Χιλή, Σαντιάγο: Πλήρης απομόνωση στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας

ΕΠΕΙΓΟΝ! Πλήρης απομόνωση στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (στο Σαντιάγο της Χιλής)

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020, η Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας, ανέστειλε επ’ αόριστον τα επισκεπτήρια και τις αποστολές φαγητού, αφήνοντας τους αιχμαλώτους του Κράτους πλήρως απομονωμένους. Μοναχά ως κατασταλτικές κινήσεις μπορούμε να εκλάβουμε τα συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία, πολύ μακριά απ’ το να θεωρηθούν ως “καραντίνα” ή ως υγειονομικά, αφήνουν τα συντρόφια μας στα χέρια των δεσμοφυλάκων τους, δίχως καμιά πιθανότητα επικοινωνίας η παραλαβής βασικών αγαθών υγιεινής κι επιβίωσης.

Υπενθυμίζουμε πως οι απαχθέντες που βρίσκονται στη φυλακή αυτή είναι ο Juan Aliste, ο Marcelo Villarroel, ο Juan Flores, ο Joaquín García, ο Mauricio Hernández Norambuena, και άλλοι αιχμάλωτοι της Εξέγερσης.

Οι πολίτες λαμβάνουν “άδειες μετακίνησης”, ούτως ώστε να στοιβάζονται στα σούπερ μάρκετ και να πηγαίνουν στη δουλειά τους, ακόμη και σε πόλεις με πλήρη καραντίνα.

Δε δεχόμαστε τούτον τον απόλυτο περιορισμό συγκεκαλυμμένο ως μέτρο υγιεινής!

Δε θ’ αφήσουμε τα συντρόφια μας να θαφτούν στη φυλακή!

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Πορτογαλία-Ισπανία: Ενημέρωση για τον αναρχικό σύντροφο Gabriel Pombo da Silva

27/03/2020

Υπενθυμίζουμε πως ο αναρχικός σύντροφός μας Gabriel Pombo da Silva συνελήφθη στην Πορτογαλία στις 25 Ιανουαρίου, έπειτα από ενάμιση χρόνο στην παρανομία.

Κατά την κράτησή του στα μπουντρούμια του δικαστικού αστυνομικού τμήματος του Πόρτο, η υπεράσιση εργάστηκε πάνω στην άμεση απελευθέρωσή του, όπως “επιτρέπει” και ο νόμος. Όμως, όπως ήδη γνωρίζουμε, αυτό το δικαίωμα είναι αντιστρόφως ανάλογο της εξουσίας, και η Πορτογαλία έχει δείξει πως βρίσκεται υπό την απόλυτη επιρροή του ισπανικού κράτους, το οποίο θέλει να εξοντώσει πλήρως τον σύντροφό μας. Δεν το κατόρθωσαν έπειτα από 32 χρόνια εγκλεισμού, ούτε με απομόνωση, βασανισμούς και εξευτελισμούς κάθε είδους, πώς πιστεύουν πως θα το καταφέρουν τώρα!;

Η κυρία Mercedes Alcázar Navarro (δικαστίνα στο υπ’ αριθμόν 2 δικαστήριο της Girona), σε κάθε περίπτωση εργάζεται σκληρά προς αυτήν την κατεύθυνση και, προς το παρόν, χάρη στη στενή συνεργασία της σε δεύτερο βαθμό με τους Πορτογάλους συναδέλφους της, έχει καταφέρει να πείσει το Ανώτατο Δικαστήριο της Λισαβόνας να υποκύψει στη συλλογιστική της.

Σήμερα, 27 Μάρτη, μάθαμε πως το προαναφερθέν δικαστήριο έχει ανακοινώσει την έκδοση του Gabriel στο ισπανικό κράτος. Στην πραγματικότητα, αυτό τελικώς μας επιβεβαίωσε πως η συγκεκριμένη οριστική απόφαση αποτελεί καρπό της στενής συνεργασίας των δύο τούτων χωρών, και η απόφαση του δικαστηρίου για έκδοση χρειάστηκε μόλις 3 μέρες να ληφθεί (είχε ασκηθεί έφεση απ’ την υπεράσπιση στις 5 Μάρτη, η οποία παραδόθηκε την επόμενη μέρα, κι έπειτα βρέθηκε στα χέρια των άξιων δικαστών στις 23 Μάρτη, με την καταδίκη να υπογράφεται στις 26 Μάρτη!).

Είμαστε πάντοτε πεπεισμένοι πως η κρατική εκδικητικότητα ενάντια στον Gabriel οφείλεται στο ότι δεν προσκύνησε τις αρχές και στο ότι αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά μια ολάκερη ζωή στη φυλακή, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την αναρχία και τη συνέπειά του.

Δε θα ξοδέψουμε πιότερο χρόνο να συλλογιζόμαστε και να γράφουμε γι’ αυτήν τη “δικαστική εξουσία”, παρέα με τα όσα έχει πάψει να κάνει, να αναλύει, να εξετάζει, να υπολογίζει, κλπ… Σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζουμε κάποια θεμελιώδη σημεία, ούτως ώστε η αναγνώστρια κι ο αναγνώστης να μη χάσουν την επαφή τους με την κατάσταση:

– Η δικαστίνα του υπ’ αριθμόν 2 δικαστηρίου της Girona, Mercedes Alcázar Navarro, απαιτεί ο Gabriel να εκτίσει επιπλέον 16 έτη κάθειρξης, γεγονός που αναιρεί την “αρχή της ειδικότητας” (χάρη στην οποία είχε απελευθερωθεί πριν 4 χρόνια), και η οποία δεν έχει χάσει την αντίστοιχη νομική της εγκυρότητα ανά την Ευρώπη. Η ίδια νομική αρχή συνεχώς δε γίνεται δεκτή απ’ το περιφερειακό δικαστήριο του Guimaraes (με τους δικαστές María Teresa Coimbra, Cándida Martinho, Antonio Teixeira), και το Ανώτατο Δικαστήριο της Λισαβόνας (με δικαστές τους Helena Moniz και Nuno Gomes da Silva).

– Η δικαστίνα του προαναφερθέντως δικαστηρίου της Girona, η Mercedes Alcázar Navarro, είχε αποκρύψει την εντολή άμεσης απελευθέρωσης του Gabriel τον Μάιο του 2016 (γι’ αυτό και πήρε 3 επιπλέον εβδομάδες ώστε ν’ αφεθεί ο Gabriel ελεύθερος), κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τούτη η κίνησή της χαρακτηρίστηκε ως “στρεψοδικία” (φαντάζει όλο και πιο ξεκάθαρη τώρα η συμπεριφορά της: εκδίκηση). Αυτή η Navarro, επιπροσθέτως, κατά τους δύο τελευταίους αυτούς μήνες δεν έχει σταματήσει να πιέζει την Πορτογαλία να της παραδόσει τον Gabriel. “Τούτο το πλέον επικίνδυνο άτομο”.

– Τώρα, η υπεράσπιση θα καταφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά θα είναι πολύ δύσκολο να μεταβληθεί η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου. Η έκδοση θ’ αναβληθεί ώσπου να βγει η συνταγματική απόφαση (πάνω κάτω σε δυο εβδομάδες).

Ο Gabriel είναι καλά στην υγεία του και πάντα συνοδευόμενος απ’ το μαχητικό του πνεύμα. Ας συνεχίσουμε να εκφράζουμε ολάκερη την αλληλεγγύη μας δίχως ν’ αφήνουμε τούτη την όμορφη λέξη να παγιδεύεται σ’ ένα κενό κέλυφος. Δεν κατεβάζουμε τις άμυνές μας, και πάντα αναμένουμε τα χείριστα απ’ τους εχθρούς μας · δεν είμαστε αφελείς και γνωρίζουμε πως πρέπει ν’ αντισταθούμε και να παλέψουμε μέχρι τέλους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ GABRIEL!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Ενημερώσεις για τον Manu, τον Stecco, τον Juan και τη Sasha

Ο Stecco βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό απ’ τις 11 Φεβρουαρίοου, με βασικό περιοριστικό όρο την απαγόρευση να δει οποιονδήποτε και οποιαδήποτε που έχει καταδίκες στο παρελθόν. Ο Manu βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό απ’ τις 5 Μαρτίου, έχει πλήρεις περιοριστικούς όρους και δύνατα μοναχά να δει τα μέλη της οικογένειάς του που ζουν στο σπίτι. Η Sasha είναι ελεύθερη, έχει απαλλαγεί και απ’ τους περιοριστικούς της υποχρεωτικής διαμονής (στμ.: σε συγκεκριμένο, δηλωμένο μέρος) και της απαγόρευσης κυκλοφορίας τη νύχτα!

Πάντα πλάι στις πύρινες καρδιές! Όλες και όλοι ελεύθεροι!

Ο Juan συνελήφθη τον Μάιο του 2019, έπειτα από σχεδόν δυο χρόνια στην παρανομία, και αυτήν τη στιγμή βρίσκεται έγκλειστος στην πτέρυγα AS2 (στμ.: “Υψηλής Επιτήρησης 2”) της φυλακής του Terni, με συνολική καταδίκη σε δωδεκαετή κάθειρξη. Σε μια πρόσφατη ακρόαση στο εφετείο, καταδικάστηκε σε 2 έτη και 6 μήνες για κατοχή πλαστών εγγράφων και ενός μαχαιριού, ενώ επίσης ερευνάται για μια επίθεση σε γραφεία της Λέγκας του Βορρά (στμ.: ακροδεξιό ιταλικό κόμμα) στο Τρεβιζό, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2018. Δεδομένου πως τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του σε σχέση με τη δράση αυτή είναι ένα υποτιθέμενο “δείγμα ίχνους DNA”, ο εισαγγελέας απαίτησε να υποβληθεί ο σύντροφος σε “δειγματοληψία βλέννας απ’ τη στοματική του κοιλότητα”. Καθώς ο Juan αρνήθηκε να δώσει το DNA του, ο εισαγγελέας αιτήθηκε και απέσπασε την άδεια απ’ τον ανακριτή για εξαναγκαστική δειγματοληψία, “μέσω φυσικού περιορισμού για όσο χρόνο κριθεί αυστηρώς απαραίτητος για την εξαναγκαστική δειγματοληψία”. Αυτό επρόκειτο να συμβεί με την παρουσία δικηγόρου την 4η Μάρτη. Ο Juan είπε πως θα δείξει αντίσταση (“με ειρηνικούς όρους, δεδομένης της δυσαναλογίας των δυνάμεων), ως ένδειξη αμφισβήτησης των αρχών, και πως θα μας ενημερώσει σε κείμενό του για το πώς πήγε, ούτως ώστε ν’ αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο και για άλλους.

Ανάμεσα στις ημερομηνίες της άρνησης του συντρόφου να δώσει δείγμα DNA, και της αδειοδότησης να προχωρήσουν σε εξαναγκαστική λήψη, συνέβη κάτι περίεργο που ο Juan επιθυμεί να δημοσιοποιήσει. Στις 27 Φεβρουαρίου 2020, στις 9πμ, οι φύλακες προχώρησαν σε έρευνα στην πτέρυγά του. Απ’ το κελί του Juan πάρθηκε κρυφά μια χτένα, και αντικαταστάθηκε με μια άλλη ολόιδια, πλην ορισμένων λεπτομερειών (δεν είχε υπολείμματα από τρίχες και ήταν πιο ανοιχτόχρωμη), τις οποίες και παρατήρησε ο σύντροφος και είναι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό. Ο Juan έριξε τη χτένα στο γραφείο του φύλακα, ούτως ώστε ο δεύτερος να πρέπει να γράψει τη συνήθη αναφορά σχετικά με το περιστατικό.

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Απεργία πείνας και εξεγέρσεις σε φυλακές

Όπως πολλές και πολλοί από εσάς ήδη γνωρίζετε, στο σωφρονιστικό κατάστημα του Brians I ξεκίνησε πριν μερικές μέρες απεργία πείνας, εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων που έχουν επιβληθεί λίγω κορωνοϊού, ακυρώνοντας επισκεπτήρια από συγγενείς σε όλες τις φυλακές της επικράτειας, ενώ οι επίσημοι εισέρχονται και φεύγουν απ’ το κτίριο δίχως κανένα προστατευτικό μέτρο.

Στο Brians, μέχρι και σήμερα (15/03), περισσότεροι από 100 κρατούμενοι στήριζαν την απεργία πείνας.

Σήμερα το μεσημέρι (15/03), καθώς οι κρατούμενοι εισήλθαν στο εστιατόριο και πήραν μαχαιροπίρουνα αλλά όχι τους δίσκους του φαγητού, εμφανίστηκαν ορισμένοι δεσμοφυλάκοι και ζήτησαν εξηγήσεις για τη στάση τους. Κάποιοι κρατούμενοι αποκρίθηκαν πως διεξάγουν απεργία πείνας, εξηγώντας τους λόγους, και η αντίδραση των δεσμοφυλάκων ήταν να τους αφαιρέσουν τα έγγραφά τους, και τουλάχιστον 3 εξ αυτών οι οποίοι αρνήθηκαν την τροφή μεταφέρθηκαν σε απομόνωση, προς εκφοβισμό των υπολοίπων, με αποτέλεσμα όσοι ακολουθούσαν να προτιμήσουν να παραιτηθούν απ’ την απεργία πείνας.

Υπενθυμίζουμε πως ο αναρχικός κρατούμενος Amadeu Casellas βρισκόταν έγκλειστος για σχεδόν δυο χρόνια στο σωφρονιστικό κατάστημα του Brians I, αναμένοντας τη δίκη του.

Στη φυλακή Wad Ras της Βαρκελώνης, γνωστοποιήθηκε ένα πρώτο κρούσμα κορωνοϊού σε μια γυναίκα που της απέμεναν λίγες μέρες ν’ απελευθερωθεί, και εν τέλει αφέθηκε ελεύθερη, όμως οι υπόλοιπες γυναίκες που ήταν μαζί της είναι αγχωμένες, διότι ζήτησαν να κάνουν τεστ, αλλά δεν έχει γίνει τίποτα. Χτες, μια ομάδα ατόμων συγκεντρώθηκε στη μπροστινή πύλη, απαιτώντας την απελευθέρωση των κρατουμένων. Οι κρατούμενες και οι κρατούμενοι έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρων για τη διαμαρτυρία, και μέσα απ’ τα τείχη ήθελαν να ενημερωθούν για το τι μπορεί να γίνει.

Στη Murcia II, σήμερα (15/03) δεν επετράπη να εισέλθουν οι άνθρωποι για τα επισκεπτήρια. Ένας δεσμοφύλακας βγήκε έξω με ένα μέλος της ασφάλειας της φυλακής για να ανακοινώσει πως από σήμερα το μεσημέρι, θα απαγορεύεται πλέον η επικοινωνία πίσω απ’ το διαχωριστικό τζάμι.

Κρατούμενοι απ’ τη φυλακή Fontcalent (στο Αλικάντε) διαδήλωσαν αυτήν την Κυριακή (15/03) ανάβοντας φωτιά στο προαύλιο, λόγω της έλλειψης πληροφόρησης και μέτρων προστασίας ενάντια στον κορωνοϊό.

Στην ίδια φυλακή, 12 άλλοι κρατούμενοι στάλθηκαν στα σπίτια τους σε καραντίνα, μετρώντας συνολικά 164 κρατουμένους και 51 σε απομόνωση να αναμένουν τον επίσημο αριθμό των θετικών στον ιό. Οι αρμόδιοι της φυλακής αιτήθηκαν να επισπευθεί η αναστολή των επισκεπτηρίων σε όλες τις φυλακές, και να διαταχθεί 14ήμερη καραντίνα για όσους φυλακίζονται τώρα.

Καλούμε σε συνεχή επαγρύπνηση, εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας με τις έγκλειστες και τους εγκλείστους, και απαιτώντας την επιστροφή των εγγράφων τους.

Ομάδα Στήριξης για τον Amadeu

________________________________________

Περαιτέρω πληροφορίες για την Εξέγερση στη φυλακή Fontcalent (στο Αλικάντε)

Το πρωί της Κυριακής (15/03), μεγάλο πλήθος κρατουμένων στην πτέρυγα 2 της φυλακής Foncalent στο Αλικάντε απαίτησαν να προμηθευτούν με προστατευτικό υλικό, ώστε ν’ αποφύγουν τη μόλυνση του κορωνοϊού. Εν συνεχεία, οι κρατούμενοι μιας υπερσυνωστισμένης πτέρυγας βγήκαν στο προαύλιο, ταμπουρώθηκαν, έβαλαν φωτιά σε αντικείμενα, και φώναζαν “Λευτεριά, Λευτεριά!”.

Οι κρατούμενοι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το προαύλιο και επιτέθηκαν στους δεσμοφυλάκους.

Έπειτα, συμφώνησαν να επιστρέψουν στα κελιά τους, αλλά αργότερα άρχισαν να κοπανάνε δυνατά τα κάγκελα των κελιών, προτού ανάψουν φωτιές σε χαρτιά τουαλέτας για να τα πετάξουν απ’ τα παράθυρα.

Πηγή: AMWenglish

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

 

 

Γερμανία, Λειψία: Εμπρηστική επίθεση σε όχημα της εταιρείας PKE

22.03.2020: Τη χτεσινή νύχτα πυρπολήσαμε ένα όχημα της PKE. Η εταιρεία αυτή παράγει τεχνολογία ασφαλείας για φυλακές.

Είναι σημαντικό να μη λησμονούμε εκείνες κι εκείνους που πλήττονται σκληρότερα από ‘μάς στην παρούσα συγκυρία. Πέραν των ομάδων υψηλού κινδύνου, υπάρχουν άνθρωποι κλειδαμπαρωμένοι σε χώρους μαζικής διαμονής, στριμωγμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα σύνορα ή ξεχασμένοι πίσω από κάγκελα.

Με την εξάπλωση του κορωνοϊού, οξύνεται ιδιαιτέρως η απομόνωση των φυλακισμένων, και οι συνθήκες στις φυλακές ολοένα και δυσχεραίνουν. Δίχως υγειονομική περίθαλψη ή βασικές υπηρεσίες υγιεινής, πολλοί κρατούμενοι και πολλές κρατούμενες καλούνται να αντικρίσουν την πιθανότητα του θανάτου. Θα είναι οι τελευταίοι που θα λάβουν επαρκή ιατροφαρμακευτική φροντίδα.

Στέλνουμε λοιπόν χαιρετισμούς σε όλες και όλους όσους βρίσκονται πίσω από κάγκελα, μα και σε όσες και όσους κατόρθωσαν ν’ αποδράσουν.

Ευχαριστούμε όλες τις εξεγερμένες και όλους τους εξεγερμένους που κατέστησαν δυνατές τις μαζικές αποδράσεις των τελευταίων λίγων εβδομάδων.

Μας χαροποιεί που βλέπουμε πως και άλλα άτομα συνεχίζουν να επιτίθενται εν μέσω τούτων των καιρών. Όπως εκείνα που επιτέθηκαν σε εταιρείες κατασκευής της νέας φυλακής στο Zwickau.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Σαξονία: Διπλή εμπρηστική επίθεση σε εταιρείες κατασκευής φυλακών

Ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο για την Ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων

Εμείς, ως ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τους εμπρησμούς κατά τη διάρκεια της νύχτας της 18ης Μαρτίου 2020 σε δυο εταιρείες που εμπλέκονται στην κατασκευή της νέας φυλακής στο Zwickau – Marienthal.

Σήμερα είναι η επέτειος της Διεθνούς Ημέρας Πολιτικών Κρατουμένων. Η μέρα αυτή ανακηρύχθηκε για να θυμόμαστε τους αγωνιστές συντρόφους και συμπολεμιστές οι οποίοι βρίσκονται στα μπουντρούμια των φυλακών παγκοσμίως. Η ημερομηνία βασίζεται στην ημέρα όπου διακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα το 1871. Για πολλούς, η Παρισινή Κομμούνα ήταν και είναι ακόμα σημείο αναφοράς για τις επαναστατικές προσπάθειες για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία. Η κατάρρευση της Κομμούνας, η σφαγή χιλιάδων κομμουνιστών και η απέλαση εκατοντάδων σε αποικίες καταδίκων, όπου έβρισκαν αργό θάνατο, είχαν σκοπό να δείξουν σε όλες τις επαναστάτριες και τους επαναστάτες ανά τον κόσμο τι είναι διατεθειμένη να κάνει μια αστική κυβέρνηση όταν βλέπει ότι η δύναμή της απειλείται.

Ακόμα και σήμερα, χιλιάδες επαναστάτριες κι επαναστάτες βρίσκονται στις φυλακές αυτού του κόσμου. Ο αγώνας για χειραφέτηση τρέχει από τα χρόνια της Κομμούνας, και τα παιδιά της βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα κάτω από τους τροχούς της καταπίεσης. Υπήρχε ανέκαθεν αγώνας για την απελευθέρωση και υποστήριξη των κρατουμένων. Μια θεμελιώδης κριτική της κυριαρχίας έχει συνδεθεί με την κριτική του σωφρονιστικού συστήματος και την ηθική της τιμωρίας. Η απαίτηση για απελευθέρωση των κρατουμένων μετατράπηκε σε απαίτηση για την κατάργηση των φυλακών και την πλήρη εξάλειψη της αρχής της τιμωρίας.

Έτσι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του ’68, μετά τη φυλάκιση πολλών ακτιβιστών και ακτιβιστριών, δημιουργήθηκε ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης. Το ζήτημα των φυλακών οδήγησε επιπλέον σε μια γενική κριτική του σωφρονιστικού συστήματος. Ωστόσο, υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα, όπως επίσης και η διαφοροποίηση πολιτικών και κοινωνικών κρατουμένων. Οι διαφορές αυτές αρθρώθηκαν πάνω στις διεκδικήσεις των έγκλειστων ανταρτών πόλης και στο υποστηρικτικό έργο εκτός τειχών. Κάποιες επικεντρώθηκαν στην ειδική μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων και κάποιοι προτιμούσαν να προβάλλουν διεκδικήσεις που ήταν σημαντικές για το σύνολο των κρατουμένων. Υπήρξαν κάποιοι κοινωνικοί κρατούμενοι που έδειξαν αλληλεγγύη με τους επαναστάτες και προχώρησαν κι αυτοί σε απεργίες πείνας. Όλο αυτό έλαβε χώρα σε μια περίοδο έντονης πολιτικοποίησης, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι αγώνες τους επανεπιβεβαίωσαν εκ νέου τον ρόλο των κοινωνικών κρατουμένων. Οι αγώνες των κρατουμένων, σε συνεργασία με ομάδες στήριξης εκτός των τειχών, έλαβαν ευρεία κοινωνική προσοχή και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και απήχηση. Ο πρώτος ποινικός κώδικας του 1977 δεν θα υπήρχε χωρίς αυτήν την αντίσταση.

Αναπόφευκτα, λόγω της ατραπού μας, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το να δούμε αγαπημένα πρόσωπα μας οδηγούνται στη φυλακή. Καθώς η σύγκρουση στον κοινωνικό πόλεμο οξύνεται, αυξάνεται επίσης και ο αριθμός των κρατουμένων. Απ’ τη μια πλευρά επειδή η προθυμία του πληθυσμού να πάρει ρίσκα θα αυξηθεί, και απ’ την άλλη επειδή τα όργανα καταστολής θα εντείνουν το έργο τους, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά. Ένα επαναστατικό κίνημα, επομένως, δεν μπορεί ν’ αποφύγει την ενασχόληση με το ζήτημα της φυλακής.

Πρέπει να δούμε τη φυλακή ως ένα πεδίο κοινωνικού αγώνα, όπου μπορούμε να παρέμβουμε πολιτικά. Θα μας δώσει την ευκαιρία να συναντήσουμε ακόμα περισσότερους συμπολεμιστές που (επίσης) δεν είχαν το προνόμιο να μεγαλώσουν σε σταθερές συνθήκες, κι έτσι βρέθηκαν στα νύχια του κράτους. Ειδικότερα, οι κατώτερες υποπρολεταριακές τάξεις, οι περιθωριοποιημένοι, οι επισφαλείς, επηρεάζονται απ’ τον εγκλεισμό. Συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τους χαμηλόμισθους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις παρανόμες, νέους και τοξικοεξαρτημένες. Άνθρωποι που υπό τον καπιταλισμό έχουν τραβήξει τη χειρότερη κάρτα, δε γεννήθηκαν πλούσιοι, και έχουν πολλά πατήματα επομένως να κάνουν κριτική σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση. Πιθανώς ολόκληρη η ζωή τους αποτέλεσε έναν αγώνα, ας τους ενθαρρύνουμε λοιπόν να συνεχίζουν να αγωνίζονται στο πλευρό μας. Ενάντια στο σύστημα που τους έκανε πρώτα φτωχούς και ύστερα “εγκληματίες”.

Τη στιγμή αυτή, εκτυλίσσονται εξεγέρσεις σε φυλακές σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Οι σοβαρότατοι περιορισμοί εκεί, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, έχουν οδηγήσει σε εξεγέρσεις στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στη Βραζιλία. Στη Βραζιλία, 1350 κρατούμενοι δραπέτευσαν από τρεις διαφορετικές φυλακές. Στην Ιταλία, πάνω από 50 άτομα κατάφεραν να περάσουν τα τείχη στη Φότζια. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν μέχρι τώρα να αντισταθούν στις προσπάθειες του κράτους να τους εντοπίσει. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, οι άνθρωποι στερήθηκαν τις τελευταίες παραχωρήσεις του κράτους, όπως η δυνατότητα της επίσκεψης από συγγενείς και φίλους, του να είναι έξω για λίγες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας, και της αλληλεπίδρασης με τους άλλους κρατουμένους. Επίσης, η προμήθεια τροφίμων καταρρέει λόγω των τεράστιων περιορισμών, και η ιατρική περίθαλψη είναι ισχνή ως ανύπαρκτη. Η καταστολή που ακολούθησε τις εξεγέρσεις έχει ήδη κοστίσει αρκετές ζωές. Έντεκα άτομα έχασαν την ζωή τους κατά τις εξεγέρσεις στην Ιταλία. Η κατάσταση πληροφόρησης είναι δύσκολη, μιας και πάντα αποτελούσε στρατηγική του κράτους να κάνει τις εξεγέρσεις αόρατες. Κυκλοφόρησαν ειδήσεις που ισχυρίζονταν πως ορισμένοι κρατούμενοι αυτοκτόνησαν. Φυσικά και δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τέτοιες ειδήσεις. Η μεθοδολογία της συγκάλυψης μιας δολοφονίας ως αυτοκτονία εντός φυλακής αποτελεί γνωστή, και όχι ασυνήθιστη, τακτική ώστε να ρευστοποιούν υπό το δημόσιο ραντάρ την κατάσταση και τα κίνητρα των αντιστεκόμενων ατόμων.

Και στις γερμανικές φυλακές, επίσης, υπήρξαν περιορισμοί εδώ και λίγες μέρες · σε πολλά ομοσπονδιακά κράτη, οι ευκαιρίες επισκεπτηρίων έχουν μειωθεί δραστικά, και υπηρεσίες όπως η θεραπεία ανεστάλησαν. Η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να μην ξεχνάμε τα πιο απομονωμένα μέλη της κοινωνίας. Η βασική ανάγκη για ανθρώπινη αλληλεπίδραση δεν πρέπει να περιοριστεί περαιτέρω. Σε εποχές κρίσης, οι επισφαλείς είναι αυτοί που πάντα πλήττονται σκληρότερα. Ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση, είναι αυτοί που έχουν ελάχιστες πιθανότητες να λάβουν επαρκή υγειονομική περίθαλψη και είναι αυτοί που θα πληγούν περισσότερο από τους προσεχείς νόμους έκτακτης ανάγκης.

Ας υποστηρίξουμε τους κρατουμένους και ας χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητές μας έξω από τα τείχη για να καταστήσουμε περισσότερο ορατούς τους αγώνες τους!

Ενάντια σε μια άδικη ζωή! Για την ελευθερία! Ας διανοίξουμε προοπτικές εξέγερσης!

Χαιρετίζουμε τους 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου, που βρίσκονται υπόδικοι σε μια δίκη μαμούθ. Χαιρόμαστε επίσης με την είδηση ότι ο Peter Krauth είναι ξανά ελεύθερος και δεν θα εκδοθεί στo FRG – Αγάπη στην ηλιόλουστη Βενεζουέλα και στους τρεις από την επιτροπή.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro

Ελλάδα: Ανάληψη ευθύνης για κατ’ οίκον εμπρηστικές επιθέσεις

Ανάληψη ευθύνης για κατ’ οίκον εμπρηστικές επιθέσεις

Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης και της ασταμάτητης παραγωγής και ροής ειδήσεων. Ο κυρίαρχος καθορίζεται απ’ τον έλεγχο επί της ροής των πληροφοριών και την κατοχή του μεγαλύτερου όγκου δεδομένων. Ο έλεγχος του ανθρώπινου δυναμικού πλέον γίνεται μέσω της διαρκούς ανάλυσης των δεδομένων που συλλέγονται καθημερινά απ’ τα ψηφιακά ίχνη του καθενός, και προσβλέπει σε μια εθελούσια υποδούλωση μπροστά στην κυρίαρχη θέση/τάση. Κάτι που συμβαίνει με όρους επιβολής κατά πολύ διαφορετικούς και σαφώς πιο συγκαλυμμένους σε σύγκριση με προηγούμενα χρόνια. Οι τακτικές αντιεξέγερσης και προληπτικής καταστολής απέναντι στους κολασμένους έχουν πλαισιωθεί από δυστοπικά τεχνολογικά μέσα, εξειδικευμένη γνώση και αρκετά ρευστές και σύνθετες μεθόδους έρευνας και συλλογής στοιχείων. Η διαρκής χαρτογράφηση του χώρου μας απ’ τις αστυνομικές δυνάμεις, με παραδείγματα τις προσαγωγές και τις συλλήψεις για αφισοκολλήσεις και παρεμβάσεις, ή τα φυτεμένα μικρόφωνα και μικροκάμερες σε σπίτια και οχήματα συντρόφων, αποσκοπεί στον συνεχή εμπλουτισμό της βάσης δεδομένων τους προς εκμετάλλευση απ’ τον κρατικό μηχανισμό.

Για άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες μιας συστημικής επιβολής ακροδεξιού και ρατσιστικού λόγου απ’ το σύνολο των ΜΜΕ. Νομιμοποιείται μια εικόνα στρατιωτικοποίησης του δημόσιου χώρου, με ορδές μπάτσων να διαχέονται σε κάθε στενό και πλατεία. Ο εθνικός κορμός απλώνει βαθύτερα τις ρίζες του στα άνυδρα χώματα της ξεπεσμένης του κληρονομιάς, στοχοποιώντας κάθε τι ξένο και παρεκκλίνον, δίνοντας πατήματα για την εκ νέου ανάδυση νεοναζί και φασιστών, οι οποίοι μέχρι πρότινος κρύβονταν κάτω απ’ την ομπρέλα του πατριωτισμού και της “αγανάκτησης”. Παρατηρούμε μια ολοένα αυξανόμενη ένταση στη δράση τους, που συνδυάζεται με επιχειρησιακή αναβάθμιση ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούν, και προφανώς με την ανάλογη στήριξη και αναλγησία του κράτους. Οι ένοπλες περιφρουρήσεις πολιτών στον Έβρο με την ανοχή και την κάλυψη των αστυνομικών δυνάμεων αποτελούν μια ζοφερή εικόνα απ’ το μέλλον. Όσοι είχαν συνάψει άτυπη ή και τυπικη ανακωχή με την προηγούμενη κυβέρνηση προς χάριν της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατικής της μετριοπάθειας, έχασαν το “deal” μετά τον Ιούλιο. Όσοι πάλι στήριζαν τις πολιτικές του Σύριζα λόγω φιλικά προσκείμενων ιδεοληψιών, βγάζουν πνιχτές φωνές προσπαθώντας να πείσουν με τραγική αποτυχία ότι το μη χείρον βέλτιστον.

Το ελληνικό κράτος στην παρούσα ιστορική συγκυρία διαχειρίζεται τον εσωτερικό του εχθρό εφαρμόζοντας τη στρατηγική της έντασης, επιβάλλοντας καταστάσεις εξαίρεσης και δόγματα “τάξης και ασφάλειας”, ορθώνοντας μνημεία νίκης πάνω στους έγκλειστους και διωκόμενους συντρόφους και συντρόφισσές μας, επιδιώκοντας πάση θυσία την εγκαθίδρυση της καπιταλιστικής κανονικότητας και την αναχαίτιση κάθε εξεγερσιακής κίνησης. Είναι ευθύνη όλων μας η ανάπτυξη υλικοτεχνικής υποδομής και ο προσεκτικός σχεδιασμός των επόμενων βημάτων προς τη δημιουργία ενός αναρχικού κινήματος έτοιμου και ικανού να σταθεί ανάχωμα στην ολοκληρωτική καπιταλιστική επέλαση. Τους τελευταίους μήνες οι πράξεις ατομικής και συλλογικής ανταρσίας πυκνώνουν, ζωγραφίζοντας στον νυχτερινό καμβά των μητροπόλεων πύρινες λάμψεις εμπρησμών, εκκωφαντικές μελωδίες εκρήξεων και χαρούμενα χαμόγελα επιτυχημένων συνωμοσιών.

Οι κατ’ οίκον εμπρησμοί ως μία ακόμη εκ των καλών τεχνών

Το πλέγμα της κυρίαρχης κεφαλαιοκρατικής σχέσης δεν αποτελείται μόνο από απρόσωπα δίκτυα καπιταλιστικής βίας και αδυσώπητης αναπαραγωγής των κοινωνικών σχέσεων που αυτή καθορίζει και επιβάλλει. Δεν αποτελείται μόνο απ’ τον πνευματικό μας ακρωτηριασμό, τον κατακερματισμό μας, τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές της καπιταλιστικής τελετουργίας μέσα στο μητροπολιτικό εργοστάσιο που καταστρέφει τη μνήμη μας, τη δημιουργική μας φαντασία, την ταυτότητά μας. Δεν αποτελείται μόνο απ’ την επέκταση του κεφαλαίου σε κάθε δευτερόλεπτο της καθημερινότητάς μας, πέρα κι από την εργασιακή συνθήκη. Μια διαδικασία απονεύρωσης που καταστρέφει κάθε μη-καπιταλιστικό κύτταρο της μοναδικότητάς μας. Ο καπιταλιστικός σχηματισμός αποτελείται επίσης από ανθρώπους που, υπηρετώντας έναν κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό ρόλο, μετατρέπονται σε αναπόσπαστο τμήμα του. Αποτελούν πλέον μια από τις πολλές εκφάνσεις της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, γίνονται το σώμα και η φωνή της, τα μάτια και τα αυτιά της, τα όπλα που μας σημαδεύουν και η καταιγιστική της προπαγάνδα.

Η στρατηγική της προσωπικής στοχοποίησής τους εξυπηρετεί πολλαπλούς πολιτικούς και τακτικούς στόχους. Μεταφέρει στα σπίτια τους -στους χώρους όπου αισθάνονται ασφαλείς και άτρωτοι- τον φόβο και την τρομοκρατία που καλλιεργούν και εξασκούν ενάντια στις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους. Αποδεικνύει ότι με οργάνωση, θέληση και αποφασιστικότητα μπορούμε να τους πλήξουμε. Ότι επιλέγοντας εμείς τον κατάλληλο χρόνο και τόπο, επιλέγοντας την αντάρτικη μεθοδολογία ως εργαλείο σύγκρουσης και αντιπαράθεσης, γινόμαστε τα μέτωπα αντεπίθεσης στην προληπτική στρατηγική αντιεξέγερσης του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι στο χέρι μας να υπενθυμίσουμε στους ένθερμους θεματοφύλακες του καπιταλιστικού κόσμου πως μπορούν να συναντήσουν αποφασιστικές αντιστάσεις αν αντιληφθούμε τις συνολικές διαστάσεις του κοινωνικού πολέμου. Αν μετατρέψουμε σε γεγονός τις υλικές συνέπειες που θα κληθούν να πληρώσουν όλοι όσοι στελεχώνουν έμπρακτα τον σύγχρονο ζόφο.

Φτάνει να αποφασίσουμε να γίνουμε πραγματικά επικίνδυνοι και να οργανωθούμε. Να φέρουμε τη μάχη στις αυλές τους, έξω απ’ τις πόρτες τους. Γιατί, αν και οι ανθρωποι που στελεχώνουν θέσεις κάποιας σημασίας στην εξουσιαστική πυραμίδα είναι αναλώσιμοι, δε χάνεται διόλου η πολιτική σημασία τού να τους επιστρέψεις τον φόβο και τον ψυχοσωματικό πόνο που έχουν ασκήσει σε καταπιεσμένα και εξεγερμένα υποκείμενα. Να γίνουμε η διαρκής απειλή που επικρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Η απειλή που τους κάνει να χρειάζονται 24ωρη φύλαξη από πάνοπλους κάτω απ’ τα σπίτια τους ή κατά τις μετακινήσεις τους, κάμερες σε κάθε γωνία, και εν τέλει έναν ολόκληρο μηχανισμό έρευνας, πρόληψης, συλλογής δεδομένων, καταστολής και δικαιοδότησης της ξεφτίλας τους. Ας είναι αυτή η απειλή που θα τους στοιχειώνει. Οι ενεργοί υπερασπιστές της δυστοπικής νεοφιλελεύθερης κανονικότητας βρίσκονται στο στόχαστρο. Επομένως, θεμιτό θα ήταν να μετράνε τις επιλογές και τα λόγια τους, αναλαμβάνοντας τη βαρύτητα που σκοπεύουμε να τους αποδώσουμε καθώς μετράμε τις διευθύνσεις τους.

Ξεδιπλώνοντας στη δημόσια σφαίρα τις δικές μας ρίζες και αφετηρίες

Να λοιπόν από πού προερχόμαστε. Από τα διαμερίσματα του θλιβερού τσιμέντου και της απομόνωσης των μητροπόλεων. Από τις κρίσεις συνείδησης που απέτυχαν να μας προκαλέσουν τα ΜΜΕ με πλύση εγκεφάλου και αντιστροφή της πραγματικότητας. Από τη μαζική κουλτούρα του καταναλωτισμού και τις διαφημιστικές πινακίδες που διαμορφώνουν πλαστές ανάγκες για να γεμίζουμε τις τσέπες των αφεντικών. Από τη σωματική τιμωρία των ξυλοδαρμών στα αστυνομικά τμήματα και στις διαδηλώσεις, όταν αποφασίζουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας απέναντι στην εξουσία. Από την ιδεολογία της “μη βίας”, που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ταπεινωτική υπόκλιση και ένα κάλεσμα στους κυρίαρχους να συνεχίσουν το δολοφονικό έργο τους. Από την κατάθλιψη που σπέρνει μαζικά ο καπιταλισμός με την ασφυκτική πίεση, την εικονική αποχαύνωση, την καταστροφή κάθε υγιούς κοινωνικής σχέσης, ώστε να μας δώσει τη “λύση” να γιατρευτούμε με ψυχοφάρμακα, να γίνουμε άνευρες και άνευροι, δίχως συνείδηση, περιφερόμενα θύματα της μεταμοντέρνας παρακμής.

Μπροστά στο βίαιο παρόν της εποχής μας, αρνούμαστε να παραμείνουμε απαθείς υποτελείς και μίζεροι παρατηρητές. Θέλουμε να περάσουμε στην αντεπίθεση. Ενάντια στις λειτουργίες διαχείρισης και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού κόσμου, ενάντια στον πόλεμο όλων εναντίον όλων, την εξατομίκευση, τον διαρκή ανταγωνισμό. Θέλουμε να στήσουμε οδοφράγματα αντίστασης σε ένα κράτος που καλλιεργεί τον εθνικισμο και τον ρατσισμό. Που διαχωριζει τους ανθρώπους σε ξένους και ντόπιους. Που αποφασίζει για τη ζωή τους ή τον θάνατό τους στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα υπό τον ήχο πολεμικών τυμπανοκρουσιών και τις κραυγές του κοινωνικού εκφασισμού να εξαπλώνονται παντού.

Η αναρχία, ως ενσάρκωση του συνεχούς πολέμου για την ελευθερία, αποτελεί τη μόνιμη υπενθύμιση στους ανθρώπους που στελεχώνουν τους εξουσιαστικούς θεσμούς ότι μπορεί να αποτελέσει μια μικρογραφία εκδίκησης για όλους και όλες όσες νιώθουμε πως ο καπιταλισμός είναι μεταμφιεσμένος κοινωνικός θάνατος, η ανοιχτή πληγή απ’ όπου σταλάζει το αίμα των κολασμένων όλου του κόσμου. Μια μικρογραφία εκδίκησης για όσες και όσους νιώθουμε ότι έχουμε χάσει χιλιάδες όμορφες μέρες κλεισμένοι στα εργασιακά κάτεργα, παράγοντας κέρδη για τα αφεντικά. Ότι έχουμε χάσει χιλιάδες όμορφες μέρες φυλακισμένες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ανοιχτά και τα κλειστά κέντρα κράτησης και τις φυλακές τους. Ότι τσακίζουμε μέρα με τη μέρα τα σώματά μας για να ανταπεξέλθουμε στις παράλογες απαιτήσεις της εργοδοσίας. Ότι γινόμαστε αναλώσιμες και αναλώσιμοι για να μη διαταραχθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Γι’ αυτό και οι συγκεκριμένες ενέργειες αποτελούν και ένα σινιάλο αλληλεγγύης σε όσους και όσες διαβάζοντας αυτό το κείμενο εντοπίσουν εντός του ένα κομμάτι του εαυτού τους. Μια υπόσχεση ότι ο αγώνας συνεχίζεται. Μια ανοιχτή πρόσκληση, γιατί έχουμε ανάγκη συντρόφους και συντρόφισσες να δημιουργήσουμε αγωνιστικούς δεσμούς και συλλογικές προοπτικές. Ας κάνουμε το όραμα της ελευθερίας και της αντίστασης να πάρει σάρκα και οστά. Να γίνει ο εφιάλτης όσων μάς θέλουν με σκυμμένο το κεφάλι.

Οι σχέσεις και οι αντιλήψεις μας είναι φυτεμένες σαν σπόρος βαθιά μέσα στο χώμα. Ανθίζουν σαν χαραματιές βλάστησης μέσα απ’ το μουντό και κρύο τσιμέντο. Ανθίζουν παντού και πάντα. Αυτή τη φορά άνθισαν μέσα απ’ τις εστίες φωτιάς και τους κρότους των εμπρηστικών/εκρηκτικών μηχανισμών που τοποθετήσαμε στις εξώπορτες και στις ιδιοκτησίες αβανταδόρων της καπιταλιστικής αθλιότητας που βιώνουμε και μαχόμαστε στη γεωγραφική μας επικράτεια.

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις εμπρηστικές επιθέσεις στις οικίες

  • Του αστυνομικού συντάκτη του ΑΝΤ1 Μανώλη Ασαριώτη. Ο ρόλος τού να βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με το κράτος και να αποτυπώνει στον δημόσιο λόγο του την προπαγάνδα της κυβερνητικής ατζέντας, αποτελώντας ουσιαστικά φυσική προέκτασή της. Η αγαστή συνεργασία του με τους γνωστούς-άγνωστους κύκλους της αντιτρομοκρατικής που διαρρέουν κατασκευασμένα σενάρια για τη στοχοποίηση συντρόφων και συντροφισσών. Ο τυχοδιωκτισμός του και το αντιαναρχικό του μένος που τον οδηγούν στο να στήνει μια συνθήκη “ριάλιτι” γύρω από την προσωπική ζωή αγωνιστριών και αγωνιστών, να αναπαράγει τα σενάρια τις αστυνομίας, να κατασκευάζει ενόχους, να στρώνει το έδαφος για την καταστολή τους. Ο ρόλος του στο να συγκαλύπτει όλα τα εγκλήματα της Ελληνικής Αστυνομίας σε βάρος αγωνιστών, μεταναστριών, αποκλεισμένων. Ήταν ορισμένοι από τους λόγους για τους οποίους τον επισκεφτήκαμε. Την επόμενη φορά που θα αναπαράγει κατασκευασμένα σενάρια και θα στοχοποιήσει ανθρώπους, ας σκεφτεί ότι το σπίτι του είναι γνωστό στους δικούς μας κύκλους.
  • Του φασίστα πολιτικού Θάνου Τζήμερου. Ο ρόλος του ως ένας γραφικός πλην δυνητικά επικίνδυνος πολιτικός. Ο δημόσιος λόγος του με τοποθετήσεις που βεβηλώνουν νεκρούς, όπως τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τον Παύλο Φύσσα, ο ρατσιστικός και ξενοφοβικός του οχετός προς τους μετανάστες, η χυδαία αναπαραγωγή της θεωρίας των δύο άκρων και η εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. Είναι μερικοί από τους δεκάδες λόγους για τους οποίους τον επισκεφτήκαμε. Για να λύσουμε την απορία και στον Θανούλη, μπορεί ο ίδιος να μην έχει ασκήσει κάποιο πολιτικό αξίωμα – έχει βέβαια εκλέξει 3 μέλη στο περιφεριακό συμβούλιο Αττικής. Όμως δεν παύει να αποτελεί έναν ορατό ακροδεξιό, νεοφιλελεύθερο πόλο συντηρητικών αφηγήσεων. Η ηλιθιότητά του μας εξέπληξε για ακόμη μια φορά, καθώς μάθαμε ότι κάνει έρανο για να μαζέψει χρήματα για την αποκατάσταση της καμμένης εισόδου του. Ας είναι σίγουρος ότι τώρα που γνωρίζουμε το σπίτι του μπορεί να καταθέσουμε σε ανύποπτο χρόνο και τον δικό μας έρανο.
  • Της δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ Ιωάννας Μάνδρου και του δικαστικού συζύγου της. Για την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι του εξουσιομανούς ζεύγους δεν αναφέρθηκε τίποτα στα ΜΜΕ. Ο ρόλος της ως η ιέρεια του δικαστικού ρεπορτάζ, με την πάντα αντικειμενική πληροφόρησή της και τις έγκυρες πληροφορίες της. Μια πληροφόρηση που προέρχεται από τον σύζυγό της, ο οποίος είναι δικαστής με σημαντικό αξίωμα στην δικαστική ιεραρχία. Οι διαρκείς συκοφαντίες της σε βάρος πολιτικών κρατουμένων (υπόθεση άρνησης χορήγησης άδειας στον σύντροφο Δημήτρη Κουφοντίνα) και διωκόμενων αγωνιστών. Τα προσβλητικά της σχόλια για τη Μάγδα Φύσσα (ότι ήταν προκλητική απέναντι στον φονιά του γιου της). Το γεγονός ότι είναι υπεύθυνη για την διαρκή συγκάλυψη όλων των πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων, με κορωνίδα αυτό της Novartis, αφού πάντα φροντίζει να δημιουργεί κλίμα για την κοινωνική νομιμοποίηση των προτετελεσμένων απαλλακτικών αποφάσεων των δικαστικών αρχών. Το γεγονός ότι είναι στρατευμένη πολιτικά με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και τη συναντάει κανείς σε όλα τα άτυπα ραντεβού, εξόδους, συναντήσεις των πολιτικών της (με αποκορύφωμα βίντεο όπου χορεύει σε εκδήλωση του υπουργού Ναυτιλίας Γιάννη Πλακιωτάκη μαζί με όλο τον ακροδεξιό εσμό). Το γεγονός ότι αποτελεί φανατικό υπερασπιστή του φασισμού, των μνημονιακών προγραμμάτων, των κοινωνικών ανισοτήτων, της κρατικής καταστολής. Όλα αυτά ήταν αρκετά για να την στοχοποίησουμε. Τόσο αυτή όσο και ο σύζυγός της ας έχουν καλά πλέον στο νου τους πως υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί που παραμένουν ανεξόφλητοι. Η επιλογή της Μάνδρου να στήνει στον τοίχο συντρόφισσες και συντρόφους μέσα από συκοφαντίες, ψέματα και εμμονές, ώστε να ακολουθούν στη συνέχεια δικαστικά καθάρματα -όπως ο σύζυγός της και οι “αριστοι” συνάδελφοί του, που τους φορούν στον λαιμό τη θηλιά του εγκλεισμού- δε θα μείνει δίχως κόστος.
  • Του απόστρατου μπάτσου Μανώλη Θεμέλη, ο οποίος πλέον πολιτεύεται τοπικά στον δήμο Νέας Φιλαδέλφειας στο πλευρό του Γιάννη Βούρου, του Πασόκου δημάρχου της περιοχής. Μια επίθεση που επίσης αποκρύφτηκε πλήρως από τα ΜΜΕ. Στρατευμένος φασίστας, με ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή της κυβερνητικής στρατηγικής στη γειτονιά του. Έχοντας διατελέσει μπάτσος (μεταξύ άλλων) και στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας, και έχοντας περίοπτη θέση σε βασανιστήρια, επιθέσεις, τραμπουκισμούς και εξευτελισμούς κατά μεταναστών και μεταναστριών ανά τα χρόνια. Έχοντας υπηρετήσει την Ελληνική Αστυνομία με διάφορους τρόπους, πάντα πιστός στην αρχή της αναπαραγωγής της κυρίαρχης κανιβαλικής και εκμεταλλευτικής ηθικής. Ένας από τους πολλούς “ανώνυμους” μπατσάκους, θαμμένους καλά στον βούρκο της υποτιθέμενης ανωνυμίας που τους εξασφαλίζει η θέση τους ως αναλώσιμα εκτελεστικά όργανα. Τον ξεθάψαμε ως παραδειγματισμό προς κάθε αντίστοιχο καθίκι, θέλοντας να τους υπενθυμίσουμε πως έχουν κάνει πολύ συγκεκριμένες επιλογές ζωής οι οποίες δεν ξεχνιούνται. Ίσως ένα εμπρηστικό φιλοδώρημα στο όχημα ή την είσοδό τους να τους βοηθά να μη λησμονούν πως βρίσκονται στις πρώτες γραμμές του πολέμου κατά των εξεγερμένων και των κολασμένων, και πως αυτή η θέση μπορεί να έχει και προσωπικό τίμημα.

Την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις συντρόφισσες Κ. Αθανασοπούλου, Δ. Βαλαβάνη, και στον σύντροφο Γ. Μιχαηλίδη, που βρίσκονται πλέον σε συνθήκη εγκλεισμού έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής.

Δύναμη στη συντρόφισσα και τους τρεις συντρόφους που διώκονται για συμμετοχή σε υποτιθέμενη οργάνωση “Σύντροφοι-Συντρόφισσες”, έπειτα από κακοστημένη επιχείρηση-φάρσα της κρατικής ασφάλειας, που στόχο είχε να εκφοβίσει στο σύνολό του τον αναρχικό χώρο.

Σινιάλα αλληλεγγύης και δύναμης στον σύντροφο Gabriel Pombo da Silva, στους δύο συλληφθέντες στη Μαδρίτη για εμπρησμό ΑΤΜ, στους τρεις απ’ το Παγκάκι του Πάρκου στη Γερμανία, και σε όλους τους αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και αντιφασίστες κρατουμένους και κρατούμενες στις φυλακές της Ρωσίας και της Ιταλίας.

Ο νους μας δίπλα στις έγκλειστες και τους έγκλειστους που εξεγείρονται ενάντια στο καθεστώς απομόνωσης στις ιταλικές φυλακές, έπειτα απ’ τη γενικευμένη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στην καδριά μας καίει ακόμα η φλόγα της εξέγερσης στη Χιλή, και δεν ξεχνάμε ούτε τους πεσόντες, ούτε τις φυλακισμένες και τους φυλακισμένους, ούτε τους ανθρώπους που δέχτηκαν στα σώματά τους τη βαναυσότητα των ένστολων καθαρμάτων.

Και επειδή η μνήμη είναι όπλο στα χέρια μας, ο Λάμπρος Φούντας συντροφεύει πάντα τις καρδιές και τους αγώνες μας. Στις 10 του Μάρτη κανείς δεν πεθαίνει, η 10 του Μάρτη αντάρτες γεννά.

Αναρχικές Ομάδες Νυχτερινών Επισκέψεων

ΥΓ: Θεωρούμε ότι θα ήταν τουλάχιστον αναντίστοιχο των περιστάσεων να αναφερθούμε αποσπασματικά γύρω από το θέμα του ιού COVID – 19. Σημειολογικά μόνο επιθυμούμε να σταθούμε στις εφαρμοσμένες ασκήσεις κοινωνικής αποξένωσης, αποστασιοποίησης, ιδιώτευσης, μοναξιάς, ανασφάλειας και φόβου για το διπλανό μας. Ασκήσεις εμπέδωσης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, της στρατιωτικοποίησης των μητροπόλεων, της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης με όρους στρατιωτικής και πολεμικής διαχείρισης στο κοινωνικό πεδίο, της ρευστής και ελαστικής αναπροσαρμογής των εργασιακών σχέσεων μέσω της τηλε-εργασίας και των προσωρινών προσλήψεων, της κατακρήμνυσης κάθε συλλογικού αισθήματος στους χώρους εργασίας ή κοινωνικής αναπαραγωγής. Ασκήσεις κλειστών στομάτων και ματιών μπροστά στον σύγχρονο αναβαθμισμένο πανοπτικό έλεγχο, τις θερμικές κάμερες ή τις κάμερες άμεσης βιομετρικής ανάλυσης, τα αθόρυβα drones πάνω απ’ τα κεφάλια μας, τη νομιμοποίηση του γεωεντοπισμού μέσω των κινητών μας. Ασκήσεις αναισθησίας και αδιαφορίας μπροστά στο πλήρες ξεδίπλωμα της σύγχρονης θανατοπολιτικής και του κοινωνικού αναθεματισμού των μεταναστών, των φυλακισμένων, των αστέγων, ανθρώπων δηλαδή που πρακτικά δε θα μπορούσαν να τηρήσουν το διαβόητο “Μένουμε σπίτι”, διότι είτε δεν έχουν σπίτι, είτε “σπίτι τους” είναι οι χώροι όπου στοιβάζονται αόρατοι, με μηδενική μέριμνα, καθώς δε λογαριάζονται ως “κανονικοί άνθρωποι”, ως “πολίτες”, αλλά ως περιττά σώματα.

Η διαχείριση της παρούσας “υγειονομικής κρίσης”, με πολεμικούς μάλιστα όρους, αποτελεί ένα ακόμη σημείο του κοινωνικού-ταξικού πολέμου. Είναι ευθεία επίθεση στους εξόριστους και τις εξόριστες απ’ το βασίλειο των προνομίων, καθώς δεν υπάρχει ένα χρυσό κλουβί για να τους περιμένει να κλειστούν στωικά, αλλά επισφαλείς και κακοπληρωμένες υπερωρίες, βάναυσες εργατοώρες δίχως τα απαραίτητα μέτρα υγιεινής, απολύσεις και ανεργία, κυνήγι για επιδόματα, πλήρης αγωνία και ανασφάλεια για το τι μέλλει γενέσθαι. Η ταξική εκεχειρία που καλούμαστε να υπογράψουμε μπροστά στον “αόρατο εχθρό που απειλεί την ανθρωπότητα”, καθιστά για εμάς όλο και πιο ορατό το πού πρέπει να στρέψουμε τα πυρά μας. Αυτό που νιώθουμε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας τώρα είναι πως, πέρα από τα -αυτονόητα για εμάς- ζητήματα αλληλεγγύης, αλληλοβοήθειας και αυτοπροστασίας, η συγκυρία δεν πρέπει να μας βρει κατώτερους των περιστάσεων, αλλά έτοιμες και έτοιμους. Επικοινωνούμε – Συζητάμε – Οργανωνόμαστε – Προετοιμαζόμαστε. Ώστε στην επερχόμενη καπιταλιστική κρίση και τον πόλεμο που θα μας κυρήξουν να σταθούμε στο ύψος της εποχής μας.

Πηγή: athens.indymedia.org

Παναγιώτης Αργυρού: Για την πολιτική υπεράσπιση κεκτημένων αγώνα εντός των τειχών

Για την πολιτική υπεράσπιση κεκτημένων αγώνα εντός των τειχών

Είναι σίγουρα λυπηρό και απογοητευτικό εν μέσω καταστάσεων που μας ξεπερνούν στο σύνολο μας (όπως η περίπτωση μιας παγκόσμιας πανδημίας και η ολική απαγόρευση κυκλοφορίας ανά επικράτεια), να προκύπτει η αναγκαιότητα να δίνονται απαντήσεις σε δημόσιες τοποθετήσεις που γίνονται επώνυμα και έχουν αφοριστικό, ισοπεδωτικό και συκοφαντικό χαρακτήρα. Ωστόσο μερικά πράγματα δε μπορούν να μένουν αναπάντητα, ιδίως όταν βάλλεται το ήθος, το πολιτικό ανάστημα, η αξιοπρέπεια και η ευσυνειδησία ανθρώπων που επί μακρό παρέμειναν έγκλειστοι στις φυλακές. Και δε μπορούν να μείνουν αναπάντητα γιατί είναι θέμα πρώτα από όλα υπεράσπισης της ίδιας της ακεραιότητας, της ηθικής υπόστασης και της προσωπικότητας κάποιων ανθρώπων.

Οι φυλακές δε φημίζονται για το ανθρώπινο υλικό τους. Ζοφερά περιβάλλοντα, δομημένα πάνω στην κουλτούρα της βίας, της δύναμης, της ίντριγκας, της ποζεριάς αλλά και του πλέον σκληρού και αδίστακτου οικονομικού ανταγωνισμού, έχουν να παρουσιάσουν μερικές από τις πιο άσχημες –στην ποιότητα τους- ανθρώπινες φιγούρες. Ο συνδικαλισμός εντός των φυλακών δε θα μπορούσε να κινείται σε διαφορετικό μήκος κλίματος. Εδώ, έξω από τις φυλακές ο χώρος του συνδικαλισμού είναι αλωμένος από παρατάξεις που ανταγωνίζονται σε μια κούρσα παραγοντισμού και υπεραξίας με το στοιχείο της προσωπικής ανάδειξης κυρίαρχο πολλές φορές. Θα ήταν αφελές να θεωρήσουμε ότι θα ήταν πιο αγνά, πιο αυθεντικά και πιο τίμα τα πράγματα εντός των τειχών. Αντιθέτως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Τα νταραβέρια, οι «κάρτες» , οι «καρφωτές» , τα «μαγειρεία», τα «τσουκάλια» , τα φυλετικά συστήματα, τα κάθε είδους κουμάντα, οι ισορροπίες και η διπλωματία της φυλακής, οι ψεύτικες χειραψίες και αδερφικές επικλήσεις, τα «πουλήματα» είναι η τοξική πραγματικότητα που καλείται να αντιμετωπίσει κάποιος που θα βρεθεί έγκλειστος και θα έχει να «βγάλει πορεία». Αυτό είναι και το περιβάλλον που καλείται να συνδικαλιστεί, να διεκδικήσει και να αγωνιστεί.

Σε αυτές τις συνθήκες η προσαρμογή είναι επιβεβλημένη εκ των συνθηκών. Και ήταν αυτές οι συνθήκες λοιπόν στις οποίες καλέστηκαν να επιβιώσουν μέσα στην προηγούμενη δεκαετία πολλά άτομα του ευρύτερου ριζοσπαστικού και ανατρεπτικού χώρου, (αναρχικού ή αριστερού). Παρά το γεγονός ότι και μεταξύ τους οι σχέσεις δεν ήταν ομαλές και πολλές φορές υπήρχε κλίμα εχθρότητας, παρά τα όποια λάθη και τις αστοχίες, παρά τον τοξικό πολιτικό ανταγωνισμό, παρά το γενικότερο τοξικό κλίμα του περιβάλλοντος και της γενικότερης δυσκολίας των συνθηκών, υπήρξε και ένα διάστημα όπου κατέστη εφικτό να έρθουν σε συνεννόηση μεταξύ τους -αλλά και με πολλούς άλλους κρατούμενους- και να οργανωθούν κάποιες από τις πιο σημαντικές διαμαρτυρίες στην ιστορία των φυλακών Κορυδαλλού. Και αυτές περιελάμβαναν το «κράτημα» των προαυλίων και της πτέρυγας, ή για όσους/ες δεν είναι εξοικειωμένοι με το λεξιλόγιο φυλακής, την άρνηση να εγκαταλείψουμε το προαύλιο ή να μπούμε στα κελιά μας για επιπλέον των προβλεπόμενων ωρών. Αυτή η περίοδος, μια χρονική περίοδος ανάμεσα στο 2015 και το 2017 ήταν μία από τις δυναμικότερες αυτής της δεκαετίας από άποψη συμμετοχής και μαζικότητας αλλά και αποτελεσματικότητας. Αποτέλεσμα των κινητοποιήσεων αυτών ήταν η ικανοποίηση πολλών ενδιάμεσων αιτημάτων όπως η αλλαγή των ηλεκτρολογικών συστημάτων στη Δ΄ Πτέρυγα, η επιστροφή κρατουμένων που είχαν απαχθεί από τα ΕΚΑΜ και οδηγηθεί σε απομόνωση στο γενικό πληθυσμό και η αντικατάσταση της τότε αυταρχικής διευθύντριας Κορυδαλλού Χαράς Κουτσομιχάλη. Όλα αυτά με κινητοποίηση ενός με δύο μηνών στη διάρκεια των οποίων τόσο τα προαύλια όσο και τα κελιά σε διάφορες πτέρυγες παρέμεναν ανοικτά για αρκετές επιπλέον ώρες.

Το να λέγεται ότι οι διαμαρτυρίες αυτές ήταν σε συνεννόηση με την υπηρεσία είναι βαριά προσβολή για το σύνολο των κρατουμένων, πολιτικών και μη, που τις στήριξαν και έθεσαν εαυτούς βορρά της συχνά επαπειλούμενης καταστολής. Τη στιγμή μάλιστα που ο κρατικός μηχανισμός αποφάσισε να απαντήσει στο κύμα αυτών των κινητοποιήσεων, μόλις μια βδομάδα μετά το πέρας τους, με εισβολές των ΕΚΑΜ σε όλα τα κελιά των Πτερυγών Α΄και Δ΄, με εξονυχιστικούς ελέγχους και καταστροφές των υποδομών εντός των κελιών ή και με βιαιοπραγίες απέναντι σε αρκετούς κρατούμενους αλλά και με την απαγωγή δεκάδων κρατουμένων (κάποιων εξ΄ αυτών μάλιστα πολιτικών όπως τώρα στην περίπτωση της Πόλας Ρούπα) προκειμένου να μεταχθούν αλλού. Μια απάντηση ξεκάθαρα εκδικητική που έδειξε και το βαθμό ενόχλησης των αρχών για ότι είχε προηγηθεί και που προκάλεσε και μια αυθόρμητη συγκέντρωση αλληλέγγυου κόσμου έξω από τις φυλακές.

Η ίδια μορφή κινητοποιήσεων συνεχίστηκε και κρατήθηκε ως τέτοια και σε άλλες περιπτώσεις ιδιαίτερα τις καλοκαιρινές περιόδους του 2016 και 2017 προκειμένου να ανανεωθεί ο νόμος περί αποσυμφόρησης των φυλακών, γνωστός και ως νόμος Παρασκευόπουλου, με το pic των διαμαρτυριών να φτάνει στο να κρατιούνται ανοικτά τα προαύλια από τις 8.30 το πρωί ως τις 11.30 το βράδυ και τα κελιά από τις 7.30 το πρωί ως τις 12.00 το βράδυ. Κινητοποιήσεις οι οποίες δε γίνονταν χωρίς την διαρκή πίεση της υπηρεσίας, την προσπάθεια διάσπασης του αγωνιστικού μετώπου, τις ανοικτές απειλές των τότε τακτικών εισαγγελέων απέναντι στους συγκεντρωμένους στο προαύλιο της Α’ κρατούμενους, για μαζικές μεταγωγές και στέρηση δικαιωμάτων πρόσβασης σε εκπαιδευτικά προγράμματα. Κινητοποιήσεις οι οποίες πέτυχαν κάτι που από πουθενά δεν ήταν δεδομένο ότι θα πράγματι θα γίνει: η ανανέωση του νόμου.

Το γεγονός ότι αυτές οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε μια εποχή που η τότε σοσιαλδημοκρατική διαχείριση φρόντιζε να τηρεί μια στάση τακτικών ελιγμών σε ζητήματα καταστολής σχεδόν σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα, αποφεύγοντας να τηρήσει μια γραμμή μηδενικής ανοχής αλλά μια λογική, ήπιας μεν χειρουργικής δε, καταστολής, δε σημαίνει ότι δεν είχαν αξία, ότι δεν υπήρξαν δυναμικές, ότι δεν αξίζει να συγκαταλέγονται στο πάνθεον των σημαντικών αγωνιστικών πρωτοβουλιών μέσα στις φυλακές. Πόσο μάλλον ότι αυτές ήταν στημένες και σε συνεννόηση με την υπηρεσία. Όπως δεν ήταν στημένες και μιλημένες και πόσες άλλες παρεμβάσεις εντός των τειχών, τα κρεμασμένα πανό εντός των πτερυγών ή στα παράθυρα των κελιών που έστελναν ένα σινιάλο των μέσα στους έξω, οι έκτακτες πρωτοβουλίες όταν συνέτρεχε κάποιο γεγονός ακόμα και έξω από τη φυλακή (απεργίες, μεγάλες διαδηλώσεις κτλ) αλλά και εντός, όπως κάποια ατομική απαγωγή κρατουμένου από τις ειδικές δυνάμεις, ή σε περιπτώσεις απεργιών πείνας , είτε πολιτικών είτε ποινικών κρατουμένων, κάνοντας πράξη, στο ένα σκέλος, και το αντίστοιχο σύνθημα.

Όποιος έχει περάσει από τη χώρα των φυλακών και έχει διαγράψει μια μακρά πορεία στα σωφρονιστικά κολαστήρια, γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι άλλο πράγμα οι εξεγέρσεις και άλλο οι μαζικές κινητοποιήσεις. Οι εξεγέρσεις ξεσπούν αυθόρμητα, συνήθως με αφορμή κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση, χωρίς οργάνωση, χωρίς πολλές επικοινωνίες μεταξύ πτερυγών ή φυλακών μεταξύ τους και ότι η διάρκεια τους εξαρτάται και αυτή όχι τόσο από την καταστολή, αλλά από τις ισορροπίες των φυλακών και την αναγκαιότητα να επιστρέψει η κανονικότητα των κουμάντων και των νταραβεριών. Οι μαζικές κινητοποιήσεις όμως, είτε αφορούν τις αποχές συσσιτίου και τις μαζικές απεργίες πείνας είτε κάποια άλλη μορφή αγώνα, εξελίσσονται τελείως διαφορετικά και αυτό είναι κάτι επίσης ευρέως γνωστό στους «τουφατζήδες», ειδικά τους παλιούς. Χρειάζεται οργάνωση για τα επιμέρους, επικοινωνίες από πτέρυγα σε πτέρυγα, από φυλακή σε φυλακή, διπλές γραμμές, συνεννοήσεις, κείμενα που έρχονται, κείμενα που φεύγουν, πλαίσια που μπαίνουν και άλλα που όχι, αιτήματα πάνω στα αιτήματα (γιατί ο καθένας έχει κάτι διαφορετικό που τον καίει) μέχρι να αποκρυσταλωθεί η τελική μορφή ενός κειμένου και των συνολικών αιτημάτων. Κάτι που ενίοτε διαρκεί και μήνες. Και πάντα αυτές οι συνεννοήσεις για να επιτύχουν μια επιθυμητή μαζικότητα των κινητοποιήσεων συμπεριλαμβάνουν τα «κουμάντα» , τους αρχηγούς των διάφορων συστημάτων, φυλετικών ή μη, των ονομάτων και των προσωπικοτήτων, και εκείνων που «κρατάν» τους τάδε ή τους δείνα. Και αυτό γιατί χωρίς αυτή τη συνεννόηση, τις εκπτώσεις και τις υποχωρήσεις που αυτή χρειάζονται για να γίνει, πολύ απλά δεν κουνιέται φύλο στις φυλακές.

Και αυτό όχι τώρα αλλά εδώ και δεκαετίες. Κάτι που ξέρουν μέχρι και οι πέτρες. Το διάστημα λοιπόν 2010 με 2019 πολλές μαζικές κινητοποιήσεις εξελίχθηκαν στο μέτωπο των φυλακών. Η κάθε μία από αυτές έφερε μέσα της την κουλτούρα της φυλακής με ότι σημαίνει αυτό. Προσωπικότητες ή φατρίες που ανταγωνίζονταν για τη γραμμή ή τη μορφή του αγώνα, για τα αιτήματα, για το ποιος ήταν ποιος αγωνιστής από τον άλλο και σε ποιον άξιζαν τα credits για την επιτυχία ή την αποτυχία ενός αγώνα. Πράγματα συνηθισμένα, ρουτίνα σε παρόμοιες περιπτώσεις. Από την μαζική απόχη συσσιτίου του 2010 (με πάνω από 10 αιτήματα που κέρδισε μόνο τη διαγραφή κάποιων ελαφριών ποιθαρχικών ποινών), μέχρι και το φιάσκο της μαζικής απεργία πείνας του 2014 ενάντια στις φυλακές Τύπου Γ (που τελείωσε άδοξα μετρώντας μόλις εννιά μέρες πριν τη ψήφιση του σχετικού νόμου), το μοτίβο ήταν το ίδιο: παραγοντισμός, ποζεριά, ίντριγκα. Αυτές ήταν οι συνθήκες στις οποίες και τα πολιτικοποιημένα άτομα καλούνταν να συμπράξουν και να αγωνιστούν μαζί με άλλους κρατούμενους, πολλές φορές ακολουθώντας απλά τις εξελίξεις χωρίς να μπορούν να τις επηρεάζουν.

Οι διαμαρτυρίες των ανοικτών προαυλίων αξιοποίησαν την εμπειρία των προηγούμενων αγώνων, προσπαθώντας να δώσουν μια μεγαλύτερη δυναμική στην οργανωμένη, μαζική, ειρηνική διαμαρτυρία κρατουμένων. Ειρηνική μεν, σαφώς δυναμικότερη και πολύ πιο ισότιμη ωστόσο από τις μαζικές αποχές συσσιτίων, που εξανάγκαζαν σε αρκετές περιπτώσεις τους μη έχοντες σε απεργία πείνας ενώ άλλοι τρωγόπιναν πλουσιοπάροχα στα κελιά τους, ή τις fake απεργίες πείνας με τα ¾ των κρατουμένων να τρώνε στα κλεφτά μαγειρεύοντας με κλειστά κελιά το βράδυ βασανίζοντας τους υπόλοιπους. Ανοικτό προαύλιο ή ανοικτή πτέρυγα σήμαινε, έστω και στα χαρτιά πολλές φορές, καθολική συμμετοχή στην κινητοποίηση, με πολύ πιο ισότιμους μάλιστα όρους, από άλλες περιπτώσεις, ενώ ταυτόχρονα ασκούσε μια δυναμική πίεση στην υπηρεσία και στο υπουργείο τη στιγμή που η μεσημεριανή καταμέτρηση δε γινόταν καθόλου και δεκάδες κρατούμενοι παρέμεναν στο προαύλιο ακόμα και μετά τη δύση του ηλίου, κάτι που από μόνο του ήταν σημείο προβληματισμού για τις αρχές.

Και μπορεί οι αγώνες αυτοί να μην συνοδεύονταν από τις εικόνες κρατουμένων στις ταράτσες, από φλεγόμενες κουβέρτες και στρώματα, από επεμβάσεις των ΜΑΤ, δακρυγόνα και σακατέματα κρατουμένων αλλά είχαν κάτι άλλο. Έδωσαν την ευκαιρία, πρωτόγνωρη για πάρα πολλούς, να μπορούν να κάτσουν κάτω από το νυχτερινό ουρανό μετά από χρόνια, άλλοι τρία, άλλοι τέσσερα, άλλοι πέντε ή έξι. Να δουν το φεγγάρι να ανεβαίνει στον ουρανό, να γεμίζει στην πανσέληνο ή να χάνεται, και τότε να παρατηρούν στα χαμένα τα αστέρια σα μικρά παιδιά, να χωρίζονται σε ομάδες και να τσακώνονται ποιος αστερισμός είναι ποιος, ή ποιος ξέρει περισσότερα αστέρια και τα ονόματα τους. Δεκάδες κρατούμενοι διεκδίκησαν την συμμετοχή τους στον αγώνα έστω μόνο για αυτό, να απολαύσουν κάτι τόσο στερημένο όσο ο νυχτερινός ουρανός, να ρουφήξουν κάποιες παραπανίσιες ανάσες ελευθερίας, έστω κουτσουρεμένες, έστω κομμένες και ραμμένες στα μέτρα ενός προαυλίου ή μιας ανοικτής πτέρυγας ως τα μεσάνυχτα. Μια εμπειρία που μπορεί να συνοψιστεί σε αυτό που πολλοί παλιοί κρατούμενοι που έτυχε να περάσουν από τον Κορυδαλλό εκείνη την περίοδο ονόμαζαν «καινούργιο» οξυγόνο. Σίγουρα δεν κάηκαν φυλακές, αλλά κάτι κερδήθηκε. Κάτι πέρα από τα αιτήματα που κατά καιρούς ικανοποιούνταν. Και αυτό ήταν, για πολλούς κρατούμενους, το αίσθημα ότι αξίζουν κάτι παραπάνω, και ότι ίσως αξίζει και να αγωνιστούν για αυτό. Και αυτό από μόνο του έχει αξία. Μια αξία που είναι ισοδύναμη με την αξία των αγώνων που κέρδισαν απτά πράγματα κάνοντας το σύστημα έστω και για λίγο να οπισθοχωρήσει.

Φυσικά τα κεκτημένα των αγωνιστικών πρωτοβουλιών αυτών των χρόνων, και ειδικά της διετίας 2015-2017, δεν πιστώνονται σε όλους ανεξαιρέτως, αλλά σε εκείνους που πραγματικά επιδίωξαν μια πιο οξυμένη συλλογική πάλη μέσα από τα τείχη. Η αξία τους λοιπόν, η πολιτική τους παρακαταθήκη δε αφεθεί να γίνει έρμαιο καμιάς ισοπεδωτικής κριτικής, όποιο κι αν είναι το υπόβαθρο της και από όπου και αν προέρχεται. Η υπεράσπιση τους είναι μέγιστη πολιτική αναγκαιότητα και θα υπάρχει απάντηση, πάντα και σε οποιονδήποτε τολμά να τη θίξει με υπαινιγμούς που προσβάλουν αξιοπρέπειες και στάσεις ζωής. Γιατί σε κάθε περίπτωση, οι χαμηλοί τόνοι δεν προδίδουν ούτε αδυναμία, ούτε ανεπάρκεια απαντήσεων.

Παναγιώτης Αργυρού

Το κείμενο σε μορφή PDF

Πηγή: athens.indymedia.org

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Παρέμβαση στο πολιτικό γραφείο του Σταύρου Καλαφάτη

Στις 20/3 παρεμβήκαμε με σπρέι και τρικάκια στο πολιτικό γραφείου του Βουλετή της Ν.Δ., Σταύρου Καλαφάτη.

Στις 9 Μαρτίου 2020 οι μηχανισμού του κράτους μπουκάρουν σε σπίτια τριών συντρόφων και μιας συντρόφισσας, τους απαγάγουν και τους οδηγούν στη ΓΑΔΑ. Ο ένας σύντροφος, μάλιστα, απήχθη από το προηγούμενο βράδυ, την ώρα που έμπαινε σπίτι του. Τις κατηγορίες της σύλληψης  θα τις μάθαινε ώρες αργότερα, αφού πρώτα οι μπάτσοι κάναν ψαχτήρι και στο δικό του σπίτι. Του ανακοινώνεται, λοιπόν, πως κατηγορείται για συμμετοχή στην “Οργάνωση Σύντροφοι-Συντρόφισσες”. Στα υπόλοιπα συντρόφια αποδίδονται κατηγορίες πλημμελημματικού χαρακτήρα αρχικά , που στη συνέχεια αναβαθμίζονται με: Τη συμμετοχή και ένταξη στην “Οργάνωση Σύντροφοι-Συντρόφισσες”, μαζί με 54 επίθεσεις, κατηγορία που ισχύει για όλους/ες κι όλα αυτά για μια υπογραφή, που κατ’ εξοχήν χρησιμοποιείται από τον αναρχικό χώρο.

Τα συντρόφια κρατούνται στη ΓΑΔΑ μέχρι τις 14/3/2020, που περνούν από ανακριτή και εισαγγελέα και αφήνονται ελεύθερα με τους εξής περιοριστικούς όρους : Απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, Απαγόρευση εισόδου στα εξάρχεια, Απαγόρευση επικοινωνίας και συνεύρεσης μεταξύ τους, Παρουσία σε Α.Τ. τρείς φορές το μήνα, Απαγόρευση συμμετοχής σε οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία.

Παρόλα αυτά τίποτα δε μας ξαφνιάζει, αφού δεν είναι πρώτη φορά που η καταστολή σκαρφίζεται τρόπους για να αιχμαλωτίσει συντρόφους. Παρακολουθήσεις φυσικές ή μέσω συσκευών γεωεντοπισμού, παρακολουθήσεις κινητών, κοριοί σε σπίτια, στημένα κατηγορητήρια μπουκωμένα με 187Α είναι κάποια από τα παραδείγματα. Πρόκειται για ένα ξεκάθαρο κυνήγι μαγισσών, που εξαπολύεται από το αστυνομικό-δικαστικό σύστημα, στην προσπάθεια του να εντάξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό δράσεων στον 187Α, με στόχο την εξόντωση των αναρχικών.

Το εναρκτήριο λάκτισμα δίνεται με την περιβόητη υπόθεση των “Μοναχικών Λύκων’’ ( Ντάλιος , Ρωμανός, Πολίτης, Μιχαηλίδης, Τσάκαλος Γ.), ακολουθεί αυτή των δυο συντρόφων για τις επιθέσεις στα γραφεία της Χ.Α., με την αιτιολογία της χρήσης του όρου “Ταξιαρχία” και κορυφώνεται με την άσκηση ποινικής δίωξης στα τέσσερα συντρόφια για ένταξη στην “Οργάνωση Σύντροφοι-Συντρόφισσες”.

Το κράτος, με την επιλογή του αυτή, καθιστά σαφές πως επιδιώκει την όξυνση της αντιπαράθεσης, χρησιμοποιώντας με τρόπο πρωτόγνωρο τα νομικά του “όπλα”. Επιχειρεί να σπείρει το φόβο και την ηττοπάθεια, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τους αναρχικούς ως τον πιο επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό. Στην πραγματικότητα, επιθυμεί να πάρει τη ρεβάνς για τα καμένα οχήματα, τα κατεστραμμένα ΑΤΜ και τις μαυρισμένες εισόδους “ευαγών ιδρυμάτων”.

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ, ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΜΕ, ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΥΣ 4 ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

ΥΓ1: Αλληλεγγύη στο σύντροφο Φ. Χαρίση, που διώκεται για μια ακόμη φορά από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

ΥΓ2: Να πούμε και εμείς με τη σειρά μας δύναμη στους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές/στριες, που συνελήφθησαν στις 19/3.

Πηγή:saekmespivblogs


Ιταλία: Η Anna Beniamino μετήχθη απ’ τη φυλακή του Λέτσε στη Μεσσίνα (Μάρτιος 2019)

Λάβαμε και μεταφράσαμε στις 20 Μάρτη

Ενημερωθήκαμε πως η Anna (αναρχική φυλακισμένη από τις 6 Σεπτέμβρη 2016 λόγω της επιχείρησης Scripta Manent, και καταδικασθείσα σε 17ετή κάθειρξη έπειτα απ’ την πρωτόδικη απόφαση της δίκης στις 24 Απρίλη 2019) μετήχθη απ’ τη φυλακή του Λέτσε στη φυλακή της Μεσσίνα. Η μεταγωγή δε φαίνεται να συνέβη λόγω πειθαρχικών μέτρων, μα λόγω της ανάγκης να αδειάσουν κελιά στη φυλακή του Λέτσε.

Η Anna δήλωσε πως είναι καλά, παρά τα σχετικά προβλήματα στο κινητό της, και απ’ τις πρώτες εντυπώσεις η κατάσταση φαίνεται καλύτερη απ’ ότι στο Λέτσε, καθώς βρίσκεται σε κελί με μπάνιο και κουζινούλα εντός του. Θα της είπαν επίσης πως η συνθήκη αυτή είναι προσωρινή σε τούτη την περίπτωση.

Στη Μεσσίνα υπάρχει πτέρυγα AS3 (Alta Sorveglianza 3: Υψηλής Επιτήρησης 3), ενώ συνήθως οι αναρχικές κι οι αναρχικοί που κατηγορούνται για τρομοκρατία ή υπονόμευση της δημοκρατικής τάξης φυλακίζονται σε πτέρυγες AS2, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει γυναικεία πτέρυγα AS2 για έγκλειστες αναρχικές, οπότε οι συντρόφισσες τοποθετούνται σε πτέρυγες AS3. Η γυναικεία πτέρυγα AS2 για αναρχικές στη φυλακή της L’ Aquila (της οποίας οι συνθήκες ήταν σχεδόν αντίστοιχες της κράτησης υπό το άρθρο 41bis), ενάντια στην οποία πραγματοποιήθηκε μια μακρά απεργία πείνας μεταξύ Μάη και Ιούνη 2019, ουσιαστικά έκλεισε πλέον.

Ιδού η διεύθυνση:

Anna Beniamino
C. C. di Messina “Gazzi”
via Consolare Valeria 2
98124 Messina
Ιταλία – Italia

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Ενημερώσεις σχετικά με την αναρχική συντρόφισσα Lisa

Στις 10 Μαρτίου 2020, το δικαστήριο της φυλακής αποφάσισε να περιορίσει την ελευθερία κίνησης της Lisa, ενόσω “απολάμβανε” μια κατάσταση ημι-ελευθερίας (“tercer grado”, δηλαδή έβγαινε κατά τη διάρκεια του πρωινού, τα σαββατοκύριακα, και λάμβανε κι άλλες άδειες), εφαρμόζοντας το άρθρο 100.2, κάτι το οποίο της απαγορεύει τις εξόδους τα σαββατοκύριακα και κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, εκτός αν δικαιολογηθεί για λόγους δουλειάς.

Η απόφαση αυτή αποτελεί αποτέλεσμα της έφεσης που ασκήθηκε απ’ τον εισαγγελέα του Εθνικού Ακροατηρίου τον προηγούμενο Νοέμβριο, ζητώντας την επανεφαρμογή του “segundo grado” (ή αλλιώς καμία περίπτωση να βγεις απ’ τη φυλακή), βασιζόμενος στο γεγονός πως η συντρόφισσα δεν είχε αρνηθεί τις αντικαπιταλιστικές και αναρχικές της ιδέες. Ο δικηγόρος της Lisa άσκησε έφεση

Λευτεριά στη Lisa και σε όλους και όλες!

Φωτιά στις φυλακές!

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Σχετικά με την εξέγερση και τη σφαγή στη φυλακή της Μοντένα

Μοντένα, Ιταλία: Σχετικά με την εξέγερση και τη σφαγή στη φυλακή της Μοντένα.

Εξέγερση ξέσπασε σήμερα, 8 Μάρτη του 2020 νωρίς το απόγευμα, στη φυλακή της Αγίας Άννας στη Μοντένα.

Το γεγονός φαινόταν πολύ καθαρά απ’ έξω, καθώς τρεις στήλες καπνού ξεπηδούσαν από τις πτέρυγες της δομής, ενώ επίσης αξιοσημείωτη ήταν η κινητικότητα των φρουρών και η παρουσία ενός αστυνομικού ελικοπτέρου που φρουρούσε την περιοχή.

Διάφορος κόσμος συγκεντρώθηκε, συγγενείς των κρατούμενων, αλληλέγγυοι και άλλοι που απλά κοίταζαν από την γύρω περιοχή, βλέποντας το GOM Κινητή Ομάδα Επιχειρήσεων – η ελίτ των μπάτσων των φυλακών) να φτάνει με κατασταλτικό εξοπλισμό και ακούγοντας ξεκάθαρα κάποιους πυροβολισμούς.

Παρά την προσπάθεια απομάκρυνσής τους από την αστυνομία, άνθρωποι συνέχισαν να συγκεντρώνονται μπροστά από τη φυλακή, όπου βανάκια, ασθενοφόρα καθώς και τα μίνι λεωφορεία της φυλακής, πηγαινοέρχονταν διαρκώς.

Σε κάποιο σημείο, μετά από πολλά αιτήματα των συγγενών για ενημέρωση, ο υπεύθυνος της φυλακής κι ένας απεσταλμένος του διευθυντή, βγήκαν έξω και τους είπαν πως κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων με τους εξεγερμένους που είχαν ταμπουρωθεί στην πτέρυγα, τους είχαν δώσει πίσω τα τηλέφωνά τους προκειμένου να τηλεφωνήσουν στους αγαπημένους τους. Έτσι, ζήτησαν από τους συγγενείς να απαντήσουν το τηλέφωνο και να τους πείσουν να βγουν, να παραδοθούν.

Προς το βράδυ, μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος κατασταλτικών δυνάμεων, εμφανίστηκαν μπάτσοι να συνοδεύουν κάποιους φυλακισμένους, χτυπώντας τους ενώ φορούσαν χειροπέδες – μερικοί ήταν σε φορεία.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κάποιοι άλλοι είχαν βγάλει έξω ένα σακί που περιείχε ένα πτώμα.

Η συνομιλία με κάποιους από τους φυλακισμένους στην πτέρυγα δίπλα στο γήπεδο κατέστη δυνατή, όπου και ενημέρωσα για νέες μεταγωγές και πως θα ήταν οι τελευταίοι απ’ αυτήν την πτέρυγα, λέγοντας ακόμη πως τους χτύπησαν πολύ.

80 άτομα είχαν ήδη μεταχθεί προφανώς στην Μπολόνια, το Ρέτζιο Εμίλια, την Πάρμα, την Πιατσένζα και την Άσκολι με τουλάχιστον τέσσερα λεωφορεία της φυλακής και άλλα βανάκια.

Τα καθεστωτικά μέσα διαστρέβλωσαν την υπόθεση λέγοντας πως ξεκίνησε από την πτέρυγα των εργαζομένων και στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη φυλακή, όπου οι κρατούμενοι έκαιγαν στρώματα και στήναν οδοφράγματα σε τουλάχιστον μία από τις δομές, και προφανώς μέσω κάποιου βίντεο που πρόβαλαν, ότι φέραν στην κατοχή τους εξοπλισμό.

Τρεις άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Τα στοιχεία τους και τα ακριβή αίτια θανάτου, δεν έγιναν ακόμη γνωστά. Δύο ακόμη είναι στην εντατική.

Λέγεται για σοβαρότατες ζημιές στις εγκαταστάσεις και καταστροφή εγγράφων. Σημαντικές αιτίες για το ξέσπασμα της εξέγερσης -θα- ήταν η απαγόρευση των επισκεπτηρίων και η έλλειψη διαμεσολαβητών, λόγω του ιού όπως και οι συνθήκες υγιεινής μέσα στη φυλακή.

Αργά το βράδυ φάνηκαν ακόμη να υπάρχουν εξεγερμένοι στα οδοφράγματα – Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ.

Πηγή: actforfreedom
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Πόρτο, Πορτογαλία: Ενημέρωση για την κατάσταση του συντρόφου μας Gabriel Pombo da Silva

Έναν μήνα μετά την σύλληψη του συντρόφου μας Gabriel, ο οποίος προφυλακίστηκε στις 25 Ιανουαρίου στην Πορτογαλία, το δικαστήριο της Γκιμαράες αποφάνθηκε υπέρ της έκδοσης στο ισπανικό κράτος.

Η είδηση αυτή δεν μας εκπλήσσει, λαμβάνοντας υπόψη την ενεργό εκδίκηση της δικαστή Mercedes Navarro του δικαστηρίου δευτέρου βαθμού στην Τζιρόνα, κατά του Gabriel. Η δικαστής αυτή είναι η ίδια που, τον Μάιο του 2016, διέταξε τον τότε διευθυντή των φυλακών του δήμου Dueñas (της επαρχίας Παλένθια) να κρύψει την διαταγή της άμεσης απελευθέρωσης του Gabriel. Ο Gabriel, μετά από τρεις εβδομάδες ‘’απαγωγής’’, τελικά γεύτηκε την ελευθερία στις 16 Ιουνίου (για τον λόγο αυτό ο Navarro καταγγέλθηκε για ‘’παραβίαση’’.).

Κατά την διάρκεια αυτού του τελευταίου μήνα, η Navarro δεν σταμάτησε να πιέζει την Πορτογαλία να παραδώσει ‘’αυτή την πολύ επικίνδυνη ατομικότητα’’.

Υπενθυμίζουμε πως ο κύριος στόχος της υπεράσπισης είναι να αποκτήσει ο Gabriel την ελευθερία του υπό καθεστώς της ‘’ειδικής αρχής’’ (χάρη στην οποία αφέθηκε ελεύθερος τέσσερα χρόνια πριν χωρίς να χάσει νομική ισχύ) και, εν πάση περιπτώσει, να αποφύγει την έκδοση, δεδομένης της πορτογαλικής υπηκοότητας που ο Gabriel έλαβε πρόσφατα ( το πορτογαλικό κράτος δεν πρέπει να εκδίδει δικό της εθνικά πολιτογραφημένο πολίτη).

Ούτε η αρχή της ειδικότητας, ούτε η πορτογαλική υπηκοότητα δεν ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο της Γκιμαράες, το οποίο περιορίστηκε να μας δώσει τον λόγο να συμπεράνουμε ότι πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση (δηλαδή δεν μπορεί να αντισταθεί αδιαφορώντας στην πίεση της κυρίας Νavarro).

Ο δικηγόρος υποβάλλει την προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο της Λισαβόνας και μέχρις ότου εκδοθεί αυτή (περίπου μετά από μια εβδομάδα), ο Gabriel θα παραμείνει έγκλειστος στην δικαστική αστυνομία του Πόρτο.

Συνεχίζουμε να εκφράζουμε όλη μας την αλληλεγγύη και δεν πρόκειται για κενή λέξη!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ GABRIEL!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ/-ΕΣ!

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro

Μια πρώτη τοποθέτηση των συντρόφων Βαλαβάνη, Αθανασοπούλου και Μιχαηλίδη

Δύσκολη η στιγμή της απώλειας της ελευθερίας. Ειδικά όταν αυτή κερδήθηκε υπό αντίξοες συνθήκες. Η κατάσταση γίνεται πιο βαριά αν αναλογιστούμε ότι το πλήγμα που δεχτήκαμε σε υλικό επίπεδο έχει ακόμα πιο δυνατές συμβολικές προεκτάσεις. Η κινηματογραφική συλληψή μας ακολουθούμενη πάντα και από την ανάλογη μιντιακή προπαγάνδα, η γραφική περιφορά μας με τα αλεξίσφαιρα γιλέκα και η συνήθης δικονομική διαχείριση να μας βρίσκει πάλι με ένα υπερφουσκωμένο κατηγορητήριο, είναι στοιχεία που αποτελούν τη προέκταση των χειροπέδων και των όπλων των ένστολων δολοφόνων.

Ρίχνοντας μια ματιά στο ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι γύρω μας το οποίο αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς ,ώστε να ξεγλιστρίσουμε λίγο από τους δικούς μας μικρόκοσμους.

Από το μέγεθος της εργασιακής εκμετάλλευσης και την περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων μέχρι τον ασφυκτικό εγκλεισμό των ζώων στα εργοστάσια παραγωγής κρέατος. Από την όξυνση της καταστολής των διαδηλώσεων και την αγορά εξοπλισμού τελευταίας τεχνολογίας από τις τρομοκρατικές υπηρεσίες όλου του κόσμου μέχρι την αποψίλωση των δασών και την εξαφάνιση της άγριας ζωής. Από τον οικονομικό αποκλεισμό ολοένα και μεγαλύτερου κοινωνικού κομματιού μέχρι τη βίαιη περιθωριοποίηση του μεγαλύτερου πληθυσμού της γης. Τις δολοφονίες των φτωχών, των απόκληρων, όλων αυτών που περισσεύουν στο κόσμο των ισχυρών. Από τις προκλητικές οικονομικές και επιχειρηματικές ελίτ στους λαούς που δέχονται βόμβες , σφαίρες και ξεριζωμό. Εκεί που τα συμφέροντα των ισχυρών σημαίνουν θάνατος, απειλή ή μια ζωή πνιγμένη στην υποταγή. Η φύση, τα ζώα και ο άνθρωπος δε σημαίνουν τίποτα παραπάνω από μονάδες παραγωγής κέρδους και υπεραξίας. Αυτά και πλήθος άλλων μας οδήγησαν στην επιλογή του αναρχικού αγώνα, σε μια επιλογή η οποία αμφισβητεί το υπάρχον κοινωνικό οικοδόμημα. Με αρχικό μας μέλημα την δημιουργία σχέσεων αυθεντικών και ειλικρινών, ενώ παράλληλα υπήρχε και υπάρχει η αναγκαιότητα της συμμμετοχής μας στο πολύμορφο αγώνα. Εξάλλου ο αναρχικός αγώνας δεν διαλέγει μέσα ούτε ιεραρχεί μορφές πάλης . Είναι επιτακτικός και προσαρμόζεται ανάλογα με τα δεδομένα της κάθε εποχής, έχοντας ως στοίχημα του να συλλογικοποιηθεί και να διαχυθεί στον κοινωνικό ιστό.

Όλο το καιρό μέχρι την σύλληψη μας- αν και όλοι μας δεν βρισκόμασταν στο ίδιο ‘νομικό’ καθεστώς- αντιληφθήκαμε τον κλοιό της αντιτρομοκρατικής να σφίγγει γύρω από τα οικεία πρόσωπα με την γνωστή – άγνωστη μέθοδο των παρακολουθήσεων, το κοινό μυστικό που επισήμως το ελληνικό κράτος διαψεύδει ότι υφίσταται. Όσο και να κραυγάζουν για τη νομιμότητα που δήθεν υπερασπίζονται, εισχωρούν με τον πιο αποτρόπαιο και σιχαμερό τρόπο σε κάθε σπιθαμή προσωπικής ζωής οικογενειών και φίλων. Παρακολουθήσεις τηλεφώνων, 24ωρες φυσικές παρακολουθήσεις πίσω από κάθε βήμα ανθρώπων, κοριοί , άνθρωποι μέσα σε αυτοκίνητα έξω από σπίτια.Όσο και να προσπαθούν να πείσουν για τη νομιμότητα που χρησιμοποιούν ως προκάλλυμα, η αντιτρομοκρατική υπηρεσία εφαρμόζει παράνομες πρακτικές.

Το πρωί Δευτέρας 29ης Ιανουαρίου ξεκινήσαμε για το αυτοκίνητο το οποίο είχε κλαπεί 2 ημέρες πριν και με το οποίο δεν υπήρξε άλλη επαφή από την στιγμή της κλοπής μέχρι την αποφράδα μέρα. Από ήσυχο στενό του Βύρωνα κινηθήκαμε προς το βουνό (Υμηττό) όπου ήταν εμφανές ότι ούτε προπορευόταν ούτε ακολουθούσε άλλο όχημα στον δρόμο και στους χωματόδρομους, πράγμα που δείχνει ότι η παρακολούθηση γινόταν πιθανότατα ηλεκτρονικά. Όταν βγήκαμε από το βουνό στην Αγία Παρασκευή υπήρχε αφύσικη κίνηση γύρω μας. Σύντομα συνειδητοποιήσαμε ότι πέσαμε σε ενέδρα της αντιτρομοκρατικής όταν μας περικύκλωσαν συντονισμένα από όλες τις πλευρές πολλά Ι.Χ. οχήματα και μηχανές μεγάλου κυβισμού. Η εκτίμηση μας είναι ότι η αστυνομία έχοντας υποψίες ότι πιθανόν να χρησιμοποιούμε τον συγκεκριμένο τύπο οχήματος αμέσως μόλις ενημερώθηκε για την κλοπή του συγκεκριμένου αυτοκινήτου κινητοποιήθηκε σε μια διαδικασία εντοπισμού σαρώνοντας συγκεκριμένες περιοχές όπου για λόγους όπου δεν είμαστε σίγουροι υπέθεσαν ότι αυτό θα έχει παρκαριστεί..

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που σύμφωνα με τις καταθέσεις τους “λαμβάνοντας υπόψιν τους τις επικρατούσες συνθήκες” αποφάσισαν να επέμβουν μέρα μεσημέρι σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας; Ποιοι είναι αυτοί που μέρα μεσημέρι βγάζαν όπλα στη μέση ενός δρόμου που περνούσαν πεζοί και αυτοκίνητα; Ποιοι είναι αυτοί εν τέλει , που με προσωπική ευθύνη του Υπουργού Προ.Πο. Μιχάλη Χρυσοχοίδη και του διοικητή της “αντι”τρομοκρατικής υπηρεσίας Λευτέρη Χαδαλιά, ρισκάραν να στήσουν και να επικυρώσουν μια επιχείρηση στη μέση του δρόμου ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ για να συλλάβουν δυο καταζητούμενους; Άραγε έτσι λογίζουν την σημασία της ανθρώπινης ζωής και ασφάλειας των τυχαίων διερχόμενων; Σε συνάρτηση με την δίψα για εργασιακό αποτέλεσμα; Παιδιά, σχολεία, άνθρωποι στα μπαλκόνια, τυχαίοι οδηγοί αυτομάτως δεν έχουν καμία σημασία. Μονάχα να παραχθεί έργο με κάθε κόστος. Αναρωτήθηκαν ποτέ από ποιους κινδύνεψε και τρομοκρατήθηκε το κοινωνικό σύνολο, από δυο καταζητούμενους σε ένα αυτοκίνητο ή από την γεμάτη ρίσκο επέμβαση των πάνοπλων κουκουλοφόρων της αστυνομίας στη μέση του δρόμου;

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο αριβίστας υπουργός προστασίας του πολίτη επιλέγει να θέσει σε κίνδυνο ή ακόμα και να θυσιάσει ζωές πολιτών. Επί δικής του θητείας ένας 25χρονος Αλβανός εργάτης, ο Nikola Todi, είχε εκτελεστεί σε αστυνομική επιχείρηση από μπάτσους στον Βύρωνα θεωρώντας ότι είναι ένας από τους καταζητούμενους δραπέτες που ψάχνουνε. Ο Χρυσοχοίδης είχε καλύψει πολιτικά την δολοφονία θεωρώντας επιτυχία την σύλληψη 2 “επικίνδυνων κακοποιών” ενώ όλα τα Μ.Μ.Ε μέχρι και σήμερα αναφέρονται σε νεκρό που βρέθηκε στην μέση ανταλλαγής πυροβολισμών.

Τα όσα ακολουθούν τις συλλήψεις αναρχικών είναι λίγο πολύ γνωστά. Βίαιη εξευτελιστική μεταχείριση, απομόνωση, πολύωρη καθήλωση κλπ. Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε πιο αναλυτικοί στην περιγραφή των όσων ακολούθησαν για να μην βοηθήσουμε στην διασπορά του μηνύματος τρομοκρατίας που εκπέμπει ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους. Όμως οφείλουμε να δημοσιοποιήσουμε ότι κατά την βίαιη λήψη DNA από τις δύο συντρόφισσες που προφανώς δεν συναίνεσαν στην διαδικασία αυτή κάποιος κουκουλωμένος νταής της αντιτρομοκρατικής χτυπούσε το κεφάλι της συντρόφισσας Βαλαβάνη στον τοίχο παρά την ενημέρωση που είχαν για την πρόσφατη εγχείρηση της στο κεφάλι. Στην συνέχεια, αφού απέσπασαν το γενετικό της υλικό τόσο από την μπατονέτα όσο και από τις ροχάλες στα μούτρα τους, τις απαγόρευσαν να επικοινωνήσει με τον γιατρό που την εγχείρησε και την πήγαν στο νοσοκομείο όπου της έγιναν άσχετες με την πάθηση της εξετάσεις. Έπραξαν όπως όριζε ο νόμος, όπως μας είπε αυτοπροσώπως ο καθ όλα νόμιμος διοικητής της αντιτρομοκρατικής Λευτέρης Χαρδαλιάς. Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο προκάτοχος του είναι πλέον καταζητούμενος για λαθρεμπόριο όπλων μέσω της εν’ λόγω έντιμης υπηρεσίας. Υποθέτουμε ότι οι σύγχρονοι Ιαβέριδες αναζητούν και αυτόν το ίδιο εντατικά με εμάς αλλά είναι μάλλον ικανότατος φαντομάς. Όπως επίσης είμαστε βέβαιοι πως θα διαθέσουν τα ίδια κεφάλαια με τη δική μας έρευνα για να ανακαλύψουν το κύκλωμα λαθρεμπορίας χρυσού που εμπλέκονται στελέχη της υπηρεσίας του, όπως επίσης και για τις δεκάδες “καθόλα νόμιμες” εκδουλεύσεις τους σε επιφανείς επιχειρηματίες. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν είναι οι διώκτες μας και αυτό το ποιόν τους.

Την σκυτάλη της πάταξης των επικίνδυνων ιδεών και πράξεων, στην υπέροχη μιντιακή δημοκρατία μας παίρνει ο ιδεολογικός μηχανισμός των μέσων μαζικής εξαπάτησης. Ο οποίος με τα γνωστά του τεχνάσματα παίζει τον κυρίαρχο ρόλο στην αλλοίωση της πραγματικότητας. Τρανταχτό παράδειγμα το νόμιμο σπίτι της συντρόφισσας που εντοπίζουν βαφτίζεται γιάφκα από την χούντα των καναλαρχών χωρίς στην ουσία να έχει βρεθεί κάτι παράνομο εντός του. Η εστίαση τους αυτή δεν είναι διόλου τυχαία. Έχοντας εξασφαλίσει ήδη την πολυετή φυλάκιση των δύο από εμάς που ήμασταν καταδικασμένοι σε εξοντωτικές ποινές, με τον σύντροφο Μιχαηλίδη να αριθμεί τα 6,5 χρόνια φυλακής και της συντρόφισας Αθανασοπούλου τους 18 μήνες προφυλάκισης έχοντας ποινή 35 χρόνια κάθειρξης, επιδιώκουν την ποινική επιβάρυνση της συντρόφισσας Βαλαβάνη για την οποία δεν έχουν έτοιμη κάποια βαριά κατηγορία καθιστώντας έτσι εμφανή τη θέληση τους να εκδικηθούν την στάση της, αυτή της έμπρακτης αλληλεγγύης που έδειξε.

Αλήθεια ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άριστοι ιδιοκτήτες όλων αυτών των τηλεοπτικών και εκδοτικών ομίλων που μέσα από τα έμμισθα φερέφωνα τους ρίχνουν αβίαστα το δηλητήριο τους εναντίων μας. Η πραγματικότητα για το ποιον όλων αυτών είναι ισοπεδωτική.Λαθρέμποροι, έμποροι ναρκωτικών και δολοφόνοι.

Οι εκπρόσωποι των μέσων προπαγάνδας του καθεστώτος λοιπόν τολμούν να μας αποκαλούν τρομοκράτες λέξη την οποία συκοφαντικά χρησιμοποιούν παγκοσμίως όλα τα καθεστώτα εναντίων των όπου γης επαναστατημένων – εξεγερμένων από την εποχή της γαλλικής επανάστασης και έπειτα.

Ας τους υπενθυμίσουμε ότι η αστική δημοκρατία χρησιμοποίησε την μέθοδο της τρομοκρατίας απέναντι στους αντιπάλους της για να εγκαθιδρύσει το καθεστώς της. Η στάση ζωής μας επιδιώκει να νικήσουμε συλλογικά τον φόβο που διασπείρει ο κρατικός μηχανισμός και να ανατρέψουμε το καθεστώς της ολιγαρχίας που αυτοαποκαλείται δημοκρατία. Εμείς παλεύουμε κάθε μέρα ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία. Ταυτόχρονα στην όλη μιντιακή διαχείριση της υπόθεσης μας χρησιμοποιούνται ξεκάθαρα σεξιστικοί όροι, υποτιμάτε η θέση και η στάση των δύο γυναικών και αναδεικνύετε μιντιακά το πατριαρχικό πρότυπο ενός άνδρα αρχηγού “εγκληματικής οργάνωσης” που οι γυναίκες κινούνται γύρω του. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από προσβλητικό για τις σχέσεις και την στάση μας γενικότερα.

Η κατασταλτική επιχείρηση που διεξήχθη σε βάρος μας δεν αποτελεί μια αποκομμένη αστυνομική ενέργεια αλλά την συνέχεια της επίμονης προσπάθειας του κράτους να εξοντώσει και να τσακίσει κάθε μορφής αντίσταση, κάθε εξεγερμένη καρδιά που χτυπάει στους ρυθμούς της ελευθερίας. Έρχεται να προστεθεί ως μια στιγμή επιβολής της κρατικής παντοδυναμίας δίπλα στις εκκενωμένες καταλήψεις, τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα σπασμένα κεφάλια στις διαδηλώσεις, την σεξιστική βία σε γυναίκες στα Εξάρχεια, την αναδιάρθρωση του νομικού οπλοστασίου του κράτους.

Κάποια τελικά συμπεράσματα:

  • Σίγουρα άξιζε. Κάθε μέρα ελευθερίας απαλλοτριωμένης από την σκλαβιά της φυλακής είναι ανεκτίμητη.
  • Σε μια αντιπαράθεση με έναν μηχανισμό κατά πολύ ισχυρότερο γίνεται όλο και δυσκολότερο να αντέξεις. Απαραίτητη η θωράκιση και σε πεδία που μέχρι πρότινος δεν φανταζόμασταν ενώ απαιτείτε να μην επαναλαμβανόμαστε και να είμαστε διορατικοί.
  • Η τύχη παίζει καθοριστικό ρόλο αλλά οι πιθανότητες ήταν εναντίων μας. Σε αυτό το τελευταίο σημείο αξίζει να σταθούμε γιατί εδώ διακυβεύονται πολλά. Κάθε κατασταλτική επιχείρηση στέλνει ένα μήνυμα ισχύος. Το μήνυμα αυτό αποσκοπεί στην τρομοκρατία των ανθρώπων που αντιστέκονται έμπρακτα στην κρατική μηχανή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μείωση των δράσεων και των υποκειμένων που δρουν, άρα λοιπόν και στην εστίαση των μηχανισμών στους ελάχιστους που απομένουν. Αυτό ακριβώς αυξάνει ασύμμετρα τις πιθανότητες εναντίων μας. Για αυτό είναι αναγκαίο να νικήσουμε τον φόβο, να μαζικοποιήσουμε ξανά την άμεση δράση. Να μην εγκαταλείψουμε τον δρόμο, να μην υποχωρήσουμε στις εχθροπραξίες με το κράτος και το κεφάλαιο.

Η αλληλεγγύη βρίσκει νόημα μέσα από την ανάπτυξη της πολύμορφης ανατρεπτικής δράσης.

Να υψώσουμε αναχώμα στις δίκες παρωδίες που ετοιμάζουν , στα ξεχειλωμένα κατηγορητήρια, στα φιάσκα-σκευωρίες της αντιτρομοκρατικής.

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Μιχαηλίδης Γιάννης

Αθανασοπούλου Κωνσταντίνα

Βαλαβάνη Δήμητρα

Πηγή: athens.indymedia.org

Χιλή, Σαντιάγο: Ανακοίνωση ανώνυμου αναρχο-μηδενιστή συντρόφου απ’ τη φυλακή

Λόγια ενός αιχμαλώτου της εξέγερσης, απ’ το Σαντιάγο. 1, πτέρυγα 14, κατηγορούμενος για ρίψη εμπρηστικού μηχανισμού.

Ως αναρχο-μηδενιστής ατομικιστής, γράφω τούτα τα λόγια από κάποια φυλακή της χιλιάνικης επικράτειας, και ήδη απ’ τον πρώτο μήνα εγκλεισμού ήμουν σε θέση να επανεπιβεβαιώσω τη θέση μου ενάντια στις φυλακές, τη θέση της πεισματικής ανυπακοής μπρος σ’ ολάκερο τον μηχανισμό και το πλέγμα που προσπαθεί να μας εγκολπώσει.

Σήμερα, και ενόσω η φλόγα της εξέγερσης καίει ακόμη και εκτυλίσσεται με περίσσια ισχύ σε διάφορα σημεία του κόσμου μα και στην ίδια αυτή περιοχή (στη Χιλή), είναι σημαντικό να παραμείνουμε αμετανόητοι, ασχέτως των συνεπειών που ενδέχεται να επιφέρουν οι δράσεις μας. Τίποτα απ’ όσα κάνουμε δεν είναι μάταιο, ας είμαστε όμως συνεχώς προσεκτικοί, και, ειδικά τις στιγμές αυτές όπου οι εχθροί μας γίνονται όλο και πιο επαγγελματίες, ας πράξουμε κι εμείς αναλόγως κι ας συνεχίσουμε να χωνόμαστε όλο και βαθύτερα στις πραγματικότητες που βιώνουμε, πηγαίνοντας χέρι-χέρι με την αυτο-προστασία, καθιστώντας τη σημείο των εαυτών μας, βυθιζόμενοι στα μονοπάτια που καθείς έχει διαλέξει να βαδίσει.

Ως αναρχο-μηδενιστής έγκλειστος, καλώ σε πολύμορφη αλληλεγγύη και σε μη-παραίτηση. Στέλνω τις πιο συνένοχες αγκαλιές μου και μπόλικη δύναμη, χαιρετίζω όλους και όλες όσες παραμένουν ακλόνητες, και τους έγκλειστους και τις έγκλειστες ανά τον κόσμο.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ, ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ.

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok