Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Εμπρηστική επίθεση σε αλληλεγγύη με την εξέγερση στη Χιλή

ΕΜΠΡΟΣ ΓΑΜΩ ΤΟ: ΝΑ ΤΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΟΛΑ!

“Ο θάνατος δε δύναται
να πάρει τους νεκρούς
όταν εκείνοι δεν του ανήκουν…”
Sergio Terenzi (Urubu)

Η γλυκιά νύχτα κι η συνένοχη φωτιά είν’ τα καλύτερα συντρόφια μας. Μπουχτίσαμε -καιρό τώρα- απ’ τα ανώδυνα κακαρίσματα. Είμαστε επικίνδυνοι, και είμαστε παντού. Ο χρόνος για να επιτεθούμε, συντρόφια, είναι τώρα ή ποτέ… Η Χιλή γίνεται ρημαδιό, γεγονός που μας χαροποιεί · και μας δίνει κουράγιο να εξαπλώσουμε τη σύγκρουση και στην άλλη πλευρά της οροσειράς. Αποφασιστικότητα, τσαγανό και πολύμορφες πρακτικές άμεσης δράσεις επείγουν. Ας μη διστάσουμε κι ας λάβουμε τώρα μέρος στους ηρωικούς αγώνες.

Στην επικράτεια που προσπαθεί να ελέγξει (ανεπιτυχώς…) το σαπισμένο αργεντίνικο κράτος, μετά από αναρίθμητες δράσεις αντεκδίκησης έπειτα απ’ τη δειλή δολοφονία του συντρόφου Santiago Maldonado, τα πράγματα φαίνεται να έχουν “καταλαγιάσει” για λίγο. Ας διαλύσουμε την εκεχειρία · ας συνεχίσουμε να καθιστούμε τα όνειρα της ολικής απελευθέρωσης τον χειρότερο εφιάλτη της εξουσίας: από τούτη την ψευτο-προοδευτική κυβέρνηση θέλουμε να δούμε μοναχά ένα βουνό από στάχτες!

Ξημερώματα 26ης Ιανουαρίου, σε μια μικρή καλοκαιρινή πόλη στην επαρχία του Malos Aires, δυο κοντέινερ άρχισαν να ξερνούν ένα πυκνό σύννεφο καπνών, και αμέσως οι φλόγες αναδύθηκαν ανεξέλεγκτα απ’ το εσωτερικό τους. Σταματήσαμε λίγο πέρα ν’ απολαύσουμε την ανάφλεξη. Ένα περιπολικό κατέφτασε γρήγορα, αποκλείοντας την περιοχή, μα ήταν ήδη αρκετά αργά, αποχωρήσαμε απ’ το σημείο ικανοποιημένοι και με καρδιές παλλόμενες.

Το πράξαμε για να τιμήσουμε τις 100 ΜΕΡΕΣ της αδιάκοπης, άγριας κι ανεξέλεγκτης αναρχικής εξέγερσης απ’ τα συντράφια μας εκεί πέρα, αγάπη και εξεγερτικές αγκαλιές σε όλα τους! Νιώθουμε απερίγραπτη οργή για τα τόσα άτομα που σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν, βιάστηκαν ή βρέθηκαν διωκώμενα. Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει, όσο ο ήλιος της Αναρχίας φεγγοβολά μες στο στέρνο μας · και οξύνουμε όλο και πιο καταστροφικά την οργή για οτιδήποτε προσπαθεί να μας κρατά σκλάβους.

Το 2020 ας σημάνει το σημείο ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στον Παγκόσμιο Κοινωνικό Πόλεμο. Ας πολλαπλασιάσουμε την αντιεξουσιαστική συγκρουσιακότητα όπου κι αν βρισκόμαστε · με την πεποίθηση πως δεν είμαστε μόνοι, και πως ούτε είναι ικανοί να μας συλλάβουν (εύκολα), αν οργανώνουμε με συνείδηση την κάθε αγωνιστική χειρονομία… Κάθε πυρήνας ας είναι παρών στην περιοχή του, ξυπνώντας τους συναγερμούς και αποτελειώνοντας τη γαμημένη πλασματική “ειρήνη” της αστυνομίας. Δε σταματάμε εδώ. Λευτεριά ή θάνατος: τα θέλουμε όλα.

ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΩΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΥΣ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ

 

CELULA PAMPA LIBRE -ANTES M.A.K.(i)- FAI/FRI

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ελβετία: Σαμποτάζ κατά της Nestle

Λάβαμε στις 9/2/2019

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΚΑΤΑ ΤΗΣ NESTLE

Τη δεύτερη μέρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δε θα διανεμηθούν στη Ζυρίχη προϊόντα ψυγείου της Nestle.

Ειδικότερα, χθες το βράδυ σαμποτάραμε αποτελεσματικά τα φορτηγά-ψυγεία που ήταν σταθμευμένα στο μεγάλο περιφερειακό κέντρο εφοδιασμού στο Bülach. Γι’ αυτό κι εμείς θέλαμε να δώσουμε συμβολισμό στη δράση μας ενάντια σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες παγκοσμίως και στρατηγικό συνεργάτη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Εάν αυτό οδηγήσει ακόμα και σε αδυναμία παράδοσης ενός απεριτίφ Davoser Bonzen (το οποίο θα προσφέρει η Nestle), θα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επιτεθούμε στη Nestle και να σαμποτάρουμε την αλυσίδα εφοδιασμού της. Παιδική εργασία στο Μάλι, αποψίλωση δασών στην Ινδονησία, ιδιωτικοποίηση των υδάτων σε ολόκληρο τον νότο, εργοστασιακή παραγωγή στο φασιστικό τουρκικό κράτος, συνεργασία με παραστρατιωτικούς στην κεντρική Αμερική κλπ. Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε σήμερα κάθε σαμποτάζ σε κάθε διαφορετικό έγκλημα του ξεχωριστού αυτού ελβετικού παρασίτου. Αντ’ αυτού επικεντρωνόμαστε με τη δράση αυτή στο τρίο ‘’Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ- Nestle – Χιλή’’.

Από μια άποψη, η Χιλή και η Nestle συμπορεύονται. Κατ’ αρχάς, αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζεται σήμερα στη Χιλή. Είναι η ίδια εικόνα που παρουσιάζεται σχεδόν σε ολόκληρο τον Νότο παγκοσμίως: ότι η Nestle κυριαρχεί στην αγορά εμφιαλωμένου νερού, έχει στην κατοχή της τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής (στην περίπτωση της Χιλής τουλάχιστον οκτώ) όπου επωφελείται από ειδικούς νόμους εναντίον της Ένωσης και η Nestle αποκτά τις πρώτες ύλες σε τιμές ντάμπινγκ και προέρχονται από ιδιαίτερα περιβαλλοντικά επιβλαβείς φυτείες με ιδιαίτερα εκμεταλλευτικές μεθόδους κλπ.

Μια πιο ουσιαστική εικόνα εμφανίζεται όταν προστίθεται και η ιστορική διάσταση: η Χιλή, όπως ακριβώς και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και η Nestle, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της νεοφιλελεύθερης μεταμόρφωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αυτό συνδέεται. Δεν είναι τυχαίο πως ο Peter Brabeck Lemanthe (αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ) ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Χιλή το 1970. Υπό την ηγεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Pinochet κατέστειλε τον σοσιαλιστή πρόεδρο Salvador Allende το 1973. Η επακόλουθη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, που εξασφαλίστηκε με την αιματηρή δικτατορία, χρησίμευσε ως προπαρασκευαστικό στάδιο για τους νεοφιλελεύθερους σχεδιαστές στρατηγικής, όπως το γκρουπ των Chicago Boys, και έγινε έτσι το προσχέδιο για επίθεση σε εκατομμύρια εργαζομένους παγκοσμίως.

Ο Brabeck όχι μόνο σχεδίασε καλά τη στρατιωτική δικτατορία (παρέμεινε μέχρι το 1980 και ανέβαινε σταθερά), αλλά και φαινόταν πως είχε βγάλει σημαντικά προσωπικά συμπεράσματα από τη στενή συνεργασία μεταξύ στρατού και οικονομίας. Οι επιχειρηματικές πρακτικές της Nestle μπορούν από πολλές απόψεις να θεωρηθούν ως άμεση συνέχεια της τελειοποίησης της διάδρασης μεταξύ στρατού και οικονομίας, κάτι που είναι εξαιρετικά καρποφόρο για του εκμεταλλευτές.

Αρχικά αυτή είναι η επιθετική και άμεση χρήση από την Nestle των στρατιωτικών εξεγέρσεων και δυνάμεων: η Nestle προσέλαβε τον σύμβουλο του αμερικανικού στρατού Raphael Pagan, ενάντια στην παγκόσμια καμπάνια κατά του εμπορίου υποκατάστατων τροφών για μωρά της Nestle. Ο Pagan έχει διατελέσει σύμβουλος και αξιωματικός πληροφοριών για την αιματηρή στρατηγική του Reagan στην Λατινική Αμερική (ξεκινώντας από το πραξικόπημα του Pinochet μέχρι και τις επιχειρήσεις της αντιτρομοκρατικής εναντίον της επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα). Υπό την ηγεσία του Pagan, η Nestle κατάφερε να αποδυναμώσει σημαντικά την εκστρατεία μποϊκοτάζ με μεθόδους μυστικών υπηρεσιών για να χωρίσει την εκστρατεία αυτή σε αντικαπιταλιστικά, ανθρωπιστικά-εκκλησιαστικά, ευρωπαϊκά και λατινοαμερικανικά μέρη. Η άμεση στρατιωτική-βιομηχανική συνεργασία έγινε επί των ημερών του John Hedley, ενός πρώην πράκτορα MI6, ο οποίος έγινε γνωστός για τις ενέργειες κατασκοπείας εναντίον του παγκοσμίου δικτύου κατά της παγκοσμιοποίησης, ATTAC, στις αρχές του 2000. Τέλος, (εκτός από τη σύναψη συμβάσεων κατασκοπείας με την Securitas ή την μυστική υπηρεσία της Κολομβίας) αξίζει να αναφέρουμε τη συνεργασία της Nestle με το ινστιτούτο πολιτικής του ΝΑΤΟ στο ατλαντικό συμβούλιο, η οποία αφορά τα ειδικά κοινά συμφέροντα NATO και Nestle έναντι των αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική κατά την δεκαετία του 2000.

Στον ευρύ σχεδιασμό των εκστρατειών PR της Nestle και των αντι-εκστρατειών που αναπτύχθηκαν από αυτές αλλά και άλλες συνεργασίες, συνδυάζονται πολλά στοιχεία όπως τα εργαλεία και τα όρια μεταξύ διαφήμισης, άσκησης παρασκηνιακής πολιτικής πίεσης και άλλων μεθόδων πολέμου. Είναι φανερό πως η ισχυρή συμφωνία της Nestle με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ανήκει στο οπλοστάσιο αυτό. Σχεδόν καμία οργάνωση δεν είναι τόσο ικανή όταν πρόκειται να ενδιαφερθεί για εκμετάλλευση προς το συμφέρον και την ευημερία της άρχουσας τάξης, προωθώντας την ιδιωτικοποίηση ως εκσυγχρονισμό ή παρουσιάζοντας τους φασίστες ως δημοκρατικούς.

Αλλά η ηγεμονία Davoser Bonzen ταλαντεύεται, γιατί μόνο στα πολυτελή ξενοδοχεία τους που προστατεύονται από χιλιάδες μπάτσους μπορούν να μιλήσουν για τα μελλοντικά τους σχέδια. Η Χιλή, η ίδια χώρα που θεωρείται για αρκετές δεκαετίες ως ιδανικό μοντέλο για ασφαλή ιδιωτική εκμετάλλευση του συλλογικού πλούτου, εδώ και κάποιους μήνες βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης. Παρά την τεράστια καταστολή, ο λαός εκεί κερδίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Η εξέγερση αυτή, που εκτός από τις μαζικές κινητοποιήσεις και τα σαμποτάζ περιλαμβάνει επίσης και τον σχηματισμό δομών τοπικών συμβουλίων, έχει πάψει να στρέφεται εδώ και καιρό μόνο εναντίον της κλεπτομανούς αυτής ελίτ · στρέφεται και κατά της ίδιας της ζωής στον καπιταλισμό.

Και δεν είναι μόνοι σε αυτό: υπάρχουν κινήματα παγκοσμίως, τα οποία σε άμεση αντιπαράθεση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Έχουμε την αυτοπεποίθηση πως είμαστε πολλοί και ισχυροί. Σε αυτούς τους αγώνες, ανεξάρτητα από τη μορφή με την οποία αυτοί εκφράζονται, ένα μήνυμα προκύπτει αναμφίβολα και με σαφήνεια: το μέλλον δεν ανήκει στους άρχοντες αλλά σε εμάς!

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Ο ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΗΤΤΑΤΑΙ ΠΟΤΕ!

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ!

Πηγή: barrikade.info
Μετάφραση: Lobo Negro

Υπέρ της επαναστατικής βίας: Εισαγωγή ανάλυσης για την εξέγερση στη Χιλή

Τα ακόλουθα αποτελούν την εισαγωγή στο “Για τα Εξεγερτικά Φαντάσματα και τις Επίπλαστες Σημαίες”, ένα κείμενο απ’ τους Ανταγωνιστικούς Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης, το οποίο αναλύει την εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Ολόκληρο το κείμενο στα ισπανικά σε PDF: https://325.nostate.net/wp-content/uploads/2020/01/Fantasmas-Insurreccionales-Lectura.pdf

________________________________

Η χρήση της επαναστατικής βίας έχει κακολογηθεί, και αφάνταστες ποσότητες από βλασφημίες, μύθους και ψευδείς φήμες έχουν εγερθεί γύρω της. Έχουμε ακούσει πως είναι άχρηστη, πως δε συνεισφέρει τίποτα, πως πρέπει να καταστέλλεται, πως χρησιμοποιείται από μυστικούς πράκτορες και/ή ανώριμα υποκείμενα, πως έχει ελάχιστη συσχέτιση με την πολιτική, πως δεν εκπροσωπεί τον λαό, κλπ., κλπ., κλπ…

Στο κείμενο αυτό, δε θ’ αποπειραθούμε να κάνουμε μιαν ενδελεχή ανάλυση της χρήσης της σε ιστορικό επίπεδο. Για να το κάνουμε αυτό, αρκεί να κοιτάξουμε τα παραδείγματα σε οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας. Η συνεισφορά της στον αγώνα που προσδίδει αξιοπρέπεια στις ζωές των ανθρώπων, ασχέτως του πού χρησιμοποιείται, ποιο καθεστώς πολεμά, ή της ιδιοσυγκρασίας των όσων την επιστρατεύουν, έχει συμβάλει ιδιαιτέρως στην εξέλιξή του. Δε χρειάζεται ν’ αναφέρουμε πως ούτε η σκλαβιά, ούτε η φεουδαρχία, ούτε οι μοναρχίες, ούτε οι βίαιες εργατοώρες, ούτε η αποικιοκρατία, ούτε τα πλέον θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα, ούτε η πλειάδα των δικτατοριών έχουν αντιμετωπιστεί μονάχα με ειρηνικές μεθόδους. Συνεπώς, θεωρούμε πως το ν’ απορρίπτουμε το εργαλείο αυτό δεν έχει νόημα για την επαναστατική υπόθεση.

Επιπροσθέτως, πρέπει να σημειωθεί πως, αν η βία (η χρήση φυσικής δύναμης) ήταν πραγματικά τόσο επιβλαβής όσο αναφέρεται συχνά απ’ όσους θέλουν να την απονομιμοποιήσουν, κανένα Κράτος δε θα έμπαινε στον κόπο να θέλει να τη μονοπωλήσει ώσπου να μπουχτίσουμε, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την επιλογή αυτή με θλιβερές επικοινωνιακές καμπάνιες που αποσκοπούν απλώς στο ξέπλυμα της εικόνας και στην πολιτική στήριξη απ’ τους υπηκόους του.

Κατανοώντας αυτό, αρνούμαστε ν’ απορρίψουμε ένα πλήρως έγκυρο πολιτικό εργαλείο, όπως η χρήση της βία ενάντια στους μηχανισμούς που μας καταπιέζουν. Είμαστε υπέρ της άμεσης επίθεσης που, στοχεύοντας τις δομές της εξουσίας που περιορίζει την ελευθερία μας και καταπιέζει τις ζωές μας, αποτελεί μιαν έγκυρη απόκριση στους αιώνες επί αιώνων δομικής, καθημερινής και συστηματικής βίας που ασκεί μια χούφτα προνομιούχων επί της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Η σύντομη εξεγερτική μας ιστορία (2011-2019) το δηλώνει. Στο παρελθόν έχουμε βάλει βόμβες, καταστρέψαμε τραπεζικά υποκαταστήματα, επιτεθήκαμε στους χώρους συνάντησης των ισχυρών, φυτέψαμε προσομοιώσεις εκρηκτικών μηχανισμών, κάψαμε λεωφορεία ολοσχερώς, απαλλοτριώσαμε πόρους, βανδαλίσαμε σύμβολα, επιτεθήκαμε στους μπάσταρδους της αστυνομίας, και εφαρμόσαμε μεθόδους σαμποτάζ και ενόχλησης των εκτελεστών μας, προσπαθώντας πάντα να είμαστε προσεκτικοί να μην τραυματιστούν περαστικοί ή πολίτες που δεν έχουν καμία σχέση με τους στόχους των δράσεών μας.

Έτσι, λοιπόν, δε φοβόμαστε να το πούμε. Έχουμε επιτεθεί βίαια σε πολλές περιπτώσεις ενάντια στα Κέντρα της Εξουσίας, όπου οργανώνεται η εκμετάλλευσή μας. Το έχουμε κάνει λοιπόν, και μας γεμίζει περηφάνια, διότι αντιλαμβανόμαστε όλες τούτες τις δράσεις ως μιαν ελάχιστη απάντηση στη βία όπου γυρεύουν να μας υποβάλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου.

Με άλλα λόγια, έχουμε χρησιμοποιήσει μειοψηφική βία. Γνωρίζουμε τ’ αποτελέσματα και τις συνέπειές της, και κατανοούμε πολύ καλά την πολιτική της προσέγγιση. Η βία αποτελεί ένα ισχυρό όπλο που δύναται ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας, αν κανείς γνωρίζει πώς να την εφαρμόσει σωστά. Κι όχι μόνο τον ρου της ιστορίας, αλλά επίσης και τον τρόπο του συσχετίζεσθαι εντός της κοινωνίας. Όλα εξαρτώνται απ’ τις στοχεύσεις που τη συνοδεύουν.

Απ’ την πλευρά μας, ποθούμε να ζήσουμε δίχως ηγέτες κι αφεντικά, σε αρμονία με τη φύση και τα ζώα, με τρόπο υπεύθυνο κι αξιοπρεπή, σεβόμενοι ο ένας την άλλη, κατανοώντας πως καθεμιά έχει διαφορετικές ικανότητες, μα πως καθείς από ‘μάς έχει ίση αξία για την εξέλιξη των ανθρώπων, με αυτο-μόρφωση, με το να μοιραζόμαστε εντός ελεύθερων ενώσεων για την απόλαυση του να το κάνουμε και όχι για την ανάγκη να επιβιώσουμε, βασιζόμενοι σε αξίες όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, η ειλικρίνεια κι η αλληλοβοήθεια.

Οι καπιταλιστές, όμως, οι οποίοι ελέγχουν πολιτικά τους κρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι περιλαμβάνουν (σαφώς) την FF.AA. (Ένοπλες Δυνάμεις της Χιλής) και την αστυνομία, πρεσβεύουν πολύ διαφορετικές στοχεύσεις, καθώς πασχίζουν μοναχά να διατηρήσουν τα προνόμιά τους με κόστος τα βάσανα και την εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας και του περιβάλλοντος γύρω τους.

Θέλουμε, ακόμη, να είμαστε κατηγορηματικοί, αποσαφηνίζοντας πως δεν προέρχεται απαραίτητα από φιλικά πυρά οτιδήποτε μυρίζει καπνό και μπαρούτι. Οι πλούσιοι κι οι ισχυροί έχουν χρησιμοποιήσει τη βία από αμνημονεύτων χρόνων για να μας κρατήσουν στην απ’ έξω. Το γνωρίζουν, και θά ‘πρεπε να το γνωρίζουμε κι εμείς. Τα προνόμιά τους διατηρούνται όχι μόνο στη βάση του βίαιου και άνισου πυραμιδοειδούς συστήματος που τοποθετεί ελάχιστους ψηλά και τους πολλούς χαμηλά, αλλά -πάνω απ’ όλα- στον δυσανάλογο έλεγχο της χρήσης της δύναμης.

Είναι, συνεπώς, απαραίτητο να κατανοήσουμε πως, μιλώντας με στρατιωτικούς όρους, ο συσχετισμός δυνάμεων είναι τρομακτικά ανόμοιος. Ο εχθρός υπερέχει, και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι ένα γεγονός που υποθέτουμε πως κανείς δε θ’ αμφισβητήσει.

Το κάλεσμά μας, λοιπόν, είναι σαφές: Ας μην αφήσουμε τις επιθυμίες μας ν’ αντανακλώνται σε δράσεις που αντιλαμβανόμαστε όπως τη μιλιταριστική στρατηγική του Κράτους. Η ιστορία δείχνει πως δεν είναι πάντα εύκολο ν’ αποκωδικοποιήσουμε το σύμπλεγμα των στρατηγικών του εχθρού, μα πως, με αφοσίωση και λίγη υπομονή, είναι δυνατόν να διαυγάσουμε τις πιθανές μελλοντικές του κινήσεις.

Το να γνωρίζουμε πού κινείται ο εχθρός και προς τα πού κατευθύνεται, μπορεί να επιφέρει μικρές στρατηγικές νίκες στο μέλλον.

Ό,τι λέμε το αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά, επειδή, ως επαναστατική οργάνωση, έχουμε θέσει βραχυπρόθεσμους, ενδιάμεσους και μακροπρόθεσμους στόχους για να επιτύχουμε συγκεκριμένους σκοπούς που, με αυστηρά τεχνικούς όρους, θα μπορούσαν να σηματοδοτούν προωθημένες θέσεις στον δρόμο για τη γενικευμένη σύγκρουση. Προχωράμε μπροστά δίχως σταματημό στην πορεία αυτή, με αποτέλεσμα η ανάλυση του θέματος ν’ αποτελεί ζωτικής σημασίας αν πραγματικά θέλουμε να νικήσουμε σε κάποια μελλοντική υποτιθέμενη επανάσταση.

Μ’ αυτήν τη λογική, η κατάσταση στη Χιλή σήμερα χρήζει της δημοσιοποίησης των στοχασμών αυτών, λόγω της εξεγερτικής απεικόνισης που παρουσιάζουν οι παρούσες συγκυρίες. Κατά συνέπεια, είναι σημαντικό να δεσμευτούμε σε συγκεκριμένα σημεία της ανάλυσης, που είναι αναγκαία ώστε να συζητήσουμε ανοιχτά, ν’ αποφύγουμε να ορθώσουμε επίπλαστες εικόνες, οι οποίες δε σχετίζονται σε τίποτα με τα βήματα των αυθεντικών συντροφισσών/φων. Τούτου λεχθέντος, μπορεί να γίνει κατανοητό πως το παρόν κείμενο αποσκοπεί ν’ αποτελέσει μια μικρή συνεισφορά, μια συνεισφορά σ’ αυτόν τον αδελφικό διάλογο, ώστε ν’ αποσαφηνιστεί ποιος είναι ποιος όταν μιλάμε για ώθηση προς την επανάσταση και για γνώση της πραγματικής μας κατεύθυνσης.

Εν συνεχεία, αναπτύσσουμε μια σειρά αναφορών που υποδεικνύουν αυτό. Που ξεκαθαρίζουν τις αμφιβολίες και τους μύθους για το τι συμβαίνει πραγματικά στη Χιλή. Όμως, δε θέλουμε να υπάρξουν παρανοήσεις, δεν καλούμε σε απραξία. Καλούμε απλά σε επαγρύπνηση. Να προσέχουμε ο ένας την άλλη και να μην ξεπέσουμε στο παιχνίδι της εξουσίας. Να γιατί μοιραζόμαστε αυτούς τους στοχασμούς, οι οποίοι ευελπιστούμε πως θα γίνουν σωστά αντιληπτοί, ακόμη κι αν δεν είναι της  αρεσκείας μας.

____________________

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ
____________________

Το κείμενο αυτό διανέμεται ελεύθερα και χωρίς αντίτιμο σε διάφορα μέρη και χώρους στην περιοχή που κυριαρχείται απ’ το Κράτος της Χιλής, πιο πολύ στη Μητροπολιτική Περιοχή (Σαντιάγο) και στα περίχωρά της, ευελπιστώντας να συνεισφέρουμε με αδελφικό τρόπο στους συλλογικούς στοχασμούς πάνω στην εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Παρ’ ότι το κείμενο είναι κάπως μακροσκελές, παρουσιάζεται -σε γενικές γραμμές- μια ανάλυση της εξέγερσης και των πρώτων συντονισμένων δράσεων ευρείας κλίμακας που αναδύθηκαν δίχως ακόμη νά ‘χει υπάρξει απαραιτήτως μια μαζική συνείδηση να τους ωθήσει σε αυτό. Εν συνεχεία, πολλές απ’ τις σελίδες περιέχουν υλικό που σχετίζεται με τη μελέτη και/ή την ανάλυση των μιλιταριστικών στρατηγικών που έχουν χρησιμοποιήσει τα Κράτη, και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις κοινωνικής κρίσης ή για να επικυρώσουν κατασταλτικές πολιτικές ενάντια σε ομάδες ατόμων ή ιδέες. Για τον λόγο τούτο, χρησιμοποιούμε διάφορα ιστορικά παραδείγματα του πιο πρόσφατου παρελθόντος (Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική), καταδεικνύοντας με αξιόπιστα δεδομένα πως οι κάτοχοι της εξουσίας έχουν χρησιμοποιήσει μιλιταριστικές τακτικές (νόμιμες ή παράνομες) που τους επιτρέπουν να διατηρούν τα προνόμιά τους. Ο σκοπός, λοιπόν, ήταν να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στις ομοιότητες και τις διαφορές του παρόντος πλαισίου εντός του οποίου διαδραματίζεται η τωρινή εξέγερση στα μέρη μας, με εκείνες τις άλλες εμπειρίες, καθώς, σύμφωνα με τη δική μας οπτική, πολλές (αλλά θα θέλαμε να πιστεύουμε όχι όλες) απ’ τις αρχικές πρωτοπόρες δράσεις που συνέβησαν τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων προήλθαν απ’ τον κρατικό μηχανισμό: απ’ την αστυνομία ή, όταν αυτή αποτύγχανε, από παραστρατιωτικά μορφώματα. Ως εκ τούτου, (θα θέλαμε να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά) στη σημασία της σύγκρισης μιλιταριστικών στρατηγικών και τακτικών από διαφορετικά μέρη κι εποχές. Αυτό, δεδομένου πως, ενώ στα μέρη μας υπήρχε μια γενική ανυπακοή, ο κρατικός μηχανισμός επιτάχυνε την περαιτέρω γενίκευση του χάους, γεγονός χρήσιμο για τις πολιτικές του, οι οποίες αποτελούν τον σπόρο της εξέγερσης που θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί στη συνείδηση των όσων όρθωσαν νομικά αιτήματα, ένα κοινωνικό προϊόν της εξάντλησης των 30 ετών συστηματικής κακομεταχείρισης…

Τέλος, ας σημειωθεί πως αυτή τη φορά δραττόμεθα της ευκαιρίας να παρουσιάσουμε το λογότυπο που μας αντιπροσωπεύει, το οποίο επίσης αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά χρώματα του αναρχικού αγώνα, με την προσθήκη του κόκκινου αστεριού, βαμμένο με το αίμα όσων πέθαναν γυρεύοντας τη λευτεριά. Απ’ τη στιγμή αυτή, πάνε έξι χρόνια απ’ όταν ο αδερφός μας Sebastian Oversluij Seguel (Angry) δολοφονήθηκε απ’ τον Κρατικό / Καπιταλιστικό μηχανισμό το πρωί της 11ης Δεκέμβρη 2013, σε μιαν απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας στην κοινότητα του Πουδαουέλ. Η ιστορία μας γράφεται απέλπιδα με το αίμα των στυντροφισσών και των συντρόφων μας.

Ως συνεισφορά στην εξεγερτική μνήμη, μπορούμε να επισημάνουμε πως στην πρώτη δράση που πραγματοποιήσαμε εκείνον τον μακρινό Μάη του 2011, χρησιμοποιήσαμε ένα διαφορετικό σχέδιο λογότυπου, βασισμένο στο περίγραμμα ενός κορακιού μες σ’ έναν κύκλο, ο οποίος εμπεριείχε το όνομα της οργάνωσης με λευκά γράμματα (η αστυνομία το ξέρει απ’ τα φυλλάδια που αφήσαμε στο σημείο). Το πρώτο σχέδιο του λογότυπου δημιουργήθηκε απ’ τον Angry. Έπειτα απ’ τον θάνατό του, αποφασίσαμε να μην ξαναχρησιμοποιήσουμε το σχέδιο εκείνο, κατανοώντας πως, με το φευγιό του, σκοτώθηκε κι ένα κομμάτι από ‘μάς. Μοιραζόμαστε την ανάμνηση αυτή για να τιμήσουμε τη μνήμη του συντρόφου μας. Έξι χρόνια έπειτα απ’ τον θάνατό του εν ώρα δράσης, το αντάρτικο πνεύμα του παραμένει ακέραιο στην εξέγερση.

Παλεύουμε για την αξιοπρέπεια μα και για τη λευτεριά.

Ας συνεισφέρουμε στην αποσταθεροποίηση του Κεφαλαίου και του Κράτους που μας καταπιέζουν!

Πραγματικοί τρομοκράτες είναι η La Moneda, το Κονγκρέσο, οι στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις και τα media τους!

Όσο υπάρχει Δυστυχία θα υπάρχει Εξέγερση!

Ανταγωνιστικοί Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης

Υ.Γ. Ενθαρρύνουμε την αναπαραγωγή του υλικού αυτού είτε μερικώς είτε στην ολότητά του, με κάθε μέσο. Αν έχει φτάσει στα χέρια σας κάποιο αντίγραφο και το θεωρείτε αρμόζον, μη διστάσετε να το μοιραστείτε. Οι πολιτικοί συλλογισμοί θρέφουν επίσης τον σπόρο της εξέγερσης.

Πηγή: AMWenglish

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Προπαγάνδα αλληλεγγύης με την εξέγερση στη Χιλή

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ

Εδώ και περισσότερες από 90 μέρες στη Χιλή, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέλαβαν τους δρόμους με την ελπίδα πως ο αγώνας μπορούσε να οδηγήσει σε μιαν αξιοπρεπέστερη ζωή.

Τα κράτη δύνανται να πολεμήσουν της εξεγερτικές διαδικασίες και τις επαναστάσεις με διάφορους τρόπους, κάποιες φορές δε χρειάζονται τίποτα παραπάνω απ’ τις πολιτικές, τα δώρα και τα δημοκρατικά τσίρκα. Όταν όμως στριμώχνονται, χρησιμοποιούν το μονοπώλιο της βίας, το οποίο και προσπαθούν να επιδεικνύουν. Γυρεύουν την υποδούλωση μέσω της καταστολής, των βασανισμών και της φυλακής, κατασκευάζοντας νέους νόμους που εξυπηρετούν την κατασταλτική τους μέθοδο, προσαγάγοντας τους κουκουλοφόρους, αυξάνοντας τις ποινές για τις λεηλασίες και την άμυνα που προσφέρουν τα οδοφράγματα.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν φυλακιστεί και αντιμετωπίζουν ποινές τις οποίες το Κράτος επιδιώκει να θέσει ως παράδειγμα, καρτερώντας την επιστροφή στην τόσο επιθυμητή κανονικότητα που οι κυβερνήσεις έχουν ανάγκη για να λειτουργήσουν. Η κοινωνική ειρήνη που επιτρέπει στο Κεφάλαιο να παράγει τα τεράστια κέρδη του, βασίζεται στα ψίχουλα που λαμβάνουν οι καταπιεσμένοι.

Μα τα οδοφράγματα ακόμη βρίσκονται στους δρόμους, η δράση κι η αλληλεγγύη λαμβάνουν δημιουργικές μορφές, γεννώντας σχέσεις που ξεφεύγουν απ’ τη λογική της ισχύος και της εξουσίας.

Το κράτος αποσταθεροποιείτα, παντού!
Λευτεριά στους κρατουμένους και τις κρατούμενες!

Πηγή: anarchistsworldwide
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

13-19 Ιανουαρίου: Διεθνής εβδομάδα αγκιτάτσιας σε στήριξη των αιχμαλώτων της εξέγερσης στη Χιλή

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΓΚΙΤΑΤΣΙΑΣ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ: 13-19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Περισσότερες από 80 ημέρες έπειτα απ’ τον κοινωνικο ξεσηκωμό στη Χιλή, ο αγώνας κι η κοινωνική οργάνωση συνεχίζονται με την ακλόνητη αποφασιστικότητα της σύγκρουσης και της ρήξης με το μοντέλο της εξουσίας και της οικονομίας, το οποίο διαιωνίζει ανισότητες, αδικίες και βιαιότητες για δεκάδες χρόνια.

Αναμφισβήτητα, η εξέγερση που ακόμη μαίνεται στη Χιλή σήμανε ένα σημείο καμπής δίχως επιστροφή, μέσα σ’ ένα μακρύ ταξίδι αγώνων, έχοντας όμως επιφέρει κι ένα βαρύ κόστος: εκατοντάδες επί εκατοντάδων αιχμαλώτων της εξέγερσης, που βρίσκονται σήμερα σε διαφορετικές φυλακές ανά την επικράτεια αυτή. Κάθε βδομάδα, ο αριθμός τους αυξάνεται. Μέσ’ από ένα προφανές φαινόμενο μαζικού εγκλεισμού, το Κράτος αποσκοπεί να εκφοβίσει και να εγκληματοποιήσει την κοιωνική διαμαρτυρία. Κάνουμε λόγο για τους πολιτικούς κρατουμένους και κρατούμενες της εξέγερσης έπειτα απ’ το γεγονός του μαζικού εγκλεισμού κοινωνικών αγωνιστ.ρι.ών μετά τον ξεσηκωμό της 18ης (Οκτώβρη), ως απάντηση στην πολιτική απόφαση του Κράτους, και όχι με τεχνικά/νομικά κριτήρια, κατανοώντας τη συνενοχή αναμεταξύ των διάφορων εξουσιών του Κράτους ώστε να διαιωνίσει το υπάρχον μοντέλο ελέγχου.

Να γιατί πραγματοποιούμε τούτο το κάλεσμα για διεθνή αλληλεγγύη με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους της εξέγερσης, για να αποκαλύψουμε την πολιτική συνθήκη του εγκλεισμού τους, και για να απαιτήσουμε την άμεση απελευθέρωσή τους. Επεκτείνουμε το κάλεσμα αυτό, κάνοντας έκκληση να ορθωθούν ποικίλες πρωτοβουλίες και δράσεις αλληλεγγύης σε κάθε περιοχή.

ΟΣΟΙ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ, ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

Συντονισμός για την Απελευθέρωση των Πολιτικών Κρατουμένων της 18ης Οκτώβρη

Πηγή: http://aradio.blogsport.de/2020/01/11/chile-13-19-1-2020-woche-der-solidaritaet-mit-den-politischen-gefangenen-semana-de-solidaridad-con-lxs-presxs-politicxs/

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Θεσσαλονίκη: Ανάληψη ευθύνης για εκρηκτικό μηχανισμό στο σπίτι του προξένου της Χιλής

Μια συμβολή στον αγώνα για την διάχυση της εξέγερσης πέρα από τα σύνορα της Χιλής

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 23/12 στείλαμε ένα εκρηκτικό σινιάλο αλληλεγγύης από το σπίτι του προξένου της Χιλής στη Θεσσαλονίκη Ρήγα Τζελέπογλου που βρίσκεται στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης στην οδό Θεσσαλονίκης 19. Επιλέξαμε να επιτεθούμε,τοποθετώντας έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό, προσπερνώντας την προσωπική του ασφάλεια,την εταιρία security που επιβλέπει το σπίτι,τους μεγάλους και “απροσπέλαστους” φράχτες της έπαυλης-μονοκατοικίας του και να φτάσουμε λίγα μόνο μέτρα από το σημείο που κοιμόταν ήσυχος και ασφαλής. Λάβαμε όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας,ώστε να προκληθούν μόνο υλικές ζημιές, θέλοντας να στείλουμε ένα πρώτο μήνυμα στο συγκεκριμένο ρουφιάνο. Παρ’ όλα αυτά,για την επόμενη φορά επιφυλασσόμαστε για το κατά πόσο θα επιλέξουμε με μόνο στόχο το ίδιο του το σπίτι.

Μόνο τυχαία δεν βρίσκεται στην εν λόγω θέση ο πρόξενος. Μεγαλοαστός, διευθυντής και μέτοχος σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της πόλης (ICBS), έχει σχέσεις με πλήθος διπλωματών άλλων χωρών αλλά και με την εγχώρια οικονομική ελίτ και ταυτόχρονα με διάθεση να προβάλλει ένα φιλάνθρωπο προσωπείο μέσα από εμφανίσεις σε φιλανθρωπικά γκαλά κτλ. Ο ίδιος κατέχει το συγκεκριμένο “αξίωμα”-θέση από το 2000 στηρίζοντας και φυσικά στηριζόμενος από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις με αριστερό ή/και δεξιό προφίλ. Κυβερνήσεις που όλα αυτά τα χρόνια επέλεγαν να στήνουν ένα άτυπο “κυνήγι μαγισσών” εναντίον των αναρχικών, με διώξεις στο σωρό,συλλήψεις,ξυλοδαρμούς ακόμα και εξαφανίσεις ή δολοφονίες συντρόφων/ισσών. Σε μια χώρα με μακρά παράδοση σε εξεγερσιακούς αγώνες και έντονο το στοιχείο των ανατρεπτικών (για το υπάρχον) σκεπτικών αλλά και με ακόμη πιο έντονη την αναρχική αφορμαλιστική δράση, που εκφράζεται τόσο μέσα από ενέργειες άμεσης δράσης,όσο και από γενικευμένες συγκρούσεις στον δρόμο, η καταστολή και οι εκφραστές της έχουν παίξει και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια να διατηρηθεί ακέραια η κοινωνική ειρήνη.

Από τις 18/10/2019 και με έναυσμα μια διαμαρτυρία για την αύξηση του εισιτηρίου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μεγάλο μέρος της χιλιανής κοινωνίας αποφασίζει να διαταράξει την κανονικότητα,συμμετέχοντας σε καθημερινές διαδηλώσεις και πορείες,σε απεργίες διαρκείας και σε γενικευμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής (μπάτσους και στρατιωτικούς) και να ξεφύγει από την αποχαύνωση του καναπέ και τον ρόλο του θεατή. Όσο η τάξη,η υποτιθέμενη ασφάλεια και η νομοτυπία διαλυόταν στην πράξη ο αυθορμητισμός,οι εικόνες χάους και η διαφαινόμενη εξέγερση ξεπηδούσαν και τις αντικαθιστούσαν. Εμπρησμοί κυβερνητικών κτηρίων,επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα,λεηλασίες σούπερ μάρκετ και εμπορικών κολοσσών εδώ και 2 μήνες συνθέτουν την νόρμα της καθημερινότητας στην Χιλή. Οι εξεγερμένοι/ες επιστρέφουν ένα μικρό μόνο μέρος της βίας που δέχονται από τη στιγμή της γέννησης τους κατά των δυναστών τους, το κράτος και την κυριαρχία. Δεν επιζητούν τίποτα το συγκεκριμένο ή καλύτερα επιθυμούν τα πάντα. Την καταστροφή αυτού του εμπορευματοποιημένου κόσμου και την ανάδειξη ενός κόσμου ανεξούσιου και ελεύθερου. Οι αναρχικοί/ες συμμετέχουν από την πρώτη στιγμή σχεδόν σε κάθε εξεγερσιακή πράξη ή διαδικασία που σκοπό έχει να προωθήσει και να ενισχύσει την ίδια την εξέγερση. Από τη σύσταση οριζόντιων συνελεύσεων γειτονιάς και καταλήψεις δημόσιων κτηρίων μέχρι οργανωμένες επιθέσεις κατά μπάτσων και καπιταλιστικών στόχων και σταθμών και υποδομών του μετρό.

Η δεξιά κυβέρνηση Pinera από την άλλη,αντιλαμβάνεται σχετικά γρήγορα τις διαστάσεις του ξεσπάσματος και της συνολικής και συλλογικής ανυπακοής και προσπαθεί τόσο με την καταστολή στην πιο άγρια μορφή της να τρομοκρατήσει, όσο και με “φιλο-λαικά” μέτρα να κατευνάσει τους εξεγερμένους. Χιλιάδες συλλήψεις,εκατοντάδες τραυματίες από επιθέσεις μπάτσων και στρατού, δεκάδες με απώλεια όρασης λόγων τραυμάτων στα μάτια από πλαστικές σφαίρες και πάνω από 30 νεκροί είτε από αληθινά πυρά, είτε από βασανιστήρια μπάτσων κατά τη διάρκεια ή μετά τις συλλήψεις. Ξεχωριστό ρόλο φαίνεται να έχουν οι σεξουαλικές επιθέσεις και οι βιασμοί από τα δίποδα ένστολα καθάρματα μέσα σε αστυνομικά τμήματα ή ακόμα και στη μέση του δρόμου προσπαθώντας τις περισσότερες φορές να απομονώσουν τα θύματά τους και να αποφύγουν κάμερες, δημοσιογράφους και κόσμο που μπορεί να τους καταγράφει. Χαρακτηριστική, επίσης, είναι η περίπτωση της δημοσιογράφου Albertina Martinez που βρέθηκε δολοφονημένη μέσα στο σπίτι της,ενώ έλειπαν και αρκετά ενοχοποιητικά ντοκουμέντα που κατείχε για τις βιαιότητες της κρατικής καταστολής.

Παράλληλα στην προσπάθεια της η χιλιανή κυβέρνηση να κερδίσει τις εντυπώσεις και να επιστρέψει στην κανονικότητα παίρνει πίσω τα σχέδιά της για αύξηση του εισιτηρίου στα ΜΜΜ αλλά και όσο περνάνε οι εβδομάδες ανακοινώνει μέχρι και αύξηση έως και 50% των μισθών. Όλα αυτά ενώ έχει κηρύξει την χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και επιβάλει συχνά-πυκνά καθ’όλη την διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συναθροίσεων και διαμηνύει δημοκρατικές συνταγματικές αλλαγές. Τίποτα από αυτά βέβαια δεν στάθηκε αρκετό για να σταματήσει ή έστω να ανακόψει την ισχύ της εξέγερσης που διαρκώς ανατροφοδοτείται και δυναμώνει.

Και αν ακούγονται γνωστά αυτά τα σκηνικά “πολέμου” και ελευθερίας είναι επειδή οι μνήμες του Δεκέμβρη του ’08 δεν έχουν σβήσει ακόμη. Η φλόγα τους παραμένει ζωντανή και το μόνο που κάνει είναι να τρεμοπαίζει αναμένοντας εκείνη την αφορμή που θα την μετατρέψει σε ποτάμι λάβας που στο πέρασμά του θα αφήσει τα αποκαΐδια αυτού του καπιταλιστικού κόσμου και μια ελεύθερη γη,έτοιμη να δεχτεί τους σπόρους της επανάστασης. Δεκάδες οι λόγοι και οι αφορμές που θα μπορούσαν να γεννήσουν έναν νέο Δεκέμβρη. Δεν επιθυμούμε και δεν περιμένουμε μάρτυρες και νεκρούς αλλά οργανωνόμαστε και συνθέτουμε επιθετικούς σχηματισμούς στο εδώ και στο τώρα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση του κράτους ενάντια σε αναρχικούς/ες και επαναστάτες/ριες. Αφενός έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς που μέσω των ΜΑΤ,ΟΠΚΕ,Δ και ασφαλιτών αστυνομοκρατούν και χτυπούν πορείες,μέσω των δικαστών και των εισαγγελέων αθωώνουν φασίστες της χρυσής αυγής,μπάτσους δολοφόνους(Κορκονέας-Σαραλιώτης) και πρεζέμπορες εφοπλιστές(Μαρινάκης) και καταδικάζουν αγωνιστές με μόνο κριτήριο το πολιτικό τους φρόνημα για παραδειγματισμό,μέσω των ΜΜΕ και των διαφόρων Λαμπρόπουλων και Καραμήτρου διαπομπεύουν αναρχικούς και καταστρατηγούν την κοινή γνώμη. Αφετέρου οφείλουμε να προστατεύσουμε τις δομές και τους χώρους μας θέτοντας τα απαραίτητα αναχώματα για την συνέχεια και την διάχυση του αναρχικού αγώνα. Τα τελεσίγραφα και τις ημερομηνίες-ώρες “κλειδιά” τα βάζουμε εμείς για τις επιθέσεις που εξαπολύουμε. Για αυτό θα είναι φρόνιμο όταν κυκλοφορείτε στους δρόμους και μακριά από τα σπίτια και τις safe zone σας να ρίχνετε μια ματιά πίσω που και που. Ακόμα και στα ίδια σας τα σπίτια και τους χώρους που αισθάνεστε άτρωτοι, καλό θα είναι να κοιμάστε με το ένα μάτι πάντα ανοιχτό. Γιατί όσες παρακολουθήσεις και αν κάνετε,όσα GPS και ασφαλίτες να βάλετε να μας επιτηρούν, πάντα θα εφεύρουμε έναν τρόπο να βρισκόμαστε κοντά σας όταν το επιθυμούμε.

Τον τελευταίο καιρό είναι έντονο το κλίμα φόβου και τρομουστερίας που καλλιεργείται τόσο στην κοινωνία γενικά όσο και εντός του α/α χώρου. Όπου και αν στραφεί κανείς σε όλες τις πτυχές της ζωής θα παρατηρήσει μια διάχυτη ανασφάλεια ,μια αίσθηση ανικανότητας να επιβιώσει ,να πορευτεί ελεύθερος. Όλα φαντάζουν δύσκολα,επικίνδυνα και η εξουσία παροτρύνει τους ανθρώπους να μείνουν σπίτι τους,να μην μιλάνε,να κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια τους σε ό,τι φαντάζει άδικο. Μια καλά σχεδιασμένη στρατηγική που τοποθετεί τα πιόνια της παρατεταγμένα όλα στη σειρά,υπάκουα και στις θέσεις που θα οριστούν για το καθένα. Αυτός ο κόσμος θέλει φερέφωνα ,καλά προγραμματισμένους καταδότες να κρυφοκοιτούν πίσω από τις κλειδαρότρυπες και τις οθόνες από τις κάμερες τους,αποχαυνωμένοι και τρομαγμένοι για το ένα ακόμη ευρώ που χάθηκε από την τσέπη τους. Να αγωνιούν και να αγχώνονται για τον μετανάστη έξω από την πόρτα τους και να ευγνωμονούν την δουλοπρεπή και απαραίτητη για την ύπαρξη της δημοκρατίας,αστυνομία με την “αναγκαία” της βία. Εγκαθιδρύει την τάξη και την ασφάλεια στις γειτονιές, άλλωστε. Ως τρομοκράτες βαφτίζονται οι ανυπάκουοι,όσοι εχθρεύονται και πολεμούν το ίδιο το κράτος και όσοι/ες αντιστέκονται και ανυπόταχτοι αγωνίζονται ενάντια σε έναν κόσμο σκλαβιάς και αδικίας. Εμείς, αναγνωρίζουμε και αναλύουμε αυτή την δυστοπία,την βιώνουμε βαθιά μέσα μας.

Από το σπίτι,στη δουλειά,στο δρόμο,στη γειτονιά μέχρι την οθόνη και την συνείδηση του καθενός: παραπληροφόρηση,σαπίλα,αηδία. Βρισκόμενοι με τους συντρόφους μας στους δρόμους,παλεύουμε συλλογικά,στεκόμαστε απέναντι σε αυτό το οικοδόμημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης και έχουμε το πείσμα και την δύναμη να το καταστρέψουμε. Από μια αφισοκόλληση και μια συλλογική κουζίνα, μέχρι μια βόμβα και μια καταδρομική επίθεση συντονίζουμε τις επιθυμίες μας. Δεν συμπάσχουμε με κανέναν μικροαστό που κοιτάει μονάχα την δουλίτσα και τον εαυτό του. Σκεφτόμαστε αλληλέγγυα, η ανάσα και η σκέψη μας ενώνεται για να δημιουργήσει έναν άλλο κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο. Έφτασε η στιγμή που αφήνουμε πίσω εσωτερικές κόντρες και διαφωνίες του παρελθόντος και οργανωνόμαστε για έναν συνολικό και καθολικό πόλεμο με το υπάρχον.

Για εκείνους/ες που τόλμησαν

Για όλους/ες τους φυλακισμένους/ες συντρόφους/ισσες

Για τους εξεγερμένους/ες σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Δύναμη στους καταζητούμενους συντρόφους Μιχαιλίδη,Αθανασοπούλου,Χατζηβασιλειάδη.

Καλή ανάρρωση στον σύντροφο Σακκά.

Υ.Γ. Η αποσιωποίηση της επίθεσης από τα καθεστωτικά μέσα και τους μπάτσους,καταδεικνύει την προσπάθεια τους να μην χαλάσει το επίπλαστο κλίμα σιγουριάς και ασφάλειας που επικρατεί σε “αναβαθμισμένες” γειτονιές της πόλης όπως το Ωραιόκαστρο. Πίσω από τις μεγάλες περιφράξεις των μονοκατοικιών,τις κάμερες σε κάθε γωνιά και τις εταιρίες security που με δικούς τους στόλους αυτοκινήτων επιβλέπουν και “περιφρουρούν” επί 24ωρου βάσεως τις βίλες των νεόπλουτων και των μεγαλοαστών, θα υπάρχει πάντα ένα κενό ασφαλείας και κάποιοι/ες που θα το εκμεταλλευτούν. Τα χριστουγεννιάτικα δώρα φτάνουν καμιά φορά λίγο νωρίτερα.

Nuestro presente crear y combatir

Χιλή: Ενάντια στη λήθη και τη μετάνοια ¡SEBASTIAN “ANGRY” OVERSLUIJ ΠΑΡΩΝ!

Έχουν ήδη περάσει έξι χρόνια από τότε που ο αναρχικός μας σύντροφος έπεσε αφού χτυπήθηκε απ’ τις σφαίρες ενός φρουρού ασφαλείας σε απόπειρα απαλλοτρίωσης τον Δεκέμβρη του 2013.

Απ’ τη μέρα εκείνη, λόγια μνήμης ξεκίνησαν να γράφονται, επιτρέποντας στη ζωή του συντρόφου να συνεχιστεί μεσ’ απ’ την αναρχική δράση που ανακαλεί τα διάφορα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο σύντροφος ως όπλα ενάντια στην εξουσία, συμμετέχοντας σε μουσικά projects, βιβλιοθήκες, σχέδια και συμμετοχή στην άμεση δράση.

Σήμερα, γνωρίζουμε πως η δράση του κι η μνήμη του αναλαμβάνονται αναμεταξύ των κοντινών του κύκλων που μοιράστηκαν τη ζωή τους μ’ εκείνον ανά τα χρόνια, ένα σημάδι θετικό, το οποίο αψηφά τη λήθη και τη μετάνοια. Ο “Pelao Angry” είναι σύντροφος που μας λείπει. Ίσως να ήταν μαζί μας εν μέσω της παρούσας εξέγερσης, πολεμώντας τα εξουσιαστικά συμφέροντα με χιλιάδες τρόπους. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως, ανά τον κόσμο, τ’ όνομά του αντηχεί στα οδοφράγματα, στα βιβλία και στις ποικίλες πρωτοβουλίας της αναρχικής δράσης.

Έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, οι επιλογές μας παραμένουν σθεναρές να πυροδοτούν τη μνήμη μας στα μονοπάτια του πολέμου ενάντια σε κάθε εξουσία.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
¡SEBASTIAN “ANGRY” OVERSLUIJ ΠΑΡΩΝ!


Χιλή. Δεκέμβρης 2019

Πηγή: https://actforfree.nostate.net/?p=35988

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ: Γράμμα σ’ένα Χιλιανό

Ο σύντροφος Γκουστάβο Ροντρίγκεζ μας έστειλε προς δημοσιοποίηση στην Ελλάδα το κείμενο-ανάλυση του το οποίο μεταφράσαμε και επιμεληθήκαμε στην ελληνική γλώσσα. Ο Ροντρίγκεζ, για όσους/ες δεν γνωρίζουν, είναι ένας πολύ γνωστός για τη θεωρία και τη δράση του Μεξικανός σύντροφος στους αναρχικούς κύκλους της Λατινικής Αμερικής. Εμείς από την πλευρά μας, σαν Έλληνες αναρχικοί, θεωρούμε δεδομένης της συγκυρίας των διεθνών εξεγερσιακών γεγονότων που συνταράσσουν τον πλανήτη τους τελευταίους μήνες, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα της Χιλής- την αναλυτική προσέγγιση του συντρόφου σημαντική, λόγω της αυστηρά κριτικής αναρχικής θεώρησης του μιας σειράς ζητημάτων τα οποία άπτονται των σημερινών δυνατοτήτων και προοπτικών της εξέγερσης σημαντικών τμημάτων των αποκλεισμένων, σε διεθνές επίπεδο. Πιστεύουμε ότι η δουλειά του συμβάλει αποφασιστικά στην διερεύνηση και την εξαγωγή χρήσιμων πρακτικών συμπερασμάτων ως προς αυτή την κατεύθυνση.
Για την μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου Νίκος Νικάνορας.


ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΙΛΙΑΝΟ

Στον Χοακίν Γκαρθία Τσανκς και στο Μαρτσέλο Βιλλαροέλ Σεπούλβεδα, συντρόφους και συνομώτες.

“…κάθε επαναστατική θέση αντλεί τη δύναμη της της από την κρυφή πεποίθηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει”

Τζορτζ Όργουελ , ο δρόμος προς το Βάϊγκαν Πάιρ

“Αλίκη: Πόσο θα διαρκέσει για πάντα;

Άσπρο κουνέλι: Μερικές φορές μονάχα μια στιγμή”

Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

Οι άσχημες κοινωνικές συνθήκες είναι το καινούριο σημείο αφετηρίας της θυελλώδους λαϊκής διαμαρτυρίας που απλώνεται από άκρο σε άκρο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Αλγερία, Ιράκ, Αϊτή, Λίβανος, Καταλονία, Ισημερινός, Βολιβία και Χιλή είναι οι εφήμεροι πρωταγωνιστές των πολύμορφων αστικών εξεγέρσεων που ταρακουνούν τον κόσμο.

Παρότι είναι βέβαιο ότι αυτές οι διαδεδομένες διαμαρτυρίες αντλούν τη καταγωγή τους από ιδιαίτερους επικρουστήρες που τις εξηγούν (ειδικά το Χονγκ Κονγκ και η Καταλονία, με τις ανεξαρτησιακές τους αξιώσεις), θα ήταν αφελές να σκεφτούμε ότι όλη αυτή η συσσωρευμένη οργή δεν είναι διασυνδεμένη. Η αύξηση των τιμών στα αγαθά και στις υπηρεσίες, προστιθέμενη στην οικονομική λιτότητα- με την επακόλουθη απώλεια θέσεων εργασίας και την άνιση οικονομική επιβίωση στο βαθμό που η παγκόσμια ανάπτυξη επιβραδύνεται- είναι ο κοινός παρανομαστής του μεγαλύτερου μέρους αυτών των κινητοποιήσεων.

Παρόλα αυτά, είναι αναμφισβήτητο ότι αυτές οι διαμαρτυρίες έχουν σαν κοινό στοιχείο επίσης μια άλλη μεγάλη στιγμή που προσπερνά ευρέως την οικονομικίστικη ανάλυση και που πολύ βολικά δεν αποτελεί αντικείμενο επεξεργασίας από πλευράς των μέσων μαζικής αποχαύνωσης και που σκόπιμα διαφεύγει επίσης από την ανάλυση των πολιτολόγων και των απολογητών της κυριαρχίας : τον αντικυβερνητικό σπασμό τους, την απέχθεια εναντίον οποιουδήποτε κυβερνά και ενάντια σε όλα τα πολιτικά κόμματα οποιασδήποτε απόχρωσης. Ένα χαρακτηριστικό που επιβάλει την απουσία αρχηγών και /ή διευθυνόντων, και διευκολύνει την εφήμερη συγκεκριμενοποίηση της αναρχίας.

Χωρίς αμφιβολία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της τελευταίας ανταγωνιστικής συναρμολόγησης, διεγείρουν a priori πολλούς αναρχικούς/ες συντρόφους/ισσες, που συνεχίζουν αναλύοντας τα συμβάντα διαμέσου του φακού της ιδεολογίας να παραμένουν στρατοπεδευμένοι μέσα σε σκληρωτικά παραδείγματα που ανάγονται στον 19ο αιώνα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο φονικό για τις ιδεολογίες από την ίδια την πραγματικότητα.

Προφανώς εκείνο το παλιό μοντέλο της αναρχικής κοινωνίας που εμφανίζονταν θετικά αξιολογημένη, σαν ένα πρωτότυπο κοινωνίας, σαν ένα σχέδιο αλλαγής συνοδευόμενο από μια αντίστοιχη πρακτική, δεν είναι πλέον δυνατό να επαναληφθεί στις ημέρες μας.

Όπως με εύστοχο τρόπο παρατήρησε ο σύντροφος Αλφρέντο Μπονάνο σε μια από τις διαλέξεις του που έγιναν πριν από μερικά χρόνια στην Αθήνα, με τίτλο “ Η καταστροφή της εργασίας” : “ Το πρώτο πράγμα που πρέπει να βγάλουμε από το μυαλό μας είναι να σκεφτούμε ότι στο μέλλον, επίσης και στην πιθανότητα υλοποίησης της ίδιας της επανάστασης, θα υπάρξει κάτι που να μπορέσουμε να το κληρονομήσουμε από το κράτος και το κεφάλαιο. Θυμάστε τις παλιές αναλύσεις των συντρόφων πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια, όταν θεωρούνταν εφικτό ότι διαμέσου της επαναστατικής απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής από τα χέρια των καπιταλιστών και της παράδοσής τους στα χέρια των προλετάριων-κατάλληλα εκπαιδευμένων στην αυτοδιαχείριση-θα μπορούσε να δημιουργηθεί η καινούρια κοινωνία; Αυτό το πράγμα δεν είναι πλέον δυνατό”.

Σήμερα δεν ανταποκρινόμαστε στις συνθήκες ούτε με τον πολλαπλασιασμό των αυθόρμητων εξεγέρσεων ούτε με την γενική απεργία ούτε με τον θρίαμβο της κοινωνικής επανάστασης ούτε με την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την αντιστροφή των πυραμιδοειδών δομών της κυριαρχίας έτσι ώστε οι αυτοδιαχειριστικές και ελευθεριακές συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης να υλοποιηθούν σαν άμεση δυνατότητα.

Όμως δεν μπορούμε να περιοριστούμε στην επισήμανση ότι οι παλιού τύπου αγώνες δεν είναι πλέον χρήσιμοι στις ημέρες μας. Βρισκόμαστε εκ νέου με την ίδια παντοτινή ανικανότητα να μπορέσουμε να διασχίσουμε τη γραμμή και να περάσουμε για πάντα από την άλλη πλευρά. Γινόμαστε ανήμποροι να εγκαταλείψουμε τον αδιέξοδο δρόμο που μας επιβάλει η εξουσία, να απελευθερωθούμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς, να καθαρίσουμε το δρόμο και να εγκαταλείψουμε οριστικά τον συνηθισμένο κύκλο. Κατά συνέπεια μας χρειάζεται να επανεξετάσουμε ενδελεχώς την ιστορική μας αποσκευή, να πετάξουμε τις σάπιες σανίδες που διαβρώθηκαν από τον χρόνο και να τις αντικαταστήσουμε με φρέσκο και στιβαρό ξύλο.

Έχουμε σαν άμεση αποστολή να αναστοχαστούμε την αναρχία. Ή να σκεφτούμε ενάντια στη σκέψη. Να αντιστρέψουμε τα διαγράμματα. Η σκέψη-μας υπενθυμίζει ο Ντελέζ από την κόλαση-συνίσταται στο να: “συνδέουμε κάθε φορά ένα βέλος στο ίδιο…. μμμμ!”.

DEJA VU

Για όσους ήμασταν έφηβοι εκείνο τον εικονικό χρόνο το 1968-και για αυτούς που ήταν μεγαλύτεροι και τον βίωσαν ρίχνοντας κομπολόγια ή μέσα σε πιο επικίνδυνες συνθήκες- οι σημερινές πληθωρικές εξεγέρσεις μας φαίνονται ένα “Deja vu”, δηλαδή μας προκαλούν εκείνη την αίσθηση του “ήδη βιωμένου” γεγονότος, της ιστορίας που επαναλαμβάνεται, κάτι το οποίο αντιμετωπίσαμε σαν εμπειρία στο παρελθόν.

Πράγματι, οι μαζικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις δεν είναι καινούριες . Και οι μαζικές διαδηλώσεις με αφετηρία τον Μάη του ‘68 επίσης υπήρξαν πολύμορφες και διαμόρφωσαν ένα κίνημα εξισωτικού και αντιεξουσιαστικού περιεχομένου-που δεν είχε ποτέ προβλεφθεί και ακόμη λιγότερο προωθήθηκε από πλευράς των εκκλησιών του επίσημου αναρχισμού εκείνης της εποχής- το οποίο εκτροχιάστηκε από τις πολιτικές και τις οικονομικές συνισταμένες που το γέννησαν δίνοντας με τη σειρά του ζωή σε μια πολιτισμική κρίση που εξανάγκασε σε θέση ρουά-ματ την καταναλωτική κοινωνία της πειθαρχίας και ήταν προάγγελος της κρίσης του καπιταλιστικού κόσμου της δεκαετίας του εβδομήντα και του ξηλώματος του κοινωνικού κράτους.

Μετά ακολούθησαν οι διαμαρτυρίες-εξίσου πολύμορφες-ενάντια στον πόλεμο στη χερσόνησο της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη). Κατόπι ήλθε ο ιταλικός Μάης του ‘77, ακολουθούμενος από τις διαδηλώσεις ενάντια στα πυρηνικά όπλα και την τεχνολογία και τις κινητοποιήσεις ενάντια στη αποκαλούμενη “παγκοσμιοποίηση” σε διεθνές επίπεδο (Σηάτλ, Ουάσιγκτον, Πράγα, Κεμπέκ, Γένοβα, Θεσσαλονίκη, Βαρσοβία, Γκουνταλαχάρα) που διήρκεσαν μέχρι το 2004. Σε πιο πρόσφατη ημερομηνία είδαμε την εξέλιξη των μαζικών κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων που προωθήθηκαν από πλευράς του κινήματος 15-Μ, που βαπτίστηκε επίσης σαν “κίνημα των αγανακτισμένων”(2011-2015) στο Ισπανικό κράτος και, επίσης το αντίγραφο του, το κίνημα Occupy Wall Street (του 2011-2012)! Έτσι όπως ακριβώς και τις διαμαρτυρίες στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα καθώς και αυτές που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα Nuit debout a Paris και, ακόμη πιο πρόσφατα, αυτές που πραγματοποιήθηκαν από τους “Los chalecos amarillos”.

Παρόλο το πνεύμα αμφισβήτησης που τις εμψύχωσε και τον διάχυτο εκδηλωμένο αυθορμητισμό τους όλες αυτές οι κινητοποιήσεις (χωρίς εξαιρέσεις) εξάντλησαν τον αγέρωχο και ανυπότακτο χαρακτήρα τους αναδημιουργώντας τη μαρξιστική διαλεκτική της συντακτικής εξουσίας και κατέληξαν πιασμένες μέσα στους μηχανισμούς σύλληψης του συστήματος κυριαρχίας. Όπως μας υπενθυμίζει ο σύντροφος Μπονάνο : “Η μηχανή του ‘68 παρήγαγε τα καλύτερα στελέχη του καινούριου τεχνο-γραφειοκρατικού κράτους”. Να λοιπόν η θαυμάσια ικανότητα ενσωμάτωσης των κοινωνικών κινημάτων από πλευράς των δομών κυριαρχίας σαν ανεξάντλητη πηγή της αντίδρασης.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε τη μεταμόρφωση του “κινήματος των αγανακτισμένων” μέσα στις πλατείες του ισπανικού κράτους σε “Podemos” που ανακηρύσσεται σε προστάτη του νόμου και της τάξης στο “όνομα των ταπεινών” ! Βλέπουμε τον Σύριζα να εγκαταλείπει τις πλατείες της Αθήνας και να εφαρμόζει τις πολιτικές λιτότητας της Ε.Ε. , να μεταλλάσσεται στον πιστό τους εκτελεστή στην κυβέρνηση. Ή το κίνημα Nuit debut στη Γαλλία να απαιτεί τη θεσμοθέτηση ενός καινούριου συντάγματος και το κίνημα Occupy Wall Street να ενισχύει τις γραμμές του Μπέρνυ Σάντερς στον αγώνα δρόμου για τον Λευκό οίκο.

Στην πραγματικότητα, αφού διηγηθήκαμε τις παρελθούσες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες, μας προκύπτει μια κάποια αμφιβολία που μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε αν πράγματι αντιλαμβανόμαστε ένα γεγονός “deja vu”, δηλαδή αν αληθινά η ιστορία επαναλαμβάνεται και αν έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτά τα γεγονότα έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν, ή πειραματιζόμαστε με μια αλλοίωση της μνήμης που μας κάνει να πιστεύουμε ότι θυμόμαστε καταστάσεις που δεν συνέβησαν ποτέ και στα αλήθεια, βρισκόμαστε μπροστά από ένα φαινόμενο που όχι μόνο δεν έχει εμφανιστεί ποτέ πριν, αλλά ούτε και κάποιος το είχε ονειρευτεί ποτέ ή το είχε απλά ακούσει.

Αν τον Μάη του ‘68 οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις εμπνεύστηκαν από την συντακτική ουτοπία-όπως ακριβώς και οι περισσότερες από τις από τις προαναφερόμενες μαζικές κινητοποιήσεις της εποχής εκείνης-είναι άλλο τόσο προφανής η απουσία ουτοπικής προοπτικής μέσα στις παρούσες κινητοποιήσεις που συνταράσσουν ολόκληρο τον κόσμο. Η οργή και η απογοήτευση δεν διαθέτουν ουτιλιταριστικά κίνητρα, ούτε πολιτικά αλλά ούτε και ιδεολογικά, είναι παράλογες, πηγαίνουν πέρα από την άρνηση της πολιτικής και αποκτούν πνοή μέσα σε μια δυστοπική δυναμική.

Αν και από ορισμένες απόψεις η διαμαρτυρία αναμιγνύεται και συγχέεται με τα αιτήματα της αποκαλούμενης “κοινωνίας των πολιτών” τα οποία ενσωματώνονται από τα κόμματα και τα συνδικάτα-πάντα έτοιμα να ανακατευτούν με την κυριαρχούσα λαϊκιστική αντίδραση-η πληθώρα του αρνητισμού που προκύπτει καθορίζει τα καταπιεσμένα πάθη και την ερωτική δύναμη της στάσης, δημιουργώντας πτητικές εξεγερσιακές υποκειμενικότητες που δίνουν ευκαιριακή πνοή στην Αναρχία, ανατρέποντας την τάξη και προκαλώντας κρίση στους μηχανισμούς σύλληψης.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Από τις 18 Οκτώβρη του τρέχοντος έτους, η Χιλή έγινε το επίκεντρο της λατινοαμερικάνικης εξέγερσης, δωρίζοντάς μας πραγματικές οδομαχίες ενάντια σε μπάτσους και στρατιώτες. Μέσα σε 15 ημέρες μιας πολυετούς εξέγερσης η γενικευμένη στασιαστική φωτιά κατόρθωσε να διακόψει την βρώμικη κανονικότητα που κυριαρχούσε μέσα στη διεφθαρμένη “μετάβαση στη δημοκρατία”, έπειτα από τόσα χρόνια φασισμού που είχαν επιβληθεί με τη φωτιά και το αίμα από την στρατιωτική-επιχειρηματική δικτατορία του στρατηγού Α. Πινοσέτ.

Χωρίς αμφιβολία η γενικευμένη εξέγερση που σήμερα βιώνει η Χιλή είναι το αναντίρρητο πρόσωπο της αποθάρρυνσης, η μηδενιστική έκφραση όποιου έχει χάσει κάθε ελπίδα, η έκρηξη της αναρχικής οργής που από τις αρχές του αιώνα είχαμε προαισθανθεί μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού συγγενών ανατρεπτικών, ένα σύνολο συνενόχων και συνωμοτών με ενεργή παρουσία και διαδεδομένη πρακτική εμπειρία ανά τον κόσμο. Πέρα από τα αμέτρητα συνθήματα στους τοίχους από τις ελεύθερες γροθιές που δίνουν αναπνοή στην παρατεταμένη εξέγερση στις πόλεις του Σαντιάγκο, του Βαλπαραϊσο και της Κονσεψιόν, η συγκρουσιακότητα εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους στην περιοχή της Χιλής.

Στο Σαντιάγκο, πέρα από την κινητοποίηση 1εκατομυρίου 200χιλιάδων διαδηλωτών που έγινε είδηση σε όλα τα μίντια-με όλες τις επιπτώσεις της συμβολικής μεγαλοπρέπειας- συγκεκριμενοποιήθηκε η συνηθισμένη επίθεση ενάντια στις εικόνες της κυριαρχίας, εκτονώνοντας όλη την καταπιεσμένη οργή ενάντια στις καπιταλιστικές πολυεθνικές, καταστρέφοντας το εμπόρευμα, καίγοντας δεκάδες λεωφορεία της δημόσιας συγκοινωνίας, αυτοκίνητα και κτήρια, σαμποταρίστηκαν και κάηκαν σταθμοί του μετρό και πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες απαλλοτριώσεις σε καταστήματα και γραφεία. Συνεχίζοντας με την έφοδο ενάντια στα σύμβολα, δέχτηκε επίθεση σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις το τηλεοπτικό κανάλι TV “Mega” από πλευράς νεαρών μασκοφόρων και με εμπρηστικούς μηχανισμούς. Ένα άγαλμα προς τιμή της αστυνομίας καταρρίφθηκε στο Δήμο Μπαρνέκεα, μαζί με πολλά άλλα μνημεία-εικονογραφικά σύμβολα της κυριαρχίας-που καταστράφηκαν σε αναρίθμητες πλατείες της χώρας. Με παρόμοιο τρόπο ποτάμια από διαδηλωτές επιχείρησαν να καταλάβουν την Λα Μονέδα σε επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες, αντιμετωπίζοντας την σκληρή απάντηση του στρατού και των καραμπινιέρων. Η έφοδος ενάντια στο μέγαρο της κυβέρνησης, έγινε ο κύριος στόχος της κοινωνικής εξέγερσης, ερεθίζοντας μια κάποια αναπόληση της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων η οποία θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Για ποιο λόγο θα έπρεπε να καταλάβουμε την Λα Μονέδα; Ο στόχος μας δεν είναι να καταλάβουμε κτήρια αλλά αντίθετα να τα κατεδαφίσουμε. Η, που είναι το ίδιο πράγμα: να αρνηθούμε την εξουσία. Δηλαδή, να καταστρέψουμε κάθε άποψη της θεσμοποιημένης εξουσίας και ταυτόχρονα να καταπνίξουμε κάθε καινούρια απόπειρα συντακτικής εξουσίας.

Από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να μας γίνει πολύ σαφές ότι οι συγκλίνουσες προσπάθειες των ελάχιστα κόκκινων και πολύ πρακτόρων της αριστεράς του κεφαλαίου, με τη λειτουργία τους περί Εθνικής Ενότητας και τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις τους στο δημοψήφισμα, για “ ένα καινούριο σύνταγμα με την υποχρεωτική συμμετοχή των πολιτών” και τον σχηματισμό μιας συντακτικής συνέλευσης ! Έτσι ακριβώς όπως και η απόπειρα χειραγώγισης από πλευράς του κινήματος Αλιέντε για ένα καινούριο Σύνταγμα! Η το απεχθές κάλεσμα του πατριωτικού μετώπου Μανουέλ Ροντρίγκεζ στους “πατριώτες στρατιωτικούς”, στους “ενσυνείδητους καραμπινιέρους”, ούτως ώστε “να υποταχθούν στο λαό και να διευκολύνουν τον αγώνα για το τέλος των κακών κυβερνήσεων”! Και επίσης οι σχιζοειδείς φωνακλάδες της Izqierda Libertaria και της “Σοσιαλισμός και ελευθερία”που καλούν στη λαϊκή ενότητα ! Όχι μονάχα βρίσκονται πολύ μακρυά από τους δικούς μας στόχους του αγώνα αλλά επίσης αντιπροσωπεύουν μια καινούρια απόπειρα να διαιωνιστεί η κυριαρχία και να σταθεροποιηθεί το κεφάλαιο “με ανθρώπινο πρόσωπο”. Μια απόπειρα την οποία πρέπει να πολεμήσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα που πολεμάμε την θεσμοποιημένη εξουσία.

Επιπλέον, απέναντι στο πιο ριζοσπαστικό τμήμα της ένοπλης σοσιαλδημοκρατίας, το αποκαλούμενο Πατριωτικό μέτωπο Μανουέλ Ροντρίγκεζ-Αυτόνομο (FPMR-A) και το Κίνημα της επαναστατικής αριστεράς-Αντάρτικος στρατός των φτωχών (MIR-EGP), όχι μονάχα μας αντιστοιχεί να διατηρήσουμε μια απόσταση ασφαλείας αυστηρά κριτική αλλά επίσης να αξιολογήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα την πρότασή τους της Λαϊκής εξουσίας. Δυστυχώς υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες που επιμένουν αναφορικά με τον “κοινωνικό” χαρακτήρα της παρούσας εξέγερσης και διατηρούν προσδοκίες σε μια προφασιζόμενη-και ανεδαφική στις ημέρες μας-ελευθεριακή κοινωνία που, όπως σημείωσε εύστοχα ο Αλφρέντο στην προαναφερόμενη διάλεξη: “είμαι πεπεισμένος ότι ακόμη και στην περίπτωση που η αναρχία θα υλοποιούνταν, οι αναρχικοί θα συνεχίσουν να είναι κριτικοί απέναντι σε αυτή τη θεσμοποιημένη αναρχία. Διότι αυτός ο αναρχισμός θα αποτελεί ένα αναρχικό θεσμό, και είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο μέρος των συντρόφων θα είναι ενάντια σε αυτό τον τύπο αναρχισμού”.

Για πολλούς εραστές του κοινωνικού αγώνα των πολύμορφων και ιδιαίτερων ερμηνειών του αναρχισμού, πρέπει “να καταλάβουμε ότι ο αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο έχει πολλαπλά μέτωπα και μορφές αγώνα” ούτως ώστε να προχωρήσουμε “προς το μέλλον, το δικό μας μέλλον”.

Μια δήλωση που όχι μονάχα είναι δύσκολη να γίνει κατανοητή αλλά ακόμη και να χωνευτεί από τη σύγχρονη αναρχική οπτική χωρίς να υποπέσουμε σε ρεφορμιστικές θέσεις ξεκάθαρου σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού. Χωρίς καμιά αμφιβολία τα μέλη της εκδοτικής συλλογικότητας αυτού του περιοδικού-και όσοι το παράγουν εδώ και έξι χρόνια-διατηρούν την πίστη τους στο “μέλλον μας” και για αυτό τον λόγο δεν διστάζουν να συνάψουν συμμαχίες με “άλλους επαναστάτες” και να συμμετέχουν σε “διάφορα μέτωπα” σε διαφορετικές “μορφές δράσης”.

Αδιαμφισβήτητα όταν συνάπτονται συμμαχίες καταλήγουμε να τροποποιήσουμε τους στόχους σε αναζήτηση της πολιτικής νομιμοποίησης του αγώνα : “ένα καλύτερο μέλλον”. Χωρίς να σκεφτούμε ότι η πίστη στο μέλλον είναι ουσιαστική για να διαιωνισθεί η κυριαρχία. Να ζούμε πάντοτε στο μέλλον είναι ακριβώς η παραδοσιακή μέθοδος για να μην ζούμε εδώ και τώρα, αποσυρόμενοι για πάντα από την αυτονόητη διαρκή σύγκρουση της συμμετοχής στον αναρχικό αγώνα. Ένα γεγονός που ο Νοβατόρε είχε ήδη επισημάνει εδώ και ένα αιώνα ! Κατά βάθος, πίσω από μια παρόμοια θέση, διαμένουν οι εκτός φάσης “συντακτικές” προσδοκίες (δηλαδή αυτές που στοχεύουν στην εγκαθίδρυση νέων θεσμών). Πιστές στο κάλεσμα του τραγουδιού των σειρήνων, διαισθανόμαστε σε αυτές, αντίγραφα του ύμνου στην ελευθερία-που παιανίζουν πάντοτε στις παραμονές της κάθε επανάστασης- , αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερο από δοξαστικούς ύμνους στην καινούρια συντακτική εξουσία.

Παρακάτω θα ακολουθήσουν οι αφελείς αποσαφηνίσεις σαν απόπειρες προφασιζομένων κινήτρων και αιτιών των “ολισθημάτων”, των “προδοσιών” και θα επαναληφθεί μέχρι βαρεμάρας η παλιά ιστορία της “προδομένης επανάστασης”, αντί να αποσαφηνισθεί το γεγονός ότι η Επανάσταση δεν ήταν ποτέ (ούτε και θα είναι) με την πλευρά της ελευθερίας, αλλά είναι αντίθετα στην υπηρεσία της εξουσίας διότι κάθε επανάσταση (πολιτική) είναι ενδόμυχα συντακτική.

Οι Ροβεσπιέροι , η επιτροπή δημόσιας υγείας , οι Λένιν, οι Στάλιν, οι Κάστρο, η KGB, δεν είναι μεταλλάξεις και παραμορφώσεις των αποκαλούμενων “επαναστατικών διαδικασιών” αλλά αντίθετα είναι η φυσική τους συνέπεια.

Από εδώ πηγάζει η παθολογική μας εμμονή να “ξαναανακαλύψουμε” την Αναρχία, για να της αποδώσουμε στη θεωρία-αλλά κυρίως στη πρακτική-, τη χειραφετησιακή της ισχύ. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ντροπιαστικό στις ημέρες μας από την εγκατάλειψη της Αναρχίας στο όνομα μιας χυδαίας εκδοχής του μεταμοντέρνου “ελευθεριακού κομμουνισμού” στον οποίο προσκαλούν σαν εναλλακτική. Χρειάζεται να διαλύσουμε τα φετίχ που μας διατηρούν μέσα στις γιάλες και να παραιτηθούμε από τις εναλλακτικές (από όλες τις εναλλακτικές που πωλούνται αυτή τη στιγμή στην αγορά). Κάθε εναλλακτική στην Αναρχία είναι σημάδι ότι χωλαίνουμε και μια δειλή έξοδος που οδηγεί να διαιωνίσουμε την κυριαρχία κάτω από την ύπουλη μάσκα των μεταβολών.

Δυστυχώς, η διαστρεβλωμένη έννοια της ιδεολογίας-ριζωμένη βαθειά μέσα στους κύκλους μας-εξακολουθεί να προσκαλεί πολλούς να αντιληφθούν τον αναρχισμό σαν μια υλοποίηση (που “διαρκεί για πάντα”), αντί να θεωρηθεί σωστά το γεγονός ότι πρόκειται για μια δυστοπική δυναμική η οποία μας παραχωρεί στιγμές Αναρχίας που χρειάζεται να επεκτείνουμε διαμέσου της συγκεκριμένης επίθεσης (της διαρκούς!), όμως , για να συστηματοποιήσουμε την επίθεση, για να υλοποιήσουμε την καταστρεπτική θέληση, χρειάζεται μια προληπτική οργάνωση της αναρχικής εξέγερσης ! Δηλαδή καθίσταται αναγκαία η αφορμαλιστική διάρθρωση μικρών ομάδων συγγένειας οι οποίες είναι ικανές να συντονιστούν και να παρέμβουν αναρχικά κατά τη διάρκεια ενός αυθόρμητου εξεγερσιακού κινήματος.

Έτσι και μόνο έτσι δίνουμε ζωή στην Αναρχία μέσα από αυτές τις εφήμερες διακοπές της κάθε”κανονικότητας”, επεκτείνοντας το διάχυτο πνεύμα της ανομίας, επεκτείνοντας το χάος μέχρι τις έσχατες συνέπειες, καταστρέφοντας την εργασία και όλους τους πυλώνες της κυριαρχίας.

Όπως μας υπενθυμίζει το Άσπρο κουνέλι (Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων): Για πάντα μερικές φορές διαρκεί μονάχα μια στιγμή και είναι μέσα σε αυτό το κομμάτι του χρόνου που πρέπει να κατεδαφίσουμε όλες τις γέφυρες της επιστροφής, να κάψουμε τα πλοία της υποχώρησης και να πυρπολήσουμε το εμπόρευμα, να κατεδαφίσουμε τον μηχανισμό της ενσωμάτωσης . Για να το επιτύχουμε πρέπει να βρισκόμαστε σε ετοιμότητα, ακόμη και αν υλοποιηθεί μονάχα μια μικρή και εφήμερη στιγμή Αναρχίας, ενσυνείδητοι του γεγονότος ότι η υλοποίησή της είναι μονάχα εφήμερη.

Ο στόχος δεν είναι να αγωνιστούμε για να εγκαθιδρύσουμε τον αναρχισμό. Η ουσία του αγώνα μας είναι να βιώσουμε την Αναρχία μέσα στον καθημερινό αγώνα με αυτό το ζωτικό πάθος που ξεχυλίζει και ενδυναμώνει την ανυποχώρητη δράση μας, υπενθυμίζοντας διαρκώς στους νικητές του παρόντος ότι δεν θα καταφέρουν ΠΟΤΕ να κοιμηθούν ήσυχοι.

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ, Πλανήτης γη, Νοέμβρης 2019


Πηγή : athensindymedia

ΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

δυό στάλες στα τσιμέντα/

για την καταιγίδα/

αυτή που ξέσπασε ολόγυρα/

κι εκείνη που έρχεται.


* αυτοκόλλητο που κολλιέται σε αθήνα και θεσσαλονίκη

** στένσιλ που βάφτηκε στην Πορεία αλληλεγγύης στ_ς εξεγερμέν_ς της Χιλής παρέα με συνθήματα σε ελληνικά και ισπανικά

μετεωρολογικό ινστιτούτο Claudia López Benaiges