύντροφοι – δίδυμα αδέρφια – πάρθηκαν στην φυλακή της Talca και έπειτα στην Rancagua ενώ η ερευνητική διαδικασία βρισκόταν σε εξέλιξη.

Τον Ιανουάριο του 2022, αμφότεροι κατάφεραν υπό τον αντιτρομοκρατικό νόμο να συντομεύσουν την διαδικασία, δηλαδή, να αναλάβουν την ευθύνη και ως αντάλλαγμα να δεχθούν μία ποινή σε συμφωνία με την εισαγγελική αρχή.

Εδώ είναι το πως οι σύντροφοι αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους (Είμαστε ένοχοι. Για την θέση μας στο γεγονός πως κατηγορούμαστε και αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.) και καταδικάζονται σε 3 χρόνια, μία ποινή όπου έπειτα από μήνες εγκλεισμού, θα συνεχίσουν να εκτίουν στους δρόμους.

Καμία μετάνοια!
Καλή πορεία στους Ignacio και Luis, πλέον στους δρόμους!
Αλληλεγγύη με όσους επιτίθενται στην αστυνομία και οπλίζουν τις αρνήσεις τους!

Πηγή:Darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Λόγια από τους Ignacio και Luis Avaca. Είμαστε ένοχοι. Για την θέση μας στο γεγονός πως κατηγορούμαστε και αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.

”Ανθίσταμαι στην αξίωση να με κρίνουν όσοι δεν κατανοούν την φωνή της λαχτάρας μου, το αλύχτισμα των αναγκών μου, τα ενδύματα του πνεύματος μου, το άλγος του μυαλού μου, το αίσθημα των ιδεών μου και το υπαρξιακό άγχος των σκέψεων μου.

Αλλά μόνο εγώ νογώ τα παραπάνω. Ζητάτε να με κρίνετε; Πολύ καλά τότε! Ποτέ δεν θα είστε ικανοί να κρίνετε τον πραγματικό μου εαυτό.

Απεναντίας, θα κρίνετε το “Εγώ” των δικών σας επινοήσεων. Όταν θα νομίζετε πως με κατέχετε στα χέρια σας έτοιμο να με συντρίψετε, εγώ θα είμαι ψηλά πάνω σας, γελώντας από απόσταση.”

Renzo Novatore.

Καταθέσαμε ενώπιον του παλιού εισαγγελέα… Δεν ήταν εύκολο, τουλάχιστον για εμάς, όντας αντιμέτωποι για πρώτη φορά με μία διαδικασία σαν αυτή. Αναγνωρίσαμε την εγκυρότητα του γεγονότος ότι κατηγορούμαστε και εκφράσαμε τα πολιτικά και αξιακά μας εφαλτήρια.

Την δράση μας καθ αυτήν, την αντιληφθήκαμε ως ένα πέρασμα από τα λόγια στην πράξη, αποκύημα της καταστροφικής μας κριτικής σε όσες δομές ασκούν βία εν ονόματι του Κράτους.

”Επιθυμούσαμε να ενσταλάξουμε τον τρόμο σε τμήμα του γενικού πληθυσμού”, πιο συγκεκριμένα στο ένστολο. Υπάρχουν άφθονοι λόγοι γι’ αυτό, ξεκινώντας από τις πολιτικές μας κλίσεις και την ιδεολογία και κλείνοντας με εμπράγματα στοιχεία υπεύθυνα για την παροιμιώδη αχρεία φήμη των Carabineros, είτε πρόκειται για σφαγές, είτε για φόνους, σκάνδαλα, επιχειρήσεις και άλλες δημόσιες ή μυστικές καταστάσεις. Ακόμα κι έτσι, πιστεύουμε πως το γεγονός μιλάει από μόνο του και ακόμη και δίχως την αντίστοιχη τεκμηρίωση το μήνυμα θα ήταν παραπάνω από σαφές.

Η προσέγγιση μας εμπίπτει στην τακτική της ”προσωποποιημένης επίθεσης”. Ο στόχος ενδεχομένως να φαίνεται τυχαίος. Δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά, όμως υπεραμυνόμαστε της επιλογής μας γνωρίζοντας πως είμαστε εχθροί οποιουδήποτε ( προφανώς ) φοράει στολή και μετατρέπεται σε σύνεργο του κρατικού μονοπωλίου της βίας με την πρόφαση της ευταξίας και του κοινού καλού.

Θα μπορούσε να συναχθεί το συμπέρασμα πως διευκολύναμε την έρευνα; Σίγουρα ναι, αλλά με όφελος την απόλαυση να μην απεκδυθούμε ή να αποκρύψουμε τις αρχές μας, απαντώντας στις πιο ”τεχνικές” ερωτήσεις. Γνωστοποιήσαμε στον εισαγγελέα μέρος της διαδικασίας πριν από τα γεγονότα που καταδεικνύουν την πατρότητα κοινών και χωριστών τελεσμένων διεργασιών.

Το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσαμε να μετανιώσουμε είναι μεμονωμένες αποφάσεις και τεχνικές λεπτομέρειες που αν είχαν αναληφθεί με μεγαλύτερη επιμέλεια θα είχαν διαφοροποιήσει το παρόν μας και τις σημερινές συνέπειες, αυτό που μένει αναλλοίωτο είναι η στάση μας απέναντι στην φυλάκιση, η οποία ποτέ δεν συνέπιπτε με τον ρόλο των θυμάτων.

Η ανειλημμένη ευθύνη είναι, κατά την γνώμη μας, αμιγώς και ολοκληρωτικά πολιτική. Το είχαμε υποστηρίξει εξαρχής αδιαφορώντας για την αθωωτική ή καταδικαστική ετυμηγορία.

Όπως μία παρέα συντρόφων από την Ελληνική επικράτεια το είχε διατυπώσει κάποτε, σε εποχές αρκούντως πρόσφορες για την προάσπιση θυματοποιητικών θέσεων και την καταγγελία αστυνομικών μηχανορραφιών, προσπαθώντας να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως κακόμοιρους διωκόμενους ανθρώπους, τοποθετούμαστε από μία συνεπή και ριζοσπαστική συνάφεια της θεωρίας και της δράσης μας, στην αιώνια προσπάθεια να μετατρέψουμε την ζωή μας σε κάτι όχι απλώς εκδικητικό και ρητορικά επιθετικό, εξαντλημένο όμως σε έναν στείρο συμβολισμό.

Ποτέ δεν επεδείξαμε μία περηφάνια επιζήμια ώστε να μας τυφλώσει απέναντι στα λάθη μας. Γνωρίζουμε πως είμαστε εντελώς και ολοκληρωτικά ατελείς, και πάντα ανοιχτοί στην πλέον αιχμηρή αυτό-κριτική δυνάμεθα να ασκήσουμε στους εαυτούς μας, αλλά αυτοί οι αναστοχασμοί συνιστούν έναν θησαυρό που θα διαφυλάξουμε για μας.

Δεν μένει κάτι άλλο για εμάς παρά να κλείσουμε αυτές τις σύντομες κουβέντες ευχαριστώντας τα αγαπημένα μας πρόσωπα για την ανεπιφύλακτη τους υποστήριξη, συγγενείς και φίλους, ελεύθερους και φυλακισμένους, κοντά και μακριά, σε αυτήν ή σε μία άλλη ζωή.

Τίποτα δεν τελείωσε…

Συνένοχες αγκαλιές σε όλους τους φυλακισμένους αδερφούς και αδερφές μας στα μπουντρούμια της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Επίσης, έναν ξεχωριστό αδερφικό χαιρετισμό στους Λευκορώσσους Αναρχικούς, καταδικασμένους τον Δεκέμβρη του 2021 για τον αγώνα τους ενάντια στην ντόπια δικτατορία.

Αποξενωμένοι, ποτέ ηττημένοι!

Ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι πίσω στους δρόμους!

Φωτιά στις φυλακές και στην κοινωνία που τις χρειάζεται!

Ignacio και Luis Avaca.

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Μερικά απλά λόγια. Ανακοινωθέν του συντρόφου Ignacio Avaca

Υπάρχουν άφθονα πράγματα που θα ήθελα να σας πω, και, κατά την γνώμη μου, οι λέξεις πάντα αποτυγχάνουν να εξωτερικεύσουν την ένταση και την σαφήνεια των όσων νιώθω. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καθένα και όλους σας ξεχωριστά δίχως να χρειάζεται να επαναλαμβάνω ευχαριστίες, αντιθέτως να βρίσκονταν τα χέρια μου κοντά όταν τα χρειαζόσασταν, με πράξεις αντί γραμμάτων, ωστόσο, την παρούσα στιγμή, πιθανώς, η μοναδική εναπομένουσα δράση για μένα έγκειται στο να συνεχίσω να αντιστέκομαι όπως, μέχρι τώρα, έχω πράξει μαζί με τον εξ αίματος αδερφό μου, και παρέα με όλους τους ανατρεπτικούς αδερφούς και αδερφές μου, εδώ στην Rancagua, του Santiago, ή σε οποιαδήποτε φυλακή στον κόσμο.

Δεν παρέρχεται μέρα δίχως να λαχταρίσω λίγο από την ελευθερία ”των δρόμων”, η οποία, μολονότι χιμαιρική και μετατρεπόμενη πλέον σε φυλακή ανοιχτού χώρου, υλική κάποιες φορές, κάποιες άλλες άυλη, είναι αναμφίλεκτα προτιμότερη από το να βρίσκεσαι σε αυτό το άγονο προαύλιο. Δεν κυλάει μέρα δίχως να χαζέψω τις λεύκες καθώς κινούνται στον ρυθμό του ανέμου, μακριά και πέρα από το ακάνθινο συρματόπλεγμα, το τσιμέντο και τις ματιές των χωροφυλάκων, και εύχομαι να απολάμβανα το φύλλωμα ενός δέντρου, την θέρμη μιας συντροφικής αγκάλης, ή την σφοδρότητα από μία συνάντηση των ματιών μου με αυτά ενός αγαπημένου ανθρώπου που δεν έχω αντικρίσει για πολύ καιρό. Γνωρίζω όμως επίσης πως όλα όσα αντιμετωπίζω είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις επιλογές μου, πως παρότι με πληγώνει, και δεν επιθυμώ την φυλακή για κανέναν, δεν είναι πρωτόγνωρη αυτή η μοίρα, ωσαύτως δεν είναι πρωτοφανής η αντίσταση σε αυτήν και η απόπειρα υπονόμευσης των δομών της ( φυσικών και πνευματικών ) στο μέτρο του εφικτού, προκειμένου να διαρρήξουμε την αναλγησία και τους περιορισμούς της. Και, καίτοι υπάρχουν ζητήματα στα οποία γνωρίζω ότι απέτυχα, ή θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα αναφορικά με τις εμπειρίες μου εκεί, είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει κάτι αδύνατο να αξιοποιήσω εν είδει διδάγματος για το παρόν μου, εξάλλου, η διαρκής αυτό-κριτική ανέκαθεν ήταν, για μένα, όχι μία αναγκαιότητα, αλλά μία επιλογή ζωής η οποία, μολονότι επώδυνη ορισμένες φορές, φέρει μαζί της το μοναδικό πράγμα που προσωπικά αποτολμώ να θεωρήσω ”οικουμενικό νόμο”: την συνεχή αλλαγή.

Για το υπόλοιπο αυτή της ζωής ( και ενδεχομένως άλλων), θα είμαι ευγνώμον σε φίλες, ομοϊδεάτες, συγγενείς και αγαπημένα πρόσωπα, και ακόμα κι αν ξεχειλίζω με οργή, μελαγχολία και απόγνωση, γνωρίζω πως αργά ή γρήγορα, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, θα ξανανταμώσουμε.

“(…) με μία αγαπημένη καρδιά που στέκει γυμνή ενώπιον συντρόφων, με το ένα χέρι στοργικό και το άλλο οπλισμένο (…)”
-G. Pombo da Silva

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ, ΠΟΤΕ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ
ΘΑΝΑΤΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΕΡΑΡΧΙΕΣ

Ignacio Avaca
Νοέμβρης 20, 2021

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Γράμμα του αντιεξουσιαστή φυλακισμένου Juan Flores Riquelme

” Περιστοιχίζουμε τους εαυτούς μας με όσες επιλέγουν και εξάρουν την ασυνθηκολόγητη επίθεση, συνεχίζοντας την παράδοση αιώνων μαύρης δράσης. Κληρονομούμε το μίσος όσων εξέπνευσαν κραδαίνοντας τα όπλα τους, όσων έπεσαν πετώντας βόμβες. ”

Μία νέα προσέγγιση στην σφοδρότητα και στην ανυποταξία. Ένα νέο νεύμα στους πυρήνες και στις ατομικότητες σε μόνιμη σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη. Και σε όλες όσες αναγνωρίζουν τις εαυτές τους ως αδιάλλακτους εχθρούς της εξουσίας!!!!
Όμορφα κοντά σε κάθε δράση ενάντια στην κυριαρχία τα πλήγματα στις δομές της, αδερφοί και συνεργοί πάντα μας ωθούν να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στις επιλογές μας, πάντα επανεπικυρώνοντας τες εξακολουθούμε να μαχόμαστε για την ολική απελευθέρωση και την αυτόνομη δράση, η οποία θραύει την πνιγηρή κανονικότητα της πολιτισμένης αυτής κοινωνίας εντός και εκτός των τειχών. Συνωμοσίες και επιθέσεις έμφορτες με κουράγιο, εκδίκηση και αλληλεγγύη. Αυτές τις μέρες, τα αδέρφια που μας κρατούν υπόχρεους, ταξίδεψαν κοντά μας γνωρίζοντας πως το να βαδίζουμε απόλυτα ήρεμοι δεν είναι πιθανό ούτε κλειδωμένοι εντός των φυλακών τους, χαρίζοντας μας μέσω αυτών των ενεργειών λίγο περισσότερο οξυγόνο σε αυτό το δυσμενές παρόν και ένα χαμόγελο συνενοχής. Η αναβάθμιση της σύγκρουσης είναι ακόμα σε πλήρη εξέλιξη στις ζωές μας, ανυπόμονοι να επιτεθούμε εκ νέου στην κυριαρχία, συνεχίζουμε αγέρωχα να προασπιζoυμε την δυνατότητα να αναπτυσσόμαστε χωρίς να υπακούμε, ακόμα και χωμένοι στις φυλακές τους.

Η αχαλίνωτη προέλαση ενάντια σε κάθε προγνωστικό στο μονοπάτι του κοινωνικού πολέμου είναι απότοκο ενός εξεγερμένου βίου, μακριά από δισταγμούς και ανώριμες οπτικές… Τιμώντας την απόφαση μας να πολεμήσουμε και να επιτεθούμε στην εξουσία ακόμα κι αν το τίμημα είναι υψηλό, επενδύουμε στην πραγματική σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα, υπολογίζοντας με σύνεση όλες τις επιπτώσεις στην πορεία αυτού του πολέμου.

” Όσοι αποφασίζουν να αποστατήσουν ενάντια στην εκ γεννησιμιού εγκατεστημένη μιζέρια, γνωρίζουν μόνο δύο καταλήξεις: φυλακή και θάνατος, εμείς ψιθυρίζουμε μία τρίτη εκδοχή, ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ”.

Ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα των αδελφών μου, όσων αναγνωρίζω σαν συντρόφους στις αντιλήψεις και τις πράξεις, στην ζωή και στον θάνατο, ξεδιπλώνω το ουρλιαχτό μου, συγγενές στο δικό σας καθώς ανήκουμε στην ίδια αγέλη και μοιραζόμαστε τον ίδιο τρόπο σύλληψης και αντιμετώπισης του εξουσιαστικού κόσμου.

Ας εμφυσήσουμε ζωή σε κάτι, κάτι ισχυρό που κατακαίει και καταστρέφει οτιδήποτε εξυπηρετεί την κυριαρχία και την μπουρζουαζία…κάτι που εκδικείται και ανατρέπει το υπάρχον εκμαγείο με σύνολη την οργή μας, εξασφαλίζοντας διαρκώς πως ο βρυχηθμός τους χάους θα σπάσει τα τύμπανα κάθε ισχυρού ανθρώπου!!!!

Juan Alexis Flores Riquelme
Αντιεξουσιαστής κρατούμενος

Πηγή: darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Απόσπασμα από την δήλωση του συντρόφου Francisco Solar στο δικαστήριο: Αναλαμβάνοντας την Ευθύνη

[Χιλιανές Φυλακές] Αναλαμβάνοντας την ευθύνη. Απόσπασμα από την δήλωση του Αναρχικού συντρόφου Francisco Solar.

Απόσπασμα από την δικαστική διακήρυξη του αναρχικού συντρόφου Francisco Solar αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την αποστολή εκρηκτικών δεμάτων στο 54ο τμήμα των Carabineros [Ομοσπονδιακή Αστυνομία Χιλής] και εναντίον του πρώην Υπουργού Εσωτερικών, Rodrigo Hinzpeter τον Ιούλιο του 2019, δράση ανειλημμένη από τις ‘‘Αντάρτικες Συνενοχές/Φράξια Εκδίκησης καθώς επίσης και για την διπλή επίθεση στο κτήριο Tánica στις 27 Φεβρουαρίου, 2020, δράση ανειλημμένη από τις ”Οπλισμένες Συγγένειες μες στην Εξέγερση”.

(…)Το Νοέμβρη του 2017, το πλάνο ήταν να απομακρυνθούμε από τις μεγάλες πόλεις, κυρίως του Σαντιάγκο, εξαιτίας του φρενήρη ρυθμού ζωής και να ξεκινήσουμε ένα αυτο-συντηρούμενο εγχείρημα. Μολονότι έτεινα προς αυτόν τον τρόπο ζωής, δεν έπαψα να πιστεύω πως ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος πάλης εναντίον ενός κυρίαρχου συστήματος θεμελιωμένου στην εξουσία και στην αρπαγή είναι διαμέσου βίαιης επαναστατικής δράσης. Μοναχά ελέω αυτής δυνάμεθα να κουρσέψουμε στιγμές αποσταθεροποίησης οι οποίες καίτοι φευγαλέα στιγμιότυπα, αποκαλύπτουν την τρωτότητα της κυριαρχίας.

Στα μέσα του 2018 αποφάσισα να αποζητήσω δράση αυτού του είδους (…) Μόλις καταστάλαξα στην απόφαση μου αρχίνησα να διερωτώμαι περί του στόχου, έχοντας ως δεδομένο πως εφόσον θα αντιμετώπιζα μεγάλο ρίσκο, η δράση όφειλε να είναι αντιστοίχως ισχυρή. Σκέφτηκα να πραγματοποιήσω μια δράση εν είδει απάντησης, ως εκδίκηση εναντίον ανθρώπων συνυφασμένων με την καταστολή και την επιχειρηματική ελίτ. Αμφότερα τα κριτήρια μου καλύπτονταν πλήρως από τον Rodrigo Hinzpeter, ο οποίος το 2019 ήταν διαχειριστής της Quiñenco group, με πρόεδρο τον Andronico Luksc. Ο Hinzpeter υπήρξε επίσης Υπουργός Εσωτερικών υπό την πρώτη κυβέρνηση Piñera, αφήνοντας στο διάβα του ίχνη καταστολής δύσκολο να λησμονηθούν. Ανηλεώς κατέπνιξε κοινωνικές και μαθητικές κινητοποιήσεις ενώ επιχείρησε να περάσει ένα νομοσχέδιο έμφορτο με παντός είδους απαγορεύσεις, γνωστό πλέον ως νόμος του Hinzpeter. Στην θητεία του ως Υπουργός Εσωτερικών ήταν επιπλέον πολιτικά υπεύθυνος για την δολοφονία του νεαρού Manuel Gutiérrez, κατέστειλε σκληρά κοινωνικές διαμαρτυρίες στο Aysén και στην Freirina, στρατιωτικοποίησε περαιτέρω την περιοχή των Μαπούτσε με απότοκο εκατοντάδες τραυματισμούς, πολλοί εξ αυτών παιδιών, και αναρίθμητες φυλακίσεις.

Τον Αύγουστο του 2010, μαζί με δεκατρία ακόμα άτομα, υποβληθήκαμε στις κατασταλτικές ονειρώξεις του Hinzpeter, ο οποίος ανυπομονώντας να θέσει ένα τέλος στις αλλεπάλληλες βομβιστικές επιθέσεις, πραγματοποιημένες κυρίως στο ανατολικό τμήμα της πρωτεύουσας από το 2005, μας φυλάκισε δια κατασκευασμένων στοιχείων, προσλαμβάνοντας κρατουμένους πρόθυμους να επιβεβαιώσουν το αφήγημα της δίωξης, ενός αφηγήματος που αναφερόταν στην ύπαρξη μιας τρομοκρατικής συνωμοσίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους αποφάσισα να επιτεθώ στον Hinzpeter, συμπεραίνοντας πως συνιστούσε απολύτως ευκταίο στόχο. Ξεκίνησα να μελετώ τον Hinzpeter (…) επισκέφθηκα το κτήριο Itaú ώστε να παρατηρήσω την ροή των προσώπων, ποιοι έμπαιναν και ποιοι έφευγαν. Επιχείρησα να εισέλθω στον 14ο όροφο, στα κεντρικά γραφεία της Quiñenco Group και απέτυχα λόγω του αυστηρού ελέγχου στην είσοδο(…) οπότε θεώρησα πως θα ήταν καλύτερο να στείλω ένα παγιδευμένο πακέτο συστημένο στο γραφείο του Hinzpeter για να εξασφαλίσω πως το δέμα θα άνοιγε από τα δικά του χέρια.

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να διευκρινίσω πως οι αδιάκριτες επιθέσεις ποτέ δεν αποτέλεσαν μέρος των αναρχικών πρακτικών, οι στοχεύσεις μας είναι εναργώς διαμορφωμένες και στραμμένες εναντίον των υπαίτιων για την καταπίεση και την καταστολή. Καθώς πρόθεση μου ήταν να εξαπολύσω μία ηχηρή δράση (…) αποφάσισα να χρησιμοποιήσω δυναμίτη.

Το 2018 και στις αρχές τους 2019, το περιεχόμενο σημαδεύτηκε από αστυνομική κτηνωδία απέναντι σε μαθητικές κινητοποιήσεις εναντίον του Νομοσχεδίου Ασφαλών Τάξεων και για ποικίλα ακόμα αιτήματα. Ήταν σύνηθες να αντικρίζεις εικόνες καραμπινέρων να χτυπούν μαθητές που συναντούσαν, τραβώντας τους μέχρι και έξω από τις τάξεις τους προκειμένου να τους σύρουν στο αστυνομικό τμήμα. Να σημειωθεί πως ο αγώνας ενάντια στο Ley Aula Segura [Νομοσχέδιο Ασφαλών Τάξεων] ήταν ο άμεσος προκάτοχος της έκκλησης για φοροδιαφυγή που απηύθυναν οι φοιτητές ενόψει των αυξήσεων στην τιμή εισιτηρίου του Μετρό, αποτελώντας έναυσμα για το ξέσπασμα της εξέγερσης στις 18 Οκτώβρη.

Δίχως την επιμονή των μαθητών πιθανώς τίποτα απ’ όσα συνέβησαν την εν λόγω μέρα δεν θα είχε διαδραματιστεί, συνεπώς επέλεξα να αντιδράσω στην αστυνομική βιαιότητα επιτιθέμενος στους μπάτσους εντός των ίδιων τους των εγκαταστάσεων. Η πρόθεση μου ήταν να τους χτυπήσω σαν θεσμό, για το τι εκπροσωπούν, για την αιμοσταγή ιστορία τους, τα βασανιστήρια και τους θανάτους. Αποφάσισα να επιτεθώ στο 54ο τμήμα των καραμπινέρος στο Huechuraba εν είδει χειρονομίας εκδίκησης για την δολοφονία της συντρόφου μου Claudia López τον Σεπτέμβρη του 1998.

Παρότι είναι έκδηλο πως οι εργαζόμενοι στο τμήμα αξιωματικοί το 2019 δεν ήταν οι ίδιοι που δολοφόνησαν την συντρόφισσα μου, ήταν το ίδιο μέρος που αποτέλεσε επιχειρησιακό κέντρο εκείνη την εποχή και συνεχίζει να αποτελεί για κάθε ημέρα διαδηλώσεων. Μέσω την δράσης μου ήθελα να παραδώσω μία απάντηση: πως κανένας και τίποτα δεν ξεχνιέται.

Η πρόθεση μου ήταν να τραυματίσω μόνο έναν καραμπινέρο, τον πιο υψηλόβαθμο, αυτός ήταν ο Ταγματάρχης Manuel Guzmán, έτσι, αποφάσισα πως η εκρηκτική ύλη δεν θα όφειλε να είναι μεγάλης ισχύος και επέλεξα να χρησιμοποιήσω μαύρο μπαρούτι μέσα σε έναν μεταλλικό κύλινδρο.

(….)

Η στόχευση της δράσης, ήτοι, να αντιδράσει στην επιθετικότητα των μπάτσων και ενός πρώην Υπουργού Εσωτερικών αλησμόνητου για τον κατασταλτικό του ρόλο και σήμερα διαχειριστή μιας οικονομικής δράκας ιδιοκτήτριας πρακτικά σύνολης της Χιλής, επιτεύχθηκε απόλυτα.

(…)

Αναφορικά με το αυτοαποκαλούμενο δεύτερο περιστατικό ( την επίθεση στην Tánica ), θα εξηγήσω ώστε να σκιαγραφήσω το πλαίσιο της δράσης. Η εξέγερση ξέσπασε στις 18 Οκτώβρη του 2019, ήταν ακόμα ζωντανή τους τελευταίους μήνες του 2019 όπως και στις αρχές του 2020, πολλές διαδηλώσεις διεξαγόντουσαν μέρα με την μέρα παρά την δριμεία αστυνομική καταστολή. Ο Μάρτης διαφαινόταν ως μήνας κλειδί όπου πολλά πράγματα μπορούσαν να συμβούν , μεταξύ αυτών ακόμα και η παραίτηση του Piñera. Ήταν μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα όταν επέλεξα να συνεισφέρω στην εξέγερση με την τοποθέτηση δύο εκρηκτικών μηχανισμών.

Το ανατολικό τμήμα της πρωτεύουσας είχε υπάρξει το επίκεντρο ορισμένων διαδηλώσεων πυροδοτώντας την αντίδραση όσων διέμεναν στις εν λόγω περιοχές ένεκα φόβου μήπως απειληθούν ή ακόμα κινδυνέψουν να απολέσουν τα προνόμια τους. Θα μπορούσε κάποια να προσέξει το πως άνθρωποι οι οποίοι διαδήλωναν ειρηνικά στην La Dehesa δέχθηκαν προσβολές ή και επιθέσεις, όπως επίσης και το πως στρατός και αστυνομία προστάτευσαν παρόμοιες γειτονιές σε μία πρόδηλη σύμπραξη δυνάμεων καταστολής και εύπορων τάξεων. Συνεπώς, επέλεξα να χτυπήσω αυτές τις συνοικίες, αλλά ειδικά μία γειτονιά εντός τους – την Santa Maria de Manquehue, τόπο έκδοσης της εφημερίδας El Mercurio, διαχρονικό ψιττακό των πλέον συντηρητικών φωνών της χώρας. Είμαι εμφατικός όσον αφορά την έγνοια μου να μην πληγωθούν άνθρωποι, διαταράσσοντας απλά την κανονικότητα της παραπάνω γειτονιάς. Προς απόδειξη του ισχυρισμού μου αναφέρω την αρχική μου ιδέα να τοποθετήσω τους εκρηκτικούς μηχανισμούς στις τουαλέτες του Café Kant, ευρισκόμενου μέσα στο κτήριο Tanica, αλλά εν τέλει εξαιτίας του ρίσκου να τραυματιστούν άνθρωποι απέρριψα αυτό το σχέδιο, διαλέγοντας αντ’ αυτού να τοποθετήσω έναν εκρηκτικό μηχανισμό στο πάρκινγκ της μεσιτικής εταιρίας Tánica, κάτω από έναν τσιμεντένιο πάγκο που θα απορροφούσε την έκρηξη.

Επίσης συνέλαβα ακόμα έναν στόχο επίθεσης, την τοποθέτηση ενός επιπλέον εκρηκτικού μηχανισμού στα κεντρικά της GOPE [Ειδικές Αστυνομικές Επιχειρησιακές Ομάδες], ο οποίος θα προγραμματιζόταν να πυροδοτηθεί μισή ώρα κατόπιν του πρώτου (….) ενόσω δηλαδή η GOPE θα διεξήγαγε έρευνες σε παρακείμενους χώρους, με αποκλειστικό σκοπό να τους χαρίσω μια καλή τρομάρα.

(…)

Επέλεξα να επιτεθώ στους καραμπινέρος διότι εκτός της ιστορικής τους υπόστασης ως εχθροί εμάς των αναρχικών, εκείνη την περίοδο είχαν ακρωτηριάσει εκατοντάδες μάτια (…) επιπλέον διάλεξα ως στόχο τους καραμπινέρος λόγω των τελεσμένων βασανισμών, ξυλοδαρμών, της δημιουργίας κέντρων βασανιστηρίων όπως αυτό στην υπόγεια διάβαση του Baquedano, το οποίο παρότι το δικαστικό σύμπλεγμα δεν αναγνωρίζει, όλοι ξέρουμε τι υπήρξε.

Από την αυγή της εξέγερσης αποτέλεσα κομμάτι των διάφορων κινητοποιήσεων σε καθημερινό επίπεδο και γινόμουν μάρτυρας, μέτρα μόνο μακριά μου, του πως νεαροί άνθρωποι έπεφταν καθημαγμένοι από σφαίρες και δακρυγόνα ευθείας βολής εκτοξευμένα από τα χέρια των καραμπινέρος. Για τους παραπάνω λόγους η εξέγερση αναγνώρισε τους καραμπινέρος ως έναν εκ των βασικών εχθρών της, οπότε, μία επίθεση ενάντια τους ήταν ουσιώδης και καθόλα ”δικαιολογημένη”.

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αφίσα προάσπισης των επαναστατικών απαλλοτριώσεων.

Δεν είμαστε παραγωγικοί, είναι αλήθεια, αλλά ούτε και συνένοχοι. Δεν είμαστε παραγωγικοί,ναι είμαστε κλέφτες αν αυτό θέλετε -αν η δικιά σας απραξία έχει ανάγκη τέτοιες μικροπρέπειες για να παρηγορηθεί – αλλά αρνούμαστε να μείνουμε σκλάβοι. Από σήμερα, πρόσωπο με πρόσωπο, δείχνοντας τα δόντια μας στον εχθρό. Από σήμερα θα φοβάστε,τέρμα στην ταπείνωση. Από σήμερα,βρισκόμαστε σε πόλεμο με την αστική κοινωνία».

– Severino Di Giovanni.

“Η επαναστατική ληστεία, η απαλλοτρίωση, η ανάκτηση μέσων και πόρων για τη συνέχιση των αναρχικών-ανατρεπτικών μας σχεδίων είναι μέρος του θεωρητικο-πρακτικού οπλοστασίου που πάντα συντροφεύει τις μαχόμενες μειοψηφίες που επαναστατούν και μάχονται ενάντια στην εξουσία. Μόνο εμείς μπορούμε να στηρίξουμε τις πρακτικές και τις ιδέες που βαδίζουν στο μονοπάτι της ελευθερίας και στοχεύουν στο να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο της ζωής μας”.

Πηγή: buscando la kalle

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αναρχικές και ανατρεπτικές θέσεις από τις χιλιανές φυλακές

Eνάντια στις αναδιαρθρώσεις της κυριαρχίας και στη διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος: Ούτε στρατιωτικές μπότες, ούτε ψήφοι, μόνο αγώνας!

Φαίνεται ότι, σύμφωνα με όσα διακηρύσσουν οι πολίτες, είμαστε μάρτυρες μιας καθοριστικής στιγμής στην ιστορία αυτής της επικράτειας. Έχουμε στριμωχτεί με την πλάτη μας σε έναν γκρεμό στον οποίο, αν δεν κάνουμε κάτι, η πτώση μας θα είναι αναπόφεκτη. Φαίνεται ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός ανοιχτού πολέμου, σκληρού, μεταξύ δύο πολιτικών πόλων σε αντιπαράθεση σε τέτοιο επίπεδο που, όπως ένας τετοιος ψυχρός πόλεμος, θέτει σε
κίνδυνο την επιβίωση και το μέλλον όλων των όντων στην επικράτεια που κυριαρχείται από το Χιλιανό Κράτος.

Από τη μια πλευρά η πολεμική ιαχή είναι: «Κομμουνισμός ή Ελευθερία», και από την άλλη: «Δημοκρατία ή Φασισμός». Μπροστά σε ένα τόσο δραματικό σενάριο, μας παρουσιάζεται το βασικό εργαλείο για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση, ικανό να σταματήσει μια για πάντα αυτό το λουτρό αίματος: η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, όπου η ψηφοφορία θα αποτελέσει απελευθερωτικό όπλο.

Δεν είμαστε ούτε τυφλοί ούτε κωφοί, περπατάμε με πλήρη επίγνωση αυτού και πολλών άλλων γεγονότων στην επικράτεια, και όχι μόνο αποστασιοποιούμαστε, αλλά κηρύσσουμε τον πόλεμο σε κάθε θεσμική όδο που επιδιώκει τη διαιώνιση του υπάρχοντος.

Στεκόμαστε απέναντι στην ψευδή αντιπαράθεση δύο δήθεν διαφορετικών συστημάτων, ο άξονας πάνω στον οποίο δίνεται η μάχη αυτή συνεχίζει και θα συνεχίσει να είναι αυτός της Δημοκρατίας και του Κεφαλαίου. Η ύπαρξη ενός «αγώνα» διαφορετικών πολιτικών στρατοπέδων επιχειρεί απλώς να δικαιολογήσει το υποτιθέμενο εύρος του συστήματος δημοκρατίας-κεφαλαίου και τον υποτιθέμενο χώρο για όλα τα είδη σκέψης. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί από ένα σύστημα ή μια κοινωνία που απορρίπτουμε, δεν θέλουμε η πολιτική μας να είναι μία ακόμη από τις επιλογές αυτού του συστήματος.Θέλουμε να καταστρέψουμε όλες τις επιλογές και τη δομή που τις συντηρεί. Δεν έχουμε καμία σχέση με το εκλογικό σόου και τη διοργάνωση εκλογών, δημοψηφισμάτων, ψηφοφοριών κ.ο.κ.Θεωρούμε ότι δεν είναι κάτι άλλο από την αναδιάρθωση της αστικής τάξης για τη διατήρηση της επιβεβλημένης κυριαρχίας,μεταμφιεσμένης, προσιδιάζουσα στην εποχή.

Είμαστε βέβαιοι ότι ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος τίποτα ουσιαστικά δεν θα αλλάξει. Πέρα από τη συγκυρία του ποιος αμφισβητεί τους διαχειριστές της καταπίεσης, ο θεσμικός κόσμος άρα και αυτός των εκλογών δεν ήταν ποτέ δικός μας. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτός που ψηφίζει, που επιλέγει δηλαδή ελεύθερα να επενδύσει σε κάποιον με εξουσία, είναι τόσο υπεύθυνος όσο και ο εξουσιαστής που θα δώσει τις εντολές για δολοφονίες, στρατιωτικές επεμβάσεις και φυλακίσεις.Όποιος ψηφίζει αποφασίζει να εκχωρήσει μέρος της αυτονομίας του για να ενισχύσει την  αλυσίδα της καταπίεσης άρα και το Κράτος. Δεν θα είμαστε συνένοχοι καμίας κυβέρνησης στην εξουσία, δεν το κάναμε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν, όπως τώρα, η πολιτική εξουσία επέβαλε ασφυκτική καταστολή και τη διάχυση του φόβου ως εργαλεία ενάντια στον συγκρουσιακό αγώνα -όπως ο ένοπλος αγώνας- αναπτύσσοντας ένα εκλογικό σενάριο που σκόπευε να καταστρέψει με ένα Ναι ή ένα Όχι οποιαδήποτε στίγμα πραγματικής ρήξης.

Εδώ είχαμε ήδη αποκρυσταλώσει μια ανατρεπτική θέση και από τότε ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι, ούτε θα έπρεπε να είναι, σε καμία περίπτωση, στόχος αυτού του κειμένου, να πείσει ή έστω να θεωρητικοποιήσει πάνω στη συμμετοχή των πολιτώνς στις εκλογικές διαδικασίες.Δεν θα ήταν σωστό να απαιτήσουμε ή να ερμηνεύσουμε σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια που υπάκουεί η μάζα. Το σημείο ενδιαφέροντος προκύπτει όταν διαβάζουμε ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων που ισχυρίζονται ότι είναι «κινηματίες» ηθοποιοί ή κάποιοι που αυτοαποκαλούνται ανατρεπτικοί, επαναστάτες, αντάρτες ή αναρχικοί, κάνοντας ανοιχτές εκκλήσεις για συμμετοχή στις εκλογές και την ψήφιση ενός συγκεκριμένου υποφηφίου.

Μερικά από τα επιχειρήματα που προβάλλονται για να δικαιολογήσουν τις παραπάνω θέσεις σχετίζονται με την εν δυνάμει απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων -που πάντα παραχωρεί το κράτος-, κυρίως στην περίπτωση «ευάλωτων» μειονοτήτων ή διαφωνούντων. Δεν αγνοούμε την αλλαγή που θα συνεπαγόταν στους συσχετισμούς εντος ενός μεγάλου μέρους της αλλοτριωμένης κοινωνίας -που δεν απέχει πολύ από τη σημερινή κατάσταση- η νόμιμη επικύρωση ενός θεσμικά συντηρητικού λόγου, αλλά πιστεύουμε ότι οι πραγματικοί αγώνες – κάθε μορφής-, από μια αναρχική, ανατρεπτική και επαναστατική θέση, δεν πρέπει ποτέ να επιδιώκουν την επικύρωση ή την ολοκλήρωση διαμέσου των θεσμών ή της κοινωνίας. Το να παραδοθούμε, με τις διαφορές και τις ιδιαιτερότητές μας, στην «αναρχική», «ανατρεπτική» ή «επαναστατική» θέση για τη θεσμική «ολοκλήρωση» σημαίνει να διασκορπίσουμε την ριζοσπαστική ατομικότητα μας σε έναν χώρο που δεν μας ανήκει και του οποίου ο μόνος σκοπός είναι να διευρύνει το φάσμα της δημοκρατικής συμμετοχής, χωρίς να αμφισβητείται πραγματικά η υποβόσκουσα δυναμική της. Δεν είναι περιττό να επισημάνουμε ότι, παρά την κρισιμότητα των αλλαγών στο πλαίσιο για τα πολιτικά δικαιώματα δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους υπεύθυνους για την καταπίεση μας να είναι αυτοί που θα μας παραχωρήσουν αυτά τα «δικαιώματα» , η ελευθερία μας θα επιτευχθεί με δικά μας μέσα και αδιαμεσολάβητα. Ούτε η θεσμοθέτηση, ούτε καν η κοινωνικοποίηση διαφορετικών ιδεών ή πολιτικών θα επιφέρει πραγματική αλλαγή, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Οι δυνάμεις της κυριαρχίας που περιορίζουν τις ελευθερίες μας καταπολεμόνται μέσω της σύγκρουσης, αλλά κυρίως μέσα από την ατομική ανάπτυξη και τη διαρκή κριτική, όχι μέ ψηφοφορίες και με έναν συμμετοχικό καπιταλισμό.

Κρίνουμε απαραίτητο το να αναφερθούμε σε ένα ζήτημα που έμοιαζε να είναι απόλυτα διευθετημένο μέσα στους χώρους και τις ατομικότητες που ισχυρίζονται ότι επιλέγουν την αντιπαράθεση με την Εξουσία. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πούμε ποιοι είναι ή δεν είναι ανατρεπτικοί, δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρέπει να το κάνουν,είναι ο συγκερασμός θεωρίας και πράξης που διαυγάζει την αλήθεια.Εάν από τη μια προκρίνεται η πλήρης ρήξη με το υπάρχον, γίνονται συνεχείς αναφορές για την καταστροφή του καπιταλισμού ή με οποιονδήποτε μορφή εξουσίας, είναι τουλάχιστον αξιολύπητο να προτείνεται για την επίτευξη όλων αυτών των θέσεων η χρήση της ψήφου ως ένα ακόμα πολιτικό «εργαλείο», μια επιλογή που αποτελεί ανοιχτή υποστήριξη και ενίσχυση του δημοκρατικού πρωσοποίου του κεφαλαίου.Παρόλλο που φαινόταν να κλονίζεται πριν από περίπου δύο χρόνια.

Πιστεύαμε ότι η κατανόηση αυτής της γιγαντιαίας αβύσσου ανάμεσα στην πράξη και στη θεωρία ήταν μια βασική αρχή σε κάθε ατομικότητα που στην καθημερινή της ζωή τοποθετείται ως «επαναστατική» ύπαρξη. Φαίνεται ωστόσο ότι κάθε μέρα οι λέξεις χάνουν όλο και περισσότερο το νόημά τους και ότι η επιδίωξη για μια ριζοσπαστική αισθητική ήταν το πρωταρχικό κίνητρο πολλών «κινηματικών» ατόμων.

Εάν δεν είμαστε σε θέση να διεξάγουμε τη σύγκρουση σε όλες τις μορφές της, θα αποτελούμε απλά μέρος αυτής της μάζας που περιφρονούμε και εκείνων που, ακόμα κι αν θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως συνειδητοποιημένοι ή οργανωμένοι, θα ανήκουν πάντα σε μια αγέλη που κραυγάζει για ηγέτες και προσωπικότητες με εξουσία, για να συνεχίσουν να ζουν υποταγμένοι, με την άνεση και την ασυνέπεια εκείνων που απλώς φλυαρούν για την καταστροφή αυτής της βάρβαρης πραγματικότητας.

Την καταστολή, τη φυλακή και τον θάνατο, τη ζήσαμε στο πετσί μας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, με τις κυβερνήσεις της Concertación και με τη Chile Vamos, και είμαστε σίγουροι ότι αυτό τίποτα δε θα αλλάξει με μια κυβέρνηση του Apruebo Dignidad. Ανεξάρτητα με το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση ,οι στόχοι μας δεν αλλάζουν:επιθυμούμε την καταστροφή του καπιταλισμού, του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών.Το τέλος της ανάγκης να κυβερνάς και να κυβερνούν. Δεν μας ενδιαφέρει μια «λιγότερο κακή» κυβέρνηση ή ένας πράσινος και πιο «ανθρώπινος» καπιταλισμός.

Το στοίχημά μας; Λοιπόν, το ίδιο όπως πάντα, και με την ακλόνητη αποφασιστικότητα που μας συνοδεύει: να επεκτείνουμε και να εμβαθύνουμε τη διαρκή και ατελεύτητη σύγκρουση, έχοντας επίγνωση ότι δεν είμαστε ούτε κάποιοι σωτήρες, ούτε εκπροσωπούμε κανέναν περά από τους εαυτούς μας. Κάνουμε την επιλογή μας για αγώνα σε πρώτο πρόσωπο γιατί καταλαβαίνουμε ότι με τη σύγκρουση απελευθερώνουμε τον εαυτό μας και αν και άλλοι ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι, θαυμάσια, σε αντίθετη περίπτωση αυτό δεν θα είναι λόγος να μας αποθαρρύνει και πολύ περισσότερο να υποχωρήσουμε από τις πεποιθήσεις μας, ξεπέφτοντας στη θεσμική οδό.Δεν είμαστε λίγοι πεφωτισμένοι πόσο μάλλον αυτοί που θα αποφασίσουν τι θα ακολουθήσει,αλλά όσοι θα μας καταλάβουν θα το κάνουν για αυτό που είμαστε, για τις πράξεις μας, για όσα πράττουμε πάντα σύμφωνα με τις ιδέες μας, για τον σκοπό που αναδύεται εντός τους και για την αναρχική, ανατρεπτική και εξεγερτική συνενοχή που διαχέει την εξέγερση. Στο διάβα μας από τον κοινωνικό πόλεμο ενυπάρχει η απτή πιθανότητα να είμαστε ελεύθεροι.

 

Ανατρεπτικές,αναρχικοί και κρατούμενοι Μαπούτσε: Εξω από τις φυλακές!
Ας οξύνουμε τη σύγκρουση! Ας εντείνουμε την επίθεση!
Μαχόμενη νεολαία: Διαρκής εξέγερση!!
Κάτω το Κράτος! Ζήτω η Αναρχία!
Οσο υπάρχει δυστυχία ,θα υπάρχει εξέγερση!

Mónica Caballero Sepúlveda
-Γυναικίες φυλακές San Miguel

Pablo Bahamondes Ortiz
-C.D.P Santiago Uno

Francisco Solar Domínguez
Marcelo Villarroel Sepúlveda
Juan Aliste Vega
Joaquin Garcia Chancks
-C.P Rancagua “La Gonzalina” -C.P Rancagua “La Gonzalina”.
Δεκέμβρης του 2021 , Χιλή

Πηγή: Darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε εταιρείες.

Maule, Χιλή: Εμπρηστική επίθεση στις εταιρείες Áridos Bullileo και Asfaltos Maule.

Αναλμβάνουμε την ευθύνη για το διενηργημένο σαμποτάζ την νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη εναντίον των εταιρειών Áridos Bullileo και Asfaltos Maule, ιδιοκτησία της οικογένειας Vega-Ruiz. Η εν λόγω οικογένεια, συσσώρευσε τον πλούτο της με τίμημα την καταστροφή του οικοσυστήματος και την διακινδύνευση των ζωών μας. Επισήμως διαμηνύουμε πως δεν υφίσταται αθώος πλούτος, πως οποιοσδήποτε κάτοχος κεφαλαίου διένυσε ένα μονοπάτι κατάχρησης και στρεψοδικίας, βάσιμη αφορμή για να τον καταστήσει στόχο. Γνωρίζουμε το πλούσιο ιστορικό της οικογένειας αναφορικά με την κακομεταχείριση εργατών και την υποβάθμιση του τοπικού οικοσυστήματος.

Καταγγέλλουμε την συνενοχή της στην λεηλασία του περιβάλλοντος, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της περιοχής αυτής εν ονόματι Χιλή.

Το αποτέλεσμα της δράσης ήταν η ολοσχερής καταστροφή:
3 Φορτηγών αναδευτήρων
2 Φορτηγών Χοάνης
1 Φορτηγού τρακτέρ
1 Τρακτέρ
1 Κινητή μονάδα ταξινόμησης ( εικονίζεται στην πάνω φωτογραφία )
1 Εκσκαφέα

Για να συντομεύσουμε τον απολογισμό, το ποσό της ζημιάς ανήλθε στο ύψος των 800 εκατομμυρίων pesos [ περίπου 835.000 ευρώ με τα σημερινά δεδομένα ανταλλαγής στμ.]

Προ της 18ης Οκτώβρη του 2019, [ ημέρα έναρξης της τεράστιας κοινωνικής εξέγερσης στην Χιλή ] οι εργαζόμενοι των προαναφερθέντων εταιρειών κινητοποιήθηκαν απαιτώντας καλύτερους μισθούς και μεταχείριση από τους ιδιοκτήτες. Μετά από έναν μήνα πάλης, η οικογένεια Vega-Ruiz, επίλυσε την σύγκρουση εξαγοράζοντας το κεφάλι της ένωσης, έναν προδότη, απολήγοντας έτσι στην υποχώρηση των εργαζομένων και προχωρώντας έπειτα σε αδικαιολόγητες μαζικές απολύσεις. Οι αντισυνδικαλιστικές πρακτικές αυτών των ανθρώπων είναι συνεχείς και μέρος της μόνιμης διαφθοράς συντηρούμενης από την εργασιακή επιθεώρηση και τις τοπικές μεγάλες επιχειρήσεις.

Η προέλαση της περιβαλλοντικής εκμετάλλευσης σε αυτήν την περιοχή δεν περιορίζεται στην παραγωγή αδρανών υλών, στις οποίες επιτεθήκαμε, την παρατηρούμε εξίσου στην εταιρία COEXCA, στην εγκατάσταση της δασοκομικής εταιρίας Arauco – υπεύθυνη για την ισοπέδωση των δασών στο WALLMAPU – και στην καταστροφή του υδροβιότοπου Ayuwün από την μεσιτική εταιρεία (real estate)Alborada. Αυτά, ξεδιπλώνουν ένα αυτόχρημα δομημένο πλάνο για την καταστροφή των περιοχών μας εκ μέρους των επιχειρηματιών. Των ιδιοκτητών της χώρας, αυτών που αντιλαμβάνονται τους τόπους μας αποκλειστικά σαν ευκαιρία να αυξήσουν τον πλούτο τους. Μπορεί να ήταν διαφορετικά στην βόρεια-κεντρική ζώνη ( στην Petorca, για παράδειγμα ), μα δεν έχουμε τα περιθώρια να συνεχίσουμε να ατενίζουμε αμέτοχοι την καταστροφή του περιβάλλοντος, αιτία που στην τελική μας εμπνέει να αντιλαμβανόμαστε την αχανή περιοχή υπό την κατοχή του Χιλιανού κράτους εν είδει θυσιαστήριας ζώνης. Από τον βορά στον νότο και από την θάλασσα ως τις Άνδεις, οπουδήποτε κατοικούν άνθρωποι, μία ανελέητη εξορυκτική διαδικασία διαδραματίζεται, ευνοώντας περισσότερο τα συμφέροντα του κεφαλαίου εις βάρος της ζωής των ανθρώπων και του οικοσυστήματος. Βρισκόμαστε σε ένα σημείο δίχως γυρισμό, όπου ο μοναδικός εναπομείναντας δρόμος για μας τους ανθρώπους είναι να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, να αναλάβουμε δράση, να σχηματίσουμε μαχητικές ομάδες εξαπολύοντας Σαμποτάζ.

Υπό αυτό το πρίσμα, το σαμποτάρισμα των εταιρειών αδρανών υλών “Bullileo” και “Asfaltos Maule” ανταποκρίνεται σε ένα μοτίβο πρωτοβουλιών ευκταίο να δούμε να διαδίδεται και να πολλαπλασιάζεται σε κάθε γωνία όπου Κράτος και Κεφάλαιο απειλούν την ζωή. Το γεγονός πως η εν λόγω δράση επαναλήφθηκε στην περιοχή La Obra, στην Linares, όταν ένα σαμποτάζ έλαβε χώρα εναντίον μιας εξορυκτικής γεωργικής εταιρίας μια μέρα πριν την αρχή της συγκομιδής, μας γεμίζει με ελπίδα.

Αποτελούμε κομμάτι της μαχόμενης νεολαίας που έχει δει πως οι παραδοσιακές οργανωτικές δομές δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν σε αυτήν την τροπή. Πολιτική, παρωχημένη με τον σχεδιασμό της να παλλινδρομεί μεταξύ αναζήτησης συμφωνιών και παραίτησης συμφυρμένων με έναν ανατρεπτικό λόγο αδύναμο να οδηγήσει πουθενά. Γι’ αυτό επενδύουμε στην ανάγκη να συγκροτήσουμε πραγματικές ομάδες δράσης, οι οποίες θα περάσουν στην επίθεση μέσα από τις φλόγες της αυτονομίας. Η αποφασιστικότητα μας οφείλει να προσανατολιστεί προς την όξυνση της σύγκρουσης, δια συμπαγούς τρόπου, με όσους αυταπατώνται πως είναι τα αφεντικά της χώρας και μας παρασύρουν, παρέα με τις επιχειρήσεις τους, στην δίνη μιας σπειροειδούς μιζέριας και επισφάλειας: ας μάθουν οι κερδοσκόποι της δημοκρατίας πως δεν θα υποκύψουμε: οι αξίες μας δεν είναι διαπραγματεύσιμες, τα εγχειρήματα μας δεν θα υποπέσουν στην παγίδα του μικρότερου κακού.

Τιμή και δόξα στον πεσόντα της Οκτωβριανής εξέγερσης, José Miguel Uribe Antipán. Μία θερμή αγκαλιά επίσης στους αδερφούς Avaca
Mancilla(https://darknights.noblogs.org/post/2021/06/14/chile-two-comrades-arrested-for-explosive-attack-on-police-station-in-talca/) αγέρωχους φυλακισμένους του πολέμου των φτωχών.

Λευτεριά για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους της εξέγερσης του Οκτώβρη, τους ανατρεπτικούς φυλακισμένους και το έθνος των Mapuche.

ΤΟ MAULE ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ!

Αυτόνομη Επαναστατική Ομάδα του Maule

Πηγή: darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αφίσα Αλληλεγγύης στους Ανατρεπτικούς κρατούμενους

Κόντρα σε αυτές τις εποχές που οι αντιφάσεις φαίνεται να λύνονται στο πεδίο της κάλπης, με τον φόβο ως εργαλείο και τον οπορτουνισμό ντυμένο στα κόκκινα, στα μαύρα και σ’όλα τα χρώματα ενώ οι πολιτικές θέσεις επιβεβαιώνονται στα πλαίσια  νομιμότητας της κυριαρχίας.

Επαναλαμβάνουμε τη μοναδική και ιστορική μας θέση απέναντι στις αναδιαρθρώσεις της εξουσίας,των δολοφόνων και των διαχειριστών της


«Ας πολλαπλασιαστεί η αντικαπιταλιστική αυτόνομη δράση
ΟΥΤΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΜΠΟΤΕΣ,ΟΥΤΕ ΨΗΦΟΙ : ΜΟΝΟ ΑΓΩΝΑΣ

Όσο υπάρχει δυστυχία θα υπάρχει εξέγερση!!

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ , ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΑΠΟΥΤΣΕ: ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ !!

Πηγή: buscando la kalle

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αφίσα αλληλεγγύης με τον λαό των Mapuche

Για τη διάχυση της ένοπλης δράσης στην ύπαιθρο και την πόλη.
Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια σε κράτους και τους μηχανισμούς ελέγχου.
Έξω οι δασολόγοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια,οι ξενοδοχειακές μονάδες και όλες οι καπιταλιστικές επενδύσεις από το Wallamapu.

Το κάλεσμα είναι σαφές, να διαχυθεί η βίαιη δράση, το σαμποτάζ και οι συνωμοτικές πρακτικές εναντίον εκείνων που υποστηρίζουν και προωθούν την καταστολή στο Wallmapu και σε ολόκληρη την επικράτεια της Χιλής.

ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ, ΣΥΝΩΜΟΤΕΙΣΤΕ, ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ.

Πηγή: contrainfo

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλη: ‘Οι κίνδυνοι της πολυμορφίας’ Λόγια του Αναρχικού Αιχμάλωτου Francisco Solar.

Η αναζήτηση της ελευθερίας συνεπάγεται την προσπάθεια να εγκαθιδρυθούν και να αναπτυχθούν οι προσήκουσες πρακτικές. Η ρήξη με τις επιβεβλημένες κατευθύνσεις, τα δόγματα και τα προκαθορισμένα εκμαγεία είναι ουσιώδης για την οικοδόμηση αντι-εξουσιαστικών σχέσεων και την επίρρωση τους.

Η πολυμορφία με όρους δράσης ( και όχι μόνο ) περιλαμβάνεται σε αυτόν τον τρόπο κατανόησης και εφαρμογής του αγώνα. Συνιστά μία έκφραση ελευθερίας αντιτιθέμενης στις μονοδιάστατες, άκαμπτες συμπεριφορές και τις αντίστοιχες μεθόδους λειτουργίας των καθημερινών ζητημάτων ενθαρρύνοντας, στον αντίποδα, την αυτονομία και την φαντασία.

Επιπλέον, εμπερικλείει μία άρνηση της εξειδίκευσης και των ειδημόνων οι οποίοι, όπως έχουμε πολλάκις παρατηρήσει, νωρίτερα παρά αργότερα μετατρέπονται σε ηγετίσκους, μία πεφωτισμένη πρωτοπορία. Ήταν και είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο να παρατηρείς πως οι ένοπλοι βραχίονες διαπράττοντας σημαντικές ενέργειες αναρρίθηκαν στην ηγεσία μιας οργάνωσης, ή το πως τμήμα του κινήματος επαίρεται, δια της χρήσης όπλων, για την παρουσία του, εμφανίζοντας έναν μιλιταρισμό ο οποίος μας είναι και ξένος αλλά και εχθρικός.

Από την άλλη, η πολυμορφία έχει κατορθώσει να διευρύνει την προπαγάνδα με έναν διόλου αμελητέο τρόπο. Χρησιμοποιώντας πανό, γκράφιτι, πύρινα οδοφράγματα, εκρηκτικά και σφαίρες, οι αναρχικές ιδέες εξαπλώθηκαν, βρήκαν χώρους όπου καλωσορίστηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή. Εδώ, η σημασία αυτού που ονομάζουμε ”αναπαραγωγιμότητα της δράσης” έρχεται στο προσκήνιο, γενικώς συνυφασμένη με ”μικρές δράσεις” δίχως την μεσολάβηση  μεγάλου ρίσκου ή δίχως να προαπαιτούν την προαναφερθέν αμφιλεγόμενη εξειδίκευση για την τέλεση τους. Οι ”αναπαράξιμες δράσεις” θα διέθεταν το πλεονέκτημα να υιοθετούνται από την οποιαδήποτε, κάτι το οποίο θα αύξανε τις πιθανότητες διεύρυνσης τους, σωρευτικά προκαλώντας μεγαλύτερο αντίκτυπο και/ή ποσοστό αποτελεσματικότητας στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου.

Ωστόσο, η πολυμορφία των δράσεων έχει καταστεί ένα οιονεί αλάνθαστο πρότυπο το οποίο – όπως όλα τα πρότυπα – μας εμποδίζει να δούμε παραπέρα. Έχει καταλήξει απόλυτη αλήθεια, περιστέλλοντας τον διάλογο και καθιστώντας αδύνατο να θίξεις θέματα αναγόμενα σε ”ταμπού”.

Είναι ουσιώδες, τότε, να παραμείνουμε ικανοί να εξακριβώνουμε αυτά τα δεσμά και να έρθουμε σε ρήξη με κάθε παράδειγμα πρόσφορο για την παρακώλυση της αμφισβήτησης μας ή τον περιορισμό μας με οιονδήποτε τρόπο. Είμαστε εδώ, μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων, για να κατεδαφίσουμε όλα τα πρότυπα.

Ένα εξ’όσων ζητημάτων αποσιωπήθηκαν ή εξοβελίστηκαν στο περιθώριο από το ”υπόδειγμα της πολυμορφίας” είναι η σημασία των πιο πολυσύνθετων και μεγάλης κλίμακας δράσεων. Ο Cospito είναι σαφής και κατηγορηματικός όταν λέει: ”Οφείλω να αναφερθώ στις ”αιφνίδιες” δράσεις επειδή κανείς δεν μιλάει γι’αυτές, δεν συγκαταλέγονται ούτε επιγραμματικά στις πιθανές επιλογές. Δεν πιστεύω πως είναι λόγω φόβου, αλλά επειδή συνήθως πιστεύεται πως προαπαιτείται να γίνει κάποια επαγγελματίας για να τις σηκώσει.”(1)

Εκτός των γενεσιουργών αιτιών του φαινομένου, αναφέρεται η παράλειψη ενός ζητήματος, κατά την γνώμη μου, θεμελιώδους.

Η εμβρίθεια τέτοιων δράσεων, καθώς και η ανάγκη να τις ενθαρρύνουμε και να τις αναλύουμε, είναι άμεσα συνυφασμένη με την εντατικοποίηση των επιθέσεων μας και της δυνατότητας να καταφέρουμε ισχυρά πλήγματα στην κυριαρχία.

Η από κοινού αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος μας επιτρέπει να μοιραστούμε οράματα και απόψεις ικανές να διανοίξουν νέα μονοπάτια και δυνατότητες. Επίσης, ενέχει την ευκαιρία να θραύσουμε στερεότυπα γενικώς συνδεδεμένα μαζί του, επί παραδείγματι την ανάγκη να είναι κάποιος ειδήμον προκειμένου να αναλάβει πιο σύνθετη δράση. Αρκεί η εμβάθυνση σε αυτό το ζήτημα για να κατανοήσουμε πως πίσω από κάθε μείζονα δράση δεν κρυβόντουσαν ”ειδικοί” ή άνθρωποι εκτός του αναρχικού περιβάλλοντος προετοιμασμένοι με ”εξειδικευμένη εκπαίδευση”. Αποδεικνύεται πως ήταν συντρόφια όπως κάθε άλλο, που συμμετείχαν ή συμμετέχουν σε δραστηριότητες όπως κάθε άλλο, τον περισσότερο καιρό επιτελώντας ”απλές” δράσεις όπως κάθε άλλο. Επιχειρώντας να αποξενώσουμε αυτά τα συντρόφια προσεγγίζοντας τα ως ”ειδικούς της βίας” ανταποκρίνεται, εν μέρει, σε κατάλοιπα αριστερίστικης λογικής που κατατμημούσε τις αγωνιζόμενες σε συγκεκριμένους ρόλους και λειτουργίες.

Από την άλλη, οι σύνθετες δράσεις συνοδεύονται από καθόλου αμελητέα ρίσκα και σημασίες εύκολο να αποβούν καθοριστικές. Διατρανώνουν την προθυμία να στοιχηματίσεις την ελευθερία και την ζωή σου καθώς και την πρόθεση να προκαλέσεις αξιοσημείωτα τραύματα και ζημιές, δηλώνοντας απερίφραστα πως δεν επρόκειτο περί παιχνιδιού ή παροδικής φάσης. Μαζί με την ενδυνάμωση του ατόμου και της συλλογικής πεποίθησης ( χρειώδη για την ανάπτυξη του αγώνα ), η βαρύτητα έγκειται και στο μήνυμα που μεταδίδεται στον εχθρό. Ένα θαλερό μήνυμα που απηχεί σοβαρότητα στην ανηλειμμένη πορεία, η οποία δεν είναι ορατή αποκλειστικά στον εχθρό και τους εκπροσώπους του μα και σε σύνολη την ταρακουνημένη από την δράση κοινωνία. Το αντίκτυπο, συνεπώς, είναι αναμφισβήτητο, διευκολύνοντας έτσι την προπαγάνδα μας να φτάσει σε ανύποπτες γωνιές, το οποίο, σε τελική ανάλυση, συνιστά έναν από τους κύριους στόχους των ισχυρών δράσεων.

Μία από τις πτυχές που με γοήτεψε και εξακολουθεί να με γοητεύει στην αναρχία είναι η ακατάβλητη προσπάθεια να μετουσιώσουμε την θεωρία μας σε πράξη, να μεταφέρουμε την συνθηματολογία στην πραγματική ζώνη του εφικτού. Και αυτό πλαισιώνεται με αυτήν την έννοια: αν μιλάμε για κήρυξη πολέμου στο κράτος, ας κινηθούμε πέρα από τις λέξεις επιδιώκοντας το. Ας επωμιστούμε το βάρος μιας πρόκλησης τέτοιας κλίμακας αναλαμβάνοντας κάθε παρεπόμενη συνέπεια.

Ταυτίζομαι απόλυτα με τα λόγια του συντρόφου Joaquín García όταν δηλώνει: Πόσο μπορούμε να μιλήσουμε για τις υποτιθέμενες ιδέες μας, ανεξαρτήτως του πόσο ριζοσπαστικές ή ακραίες μπορεί να είναι, αν δεν έχουν την παραμικρή βαρύτητα στην πραγματικότητα που αποσκοπούμε να καταστρέψουμε ή αν δεν ανησυχούν καθόλου το υπάρχον και ακόμα χειρότερα, αν είναι τόσο εύπλαστες από την κυριαρχία και αφομοιώσιμες από τις μάζες. (2)

Επισημαίνοντας τις διαφορές εντός της αναγκαίας συνύπαρξης

Αποτελούν οι μεγάλης εμβέλειας δράσεις και οι ”απλές” δράσεις ένα και το αυτό; Είναι το ίδιο πράγμα να τοποθετείς εκρηκτικά σε ένα αστυνομικό τμήμα και το να βανδαλίζεις έναν τοίχο ή να χρωματίζεις ένα πανό;

Σαφέστατα όχι. Διαφέρουν στον σχεδιασμό, στην απαιτούμενη αφοσίωση ή στα περιλαμβανόμενα διακυβεύματα. Διαφέρουν όσον αφορά τον αντίκτυπο ή τις επακόλουθες επιπτώσεις.

Ωστόσο, ”Το παράδειγμα της πολυμορφίας” ανοιχτά αντιπαρέρχεται αυτήν την διαφορά, καθιστώντας αόρατες στην πορεία τις σύνθετες δράσεις και αντανακλώντας σε άλλες τα ρίσκα και τους κινδύνους τους.

Εδώ και κάποιο καιρό, αμφότερες έχουν επενδυθεί με ισόποση βαρύτητα, η οποία κενώνει μία αναρχική πρακτική γενικά από ανάλυση και περιεχόμενα φθείροντας έτσι, ενδιαφέροντα εγχειρήματα ερειδόμενα στην επίθεση. Αναφέρομαι στην εμπειρία της FAI-IRF, η οποία, κατά την άποψη μου, έχασε πολλή απ’ την βαρύτητα και την σθεναρότητα της την στιγμή όταν οδοφράγματα, βανδαλισμοί και πανό ξεκίνησαν να αναλαμβάνονται υπό το ακρωνύμιο της. Σχετικά με αυτό, στο περιοδικό Kalinov Most βεβαιώσαμε πως ” Τα όρια του παράλογου ξεπεράστηκαν από την FAI-IRF με τις αναλήψεις ευθύνης για τον βανδαλισμό κάποιων τοίχων, χάνοντας κατ΄αυτόν τον τρόπο κάθε νόημα και έννοια των λέξεων και των σημασιών τους, δείχνοντας μας τότε και τώρα τα όρια της πολυμορφίας.” (3)

Σύνθετες δράσεις όπως η ένοπλη επίθεση στον Adinolfi και η επίθεση με αμάξι γεμάτο εκρηκτικά στα κεντρικά της Microsoft στην Ελλάδα, οι οποίες σηματοδότησαν την γέννηση του εγχειρήματος και κατέκλυσαν με ενθουσιασμό αρκετούς εξεγερσιακούς ανά τον κόσμο, σύντομα έδωσαν έδαφος σε βαμμένα πανό και λοιπές απλές δράσεις οι οποίες περιβάλλονταν από το ίδιο ύφος και ακρωνύμιο ενώ έχαιραν της ίδιας κάλυψης από τον υπέρ της ενότητας τύπο με τις εμβριθείς δράσεις. Το πρόβλημα ήταν πως τέτοιες παρεμβάσεις, δίχως την προϋπόθεση ιδιαίτερου σχεδιασμού ή την παρεμβολή κινδύνου και με φυσικά μικρό αντίκτυπο, ξεκίνησαν να επικρατούν, σύντομα καταλαμβάνοντας ένα μεγάλο τμήμα της αντιπληροφόρησης. (4)

Προφανώς, αυτό επέφερε αποτελμάτωση στις αναρχικές δράσεις, οι οποίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν έχουν καταφέρει να βελτιώσουν την ποιότητα τους. Όπως ο Joaquín García εύστοχα επισημαίνει: ”η πολυμορφία υποκρύπτει μία παραλυτική παγίδα”(5)

”Το παράδειγμα της πολυμορφίας”, οδήγησε στην αδυναμία να κινηθούμε παραπέρα, δίνοντας προτεραιότητα στην υποδεέστερη δράση με την πρόφαση, μεταξύ άλλων, της ευνοϊκότητας της για αναπαραγωγή. Ωστόσο, η πρόκληση έγκειται στο να κάνουμε τις δράσεις μεγάλης κλίμακας αναπαράξιμες, διαπνεόμενοι από την αξίωση πως δεν απαιτούνται ειδικοί ή κάτι παρόμοιο γι’αυτό. Πως η θέληση και μόνο αρκεί.

Τέλος, θέλω αποσαφηνίσω πως κατανοώ ότι ο πολλαπλασιασμός των ”απλών” δράσεων και κατά συνέπεια η πολυμορφία, είναι απαραίτητοι για τον αναρχικό αγώνα, αλλά αυτό ( η πολυμορφία ) δεν θα έπρεπε να υπονομεύει την ύπαρξη πιο σύνθετων δράσεων με την σπασμωδική πρόφαση πως επιτελούνται από εξειδικευμένους βραχίονες, ξένους από τους αναρχικούς χώρους και τα περιβάλλοντα. Είναι χρειώδης η διατήρηση της συνύπαρξης διαφορετικών πρακτικών καθώς και της ικανότητας μας να τις αξιολογούμε γι’αυτό που είναι, το οποίο θα επιτρέψει, σε έναν συγκεκριμένο βαθμό, το διαζύγιο με το ”παράδειγμα της πολυμορφίας” και την πόρευση μας προς την εντατικοποίηση και εμβάθυνση των επιθέσεων μας.

Francisco Solar D.
Ιούνιος 2021
C.P. Rancagua

(1) Alfredo Cóspito: Απάντηση στο περιοδικό “Caligine”-2021
(2) Joaquín García: Για την ανάγκη να προικίσουμε την ζωή μας με θαλερή ζωτικότητα. Θαλερή ζωτικότητα.” Στο περιοδικό Kalinov Most τεύχος 5, Οκτώβριος 2019.
(3)”Τα μέσα, οι επαφές μας.”Αναστοχασμοί πάνω στα μέσα αντιπληροφόρησης και τον απαθή τύπο. στο Kalinov Most  τεύχος 7, Δεκέμβρης 2020, σελίδα. 29.
(4) Μία από τις λίγες εξαιρέσεις αποτελεί η σελίδα “Social War News”, ασχολούμενη αποκλειστικά με σύνθετες δράσεις, δημοσιεύοντας ανακοινωθέντα και πραγματοποιώντας αδρές αναλύσεις πάνω στην κάθε μία.
(5) Joaquin Garcia “Πάνω στην αναγκαιότητα” στο Kalinov Most , Οκτώβρης 2019

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Αφίσα στην μνήμη του πεσόντα συντρόφου Sebastián Oversluij

Λάβαμε και μεταφράσαμε 6/12/2021

8 χρόνια μετά τη δολοφονία του: Δράση, Μνήμη και Εκδίκηση για τον Sebastián Oversluij “Pelao Angry”

Στις 11 Δεκεμβρίου 2013, κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης τράπεζας, δολοφονήθηκε ο αναρχονιχιλιστής/αντισπισιστής σύντροφος Sebastián Oversluij Seguel , ο οποίος μπαίνοντας στο  υποκατάστημα τράπεζας με ένα υποπολυβόλο εκτελείται από τον αηδιαστικό Γουίλιαμ Βέρα μισθοφόρο / φρουρό της Τράπεζας της Χιλής, στην περιοχή Πουδαουέλ, στο Σαντιάγο.

«Εμπρός, ονειρευτείτε ότι η δράση οξύνεται
ζώα μοναχικά δεν υπάρχει κανείς να μας σταματήσει
ούτε χίλιοι τοίχοι μπορούν να μας περιορίσουν με όσα κουβαλάμε στο κεφάλι μας
Ανοίχτε το δρόμο σας
φανταστείτε όλα τα κάγκελα γκρεμισμένα
ότι δε σας απασχολεί η αποτυχημένη κοινωνία
ίσως ρομαντικοί φίλοι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο
από το να αισθάνεσαι ελεύθερος από τους νόμους τους
ενώ ατενίζεις απολαυστικά  τη δύση του πολιτισμού
Φτάνω στα χίλια καταστροφικά όνειρα στο σκοτάδι
η φωτιά τροφοδοτεί τις αισθήσεις μου
αλυχτισματα της εξεγερτικής αγέλης
για μια ζωή έμπλεη συναισθημάτων
ζώντας και πεθαίνοντας στη αναζήτηση της απόλυτης ελευθερίας.

Η ιδέα βρίσκεται στο μυαλό
και όταν μετουσιώνεται σε πράξη δημιουργεί
αχαρτογράφητα πεδία
συνένοχων συγγενειών
για να πάψουμε να είμαστε αιχμάλωτοι και αιχμάλωτες επιβαλλόμενων καθηκόντων
για να γευτείτε τις ελευθερίες που επιθυμείτε
κι αν μας περιβάλλουν χιλιάδες όρια
κάθε υλικό που έχετε στα χέρια σας μπορεί να χρησιμοποιηθεί.”

(Απόσπασμα του τραγουδιού “The Idea”, Λέξεις σε σύγκρουση, 2012)

SEBASTIÁN OVERSLUIJ SEGUEL ΠΑΡΩΝ!

MHΔΕΝ

Κατάστρεψε τη φυλακή που υπάρχει στο μυαλό σου
Πολέμησε τους κοινωνικούς ρόλους που περιορίζουν τις καρδιές μας
Αποκάλυψε τη μήτρα του δόγματος που φυλακίζει την ελευθερία
Ορμησε προς το δημιουργικό τίποτα

(Παρμένο από μια ζωγραφιά του συντρόφου Angry)
Aναρχονιχιλιστής-Αντισπισιστής σύντροφος που δολοφονήθηκε 11 Δεκέμβρη του 2013 σε απαλλοτρίωση τράπεζας.

 

 

Χιλή: Λόγια του συντρόφου Joaquín García στην μνήμη του Kevin Garrido Fernández

Το γεγονός ότι κάποια στιγμή είχα σχολιάσει πως ποτέ μου δεν είχα γράψει σε έναν νεκρό άνθρωπο και πως δεν θα το έκανα αυτήν την στιγμή βαραίνει πολύ μέσα μου, το αισθάνομαι ως ένα άχθος ενός οργισμένου, πληγωμένου και αποκαρδιωμένου εαυτού μου, πιστεύω ήταν ο πιο ταιριαστός τρόπος να βρω μια ισορροπία μεταξύ των σκέψεων και των συναισθημάτων μου την δεδομένη στιγμή. Τίποτα απ’ όσα έγραψα δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα στην ουσία του, είναι αλήθεια, ο τρόπος έκφρασης όμως με στοιχειώνει ακόμα.

Τρία χρόνια μετά τον θάνατο σου νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω από κοντά, θέλω να σε ανταμώσω ενώπιον μου και να σου πω πολλά περισσότερα απ’ όσα ένας ποιητής θα μπορούσε να εκφράσει, όλες οι ελεγείες ηχούν κενές σε σύγκριση με όσα διψάω να σου πω. Ίσως να ξεκινήσω ανατρέχοντας σε όσες καταστάσεις γνωρίζω καλά πως κι εσύ ο ίδιος θα θυμόσουν μέχρι το ύστατο λεπτό, ξέρεις ποιες εννοώ, όσες ακόμα και την πιο κρίσιμη στιγμή σχημάτιζαν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο σου, όσες μετρίαζαν έστω και λίγο τον ανταγωνισμό μας. Να σου πω πως σε έχω δει σε πολλές φωτογραφίες και αναμνηστικά, πως γνωρίστηκα ξανά με σένα και την προσωπικότητα σου μετά από μακρά περίοδο δισταγμού, θυμού και πόνου, πως τώρα κατανοώ, κατόρθωσα να καταλάβω, πως η περηφάνια δεν τα πηγαίνει καλά με το πένθος, πως σε αγαπώ όπως ήσουν, πως οι υποτιθέμενες πολιτικές μας διαφωνίες υπερκαλύπτονταν από έναν δεσμό φιλίας, συγγένειας και στοργής, πράγματα -αδιανόητα- δύσκολο για την συντριπτική πλειοψηφία να τα αντιληφθεί. Πως ποτέ δεν θα μπορούσα να εθελοτυφλήσω. Πως σέβομαι τις αποφάσεις και το μονοπάτι σου, πως είμαι σίγουρος ότι θα χρειαστούν πολλά περισσότερα από επιδερμικές αναλύσεις για την εντοπιστούν οι λόγοι δικαίωσης των πράξεων σου – ακόμα κι αν αυτό είναι απολύτως αχρείαστο να γίνει – πως παρά ταύτα και ίσως κάπως αδέξια και πονηρά, τείνω να σε θυμάμαι ως το μικρό αγόρι που τόσοι από μας αγαπήσαμε, που εγώ αγάπησα, αδάμαστος σε επώδυνο βαθμό, δριμύς μέχρις  εξαντλήσεως, απίστευτα όμως ευγενής με την αγάπη και τις προτιμήσεις σου. Πως, όπως θα έλεγε κάποιος: ”Είχες δίκιο. Μολονότι δεν το ήξερες, είχες απόλυτο δίκιο. Ακόμα κι αν η λογική δεν ήταν πίσω από τα κίνητρα σου, είχες αναμφίβολα δίκιο.”

Θεωρώ πως εδώ οφείλω να συγκρατήσω κάποια πράγματα για μένα, πως υπάρχουν θησαυροί κρυμμένοι για πάντα στην αφάνεια, πως η ζωή δεν βρίσκεται εκεί έξω, ούτε με ούτε για τους άλλους, πως βρίσκεται μέσα μας, στο πως αισθανόμαστε, στο τι επιθυμούμε και ονειρευόμαστε.

Joaquin Garcia Chanks
La Gonzalina” Συγκρότημα/φυλακών, Rancagua
Νοέμβρης 2021

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Ορισμένοι αναστοχασμοί πάνω στην ”εξέγερση” της 18ης Οκτωβρίου.

Ignacio Avaca – Η μοναδική βεβαιότητα.

Έχουν ήδη περάσει 2 χρόνια από το κύμα διαδηλώσεων που ξεκίνησαν στις 18 Οκτωβρίου του 2019 και διήρκεσαν πολύ περισσότερο απ ‘ότι τα μέσα ενημέρωσης ”κατέγραψαν”. Πολλοί εξ’ ημών ενδεχομένως να λάβαμε μέρος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στα γεγονότα. Και σήμερα, έπειτα από την ανάσχεση της, σε εποχή εφημερίας, προσφέρονται κάποια αξιοσημείωτα ζητήματα προς στοχασμό πάντα με σκοπό να οξυνθεί η κριτική και να συνεχιστεί η σύγκρουση.

(I) Οι/Η Εξεγέρσεις/η και οι αναμετρήσεις τον αιώνα της Χιλιανής δημοκρατίας.

Η ”εξέγερση”, όπως πολλές έχουν προτιμήσει να την αποκαλούν, σήμανε ένα γενικευμένο σημείο κατάρρευσης της ”κανονικότητας” κατά πως η τελευταία είχε αποκρυσταλλωθεί από τις δημοκρατίες της επικράτειας στην διάρκεια του 21ου αιώνα. Αυτές οι στιγμές ρήξης δεν είναι άγνωστες σε καμία κυβέρνηση, και, από την πλευρά μας, είναι απολύτως αναγκαίο να συνυπολογίσουμε πως η σύγκρουση με την κανονικότητα προϋπήρχε πριν, συνυπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει με το πέρας των γεγονότων της 18 Οκτωβρίου. Γι’ αυτό, δεν μπορούμε να λησμονήσουμε όλες τις εκδηλώσεις επίθεσης και αναμέτρησης που διεξήχθησαν μέχρι τώρα κατ’ αυτήν την περίοδο, οι οποίες όμως αναμφίβολα δεν διέθεταν την ίδια ευρύτητα και μαζικότητα με τα γεγονότα που ακολούθησαν την 18η Οκτώβρη. ( και κατά πάσα πιθανότητα δεν το επιδίωξαν κιόλας. )

Αν η σύγκρουση και η βία ενάντια σε αυτήν την κανονικότητα δεν είναι κάτι καινοφανές, πολύ λιγότερο είναι οι επιπτώσεις της συστράτευσης σε αυτό το μονοπάτι. Η φυλακή δεν είναι κάτι το καινοτόμο σε αυτήν την ιστορία και, μακριά από οποιαδήποτε θυματοποίηση, αποτελεί την ”διακινδύνευση της συναλλαγής”. Μολονότι οι ”αιχμάλωτοι της εξέγερσης” απόλαυσαν μεγαλύτερη επικοινωνιακή κάλυψη, με την κατάσταση και την δυναμική τους να είναι εντελώς διαφορετικές εν αντιθέσει με αυτές των αναρχικών-ανατρεπτικών κρατουμένων, η φυλακή δεν θα μείνει ποτέ αγνωστη σε όσους σταθερώς υλοποίησαν τις επιθυμίες τους να καταστρέψουν την πραγματικότητα που μας καταστρέφει.

Σε όλους όσους δεν ακολούθησαν θεσμικές πεπατημένες την εποχή της Χιλιανής δημοκρατίας και στάθηκαν μία αναμφισβήτητη πηγή έμπνευσης και μάθησης, για όσους από εμάς βάδισαν σε παρεμφερή μονοπάτια, με τους ”δικούς μας” όμως τρόπους… δεν σας λησμονούμε! Την αντικαπιταλιστική και αυτόνομη υπονόμευση του υπάρχοντος, την αντίσταση των παριών. Αυτό δεν διαχωρίζεται ή αντιβαίνει στο ξέσπασμα της Οκτωβριανής εξέγερσης, αποδεικνύει μοναχά πως ορισμένοι, για κάποιον καιρό μέχρι τώρα, βρίσκονται σε διαρκή εξέγερση.

Δεν υπάρχει τίποτα και κανένας για να περιμένουμε.

(ΙΙ) Προδιαγεγραμμένος θάνατος: Η ιδρυματοποίηση της ”εξέγερσης”.

Σε αυτό το σημείο είναι εμφανές πως ότι ξεκίνησε με δρομίσια έξαψη και βανδαλισμούς στις 18 Οκτώβρη, δέχθηκε την χαριστική του βολή στις κάλπες. Η θρασύτητα ορισμένων υποψηφίων εν μέσω της νέας θεσμικότητας ( η συνταγματική συγκατάνευση ) τους οδήγησε μέχρι το σημείο χρήσης εικόνων οδομαχιών ως μέρος της εκλογικής τους προπαγανδιστικής εκστρατείας.

Ούτε αυτό αποτελεί κάτι πρωτοφανές. Η ιστορία μας έχει δώσει πολλαπλά παρόμοια παραδείγματα στα οποία έχει αποδειχθεί ότι μακράν προτιμότερη της ”συντριβής” και της ολοκληρωτικής καταστολής των εκάστοτε αναταραχών εναντίον της καθεστηκυίας τάξης, είναι η αφομοίωση τους, ο έλεγχος και η ποδηγέτηση τους σε θεσμικές οδούς διαμέσου της διαχείρισης τους ως αναγνωρισμένα ”κοινωνικά κινήματα”. Τοιουτοτρόπως, έπειτα ακόμα και από την εξιδανίκευση του αγώνα στους δρόμους, όσοι αναρριχώνται ως οι εκπρόσωποι της νέας, πιο δημοκρατικής διακυβέρνησης, αποστασιοποιούνται από την σύγκρουση και την εξαπλούμενη βία ούτως ώστε να διαφυλάξουν ένα χρηστό και αβρό προσωπείο προς τους ψηφοφόρους. Αυτό δεν συνιστά κάποια ενδυματολογική αλλαγή αλλά μία καθαρή επίδειξη της δεξιοτεχνίας τους σαν επαγγελματίες οπορτουνιστές. Οποιοσδήποτε μεταφέρθηκε από τις επάλξεις των δρόμων στα πολιτικά έδρανα δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά συνένοχος της κυριαρχίας και δεν κάνει τίποτα άλλο από το να την τελειοποιεί.

Αν οι διαμαρτυρίες εξουδετερώθηκαν από την κυβέρνηση δια της παράδοσης με περίσσιο θέαμα ενός μέρους της εξουσίας της στους εκπρόσωπους της πλειοψηφίας, τότε πολλοί εξ όσων βγήκαν στους δρόμους δεν αναζητούσαν κάτι άλλο από την βελτιστοποίηση της κυβερνητικής διαχείρισης. Η ”εξέγερση”, υπό αυτό το πρίσμα, δεν ήταν τέτοια για όλους. Κάποιες απλά επιθυμούσαν να καλυτερεύσουν τις αλυσίδες τους ή ακόμα και να εισάγουν νέες, δίχως να αποζητούν την ολοκληρωτική καταστροφή τους.

Υπό αυτήν την άποψη, κατανοούμε πως το πρόβλημα με τις μαζικές διαδηλώσεις έγκειται στην απουσία βεβαιότητας ως προς το ποιος είναι πράγματι μαζί σου. Μπορεί να είναι συμπαθών όπως μπορεί να είναι εισβολέας, ή χειρότερα, πολίτης πρόθυμος να σε καταδώσει επειδή η βία ”δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση”. Είναι αδιαφιλονίκητο πως η περίοδος μεγαλύτερης έντασης αυτού του ”ξεσπάσματος” προσφερόταν ιδιαιτέρως για την διάπραξη επιθέσεων και την υλοποίηση καταστροφικών επιθυμιών σε συγκεκριμένες στιγμές, όμως είναι απολύτως αναγκαίο να διαχωρίσουμε τους εαυτούς μας από το χτισμένο γύρω από αυτήν την συνθήκη αφήγημα καθώς μας φέρνει πάλι αντιμέτωπους με την παθητικότητα των πολιτών μεταμφιέζοντας κάθε έκφανση βίας ως σημάδι λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι σε κάποια μεμονωμένη διαχείριση ή κυβέρνηση και όχι απέναντι στην ίδια την ύπαρξη της κυβέρνησης, της εξουσίας, της κοινωνικής συνενοχής και των υπερασπιστών της.

(ΙΙΙ) Λίγη αυτοκριτική και η μόνη βεβαιότητα.

”Δεν ζητάμε ούτε εναλλακτικές λύσεις ούτε την συναίνεση με το υπάρχον, είμαστε με την βία που δεν ξεφουσκώνει ή λιμνάζει, με μία βία ικανή να αναδιαμορφώνεται, ριζοσπαστική και καινοτόμα.”

(Joakin García).

Όπως καταδεικνύουν και τα λόγια του Joakin, πρέπει να έχουμε επίγνωση της ικανότητας μας να επανεφευρίσκουμε τους εαυτούς μας, να ασκούμε αυτοκριτική και να μαθαίνουμε από το παρελθόν μας, εξίσου από τα λάθη και τις επιτυχίες.

Πιθανώς το μοναδικό διαθέσιμο συμπέρασμα από δρώμενα ομόλογα της εξέγερσης του Οκτώβρη, καίτοι όχι κάτι το πρωτοφανές, είναι ότι η σύγκρουση με αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να συνεχιστεί. Και πως αυτή η ασίγαστη σύγκρουση, όπως μαινόταν και θα μαίνεται κατόπιν της εκτόνωσης των εκάστοτε μαζικών ξεσπασμάτων εναντίον της, θεριεύοντας στα χέρια όλων όσων την αποδέχθηκαν ως επιλογή ζωής, επιβάλλεται να επιβιώσει μέσα στις δράσεις μας αν θέλουμε να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας αυτόχρημα απέναντι σε κάθε εξουσία, απέναντι σε υλικά και άϋλα κελιά, απέναντι στον καταστροφικό για το περιβάλλον βιομηχανικό καπιταλισμό, απέναντι σε όλα όσα αποστρεφόμαστε.

Σύγκρουση, αναμέτρηση. Εκεί βρίσκεται η αποκλειστική μας πρόταση, η μοναδική μας βεβαιότητα για την ανάκτηση του παρόντος μας. Είναι η μοναδική συνθήκη που μπορούμε να προσπαθήσουμε να υλοποιήσουμε μόνες μας με τις διαφορετικές μας ικανότητες, συμπράξεις, δράσεις και ρυθμούς.

Δίχως βιασύνη αλλά και δίχως ανάπαυλα. Χωρίς την ανάγκη να χορέψουμε στους ρυθμούς των ”δρόμων” ή των ”μαζικών κινημάτων”, παρότι για αρκετούς να είναι ευκταίο. Τουλάχιστον, για μένα, δεν είναι, ιδίως την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, καθότι η δημοκρατική κανονικότητα αναμορφώνεται χάρις του της προηγήθηκε στους δρόμους. Μπορούμε να επανεπικυρώσουμε πως δεν εξαρτόμαστε από την μαζικότητα, δεν προφασιζόμαστε πως την έχουμε, ούτε την εξιδανικεύουμε, ακριβώς όπως δεν εξιδανικεύουμε μειοψηφίες, ριζοσπάστες ελιτιστές ή πρωτοπορίες. Το παραπάνω παιχνίδι και ο διαχωρισμός πλειοψηφικού – μειοψηφικού καλό θα ήταν να εγκαταλειφθεί στην θεσμική πολιτική, για μας η δράση προηγείται των λέξεων ως καταλυτικός παράγοντας προσδιορισμού της πλευράς στην οποία βρισκόμαστε.

Ο πόλεμος δεν σίγασε ποτέ, ας συνεχίσει να θρασομανεί στις καρδιές, στις σκέψεις και στα κορμιά όλων των προβληματισμένων καρδιών, εγκεφάλων και σωμάτων.
Ας σταματήσουν οι εξεγέρσεις μας να είναι ορόσημα και εφήμερες, μονιμοποιώντας τες στην καθημερινή μας ζωή.
Ποτέ συνένοχοι, ποτέ παθητικοί!

Ενεργητική και επιθετική απόγνωση εναντίον της βδελυρής αυτής πραγματικότητας!

Μια αγκαλιά σε κάθε αιχμάλωτο πολέμου και σε όλες όσες αγωνίζονται. Μία δριμεία ενθάρρυνση σε όσους εξακολουθούν να συνωμοτούν και ένα οργίλο δάκρυ, που θα μετατραπεί σε παλιρροϊκό κύμα, για τον Kevin και όλους τους πεσόντες.

(Ignacio Avaca)

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

css.php