Χιλή: Ανακοινωθέν πολιτικών κρατουμένων στα πλαίσια της διεθνούς εβδομάδας για τα αιχμάλωτα αναρχικά συντρόφια

Αναρχικό και ανατρεπτικό ανακοινωθέν απ’ τις χιλιάνικες φυλακές, στα πλαίσια της διεθνούς εβδομάδας αλληλεγγύης με τα αιχμάλωτα αναρχικά συντρόφια

Ιαχές πολέμου · πραγματικές ιαχές λευτεριάς!!!

Αυτήν την εβδομάδα αλληλεγγύης με τα αιχμάλωτα αναρχικά συντρόφια, απευθύνουμε ανοικτό κάλεσμα σε μάχη, σε συνέχιση και όξυνση της σύγκρουσης με κάθε έκφανση της Εξουσίας, και σε ενίσχυση των δεσμών αγωνιστικής συγγένειας ανάμεσα σε όλες τις αντιεξουσιαστικές τάσεις που συνυπάρχουν και βαδίζουν σε κοινά μονοπάτια.

Απ’ αυτήν τη θέση είναι που επαναφέρουμε στη μνήμη μας τους συντρόφους Sacco και Vanzetti, ως κομμάτι της ευρείας τάσης του αναρχικού ιλλεγκαλισμού, οι οποίοι αποκαλούνταν “Γκαλεανιστές”, και οι οποίοι με βόμβες, απαλλοτριώσεις και εκτελέσεις τάραξαν τα αμερικανικά εδάφη στις αρχές του περασμένου αιώνα. Βασιζόμενοι στη δημιουργία και τον πολλαπλασιασμό των ομάδων συγγένειας και της βίαιης δράσης, οι ιλλεγκαλιστές διέδιδαν τις αναρχικές ιδέες μέσω πράξεων, αντιλαμβανόμενοι πως λόγος και δράση οφείλουν να είναι αδιαίρετα.

Έκτοτε, πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι, πολλοί ήταν οι θάνατοι κι οι φυλακίσεις που αντίκρισαν στο διάβα τους τόσα συντρόφια που περήφανα συγκρούστηκαν με την Εξουσία απ’ το μετερίζι που τους ήταν γραφτό ν’ ακολουθήσουν · ωστόσο, οι ιδέες που μετατρέπονται σε συγγενικούς δεσμούς και δράση έχουν αντέξει στον χρόνο, και είναι αυτές που ως και σήμερα κινητροδοτούν εμάς, τις αναρχικές και τους ανατρεπτικούς απ’ τα εδάφη που κυριαρχούνται απ’ το χιλιάνικο κράτος, να συνεχίσουμε τον πόλεμο, είτε ως αιχμάλωτοι, είτε στους δρόμους, έχοντας πάντα κατά νου την αναγκαία αρμονία ανάμεσα σε κρατουμένους και περιβάλλοντα στήριξης και συνενοχής, τα οποία βαδίζουν την ατραπό της σύγκρουσης με την κανονικότητα του υπάρχοντος.

Μακριά από και ενάντια σε επιβλαβείς σεχταρισμούς -χρήσιμους μονάχα για το κράτος- χτίζουμε ισχύ στον διαρκή αγώνα, η οποία θεμελιώνεται σε κοινούς κώδικες που έχουν παγιωθεί, επιτρέποντάς μας συνάμα να ενισχύσουμε και τους δεσμούς με διαφορετικούς γαλαξίες συντροφισσών και συντρόφων στους δρόμους. Σήμερα, αδιαμφισβήτητα, είμαστε δυνατότεροι και δυνατότερες από χθες.

Τους τελευταίους μήνες, οι οποίοι έχουν αποτελέσει πλαίσιο αδιάκοπων αγώνων, έχουμε αντιμετωπίσει και ξεπεράσει σκληρές δοκιμασίες, ενισχύοντας τους εαυτούς μας και δίνοντας χώρο σε διάφορες πρωτοβουλίες ως πραγματική συνεισφορά στους σημερινούς αγώνες ενάντια στον εγκλεισμό στη Χιλή, κατανοώντας πως μονάχα μέσω της σύγκρουσης είναι που αναπτυσσόμαστε σε κάθε πεδίο της πραγματικότητας, ώστε να συνεχίσουμε να οξύνουμε τον αγώνα για την ολική απελευθέρωση.

Στέλνουμε μια δυνατή αγκαλιά σε όλες τις αλληλέγγυες επαναστάτριες κι επαναστάτες που, την Τρίτη 24 Αυγούστου, φώτισαν ξανά τους δρόμους του Σαντιάγο και των άλλων πόλεων. Μια θερμή αγκαλιά σ’ εκείνους κι εκείνες που συγκεντρώθηκαν έξω από τη φυλακή La Gonzalina στη Ρανκάγουα, κάνοντας τις ιαχές αλληλεγγύης να φτάσουν ως τ’ αυτιά μας, γεμίζοντάς μας με κουράγιο κι ευτυχία.

Στέλνουμε αδελφικούς χαιρετισμούς σε όλα τα ανατρεπτικά κι αντιαξουσιαστικά συντρόφια, στις αυτόνομες επαναστάτριες και στους αναρχικούς κάθε τάσης, που βρίσκονται διάσπαρτοι στις φυλακές όλου του κόσμου · στη Natascia, στον Juan Sorroche, στα αιχμάλωτα συντρόφια στην Ελλάδα, και ιδιαιτέρως στον Ντίνο, στον Νίκο Μαζιώτη, στην Πόλα Ρούπα και στον Γιάννη Δημητράκη. Στον Alfredo Cospito, στην Anna Beniamino και σε όλα τα συντρόφια που βρίσκονται αιχμάλωτα στις φυλακές της Ιταλίας. Μια ξεχωριστή αγκαλιά στον Ignacio Avaca και στον Luis Avaca.

Αγκαλιάζουμε και χαιρετίζουμε τα αδέρφια μας τους Μαπούτσε πολιτικούς κρατουμένους.

Μαζί με τη μητέρα, γιαγιά και συντρόφισσά μας, Luisa Toledo, αιώνια και όμορφα βίαιη!

Θάνατος στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

Ας γίνουν συντρίμια οι φυλακές!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!

Juan Aliste
Marcelo Villarroel
Juan Flores
Joaquin Garcia
Francisco Solar

Εταιρική Φυλακή Ρανκάγουα.

Mónica Caballero

Γυναικεία Φυλακή Σαν Μιγκέλ.

Pablo Bahamondes

Εταιρική Φυλακή Σαντιάγο 1.

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2021.

Περιοχή κυριαρχούμενη απ’ το χιλιάνικο κράτος.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συντρόφους Γ. Δημητράκη, Κ. Σακκά, Δ. Συριανού

ΔΕΥΤΕΡΑ 6/09 ΣΤΙΣ 9:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Στις 12/6/19 πραγματοποιείται εκτεταμένη επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής, η οποία οδηγεί στη σύλληψη των συντρόφων Γιάννη Δημητράκη και Κώστα Σακκά, για την απόπειρα ληστείας της χρηματαποστολής ανεφοδιασμού του ATM, που βρίσκεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Λίγο αργότερα, συλλαμβάνεται και η συντρόφισσα Δ. Συριανού, την οποία κατηγορούν για συνέργεια. Οι σύντροφοι οδηγούνται στη ΓΑΔΘ, όπου δεμένοι σε καρέκλες με κουκούλες στο κεφάλι, δεν έχουν την παραμικρή επαφή με το περιβάλλον και αποτρέπεται η οποιαδήποτε μεταξύ τους επικοινωνία, με σκοπό την ολοκληρωτική τους απομόνωση. Πέρα από όλα αυτά, διενεργούνται έρευνες σε σπίτια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Αμέσως τα τσιράκια των ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με την αντιτρομοκρατική υπηρεσία βρίσκουν αφορμή να επιδοθούν σε ένα ανελέητο μιντιακό “παραλήρημα” τρομολαγνείας. Οι τίτλοι ειδήσεων μιλούν ξανά για τους “ληστές με τα μαύρα”, για χρηματοδότηση επαναστατικών ταμείων και ενέργειες αντάρτικου πόλης. Κάνουν λόγο συνεχώς για γνωστούς αναρχικούς, δημοσιεύουν τις φωτογραφίες των συντρόφων και γράφουν για παλιές υποθέσεις για τις οποίες είχαν φυλακιστεί. Ταυτόχρονα, φιλήσυχοι πολίτες, ηθικολόγοι και υπερασπιστές της αστικής νομιμότητας, βγαίνουν στα τηλεοπτικά πάνελ ως “τρομοκρατημένοι”, χειροκροτούν το έργο της αστυνομίας και συμβάλλουν με τη σειρά τους και αυτοί στην επικύρωση του “κράτους δικαίου” και της κοινωνικής ασφάλειας, χαρούμενοι ιδιαίτερα για την σύλληψη των συντρόφων μας και την επαναφορά στην κανονικότητα.

Στις 16/09/20 οι σύντροφοι Κ. Σακκάς και Γ. Δημητράκης καταδικάστηκαν σε 7 έτη και 10 μήνες ο πρώτος και 11 έτη και 6 μήνες ο δεύτερος, ενώ η συντρόφισσα Δ. Συριανού σε 2 χρόνια με τριετή αναστολή.

Ωστόσο, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η σύγκρουση με την κυριαρχία είναι διαρκής, μόνιμη και πάντα επίκαιρη. Οι σύντροφοι διώκονται για τις ατομικές τους επιλογές, να προκαλέσουν την παντοδυναμία της εξουσίας και να αμφισβητήσουν έμπρακτα την κοινωνική και εσωτερική της εδραίωση.

Στον πόλεμο που μαίνεται οι διωκόμενοι και έγκλειστοι επαναστάτες πάντα θα αποτελούν υπενθύμιση για νέες εχθροπραξίες. Γιατί αρνούμαστε να ξεχάσουμε τί σημαίνει να πολεμάς. Τί σημαίνει να ρισκάρεις την ίδια σου την ελευθερία, την ίδια σου τη ζωή, για να δεις τον κόσμο αυτό κατεστραμμένο συθέμελα. Και για το λόγο αυτό αρνούμαστε να αφήσουμε τους συντρόφους μας να γίνουν έρμαια των κατασταλτικών μεθοδεύσεων, στα χέρια των μπάτσων και των δικαστών.

H ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΟΥΜΕ ΧΩΡΟ, ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΠΟΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΗΣΥΧΟΙ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Κ. ΣΑΚΚΑ ΚΑΙ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΣΥΡΙΑΝΟΥ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή
sakm@riseup.net
saekm.espivblogs.net

Πηγή: ΣΑΕΚΜ

Ουρουγουάη, Μοντεβιδέο: “Μια φυλακή που λειτουργεί, σημαίνει μια κοινωνία που αποτυγχάνει”

Στα πλαίσια της διεθνούς εβδομάδας αλληλεγγύης με τα αιχμάλωτα αναρχικά συντρόφια, δημοσιοποιούμε αυτό το γκραφίτι που βάφτηκε στο κέντρο της πόλης του Μοντεβιδέο, στην Ουρουγουάη.

“Μια φυλακή που λειτουργεί, σημαίνει μια κοινωνία που αποτυγχάνει”.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Νέα παράταση της προφυλάκισης για τη Monica και τον Francisco

Στις 9 Αυγούστου 2021, το δικαστήριο αποφάσισε 4μηνη παράταση της ανακριτικής περιόδου για τον Francisco και τη Monica, επιπρόσθετη προς την προηγηθείσα 6μηνη παράταση, πριν την έναρξη του πρωτοδικείου. Αυτή τη βδομάδα εξατάστηκε η αναστολή του περιοριστικού όρου της προφυλάκισης για τα δύο συντρόφια, όμως απορρίφθηκε πλήρως απ’ το δικαστήριο.

Ας οξύνουμε παντού την αλληλεγγύη και τη συνενοχή με τη Monica και τον Francisco!

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Μοντρέιγ: Αλληλέγγυα σήματα καπνού

Αλληλέγγυα σήματα καπνού

22 Αυγούστου

Το χθεσινό βράδυ θελήσαμε να στείλουμε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον Boris, αναρχικό σύντροφο που βρίσκεται σε κώμα εξαιτίας φωτιάς που ξέσπασε στο κελί του στη φυλακή της Nancy-Maxèville.

Στο Μοντρέιγ, ο εξευγενισμός επελαύνει ταχύτατα, με νέα κτίρια για πιο ευκατάστατο πληθυσμό ο οποίος έλκεται απ’ την επέκταση της γραμμής του μετρό. Δεν είμαστε θαυμαστές των παραγκουπόλεων και των γειτονιών που κατατρώγονται απ’ την κυκλοφοριακή συμφόρηση, μια απλουστευμένη καπιταλιστική έκφανση, παρότι έκνομη. Όμως, ο λαβύρινθος που δημιουργούν τα στενάκια ανάμεσα στα μικρά σπίτια που μόνοι τους έχουν χτίσει οι κάτοικοι, έχει τη γοητεία του και επιτρέπει την οικοδόμηση διαφορετικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που ζουν εκεί, λιγότερο βασισμένες στο χρήμα. Διαφορετικές σχέσεις επίσης με το Κράτος. Τα πυκνά σοκάκια καθιστούν λιγότερο αποτελεσματική τη βιντεο-επιτήρηση, η οποία επίσης οξύνεται στο Μοντρέιγ (όπως και παντού στο Παρίσι και στα προάστια).

Στα πλαίσια αυτά, οι διαφημίσεις αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη διάδοση των καπιταλιστικών και εξουσιαστικών αξιών αυτής της κοινωνίας. Οι αξίες αυτές είναι: ιδιοκτησία, κατανάλωση, δουλειά, “επιτυχία”, κομφορμισμός. Οι ιδέες αυτές έχουν εποικήσει στο φαντασιακό του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των πιο φτωχών και περιθωριοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων. Τούτος ο κομφορμισμός της σκέψης μάς αποτρέπει απ’ το να οραματιστούμε κάτι άλλο, μια ζωή διαφορετική. Πώς μπορούμε να μιλάμε για επανάσταση σε ανθρώπους που ονειρεύονται μονάχα πλούτο, οικογένεια και μάταια γκατζετάκια που γεμίζουν τις ζωές τους;

Θεωρήσαμε λοιπόν πως ένα βανάκι της JC Decaux θα αποτελούσε καλό στόχο. Παραδόθηκε στις φλόγες ένα που ήταν παρκαρισμένο στην οδό Ernest Savart. Το ίδιο κι ένα βανάκι της Enedis (δε χρειάζεται να ιδιαίτερες συστάσεις, στη χώρα που τροφοδοτείται με πυρηνική ενέργεια περισσότερο από κάθε άλλη στον κόσμο), το οποίο βρισκόταν λίγο παρακάτω, στην οδό Victor Beausse.

Κράτα γερά Boris!
Κεφάλι ψηλά, πύρινη καρδιά!
Ζήτω η αναρχία!

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Παρίσι: Η Eiffage στις φλόγες

Τη νύχτα μεταξύ 21-22 Αυγούστου, πυρπολήσαμε ένα βανάκι της Eiffage στο Παρίσι (στην οδό Maraîchers).

Η φυλακή καταστρέφει ζωές, είτε εντός της, είτε επίσης και μετά την αποφυλάκιση. Δεσπόζει, επιπλέον, ως απειλή απέναντι στις επιλογές όσων βρίσκονται εκτός τειχών. Μια απειλή προς όσες κι όσους εξεγείρονται ενάντια στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αποτελεί το στερνό προπύργιο αυτού του κόσμου ενάντια σ’ εκείνες κι εκείνους που τον αντιμάχονται, είτε από ανάγκη, είτε από επιλογή.

Δυστυχώς, δεν έχουμε τη δύναμη να πράξουμε ό,τι θα οφείλαμε να πράξουμε, δηλαδή να κάνουμε συντρίμια αυτά τα τσιμεντένια τέρατα, απ’ το πρώτο ως το τελευταίο. Όμως, αρνούμαστε να τα παρατήσουμε, καθώς είναι μέσω του αγώνα -ακόμα και υπό δυσμενείς συνθήκες- που μπορούμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά σ’ αυτό που ποθούμε: στη λευτεριά και στο τέλος της εκμετάλλευσης.

Γι’ αυτό λοιπόν, μεταξύ άλλων, επιτιθόμαστε σε εταιρείες που πλουτίζουν απ’ το να χτίζουν ή να διαχειρίζονται φυλακές. Όπως η Eiffage!

Αλληλεγγύη με τον Boris

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: “Ένα αήθες παραμύθι”, της Anna Beniamino

ΕΝΑ ΑΗΘΕΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Οι αναρχικές κι οι αναρχικοί μελετούν πολύ και γράφουν ακόμα περισσότερο και, ίσως ένεκα μιας διάχυτης λόγιας κουλτούρας, τείνουμε να συζητάμε ατέρμονα περί ηθών ενώ μοχθούμε μεν να τα κατανοήσουμε, αλλά αποτυγχάνουμε δε να τα υιοθετήσουμε στην καθημερινότητά μας. Και τότε… όποτε κάποιο άτομο παρατηρεί τα σφάλματα ενός άλλου, εξακολουθεί να μουτζουρώνει σελίδες και σελίδες (αδιευκρίνιστο το αν συντάσσονται για προσωπική χρήση ή απευθύνονται σε ένα διαλεγμένο κοινό) ή να προτείνει πλεόνασμα επιδιορθώσεων, προδήλως πιο σαθρές και υποκριτικές από τις οποιεσδήποτε δικαστικές ετυμηγορίες μέσα στις αλλόφρονες αντιφάσεις τους.

Δεν απολαμβάνω να ηθικολογώ κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους, αλλά, σημειωτέας της πιθανότητας η σιωπή ορισμένων να επικαλυφθεί από τα μουρμουρητά των υπολοίπων, έκρινα πως ήταν καιρός να εισηγηθώ ένα μυστήριο φαινόμενο αντιστροφής νοημάτων και αφηγηματικών αναφορών κάποια χρόνια πριν.

Στην περίπτωση μίας εκ των πολλών αντι-αναρχικών κατασταλτικών εκστρατειών, εν είδει αμυντικής τακτικής, οι διωκόμενοι, μετρώντας ήδη έναν μήνα στην φυλακή, επέλεξαν να προβούν σε αυθόρμητες δηλώσεις οι οποίες καταχωρήθηκαν προς αξιολόγηση τον Φεβρουάριο του 2019.

Δίχως να εισχωρήσω στην ουσία των περιεχομένων, η πρώτη μου ένσταση είναι πως αυτό πραγματοποιήθηκε κρυφά από τα συντρόφια και το κίνημα (αυτή τη μυστηριώδη οντότητα στην οποία αναφερόμαστε όλες και όλοι μας), αποκαλύπτοντας τις πολιτικές και “ηθικές” (με όσα εισαγωγικά δικαιολογεί η υπόθεση) τους κρίσεις αναφορικά με επιθετικές πρακτικές, τρόπους συσχέτισης και πεδία ενδιαφέροντος του κινήματος… αποκλειστικά στους δικαστές.

Παράξενο δεν είναι;

Στα χρόνια της άγουρης νιότης μου, πολιτικοποιήθηκα ακούγοντας μία διαφορετική επωδό, κάτι εκ πρώτης όψεως αρκετά απλό: Ας φιλονικούμε ακόμα και έντονα, αλλά ας αφήσουμε τις αιχμές και τις νύξεις εκτός των αιθουσών των δικαστηρίων.

Αντιθέτως, με την πάροδο του χρόνου, το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι διαφορετικό.

Η ζημιά συντελέστηκε, κι αν τύχει κάποιος να παρατηρήσει το παραμικρό, δε συντρέχει θέμα, καθώς μπορούμε να προσθέσουμε ένα ή περισσότερα μπαλώματα αναλόγως τον συνομιλητή.

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΩ ΔΙΧΩΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Η παροιμιώδης ηθική πυξίδα μας, μετατρέπεται σε άχρηστο άχθος κατά τη διάρκεια της προσπάθειας κάποιων να επιπλεύσουν.

Η κατόπιν εορτής “εμπιστοσύνη στην επιθυμία να μην επιδεινωθεί το σφάλμα προσφέροντας χρήσιμες πληροφορίες στους καταπιεστές”, προκειμένου να μη συζητηθούν τόσο δημοσίως τα επιμέρους στοιχεία -και ενόσω έχουν ήδη επωφεληθεί οι αρμόδιοι ανακριτές- ακούγεται αδέξια και επικίνδυνη. Το να αποφεύγεις να κοινοποιήσεις τα πάντα ενώ το έχεις ήδη πράξει στο δικαστήριο συνιστά κατάφωρη αντιστροφή αξιών.

Το να βαφτίσουμε αυτήν την παλινδρόμηση μεταξύ αγανακτισμένης αποποίησης κατηγοριών και υπεράσπισης μιας δήθεν άμεμπτης προσωπικής συνείδησης “ασαφές σύνορο μεταξύ τεχνικού και πολιτικού”, ή το να δικαιολογούμε τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης ως μέθοδο αφαίρεσης ενοχλητικών χαλικιών από τα παπούτσια μας, αποδεικνύει απλά πόσο τρεκλίζοντα και σαθρά είναι τα θεμέλια και τα σημεία αναφοράς των πολιτικών μας πράξεων.

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Στην εποχή της αδιάλειπτης αστυνόμευσης της σκέψης, πιστεύω πως όλοι και όλες (μεταξύ όσων κινούνται κατά μήκος των κινημάτων και, κατά συνέπεια, των δικαστηριακών εδράνων) είμαστε συνειδητοποιημένες πως οι αντιλήψεις μας και η αλληλεγγύη με τα συντρόφια μας επιφέρει ως συνέπεια χρόνια και χρόνια κλεμμένης ζωής, και πως συχνά κατασταλτικές επιχειρήσεις θεμελιώνονται σε αντηχήσεις παρά σε γεγονότα, στις εκπεφρασμένες θέσεις εντός εκδόσεων και εφημερίδων, στις δηλώσεις αλληλεγγύης και στην εξέταση της ανατομίας των ανθρωπίνων σχέσεων.

Σε αυτήν τη βάση, συχνά μας εφίσταται η προσοχή να ζυγίζουμε το νόημα κάθε επιμέρους φράσης και τη σημασία κάθε μεμονωμένου συνθήματος. Το οποίο όμως πρέπει να συμβαίνει κατά τρόπο δημιουργικό, αξιολογώντας εκ των προτέρων τα περιεχόμενα (δημόσια και ιδιωτικά), και όχι εκ των υστέρων λόγω φόβου υπό την απειλή κυρώσεων. Ειδάλλως, τα ήθη μας μετατρέπονται σε προϊόντα κατανάλωσης, και μάλιστα σε έκπτωση, όντας ελαττωματικά.

ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ

Το πρώτο αναγκαίο βήμα όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα γεγονότα είναι να… προσπαθούμε τα ενημερωνόμαστε επί αυτών πριν λάβουμε κάποια θέση, δίχως την προδιάθεση να αμυνθούμε. Με το να σπεύδουμε να δικαιολογήσουμε τα κίνητρα κάποιας μέσα από μια εσπευσμένη ανάγνωση των δικαστικών αράδων ή μέσα απ’ τον μιντιακό σάλο, παράγει στη χειρότερη περίπτωση τέρατα, και στην καλύτερη δυσάρεστες υποκρισίες και υπεραπλουστεύσεις, χρήσιμες μόνο για τα χέρια των ανακριτών.

Η ατομική υπευθυνότητα, η άρνηση των κάθετων δομών και των αδιάκριτων δράσεων είναι ταυτόσημες για τους αναρχικούς και τις αναρχικές: Δύναμαι να το επαναλάβω ή όχι ενώπιον δικαστηρίου, αναλόγως έναν αριθμό παραγόντων. Το βασικό ζήτημα είναι η αρμονική συνεργασία με τα συγκατηγορούμενα άτομα, η αλληλεγγύη μεταξύ τους.

Το κυριότερο ζήτημα μεταξύ άλλων είναι η επίγνωση πως οι δικαστές παίζουν βρώμικα, εμείς όχι, ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να το κάνουμε ούτε μέσω λέξεων, κάτι που ενοχλεί μόνον όσους τις ξεστομίζουν απερίσκεπτα.

Άννα
Ιούνιος 2021

Υστερόγραφο: Αν η παραπάνω ιστορία σάς φαίνεται υπερβολικά ερμητική, μπορείτε να ξεκινήσετε το κυνήγι θησαυρού για επιπλέον παραπληρώματα και πληροφορίες, ρωτώντας ευθέως όσους άμεσα εμπλεκομένους επιζητήσουν διάλογο… ιδιαιτέρως.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: “Ο άνεμος φέρνει καλά σημάδια” – Ανακοινωθέν της αναρχικής συντρόφισσας Mónica Caballero

“Ο άνεμος φέρνει καλά σημάδια”

Γράφοντας τούτες τις σκέψεις τη μέρα που σημαδεύεται από τον ένα χρόνο απ’ όταν το χιλιάνικο κράτος απήγαγε τον Francisco κι εμένα, ακούω τις φωνές των συντρόφων και των συντροφισσών που διαδηλώνουν έξω από τη φυλακή. Από την άλλη πλευρά των κάγκελων, των φραχτών και των τειχών, υπάρχουν ακούραστα χέρια και καρδιές που δρουν για όσες κι όσους από ‘μάς βρισκόμαστε μέσα στα κελιά του κεφαλαίου. Στην παρούσα περίπτωση, όχι μόνον έφταναν στ’ αυτιά μου οι φωνές τους, αλλά έλαβα επίσης στα χέρια μου κι ένα φυλλάδιο. Ο άνεμος μου έφερε ένα γλυκό και απροσδόκητο δώρο: όμορφη αναρχική προπαγάνδα!

Για όσες κι όσους από ‘μάς πραγματοποιούν ή έχουν πραγματοποιήσει δράσεις αντιεξουσιαστικής προπαγάνδας, πολλές φορές δε λογαριάζουμε τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτές σε άλλα άτομα. Αξιωματικά, σκοπός της προπαγάνδας είναι να μεταφέρει ένα μήνυμα, το οποίο -ιδανικά- υποκινεί ή εμπνέει άλλα άτομα να δράσουν ενάντια στο υπάρχον σύστημα τρόμου. Όμως, ίσως ο παραλήπτης του μηνύματος τούτου να μη δράσει, να μην επηρεαστεί απ’ το κάλεσμα και να παραμείνει παθητικός θεατής. Στην περίπτωση αυτή, αξίζει ν’ αναρωτηθούμε: ίσως η προπαγάνδα να μην ήταν αρκετά αποτελεσματική · τι είν’ αυτό που θα ωθούσε ένα άτομο να έρθει αντιμέτωπο με ό,τι το κατακυριεύει; Παρομοίως, τι ωθεί κάποιο άτομο να ζει απαθώς σ’ έναν κόσμο δυστυχίας και καταπίεσης;

Έκανα στον εαυτό μου τέτοιου τύπου ερωτήσεις σε πάμπολλες περιπτώσεις, ορισμένες φορές θεώρησα πως είχα βρει απαντήσεις, μα με τον καιρό κατάλαβα πως πρόκειται για την ατομική ελευθερία, αυτό είναι: οι αποφάσεις και οι κινήσεις των άλλων δεν μπορούν και δε θά ‘πρεπε να μετρώνται ή να προβλέπονται. Μιλώντας για ατομική ελευθερία σε πρώτο βαθμό, πρέπει να υπάρχει επίγνωση της πραγματικότητας και των παραγόντων που τη γεννούν ή την καθορίζουν. Προκειμένου κανείς να λάβει αποφάσεις, είναι αναγκαίο να γνωρίζει, και η προπαγάνδα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο για το τελευταίο.

Στην περίπτωσή μου, αυτό που με ώθησε να βαδίσω την ατραπό της διαρκούς σύγκρουσης, ήταν αδιαμφισβήτητα η προπαγάνδα άλλων (μεταξύ λοιπών παραγόντων). Οι πολιτικές μου γνώσεις θα ήταν πολύ διαφορετικές αν δεν είχα γίνει δέκτης αστείρευτης προπαγάνδας. Δεν ξέρω αν ήταν κάποιο φυλλάδιο, κάποια δρομίσια στράτσα, κάποια ανακοίνωση κλπ., ή ίσως αν ήταν η δομή των μηνυμάτων και των συνθημάτων που με ώθησαν να αναρωτηθώ και να συγκρουστώ με την ηγεμονία της εξουσίας και με την κοινωνία που τη συντηρεί και την έχει ανάγκη.

Σήμερα, ένα απλό κομμάτι χαρτιού διέρρηξε όλα τα μέτρα ασφαλείας τούτης της φυλακής και ταξίδεψε προς το μέρος μου. Αυτή η προπαγάνδα στο συγκεκριμένο μέρος προσλαμβάνει ένα επιπλέον χαρακτηριστικό · μου έδειξε πως -ασχέτως πόση δύναμη έχει ή προσποιείται πως έχει (η φυλακή)- εμείς, οι κρατούμενες κι οι κρατούμενοι που παλεύουμε για έναν κόσμο όπου θα κυβερνά μονάχα η αλληλοβοήθεια κι η αλληλεγγύη, ποτέ δε θα είμαστε μόνοι μας.

Χρειαζόμαστε πολλή προπαγάνδα, χρειαζόμαστε πολλές άμεσες δράσεις, αν θέλουμε να χτυπήσουμε τον καπιταλισμό και τις σχέσεις που χτίζει, καθώς επίσης και την επιβαλλόμενη ηγεμονία της εξουσίας.

Δράττομαι αυτής της ευκαιρίας για να στείλω μια δυνατή αδελφική αγκαλιά στην οικογένεια της Vergara Toledo. Η Luisa Toledo ήταν μια προπαγανδίστρια που συνεισέφερε τα μέγιστα στην αναπαταγωγή πολλών γενεών νεαρών μαχητών και μαχητριών.

Θάνατος στο κράτος και ζήτω η αναρχία!

Mónica Caballero, αναρχική κρατούμενη
Φυλακή Σαν Μιγκέλ
Ιούλης 2021.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία: Ο αναρχικός κρατούμενος Boris βρίσκεται σε κώμα

Ο σύντροφός μας, Boris, ο οποίος κρατείται στη φυλακή της Nancy-Maxéville από τον Σεπτέμβρη του 2020 για τον εμπρησμό δύο κεραιών στη Jura κατά τη διάρκεια του lockdown, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε τεχνητό κώμα στη μονάδα εγκαυμάτων του νοσοκομείου του Metz. Φαίνεται πως ξέσπασε φωτιά στο κελί του (όπου κρατείται μόνος του) γύρω στις 6:30 το πρωί του Σαββάτου 7 Αυγούστου.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η φυλακή αποτελεί ένα θεσμοθετημένο σύστημα βασανισμού, και πως το Κράτος -από την αστυνομία και τη δικαιοσύνη ως τη φυλακή- είναι άμεσα υπεύθυνο για την κατάσταση αυτή.

Η θλίψη ας γίνει οργή απέναντι σε κάθε εξουσία…

Φίλοι, συγγενείς και συντρόφια του Boris,
8η Αυγούστου 2021

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Mónica και Francisco: Ενάντια στον σεχταρισμό – Για μια συγγένεια που βασίζεται στην πρακτική

Ενάντια στον σεχταρισμό: Για μια συγγένεια που βασίζεται στην πρακτική

Mónica Caballero & Francisco Solar

Αντίκρυ σ’ αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως άμεσα αφομοιωτική για εμάς διαδικασία, ορθώνεται η αναγκαιότητα να γράψουμε αυτό το κείμενο για να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα ζητήματα.

Όπως έχουμε γράψει σε διάφορες περιπτώσεις, είτε ατομικά είτε συλλογικά, κατανοούμε την αναρχία όχι ως ενσάρκωση ή ως ένα σημείο για να φτάσουμε, αλλά ως μια τάση, μια διαρκή πρωτοπρόσωπη σύγκρουση που τοποθετεί στο κέντρο της την αναζήτηση της ατομικής ελευθερίας. Για εμάς, αυτός ο διαρκής αγώνας έχει αποτελέσει πραγματικότητα, και είναι κι ο λόγος για τον οποίον σήμερα βρισκόμαστε πίσω από κάγκελα. Η συνθήκη αυτή δε μας απέτρεψε απ’ το να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε σε πρωτοβουλίες αγώνα, είτε εντός είτε εκτός φυλακής.

Κοντολογίς, η αναρχία για εμάς αποτελεί αξιακό κώδικα και διαρκή πρακτική απέναντι στην εξουσία, μια πρακτική στα πλαίσια της οποίας έχουμε γνωρίσει κόσμο (όχι απαραίτητα “αναρχικό”), εμπλουτίζοντας και βελτιώνοντας τις οπτικές και τις δυνατότητές μας, όπως επίσης και σφυρηλατώντας στενούς δεσμούς συνενοχής, οι οποίοι ενδυναμώνονται στο πέρασμα των χρόνων και στην εξέλιξη της σύγκρουσης. Το να ισχυριζόμαστε πως οι δεσμοί αυτοί μπορούν να συναφθούν μονάχα με όσες κι όσους αυτοαποκαλούνται “αναρχικοί”, πέραν του ότι αποτελεί φενάκη -στην οποία πιστεύουν όσοι δεν έχουν τολμήσει να ταξιδέψουν στις ατραπούς της σύγκρουσης και ξοδεύουν τον χρόνο τους μπροστά από έναν υπολογιστή-, είναι κάτι που έχουμε αρνηθεί από τη στιγμή όπου ιεραρχήσαμε υψηλότερα την οικοδόμηση δεσμών, αντί για την αναπαραγωγή κενής συνθηματολογίας ώστε να νιώθουμε “γεμάτοι”. Το να αυτοαποκαλούμαστε “ανυποχώρητοι αναρχικοί” δε σημαίνει απολύτως τίποτα, αν δε συνοδεύεται από τη συγκρουσιακή πρακτική που οφείλει να συγκροτεί μια τέτοια ταυτότητα.

Από την άλλη -και πιο σημαντικό όλων-, το να θεωρούμε πως οιαναρχικές και οι αναρχικοί πρέπει να οικοδομούν σχέσεις μονάχα με αναρχικές και αναρχικούς, αντανακλά μια παράλογη καθαρότητα και έναν σεχταρισμό που, αναμφιβόλως, αποτελεί εξουσιαστική έκφραση. Το να συμπράττουμε και να αρθρώνουμε αγωνιστικές πρωτοβουλίες μόνο με όσες κι όσους αυτοαποκαλούνται “αναρχικοί” περιορίζει τις σχέσεις μας και, κατ’ επέκταση, μειώνει πλήρως τις δυνατότητες να αναπτυχθούμε. Τούτο σημαίνει πως κλειδαμπαρωνόμαστε ηλιθιωδώς σε δογματισμούς που μας περιορίζουν και μας αποτρέπουν από την ελεύθερη συνύπαρξη. Το λοιπόν, παρατηρούμε πως, στο όνομα της ελευθερίας, κάποιοι χτίζουν το ακριβώς αντίθετο, τοποθετώντας τις σέχτες ως θεμέλιο των σχέσεών μας.

Με αυτό, δε θέλουμε να υποστηρίξουμε την οικοδόμηση σχέσεων δίχως κριτήρια ή δίχως να έχουμε κανενός είδους φίλτρο.

Σε προηγούμενα κείμενά μας έχουμε αφήσει κάποια επιχειρήματα που δεν έχουν αναιρεθεί · η μετάνοια, οι διαχωρισμοί και η ιδρυματοποίηση χαράσσουν κάποιες κόκκινες γραμμές, αποτελώντας ανυπέρβλητα στοιχεία που μας αποτρέπουν απ’ το να προβούμε σε συλλογικές πρωτοβουλίες παρέα με όσες κι όσους επιλέγουν αυτά τα μονοπάτια. Όπως μπορείτε να καταλάβετε, τα επιχειρήματα αυτά δεν αντιστοιχούν σε κενές μαρκίζες, αλλά είναι αρκετά συγκεκριμένα και ανταποκρίνονται στους όρους επιβίωσης εντός της φυλακής και όχι μόνο. Αποτελούν οπτικές που αναδεικνύουν την όποια πιθανή αντίφαση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σ’ αυτά που γίνονται πράξη. Λοιπόν, ενδεχομένως η μόνη αξία για κάποιους είναι ξεστομίζουν πύρινες φανφάρες στο διαδίκτυο ή σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο. Αντιθέτως, εμείς δίνουμε προτεραιότητα στην πρακτική, και με βάση αυτήν οικοδομούμε συγγένειες και ρήξεις.

Και σίγουρα, οι εξουσιαστικές πρακτικές αντιπροσωπεύουν μιαν οπτική που δεν πρόκειται να ανεχθούμε. Δε χτίσαμε ποτέ αγωνιστικές σχέσεις θεμελιωμένες στον εξουσιασμό, και η εμπειρία μας ως αναρχικές και ανατρεπτικοί κρατούμενοι δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα κοινά σημεία που εντοπίζουμε σε όλα αυτά είναι πολύ πιο ισχυρά από την όποια πιθανή διαφωνία, η οποία προφανώς δε θα μπορούσε ν’ αποτελεί ανυπέρβλητο στοιχείο, καθώς, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχε τεθεί ως ζήτημα από το ξεκίνημα της εκάστοτε πρωτοβουλίας. Οι δεσμοί που μας ενώνουν με τα συντρόφια μας, έχουν σφυρηλατηθεί εντός της συγκρουσιακής διαδικασίας. Εντός κι εκτός φυλακής, για περισσότερο από μια δεκαετία, αποτελώντας για εμάς μια σχέση και μια πλούσια εμπειρία που, αδιαμφισβήτητα, έχει θρέψει, έχει δυναμώσει κι έχει προσδώσει καλύτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά στο αναρχικό μας μονοπάτι. Σήμερα, σε αυτήν τη νέα συνθήκη κράτησης, τούτη η συλλογική πρωτοβουλία δεν είναι καινούργια, καθώς έχει βασιστεί σε σημαντικές κινητοποιήσεις που μας επέτρεψαν να αναπτύξουμε ενδιαφέροντα εγχειρήματα.

Τώρα, όπως αναφέραμε και στο άρθρο “Για την αναγκαιότητα συνέχισης του αγώνα εντός φυλακής”, στο περιοδικό Kalinov MOST 4, οι αναρχικές και οι αναρχικοί κρατούμενοι έχουν απομακρυνθεί από τους κώδικες των φυλακών, οι οποίοι είχαν επικρατήσει και αναπαράγονταν από μέλη ένοπλων αριστερών ομάδων από τη δεκαετία του ’80, κώδικες οι οποίοι είχαν κυρίως να κάνουν με την αναπαραγωγή της οργανικής-κομματικής λογικής εντός φυλακής, καθώς και με την εγκαθίδρυση μιας σφαίρας ανωτερότητας σε σχέση με τον υπόλοιπο ποινικό πληθυσμό. Πλέον καλούνται να διατηρήσουν ζωντανούς του ανατρεπτικούς κώδικες με τους οποίους νιώθουμε σύνδεση και τους οποίους θεωρούμε αναγκαίο να εγκολπώσουμε και να τους δώσουμε ζωή. Αναφερόμαστε στην αδιάλλακτη θέση και στάση ενάντια στον θεσμό της φυλακής, η οποία παρέχει μια κοινή ταυτότητα, αντίληψη και αναγνώριση στους κοινωνικούς κρατουμένους και στους λοιπούς φυλακισμένους. Αναφερόμαστε επίσης στο αναμφίλεκτο γεγονός της συνέχισης του αγώνα εντός φυλακής, δείχνοντας έμπρακτα πως με τον εγκλεισμό τίποτα δε σταματά, πως αποτελεί απλώς μία ακόμη μάχη, σπάζοντας έτσι τη θυματοποίηση. Πολλές φορές στον αγώνα για την απελευθέρωση των κρατουμένων, συντρόφια έχουν ορθώσει και προωθήσει εδώ και δεκαετίες μια πρακτική ενάντια στον εγκλεισμό, η οποία έχει διαρρήξει τα τείχη που διαχωρίζουν τον δρόμο και τη φυλακή. Αυτοί είναι μόλις λίγοι απ’ τους ανατρεπτικούς κώδικες που μοιραζόμαστε με τα συντρόφια, που ενισχύουν έμπρακτα τους δεσμούς συγγένειας καθημερινά, και μένουμε μακριά από όσους -ακόμη κι αν αυτοαποκαλούνται “αναρχικοί”- ξεμακραίνουν απ’ τον αγώνα ή βρίσκονται πλήρως αποσυνδεδεμένοι απ’ αυτόν. Τι κάνουν όλοι αυτοί οι “καθαροί” αυτοαποκαλούμενοι “αναρχικοί”, οι οποίοι είναι πλήρως απομακρυσμένοι από τούτες τις ιδέες και τις πρακτικές, αν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μια δίωξη ή αν βρεθούν στη φυλακή; Επαναλαμβάνουμε πως χτίζουμε σχέσεις βασισμένες σε κοινές πρακτικές, όχι σε λόγια ή σε πύρινες μεγαλοστομίες που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο. Τέλος, θεωρούμε αναγκαίο να κάνουμε λόγο για τον κίνδυνο που ο σεχταρισμός και η καθαρότητα εγκυμονούν για τους χώρους μας, πέραν των εξουσιαστικών σχέσεων που αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Από την ξεκάθαρα αναρχική μας θέση, θεμελιωμένη στη διαρκή σύγκρουση και στην ατομική ελευθερία, οικοδομούμε σχέσεις και συμπράξεις που μας ενδυναμώνουν και μας ενισχύουν στην ατραπό της ολικής απελευθέρωσης.

Όπως έχουν πει και τα πύρινα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς πριν λίγα χρόνια: Αλληλεγγύη με τους αναρχικούς κρατουμένους και με τους αμετανόητους όλων των επαναστατικών τάσεων!

ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΜΕ: Τα συντρόφια Pablo Bahamondes, Marcelo Villarroel, Juan Aliste, Juan Flores και Joaquín García: Στους δρόμους!

Mónica Caballero Sepúlveda. Φυλακή Σαν Μιγκέλ.

Francisco Solar Domínguez. Φυλακή Ρανκάγουα.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

23-30 Αυγούστου 2021: Κάλεσμα για Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης με τα Αναρχικά Έγκλειστα Συντρόφια

Στην καπιταλιστική κοινωνία δεσπόζει μια θεμελιώδης φενάκη. Μια υπόσχεση που ποτέ δε δύναται να γίνει πραγματικότητα. Η υπόσχεση της ελευθερίας – αρκεί μονάχα να δουλεύεις σκληρά. Κάθε φορά που συναντάμε μια καπιταλιστική κρίση, μας επαναλαμβάνεται αυτό. Πίσω μας αφήνουμε πιότερο από έναν χρόνο Covid-19. Κάποιοι λένε πως η Covid-19 αποτελεί υγειονομική κρίση. Δεν είναι όμως! Η Covid-19 είναι μία ακόμη κρίση προκληθείσα απ’ τον καπιταλισμό. Ανέκυψε απ’ τη λύσσα για όλο και περισσότερο πλούτο κι ανάπτυξη · που σημαίνει μόλυνση γόνιμων εδαφών λόγω της βιομηχανοποιημένης γεωργίας, και καταλήστευση εδαφών ανθρώπων και άγριων ζώων λόγω των εξορυκτικών πολιτικών που έχουν οδηγήσει στην ερήμωση ολόκληρων αναπτυσσόμενων δασών. Είναι η καπιταλιστική παράνοια που ωθεί την ανθρωπότητα σε πρωτόφαντα σημεία, όπου ακόμα περισσότεροι ιοί καρτερούν.

Αυτή η χρονιά επέφερε μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική ανισότητα, περισσότερα βάσανα, μα επίσης και περισσότερο αγώνα. Ο κόσμος όρθωσε ανάστημα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και τα εξουσιαστικά καθεστώτα. Ο κόσμος πάλεψε για τη λευτεριά του κι ενάντια στην εκμετάλλευση. Ο κόσμος απήργησε μες στα εργοστάσια κι εξεγέρθηκε μες στις φυλακές ενάντια στις εξουσιαστικές και κερδοσκοπικές πολιτικές.

Ήταν μια σκληρή χρονιά, και έπονται ακόμα σκληρότερες. Τους καιρούς αυτούς, περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε αλληλεγγύη – στην καθημερινότητα, στις γειτονιές, στις κοινότητές μας. Οφείλουμε όμως να μη λησμονούμε τα συντρόφια μας στις φυλακές, τα οποία μάχονται για τη λευτεριά και την ισότητα. Στο παρόν βιώνουν δύσκολες στιγμές. Διότη η πανδημία ωθεί τους ανθρώπους στις φυλακές σε ακόμα μεγαλύτερη απομόνωση.

Γι’ αυτό, τούτη τη χρονιά καλούμε ξανά σε Διεθνή Εβδομάδα Αλληλεγγύης με τα Αναρχικά Έγκλειστα Συντρόφια.

Κάντε δράσεις αλληλεγγύης, βάλτε πανό, οργανώστε εκδηλώσεις συγγραφής γραμμάτων ή προβολές, διαδώστε στον κόσμο ενημερώσεις για όσες κι όσους βρίσκονται στις φυλακές, και ας θυμίσουμε στους ανθρώπους αυτούς πως δεν είναι μόνοι τους, πως δεν τους λησμονούμε. Στείλτε μας μια φωτογραφία, ένα κειμενάκι, ένα βίντεο απ’ την εκδήλωσή σας ή τη δράση σας, κάποια ραδιοφωνική εκπομπή – η δημιουργικότητά σας δεν έχει περιορισμούς..

Ας θυμηθούμε όσες κι όσους πάλεψαν ενάντια στην αδικία και το πλήρωσαν με τις ζωές τους.

Ας μη λησμονήσουμε όσες κι όσους βρίσκονται στη φυλακή και συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Ας συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε!

Ας πληρώσουν οι πλούσιοι για την Covid!

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν των συντρόφων Ignacio και Luis, που έχουν κατηγορηθεί για αποστολή παγιδευμένου δέματος σε ΑΤ

Ανακοινωθέν των συντρόφων Ignacio και Luis, που έχουν κατηγορηθεί για αποστολή παγιδευμένου εκρηκτικού δέματος στο Αστυνομικό Τμήμα της Talca

09/06/2021

Είναι δύσκολο ν’ αρχινήσω να γράφω όταν η καρδιά και το μυαλό μου είν’ ακόμη σε αναταραχή. Το μόνο που θά ‘θελα να έχω είναι μια αδελφική αγκαλιά, το φως του ήλιου και η θέρμη του στο δέρμα μου, και το μόνο που έχω τώρα είναι τσιμέντο, παγωνιά, υγρασία και δυσωδία.

Ίσως νά ‘ταν ευκολότερο για ‘μένα να το κλείσω ευχαριστώντας: Πρωτίστως την εξ αίματος οικογένειά μου που, μακριά από στείρους συναισθηματισμούς, έχει κάνει εμένα και τον αδελφό μου να νιώσουμε πως έχουμε κάποιον πλάι μας. Σας ευχαριστώ για την ειλικρινή σας στήριξη. Κατά δεύτερον, όλα τα συντρόφια και τα κοντινά άτομα που “κινητοποιούνται” απ’ έξω με διάφορες αλληλέγγυες χειρονομίες. Τις στιγμές αυτές τα πάντα βοηθούν και, όπως και την οικογένειά μου, σας ευχαριστώ για την ειλικρινή σας στήριξη.

Τώρα, για όσους αναρωτούνται, λέω πως: ΝΑΙ. Η φυλάκισή μας έχει πολιτικό χαρακτήρα. Τόσο πολιτικό όσο και οποιουδήποτε κρατουμένου στο σύστημα αυτό. Θα ήθελα να εμβαθύνω σε λίγο πιο “θεωρητικά” ζητήματα, αλλά δεν είν’ η κατάλληλη στιγμή.

Θα πω μονάχα πως, αν η φυλάκισή μας δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, τότε δε θα είχαν πάρει δείγματα του αίματός μας παρά τη θέλησή μας, υπό την απειλή ότι “θα τα έπαιρναν ούτως ή άλλως”. Αν αυτή η δικαστική έδρα δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, τότε οι μπασκίνες (οι GOPE, οι Ειδικές Μονάδες, όπως το FBI) δε θα κόφτονταν να λάβουν αντίγραφα των όσων διαβάζουμε και γράφουμε… και το έκαναν. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει και η έρευνα στους υπολογιστές και τα κινητά μας, στα οποία οτιδήποτε κι αν βρουν θα το χρησιμοποιήσουν για να ενισχύσουν τις μηχανορραφίες τους. Αν η φυλάκισή μας δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, τότε οι μπασκίνες της νότιας μητροπολιτικής περιοχής δε θα μπούκαραν στα σπίτια μας, με ένα τεράστιο μιντιακό σόου και κάμερες τη στιγμή της σύλληψής μας. Και, τέλος, αν η φυλάκισή μας δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, δε θ’ αποτελούσαμε κομμάτι στις δηλώσεις του Galli πριν λίγες μέρες.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε να πούμε: Αν δεν είμαστε ένοχοι, ακόμα λιγότερο είμαστε αθώοι.

Το έργο της απόφασης περί ενοχής ή μη, της εκβύθισης των κρατουμένων και των οικογενειών τους στη δυστυχία, ανήκει στους μπασκίνες. Αυτό είναι που αποκαλούν “δικαιοσύνη” στη δημοκρατία. Εκείνοι στα σπίτια τους, λουσάτοι, άνετοι και με τη συνείδησή τους “καθαρή”. Εμείς σε κελιά, δίχως νερό, δίχως φως, μακριά απ’ όσους και όσες μας αγαπούν με κάθε τρόπο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες όσες και όσους κινητοποιούνται, έναν θερμό χαιρετισμό σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους ανά τον κόσμο.

Λευτεριά σε όλους τους κρατουμένους και τις κρατούμενες!

-Ignacio και Luis

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Alfredo Cospito: Τοποθέτηση για τον κύκλο παρουσιάσεων “Αντάρτικο και Επανάσταση”

Συνεισφορά του Alfredo Cospito από την πτέρυγα AS2 (Υψίστης Ασφαλείας 2) στη φυλακή της Φερράρα για τον κύκλο παρουσιάσεων “Αντάρτικο και Επανάσταση”

Ίσως ευθύνεται το ότι θα περάσω ένα μεγάλο μέρος της εναπομείνασας ζωής μου στη φυλακή, για το γεγονός ότι τελευταία νιώθω πως έχω κάποιες τάσεις “νεκροφιλίας”, για να θέσουμε με “ιστορικούς” όρους αυτό που έχει συμβεί. Έπειτα απ’ όλα, η τελευταία δράση που αναλήφθηκε ως “Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία – Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο” στην Ιταλία ήταν “μόλις” έναν χρόνο πριν. Συνήθως, ιστορικοποιούμε πράγματα “νεκρά”, περελθοντικά, όμως εμένα μ’ έχει καταβάλει ο φόβος πως όλα έχουν διαγραφεί ή, ακόμα χειρότερα, διαστρευλωθεί. Και το λέω αυτό με την πεποίθηση (ίσως και να κάνω λάθος) πως η FAI-FRI εξάντλησε τη ζωτική της ενέργεια και έχει παραδόσει τη σκυτάλη σε κάτι πιο ουσιαστικό, τις επαναστατικές καμπάνιες. Καμπάνιες οι οποίες, απ’ τη μια ήπειρο στην άλλη, θέτουν ξανά σε κίνηση την επαναστατική αλληλεγγύη, όχι μέσω μιας οργάνωσης, αλλά μέσω ομαδοποιήσεων και μεμονωμένων ατόμων που δε χρειάζεται ποτέ να γνωριστούν μεταξύ τους αυτοπροσώπως. Μια ζωντανή δυναμική, μέσω μιας γραμμικής διαδικασίας με αρκετή επιρροή ανά τον κόσμο, ακούει αυτή τη στιγμή στο όνομα “Μαύρη Διεθνής”, και, στην πραγματικότητα, δε χρειάζεται ούτε συνεργασία, ούτε συναντήσεις, ούτε διαπροσωπικές γνωριμίες. Οι αναρχικοί της πράξης συνήθως αμελούν την ιστορική ενδοσκόπηση, ενώ, αντιθέτως, οι αναρχικοί που αμελούν τη βίαιη δράση τείνουν να ξεθάβουν απόμακρες εμπειρίες οι οποίες είναι πιθανότερο στο σήμερα να γεννήσουν θλιβερά κακέκτυπα και “απομιμήσεις”. “Οι καιροί ήταν αλλιώς…”, η φράση αυτή ακόμη κουδουνίζει επαναλαμβανόμενα στο μυαλό μου, καθώς την άκουγα αμέτρητες φορές ως νεαρός από αναρχικούς / πιο ευσυνείδητους αναρχικούς / και, κυρίως, σε άλλες εποχές…

Αν η Ιστορία μας δεν καταγραφεί από εμάς, από Αναρχικούς για Αναρχικούς, θα συμβεί από άλλους. Αν η αναρχική ”ιστοριογραφία” αγνοήσει τη συνάφεια της αναρχικής δράσης εν καιρώ, υπεύθυνοι θα καταστούν οι επίσημοι ειδήμονες, διαστρεβλώνοντας και προσαρμόζοντάς την. Ωστόσο, προκύπτουν τόσο ευτυχείς περιπτώσεις, όσο συνάμα σπάνιες, στις οποίες την ευθύνη για την παρουσίασή της την αναλαμβάνουν επαναστάτες διαφορετικών ”ρευμάτων”, όπως στο προκείμενο παράδειγμα του βιβλίου “Η εργασία του τυφλοπόντικα”, που παρουσιάζεται σε αυτές τις πρωτοβουλίες. Ένα πόνημα απότοκο της δουλειάς επαναστατών κομμουνιστών, αφιερωμένο στις τελευταίες του σελίδες στην ύπαρξη των αναρχικών, και πιο συγκεκριμένα της FAI και της FAI/IRF. Το κάνουν με ειλικρινές προθέσεις, αλλά διαμέσου μιας ερμηνείας ανήμπορης ν’ αποφύγει παρερμηνείες και ανακρίβειες. Αναμφιβόλως φυσικό -εφόσον προέρχεται από έναν διαφορετικό ”γαλαξία σκέψης” (να το πούμε έτσι)- να της διαφεύγουν ορισμένα στοιχεία, δίχως όμως αυτό να συνεπάγεται πως αδυνατούμε να καταληφθούμε από θαυμασμό για την προσπάθειά τους. Απομονώνοντας ορισμένους ισχυρισμούς ανήκοντες στο βαρύ άχθος της Λενινιστικής αντίληψης, με την πεποίθηση για τον αδιαφιλονίκητο ρόλο της οργάνωσης στην κατάκτηση και την καθοδήγηση του προλεταριακού κράτους στο σημείο δίχως επιστροφή. Ισχυρισμούς προώθησης θεωρημάτων πως ”η αναρχική προσέγγιση, εξ ορισμού, υπολείπεται συχνά στρατηγικού βάθους” ή πως η βασική ”αντίφαση” του αναρχισμού θα εντοπιζόταν στην άρνηση της οργανωτικής και δομημένης οργάνωσης, η οποία θα εμπόδιζε την ανάπτυξη κλίματος ενότητας και αναβαθμισμένων δυνατοτήτων/αντοχών σύγκρουσης. Θέσεις που όταν δε διαστρεβλώνουν το πώς έχουν τα πράγματα υποστηρίζοντας την υποτιθέμενη ”απουσία στρατηγικού βάθους”, προβάλλουν τα πλεονεκτήματά μας, όπως την άρνηση άτεγκτων οργανωτικών δομών, ως ”αντιφάσεις”, ως αδυναμίες. Δεν κατανοούν πως η ευρηματικότητά μας και η δυνητικά αποδιοργανωτική δύναμή μας -δηλαδή τα πλεονεκτήματά μας- έγκεινται ακριβώς εκεί.

Η προσέγγιση της FAI/IRF ως ”τέκνου” της εμπειρίας της Επαναστατικής Πάλης αποτελεί αναμφίβολα υπερβολή. Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο φαινομένων, παρεκτός της σταδιακής υιοθέτησης ακρωνυμίων από αμφότερα, είναι η αναταραχή που προκάλεσαν εντός του αναρχικού κινήματος. Όσον αφορά τη FAI, οι ενδοκινηματικές αντιδράσεις αποδείχτηκαν κατά πολύ νοσηρότερες απ’ όσες αναπτύχθηκαν ενάντια στην Επαναστατική Πάλη, οι κατηγορίες περί κατασκόπων και προβοκατόρων ξεχείλισαν. Η υπόθεση αυτή βρίσκει την αιτιολόγησή της στη χρήση του συγκεκριμένου ακρωνυμίου και στη λοιδορία των δήθεν επίσημων αναρχικών σε ορισμένες αναλήψεις ευθύνης.

Ας είναι σαφές πως επρόκειτο απλά για τις αυθόρμητες σκέψεις μου, φυσικά δεν κατέχω την απόλυτη αλήθεια σχετικά με την εξέλιξη του παραπάνω φαινομένου, το οποίο από μεριάς γεωγραφικής έκτασης δεν έχει προηγούμενο στον αναρχικό χώρο. Η επίδραση της Επαναστατικής Πάλης σε νεοεισαχθέντες αναρχικούς στο κίνημα τη δεκαετία του ’80, είναι σχεδόν μηδαμινή. Πολύ ισχυρότερη, για παράδειγμα, ήταν η επιρροή της Οργισμένης Ταξιαρχίας ή της GARI (Διεθνιστικές Ομάδες Επαναστατικής Δράσης), απλά παρατηρήστε το ειρωνικό ύφος σε πολλές αναλήψεις της FAI ώστε να το αντιληφθείτε.

Θα τολμούσα να πω πως οι αναρχικοί των δεκαετιών του ’90 και του 2000 είναι τα πνευματικά παιδιά του εξεγερσιακού αναρχισμού και των θεωριών του Μπονάννο περί άτυπης οργάνωσης και ομάδων συγγένειας, οι οποίες με την σειρά του είναι οι ”κόρες” ενός αντι-οργανωτικού αναρχισμού, ο οποίος με την σειρά του προκύπτει από τις ομάδες τυχαίας σειράς του Καφιέρο, οι οποίες κατάγονται από την επαμφοτερίζουσα στρατηγική του Πιζακάνε. Η μοναδική συντρόφισσα της Επαναστατικής Πάλης που γνώρισα ανά τα χρόνια ήταν η Μαριλού, μια εξαίρεση, μολονότι πολύ σημαντική σε επίπεδο εγγύτητας αλλά και ανθρώπινο, συνεπώς κατ’ επέκταση και σε πολιτικό, ας πούμε… Η FAI δεν επιχείρησε (όπως η Επαναστατική Πάλη) μία ”επιστροφή” σε πιο ”οργανωτικές” δομές, αλλά απεναντίας μία περαιτέρω αποδιάρθρωση της εξεγερσιακής πρακτικής. Ο κοινωνικός ισνουρεξιονισμός (εξεγερτισμός) διατηρούσε στην πραγματικότητα (μολονότι όχι πλήρως θεωρητικοποιημένο) λειτουργικά κεντρικό τον ρόλο της συνέλευσης εν είδει ενδεδειγμένου σώματος λήψης των αποφάσεων, ανεξαρτήτως πόσο εγγενώς άτυπη ενδεχομένως να ήταν η ομαδοποίηση.

Η μεθοδολογία της FAI και σύνολου του άτυπου κινήματος με τις διαφορετικές υπογραφές, αμφισβήτησε την εμβρίθεια της συνέλευσης, υπερβαίνοντάς την και δίνοντας περισσότερο χρόνο στους πυρήνες και στα μεμονωμένα επιτιθέμενα συντρόφια. Συντρόφια απαλλαγμένα από την υποχρέωση να είναι υπόλογα στη συνέλευση προκειμένου να αναγνωριστούν και να συντονιστούν μεταξύ τους. Οι δράσεις και τα συνοδευτικά κείμενα ήταν επαρκέστατα για το συγκεκριμένο έργο.

Συνεπώς, αντιπροτείνω πως η γέννηση αυτής της οιονεί ”νέας” αναρχίας προήλθε (τουλάχιστον στην Ιταλία) από τη σφοδρή κριτική του κοινωνικού ινσουρεξιονισμού και των συλλογικών – συνελευσιακών δυναμικών του. Συλλογικές δομές ευμενείς για όσους διέθεταν περισσότερο χάρισμα ή ήταν περισσότερο περιώνυμοι και σεβαστοί, κατορθώνοντας να ”επιβάλλουν” τις κρίσεις τους, συνειδητά ή μη. Δεν κατηγορώ προσωπικά κανέναν, καθώς οι δυναμικές καθαυτής της διαδικασίας των συνελεύσεων  (όπως όλοι τις γνωρίζουμε) καναλιζάρουν τα χέρια της κάθε μιας σε συγκεκριμένα έργα.

Τοιουτοτρόπως, το κινηματικό περιβάλλον ανακύκλωνε πάντα τις ίδιες ιδέες, ενόσω με την πάροδο του καιρού μετατρέπονταν σε δόγματα διατυπωμένα από τα ίδια στόματα συντρόφων που, καίτοι ”επιφωτισμένοι”, μας κατέστησαν προβλέψιμες και αναποτελεσματικούς.

Αυτές οι διακυμάνσεις δε μας συστήθηκαν στο βιβλίο «Η εργασία του τυφλοπόντικα», καθώς, όντας δύσκολο να αναλυθούν επισταμένα ακόμα και από όσους και όσες τις έχουμε βιώσει προσωπικά, καθίσταται σισύφειο για συντρόφια που ανήκουν σε διαφορετικά επαναστατικά ρεύματα. Υπό το δικό μου πρίσμα υπάρχουν δύο συμβάντα που οδήγησαν σε ένα διαφορετικό επίπεδο συνειδητοποίησης ορισμένα τμήματα του αυτοαποκαλούμενου εξεγερσιακού χώρου: Οι δίκες Marini και, κυρίως, οι τραγικοί θάνατοι των Baleno και Sole. Κατά τη γνώμη μου, τούτοι οι δύο θάνατοι σηματοδότησαν μια πραγματική τομή μεταξύ ενός πριν και ενός μετά, αφού οι ακόλουθες αντιδράσεις στα γεγονότα άνοιξαν τα μάτια ενός τμήματος των συντροφισσών και των συντρόφων.

Άμα ανατρέξουμε στα χρονικά των δράσεων εν είδει αντιποίνων για τις άνωθι δολοφονίες, για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν παγιδευμένα δέματα, προκαλώντας πρωτόφαντη αίσθηση στα μέσα ενημέρωσης.

Δε γνωρίζουμε την (πολιτική) ταυτότητα των αποστολέων τους, αν πρόκειται περί αναρχικών ή όχι, δε δημοσιοποιήθηκαν αναλήψεις ευθύνης, όμως, δεδομένων των στόχων, ήταν πρόδηλη η απόπειρά τους να εκδικηθούν για την τρομερή αυτή τραγωδία (δεν ξέρω πως αλλιώς να το προσδιορίσω). Αυτή όμως ήταν και η ειδοποιός διαφορά για τον επακόλουθο κατακερματισμό σύνολου του αναρχικού κινήματος. Για παράδειγμα, εδώ στο Τορίνο, μεταξύ των κατειλημμένων χώρων, μόνο το Ελ Πάσο ξέφυγε απ’ το να διαδίδει υπόνοιες σεχταρισμού και κατηγορίες περί προβοκατόρων της αστυνομίας.

Όσο αμφισβητήσιμη κι αν είναι η τακτική των παγιδευμένων δεμάτων (και ποια τακτική στην τελική δεν είναι;), η μετάβαση από τις επιθέσεις σε πράγματα και δομές, σε προσωπικές επιθέσεις, έκανε πασιφανές (σε όσους διέθεταν έστω ψυχία κριτικής σκέψης) πως πολλοί άνθρωποι αρέσκονταν να μηρυκάζουν έννοιες όπως “επανάσταση” δίχως στην πραγματικότητα να έχουν την παραμικρή βούληση να πάρουν περισσότερα ρίσκα, ακόμη κι όταν συντρόφια τους πεθαίνουν. Εφόσον βρισκόμαστε στο Τορίνο, όντας ο τόπος διαμονής μου για σωρεία χρόνων, οφείλω να παραδεχτώ πως το κίνημα εντός της πόλης αυτής, κατά έναν εργαλειακό και μνησίκακο τρόπο αντιμαχόταν την παραδεδεγμένη ”καλή ζωή” (παραμορφώνοντας την αυθεντική ζωτική κι επαναστατική αίσθηση), ενώ διατεινόταν πως επικρατούσε μια δήθεν εκθείαση της “θυσίας” και του “ιδανικού του μάρτυρα” ανάμεσα σε όσες και όσους ήθελαν να προχωρήσουν μακρύτερα, διακυβεύοντας τις ζωές και την ελευθερία τους για το πάθος τους. Μόλις λίγους μήνες πριν, όταν οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούσαν την “επιμονή στον ένοπλο αγώνα” για “οσιομαρτυρικότητα”, έπειτα διακήρυτταν πως “πρέπει να πεθάνεις για την τέχνη σου”, ξεστομίζοντας απλώς όμορφα λόγια.

Θεωρώ (ίσως κι εδώ να σφάλλω) πως ήταν από εκεί, από εκείνη τη βαριά ατμόσφαιρα κατακερματισμού και διαχωρισμών (η οποία επικράτησε σ’ ολάκερη την Ιταλία), όπου γεννήθηκαν τα διάφορα ακρωνύμια ως αντίδραση, η οποία αργότερα, στην ώρα της, θα μετατρεπόταν σε FAI. Οι προοπτικές (διαβάζοντας τουλάχιστον τις αναλήψεις ευθύνης) της FAI, ήταν αδιαμφισβήτητα “κοινωνικές”. Έπειτα, η συνεισφορά των συντρόφων και συντροφισσών της ΣΠΦ από την Ελλάδα, με την “αντι-κοινωνική” – μηδενιστική τους στάση, αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη πίσω απ’ αυτό το φαινόμενο, το οποίο διαδόθηκε ανά τον κόσμο, φτάνοντας ως και την Ινδονησία (ακόμα και σήμερα ομαδοποιήσεις στη συγκεκριμένη χώρα αναλαμβάνουν την ευθύνη για ενέργειες υπό το ακρωνύμιο FAI-FRI).

Σήμερα γράφεται μια νέα σελίδα… τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται…

Μια αγκαλιά σε όλα τα επαναστατημένα συντρόφια στο τώρα, είτε κομμουνιστές είτε αναρχικές.

Πάντα για την αναρχία.

Alfredo Cospito
Φυλακές Φερράρα
14/05/2021

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν του Francisco Solar στη μνήμη της Luisa Toledo Sepúlveda

Είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της λίγες φορές, είχα όμως την τύχη και την απίστευτη τιμή να την ακούω να μιλά αμέτρητες φορές.

Δε θυμάμαι καμία απ’ αυτές τις φορές να μη μου μαγνητίζει το ενδιαφέρον. Η δύναμη των λόγων και των πράξεών της, η ένταση που έφερε σε κάθε της τοποθέτηση, καθώς και οι επιπλήξεις της, με ενέπνευσαν σε τεράστιο βαθμό, και εξακολουθούν να το κάνουν. Τα θυμάμαι –μέσα απ’ αυτή τη φυλακή– και ανατριχιάζω.

Πόσο τυχεροί ήταν όλοι οι άνθρωποι που είχαν τη δυνατότητα να σμίξουν οι ζωές τους μ’ έναν άνθρωπο όπως η κυρία Luisa!

Κάτι άλλο που δεν έπαψε ποτέ να με εντυπωσιάζει ήταν το μόνιμο ενδιαφέρον της να είναι ενημερωμένη, γνωρίζοντας τι συζητιέται και προτείνεται, μαθαίνοντας τα κίνητρα των νέων γενεών νεαρών μαχητών. Αυτό την καθιστούσε διαρκώς ενήμερη. Τη διατηρούσε στον αγώνα, αρνούμενη κάθε θρόνο απ’ όπου πολλοί αισθάνονται ότι έχουν τη δύναμη να κατευθύνουν και να απονοηματοδοτούν τις νέες εμπειρίες. Η κυρία Luisa αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα, καθώς η ίδια της η ύπαρξη είναι έκφραση του αγώνα.

Τη μέρα που την επισκέφθηκα στο σπίτι της για να την προσκαλέσω στην έκδοση ενός βιβλίου –που ήταν και μία απ’ τις λίγες φορές που μίλησα μαζί της– ήταν ήδη άρρωστη και αρκετά αποδυναμωμένη, όμως παρόλα αυτά μιλήσαμε για πολλή ώρα, καθώς με ρωτούσε, με τόσο ενδιαφέρον που με εξέπληξε, για την παραμικρή λεπτομέρεια της εμπειρίας μας ως φυλακισμένοι στην Ισπανία, το οποίο υποδηλώνει και επανεπιβεβαιώνει την έγνοια της για κάθε καινούργιο γεγονός, ειδικά για την κατάσταση των φυλακισμένων, μια πραγματικότητα που έχει βιώσει άμεσα για χρόνια, με τη φυλάκιση της εγγονής της, Sol.

Άκουσα για τον θάνατό της στην τηλεόραση, όπου μιλούσαν για τον θλιβερό χαμό της «Luisa Toledo, ακτιβίστριας και υπερμάχου των ανθρώπινων δικαιωμάτων», πασχίζοντας εμφανώς να αποκρύψουν αυτό που πραγματικά ήταν, καθώς και το πόσο ενοχλούσε και συνεχίζει να ενοχλεί τις υπάρχουσες εξουσίες. Η κυρία Luisa υπερασπιζόταν και στήριζε την πολιτική βία, βεβαιώνοντας διαρκώς και σαφέστατα την επιτακτική ανάγκη για πιο ισχυρές επιθέσεις · να το πάμε παραπέρα, να πραγματώσουμε την εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που εκείνη ονόμαζε: «φονιάδες κι εκμεταλλευτές του λαού». Το λοιπόν, ο χαρακτηρισμός της ως «υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων», θεωρώ πως είναι αρκετά περιορισμένος (στην καλύτερη περίπτωση), και εξυπηρετεί μονάχα όσους κερδοσκοπούν απ’ τον αγώνα και τους πεσόντες.

Τέλος, στέλνω μια στοργική αγκαλιά σε όλα τα άτομα που βρίσκονταν δίπλα της, στην οικογένειά της και ιδιαιτέρος στους Don, Manuel και Ana.

Πεθαίνουν μονάχα όσοι παραδίδονται στη λησμονιά!

Francisco Solar D.
Εταιρική φυλακή Ρανκάγουα.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Η Anna Beniamino μεταφέρθηκε στη φυλακή της Rebibbia στη Ρώμη (17 Ιούλη 2021)

Η Anna μεταφέρθηκε από τη φυλακή της Messina σε αυτήν της Rebibbia στη Ρώμη (η συντρόφισσα έχει καταδικαστεί σε 16 έτη και 6 μήνες κάθειρξη στη δίκη για την υπόθεση Scripta Manent).

Η νέα της διεύθυνση είναι η εξής:

Anna Beniamino
C. C. di Roma Rebibbia femminile
via Bartolo Longo 92
00156 Roma
Italia – Ιταλία

Πηγή: Malacoda

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok