Θάνος Χατζηαγγέλου: Ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Θάνος Χατζηαγγέλου-Για την αδιάλλακτη οργάνωση της Αναρχικής Δράσης

Κάθε 10 του Μάρτη, ο χρόνος καρφώνει τους λεπτοδείκτες στο σημείο μηδέν. Δεν υπάρχουν ώρες, μόνο στιγμές περισυλλογής για το φορτίο της ευθύνης που κουβαλάει ο καθένας και η καθεμία μας στο διηνεκές του επαναστατικού γίγνεσθαι. Για το ηθικό, πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον στον επαναστατικό πόλεμο. Ένας κρότος σαν ιαχή εχθροπραξίας, μέσα σε μία νύχτα όπου ο θάνατος νίκησε το φόβο. Ο φυσικός θάνατος τον οποίο τόσο θρηνούμε -στον κόσμο του θανάτου- είναι λιγότερο ολέθριος από το θάνατο που διακινείται ως ζωή.

12 Μάρτηδες πριν, ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας, εκτελείται σε συμπλοκή στη Δάφνη, από ένα πλήρωμα ένστολων τρομοκρατών κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο Λάμπρος έζησε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης – με το χαρτί, με την σημαία, με το πιστόλι στο χέρι. Έτσι άφησε και την τελευταία του πνοή στην ύστατη μάχη, στην πρώτη γραμμή. Στη ζωή κεραυνός και στο θάνατο λύκος. Ο Λάμπρος είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και θα ζει μέσα από τις φλόγες της επαναστατικής βίας. Από τις φωτιές των αστικών μητροπολιτικών πεδίων, μέχρι τις ριπές των ανταρτών στα βουνά της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας αποτελεί σημαία του αγώνα για την ανατροπή και την επανάσταση. Μία σημαία που κυμματίζει περήφανα όσο ο μητροπολιτικός ιστός παραδίδεται στις φλόγες της επαναστατικής βίας. Το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας. Και σε πείσμα όσων θωρρούν πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε πως όσοι νιώθουν νικητές κουβαλάνε στα κουφάρια τους τις πιο συντριπτικές ήττες. Ήττα δεν είναι ο χαμός, ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρωμένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο είναι επαναστατικό καθήκον να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής.

“Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει…και όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα προάστια-δορυφόρους, στις -αγορασμένες επί πιστώσει- πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες παλάτια.”

Ulrike Meinhoff – RAF

Το πρώτο βήμα στον πόλεμο είναι το ερέθισμα, έπειτα η αποφασιστικότητα και μετά το άλμα παραπέρα. Το άλμα σε μία νέα, παράνομα ανυπότακτη, ζωή. Κουβαλάω στις πλάτες μου μία διαδρομή γεμάτη φωτιά. Εκεί όπου οι ανάσες, οι λιγοστές ανάσες κρύβουν την απόλυτη ελευθερία. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Και αν η αγέλη τρομοκρατών του Μητσοτάκη και του Θεοδωρικάκου επενδύει στην ατομική και συλλογική ήττα, στην παραίτηση και την υποταγή, σε ένα φαντασμαγορικό τέλος της ριζοσπαστικής αντίστασης μέσα από την αιχμαλωσία μου, εγώ θα πω πως τόσα χρόνια πίστης, προσήλωσης και συνέπειας στη σύγκρουση οδηγούν στην πιο περήφανη στιγμή αυτού του πολέμου.

12 Μάρτηδες μετά, τιμώντας στην πράξη την απολυτότητα του επαναστατικού ήθους και της συνέπειας και της συνέπειας που αντιπροσωπεύει ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην Οργάνωση Αναρχική Δράση. Είμαι περήφανος που ένα κομμάτι της ζωής μου ταυτίζεται με ένα μαχόμενο σχήμα, σάρκα από τη σάρκα της αναρχικής ιστορίας, που στάθηκε με τις μικρές του δυνάμεις, με ήθος και συνέπεια στα επίδικα και τα καθήκοντα της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης. Είμαι περήφανος για τους συντρόφους, πλάι στους οποίους, η Αναρχία ήταν μία λέξη γεμάτη πάθος και ειλικρίνεια. Είμαι αμετανόητα περήφανος γιατί η στράτευσή μου, ήταν μια συνειδητή πράξη βασισμένη στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αναγκαιότητα της αναρχικής δράσης, σαν αναλυτικό εργαλείο θεώρησης, σαν ανάχωμα δικαιοπραξίας, σαν απόλυτη στάση ζωής.

Η Αναρχική Δράση είναι ένας μαχόμενος σχηματισμός σύγκρουσης και υπεράσπισης της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Είναι μια Οργάνωση που έβαλε στο αντιεξουσιαστικό σκόπευτρο το σύνολο του εξουσιαστικού οικοδομήματος και των σχέσεων εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τη λέξη αλληλεγγύη σε ανυποχώρητη συνθήκη ύπαρξης. Στάθηκε εχθρικά και με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα απέναντι στο κράτος και το μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας, στο μιλιταριστικό ιστό, στο δόγμα της ιερής μαφίας, στην πατριαρχική δυσωδία και τον εθνικό κορμό, στους ναούς και τα πρόσωπα της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, στα διπλωματικά συμφέροντα και τα συμβόλαια ισχύος μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στο αίμα.

Απέναντι σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, δίχως ήθοι, αξίες και αρχές, που καταδυναστεύουν τις ζωές της προλεταριακής βάσης, στέκομαι σήμερα αλύγιστος, αμετανόητος, αδιάλλακτος με την ίδια στοχοπροσήλωση στην επαναστατική υπόθεση. Δεν συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα, δεν σιωπώ μπροστά στην αδικία γιατί στη ζωή μου έμαθα να υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δίκαιο και το αναγκαίο. Χαράζοντας μια πορεία γεμάτη δυσκολίες και χτυπήματα, συλλήψεις και καταδίκες, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε τμήματα, δηλώνω πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις, να με οδηγήσει σε ένα φτηνό ξεπούλημα της ατομικής και συλλογικής διαδρομής για λίγες πεθαμένες ανάσες “ελευθερίας”. Όλα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτηνά και αδιέξοδα χτυπήματα σε ένα σώμα που για χρόνια κουβαλάει μέσα του μία αλώβητη καρδιά. Μια καρδιά με παλμούς σαν κρότους επαναστατικής εχθροπραξίας. Μια καρδιά που χτυπάει για την Αναρχία.

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην Αναρχική Δράση, γιατί κάθε μου βήμα μέσα σε αυτήν τη διαδρομή ήταν και ένα βήμα βαθιάς δέσμευσης στα καθήκοντα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, βαθιά εκτίμηση και θαυμασμό για όσους και όσες γράψαν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ριζοσπαστικής ανατροπής. Με την ελπίδα και τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν τελειώνει, πως η εξεγερτική φλόγα της δικαιοπραξίας δεν σβήνει.

Ταγμένος ψυχή και σώμα στη φλέβα της φωτιάς, παραμένω αμετανόητος αναρχικός, υπερασπίζοντας το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας. Οι ιδέες δεν εξαγοράζονται, το πάθος για την ελευθερία δεν πειθαρχείται, η επαναστατική αξιοπρέπεια δεν απολογείται στα εδώλια των τρομοδικείων. Θα υπερασπιστώ την περήφανη αιχμαλωσία μου μέχρι τέλους, ακόμα και αν χρειαστεί ο ήλιος να ανατείλει από την δύση, θυμίζοντας μια συλλογική υπόσχεση: ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για όλους. Αναμονή, αναμονή, επίθεση.

Περήφανα στρατευμένος στην Αναρχική Δράση. Περήφανα προσηλωμένος στον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Η Επανάσταση πρώτα και πάντα.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού

Πηγή: athensindymedia

10/3/2022

Ελλάδα: [Θεσσαλονίκη] Λευτεριά στο σύντροφο Γ. Μιχαηλίδη

Στις 10/03, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στο σύντροφο Γ. Μιχαηλίδη, κολλήθηκαν στράτσα και πετάχτηκαν τρικάκια στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης, παρόλο που από το Δεκέμβριο του 2021 έχει συμπληρώσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να αποφυλακιστεί, στις 22/02/22 το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Άμφισσας επιλέγει τη συνέχιση της αιχμαλωσίας του.

Αυτή τη στιγμή, ο σύντροφος κρατείται παράτυπα, χωρίς να εκτίει ποινή, υπό το ”φόβο τέλεσης νέων αδικημάτων” και χωρίς ημερομηνία για κάποιο δικαστήριο. Το Συμβούλιο, με νομικά τεχνάσματα, βασισμένο στην απόδραση του (παρόλο που γι’ αυτήν έχει ήδη εκτίσει ποινή), στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για την απαλλοτρίωση τράπεζας και στην υπεράσπιση της επιλογής αυτής, σε αντίθεση με δηλώσεις μετάνοιας, αποφασίζει εκδικητικά να παρατείνει την κράτηση του.

Είναι γνωστό το μένος των κρατικών μηχανισμών και των θεσμών του, για εκείνους που μπροστά στην απάθεια και την υποταγή διάλεξαν να οπλίσουν το χέρι τους και να στρατευθούν στον κοινωνικό πόλεμο. Για εκείνους που με την στάση τους, ακόμα και όντας αιχμάλωτοι, δεν έκαναν πίσω, δεν αποποιήθηκαν τις ευθύνες των πράξεων τους. Η φαρέτρα της δικαιοσύνης δεν έχει τελειωμό, καθώς στην περίπτωση του Γιάννη επικαλούνται ακόμα και μελλοντικές του συμπεριφορές, για να παρατείνουν την αιχμαλωσία του. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος ζητάει δηλώσεις μετάνοιας από επαναστάτες, τονίζοντας πως συνέπειες θα είναι εκεί για όποιον δε λυγίσει, για όποιον συνεχίζει να πολεμά το σάπιο οικοδόμημα τους.

Στεκόμαστε πλάι στον αναρχικό Γιάννη Μιχαηλίδη, υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι μόνος απέναντι στον εχθρό και στις νέες μηχανορραφίες που στήνονται εις βάρος του.

Θα περάσουμε από πάνω σας.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΗΣ

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

 

 

Πηγή: saekmespivblogs

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή: Αφίσα αλληλεγγύης σε αιχμαλώτους/ες πολέμου.

Λάβαμε: 23/02/2022

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ-ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! Οταν καμιά φορά λιποψυχάμε νιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας η ανάμνηση του χεριού τους. Κι όταν κάνουμε το καθήκον μας νιώθουμε κάτω απ’ την παλάμη μας κάτι σίγουρο κι ακέριο σα να κρατάμε μες στα χέρια μας ολάκερο τον κόσμο».

ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ…

…ανταλλάζοντας ματιές συνενοχής πίσω από τα φλεγόμενα οδοφράγματα, σε νυχτερινά ραντεβού, σε κοινές διαδικασίες, ακονίζοντας τις συνειδήσεις μας, δημιουργώντας συντροφικές σχέσεις, εξελίσσοντας τις στρατηγικές μας, αναβαθμίζοντας τις πρακτικές μας, ροκανίζοντας τα θεμέλια του οικοδομήματος της κυριαρχίας. Κάνοντας λάθη, μαθαίνοντας από τις “ήττες” μας, πλάι σε παλιούς και νέους συντρόφους.

…ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΦΟΡΜΕΣ

Οι διώξεις και οι φυλακίσεις αγωνιστών και αγωνιστριών, πάντοτε θα αποτελούν μια ακόμη αφορμή για νέες εχθροπραξίες μια ακόμη αφορμή για να ψαχτούμε, να πειραματιστούμε, να ανακαλύψουμε άγνωστα μονοπάτια, μια ακόμη αφορμή για να επιτεθούμε, παίρνοντας θέση μάχης στον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται, μετουσιώνοντας κάθε άρνηση και επιθυμία μας σε πράξη.

 

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΡΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΧΥΡΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Όταν το καθεστώς εξαίρεσης νομιμοποιείται γύρω σου, τότε το ανάστημά σου ψηλώνει, παίρνεις βαθιές ανάσες γιατί σου σταγονομετρούν ακόμη και τον αέρα, για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη και μας συλλαμβάνουν. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού) ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν έχουμε αποποιηθεί από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας. Με κουκούλες στο πρόσωπό μας και αλυσίδες στα χέρια μας κρατούμαστε για 28 ώρες απομονωμένοι στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και μετά στα δικαστήρια συναντάμε τα πρώτα συντροφικά βλέμματα. Αλυσοδεμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, με το κεφάλι μας ψηλά και με τα χαμόγελα που ξεχειλίζουν από περηφάνεια για ό,τι είμαστε, για ό,τι διώκουν πάνω μας. Το καθεστώς εξαίρεσης συνεχίστηκε και μέσα στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ, όπου κάθε φορά που έχουμε επιχειρήσει να παρέμβουμε στη δημόσια κινηματική σφαίρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι στα κελιά μας, μια συνθήκη που πήγε να ντύσει η αντιτρομοκρατική κάτω από αυθαίρετες εντολές για γενική κράτηση όλων. Μία συνθήκη που οφείλει να κοπεί από τη ρίζα, καθώς οι λογαριασμοί μας με τους κουκουλοφόρους της αντιτρομοκρατικής αφορούν εμάς τους ίδιους. Ο πόλεμος έχει κανόνες και μια πράξη επαναστατικής βίας είναι μέρος του δικού μας πολέμου. Όμως οφείλουμε να αναδείξουμε από εδώ και πέρα το σύνολο των κινήσεων της αντιτρομοκρατικής που όταν αποπειράται να τσακίσει ανθρώπους και ιδέες, αναζητά μανιωδώς τρεις ανθρώπους για να στηρίξει και να στήσει ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Εμείς κάνουμε τα δικά μας σταθερά βήματα την ίδια στιγμή που η αντιτρομοκρατική προτρέχει μέσα σε ένα παραλήρημα αισιοδοξίας. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 ξεκίνησε η δρομολόγηση της υποχρεωτικής λήψης DNA, με πρώτο τον σύντροφο Θάνο να περνάει αυτή την εξευτελιστική συνθήκη. Κι όμως το σχέδιο εξόντωσης συνεχίζεται κατά την επιστροφή του στο κελί που καλείται εκ νέου από την κρατική ασφάλεια αυτή τη φορά. Ο σύντροφος καλείται σε νέα ανάκριση κατηγορούμενος για νέα εγκληματική οργάνωση. Η δικογραφία αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita τον Αύγουστο του 2020, με κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο, τόσο στους συντρόφους μας, όσο και στους εχθρούς μας, η ειλικρινής στράτευση στο αντιεξουσιαστικό πεδίο είναι μια επιλογή βαθιάς πολιτικής δέσμευσης. Το κράτος μας χτυπάει, μας φυλακίζει, βαφτίζει ανθρώπους ως μέλη οργανώσεων και τρίβει τα χέρια του τυλίγοντας τις ζωές μας σε κόλλες δικογραφιών. Εμείς θα περιοριστούμε στην ταπεινότητα της αδιαλλαξίας. Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους. Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφό μας Παναγιώτη Καλαϊτζή κι αν η αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σιδερόφρακτη, τότε το άλμα άξιζε δέκα φορές περισσότερο. Με την αναρχία στη σκέψη, στη δράση και στις ζωές μας στέλνουμε από καρδιάς το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στις μαχόμενες κοινότητες αντίστασης.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Γεωργία Βούλγαρη

κρατητήρια ΓΑΔΘ, Δευτέρα 14/02/2022

Πηγή: athensindymedia

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού κρατούμενου Θ. Χατζηαγγέλου για την επίθεση στο ΙΕΘΠ

Πολιτική τοποθέτηση του αναρχικού κρατούμενου Θ. Χατζηαγγέλου για την επίθεση στο ΙΕΘΠ

Η έμφυλη βία δεν είναι απλά γεγονός. Είναι η διαρκώς επιβαλλόμενη κανονικότητα της πατριαρχικής ασφυξίας. Καθημερινές γυναικοκτονίες, αμέτρητοι βιασμοί και κακοποιήσεις, προσβλητικά και ειρωνικά σχόλια, αμφισβήτηση και τραμπουκισμός. Κι όταν αυτά λάουν το θείο χρήσμα του πολιτισμένου σκοταδισμού που εκρποσωπεί η εκκλησία, η ασυμβίβαστη οργή παίρνει σάρκα και οστά, βγαίνει στους δρόμους και αποζητά τον λόγο. Η επαναστατική βία αποδίδει ευθύνες.

Στις 21/01 ακόμη ένα κομμάτι συμπληρώνει το παζλ της πολιτισμικής σήψης που κυριαρχεί στον κοινωνικό και πολιτικό βίο. 37χρονος ιερέας παιδοβιαστής κατηγορείται για συστηματική ασέλγεια σε βάρος 11χρονου κοριτσιού που παρακολουθούσε το κατηχητικό της θρησκευτικής αγέλης μαστροπών στα Πατήσια. Θλίψη, αηδία, οργή μα πάνω από όλα ευθύνη. Ευθύνη να μη θαφτεί ακόμα ένα περιστατικό από τόσα και τόσα αποκρουστικά γεγονότα που συνθέτουν την δυσωδία της ιερής μαφίας. Ευθύνη να μην μείνει τίποτα αναπάντητο. Και η ευθύνη αν δεν μετουσιώνεται σε πράξη χάνεται στη δίνη μεταξύ αποδοχής και παραίτησης.

Πραγματοποίησα την εμπρηστική επίθεση στο Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού γιατί η άρνηση της αποδοχής οπλίζει την κατάφαση της δικαιοπραξίας. Γιατί δεν περιμένω δικαιοσύνη από τους μηχανισμούς που συγκαλύπτουν συστηματικά την κανονικοποίηση της έμφυλης βίας και του θανάτου ζητώντας εξηγήσεις και απολογίες απο μας. Πραγματοποίησα μια πολιτική παρέμβαση υψηλού συμβολισμού σε έναν φορέα της ιερής μαφίας στέλνοντας ένα και μόνο ξεκάθαρο μήνυμα: Στους νόμους της υποταγής η επαναστατική δικαιοσύνη είναι μονόδρομος.

Η συγκροτημένη αιχμαλωσία μας δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από την πόλωση που τροφοδοτεί δύο κόσμους σε διαρκή ρίξη και σύγκρουση. Αναλαμβάνω με περηφάνια την ευθύνη που μου αναλογεί, με ψηλά το κεφάλι και ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου ακόμα κι αν αυτό κοστίζει την απώλεια της ατομικής μου ελευθερίας, ακόμα κι αν σημαίνει την έναρξη νεός νέου κυνηγιού μαγισσών κι αυτό γιατί οι δικές μου ευθύνες βαραίνουν όσο τα βουνά.

Με τα σώματά μας αιχμάλωτα σε τοίχους, κάγκελα και αλυσίδες, μα τις καρδιές μας παντοτινά ελεύθερες, συνεχίζουμε τον αγώνα μας για ισότητα, δικαιοσύνη και αυτοδιάθεση.

Την απόλυτη στήριξη, αγάπη και αλληλεγγύη μου στους δύο διωκόμενους συντρόφους Γεωργία Βούλγαρη και Παναγιώτη Καλαϊτζή. Την αμέριστη εκτίμηση μου στις εκατοντάδες καρδιές που χτυπούν στο πλευρό μας και μια υπόσχεση πως δεν θα λυγίσουμε ούτε στιγμή. Έχουμε πόλεμο.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΑΦΙΑ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Θάνος Χατζηαγγέλου

Αναρχικός αιχμάλωτος, ΓΑΔΘ, 12/2/2022

Πηγή: athensindymedia

Γιάννης Μιχαηλίδης: Για την απόρριψη της αίτησης αποφυλάκισης μου

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021, έπειτα από 8 έτη, 3 μήνες και 11 μέρες φυλακής συμπλήρωσα τις τυπικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης για όλες μου τις ποινές. Σήμερα 22/2/2022, ενημερώθηκα για την απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Άμφισσας σχετικά με την αίτηση αποφυλάκισης μου. Οι δικαστές Σμαράγδα Μωραΐτη (Πρόεδρος), Ιωάννης Γκάτζιας (Πλημμελειοδίκης – Εισηγητής) και Κωσταντίνος Μαντζαβίνος (Δικαστικός Πάρεδρος) έκριναν ότι δεν πληρώ τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αποφυλάκισης.

Η αλήθεια είναι ότι ανέμενα αυτή την επιπλέον αδικαιολόγητη κράτηση που χρησιμοποιείται άτυπα από τη δικαστική μαφία για να τιμωρήσουν επιλογές που κατά τη γνώμη κάποιων δικαστών δεν τιμωρούνται επαρκώς από το νόμο, όπως η επιλογή της απόδρασης (για την οποία βέβαια έχω εκτίσει την πειθαρχική ποινή όπως και την ποινή κράτησης που δεν συγχωνεύεται).

Για να δικαιολογηθεί αυτή η παρατυπία επιστρατεύεται το πρόσχημα ότι ο κρατούμενος “δεν πληροί τις ουσιαστικές προϋποθέσεις καθώς συντρέχει κίνδυνος τέλεσης νέων αδικημάτων”. Πρόκειται φυσικά για οργουελικής σύλληψης δυστοπία, σύμφωνα με την οποία βρίσκομαι κρατούμενος όχι γιατί εκτίω ποινή για κάποια πράξη, αλλά προληπτικά, καθώς η αστυνομία σκέψης έκρινε ότι υπάρχει κίνδυνος νέων αδικημάτων, χωρίς τον χρονικό ορίζοντα κάποιου δικαστηρίου όπου θα κριθούν γεγονότα.

Στην περίπτωσή μου όμως, αυτό που δεν ανέμενα ήταν το σκεπτικό των δικαστών, οι οποίοι παραποιούν τα λόγια μου γράφοντας ότι δικαιολόγησα την πράξη της ληστείας γενικώς και αορίστως ενώ εγώ ήμουν συγκεκριμένος όταν ερωτήθηκα σχετικά, κάνοντας ηθική διάκριση μεταξύ στοχευμένης ληστείας τράπεζας και μη στοχευμένης ληστείας όπως π.χ. περαστικών ανθρώπων. Οι συγκεκριμένοι δικαστές, ως άλλη αστυνομία σκέψης πιθανόν να διέτασσαν και τη σύλληψη του Μπέρτολτ Μπρεχτ που τόλμησε να αναρωτηθεί “Τι είναι η ληστεία τράπεζας μπροστά στην ίδρυση της”. Επίσης η δικαστική αλχημεία των εν λόγω δικαστών, προκειμένου να δικαιολογήσει την άσκοπη και αδικαιολόγητη παράταση της κράτησής μου επ’ αόριστον, τους οδηγεί σε ένα αντιφατικό σκεπτικό. Από τη μία αναφέρουν πολλές φορές ότι δεν αποποιήθηκα τις επιλογές μου, ούτε φυσικά ότι είμαι αναρχικός (που αποδεικνύει τουλάχιστον την ειλικρίνεια μου και τη συνέπεια μου ως προς τα λεγόμενά μου καθώς δεν σκοπεύω να υπογράψω δήλωση μετανοίας) και από την άλλη αναφέρουν ότι η επιδειχθείσα καλή διαγωγή μου στη φυλακή είναι κατ’ επίφαση καλή και την αποδίδουν σε λόγους προσχηματικούς.

Οι δικαστές του συμβουλίου Άμφισσας, είχαν κάθε δυνατότητα που τους δίνει ο νόμος να με κρατήσουν επιπλέον στη φυλακή, αλλά επέλεξαν να με προσβάλουν και να με ρίξουν στο ίδιο επίπεδο με αυτό της δικαστικής μαφίας, που για όλη τη συστημική αδικία που προκλητικά βαφτίζουν δικαιοσύνη βασίζονται σε φθηνά προσχήματα.

Για τους λόγους αυτούς δημοσιεύω αυτή τη δικαστική αυθαιρεσία σε βάρος μου. Όσον αφορά εμένα γνωρίζω ότι δεν με λένε Κορκονέα, δεν εκτελώ 15χρονους, δεν φοράω στολή, δεν λαδωνόμουν από φαρμακευτικές σε κάποιο υπουργείο, δεν τα παίρνω από μεγαλοδικηγόρους για να απελευθερώνω βιαστές και να βάζω υπουργικές διώξεις στο αρχείο ενώ εξαντλώ την αυστηρότητα μου σε ορισμένους φτωχοδιαβόλους, δεν είμαι νεοναζί ούτε παιδί του συστήματος, δεν είμαι βιαστής ούτε γυναικοκτόνος, γι’ αυτό δεν πρόκειται να έχω καμία επιεική μεταχείριση (όπως ποτέ δεν είχα μέχρι στιγμής). Αντίθετα είμαι όμηρος της δικαστικής μαφίας, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής ότι πληρώ τις αόριστες “ουσιαστικές προϋποθέσεις”.

Επ’ αόριστον φυλακισμένος Γιάννης Μιχαηλίδης,

Φυλακές Μαλανδρίνου

Πηγή: athensindymedia

ΗΒ: Σχετικά με την εντολή πλήρους παρακολούθησης που αντιμετωπίζει ο αναρχικός σύντροφος Toby Shone

Παρόλο που οι μπάτσοι δεν μπόρεσαν να αποδείξουν την υπόθεση τρομοκρατίας εναντίον του μετά από έρευνα τεσσάρων ετών, ο αναρχικός κρατούμενος Toby Shone βρίσκεται αντιμέτωπος με Διάταγμα Πρόληψης Σοβαρών Εγκλημάτων που θα εγκρίνει νομικά την ποινικοποίηση και την απόλυτη παρακολούθηση του ίδιου και όλων γύρω του για τα επόμενα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του.

Τον Νοέμβριο του 2020, μια σειρά συντονισμένων επιδρομών εναντίον ενός από τους φερόμενους ως διαχειριστές του ιστότοπου 325.nostate.net εκτελέστηκε από αστυνομικούς της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στο Ηνωμένο Βασίλειο στο πλαίσιο της “Επιχείρησης Adream”. Αρκετές ιδιοκτησίες στη νοτιοδυτική Αγγλία ερευνήθηκαν και ένα άτομο, ο Toby Shone, συνελήφθη υπό την απειλή όπλου στο Δάσος του Dean και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες βάσει του νόμου περί τρομοκρατίας. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το βρετανικό κράτος επιχείρησε να διώξει έναν αναρχικό σύμφωνα με τη σύγχρονη νομοθεσία περί τρομοκρατίας και η πρώτη φορά που κάποιος διώχθηκε επειδή ήταν ύποπτος για τη διαχείριση ενός αναρχικού ιστότοπου.

Ο Toby κατηγορήθηκε αρχικά για παροχή υπηρεσίας που επέτρεπε σε άλλους να έχουν πρόσβαση σε τρομοκρατικές δημοσιεύσεις, για συγκέντρωση χρημάτων για τρομοκρατικούς σκοπούς και για δύο κατηγορίες κατοχής πληροφοριών που ενδέχεται να είναι χρήσιμες σε τρομοκράτες. Δήλωσε αθώος, οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να προσκομίσουν κανένα στοιχείο και η εισαγγελία αναγκάστηκε να αποσύρει τις κατηγορίες αυτές την 1η Οκτωβρίου 2021.

Τελικά, ο Toby Shone καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών και 9 μηνών για 8 αδικήματα ναρκωτικών στις 13 Οκτωβρίου 2021. Τα “ναρκωτικά” ήταν ψυχεδελικά και φαρμακευτικά φυτά που βρέθηκαν σε δύο από τις τέσσερις ιδιοκτησίες που έγιναν έφοδος τον Νοέμβριο του 2020, όλοι συλλογικοί χώροι. Εξέτισε 8 μήνες από την ποινή αυτή υπό κράτηση στο HMP Wandsworth και σήμερα κρατείται στο HMP Bristol. Αναμένεται να αποφυλακιστεί κάποια στιγμή μεταξύ Αυγούστου και Δεκεμβρίου 2022.

Ωστόσο, ο επιθεωρητής Sion Margrie και οι εισαγγελείς Dan Porson-Pounds και Thomas Coke-Smythe συνεχίζουν την καταδίωξη του Toby, ζητώντας να εκδοθεί ένταλμα που θα ελέγχει και θα παρακολουθεί τις καθημερινές του κινήσεις, τις επαφές του με άλλους, την κατοικία του, τα οικονομικά του, τις συσκευές του και ούτω καθεξής. Απαιτεί επίσης να δοθούν ακριβείς πληροφορίες στους αστυνομικούς για όλους τους φίλους, τις επαφές, τους αγαπημένους του, τους γνωστούς του και τυχόν επιχειρηματικούς πελάτες του. Ο τραπεζικός του λογαριασμός και η πρόσβασή του στο τηλέφωνο, το διαδίκτυο και τις συσκευές αποθήκευσης θα παρακολουθούνται και δεν θα μπορεί να τα χρησιμοποιεί από κανέναν άλλον. Δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τεχνολογία κρυπτογράφησης και του επιτρέπεται να έχει μόνο 50 λίρες σε μετρητά, αναγκάζοντάς τον να είναι άφραγκος για να μπορεί να παρακολουθείται το οικονομικό του αποτύπωμα. Αν διανυκτερεύσει κάπου, θα πρέπει να λέει στους αστυνομικούς πού, πότε, με ποιον και γιατί. Αν κάποιος έρχεται να τον επισκεφθεί πρέπει επίσης να δηλώσει ποιος, πότε και γιατί. Οποιαδήποτε ευκαιρία εργασίας, πόσα κερδίζει και ποιους συναντά πρέπει επίσης να αναφέρει. Ουσιαστικά, αυτό το ένταλμα θα τον θέσει υπό μια μορφή κατ’ οίκον περιορισμού και θα τον αναγκάσει να γίνει συνένοχος στην παρακολούθηση του ίδιου του εαυτού του και των φίλων του.

Τα εντάλματα πρόληψης σοβαρών εγκλημάτων χρησιμοποιούνται συχνά ως “μυστικές ποινές” όταν οι αστυνομικοί δεν πετυχαίνουν το σκοπό τους με την πρώτη φορά. Το ένταλμα θα διαρκέσει τουλάχιστον πέντε χρόνια μετά την αποφυλάκισή του και μπορεί να ανανεωθεί μετά από αυτό το διάστημα. Ο Toby θα μπορούσε να αντιμετωπίσει άλλα πέντε χρόνια φυλάκισης αν το παραβιάσει, κάτι που φυσικά οι μπάτσοι ελπίζουν απεγνωσμένα ότι θα συμβεί. Το ένταλμα έχει σχεδιαστεί για να παραβιάζεται, καθώς οι όροι και οι περιορισμοί είναι τόσο παράλογοι και τόσοι πολλοί, που θα ήταν αδύνατο να μην τους παραβιάσει κάποια στιγμή. Αν οι φίλοι του αρνηθούν να συνεργαστούν, θα μπορούσαν επίσης να αντιμετωπίσουν ποινική δίωξη και ποινή φυλάκισης 12 μηνών για παρεμπόδιση.

Οι αστυνομικοί υποστηρίζουν ότι αυτό το ένταλμα ελέγχου είναι απαραίτητο λόγω του εναλλακτικού τρόπου ζωής και των πεποιθήσεων του Τόμπι. Η ποινικοποίηση ενός τρόπου ζωής για να δικαιολογηθεί ένα SCPO δεν είναι μόνο εξωφρενικό αλλά και πολύ επικίνδυνο δεδικασμένο. Ένα άλλο επικίνδυνο δεδικασμένο είναι η χρήση SCPO εναντίον ακτιβιστών. Είναι προφανές ότι το εν λόγω ένταλμα δεν έχει καμία σχέση με τις κατηγορίες για ναρκωτικά για τις οποίες έχει καταδικαστεί ο Toby και για τις οποίες εκτίει πλέον υπεραρκετή ποινή. Αντίθετα, το ένταλμα έχει να κάνει με τις κατηγορίες για τρομοκρατία για τις οποίες οι αστυνομικοί δεν μπόρεσαν να βρουν καμία απόδειξη. Έχει να κάνει με την εμπλοκή του στο αναρχικό κίνημα.

Όπως είναι προφανές από τη νέα νομοθεσία για την αστυνόμευση που προωθείται εσπευσμένα από το αυταρχικό βρετανικό καθεστώς, ιδίως υπό την υπουργό Εσωτερικών Priti Patel, αυτή η εντολή ελέγχου δεν αφορά μόνο τον Toby. Δεν αφορά καν μόνο την κρατική καταστολή των αναρχικών πρωτοβουλιών αντιπληροφόρησης. Αφορά τη δημιουργία ενός δεδικασμένου για την καταστολή οποιασδήποτε μορφής διαμαρτυρίας με ένα δρακόντειο εργαλείο επιτήρησης και τον εξαναγκασμό των ανθρώπων να γίνουν συνένοχοι στη δική τους καταστολή και επιτήρηση, καθώς και του κοινωνικού τους περίγυρου. Το ένταλμα κατά του Toby είναι παρόμοιο ως προς την αιτιολόγηση και το περιεχόμενο με το προτεινόμενο, και πρόσφατα απορριφθέν, ένταλμα πρόληψης σοβαρών διαταραχών, το οποίο αποτελούσε μέρος του νέου και αμφιλεγόμενου νομοσχεδίου για την αστυνόμευση που προωθούνταν. Αυτό το ένταλμα θα απαιτούσε από ένα άτομο να καταγράφει τους συνεργάτες του και τις κινήσεις του στην αστυνομία για κανένα άλλο έγκλημα εκτός από το γεγονός ότι έχει σκιαγραφηθεί και αναγνωριστεί ως πραγματικός ή δυνητικός αντιφρονών. Διευρύνοντας τα όρια της καταστολής όσον αφορά τους ακτιβιστές, τους αναρχικούς και τους αντιφρονούντες, το Ηνωμένο Βασίλειο διολισθαίνει σε μια μόλις και μετά βίας κρυμμένη δικτατορία.

Η ακρόαση για το SCPO κατά του Toby θα γίνει στο Bristol Crown Court στις 22 Φεβρουαρίου 2022. Παρακαλούμε δείξτε την αλληλεγγύη σας στον Toby στις 9 το πρωί στο Δικαστήριο. Δείξτε την αλληλεγγύη σας σε αυτόν και σε άλλους αναρχικούς κρατούμενους όπου, όποτε και όπως μπορείτε. Χρειαζόμαστε το θόρυβο και την καλή σας διάθεση ενάντια σε αυτή τη συνεχιζόμενη πολιτική δίωξη του Toby Shone.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση του Toby στο: https://darknights.noblogs.org/post/tag/toby-shone/

Παρακαλούμε να μεταφράσετε και να προωθήσετε αυτό το κείμενο στους δικούς σας κύκλους και δημοσιεύσεις.

Μπορείτε να γράψετε στον Toby σε αυτή τη διεύθυνση. Μην ξεχάσετε να βάλετε μια διεύθυνση αποστολής στο πίσω μέρος του φακέλου γιατί αλλιώς τα γράμματα δεν φτάνουν.

Toby Shone

A7645EP
HMP Bristol
19 Cambridge Road
Bishopston
Bristol
BS7 8PS
UK

 

Μετάφραση : Δ.Ο. ΕΗΦ

Πηγή: blessedistheflame

Ελλάδα: Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Όταν το καθεστώς εξαίρεσης νομιμοποιείται γύρω σου, τότε το ανάστημά σου ψηλώνει, παίρνεις βαθιές ανάσες γιατί σου χρονομετρούν ακόμη και τον αέρα, για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη και μας συλλαμβάνουν. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού) ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν έχουμε αποποιηθεί από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας. Με κουκούλες στο πρόσωπό μας και αλυσίδες στα χέρια μας κρατούμαστε για 28 ώρες απομονωμένοι στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και μετά στα δικαστήρια συναντάμε τα πρώτα συντροφικά βλέμματα. Αλυσοδεμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, με το κεφάλι μας ψηλά και με τα χαμόγελα που ξεχειλίζουν από περηφάνεια για ό,τι είμαστε, για ό,τι διώκουν πάνω μας. Το καθεστώς εξαίρεσης συνεχίστηκε και μέσα στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ, όπου κάθε φορά που έχουμε επιχειρήσει να παρέμβουμε στη δημόσια κινηματική σφαίρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι στα κελιά μας, μια συνθήκη που πήγε να ντύσει η αντιτρομοκρατική κάτω από αυθαίρετες εντολές για γενική κράτηση όλων. Μία συνθήκη που οφείλει να κοπεί από τη ρίζα, καθώς οι λογαριασμοί μας με τους κουκουλοφόρους της αντιτρομοκρατικής αφορούν εμάς τους ίδιους. Ο πόλεμος έχει κανόνες και μια πράξη επαναστατικής βίας είναι μέρος του δικού μας πολέμου. Όμως οφείλουμε να αναδείξουμε από εδώ και πέρα το σύνολο των κινήσεων της αντιτρομοκρατικής που όταν αποπειράται να τσακίσει ανθρώπους και ιδέες, αναζητά μανιωδώς τρεις ανθρώπους για να στηρίξει και να στήσει ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Εμείς κάνουμε τα δικά μας σταθερά βήματα την ίδια στιγμή που η αντιτρομοκρατική προτρέχει μέσα σε ένα παραλήρημα αισιοδοξίας. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 ξεκίνησε η δρομολόγηση της υποχρεωτικής λήψης DNA, με πρώτο τον σύντροφο Θάνο να περνάει αυτή την εξευτελιστική συνθήκη. Κι όμως το σχέδιο εξόντωσης συνεχίζεται κατά την επιστροφή του στο κελί που καλείται εκ νέου από την κρατική ασφάλεια αυτή τη φορά. Ο σύντροφος καλείται σε νέα ανάκριση κατηγορούμενος για νέα εγκληματική οργάνωση. Η δικογραφία αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita τον Αύγουστο του 2020, με κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο, τόσο στους συντρόφους μας, όσο και στους εχθρούς μας, η ειλικρινής στράτευση στο αντιεξουσιαστικό πεδίο είναι μια επιλογή βαθιάς πολιτικής δέσμευσης. Το κράτος μας χτυπάει, μας φυλακίζει, βαφτίζει ανθρώπους ως μέλη οργανώσεων και τρίβει τα χέρια του τυλίγοντας τις ζωές μας σε κόλλες δικογραφιών. Εμείς θα περιοριστούμε στην ταπεινότητα της αδιαλλαξίας. Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους. Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφό μας Παναγιώτη Καλαϊτζή κι αν η αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σιδερόφρακτη, τότε το άλμα άξιζε δέκα φορές περισσότερο. Με την αναρχία στη σκέψη, στη δράση και στις ζωές μας στέλνουμε από καρδιάς το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στις μαχόμενες κοινότητες αντίστασης.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Γεωργία Βούλγαρη

κρατητήρια ΓΑΔΘ, Δευτέρα 14/02/2022

Πηγή: athensindymedia

Μήνυμα αντίστασης του αιχμαλώτου αναρχικού Θ. Χατζηαγγέλου

Όταν οι ώρες αρχίζουν να μετράνε αντίστροφα για την ολοκληρωτική απώλεια της ελευθερίας από τα δόντια του εγκλεισμού, η κάθε στιγμή αποκτάει το δικό της ξεχωριστό νόημα ύπαρξης. Ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, η ζεστασιά μιας συντροφικής φωνής σ’ένα ψυχρό τηλεφώνημα, οι φωνές έξω απ’τον ανακριτή είναι οι φλόγες που σου καίνε την καρδιά, θυμίζοντάς σου πως τίποτα δεν τελειώνει. Οι μάχες έχουν απώλειες. Ο ίδιος ο πόλεμος έχει απώλειες. Όμως τίποτα δεν μας χαρίστηκε, τίποτα δεν μας δόθηκε αναίμακτα επειδή απλώσαμε το χέρι. Τίποτα δεν κερδήθηκε με προσευχές.

“Αυτό το απάνθρωπα ύπουλο λευκό των άδειων ματιών σου, μου θυμίζει την ανακωχή στη μάχη…”

Σε αυτήν τη ζωή όλα κερδίζονται μέσα από την πίστη και την προσήλωση στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Με συνέπεια στις μάχες και μια αμείλικτη ένταση, μία επιμονή στον επιθετικό ορίζοντα. Μέσα από τη μικρή μου συμβολή στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, πέραν των αντιφάσεων και των λαθών μου, αν είναι κάτι που με χαρακτηρίζει είναι η κοινωνική συνείδηση και η προσήλωση στο επαναστατικό καθήκον. Αυτά τα δύο είναι που κάποια βράδια γίνονται θηλιά στο λαιμό και δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Ξυπνάνε κραυγές, λυγμοί, ακόμα και σιωπές που σε θυμώνουν, σε εξοργίζουν, σε οπλίζουν. Ευθύνη συντρόφισσες και σύντροφοι. Έχουμε ευθύνη. Για όλες αυτές τις ανήσυχες νύχτες νιώθω περήφανος, γιατί όλες αυτές τις νύχτες επέλεξα τα μάτια μου να κοιτούν τα άστρα. Παραμένω αλύγιστος, αμετανόητος και πιο οργισμένος από ποτέ γιατί υπερασπίζομαι την περήφανη αιχμαλωσία μου απέναντι στις νεκρές ελευθερίες της παρακμής.

“Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου”

Όλη μου η σκέψη, η αγάπη και η στήριξη παραμένει αδιάλλακτα στο πλευρό αυτών των δύο ανθρώπων που βρίσκονται δέσμιοι δίπλα μου, δίνοντας τον πιο σημαντικό αγώνα απ’όλους μας. Τον αγώνα ενάντια στη φαιδρότητα της καταστολής. Όσο για μένα θα θυμίσω πως η επανάσταση ενάντια στην τυραννία είναι ένας λογαριασμός που παραμένει ανοιχτός. Και η επαναστατική βία οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτος μονόδρομος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι μέχρι να συναντηθούμε ξανά στα πεδία των μαχών, να μην συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Κάτω ο κρατισμός, ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, κρατητήρια ΓΑΔΘ

Πέμπτη 10/2/22

 

Πηγή: athensindymedia

Alfredo Cospito: Ποια Διεθνής; (Πρώτο Μέρος)

Ολοκληρώνουμε την μετάφραση μιας σειράς συνεντεύξεων του αναρχικού αιχμάλωτου συντρόφου Alfredo Cospito στο περιοδικό Vertiolo με θέμα την κατανόηση και συγκρότηση μιας νέας σύγχρονης αναρχικής διεθνούς, αναρτώντας και το πρώτο μέρος το οποίο ήταν και το τελευταίο που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά από το συντροφικό εγχείρημα Dark Nights.

Οι διαδοχικές αυτές συνεντεύξεις αναφορικά με το πως μία σύγχρονη επιθετική διεθνής μπορεί να πατήσει πάνω σε μία πλούσια ριζοσπαστική ανατρεπτική παράδοση ώστε να χαράξει καταστροφικούς ελιγμούς μέσα σε ένα περιβάλλουν καθολικού ελέγχου υπό την ολοκλήρωση ενός τεχνολογικά προηγμένου όψιμου καπιταλισμού και να αντιστρέψει τον ρου της ιστορίας, έγινε αφορμή για μία ακόμη κατασταλτική επιχείρηση στην γείτονα χώρα
Ιταλία. Η επιχείρησε Sibilla αποτέλεσε αφορμή για την έφοδο των εγχώριων μπάτσων σε δεκάδες συντροφικά σπίτια, την κατάσχεση άφθονου υλικού, την επιβάρυνση συντρόφων με περιοριστικούς όρους, την στοχοποίηση εγχειρημάτων αναρχικής προπαγάνδας όπως το Malacoda και το Roundrobin, την περαιτέρω προσπάθεια απομόνωσης του αγέρωχου, αμετανόητου μαχητή Alfredo Cospito και φυσικά την ενίσχυση των κατασταλτικών επιθυμιών της κυριαρχίας να κατακρημνιστεί η γέφυρα μεταξύ νόμιμων και παράνομων πρακτικών.

Οφείλουμε από μεριάς μας σεβόμενοι όσους συντρόφους ανά τον κόσμο υποβάλλονται σε πλείστες δοκιμασίες και ενσυνείδητες σχετικά με ποιες κρατικές στρατηγικές αυτές αποκαλύπτουν, να προετοιμάσουμε τις προσήκουσες απαντήσεις αν δεν θέλουμε να σβήσουμε σιωπηρά όσο ο εμπορευματικός ολοκληρωτισμός προελαύνει ισοπεδώνοντας οτιδήποτε τολμάει να ορθωθεί στο διάβα του. Οι πρόσφατες κατασταλτικές επιχειρήσεις σε διάφορα σημεία του κόσμου ( με τα παραδείγματα να μην απουσιάζουν και στην Ελληνική πραγματικότητα ) εναντίον εγχειρημάτων και ατόμων ενεργών στην απόπειρα δημιουργίας περασμάτων μεταξύ της ανεκτής πολιτικής συμμετοχής και της ριζοσπαστικοποίησης της αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης, αποδεικνύουν πόσο φρούδες είναι οι ελπίδες όσων βαυκαλίζονται πως η δραστηριοποίηση τους είναι ασφαλής οριοθετημένη μέσα στα ”ακατάλυτα” πλαίσια του δημοκρατικού σεβασμού της ελεύθερης γνώμης. Ο κρατικός λεβιάθαν είναι ένα αιμοβόρο αρπακτικό που προτιμάει να καταβροχθίζει το θύμα του από το κεφάλι πριν φτάσει στην ουρά. Μην νομίσει ούτε στιγμή η τελευταία πως είναι σώα και αβλαβής επειδή δύναται ακόμα να ασπαίρει.

Τα κράτη, οργανωμένα συμπλέγματα παραγωγής βίας και καταπίεσης, δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε όσες τα αμφισβητούν έμπρακτα ή θεωρητικά. Τακτικά μόνο αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα αντιμετώπισης των πιο επιτακτικών και άμεσων κινδύνων για την εύρυθμη λειτουργία τους στην βάση μιας ολικής αξιολόγησης για το πως θα ευοδωθεί η απαράλλακτη στόχευση τους: να εξυπηρετήσουν την καθολική εξάπλωση του κεφαλαίου διαιωνίζοντας και ισχυροποιώντας το υπάρχον. Γι’ αυτό μόλις αισθάνονται ότι ξεμπέρδεψαν με το αντάρτικο πόλης πάντα προχωρούν στην επόμενη αποδυναμωμένη μπουκιά. Για να αναχαιτίσουμε αποτελεσματικά αυτήν την προαναγγελμένη σφαγή επιβάλλεται να συλλάβουμε αμφότεροι την αγωνιστική μας υπόσταση με συνολικούς όρους, σχηματίζοντας μία σύγχρονη επιθετική αναρχική διεθνή. Δίχως φετιχισμούς και μερικότητες. Ενάντια στην παθητικότητα, στο θέαμα και στην αποσπασματικότητα. Τι πιο προωθητικό και πολύτιμο προς αυτήν την κατεύθυνση από τα λόγια ενός ακατάβλητου συντρόφου με μία ζωή αφιερωμένη στον αναρχικό πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία;

Την αμέριστη αλληλεγγύη μας και μία συνένοχη αγκαλιά σε όσες και όσους βρέθηκαν στο στόχαστρο της κατασταλτικής επιχείρησης Sibilla.

Μέχρι η Αναρχική Διεθνής να γίνει ο τάφος κάθε κυριαρχίας.

Για την Αναρχία και τον νέο Νιχιλισμό.

Δ.ο Ragnarok

 

Ποια Διεθνής; Συνέντευξη και διάλογος με τον Alfredo Cospito από τις φυλακές της Ferrara

Ο διεθνισμός αποτελούσε ανέκαθεν θεμέλιο έμπνευσης της δράσης και του ορίζοντα όσων καταπιεσμένων απεκδύονταν τον κοινωνικά επιβεβλημένο ρόλο τους. Πάντα συνιστούσε ένα φάρμακο απέναντι στον εκάστοτε καιροσκοπισμό, μία εγγύηση πως όσοι τον εφαρμόζουν δεν είναι υπηρέτες του αφεντικού τους ή ενός ξένου αφεντικού αλλά αυθεντικοί εχθροί πάσας εξουσίας και εκμετάλλευσης. Ο διεθνισμός ως τάση, με το εγγενές πνεύμα του, δεν αλλοιώνεται με το πέρασμα των εποχών. Ωστόσο, ο τρόπος υλοποίησης τους ιστορικά διαφέρει. Ρεφορμιστές, μίσθαρνοι και εξουσιαστές εξάπαντος επιχειρούσαν να τον διαστρεβλώσουν προς όφελος των συμφερόντων τους. Το ζήτημα των ζητημάτων, ο μοχλός αφύπνισης της εξεγερμένης δύναμης του κόσμου είναι ως εκ τούτου η Διεθνισμός. Πως, ή τι, θα όφειλε η Διεθνής να είναι σήμερα. Θα έπρεπε να είναι μία πραγματική ”οργάνωση”, ένας συνασπισμός ομαδοποιήσεων, ένα παγκόσμιο ”κόμμα”; Ή μπορεί να επιλέγονται όργανα και ”δομές” πιο συμβατά με το Αναρχικό Όραμα και αποτελεσματικότερα την συγκεκριμένη χρονική περίοδο;

Όπως και ο επιστημονικός Σοσιαλισμός, ο αναρχισμός επινοήθηκε για να αντιταχθεί σε μία παγκόσμια διαδικασία, στον καπιταλισμό και στην άνοδο της Μπουρζουαζίας. Είναι παραπάνω από φυσικό το γεγονός ότι Μαρξιστές και Αναρχικοί εκ γεννησιμιού επιδίωξαν, με αποκλίνοντα αποτελέσματα, μία διεθνή οργανωτική διάσταση. Στον 19ο αιώνα μαζί με τον Μπακούνιν, η αναρχία εγκατέλειψε τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό, πραγματοποιώντας τα πρώτα της δειλά βήματα στον πραγματικό κόσμο. Πρώτα συγκρουόμενη με τον μεσσιανικό φιλελευθερισμό του Ματσίνι κι έπειτα με τον Κρατικό Σοσιαλισμό του Μαρξ, δίνοντας ζωή στις αυτόνομες φεντεραλιστικές τάσεις στο εσωτερικό της πρώτης Διεθνούς.

Αυτά τα πρώτα συμπαγή βήματα τους αναρχισμού πάρθηκαν με την αρωγή 2 διεθνών οργανώσεων που σήμερα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ” λαθρόβιες ” καθώς έδρασαν στην σκιά του ”πραγματικού κινήματος” των εργατών και των προλετάριων. Η Διεθνής Συμμαχία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, ενεργή από το 1868 έως το 1872 και η Διεθνής Συμμαχία των Επαναστατών Σοσιαλιστών που έδρασε μετά το 1872. Όσο παράδοξο κι αν ηχεί, ακόμα και σήμερα πιστεύω πως η προσπάθεια να δημιουργηθούν ”υπόγειες” οργανώσεις, δρώντας κάτω από τα φώτα εντός των μαζικών κινημάτων μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματική τοπικά.

Η ”επιστημονική” προσέγγιση του Μαρξ δεν μπορούσε να το ανεχθεί, θεωρώντας το ανωριμότητα, σπασμωδικότητα, κατάλοιπο συνωμοτικότητας του 18ου αιώνα. Κάπως παρόμοια με το πως η συντριπτική πλειοψηφία του σημερινού αναρχικού κινήματος αδυνατεί να κατανοήσει τις μυστικές μηχανορραφίες ενάντια σε κράτος και νόμους. Ο Έγκελς ήταν ο πρώτος ο οποίος διέβλεψε ένα διττό επίπεδο στην ”συνωμοτικότητα”, μία ευκαιρία να ηγεμονεύσει την Διεθνή. Ανά τα χρόνια, οι αναρχικοί έκαναν ατελείωτες προσπάθειες να οργανωθούν σε διεθνές επίπεδο: Στο Saint Imier το 1872, στο Άμστερνταμ το 1907, στο Βερολίνο το 1921, στο Παρίσι το 1949, στο Λονδίνο το 1958, στην Καρράρα το 1968 με την δημιουργία της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών ( IFA )… αλλά σταδιακά η συνωμοτική προοπτική εξασθένησε μέχρι που σχεδόν εξαφανίστηκε. Αυτό το ”σχεδόν” διατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως από τις Ομοσπονδίες των Νεολαίων Αναρχικών εν ονόματι ” Πρώτη Μάη ” ενεργή αρχές της δεκαετίας του 60, στην προσπάθεια τους να δείξουν αλληλεγγύη στην κατεχόμενη από το καθεστώς του Φράνκο Ισπανία διαμέσου καταστροφικών δράσεων και ένοπλης πάλης και μετέπειτα από την αναγέννηση της εξεγερσιακής τάσης εμπλουτισμένης από την επαναφορά των ομάδων συγγένειας και των άτυπων συντονισμών. Μέχρι σήμερα, με την γέννηση της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας – Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο ( FAI – IRF ) και με όλες τις πραγματοποιημένες δράσεις παγκοσμίως που επικοινωνούν μέσω των αναλήψεων ευθύνης και συγκροτούν τρόπον τινά μίας ”Μαύρη Διεθνή”. Πριν απαντήσω στην ερώτηση σου σχετικά με την μορφή της Διεθνούς σήμερα και πως ενδείκνυται να δομηθεί, ας προσπαθήσουμε να αποσαφηνίσουμε απέναντι σε τι θα όφειλε αυτή η Διεθνής να πολεμήσει. Ας σταθούμε προσωρινά στην έννοια του καπιταλισμού.

Όταν συζητάμε για τον καπιταλισμό δεν μπορούμε να αποφύγουμε να θίξουμε την τεχνολογία και την επιστήμη. Μέχρι το κλείσιμο του 16ου αιώνα, τεχνολογία και επιστήμη αποτελούσαν διακριτά πεδία, τότε μία προϊούσα όσμωση ξεκίνησε να συντελείται μεταξύ των δύο έως την ανάδειξη του πιο προωθημένου καπιταλισμού όταν και στον 19ο αιώνα τεχνολογία και επιστήμη γίνανε αδιαχώριστες. Ορισμένες θα ισχυριστούν ( ορθώς κρίνω ) πως ο καπιταλισμός είναι ουσιαστικά το αποκύημα της ενοποίησης τεχνολογίας και επιστήμης. Όταν κάνουμε λόγο για ιμπεριαλισμό σήμερα, στην ουσία αναφερόμαστε σε μία επιστημονική-τεχνολογική επανάσταση. Και αυτή η επανάσταση οδηγεί σε έναν αύξοντα αριθμό εκμεταλλευομένων, στην αραίωση της μπουρζουαζίας και στην αύξηση των πλεοναζόντων πληθυσμών.

Ολοένα και λιγότεροι άνθρωποι κατέχουν γνώση και κατ’ επέκταση πλούτο στον πλανήτη μας. Αυτός ο ”καινούριος” ιμπεριαλισμός διευρύνει εκθετικά το χάσμα μεταξύ εσώκλειστων και αποκλεισμένων. Ένα ελάχιστο τμήμα της ανθρωπότητας είναι υπεύθυνο για την διαμορφωμένη κατάσταση και βρίσκεται στην υπηρεσία των σύγχρονων κρατών και του κεφαλαίου. Τα τελευταία έχουν δημιουργήσει συνθήκες ικανές να οδηγήσουν στην ανατολή ενός νέου κόσμου που θα καθαιρέσει την ανθρωπότητα με την γνωστή της μορφή, εξολοθρεύοντας κάθε ψήγμα ζωής στον πλανήτη. Επιστήμονες, μαθηματικοί, βιολόγοι, ειδικοί υπολογιστών, χημικοί, ερευνητές όλων των επιστημονικών κλάδων, τεχνοκράτες, σύνολη η αριστοκρατία της ανθρώπινης διανόησης, δίχως τις τεράστιες επενδύσεις και τις προμήθειες που μόνο ο καπιταλισμός και τα κράτη θα μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν μέσω της εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας του πληθυσμού στον πλανήτη, δεν θα μπορούσαν να κάνουν το παραμικρό. Πόσο μάλλον να επιτελέσουν την ”επανάσταση” η οποία διαδραματίζεται εδώ και κάποιο καιρό και η ενδεχόμενη τελεσφόρηση της θα επιφέρει μία τόσο ριζική μεταμόρφωση της φύσης μας που θα ισοδυναμεί, αν δεν εμποδιστεί, με την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους, τουλάχιστον όπως το γνωρίζουμε σήμερα και η εν λόγω αλλαγή σίγουρα δεν θα είναι προς το καλύτερο. Η ”ταξική πάλη” παραμένει η κινητήρια δύναμη των πάντων, το σημαντικότερο απόθεμα μας, όμως μόνο εφόσον κατευθύνει την δυναμική της εξίσου ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Μόνο ο καπιταλισμός με το σύγχρονο κράτος δύνανται να τροφοδοτήσουν επαρκώς την τεχνολογική πρόοδο, αρκετά ώστε να μας οδηγήσει ανεπιστρεπτί στην άβυσσο. Συνεπώς, πιστεύω πως αυτή η Διεθνής θα έπρεπε να παλέψει ενάντια σε κράτη και κεφάλαιο τρέφοντας το ταξικό μίσος, το μίσος των εκμεταλλευομένων, των φτωχών, των προλετάριων, διοχετεύοντας τις βίαιες ενέργειες τους κατευθείαν στους λομπίστες, στους στρατιωτικούς, στους βιομηχάνους, στους πλούσιους, στους τεχνοκράτες, στους πολιτικούς, στους κρατικοδίαιτους, στους τεχνικούς και τους επιστήμονες. Εναντίον όλων των εντός των τειχών, τους έχοντες γνώση και κεφάλαιο δηλαδή εξουσία, όποια κι αν είναι αυτή. Η τεχνολογία δεν είναι πλέον στην υπηρεσία του κεφαλαίου, αντ’ αυτού το κεφάλαιο βρίσκεται στην υπηρεσία της τεχνολογίας, προς αυτήν την κατεύθυνση βαδίζουμε. Η κυρίαρχη λογική σήμερα προστάζει ολοένα και λιγότερο καθαρό κέρδος αλλά την ολοένα και πιο ανελέητη εφαρμογή της επιστημονικής λογικής. Μόλις μία επιστημονική ανακάλυψη έχει ευοδωθεί η επιστροφή γίνεται ανέφικτη, ακόμα κι αν η παρεπόμενη τεχνολογική καινοτομία μας οδηγεί μαθηματικά στην αυτοκαταστροφή. Το έχουμε δει να συμβαίνει με τα πυρηνικά όπλα, θα το διαπιστώσουμε επίσης με την πολύ πιο καταστροφική και ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη, προχωράμε αυτομάτως δίχως πιθανότητα επιστροφής ανοιχτή. ”Είμαστε καταδικασμένοι σε όλα όσα έχουν εφευρεθεί μια για πάντα”. Παρομοίως καταδικασμένοι είμαστε να κάνουμε πάντα το επόμενο βήμα μέχρι την στιγμή της συντριβής. Όπως ο πρωταγωνιστής στην ταινία ”το μίσος” ο οποίος κατά την καταβαράθρωση του στο κενό ανακουφίζει τον εαυτό του σκεπτόμενος: ” έως εδώ καλά, έως εδώ καλά…” Δεν γνωρίζω το κατά πόσο ο διεθνισμός θα μας αποτρέψει από αυτήν την κάθοδο στην ανυπαρξία, ή αν όπως το θέτετε θα αποτελέσει τον μοχλό ανύψωσης και ανατροπής του υπάρχοντος κόσμου. Ένα πράγμα είναι πάντως σίγουρο: Προκειμένου να αντιταχθούμε σε αυτόν τον νέο Καπιταλισμό αποφασιστικά, η κατάρρευση του συστήματος απαιτείται να είναι παγκόσμια. Οι πόλεμοι παρατάξεων οδηγούν στην ήττα τόσο όσο και η αναμονή της κατάλληλης στιγμής ωρίμανσης των συνθηκών από τους αναρχικούς.

Και εδώ καθίσταται επίκαιρο το αναρχικό πρότυπο δράσης. Πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε επαναστατικά γυμνάσια ή τις απλές προετοιμασίες προ της κατάρρευσης του συστήματος. Είναι εντός της δράσης που οι αναρχικοί καταλαβαίνουν τους εαυτούς τους καθώς και την ύπαρξη τους. Μέσα στις χειρονομίες καταστροφής, τις εστίες εξέγερσης και ανυποταξίας, οι αναρχικοί βιώνουν την αναρχία στο τώρα, στο σήμερα, διακόπτοντας κάθε μορφή αναμονής. Αυτή η θαλερή ”μηδενιστική” σύλληψη της αναρχίας συνοδεύεται από την επανασύνδεση πράξης και θεωρίας. Προκειμένου να είναι εύστοχη η θεωρία οφείλει να αναδύεται διαμέσου την πράξης, όχι το αντίστροφο. Μόνο συγκρουόμενοι ιδιοχείρως με τα επιτετραμμένα χέρια του συστήματος δυνάμεθα να εκπονήσουμε τρόπους δράσης ικανούς να μας παρέχουν τα ”οργανωτικά”, ”άτυπα” εργαλεία που θα μας επιτρέψουν να συνεισφέρουμε δυναμικά στην ”διεθνή” ( ένα όργανο χρήσιμο για την επιτυχή αναδιαμόρφωση της πραγματικότητας ) κάτι το οποίος εμείς ως αναρχικοί έχουμε τόσο πολύ ανάγκη. Και πράγματι όντας αναρχικοί νιώθουμε αυτήν την διεθνή να ρέει στο αίμα μας. Όλα μας τα αντικρατικά οράματα, η εναντίωση μας στα σύνορα, η απόρριψη πάσας μορφής εθνικισμού, μας οδηγούν αναμφίβολα προς αυτήν την προοπτική, χρειάζεται απλά να προτάξουμε συγκεκριμένες απαντήσεις σε αυτήν την ανάγκη. Ο παραπάνω διάλογος μεταξύ αναρχικών ανέκαθεν αιωρούταν πάνω από την υφήλιο, πάντα επηρεάζαμε ο ένας την άλλη από την μία στην άλλη γωνιά του κόσμου. Πολλές, πάρα πολλές ήταν οι απόπειρες να δοθεί σταθερότητα, μία οιονεί συμπαγής δομή σε αυτό το διεθνιστικό όραμα του κινήματος. Όμως αλλότριες θεωρίες προερχόμενες θύραθεν, η απαξίωση της δράσης και η απομείωση της στο ελάχιστο επιτρεπτό, η αστικοποίηση, η σταδιακότητα ( μια μορφή καχεκτικού ρεφορμισμού ) όλα τα παραπάνω στιγμάτισαν αυτές τις προθέσεις που παρότι ευσεβείς, υποβαθμίστηκαν ( υπερβολικά συχνά τα τελευταία 40 χρόνια ) σε μία στείρα  αναπόληση κάποιου ένδοξου παρελθόντος. Σήμερα, τα παραδείγματα άτυπου συντονισμού ( ερειδόμενα στην επικοινωνία δίχως μεσάζοντες μέσω των αναλήψεων καταστροφικών ενεργειών τελεσμένων από ρευστά και χαοτικά υποκείμενα και ομάδες συγγένειας διάσπαρτες ανά τον κόσμο ) μας χαρίζουν την ευκαιρία να επανεκκινήσουμε συγκεκριμένα μία ”διεθνή” ικανή να εξαπολύσει μία ασταμάτητη αλυσίδα αντιδράσεων απειλητικών προς το υπάρχον σύστημα. Ασφαλώς μιλάμε περί απειροελάχιστων μειοψηφιών, γιατί όμως να τις αποκλείουμε εκ των προτέρων αφού καταπώς συμβαίνει συχνά στην φύση, ένας αδιόρατος ιός παρεισφρύοντας από το τσίμπημα ενός ασήμαντου κουνουπιού δύναται να σκοτώσει έναν επιβλητικό ελέφαντα; Θα ήταν απερίσκεπτο να αποκηρύξουμε αυτήν την πιθανότητα.  Φανταστείτε αν οι αναρχικοί της πράξης, παρά τις πολυπληθείς διαφορές τους, ένωναν τις δυνάμεις τους επιτυχώς ενώ παράλληλα κατόρθωναν να προφυλάξουν την αυτονομία και την μοναδικότητα τους. Εξάλλου, διαθέτουμε την μόνη εναλλακτική στον καπιταλισμό η οποία δεν έχει προδώσει τις αρχές της. Πιθανώς επειδή ανέκαθεν ”αποτυγχάναμε”. Περισσότερο από μία φορά στην ιστορία εμφανίστηκαν εκλάμψεις συγκεκριμένης εφαρμογής της αναρχίας όμως θνησιγενείς καθώς προτιμούσαμε να υποκύψουμε παρά να αποδεχτούμε μία οιονεί ”επαναστατική” δικτατορία. Το κληροδότημα αυτών των αποτυχιών είναι η ουτοπική μας δύναμη, η πρωτοταγής ορμή του μύθου μας. Εντός των αγώνων μας προς το κυνήγι του οι δράσεις μας μετατρέπονται σε πραγματικότητα, ζωντανή ύλη, δράση, οραματισμός, πράξη – θεωρία. Αν παρατηρήσουμε ποιες δυνάμεις μας ωθούν προς την διεθνή θα συμπεράνουμε ότι όλες οι συμπαγείς απόπειρες διεθνοποίησης των αγώνων ενέχουν την ”αλληλεγγύη” εν είδει κατευθυντήριας αρχής, αλληλεγγύη με έναν αγωνιζόμενο πληθυσμό, αλληλεγγύη με τους μετανάστες, αλληλεγγύη με χτυπημένους από την καταστολή αδερφούς και αδερφές… Η ”αλληλεγγύη” αποτελεί την πρώτη ώθηση, τον από μηχανής θεό κάθε αγώνα έμπλεο από την αξία της αλληλοβοήθειας, επειδή εκπηγάζει από μία μύχια ανάγκη, βαρυσήμαντη για κάθε ανθρώπινο ον. Με ρωτάς τι θα όφειλε η διεθνής να είναι και ποια τα προσήκοντα εργαλεία της, οι πλέον αναρχικές και αποτελεσματικές δομές μέσω των οποίων οι ενστικτώδεις τάσεις μας για διεθνισμό θα μπορέσουν να εκφρασθούν. Μία αμφιλεγόμενη ερώτηση με ενδεχομένως ποικίλα σημεία ερμηνείας. Στην ιστορία του κινήματος μας συγκεκριμένες οργανώσεις, ομοσπονδίες, ακόμα και κόμματα, ας θυμηθούμε το UAI το οποίο ο Μαλατέστα χαρακτήριζε ως αναρχικό κόμμα, τέθηκαν υπό δοκιμασία ακόμα και σε διεθνές επίπεδο με διαφορετικές καταλήξεις και κοινές αποτυχίες. Εξάλλου, μακριά από μένα η όποια ”ηθική” κρίση αναφορικά με το ποια οργανωτική μέθοδος θα έπρεπε να υιοθετηθεί ή όχι. Ειδάλλως, περιπλεκόμαστε σε χριστιανικά αφηγήματα αναφορικά με το τι είναι αναρχικό και τι όχι, αφορίζοντας προς πάσα κατεύθυνση. Ξόδεψα την ζωή μου πράττοντας το και μόνο τώρα καταλαβαίνω πόσο μεγάλη σπατάλη χρόνου και ενέργειας πράγματι είναι. Αυτό στο οποίο μπορώ να προσπαθήσω να προσφέρω μια απάντηση είναι τι κατ’ εμέ αποτελεί την πιο αποτελεσματική ”δομή” ή εργαλείο ούτως ώστε να συγκροτηθεί μια ισχυρή, επιθετική, επικίνδυνη αναρχική διεθνής. Μία διεθνής αρκετή για να κάνει την κυριαρχία να αιμορραγήσει, πλήττοντας την στα αδύναμα σημεία της, διεξάγοντας εύστοχα πόλεμο εναντίον της. Θα είμαι σαφής και λιτός: Πιστεύω πως η εν λόγω ”διεθνής” διαθέτει ήδη την μορφή και τις δυναμικές της ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για ένα περίγραμμα. Με τα πάνω και τα κάτω της, με την ευτέλεια και το κλέος της, χαλκεύεται από όλους τους αδερφούς και τις αδερφές ανά τον κόσμο, οι οποίοι μέσω των αναλήψεων τους, με ή χωρίς ακρωνύμια, επικοινωνούν μεταξύ τους, μοιράζονται αμφίδρομα υποστήριξη και αλληλεγγύη καλώντας σε καμπάνιες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Κάτι ασήμαντο με μία πρώτη ματιά, το οποίο όμως εμπεριέχει αυτούσιο τεράστια ελπίδα, μία πραγματική πιθανότητα πως κατόπιν των αποτυχιών του επιστημονικού μαρξιστικού ντετερμινισμού, θα καταφέρει να επαναφέρει την ελπίδα στις καρδιές των καταπιεσμένων της γης, χαρίζοντας νέα πνοή σε μία αναρχία απειλούμενη να αναιρέσει τον εαυτό της εντός μιας μετά-αναρχικής θεωρίας σταδίων, η οποία πίσω από τις επιφάσεις ”ρεαλισμού” μας παραδίδει ολοκληρωτικά στις πολιτικές των σταδιακών βελτιώσεων, στον ίδιο τον ρεφορμισμό. Μονάχα απορρίπτοντας την μετάθεση της επανάστασης σε ένα ακαθόριστο αύριο, βιώνοντας την στο σήμερα, βίαια, απαλλαγμένοι από συμβιβασμούς και μετριοπάθειες θα επιτύχουμε να δραπετεύσουμε από αυτό το αδιέξοδο. Γνωρίζω πως τείνω να επαναλαμβάνομαι στις συνεισφορές και τα γράμματα μου από την φυλακή. Δεν προσπαθώ να πρωτοτυπήσω πάση θυσία όμως τις λίγες σταθερές μου αντιλήψεις θα τις λέω και ξαναλέω ad nauseam ( μέχρι ναυτίας ) υπό την ελπίδα να συζητηθούν. Είμαι ακλόνητα πεπεισμένος πως ο κόμπος που ζητείται να λύσουμε προκειμένου να γίνουμε πιο αιχμηροί και να προξενήσουμε την μεγαλύτερη δυνατή ζημιά σε αυτό το θεμελιωμένο σε δύο βάσεις υπερ-τεχνολογικό σύστημα, τον καπιταλισμό και το κράτος, είναι το πως θα ”οργανωθούμε” δίχως να εκποιήσουμε τους εαυτούς μας, δίχως να παραδώσουμε καθόλου την ατομική μας ελευθερία όπως συμβαίνει τώρα. Η προσχώρηση μου στο εγχείρημα της FAI-IRF λέει από μόνη της πολλά πάνω στο πως θεωρώ ότι θα έπρεπε να κινηθούμε από δω και μπρος και τι είδους μορφή θα όφειλε αυτή η ”διεθνής” να λάβει. Θα βρούμε τρόπο να αναφερθούμε σε αυτό στην συνέχεια, είναι ένας απλός και ταυτόχρονα περίπλοκος διάλογος, ο οποίος, όπως κάθε ζωτικό ζήτημα, διαχωρίζει το κίνημα , προκαλεί εντάσεις και τελευταίο εξίσου όμως σημαντικό, καταπίεση, και είμαστε μόνο στην αρχή…

Τα μέσα ενημέρωσης προαναγγέλλουν την άφιξη των ρομπότ με ξέχειλη αμετροέπεια. Αναμένουμε να δούμε. Ο ρόλος της επιστήμης στον κόσμο της εκμετάλλευσης, ωστόσο, έχει καταστεί ευκρινής χιλιετίες τώρα. Πως να σταματήσουμε αυτό το τέρας ενόσω απειλεί να διαταράξει την ζωή σε αυτόν τον πλανήτη μια για πάντα; Ποια έποψη θα όφειλε να εμπνεύσει τις δράσεις μιας διεθνούς απέναντι στους επιστήμονες; Θα μπορούσε η ατομική άμεση δράση να ακολουθηθεί από μαζικές εκρήξεις αντίστασης, όπως συνέβη στο παρελθόν με το κίνημα των λουδιτών ( για παράδειγμα από ανθρώπους οργισμένους απέναντι στα ρομπότ ως αιτία να στερηθούν τις δουλειές τους ή να γίνουν οι όροι της μισθωτής τους σκλαβιάς χειρότεροι ); Επιπλέον, πως αξιολογείς κινήματα όπως το ELF, το ALF και τα συναφή;

Είναι αλήθεια πως τα μίντια ανακοινώνουν την άφιξη των ρομπότ με υπέρμετρη αδολεσχία. Και όταν το κάνουν αυτό, συνυφαίνουν σχεδόν πάντα το φαινόμενο με τον κίνδυνο της ανεργίας, ενώ κάποια πιο επινοητικά μέσα το πάνε ακόμα μακρύτερα, βλέποντας την άφιξη των ρομπότ ως μία υπέρβαση του ανθρώπου, ως μια δικτατορία των μηχανών εναντίον της οποίας ένας γενικευμένος ανθρωπισμός απαιτείται να υψωθεί. Για δεκαετίες μας βομβαρδίζουν με τον κίνδυνο επικείμενης οικολογικής καταστροφής, αντιπροτείνοντας στο καλύτερο σενάριο, μία εύπεπτη οικολογική τεχνολογία και στο χειρότερο ( οι πλέον ”ριζοσπάστες” οικολόγοι ) μία αυθόρμητη κατάρρευση του συστήματος. Γιατί τα μέσα το κάνουν αυτό; Μας παρέχουν μία αστείρευτη ποσότητα πληροφοριών καναλιζάροντας μας σε χιμαιρικές λύσεις, ένας ”γενικευμένος ανθρωπισμός” ο οποίος δρα ως παραπλήρωμα μιας εξίσου αόριστης έννοιας, αυτής του ”λαού”, υποστηρίζοντας την υποτιθέμενη αφευκτότητα μιας καταστροφής από την οποία μοναχά η ”μοίρα”, ένας μετεωρίτης, ένας πυρηνικός πόλεμος, ή η άφιξη των πράσινων ανθρώπων μπορεί να μας γλιτώσει. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο υποσκάπτουν την θέληση μας πείθοντας μας πως το εφικτό είναι ανέφικτο. Εγκαταλείποντας μας με μοναχά δύο ”εναλλακτικές”, την ψευδή ελπίδα επαναφοράς της τεχνολογίας σε ένα ανθρώπινο επίπεδο ή την παράδοση μας στο αναπότρεπτο με την μάταιη προσδοκία πως ο ”θεός”, ή η ”μοίρα” θα μας γλιτώσει από τον εφιάλτη. Τι μπορούμε να αντιπροτείνουμε σε όλες αυτές τις μαλακίες; Πλήρη επίγνωση των δυνάμεων μας, πλήρη συνείδηση των υπευθύνων για την εκμετάλλευση, τους πολέμους και την επικείμενη καταστροφή. Μία μοναδική τάξη ελέγχει την υπερ-τεχνολογική κοινωνία. Μία τάξη μόνη της καρπώνεται τα οφέλη του, όλες οι άλλες μένουν να απολαμβάνουν τα σκουπίδια, τα απομεινάρια, την εκμετάλλευση. Ο εχθρός μας δεν εντοπίζεται στα ρομπότ αλλά σε όσους τα σχεδιάζουν, στον καπιταλισμό και το κράτος ως χορηγούς των παραπάνω εγχειρημάτων, σε άντρες και γυναίκες με σάρκα και οστά. Είμαι σίγουρος πως διατυπώνω κάτι προφανές όταν διατείνομαι ότι μια ”απελευθερωμένη κοινωνία” που υπάγεται σε ένα υπερ-τεχνολογικό μοντέλο είναι μία αντίφαση εν τοις όροις. Πρέπει να βρούμε το θάρρος να αποκηρύξουμε την ”πρόοδο”, πρέπει να αποκτήσουμε το κουράγιο να της αντιταχθούμε με οπλισμένα χέρια, ριψοκινδυνεύοντας τις ζωές μας ώστε να διακόψουμε την αυτοκαταστροφική αυτή διαδικασία η οποία κάθε άλλο από αναπόδραστη είναι. Ο νεωτερισμός διαιωνίζεται συντηρείται αποκλειστικά λόγω της συστηματικής εκμετάλλευσης δισεκατομμυρίων γυναικών και αντρών, δεν υφίσταται κομμουνιστική κρατική ”ουτοπία” ικανή να σταθεί. Αυτό θα ισχύει τουλάχιστον όσο τα ηνία βρίσκονται στα χέρια ατελών ανθρώπων όπως εμείς, μέχρι η κυρίαρχη τάξη να αναγκαστεί στην εκχώρηση ( παράδοση ) της διοίκησης ( μιας μέγα-μηχανής ήδη υπερβολικά περίπλοκης για να διαχειριστεί ) σε μία ”ύπερ-ευφυία”, τότε μόνο ναι, θα μπορούμε να προσδοκούμε μία καταραμένη ευζωία δίχως καμία ελευθερία, την οποία δεν εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου. Ας γίνουμε όμως πιο ευκρινείς γύρω από το θέμα σχολιασμού μας: όσο ”επιστημονικά φανταστικό” και φαντασιόπληκτο κι αν ακούγεται εκ πρώτης όψεως, κάνουμε λόγο για μία ”επανάσταση”, η επιτυχία της οποίας θα διαταράξει ριζικά την ζωή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Αν ο καπιταλισμός είναι το αλλοτριωτικό και αλλοτριωμένο παράγωγο της κατίσχυσης της τεχνολογίας επί της επιστήμης, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως το υποπροϊόν αυτής της σχέσης είναι η ύπερ-μηχανή, εντός της οποίας ζούμε βουλιάζοντας όλες μας σήμερα. Το επόμενη βήμα θα είναι ο εμπλουτισμός αυτής της ύπερ-μηχανής με αυτοσυνείδηση διαμέσου της Τ.Μ ( Τεχνητής Νοημοσύνης). Ας το προσεγγίσουμε βήμα βήμα: Παντού στον κόσμο, οι επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη είναι υψίστης σημασίας και πολλαπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο. Το 2016 η Ευρώπη επένδυσε σε αυτόν τον τομέα 3.2 δισεκατομμύρια ευρώ, 20 δισεκατομμύρια προβλέπονται για το 2020. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη επενδύσει 18 και 37 δις προβλέπονται για το 2020. Δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ επενδύθηκαν παγκοσμίως αποκλειστικά για την μελέτη αλγορίθμων ικανών να μαθαίνουν από τα λάθη τους, αυτόματα. Σε ένα προχωρημένο στάδιο, η δημιουργία νευρομορφικών υπολογιστών, οι οποίοι αντί να κάνουν υπολογισμούς βασισμένοι σε δυαδικούς κώδικες ( εννεργό – ανενεργό ) χρησιμοποιούν επεξεργαστές σχεδιασμένους να εκπέμπουν σήματα όπως οι νευρώνες μας. Αναπτύσσοντας έτσι, απείρως υψηλότερες ταχύτητες, ολοένα πιο μειωμένες διαστάσεις και τρόπους να λειτουργούν ”εγγύτερα” στον εγκέφαλο μας. Οι επιπτώσεις της αγοράς, μολονότι αποσπασματικές, παρατάσσονται ήδη ενώπιον μας: – αυτοκινούμενα αμάξια – φάρμακα ( ανάλυση ιατρικών ιστορικών, ακτίνες χ, αρρώστιες, ιοί ) – ρομποτική ( όλα τα διαχειριζόμενα από μποτάκια συστήματα ) βιομηχανικός αυτοματισμός – ανάλυση και διαχείριση σύνθετων συστημάτων όπως το οδικό δίκτυο εντός μιας μητρόπολης – αυτόματα συστήματα διακυβέρνησης – ανάλυση και πρόβλεψη των καταναλωτικών τάσεων – ανάλυση και πρόβλεψη των μετεορολογικών και αγροτικών πεδίων – ανάλυση βίντεο, κειμένων και φωτογραφιών δημοσιευμένων στο διαδίκτυο – διαχείριση υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Οι ιθύνοντες της σημερινής ”επανάστασης” βρίσκονται σε έναν περιορισμένο αριθμό επιστημόνων, υπερ-εξειδικευμένων τεχνικών σε μερικά κέντρα διάσπαρτα ανά τον κόσμο. Βρίσκονται όλοι στην εμβέλεια της αναρχικής διεθνούς, μιας οντότητας μαχητικής, παρότι περιορισμένης δύναμης. Τα πιο αξιόπιστα όπλα της; Θέληση και αποφασιστικότητα, αυτές οι ιδιότητες αρκούν ώστε να αντεπιτεθούμε, να επιβραδύνουμε αυτήν την τεχνολογική ”πρόοδο” που θέλουν να μας πείσουν πως είναι ασταμάτητη. Έχουμε ακόμα χρόνο στην διάθεση μας όπως και χώρο για αναστροφή, ειδικά καθώς το σύστημα δεν έχει ακόμα πλήρη επίγνωση του μεταβατικού αυτού σημείου και οι επενδύσεις, παρότι ογκώδεις, είναι μόνο η αρχή. Είναι πολύ πιθανό πως οι κυβερνητικοί γραφειοκράτες και οι υπηρεσίες πληροφοριών διεπόμενοι από μία χαρακτηριστική αδυναμία και ακαμψία αρκετή για να τους αποτρέψει από την συνολική κατανόηση της σημασίας ορισμένων εξελίξεων, οι οποίες προς εμάς εφόσον βρισκόμαστε θύραθεν των παραπάνω λογικών και εξειδικεύσεων, είναι ανάγλυφες. Ας πούμε πως η τοποθέτηση μας εκτός και εναντίον του συστήματος μας διανοίγει μία ευρύτερη έποψη, μία μεγαλύτερη πνευματική ελαστικότητα. Τα προσκόμματα για την κατανόηση μιας αντίστοιχης ”επανάστασης, ενός ομόλογου σημείου καμπής, θα ήταν ιδιαιτέρως απαιτητικό για κυβερνήσεις, κράτη και καπιταλιστές.

Αλλά τι θα ήταν αυτό το σημείο καμπής; αυτή η τεχνολογική ”επανάσταση”; Η αγροτική επανάσταση εξαπλώθηκε ανά τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια, η βιομηχανική εδώ και εκατοντάδες, η επανάσταση της πληροφορικής τεχνολογίας εδώ και λίγες δεκαετίες και αναμένεται η αποκορύφωση, το ”σημείο δίχως επιστροφή” με ότι οι τεχνικοί και οι επιστήμονες προσφωνούν ως ”έκρηξη ευφυίας”. Το “Human Brain Project”, ιδρύθηκε το 2005 ελπίζοντας πως εντός 20 χρόνων θα καταφέρει να αναδημιουργήσει έναν ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτό θα πυροδοτήσει την περίφημη ”έκρηξη”, την μετάβαση από την ανθρώπινη στην (υπάνθρωπη) υπερευφυία. Οι επιστήμονες διατείνονται πως μόλις η ανθρώπινη νοητική ικανότητα επιτευχθεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ( ακόμα και μήνες ) η έκρηξη ευφυίας θα πυροδοτηθεί, περιλαμβάνοντας μία εκθετική και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των νοητικών δυνάμεων της Τεχνιτής Νοημοσύνης. Έκτοτε, ο κίνδυνος απεμπόλησης των ηνίων του πεπρωμένου μας θα γίνει πολύ υψηλός, προς ευχαρίστηση των μετανθρωπιστών, ο homo sapiens θα μετατραπεί σε κάτι άλλο, κάτι ακαθόριστο, ένα έκτρωμα της φύσης, ένας καρκίνος στο σώμα του πλανήτη μεγαλύτερος απ’ ότι ήδη είναι. Ευτυχώς για μας, οι επιστήμονες είναι εκ φύσεως συχνά υπερβολικά ”αισιόδοξοι” με το χρονοδιάγραμμα και ”αιθεροβάμονες” στις εικασίες τους. Μπορούμε να είμαστε εξίσου πεπεισμένοι για την δυνατότητα μας να αντισταθούμε αν όχι να αντιστρέψουμε τούτη την διαδικασία. Εξαρτάται από εμάς, από την διαύγεια μας, από τις δυνάμεις που αντέχουμε να μετερχόμαστε, από τα όπλα που αξιοποιούμε. Θαρρώ πως το σημαντικότερο στοίχημα είναι να μην καταποντιστούμε από την καταστροφολογία, η οποία αντί να μας ενδυναμώνει μας καναλιζάρει στην παραίτηση ενώπιον του αναπότρεπτου. Ούτως ώστε να αποκτήσουμε μία αντιπροσωπευτικότερη ιδέα του τεχνολογικού άλματος όπου ο προοδευτισμός μας υπόσχεται διαμέσου της υπερευφυίας, ας προχωρήσουμε στην ανάγνωση ορισμένων από τους κοινά αναγνωρισμένους ορισμούς των τεχνικών για την προαναφερθέν έννοια: «οιαδήποτε διάνοια ικανή για αγεφύρωτη υπέρβαση των συνειδητών αποδόσεων των ανθρώπινων όντων σε σχεδόν όλα τα πεδία ενδιαφέροντος», ήτοι, μια υπερευφυιής μηχανή είναι: «μία μηχανή ικανή να ξεπεράσει κατά πολύ όλες τις διανοητικές διεργασίες οποιουδήποτε ανθρώπινου όντως, όσο ευφυιές κι αν είναι». Σύμφωνα με όσους εργάζονται πάνω στο εγχείρημα, η υπερ-ευφυία θα αποτελέσει πανάκια απέναντι σε κάθε κακό, το λυχνάρι του Αλαντίν δόκιμο για την επίλυση όλων των ενεργειακών, μολυσματικών και οικονομικών προβλημάτων μας, θα ανακαλύψει την θεραπεία για κάθε αρρώστια, υπόσχεται ακόμα, αν όχι την αθανασία, μία μη-θνητότητα. Όμως, οι ίδιο τεχνικοί και επιστήμονες που ονειρεύονται τα μελλοντικά αυτά προοδευτικά άλματα ( τα οποία, ας είμαστε ειλικρινείς, αναπόφευκτα θα ευνοήσουν μόνο την τάξη των εσώκλειστων ) τα τρέμουν θεωρώντας την άφιξη τους αφάνταστα επικίνδυνη, αρκετά ώστε να κάνει τους κινδύνους της ατομικής εποχής, του πυρηνικού πολέμου, να φαίνονται ευτράπελοι. Επιστήμονες και τεχνικοί, μολονότι απέχουν πολύ από το να το πετύχουν, απεγνωσμένα αναζητούν εφικτές παγίδες ψηφιακής πραγματικότητας ώστε να το περιορίσουν, να το εξαπατήσουν, να το συγκρατήσουν μόλις φτάσουν σε αυτό το σημείο. Παρά τους φόβους ή τις ελπίδες, ο σιδερένιος νόμος της επιστήμης μας καταδικάζει στην ”πρόοδο”, να συνεχίσουμε προς τα εμπρός με κάθε κόστος, ακόμα και διακινδυνεύοντας την επιβίωση μας ως είδος. Ποια όμως αποτελεί χειρότερη καταδίκη για έναν σκλάβο από μία αθανασία που παρατείνει το άλγος μιας ζωής δίχως ελευθερία. Εμείς οι αναρχικοί διαθέτουμε ιδιαίτερη ευαισθησία πάνω σε αυτά τα θέματα επειδή τίποτα δεν απείλησε την ελευθερία μας τα προηγούμενα χρόνια περισσότερο από την ”πρόοδο”, την τεχνολογία. Δεν περιορίσαμε τους εαυτούς μας σε αναλύσεις κοινωνιολογικού περιεχομένου αναφορικά με την τεχνική και την τεχνολογία ανά τα χρόνια. Όσες από μας έρεπαν στην δράση, όσοι αναρχικοί εφάρμοσαν καταστρεπτικές άμεσες δράσεις διαμέσου άτυπων συντονισμών και ομάδων συγγένειας, έχουν αναπτύξει ένα θεωρητικό και πρακτικό οπλοστάσιο πάνω στους ευάλωτους και περιφεριακούς στόχους προς αξιοποίηση, οπτικές ίνες, καλώδια ρεύματος, πυλώνες… Η τάση έγκειται στην πρόταση να μετακινηθούμε από το κέντρο στην περιφέρεια του συστήματος οπού ο έλεγχος είναι μειωμένος και οι ζωτικές γραμμές, αν διακοπούν με πρόσφορα  για αναπαραγωγή μέσα ( φωτιά, μπουλονοκόφτες ) θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αξιοσημείωτο κόστος. Διεξάγεται εξάλλου αρκετός διάλογος πρόσφατα περί της παρεμπόδισης της ροής των προϊόντων. Η εν λόγω τάση, κυρίαρχη σήμερα μεταξύ πολλών εξεγερσιακών οφείλει την γέννηση της ( κατά την γνώμη μου ) στην αντιπαράθεση των αναρχικών της πράξης στo παραδοσιακό αντάρτικο πόλης των Ερυθρών Ταξιαρχιών ( Red Brigades ), όταν και η φράση κλειδί για τους αναρχικούς έγινε ο ισχυρισμός πως το κράτος στερείται καρδιάς ή κέντρου. Εντωμεταξύ, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες αναμασούσαν την επιτακτικότητα της επίθεσης στην ”καρδιά του κράτους” μέσω της στοχοποίησης των πιο επιφανών φιγούρων του. Πολλές δεκαετίες κύλησαν έκτοτε, τα πάντα άλλαξαν, όμως αυτή η ”φόρμουλα” με άλλοτε αδιαμφισβήτητη σημασία κατέντησε ένα ”συναξάρι”, ένα ”δόγμα” διαιονίζοντας τον εαυτό της αναλόγως, χάνοντας ολοένα και περισσότερο το νόημα της και καταλήγοντας ένας προάγγελος αμβλύνοιας, πνευματικής αυχμηρότητας, μία δικαίωση για ανείπωτες ανησυχίες. Η παραπάνω μεθοδολογία, τουλάχιστον όσον αφορά την χώρα που κατοικώ, έχει υποβαθμιστεί σε μία άρνηση ( ποτέ ανοιχτά αναγνωρισμένη αλλά στην πραγματικότητα καιρό εγκατεστημένη ) να πληχθούν ανθρώπινοι στόχοι, οι άμεσα υπεύθυνοι για την συστημική αχρειότητα. Για πολλές αναρχικές υπάρχει αποκλειστικά το ”σαμποτάζ” και η καταστρεπτική δράση ( να χτυπάς και να καταστρέφεις πράγματα ). Η αποκλειστικότητα αυτής της πρακτικής είναι επίσης διαδεδομένη στον οικοαναρχικό περίγυρω, με ελάχιστες εμβριθείς εξαιρέσεις, όπως αυτή του Tedd Kaczynski. Τα ALF και ELF υιοθετούν εξίσου αυτήν την ροπή να αποκλείουν τις βίαιες δράσεις εναντίον ανθρώπων ( ωσαύτως με λιγοστές σποραδικές εξαιρέσεις ). Αυτές οι ”οργανώσεις” παραμένουν τιμαλφείς για περαιτέρω λόγους όπως ένεκα ότι αποτελούν έξοχο παράδειγμα (όντας καλοσυγκροτημένα) του πως μπορεί κάποια να ”οργανωθεί” υπό έναν άτυπο τρόπο. Όπως αρέσκονται κάποιοι σύντροφοι να το θέτουν ” η οργάνωση δίχως να έχει ή να αναζητά οργάνωση”. Κατά την άποψη μου, η επίδραση τους στις μετέπειτα πρακτικές της FAI-FRI είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αρκεί να λάβεις υπόψιν την επικοινωνία τους μέσω δράσεων και συντονισμένων διεθνών εκστρατειών τους. Ευελπιστώ να ευκαιρίσουμε μιλώντας πιο καταλεπτώς σε σχέση με αυτό αργότερα…Εδώ στην Ιταλία, στον χώρο των αναρχικών, μόνο μερικές δράσεις κινήθηκαν ενάντια σε αυτό το ρεύμα τα τελευταία χρόνια. Τα χιλιοαπαξιωμένα ”παγιδευμένα δέματα”, μία αρχαία πρακτική η οποία ότι κι αν πείτε αποτελεί κληρονομιά της αναρχικής ”παράδοσης”. Απλά θυμηθείτε τους ”Γκαλλεανιστές” στην Αμερική, ή τα εκρηκτικά μπαούλα αποσταλμένα εναντίον των μεγαλύτερων Ιταλικών εκδοτικών οίκων, από [Ιταλούς] αναρχικούς που διέφυγαν κατά την διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος καταφεύγοντας στην Γαλλία, για να αναφερθώ επιγραμματικά σε κάποια. Όπως έχω ήδη ισχυριστεί στο παρελθόν, η διαστρεβλωση της ”ιστορίας”, η κάθαρση άβολων γεγονότων, δεν συνιστά αποκλειστικό ιδίωμα του Σταλινισμού, ακόμα και εμείς ως αναρχικοί το αναπαράγουμε στην μικρή μας κλίμακα, συνήθως ασυνείδητα. Αναφέρεσαι στο κίνημα των Λουδιτών, αναρχικοί, και όχι μόνο, υπερβολικά συχνά επικαλούνται το εν λόγω κίνημα εν είδει χαρακτηριστικού παραδείγματος της πρακτικής του ”σαμποτάζ”, παραγράφοντας οιοδήποτε ιστορικό δεδομένο κρίνεται δύσπεπτο για ένα συγκεκριμένο φάσμα δράσεων. Οι φόνοι αποτελούσαν εξίσου ένα αναπόσπαστο σύνεργο των Λουδιτών, δεν περιοριζόντουσαν στην καταστροφή αργαλειών. Το 1812, ο William Horsfall, ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου υφασμάτων, πυροβολήθηκε ( πέφτοντας νεκρός ) σε μία ενέδρα. Λίγες μέρες πριν είχε υποσχεθεί στους εργαζόμενους του πως θα έπνιγε οποιαδήποτε εξέγερση και ότι αίμα λουδιτών θα κυλούσε μέχρι και στο σαμάρι του. Όμως αυτός στο τέλος βρέθηκε πνιγμένος στο ξέχειλο αίμα του. Τρις λουδίτες κρεμάστηκαν για αυτήν την χειρονομία ανταρσίας. Δεν επρόκειτο περί μεμονωμένης περίπτωσης, διαβάζοντας εντούτοις τις ακριβοδίκαιες εξιδανικεύσεις του Λουδισμού, σπανίως ακούμε να αναφέρονται αυτού του είδους οι δράσεις. Γιατί; Είναι το ”σαμποτάζ” ενδεχομένως πιο ανατρεπτικό, πιο επικίνδυνο για το σύστημα από την φυσική εξόντωση ενός αφεντικού; Σαφώς σήμερα συμπεριλαμβάνει μια πιο δραστική αντίδραση του κατεστημένου με περισσότερη καταστολή. Ο ”φόβος” όμως δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος, μας αποκόπτει από την λογική μας, μας στερεί την επαφή με την πραγματικότητα. Πιθανώς, η εντύπωση της απομάκρυνσης από την πραγματικότητα να απορρέει από τους τόμους επί τόμων, από τις αμέτρητες ”κοινωνιολογικές” αποκρίσεις των αναρχικών σχετικά με τον όρο τρομοκρατία, του πως αυτός ο όρος δύναται να μας περιθωριοποιήσει όντας αποκλειστικά ένα εξουσιαστικό προϊόν. Η τρομοκρατία είναι μία πρακτική κοινή μεταξύ των αναρχικών ( όπως και μεταξύ σχεδόν όλων των επαναστατικών και λαϊκών κινημάτων ανά την ιστορία ) που ανέκαθεν επιστράτευαν. Δεν θα κουραστώ ποτέ να το επαναλαμβάνω παρά του πόσο δυσάρεστο ακούγεται ή αφορμή για καταστολή μπορεί να γίνεται, επειδή πιστεύω πως η διανοητική ειλικρίνεια και η συνέπεια πηγαίνουν χέρι χέρι, και προκειμένου να είναι αξιόπιστες, δηλαδή αποτελεσματικές, στην πράξη, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και τους άλλους, όχι αποζητώντας την άμεση ευκολία αλλά την διορατική προοπτική. Η τρομοκρατία, προοριζόμενη ως πρακτική να διαχύσει τον τρόμο στα ενδότερα των κυρίαρχων τάξεων, όπως έκανε ο Emile Henry, όπως κάνανε οι Αλγερινοί χτυπώντας Γαλλικά μπαρ, ( τα παραδείγματα αφθονούν ) ανεξαρτήτως του πόσο αμφιλεγόμενη μπορεί να είναι σε ”ηθικό” επίπεδο, ποτέ δεν αποξένωσε καμία και η ιστορία μας το αποδεικνύει. Η τρομοκρατία προερχόμενη από τα κάτω και στοχεύοντας τους από πάνω διαθέτει υπέρ της όλες τις δικαιολογήσεις του κόσμου. Συγχώρεσαι με για την ενδεχόμενη παρέκβαση μου από το θέμα, όφειλα όμως να θίξω ορισμένα ζητήματα, ακόμα κι αν είναι άβολα. Ας συνεχίσουμε στην επόμενη ερώτηση…

[Δημοσιεύθυκε στο Αναρχικό περιοδικό “Βιτριόλι”, n. 2, Φθινόπωρο 2018]

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

 

Για το Δεύτερο Μέρος: Ποια Διεθνής; 2
Για το Τρίτο Μέρος: Ποια Διεθνης; 3

Χιλή: Οι σύντροφοι Ignacio και Luis Avaca αποφυλακίζονται.

Στις 20 Νοέμβρη του 2020, ένα παγιδευμένο πακέτο εκρήγνυται στο αστυνομικό τμήμα της Talca, τραυματίζοντας ελαφρά έναν μπάτσο. Η δράση αναλαμβάνεται από τις “Entes sin Rostro, nada ni nadie que ustedes conozcan” ( Απρόσωπες οντότητες, τίποτα και κανένας που να γνωρίζετε )

Στις 21 Μαϊου του 2021, κατά την διάρκεια μεγάλης επιχείρησης, η αστυνομία καταφέρνει να συλλάβει τους Ignacio και Luis Avaca αφού είχε προηγηθεί έρευνα περατωμένη από προσωπικό της OS-9 και την Εισαγγελία των Νοτίων. Οι σύντροφοι – δίδυμα αδέρφια – πάρθηκαν στην φυλακή της Talca και έπειτα στην Rancagua ενώ η ερευνητική διαδικασία βρισκόταν σε εξέλιξη.

Τον Ιανουάριο του 2022, αμφότεροι κατάφεραν υπό τον αντιτρομοκρατικό νόμο να συντομεύσουν την διαδικασία, δηλαδή, να αναλάβουν την ευθύνη και ως αντάλλαγμα να δεχθούν μία ποινή σε συμφωνία με την εισαγγελική αρχή.

Εδώ είναι το πως οι σύντροφοι αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους (Είμαστε ένοχοι. Για την θέση μας στο γεγονός πως κατηγορούμαστε και αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.) και καταδικάζονται σε 3 χρόνια, μία ποινή όπου έπειτα από μήνες εγκλεισμού, θα συνεχίσουν να εκτίουν στους δρόμους.

Καμία μετάνοια!
Καλή πορεία στους Ignacio και Luis, πλέον στους δρόμους!
Αλληλεγγύη με όσους επιτίθενται στην αστυνομία και οπλίζουν τις αρνήσεις τους!

Πηγή:Darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Λόγια ενάντια στην απομόνωση: μία συνδρομή για διωκόμενους αναρχικούς στην Λευκορωσία.

Την Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2022 ένα d.i.y βιβλίο δημοσιεύθηκε υπό τον τίτλο ”Λόγια ενάντια στην απομόνωση ή Όσο υπάρχουν φυλακές, Ας συντάσσουμε γράμματα.” Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για την δημιουργία της παραπάνω έκδοσης. Πρώτον, να κινητοποιήσουμε τους ανθρώπους να γράφουν στους φυλακισμένους ενώ παράλληλα θα συγκεντρώνονται χρηματικά ποσά για έγκλειστους αναρχικούς στην Λευκορωσία, κατά πως είναι γνωστή γενικώς.

Σε 110 σελίδες Α4 σας πληροφορώ γιατί και πως να συντάσετε γράμματα. Συνδέω αναστοχασμούς αναδυόμενους από τα προσωπικά μου βιώματα εγκλεισμού σε φυλακές καθώς επίσης και κολάζ συμπεριλαμβανομένων δειγμάτων αλληλογραφίας με φυλακισμένους. Θέλω να επιδείξω διαμέσου συγκεκριμένων παραδειγμάτων τι μπορεί να είναι ενθαρρυντικό για έναν άνθρωπο πίσω από τα σίδερα και να τον χαροποιήσει. Πιθανώς αυτό θα επιτρέψει σε ανθρώπους έτοιμους να στείλουν γράμματα να συμπάσχουν με την κατάσταση των εγκλείστων και αυτό να τους εμπνεύσει.

Ξεσκόνισα την μέθοδο κοπτοραπτικής που λάτρευα να χρησιμοποιώ για την δημιουργία πανκ περιοδικών. Δεν είμαι γραφίστας, ούτε προσπαθώ να εγείρω μία τέτοια εντύπωση. Η δημιουργία κολάζ και η επιμέλεια τους ήταν διασκεδαστική για μένα. Εύχομαι να διασκεδάσει εξίσου και κάποια άλλη. Κι αν ακόμα όχι, δεν αντιλαμβάνομαι κανένα πρόβλημα.

Οι αναρχικοί στους οποίους θα καταβληθούν όσα λεφτά συγκεντρωθούν, βρίσκονται προφυλακισμένοι διότι με τις συμπεριφορές και τις πράξεις τους αντιστάθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς. Η κατάσταση τους είναι απαιτητική επειδή βρίσκονται φυλακισμένοι σε μία μετά-Σοβιετική χώρα όπου έχει διατηρήσει τις πλέον αποκρουστικές ολοκληρωτικές πρακτικές τους παρελθόντος της όπως τα βασανιστήρια, την κρατική τρομοκρατία και την βίαιη καταστολή των διαφονούντων.

Η έκδοση εμπεριέχει έναν αριθμό κειμένων για τους διωκόμενους αναρχικούς. Ειδικά για τον Mikola Dziadok τον οποίο το δικαστήριο έστειλε στις 10 Νοέμβρη του 2021 σε αποικίες έκτισης ποινών, για 5 χρόνια. Την Τετάρτη, στις 22 Δεκέμβρη 2021, επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στους Sergey Romanov ( καταδικάστηκε σε 20 χρόνια ), Igor Olinevich (καταδικάστηκε σε 20 χρόνια), Dmitry Rezanovich (καταδικάστηκε σε 19 χρόνια ), Dmitry Dubovsky (καταδικάστηκε σε 18 χρόνια). Όλα τα έσοδα θα εξυπηρετήσουν τους παραπάνω συντρόφους.

Όμως, οι διωγμοί και η πραγματικότητα της φυλακής υφίσταται και για όσους ανθρώπους κατοικούν στις δήθεν δημοκρατικές χώρες. Προσπαθώ να σας το θυμίσω και αυτό. Δεν υφίσται αντίφαση μεταξύ δικτατοριών και δημοκρατιών. Συνιστούν κάποια από τα πολλαπλά προσωπεία του παγκόσμιου καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Η προτεινόμενη συνεισφορά για την έκδοση είναι 300CZK, αλλά είναι εφικτό να προσφέρετε και λιγότερα ή περισσότερα. Όλοι οφείλουν να αξιολογήσουν τις επιλογές τους. Δέχομαι παραγγελίες e-mail lukynda (@) riseup.net. Θα δημοσιοποιήσω μια λίστα σημείων διαμοιρασμού σύντομα. Ένα ηλεκτρονικό έντυπο του βιβλίου έχει επίσης αναρτηθεί για κατέβασμα και ελεύθερη διανομή δίχως κερδοσκοπικούς σκοπούς.

Πήγή: https://lukasborl.noblogs.org/words-against-isolation-a-benefit-for-persecuted-anarchists-in-belarus/

Τα κείμενα μου: https://lukasborl.noblogs.org/

Φωτογραφίες των τατουάζ μου: https://lukynda.noblogs.org/

Λάβαμε και μεταφράσαμε: Δ.ο Ragnarok

Ελλάδα: Claudio Lavazza – Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στην αγώνα

Claudio Lavazza Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στον αγώνα

Ο αναρχικός σύντροφος μας Claudio Lavazza βρίσκεται στις φυλακές από το μακρινό 1996 έχοντας συμπληρώσει είδη 25 χρόνια συνεχούς κράτησης. Είναι ένας από τους μακροβιότερους πολιτικούς κρατούμενους στην Ευρώπη. Ο Claudio ήταν ένας από τους αγωνιστές που πήρε τα όπλα για να αντιπαρατεθεί πολιτικά και στρατιωτικά με την καπιταλιστική κυριαρχία.

Εξεγερμένος προλετάριος που συμμετείχε σε συγκρούσεις και απαλλοτριώσεις στα πρώτα χρόνια ένταξης του στο κίνημα τη δυναμική δεκαετία του ’70 στην Ιταλία. Ένοπλος μαχητής του επαναστατικού κινήματος των δεκαετιών του 70’ – 80’ στην συνέχεια. Μέλος των Ένοπλων Προλετάριων για τον Κομμουνισμό, μιας οριζόντιας αντάρτικης ομάδας με έντονες ιδεολογικές επιρροές από την εργατική αυτονομία. Συμμέτοχος στην σύμπραξη ομάδων υπό την ονομασία Οργανωμένοι Κομμουνιστές για την Προλεταριακή Απελευθέρωση”, ένα ένοπλο εγχείρημα για την υποστήριξη φυγόδικων και την απελευθέρωση συντρόφων και συντροφισσών από τις φυλακές. Συνένοχος για την επίθεση στην φυλακή του Φροζινόνε το 1981 όπου απελευθερώθηκαν φυλακισμένοι αγωνιστές.

Σε εποχές όπου το νόημα και το περιεχόμενο των λέξεων δεν είχε παραδοθεί στην μουσειοποίηση, τον αναθεωρητισμό, τον οριοθετημένο ακτιβισμό. Αλλά έβρισκε νόημα μέσα από την έμπρακτη καλλιέργεια της ελπίδας στους φυλακισμένους και τους εξόριστους από την έννομη τάξη της αδυσώπητης καταστολής κράτους και παρακράτους. Ότι λέξεις όπως ελευθερία και αλληλεγγύη θα γίνουν πράξη με τα όπλα στα χέρια.

Μετά από απανωτές δυσκολίες και υπό συνεχείς καταδώσεις μετανοημένων μελών ένοπλων οργανώσεων ο σύντροφος αναγκάζεται να φύγει από την Ιταλία και να καταφύγει ως καταζητούμενος στη Γαλλία το 1982, χώρα που υπήρχαν χιλιάδες Ιταλοί πολιτικοί πρόσφυγες διωκόμενοι από το ιταλικό κράτος για την εμπλοκή τους στο επαναστατικό κίνημα. Ήταν μια περίοδος όπου η τότε σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση Μιτεράν δέχονταν στο έδαφος της διωκόμενους/καταζητούμενους από την Ιταλία με την προϋπόθεση να απέχουν από παράνομες δραστηριότητες”, το γνωστό και ως δόγμα Μιτεράν έμελε να αρχίσει να ξηλώνετε με τις απαρχές του πολέμου κατά της τρομοκρατίας το 2001. Παρέμεινε φυγόδικος για περισσότερο από 16 χρόνια, μέσα στα οποία κατάφερε να επιβιώσει και να στηρίξει υποδομές του επαναστατικού κινήματος μέσα από την πρακτική των απαλλοτριώσεων τόσο στην Γαλλία όσο και στην Ισπανία. Επέλεξε να βρεθεί στην παρανομία καθώς δεν αναθεώρησε στην επιλογή του. Στην επιλογή του ένοπλου αγώνα ως αναγκαίας συνθήκης ρήξης και πραγματικής επίθεσης στο καπιταλιστικό οικοδόμημα και τις δομές του.

Η αναρχία είναι από τη φύση της ιλεγκαλιστική, γιατί επιδιώκει να υπάρξει στο περιθώριο της νομιμότητας που επιβάλλει το σύστημα. Εμείς οι αναρχικοί έχουμε τους δικούς μας νόμους και μορφές ύπαρξης, που είναι πάντοτε καταδικαστέοι από τους νόμους και τις μορφές ύπαρξης των κρατών.” ( Claudio Lavazza)

Η στάση του γαλλικού κράτους απέναντι στον Claudio αποπνέει όλον εκείνο τον κρατικό ρεβανσισμό και την αυταρχικότητα που συναντάει κανείς στην αντιμετώπιση των αμετανόητων αντιπάλων της εξουσίας. Οι ποινικές νομοθεσίες γίνονται κουρελόχαρτα και τα

περίφημα ανθρώπινα δικαιώματα καταργούνται. Η αστική δικαιοσύνη μετατρέπεται στην εμπροσθοφυλακή του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και φορώντας την μάσκα της γραφειοκρατίας διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο φθοράς. Ένας μηχανισμός σκληρής ταξικής κυριαρχίας και οργανωμένης κρατικής βίας που αναλαμβάνει την εξόντωση των αμετανόητων αντιπάλων της.


Αυτή τη στιγμή ο σύντροφος μας έχει εκτίσει 25 χρόνια φυλακής στα κολαστήρια των Ισπανικών φυλακών για απαλλοτριώσεις τραπεζών. Στη τελευταία του απαλλοτρίωση, γνωστή και ως υπόθεση Κόρδοβα υπήρξε ένοπλη συμπλοκή κατά την οποία 3 σύντροφοι (ανάμεσά τους κι ο Claudio) τραυματίστηκαν σοβαρά, ενώ σκοτώθηκαν και 2 αστυνομικίνες. Την υπόθεση αυτή την έχει εκτίσει εδώ και σχεδόν 1 χρόνο οπότε και μεταφέρθηκε στη Γαλλία ώστε να εκτίσει μια ποινή 10 ετών για μια ληστεία τράπεζας.


Βάσει όμως της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας θα έπρεπε να είχε αποφυλακιστεί εδώ και ένα μήνα (11 Δεκεμβρίου) με τη συμπλήρωση 25 ετών κράτησης καθώς οι συγκεκριμένες ποινές έπρεπε να είχαν συγχωνευτεί μεταξύ τους. Παρ όλα αυτά οι εισαγγελικές αρχές της Γαλλίας το αρνούνται και ζητούν από τον σύντροφο μας να εκτίσει τουλάχιστον άλλα 5 χρόνια πραγματικής φυλακής. Ο σύντροφος έχει προσβάλλει νομικά το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει και διεκδικεί την αποφυλάκιση του ενώ το επόμενο χρονικό διάστημα αναμένετε η εξέταση των αιτημάτων του. Γνωρίζουμε ότι ο βασικός λόγος της άρνησης τους παρά τα τόσα χρόνια φυλακής αλλά και την εξευτελιστική στάση κομματιών του κινήματος που διαχώρισαν τη θέση τους μπροστά στον φόβο της καταστολής εξαιτίας των νεκρών από την πλευρά του κράτους είναι ότι δεν υποχώρησε ποτέ από τις αναρχικές αρχές και αξίες, ότι ακόμα και μέσα από την φυλακή συνέχισε να παράγει πολιτικό λόγο, να συμμετέχει σε απεργίες πείνας ενάντια στο καθεστώς τύπου FIES, να διεκδικεί την σύνδεση της δικής του εμπειρίας με την ευρύτερη ιστορική μνήμη . Δεν σταμάτησε να αγωνίζεται και να προπαγανδίζει με όλες του τις δυνάμεις την αναγκαιότητα της επίθεσης ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.


Αυτή την στιγμή υπεύθυνο για την παράταση της αιχμαλωσίας του συντρόφου μας και το καθεστώς αυθαιρεσιών και εξαίρεσης που στήνετε εναντίων του είναι το Γαλλικό κράτος. Μέσω του συγκεκριμένου κειμένου και των ελάχιστων προπαγανδιστικών κινήσεων ανοίγουμε τον διάλογο για την ανάγκη να πολλαπλασιαστούν οι δράσεις αλληλεγγύης. Ενώνουμε λοιπόν κι εμείς τη φωνή μας με το κάλεσμα διεθνούς αλληλεγγύης για την απελευθέρωση του συντρόφου Claudio Lavazza. Οι αιχμάλωτοι σύντροφοι είναι σάρκα από την σάρκα των επαναστατικών κινημάτων και θα διεκδικούμε να βρίσκονται στον δρόμο και στους αγώνες του σήμερα.


ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ CLAUDIO LAVAZZA


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ


Πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις κρατικές δολοφονίες

Χιλή: Λόγια από τους Ignacio και Luis Avaca. Είμαστε ένοχοι. Για την θέση μας στο γεγονός πως κατηγορούμαστε και αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.

”Ανθίσταμαι στην αξίωση να με κρίνουν όσοι δεν κατανοούν την φωνή της λαχτάρας μου, το αλύχτισμα των αναγκών μου, τα ενδύματα του πνεύματος μου, το άλγος του μυαλού μου, το αίσθημα των ιδεών μου και το υπαρξιακό άγχος των σκέψεων μου.

Αλλά μόνο εγώ νογώ τα παραπάνω. Ζητάτε να με κρίνετε; Πολύ καλά τότε! Ποτέ δεν θα είστε ικανοί να κρίνετε τον πραγματικό μου εαυτό.

Απεναντίας, θα κρίνετε το “Εγώ” των δικών σας επινοήσεων. Όταν θα νομίζετε πως με κατέχετε στα χέρια σας έτοιμο να με συντρίψετε, εγώ θα είμαι ψηλά πάνω σας, γελώντας από απόσταση.”

Renzo Novatore.

Καταθέσαμε ενώπιον του παλιού εισαγγελέα… Δεν ήταν εύκολο, τουλάχιστον για εμάς, όντας αντιμέτωποι για πρώτη φορά με μία διαδικασία σαν αυτή. Αναγνωρίσαμε την εγκυρότητα του γεγονότος ότι κατηγορούμαστε και εκφράσαμε τα πολιτικά και αξιακά μας εφαλτήρια.

Την δράση μας καθ αυτήν, την αντιληφθήκαμε ως ένα πέρασμα από τα λόγια στην πράξη, αποκύημα της καταστροφικής μας κριτικής σε όσες δομές ασκούν βία εν ονόματι του Κράτους.

”Επιθυμούσαμε να ενσταλάξουμε τον τρόμο σε τμήμα του γενικού πληθυσμού”, πιο συγκεκριμένα στο ένστολο. Υπάρχουν άφθονοι λόγοι γι’ αυτό, ξεκινώντας από τις πολιτικές μας κλίσεις και την ιδεολογία και κλείνοντας με εμπράγματα στοιχεία υπεύθυνα για την παροιμιώδη αχρεία φήμη των Carabineros, είτε πρόκειται για σφαγές, είτε για φόνους, σκάνδαλα, επιχειρήσεις και άλλες δημόσιες ή μυστικές καταστάσεις. Ακόμα κι έτσι, πιστεύουμε πως το γεγονός μιλάει από μόνο του και ακόμη και δίχως την αντίστοιχη τεκμηρίωση το μήνυμα θα ήταν παραπάνω από σαφές.

Η προσέγγιση μας εμπίπτει στην τακτική της ”προσωποποιημένης επίθεσης”. Ο στόχος ενδεχομένως να φαίνεται τυχαίος. Δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά, όμως υπεραμυνόμαστε της επιλογής μας γνωρίζοντας πως είμαστε εχθροί οποιουδήποτε ( προφανώς ) φοράει στολή και μετατρέπεται σε σύνεργο του κρατικού μονοπωλίου της βίας με την πρόφαση της ευταξίας και του κοινού καλού.

Θα μπορούσε να συναχθεί το συμπέρασμα πως διευκολύναμε την έρευνα; Σίγουρα ναι, αλλά με όφελος την απόλαυση να μην απεκδυθούμε ή να αποκρύψουμε τις αρχές μας, απαντώντας στις πιο ”τεχνικές” ερωτήσεις. Γνωστοποιήσαμε στον εισαγγελέα μέρος της διαδικασίας πριν από τα γεγονότα που καταδεικνύουν την πατρότητα κοινών και χωριστών τελεσμένων διεργασιών.

Το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσαμε να μετανιώσουμε είναι μεμονωμένες αποφάσεις και τεχνικές λεπτομέρειες που αν είχαν αναληφθεί με μεγαλύτερη επιμέλεια θα είχαν διαφοροποιήσει το παρόν μας και τις σημερινές συνέπειες, αυτό που μένει αναλλοίωτο είναι η στάση μας απέναντι στην φυλάκιση, η οποία ποτέ δεν συνέπιπτε με τον ρόλο των θυμάτων.

Η ανειλημμένη ευθύνη είναι, κατά την γνώμη μας, αμιγώς και ολοκληρωτικά πολιτική. Το είχαμε υποστηρίξει εξαρχής αδιαφορώντας για την αθωωτική ή καταδικαστική ετυμηγορία.

Όπως μία παρέα συντρόφων από την Ελληνική επικράτεια το είχε διατυπώσει κάποτε, σε εποχές αρκούντως πρόσφορες για την προάσπιση θυματοποιητικών θέσεων και την καταγγελία αστυνομικών μηχανορραφιών, προσπαθώντας να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως κακόμοιρους διωκόμενους ανθρώπους, τοποθετούμαστε από μία συνεπή και ριζοσπαστική συνάφεια της θεωρίας και της δράσης μας, στην αιώνια προσπάθεια να μετατρέψουμε την ζωή μας σε κάτι όχι απλώς εκδικητικό και ρητορικά επιθετικό, εξαντλημένο όμως σε έναν στείρο συμβολισμό.

Ποτέ δεν επεδείξαμε μία περηφάνια επιζήμια ώστε να μας τυφλώσει απέναντι στα λάθη μας. Γνωρίζουμε πως είμαστε εντελώς και ολοκληρωτικά ατελείς, και πάντα ανοιχτοί στην πλέον αιχμηρή αυτό-κριτική δυνάμεθα να ασκήσουμε στους εαυτούς μας, αλλά αυτοί οι αναστοχασμοί συνιστούν έναν θησαυρό που θα διαφυλάξουμε για μας.

Δεν μένει κάτι άλλο για εμάς παρά να κλείσουμε αυτές τις σύντομες κουβέντες ευχαριστώντας τα αγαπημένα μας πρόσωπα για την ανεπιφύλακτη τους υποστήριξη, συγγενείς και φίλους, ελεύθερους και φυλακισμένους, κοντά και μακριά, σε αυτήν ή σε μία άλλη ζωή.

Τίποτα δεν τελείωσε…

Συνένοχες αγκαλιές σε όλους τους φυλακισμένους αδερφούς και αδερφές μας στα μπουντρούμια της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Επίσης, έναν ξεχωριστό αδερφικό χαιρετισμό στους Λευκορώσσους Αναρχικούς, καταδικασμένους τον Δεκέμβρη του 2021 για τον αγώνα τους ενάντια στην ντόπια δικτατορία.

Αποξενωμένοι, ποτέ ηττημένοι!

Ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι πίσω στους δρόμους!

Φωτιά στις φυλακές και στην κοινωνία που τις χρειάζεται!

Ignacio και Luis Avaca.

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Χιλή: Μερικά απλά λόγια. Ανακοινωθέν του συντρόφου Ignacio Avaca

Υπάρχουν άφθονα πράγματα που θα ήθελα να σας πω, και, κατά την γνώμη μου, οι λέξεις πάντα αποτυγχάνουν να εξωτερικεύσουν την ένταση και την σαφήνεια των όσων νιώθω. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καθένα και όλους σας ξεχωριστά δίχως να χρειάζεται να επαναλαμβάνω ευχαριστίες, αντιθέτως να βρίσκονταν τα χέρια μου κοντά όταν τα χρειαζόσασταν, με πράξεις αντί γραμμάτων, ωστόσο, την παρούσα στιγμή, πιθανώς, η μοναδική εναπομένουσα δράση για μένα έγκειται στο να συνεχίσω να αντιστέκομαι όπως, μέχρι τώρα, έχω πράξει μαζί με τον εξ αίματος αδερφό μου, και παρέα με όλους τους ανατρεπτικούς αδερφούς και αδερφές μου, εδώ στην Rancagua, του Santiago, ή σε οποιαδήποτε φυλακή στον κόσμο.

Δεν παρέρχεται μέρα δίχως να λαχταρίσω λίγο από την ελευθερία ”των δρόμων”, η οποία, μολονότι χιμαιρική και μετατρεπόμενη πλέον σε φυλακή ανοιχτού χώρου, υλική κάποιες φορές, κάποιες άλλες άυλη, είναι αναμφίλεκτα προτιμότερη από το να βρίσκεσαι σε αυτό το άγονο προαύλιο. Δεν κυλάει μέρα δίχως να χαζέψω τις λεύκες καθώς κινούνται στον ρυθμό του ανέμου, μακριά και πέρα από το ακάνθινο συρματόπλεγμα, το τσιμέντο και τις ματιές των χωροφυλάκων, και εύχομαι να απολάμβανα το φύλλωμα ενός δέντρου, την θέρμη μιας συντροφικής αγκάλης, ή την σφοδρότητα από μία συνάντηση των ματιών μου με αυτά ενός αγαπημένου ανθρώπου που δεν έχω αντικρίσει για πολύ καιρό. Γνωρίζω όμως επίσης πως όλα όσα αντιμετωπίζω είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις επιλογές μου, πως παρότι με πληγώνει, και δεν επιθυμώ την φυλακή για κανέναν, δεν είναι πρωτόγνωρη αυτή η μοίρα, ωσαύτως δεν είναι πρωτοφανής η αντίσταση σε αυτήν και η απόπειρα υπονόμευσης των δομών της ( φυσικών και πνευματικών ) στο μέτρο του εφικτού, προκειμένου να διαρρήξουμε την αναλγησία και τους περιορισμούς της. Και, καίτοι υπάρχουν ζητήματα στα οποία γνωρίζω ότι απέτυχα, ή θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα αναφορικά με τις εμπειρίες μου εκεί, είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει κάτι αδύνατο να αξιοποιήσω εν είδει διδάγματος για το παρόν μου, εξάλλου, η διαρκής αυτό-κριτική ανέκαθεν ήταν, για μένα, όχι μία αναγκαιότητα, αλλά μία επιλογή ζωής η οποία, μολονότι επώδυνη ορισμένες φορές, φέρει μαζί της το μοναδικό πράγμα που προσωπικά αποτολμώ να θεωρήσω ”οικουμενικό νόμο”: την συνεχή αλλαγή.

Για το υπόλοιπο αυτή της ζωής ( και ενδεχομένως άλλων), θα είμαι ευγνώμον σε φίλες, ομοϊδεάτες, συγγενείς και αγαπημένα πρόσωπα, και ακόμα κι αν ξεχειλίζω με οργή, μελαγχολία και απόγνωση, γνωρίζω πως αργά ή γρήγορα, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, θα ξανανταμώσουμε.

“(…) με μία αγαπημένη καρδιά που στέκει γυμνή ενώπιον συντρόφων, με το ένα χέρι στοργικό και το άλλο οπλισμένο (…)”
-G. Pombo da Silva

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ, ΠΟΤΕ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ
ΘΑΝΑΤΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΕΡΑΡΧΙΕΣ

Ignacio Avaca
Νοέμβρης 20, 2021

Πηγή:darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

css.php