Γαλλία, Λιμόζ: Εμπρηστικό σαμποτάζ ενάντια στην Enedis

Εσείς
σκοτώνετε τα μικρά πτηνά και τους αετούς

εμείς
ούτε που θέλουμε να ξέρουμε για τις μεγάλες μπίζνες σας
με τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις των αιολικών πάρκων
ή με τους τεράστιους μετασχηματιστές υψηλής τάσης

Εσείς
ρημάζετε τα δέντρα, τα δάση
Εσείς
ρημάζετε τον κόσμο

εμείς
δε γουστάρουμε την πυρηνική ενέργεια,
δε γουστάρουμε τους μετρητές “Linky”*,
τα big data ή τον “μεγάλο αδερφό”

Εμείς θέλουμε “χρυσή” σύνταξη:
μίνιμουμ εισόδημα στα 10.000 ευρώ, συνταξιοδότηση στα είκοσι

Εσείς
μας μιλάτε για οικολογικές μεταρρυθμίσεις

εμείς
απαντάμε με σαμποτάζ

(απ’ τη λέξη sabot: ξύλινο παπούτσι… λένε πως στο εργοστάσιο προκαλείται ζημιά στα μηχανήματα απ’ τα παπούτσια αυτά)

* “Linky” είναι οι τηλεματικοί ηλεκτρικοί μετρητές που εγκαθιστά η Enedis σε κάθε γαλλικό σπίτι, οι οποίοι παράγουν επικίνδυνα ηλεκτρομαγνητικά κύματα κι επιτρέπουν τον άμεσο έλεγχο της ηλεκτρικής κατανάλωσης – κατά συνέπεια (επιτρέπουν) τον καθ’ εαυτόν έλεγχο ορισμένων πτυχών της ζωής μας.

Σημείωση του Insuscettibile di Ravvedimento (απ’ την ιταλική μετάφραση):

Τη νύχτα μεταξύ Δευτέρας 10 και Τρίτης 11 Φεβρουαρίου 2020, πυρπολήθηκαν στη Λιμόζ πέντε οχήματα της Enedis (εταιρεία ηλεκτρισμού στη Γαλλία, η οποία ασχολείται με την κατανομή του ηλεκτρισμού). Τρία ακόμη κάηκαν λόγω της εξάπλωσης της φωτιάς, προκαλώντας ζημιά με συνολικό κόστος 400.000 ευρώ (φαίνεται πως ένα εκ των οχημάτων ήταν ειδικό μηχάνημα). Στο σημείο βρέθηκε μια επιγραφή σε τοίχο, μα η αστυνομία δε φανέρωσε το περιεχόμενό της. Το μεσημέρι στάλθηκε η ανάληψη σε μια τοπική εφημερίδα στο La Bogue, τον “συνεργατικό ιστότοπο πληροφόρησης και αγώνα” της περιοχής.

Επιπλέον, στη Λιμόζ, τον Ιανουάριο του 2016, είχαν πυρποληθεί επτά φορτηγά της Eurovia, θυγατρικής της εταιρείας-κολοσσού Vinci. Έπειτα, τον Σεπτέμβρη του 2019, ενώ λάμβανε χώρα στο Παρίσι η δίκη κάποιων ατόμων που κατηγορούνταν για την πυρπόληση ενός μπατσικού οχήματος κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, παραδόθηκαν στις φλόγες τρία βανάκια και δύο λεωφορεία της Χωροφυλακής. Ένα συντρόφι, το οποίο κατηγορήθηκε για τους συγκεκριμένους εμπρησμούς, εξέτισε έναν χρόνο προφυλάκισης και βρίσκεται υπό επιτήρηση για σχεδόν έναν χρόνο (απαγόρευση διαμονής στη συγκεκριμένη πόλη, και ηλεκτρονικό βραχιολάκι). Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, πυρπολήθηκαν σχεδόν είκοσι οχήματα της Enedis.

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Κλιματική αλλαγή – κάποιες κριτικές σκέψεις σε κοινές παρανοήσεις σε καιρούς αλλαγής και καταστροφής

Τις προηγούμενες εβδομάδες θα μπορούσαμε να βιώσουμε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες ξανά. Έτσι, κάθε ετήσια καταγραφή θερμότητας ξεπερνάει κάθε προηγούμενη. Βρετανοί ερευνητές του κλίματος πρόσφατα παρουσίασαν ένα μοντέλο για τον υπολογισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στις μητροπόλεις μέχρι το 2050. Η Βιέννη είναι μια από τις πόλεις που επηρεάζονται περισσότερο, με αύξηση θερμοκρασίας κατά 7,6 βαθμούς Κελσίου συγκριτικά με το 1850, την χρονιά που θεωρείται λίγο πολύ ως η αρχή της βιομηχανικής επανάστασης.

Οι επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι το λιώσιμο των θαλάσσιων πάγων και παγετώνων, η αύξηση της στάθμης της θάλασσας, η απόψυξη μόνιμα παγωμένων υπεδαφών (που θα απελευθερώσει ακόμα περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα), οι αυξανόμενες ζώνες ξηρασίας και η ερημοποίηση, τα αυξανόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα, η εξαφάνιση ειδών κλπ.

Επιπλέον, θα υπάρξουν περαιτέρω κοινωνικές, πολιτικές, και οικονομικές επιδεινώσεις. Όπως λιμοί και ελλείψεις νερού, θάνατοι και ασθένειες που προκαλούνται από την πολύ υψηλή θερμοκρασία και επιδημίες, πόλεμοι πάνω από την συρρίκνωση των πόρων και εκμετάλλευση χρήσιμων επικρατειών και μια παγκόσμια μεταναστευτική κίνηση. Απλά για να αναφέρουμε μερικά.

Να αναφερθούμε μόνο σε μια πτυχή εδώ: Αν θυμόμαστε πώς οι πολιτικές τάξεις και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντέδρασαν στην λεγόμενη ‘’προσφυγική κρίση’’ το 2015. Όταν είδαμε πως τα σύνορα στρατιωτικοποιήθηκαν, αναπτύχθηκαν σχέδια δράσης και διευρύνθηκαν οι δυνάμεις στρατού και αστυνομίας. Για να μην αναφέρουμε την αναστάτωση των μίντια, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον πανικό που προωθήθηκε από πολιτικούς, μέσα μαζικής ενημέρωσης και άλλους διαμορφωτές γνώμης. Και αυτό αφορούσε έναν, λίγο- πολύ, υπολογίσιμο αριθμό ανθρώπων, σε σχέση με το τι θα γίνει αν όλο και περισσότερα μέρη της γης γίνουν μη κατοικήσιμα. Ανάλογα με το πόσο γρήγορα και δραστικά αυτές οι εξελίξεις θα λάβουν χώρα, μιλάμε για την μεγαλύτερη μεταναστευτική κίνηση στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Οι φασίστες και οι συντηρητικοί έχουν ήδη μιλήσει για μαζική μετανάστευση το 2015/2016 για να προπαγανδίσουν την πολιτική της απομόνωσης. Έννοιες όπως ‘’η μεγάλη ανταλλαγή’’ προέκυψαν από τότε και φαντάζονταν διάφορα εφιαλτικά σενάρια για να πετύχουν μια ρατσιστική και εθνικιστική κινητοποίηση. Έτσι δεν είναι προβλέψιμο τι αντιδράσεις θα προκαλούσε μια μεταναστευτική κίνηση 100 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μια ανησυχία του καθενός.

Το ‘’σημείο της μη επιστροφής’’ πέρασε! Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα, οι αλλαγές συμβαίνουν ήδη, μπορούν να γίνουν αισθητές. Και αυτές οι εξελίξεις δεν μπορούν να σταματήσουν με μεμονωμένο διαχωρισμό των αποβλήτων, εξοικονόμηση ενέργειας, βιγκανισμό κλπ. Πολλές επικλήσεις κατευθύνονται στην συμπεριφορά των καταναλωτών, καθιστώντας το έτσι ένα μεμονωμένο πρόβλημα καθενός από εμάς. ‘’Μπορείς να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου’’, ‘’10 πράγματα που μπορείς να κάνεις για να σταματήσεις την κλιματική αλλαγή’’.

Υποτίθεται ότι μας λένε: Εμείς οι άνθρωποι είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Έτσι αλλάξτε το lifestyle σας. Μετανοήστε και γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!

Αυτό εξισώνει την ευθύνη των επιχειρήσεων, της βιομηχανίας και του πολιτικού τομέα με την ευθύνη όλων μας. Έτσι κάθε ζήτημα τάξης και ιδιοκτησίας εξαλείφεται. Αλλά είμαστε όλοι πραγματικά υπεύθυνοι στον ίδιο βαθμό με εκείνους που κερδίζουν χρήματα από το γεγονός ότι όλος ο κόσμος μας πάει χαμένος; Δεν νομίζω!

Αλλά φυσικά, εδώ είναι και το προνόμιο εκείνων που έχουν αρκετά χρήματα να ζήσουν μια φιλική προς το κλίμα ζωή. Έτσι πάλι, ο πλούτος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αγοράσει κάποιος ένα άσπρο ή ‘’πράσινο’’ γιλέκο. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι οι μαλάκες που καταστρέφουν το περιβάλλον μας επειδή δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν για αυτό το ‘’πράσινο’’ lifestyle.

Εκτελούμε μια υποκατάστατη συμπεριφορά που εξυπηρετεί μόνο στο να χρησιμοποιούμε ηθικές δικαιολογίες για την ύπαρξή μας στα χέρια μας, έτσι ώστε να είμαστε πεπεισμένοι ότι πράττουμε το σωστό. Οι λανθασμένες προτάσεις αναδύονται ξανά. Επειδή κρύβονται σε κάθε γωνία! Αγνοώντας την βιομηχανία και διαχωρίζοντας το θέμα της κλιματικής αλλαγής από το θέμα του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση και η εξουσία είναι στην καρδιά του προβλήματος. Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των επιχειρημάτων περιορίζεται στην ζήτηση για έναν πράσινο/οικολογικό καπιταλισμό, ο οποίος συνοδεύεται καλύτερα από απαγορεύσεις, νόμους και συγκεκριμένους κανονισμούς για τις ζωές μας!

Πράσινος Καπιταλισμός.

Όσον αφορά τις περισσότερες κριτικές της εκμετάλλευσης της γης και της σπατάλης των πόρων, δεν πρόκειται για αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Αν και με μια στενότερη εξέταση θα πρέπει να γίνει πιο ξεκάθαρο ότι από την εκβιομηχάνιση, η οποία έδωσε στο καπιταλιστικό σύστημα μια ζωτική ώθηση τον 18ο και 19ο αιώνα, σημειώθηκε μια σταθερή αύξηση της χρήσης και εκμετάλλευσης των πρώτων υλών.

Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι ενάντια στην εκμετάλλευση της γης, πρέπει να επιτεθούμε στους καπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής, στην δικτατορία των αγορών, στην εργασία, στο κράτος που προστατεύει και νομιμοποιεί αυτή την εκμετάλλευση, το πολιτικό σύστημα και την τεχνολογία.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές είμαστε πολύ μόνοι σε αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει ότι κάτι συμβαίνει , ότι ο κόσμος πρόκειται να εξελιχθεί προς μια επικίνδυνη κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι παίρνουν τους δρόμους για να πείσουν επιχειρήσεις και πολιτικούς ότι είναι ώρα για ‘’ενεργειακή μετάβαση’’. Αλλά όχι για μια θεμελιώδη αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών και της οικονομίας. Φυσικά θα ήταν ωραίο αν υπήρχε λιγότερος ρατσισμός και σεξισμός και αν υπήρχαν πιο δίκαιες εργασιακές συνθήκες. Αλλά βασικά όλα πρέπει να παραμείνουν ως επί το πλείστον ίδια: οι ανέσεις, η κατανάλωση, οι τεχνολογικές συσκευές που υποτίθεται ότι απλοποιούν τις ζωές μας αλλά μας κάνουν όλο και πιο εξαρτημένους και στην πραγματικότητα μας κοντρολάρουν και μας επανεκπαιδεύουν, το πολιτικό θέαμα κλπ. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο πράσινος καπιταλισμός προπαγανδίζεται. Επειδή, όπως πολλοί από τις επονομαζόμενες ‘’διαμαρτυρίες τις Παρασκευές για το μέλλον’’ έχουν ήδη εκφραστεί ανοιχτά, αλλά και άλλοι που υποστηρίζουν τα μέτρα ενάντια στην κλιματική αλλαγή: ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή δεν είναι αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό!

Χωρίς να αντιμετωπίζουμε την καπιταλιστική αθλιότητα, ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση της γης και στο πλαίσιο αυτό η λεγόμενη ‘’μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή’’ δεν έχει νόημα. Μάλλον παραμένει μια μεταρρυθμιστική έκκληση προς τους πολιτικούς, αγνοώντας τι αιτίες της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της καταστροφής των βιοτόπων μας για χάρη της διατήρησης των υφιστάμενων συνθηκών εκμετάλλευσης και κερδών, προκειμένου να τους προσεγγίσει πιο κοντά στα οικολογικά πρότυπα, κάτι το οποίο είναι απολύτως παράλογο!

Προβλέψεις και η αθλιότητα του πολιτικού κόσμου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν υπάρχει κάποια πιθανότητα να μειωθούν οι κλιματικές αλλαγές εντός της καπιταλιστικής τάξης σε ένα ανεκτό επίπεδο. Και το επόμενο ερώτημα είναι: Ποιο είναι αυτό το ανεκτό επίπεδο;

Αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα γεγονότα που έχουμε την δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση μέχρι τώρα, γίνεται γρήγορα ξεκάθαρο ότι αυτό είναι το πιο περίπλοκο πρόβλημα που το ανθρώπινο είδος έχει αντιμετωπίσει. Αναρίθμητοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη και η επιρροή που έχει ο ένας στον άλλον και συχνά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι γνώμες διαφέρουν σημαντικά ως προς το τι θα αντιμετωπίσουμε το 2100, ή αν αυτές οι εξελίξεις θα έρθουν πολύ νωρίτερα! Από την μια μεριά, υπάρχει η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 βαθμό κελσίου, η οποία θα μας έσωζε από σημαντικές επιπτώσεις προς το παρόν. Ο αριθμός αυτός είναι κομβικός για τις απαιτήσεις πολλών ακτιβιστών. Αυτό θα σήμαινε ότι οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν κατά 45% μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, με στόχο την μείωσή τους στο μηδέν μέχρι το 2050. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν 100% μέσα στα επόμενα 30 χρόνια!

Λόγω του ότι ο στόχος αυτός στην πραγματικότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί, πολλοί αναμένουν μια πολύ υψηλότερη αύξηση της θερμοκρασίας τις ερχόμενες δεκαετίες. Κάνουν λόγο για 2 βαθμούς, 4 βαθμούς, 6 και 8. Που 8 βαθμοί θα σήμαιναν την καταστροφή μεγάλων μερών της γης και του μεγαλύτερου μέρους της ανθρώπινης φυλής. Και δεδομένου ότι ελάχιστα έχουν συμβεί τα τελευταία 40 χρόνια, και δεδομένου ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ( τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας που το έδειξαν χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, αλλά από το 1979 οι πολιτικοί και η βιομηχανία έχουν έρθει αντιμέτωποι με τα γεγονότα), είναι υπό αμφισβήτηση αν θα υπάρξει ‘’ανάκαμψη’’ τις επόμενες δεκαετίες και αν η βιομηχανία οικειοθελώς εγκαταλείψει την χρήση ορυκτών καυσίμων.
Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι το αντικείμενο της απαιτούμενης οικολογικής αλλαγής αποτελεί επικίνδυνη επιχείρηση από τους πολιτικούς και την βιομηχανία. Όχι μόνο επειδή δεν νομίζω πως οι κερδοσκόποι τους συστήματος αυτού θα πείθονταν να κάνουν οτιδήποτε που δεν εμπίπτει στα ενδιαφέροντά τους, αλλά και γιατί θα μπορούσε να μοιάζει ως μια πολιτική εφαρμογή με την μορφή εξαναγκασμού και νόμων.

Έξυπνες Πόλεις.

Μια άλλη πλευρά για την οποία θα ήθελα να συζητήσω εδώ είναι η εργαλειοποίηση της κλιματικής αλλαγής για διάφορες τεχνολογικές εξελίξεις. Μια ιδέα είναι αυτή των λεγόμενων ‘’έξυπνων πόλεων’’ και αστικών περιοχών.

Σε συνεργασία με άλλους, ο δήμος της Βιέννης πρόσφατα δημοσίευσε μια μπροσούρα: ’’ Smart Simpel. Ο δρόμος μας προς το μέλλον εξηγείται απλά.’’ Στο φυλλάδιο αυτό, ο δήμαρχος Ludwig εξηγεί: ’’ Η κλιματική αλλαγή είναι ίσως το πιο φλέγον ζήτημα εδώ. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν άντε στην Βιέννη, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους πόρους μας πολύ πιο υπεύθυνα απ’ ότι σκεφτόμασταν μόλις λίγα χρόνια πριν. Αλλά και η οικονομική ανάπτυξη, οι νέες τεχνολογίες όπως η ψηφιοποίηση ή η συνύπαρξη στην πόλη, όλα αυτά είναι θέματα που αλληλοσυνδέονται και επιζητούν συνεχώς νέες λύσεις. Έτσι το σύνθημα είναι: ‘’ Να είσαι έξυπνος!’’

Έτσι εμείς πρέπει να ‘’είμαστε έξυπνοι’’ για να επιβιώσουμε από την κλιματική αλλαγή. Μεταξύ άλλων, το φυλλάδιο κάνει λόγο για ηλεκτρικά ποδήλατα, ανταλλαγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, δημιουργικότητα στους δημόσιους χώρους και εναλλακτική παραγωγή ενέργειας. Αλλά αυτό που δεν αναφέρεται, είναι ο έλεγχος, η συλλογή δεδομένων και η παρακολούθηση. Δεν αναφέρει ότι όλο το περιβάλλον θα εξοπλιστεί με ‘’έξυπνες συσκευές.’’ Επειδή πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της ‘’Έξυπνης Πόλης’’, το δίκτυο θα είναι συνδεδεμένο ψηφιακά και έτσι θα υπάρχει πιο εύκολη παρακολούθηση και φύλαξη από τις κυρίαρχες τάξεις, το πολιτικό σύστημα, την οικονομία, τις σχετικές με την ενέργεια εταιρίες κλπ.

Στο σημείο αυτό βρίσκω ενδιαφέρον το ότι ο κύριος Ludwig παρουσιάζει την σκατόφατσά του ως προστάτη του περιβάλλοντος, ενώ η κυβέρνησή του ενέκρινε την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Lobau. Ένα τεράστιο πρότζεκτ που σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα τούνελ αυτοκινητοδρόμου κάτω από τα φυσικό απόθεμα του Lobau. Και έτσι να δημιουργηθεί μια κυκλοφοριακή σύνδεση για τις συγκοινωνίες και ταυτόχρονα να ανοίξουν νέα εδάφη για οικονομικούς σκοπούς. Τι γαμημένη κοροϊδία!
Πιστεύουμε ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίσουμε πολλά τέτοια πρότζεκτ που πρόκειται να υλοποιηθούν στο όνομα του κλίματος, αλλά είναι ικανά μόνο για ένα πράγμα: Να μπορούν να κυβερνούν όλους μας πιο αποτελεσματικά!

Ποιο θα είναι το μέλλον; Δεν θέλουμε να κάνουμε εικασίες σχετικά με το πώς η αλλαγή του κλίματος θα επηρεάσει πραγματικά όλους μας. Αλλά οι προβλέψεις και οι υπολογισμοί που έχουμε στα χέρια μας δεν υποδηλώνουν κάτι καλό. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να προσαρμοστούμε όχι μόνο σε άλλες κλιματικές συνθήκες, αλλά και σε άλλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες!

Για να αντισταθούμε στην καταστροφή της γης, η ισορροπία της δύναμης πρέπει να αλλάξει εκ θεμελίων ή να εξαλειφθεί. Οι σημερινές διαμαρτυρίες θα πρέπει να αρθούν σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο αντιπαράθεσης. Η οικονομία πρέπει να επιβραδύνεται οδυνηρά με πολύ περισσότερες άμεσες επιθέσεις και σαμποτάζ για να επιτευχθούν ορισμένοι σκοποί. Οι ηγέτες θα επιδιώκουν πάντα να ανοίγουν διάλογο με τους διαμαρτυρόμενους. Αυτό προσφέρει χώρο σε κάποια έρμαια να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, αλλά μόνο όσο τα πάντα προχωρούν ειρηνικά και υπάρχουν περιορισμένες απαιτήσεις. Όμως αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα θεμελιωδώς. Ο κανόνας δεν μπορεί να μαλακώσει με ωραία λόγια!

Για την καταστροφή της βιομηχανίας, της εργασίας και της εκμετάλλευσης!

Σαμποτάζ και άμεση επίθεση!

Πηγή: 325nostate
Μετάφραση: Lobo Negro

Μπροσούρα: Alfredo Bonanno – Οι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 61 στο περιοδικό «Anarchismo» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Ιούλιο του 1988. Μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του 2007.

”Η ανοικοδόμηση του κεφαλαίου και του Κράτους, έτσι όπως πραγματοποιείται σήμερα, προτείνει έναν επαναπροσδιορισμό των ταξικών σχέσεων μέσω νέων προοπτικών. Λυτο’ι που κατέχουν και θα κατέχουν στο μέλλον τα τεχνολογικά όργανα, θα έχουν και την εξουσία και θα καταφέρουν να διαχειριστούν την συναίνεση. Αυτοί θα είναι οι «εντός» σε μια πραγματικότητα κυριαρχίας. Οι υπόλοιποι θα είναι οι «εκτός», καταδικασμένοι σε μια «παθητική» χρήση της τεχνολογίας. Η τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας θα επιτευχθεί μέσω της απώλειας όσων κατέχει η τάξη των «εκτός» και σε πρώτο επίπεδο, του πολιτισμού της. Αυτοί που υφίστανται αυτήν την πίεση είναι οι νέοι. Ανάμεσα τους θα φανεί ποιοι θα είναι οι μελλοντικοί «εκτός» και «εντός». Και φυσικά δεν θα είναι ο χώρος ταξικής καταγωγής αυτός που θα καθορίσει ποιος θα γίνει τι. Οι καθοριστικοί παράγοντες θα είναι άλλοι. Αυτό το κείμενο προσπαθεί να περιγράψει σε βάθος αυτούς τους νέους καθοριστικούς παράγοντες της ταξικής επιλογής ”
———————
”Κατά το παρελθόν η καταστροφή θα μπορούσε να ήταν και ένα ”ατύχημα”, εν πάση περιπτώση όχι βαρύ, γιατί από τα ερείπια θα μπορούσε να φτιαχτεί ο ελεύθερος κόσμος.  Σήμερα πρόκειται για ένα απαραίτητο βήμα γιατί μόνο μέσω της καταστροφής όλων αυτών των πραγμάτων που έφτιαξαν τα αφεντικά, ή τουλάχιστον ξεκινώντας από την εφαρμογή των μεταβιομηχανικών νέων τεχνολογιών, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε τη μελλοντική ελεύθερη κοινωνία. ”

pdf: Οινεοισεμιαμεταβιομηχανικηκοινωνια

The Cynical Utopian: Φυσική ή Κοινωνική καταστροφή;

Το παρακάτω κείμενο συντάχθηκε το 2011 με αφορμή τον σεισμό και το επακόλουθο τσουνάμι στο Τόχοκου της Ιαπωνίας, γεγονότα υπαίτια και για την πυρηνική καταστροφή στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Προχωρήσαμε στην μετάφραση του δίχως την παραμικρή δυστυχώς αμφιβολία αναφορικά με την επικαιρότητα του σήμερα.

Δ.Ο. Ragnarok

Φυσική ή κοινωνική καταστροφή; Ένα ανοιχτό γράμμα από τα αφεντικά σας σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στην Ιαπωνία και άλλα συναφή.

Χιλιάδες επί χιλιάδων νεκροί ή αγνοούμενοι. Εκατομμύρια φυγάδες. Έως τώρα. Ολόκληρες πόλεις σβησμένες από τον χάρτη. Σαν η Ιαπωνία να μην χτυπήθηκε από σεισμό αλλά από πυρηνική βόμβα. Σχεδόν σαν να μην ήταν ένα τσουνάμι αλλά ένας πόλεμος η αιτία μετατροπής των σπιτιών σε ερείπια. Βέβαια, στην πραγματικότητα βλέπετε περί αυτού πρόκειται. Αλλά, σε πείσμα όσων πιστεύετε οι εχθροί που χτύπησαν τόσο ανηλεώς και εξακολουθούν να μας απειλούν δεν είναι η θάλασσα και ο ουρανός. Μολονότι, σας ποδηγετήσαμε να αντιλαμβάνεστε την φύση ως οντότητα, ως υπόσταση ικανή να μετέλθει εργαλεία αποζητώντας εκδίκηση, ήτοι ως εχθρική και αφιλόξενη ύπαρξη, αυτό δεν είναι παρά μία εκ των αναρίθμητων μηχανορραφιών μας. Ο εν λόγω διεξαγόμενος για αιώνες πόλεμος δεν είναι ένας πόλεμος μεταξύ της ανθρωπότητας και της φύσης.  Εμείς εφηύραμε την παραπάνω ιστορία ώστε να σας πειθαρχήσουμε. Απεναντίας, εμείς είμαστε ο εχθρός, εμείς είμαστε ο πόλεμος.

Η φύση όμως συνιστά ένα από τα πολλά πεδία μαχών. Προξενήσαμε πλημμύρες μετασχηματίζοντας το ατμοσφαιρικό κλίμα μέσω των βιομηχανικών μας δραστηριοτήτων. Καταστρέψαμε τις όχθες των ποταμών τσιμεντώνοντας τις κοίτες τους και αποψιλώνοντας τις ακτές τους. Κατασκευάσαμε πρόχειρες, ετοιμόρροπες γέφυρες με άθλια υλικά προκειμένου να υπονομεύσουμε τον ανταγωνισμό για την κατοχύρωση συμβολαίων. Εμείς ισοπεδώσαμε ολόκληρα χωριά και πόλεις επικοίζοντας επισφαλείς, σεισμογενείς περιοχές. Μολύναμε τον πλανήτη φυτεύοντας παντού πυρηνικά εργοστάσια. Μετατρέψαμε τους εαυτούς μας σε τσακάλια και γύπες επιδιώκοντας παντού και πάντοτε το κέρδος. Σκόπιμα απορρίψαμε την λήψη προληπτικών μέτρων αφού μέριμνα μας ανέκαθεν ήταν το άνοιγμα νέων εμπορικών κέντρων, μεγάλων λεωφόρων, υπόγειων γραμμών και αθλητικών σταδίων. Μα δεν θα τα είχαμε κατορθώσει αυτά χωρίς την πολύτιμη αρωγή σας. Εσείς ήσασταν αυτοί που επανειλημμένως επιτρέψατε την πραγματοποίηση όλων αυτών των σχεδίων, αναθέτοντας σε μας, όλες τις σχετικές με την ζωή σας αποφάσεις. Και σας ευχαριστούμε θερμά…

Ωστόσο, με την σειρά μας, κάναμε τα πάντα για εσάς. Ερημώσαμε τον κόσμο αφήνοντας σας να κινείστε ταχύτερα, να τρέφεστε ταχύτερα, να εργάζεστε ταχύτερα και να ζείτε ταχύτερα. Εξάλλου η ταχύτητα δεν συνιστά την κοινή μύχια επιθυμία όλων σήμερα; Πως τολμάτε λοιπόν να διαμαρτύρεστε παρατηρώντας πως συνάμα πεθαίνετε ταχύτερα; Συνεχίστε όμως απρόσκοπτα να παραπονιέστε. Δεν μας ενοχλεί όσο εξακολουθείτε να φυτοζωείτε παθητικά και υπάκουα.

Απλά συνειδητοποιείστε πως δεν υφίστανται ακραιφνείς ”φυσικές καταστροφές” την σήμερον ημέρα.  Όλες είναι κοινωνικές καταστροφές. Και μπορείτε πρόθυμα να τις αποδεχτείτε ως άμεσο τίμημα για την εξασφάλιση της ταχύτητας και της άνεσης σας. Αν δεν επιθυμείτε να είστε θύμα των διάχυτων δηλητηρίων και των πρόχειρων κατασκευών που διαλύονται σε απρόοπτους σεισμούς και ασυνήθιστες πλημμύρες, αν δεν θέλετε να πεθάνετε από άγνωστους ιούς τότε, οφείλετε να θέσετε ένα τέλος στην μόνιμη καθήλωση σας. Είστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσετε τον πόλεμο που σας έχουμε κηρύξει αντιδρώντας έναντι των πραγματικών σας αντιπάλων: του τρόπου ζωής, των αξιών, των έξεων, της κουλτούρας της παθητικής αδιαφορίας και της επιβεβλημένης υπακοής τις οποίες ποτέ δεν αμφισβητείτε ( και πόσο ευγνώμονες σας είμαστε γι αυτό), τουτέστιν της κοινωνίας και όλων των δομών της. Ευχόμαστε πάντως ότι θα επιμείνετε να μην δείχνετε την παραμικρή διάθεση να φανταστείτε εναλλακτικές προοπτικές ζωής ή πάλης ενάντια στην ισχύουσα πραγματικότητα, πως πρόθυμα θα εξακολουθείτε να πεθαίνετε από τον τρόπο ζωής που οργανώσαμε και επιβάλλαμε, αντί να απειλήσετε την εξουσία και τα συμφέροντα μας. Για το καλό της οικονομίας και της κοινωνικής ειρήνης ( η οποία δεσπόζει ως αποτέλεσμα της διαρκούς νίκης μας στον πόλεμο.) παρακαλούμε παραμείνετε υπάκουοι και σβήστε όσο ήσυχα ζήσατε μέχρι σήμερα.

—————————————

Σας ευχαριστούμε
Οι αφέντες σας.

 

The Cynical Utopian

Πηγή: vagabondtheorist
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Shoshana Zuboff: Τι είναι ο Καπιταλισμός της Επιτήρησης;

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power (PublicAffairs, 2019). Η Shoshana Zuboff είναι ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης διεκδικεί για λογαριασμό του την ανθρώπινη εμπειρία ως μια ελεύθερη πρώτη ύλη προς μετατροπή σε συμπεριφορικά δεδομένα. Αν και κάποια από αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για την βελτίωση προϊόντων ή υπηρεσιών, τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως ιδιοταγές συμπεριφορικό πλεόνασμα, που τροφοδοτείται σε μια προηγμένη μεταποιητική διαδικασία γνωστή ως «νοημοσύνη της μηχανής», και μετατρέπεται σε προϊόντα πρόβλεψης που προβλέπουν τι θα κάνεις τώρα, σε λίγο ή αργότερα. Τέλος αυτά τα προϊόντα πρόβλεψης ανταλλάσσονται σε ένα νέο είδος αγοράς για συμπεριφορικά προϊόντα που ονομάζω συμπεριφορικές προθεσμιακές (futures) αγορές. Οι καπιταλιστές της επιτήρησης έχουν γίνει τρομερά πλούσιοι μέσω αυτών των δραστηριοτήτων, γιατί πολλές εταιρίες είναι πρόθυμες να στοιχηματίσουν στην μελλοντική μας συμπεριφορά.   

Όπως μπορούμε να δούμε, η ανταγωνιστική δυναμική αυτών των νέων αγορών οδηγούν τους καπιταλιστές της επιτήρησης να αποκτήσουν ακόμη πιο προγνωστικές πηγές συμπεριφορικού πλεονάσματος: τις φωνές μας, τις προσωπικότητες, και τα συναισθήματα. Στο τέλος, οι καπιταλιστές της επιτήρησης ανακάλυψαν πως τα πιο προγνωστικά συμπεριφορικά δεδομένα προέρχονται από την παρέμβαση στη κατάσταση των πραγμάτων ώστε να σπρώξουν, να στρέψουν, να συντονίσουν και να οδηγήσουν τη συμπεριφορά προς επικερδή αποτελέσματα. Ανταγωνιστικές πιέσεις παρήγαγαν αυτή την αλλαγή, στην οποία αυτοματοποιημένες μηχανικές διαδικασίες όχι μόνο ξέρουν τη συμπεριφορά μας αλλά επίσης διαμορφώνουν τη συμπεριφορά μας σε μαζική κλίμακα. Με τον αναπροσανατολισμό αυτό από την γνώση προς την δύναμη, δεν είναι αρκεί πλέον η αυτοματοποίηση ροών πληροφοριών για εμάς· ο στόχος πλέον είναι να αυτοματοποιήσουν εμάς. Σε αυτή τη φάση της εξέλιξης του καπιταλισμού της επιτήρησης, τα μέσα της παραγωγής είναι υποταγμένα σε όλο και πιο περίπλοκα και συνολικά «μέσα συμπεριφορικής τροποποίησης». Με το τρόπο αυτό, ο καπιταλισμός της επιτήρησης γεννά ένα νέο είδος εξουσίας που ονομάζω εργαλειακή (instrumentarianism). Η εργαλειακή εξουσία γνωρίζει και διαμορφώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά προς το σκοπό τρίτων. Αντί για εξοπλισμούς και στρατούς, ασκεί την θέληση της μέσα από το αυτοματοποιημένο μέσο μιας όλο και ευρύτερης υπολογιστικής αρχιτεκτονικής «έξυπνων» δικτυωμένων συσκευών, πραγμάτων και χώρων.

Θα δούμε την ανάπτυξη και την διάδοση αυτών των δραστηριοτήτων και της εργαλειακής εξουσίας που τα συντηρεί. Πράγματι, έχει γίνει δύσκολο να ξεφύγεις από αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο αγοράς, τα πλοκάμια της οποίας εκτείνονται από την ήπια καθοδήγηση του κοπαδιού των αθώων παιχτών του Pokémon Go να φάνε, να πιούν, και να αγοράσουν στα εστιατόρια, τα μπαρ και τα φαστφουντάδικα, και καταστήματα που πληρώνουν για να παίξουν στις συμπεριφορικές προθεσμιακές αγορές ως την ανελέητη εκμετάλλευση του πλεονάσματος από τα προφίλ στο Facebook για το σκοπό της διαμόρφωσης ατομικής συμπεριφοράς, είτε είναι η αγορά αλοιφής για σπυράκια στις 17:45 την Παρασκευή, στο πάτημα «ναι» σε μια προσφορά για νέα παπούτσια τρεξίματος καθώς οι ενδορφίνες ορμούν στο εγκέφαλό σας μετά το μακρύ κυριακάτικο πρωϊνό τρέξιμο, ή τι να ψηφίσετε την επόμενη Κυριακή. Όπως ακριβώς ο βιομηχανικός καπιταλισμός σπρώχνονταν προς την συνεχή εντατικοποίηση των μέσων παραγωγής, έτσι και οι καπιταλιστές της επιτήρησης και οι παίκτες τους στην αγορά είναι εγκλωβισμένοι στη συνεχή εντατικοποίηση των μέσων συμπεριφορικής τροποποίησης και την συγκέντρωση της δύναμης της εξουσίας της εργαλειακής εξουσίας.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι αντίθετος από το πρώιμο ψηφιακό όνειρο, εξορίζοντας το Ενσυνείδητο Σπίτι στην αρχαία ιστορία. Αντίθετα, καταστρέφει την ψευδαίσθηση πως η δικτυωμένη μορφή φέρει κάποιου είδους εγγενούς ηθικού περιεχομένου, το πως να είσαι «συνδεδεμένος» είναι με κάποιος τρόπο από φυσικού του φιλοκοινωνικό, εγγενώς περιεκτικό, ή πως έχει φυσική τάση προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης. Η ψηφιακή σύνδεση είναι πλέον το μέσο προς τον εμπορικό στόχο τρίτων. Στο πυρήνα του, ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι παρασιτικός και αυτοαναφορικός. Ανασταίνει την παλιά απεικόνιση του καπιταλισμού από τον Karl Marx ως βρυκόλακα που τρέφεται από την εργασία, αλλά με μια απροσδόκητη αλλαγή. Ο καπιταλισμός της επιτήρησης αντί με εργασία, τρέφεται από κάθε πτυχή της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η Google επινόησε και τελειοποίησε τον καπιταλισμό της επιτήρησης σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που η General Motors εκατό χρόνια πριν επινόησε και τελειοποίησε τον διευθυντικό καπιταλισμό. Η Google ήταν ο πρωτοπόρος του καπιταλισμού της επιτήρησης στη θεωρία και στη πράξη, τη μεγάλη επένδυση για έρευνα και ανάπτυξη, και η πρωτοπορία στον πειραματισμό και την εφαρμογή, αλλά πλέον δεν είναι ο μοναδικός παίχτης σε αυτό το γήπεδο. Ο καπιταλισμός της επιτήρησης γρήγορα επεκτάθηκε στο Facebook και αργότερα στη Microsoft. Στοιχεία δείχνουν πως η Amazon έχει στραφεί σε αυτή τη κατεύθυνση και αποτελεί μόνιμη πρόκληση για την Apple, τόσο ως εξωτερική απειλή και ως πηγή εσωτερικού διαλόγου και σύγκρουσης.

Ως πρωτοπόρος του καπιταλισμού της επιτήρησης, η Google εγκαινίασε μια δίχως προηγούμενο επιχείρηση αγοράς στους αχαρτογράφητους χώρους του ίντερνετ, όπου  αντιμετώπισε ελάχιστα εμπόδια από το νόμο ή ανταγωνιστές, όπως ένα χωροκατακτητικό είδος σε ένα περιβάλλον ελεύθερο από φυσικούς θηρευτές. Οι ηγέτες της έσπρωξαν την συστημική συνέχεια της επιχείρησης τους με ένα καταιγιστικό ρυθμό που ούτε οι δημόσιοι θεσμοί ούτε άτομα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Η Google επίσης ευνοήθηκε από ιστορικά γεγονότα όταν ένας μηχανισμός εθνικής ασφάλειας κινητοποιημένος από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου είχε την τάση να φροντίζει, να μιμείται, να προστατεύει, και να οικειοποιείται τις αναδυόμενες ικανότητες του καπιταλισμού της επιτήρησης για χάρη της απόλυτης γνώσης και την υπόσχεση του για βεβαιότητα.

Οι καπιταλιστές της επιτήρησης σύντομα συνειδητοποίησαν πως μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε ήθελαν, και το έκαναν. Μεταμφιέστηκαν με τα ρούχα του υπερασπιστή και της χειραφέτησης, επικαλούμενοι και εκμεταλλευόμενοι τις σύγχρονες αγωνίες, με την αληθινή δράση να είναι κρυμμένη μακριά από το προσκήνιο. Ο χιτώνας αορατότητας τους ήταν υφασμένος με ίσα μέρη από την χειραφετική γλώσσα του διαδικτύου, την ικανότητα για γρήγορη κίνηση, την βεβαιότητα τεράστιων ροών εισοδήματος, και την άγρια, ανυπεράσπιστη φύση της περιοχής που θα κατακτούσαν και θα αξίωναν. Ήταν προστατευμένοι από την εγγενή ασάφεια των αυτοματοποιημένων διαδικασιών που εξουσιάζουν, την άγνοια που δημιουργούν αυτές οι διαδικασίες, και η αίσθηση της βεβαιότητας που δημιουργούν.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης δεν περιορίζεται πλέον μόνο στα δράματα του ανταγωνισμού των μεγάλων εταιριών του διαδικτύου, όπου οι προθεσμιακές συμπεριφορικές αγορές αρχικά στόχευαν στην διαδικτυακή διαφήμιση. Οι μηχανισμοί και τα οικονομικά κίνητρα του έχουν γίνει το τυπικό μοντέλο για τις περισσότερες εταιρίες που βασίζονται στο διαδίκτυο. Τελικά, η πίεση του ανταγωνισμού έσπρωξαν την επέκταση στον φυσικό κόσμο, όπου οι ίδιοι θεμελιώδεις μηχανισμοί που οικειοποιούνται τον διαδικτυακή μας περιήγηση, τα like και τα click εκπαιδεύονται κατά τη διάρκεια του τρεξίματος στο πάρκο, στη συζήτηση στο πρωινό, ή στο κυνήγι για χώρο στάθμευσης. Σήμερα τα προϊόντα πρόγνωσης ανταλλάσσονται σε συμπεριφορικές προθεσμιακές αγορές που εκτείνονται πέρα από τις στοχευμένες διαδικτυακές διαφημίσεις σε πολλούς  άλλους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλίσεων, του εμπορίου, των οικονομικών, και μια όλο και ευρύτερη γκάμα από εταιρίες αγαθών και υπηρεσιών αποφασισμένων να συμμετάσχουν σε αυτές τις νέες και κερδοφόρες αγορές. Είτε πρόκειται για μια «έξυπνη» οικιακή συσκευή, αυτό που οι ασφαλιστικές εταιρίες αποκαλούν «συμπεριφορική ασφάλιση», ή κάποια από χιλιάδες άλλες συναλλαγές, τώρα πληρώνουμε για την ίδια μας την υποδούλωση.

Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες του καπιταλισμού της επιτήρησης δεν είναι αντικείμενα μιας ανταλλαγής αξίας. Δεν δημιουργούν δημιουργικές ανταλλαγές παραγωγού-καταναλωτή. Αντίθετα, είναι τα «δολώματα» που προσελκύουν τους χρήστες στις αποσπαστικές τους δραστηριότητες στην οποία οι προσωπικές μας εμπειρίες συγκεντρώνονται και συσκευάζονται ως τα μέσα για σκοπούς τρίτων. Δεν είμαστε οι «πελάτες» του καπιταλισμού της επιτήρησης. Αν και το ρητό μας λέει «Αν είναι τζάμπα, τότε το προϊόν είσαι εσύ», είναι και αυτό λάθος. Είμαστε οι πηγές του κρίσιμου πλεονάσματος του καπιταλισμού της επιτήρησης: τα αντικείμενα μιας τεχνολογικά προηγμένης και όλο και περισσότερο αναπόφευκτη δραστηριότητα απόσπασης πρώτης ύλης. Οι πραγματικοί πελάτες του καπιταλισμού της επιτήρησης είναι οι εταιρίες που συναλλάσσονται στις αγορές του για μελλοντικές συμπεριφορές.

Αυτή η λογική μετατρέπει την συνηθισμένη ζωή σε μια καθημερινή ανανέωση μιας φαουστικής συμφωνίας του 21ου αιώνα. «Φαουστική» επειδή είναι σχεδόν αδύνατο να απομακρύνουμε τους εαυτούς μας, παρά το γεγονός πως αυτό που θα πρέπει να δώσουμε σε αντάλλαγμα θα καταστρέψει τη ζωή όπως την ξέρουμε. Σκεφτείτε πως το ίντερνετ έχει γίνει απαραίτητη για την κοινωνική συμμετοχή, που πλέον η αγορά έχει κορεστεί με εμπορεύματα, και αυτό το εμπόρευμα είναι πλέον υποταγμένο στον καπιταλισμό της επιτήρησης. Η εξάρτηση μας είναι στην καρδιά του σχεδίου του καπιταλισμού της επιτήρησης, στο οποίο οι ουσιαστικές μας ανάγκες για αποτελεσματική ζωή ανταγωνίζονται εναντίον της τάσης για αντίσταση για τις όλο θράσος εισβολές του. Αυτή η σύγκρουση παράγει ένα ψυχικό μούδιασμα που μας εξοικειώνει με την πραγματικότητα του να παρακολουθείσαι, να αναλύεσαι, να είσαι υπό εκμετάλλευση, να τροποποιείσαι. Μας προδιαθέτει στο να εκλογικεύσουμε την κατάσταση με παραιτημένο κυνισμό, δημιουργεί δικαιολογίες που λειτουργούν σαν μηχανισμοί άμυνας («Δεν έχω τίποτα να κρύψω»), ή να βρούμε άλλους τρόπους για να χώσουμε τα κεφάλια μας στην άμμο, επιλέγοντας την άγνοια λόγω αγανάκτησης και αδυναμίας. Με το τρόπο αυτό, ο καπιταλισμός της επιτήρησης επιβάλει μια ουσιαστικά αισχρή επιλογή που οι άνθρωποι του 21ου αιώνα δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να κάνουν, και η κανονικοποίηση του μας αφήνει να τραγουδάμε αλυσοδεμένοι.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης δραστηριοποιείται μέσα από, δίχως προηγούμενο, ασυμμετρίες  στη γνώση και τη δύναμη που παράγει γνώση. Οι καπιταλιστές της επιτήρησης γνωρίζουν τα πάντα για εμάς, ενώ οι δραστηριότητες τους είναι σχεδιασμένες για να είναι άγνωστες σε εμάς. Συσσωρεύουν τεράστιες εκτάσεις νέας γνώσης από εμάς, αλλά όχι για εμάς. Προβλέπουν τις μελλοντικές μας πράξεις για το κέρδος άλλων, όχι το δικό μας. όσο ο καπιταλισμός της επιτήρησης και οι προθεσμιακές συμπεριφορικές αγορές του επιτρέπεται να ακμάζουν, η ιδιοκτησία των νέων μέσων συμπεριφορικής τροποποίησης επισκιάζει την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής ως τη πηγή του καπιταλιστικού πλούτου και εξουσίας στον 21ο αιώνα.

Αυτά τα γεγονότα και οι συνέπειες τους για τις προσωπικές μας ζωές, τις κοινωνίες μας, τις δημοκρατίες μας, και τον αναδυόμενο πληροφοριακό πολιτισμό μας εξετάζονται λεπτομερώς αλλού. Τα στοιχεία και η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούνται εδώ δείχνουν πως ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη που κινητοποιείται από πρωτόγνωρες οικονομικές επιταγές που αδιαφορούν για τους κοινωνικούς κανόνες και εξουδετερώνουν τα στοιχειώδη δικαιώματα που συσχετίζονται με την προσωπική αυτονομία που είναι ουσιώδη για την ίδια την πιθανότητα μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Όπως ακριβώς ο βιομηχανικός πολιτισμός άκμασε εις βάρος της φύσης και τώρα απειλεί να μας κοστίσει τη γη, ένας πληροφοριακός πολιτισμός διαμορφωμένος από τον καπιταλισμό της επιτήρησης και την καινούρια του εργαλειακή εξουσία θα ανθίσει σε βάρος της ανθρώπινης φύσης και θα απειλήσει να μας κοστίσει την ανθρωπιά μας. η βιομηχανική κληρονομιά του κλιματικού χάους μας γεμίζει με απόγνωση, τύψεις, και φόβο. Καθώς ο καπιταλισμός της επιτήρησης γίνεται η κυρίαρχη μορφή του καπιταλισμού της πληροφορίας στο καιρό μας, ποια νέα κληρονομιά καταστροφής και τύψεων θα θρηνούν οι μελλοντικές γενιές; Μέχρι να διαβάσετε αυτές τις λέξεις, το εύρος αυτής της νέας μορφής θα έχει μεγαλώσει καθώς περισσότεροι τομείς, εταιρίες, startups, δημιουργοί εφαρμογών, και επενδυτές συγκεντρώνονται γύρω από αυτή τη μοναδική πιθανή εκδοχή του καπιταλισμού της πληροφορίας. Αυτή η κινητοποίηση και η αντίσταση γεννά θα καθορίσουν ένα σημαντικό πεδίο αντιπαράθεσης πάνω στο οποίο η πιθανότητα για ένα ανθρώπινο μέλλον στο νέο όριο της εξουσίας δοκιμαστεί.

Πηγή:geniusloci

Η κοινωνία της διαρκούς απασχόλησης

**Πρόκειται για το 3ο μέρος (και τον επίλογο) του κειμένου «Ένα σπάνιο εμπόρευμα: για την άνοδο και την πτώση της εργασίας».

Οι λευκοί αποβιβάζονται! Κανόνια! Θα μας βαφτίσουν, θα μας

ντύσουν και θα μας βάλουν να δουλέψουμε

Αρθούρος Ρεμπώ

Αυτή η εξέχουσα θέση που καταλαμβάνει η εργασία σήμερα στο κοινωνικό φαντασιακό, η συνταύτισή της με τη ζωή στην ύψιστη κατάσταση, προλογίζει και το πέρασμα απ’ την κοινωνία πλήρους απασχόλησης στην κοινωνία διαρκούς απασχόλησης. Το όραμα της πλήρους απασχόλησης πάει στον παράδεισο μαζί με την εργατική τάξη, το μεταπολεμικό θαύμα του «welfare» ήταν ένα ευχάριστο τριακονταετές διάλειμμα. Έχουμε γυρίσει σελίδα απ’ τη φαινομενικότητα της κοινωνικής ειρήνευσης μέσω της οικονομικής ανάπτυξης για όλους. Στην εποχή που σημαδεύεται από την αποχαλίνωση του εκσυγχρονισμού και την καλπάζουσα εξατομίκευση της ύπαρξης, η μόνη συντεταγμένη που φαντάζει σαν προορισμός της κοινωνίας είναι η αέναη απασχόληση όσων αντέξουν, όσων μέσα σ’ αυτό τον συνολίζοντα πλέον ανταγωνισμό είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα προκειμένου να τα βγάλουν πέρα. Η μόνιμη εγκατάσταση σ’ έναν τόπο, οι οικογενειακοί δεσμοί, οι φιλίες μεταξύ των ανθρώπων, η ερωτική προσήλωση σε μια σχέση, η μέθεξη στα δημόσια πράγματα και όλες οι παραδοσιακές δομές που θα μπορούσαν να εγγυηθούν μακροπρόθεσμα πλάνα και όνειρα μιας ολόκληρης ζωής ή να διαμορφώσουν την προσωπικότητα και τον εσώτερο χαρακτήρα ενός ανθρώπου αποδυναμώνονται και καταρρέουν από τις επείγουσες επιταγές των ιδιωτικοποιήσεων, την απορρύθμιση της αγοράς και τη λογική των άμεσων και βραχυπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Από τη στιγμή που ο εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού σαρώνει όποια μορφή κοινωνικότητας μοιάζει παρωχημένη και «αρχαϊκή», τότε το μόνο που μοιάζει ικανό να γραπωθούν οι άνθρωποι είναι η απασχόληση: στο γραφείο, στην επικοινωνία, στα χόμπι, στην ενημέρωση, στη μάθηση, στις αυτοφωτογραφήσεις, στον ακτιβισμό, στη διασκέδαση, στον εθελοντισμό, στις οθόνες των υπολογιστών, στην κυριακάτικη βόλτα στα IKEA. Στον βαθμό που δεν υπάρχει κάτι ανώτερο απ’ τη ζωή, ένα όραμα που ν’ αξίζει να πεθάνει κανείς γι’ αυτό, το μόνο που απομένει είναι η ταυτολογική διάθεση της ζωής στον εαυτό της, η «ζωή για τη ζωή» σαν αυτοκαταλυτική διαδικασία, ο συνεχής μεταβολισμός της προκειμένου να επιτείνεται το μαρτύριο της επιβίωσης με την ελπίδα ότι αυτό το δαρβινικό κυνήγι της ευτυχίας έχει και ευτυχή κατάληξη, ότι μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες παρόν υπάρχει ένας τελικός προορισμός.

Στον διπλό έλικα της διαρκούς απασχόλησης, όσοι εμμένουν αποκλειστικά στον δραματικό περιορισμό της κοινωνικής πρόνοιας, την περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων και τη νεοφιλελεύθερη στροφή της οικονομίας λένε μονάχα τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή αλήθεια κρύβεται πίσω απ’ την πρωτόγνωρη απελευθέρωση των λιβιδινικών δυνάμεων στην υπηρεσία της οικονομικής μεγαμηχανής, όπως αυτή εκφράστηκε σταδιακά μέσω της ανόδου της μετανεωτερικότητας και της έκρηξης μιας ναρκισσιστικής κουλτούρας η οποία έκτοτε δεν έχει σταματήσει να διογκώνεται και να προσανατολίζει το σύνολο των δομίζουσων σημασιών μέσα στις δυτικές κοινωνίες. Ο καπιταλισμός φτάνει σε επίπεδα κινητοποίησης όλων των συγκινήσεων και σπατάλης όλης της λιβιδινικής ενέργειας για τους σκοπούς της οργάνωσης της παραγωγής. Οι επιθυμίες, τα αισθήματα, οι πόθοι, η φαντασία, οι επικοινωνιακές ικανότητες, η σεξουαλικότητα, η γλώσσα, η αισθητική κρίση μετακινούνται στο επίκεντρο των εργασιακών σχέσεων, γίνονται προνομιακοί παράγοντες της παραγωγικής διαδικασίας, μεταμφιέζονται σε «ανθρώπινο κεφάλαιο». Εξαιτίας αυτής της εξέλιξης, ο χώρος εργασίας πλέον δεν μεθερμηνεύεται ως το αποστακτήριο της εκπόρνευσης της ανθρωπινότητας και της αλλοτρίωσης απ’ τον πραγματικό μας εαυτό μα το ακριβώς αντίθετο, ήτοι ως καταφύγιο δημιουργικότητας και αυτοπραγμάτωσης. Υπό αυτό το πρίσμα, η εργασία βιώνεται ως μια τροπικότητα εντός της οποίας είμαστε ο εαυτός μας στον μέγιστο δυνατό βαθμό1. Ε, λοιπόν, χωρίς αυτή την «οικειοποίηση» της εργασίας που κατέληξε στην αποθέωσή της, εφόσον πλέον θεωρείται το πιο ουσιώδες και «προσωποποιημένο» κομμάτι της ζωής μας, με τον μόχθο να έχει απωλέσει σταδιακά στις συνειδήσεις των ανθρώπων το στοιχείο του ξενιστή, θα ήταν αδύνατη η οικοδόμηση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην απασχόληση, που μεταφράζει και διαμορφώνει όλες τις κοινωνικές σχέσεις και δραστηριότητες του ατόμου προς αυτή την κατεύθυνση.

Ας ρίξουμε μια ματιά στις επιπτώσεις: τα όρια μεταξύ εργασίας και ζωής, μεταξύ χρόνου απασχόλησης και ελεύθερου χρόνου γίνονται εύθραυστα· η δουλειά ξεκινάει το πρωί, αλλά κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει μέσα στη μέρα, κανείς δεν ξέρει καν πότε τελειώνει ημερολογιακά, ποια ενδεχομένως τα ηλικιακά όρια μεταξύ παραγωγικού και μη παραγωγικού βίου, αν η ξεκούραση επιτρέπεται χωρίς να γεμίζει το άτομο με τύψεις την ίδια στιγμή που η καθιερωμένη μεσημεριανή σιέστα δείχνει να ανήκει οριστικά στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Τίποτα δεν δείχνει ικανό να σταματήσει αυτή την κούρσα, το μόνο που μετράει είναι το απογυμνωμένο ερώτημα «με τι ασχολείσαι». Οι εργαζόμενοι γίνονται πρώτη ύλη για τη συσσώρευση του κεφαλαίου όλη την ώρα: εκμετάλλευση non-stop, «σε ζωντανή σύνδεση», just in time, «σε κατάσταση αναμονής», διαρκώς on call και χωρίς καθυστερήσεις. Οι στόχοι τίθενται όλο και πιο ψηλά με αποτέλεσμα να απαιτείται η ενίσχυση της ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας σε διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Έχει αρχίσει να καλλιεργείται μια φαντασίωση ότι υπάρχουν συνεχώς αναξιοποίητες δυνατότητες που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση των κερδών. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα στην αγορά εργασίας αυτό που κυκλοφορεί δεν είναι τόσο το «επάγγελμα» αλλά το «ταλέντο», η δυνητικότητα να μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε μας ζητηθεί και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες2. Οι εργαζόμενοι σήμερα οφείλουν να προσαρμόζονται σ’ αυτή την ανταγωνιστική λογική του υπερδραστήριου, του πρωταθλητή, του τροπαιούχου που είναι έτοιμος να σπάσει όλα τα ρεκόρ, να δουλεύει χωρίς όρια.

Το gadget υπηρετεί ακριβώς αυτή τη φαντασίωση: από τη στιγμή που δεν συνδέεται με την αντικειμενικότητα ενός συγκεκριμένου πράγματος, αυτό σημαίνει ότι δεν προσφέρει μια αντικειμενική λειτουργία μέσω της παραγωγής και της χρήσης του αλλά την υπόσχεση της ατελεύτητης διεύρυνσης των ικανοτήτων μας μέχρι την τελική «παντοδυναμία». Αυτή λοιπόν η τεχνολογική παρωδία που χαρακτηρίζεται από «λειτουργική αχρηστία»3 είναι ένα αξεσουάρ με wireless αλυσίδες, όπου όσο πιο εγκλωβισμένος και αιχμαλωτισμένος είναι κανείς στην ασχολία του τόσο πιο «απελευθερωμένος» αισθάνεται. Φορητοί υπολογιστές, smartphones, φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, tablets, οθόνες: η σχετική και αντεστραμμένη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η αποκεντρωμένη διανομή τους υπό τη μορφή του καταναλωτικού gadget επιτρέπει στο animal laborans να είναι μονίμως διαθέσιμο στις σχέσεις παραγωγής του πληροφοριακού, ενημερωτικού, πορνογραφικού, επικοινωνιακού, καλλιτεχνικού, θεαματικού συμπλέγματος της νέας οικονομίας. Οι συσκευές προσωπικής χρήσης από εργαλεία εργασίας γίνονται αντιληπτές ως κομμάτι ολόκληρης της ζωής. Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να απαιτείται κάποιου είδους πρόσληψη, η λαιμαργία για διαρκή απασχόληση είναι από μόνη της ικανή συνθήκη για τη γένεση ενός παγκόσμιου υποπρολεταριάτου που προσφέρει full-time και εθελοντικά τις υπηρεσίες του σ’ αυτή την οικονομική φούσκα. Ιδού το θαύμα της καπιταλιστικής τεχνικής: η απολύτρωση της εργασίας απ’ τη «μισθωτή σκλαβιά» πραγματώνεται σιγά σιγά μπρος στα μάτια μας, αν και μάλλον δείχνουμε να απέχουμε κατά πολύ από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οι προφητείες του Μαρξ δικαιώνονται αλλά με εντελώς διεστραμμένο τρόπο, καθώς ενώ στο οριστικό διάζυγιο της απασχόλησης απ’ το επάγγελμα και τον μόχθο, όπου θα είναι «δυνατό για μένα να κάνω ένα πράγμα σήμερα κι άλλο αύριο, να κυνηγώ το πρωί, να ψαρεύω το απόγευμα, να φροντίζω τα ζώα το βράδυ, να κάνω κριτική μετά το δείπνο, όπως ακριβώς μου αρέσει χωρίς ποτέ να γίνομαι κυνηγός, ψαράς, βοσκός ή κριτικός»4, o φιλόσοφος διέγνωσε τον ερχομό της κομμουνιστικής κοινωνίας, εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε την επικράτηση μιας κοινωνίας μαζικού εθελοντισμού και ατελείωτων χόμπι5.

Τα πράγματα, βέβαια, δεν σταματούν εδώ. Η κοινωνία της διαρκούς απασχόλησης είναι μια κοινωνία ανισορροπίας και ακραίων αντιφάσεων. Η εξατομίκευση του κοινωνικού χρόνου και η αποσύνδεσή του από τον αναγκαίο κατά κεφαλήν χρόνο εργασίας προκειμένου να υπάρχει δουλειά για όλους επηρεάζει τόσο τη διάρθρωση της κοινωνίας όσο και τη σύνθεση του ψυχισμού του ατόμου. Ως εκ τούτου, δεν είναι τυχαίο ότι διαρκής απασχόληση, κινητικότητα, ενεργητικότητα, ευελιξία και ηδονισμός συμπίπτουν με μια κατάσταση μαζικής ανεργίας, στασιμότητας, burn out, συλλογικής κατάρρευσης, αποεπένδυσης, απάθειας και αισθητηριακής αναιμίας6. Η ξέφρενη επιτάχυνση της ζωής μάς κατευθύνει παράλληλα σε μια κοινωνία πολικής αδράνειας και ενεργειακής ενδόρρηξης. Υπό τις επιταγές της διαρκούς απασχόλησης διαπιστώνουμε και την ταυτόχρονη απουσία οποιασδήποτε προοπτικής για εξασφαλισμένη εργασία με αποτέλεσμα η απόλυτη «ανεξαρτησία» του Εγώ να διαμορφώνεται μέσα από την προσωρινότητα, την παροδικότητα και την επισφάλεια. Απασχολούμενος σημαίνει «πανταχού παρών», ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος, free lancer, επιχειρηματίας του εαυτού. Αυτός ο εργασιακός habitus είναι και η αιτία που όλο και μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων, καθώς η υποαπασχόληση διογκώνεται και περιθωριοποιείται την ίδια στιγμή, εξαφανίζονται απ’ τον χάρτη του «ενεργού δυναμικού», τοποθετούνται πολύ πιο κοντά στο φάσμα της ανεργίας παρά της εργασίας και παράλληλα βαφτίζονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην κολυμβήθρα της αχρηστίας προκειμένου να επανακαταρτιστούν από στρατηγικές δια βίου μάθησης και να αναζωογονήσουν τις δυνατότητες της αγοράς εργασίας7.

Στις μέρες μας, οποιαδήποτε διακοπή ή οποιοδήποτε μπλοκάρισμα στην απασχόληση του ατόμου ευθύς αμέσως γίνονται αντιληπτά όχι με την εκδήλωση νευρωτικών συμπεριφορών αλλά με μια αίσθηση απώλειας του εαυτού. Όσο πιο πολύ εξελίσσεται αυτή η νέα πραγματικότητα και λαμβάνει χαρακτηριστικά κυρίαρχης κοινωνικής θέσμισης, τόσο εντείνονται οι ανασφάλειες, η ανεπάρκεια, η αυτοϋποτίμηση, τα άγχη και ένας σωρός ματαιώσεων που εκδηλώνονται μέσω ψυχοσωματικών συμπτωμάτων, πολλαπλασιάζοντας παράλληλα τις ασθένειες ψυχικής υγείας από τις αϋπνίες, τη διάσπαση προσοχής και τη γενίκευση μορφών δυσλεξίας σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού μέχρι την εξουθένωση της αυτοπεποίθησης, τις κρίσεις πανικού και τις καταθλίψεις. Αυτή η πρωτοφανής κοινωνική έκπτωση δεν αφήνει ανεπηρέαστες και τις όψεις της δημόσιας ζωής. Η απορρόφηση του καθενός στις ασχολίες του, το κάλεσμα να την βρούμε με τον εαυτό μας, μεγαλώνει τις αποστάσεις της συνύπαρξης και του κοινοτικού ανήκειν. Στον κατοικήσιμο κόσμο πλέον περιφέρονται στρατιές αγχωμένων και μοναχικών υπάρξεων που, γι’ αυτό τον λόγο, μετά βίας ανταλλάζουν ένα βλέμμα μεταξύ τους, συνομιλούν, φλερτάρουν, απολαμβάνουν ο ένας τον άλλον μέσα στην αυθεντικότητά του και ακόμη περισσότερο συμπράττουν για έναν κοινό σκοπό. Είναι εμφανής, υπ’ αυτή την έννοια, η διαλεκτική συσχέτιση της εξουδετέρωσης του κοινωνικού χρόνου με την αδυναμία μας να δημιουργήσουμε και να μοιραστούμε έναν κοινό κόσμο με τους άλλους. Εφόσον η απασχόληση αγκαλιάζει ολόκληρο το εικοσιτετράωρο της ημερήσιας διάταξης, η αποξένωση απ’ τον κόσμο λαμβάνει ολοποιητικές διαστάσεις, εμποτίζει κάθε στιγμή της καθημερινής ζωής. Η αντικατάσταση της ιδέας της ανθρωπότητας ως κοινής υπόθεσης αφήνει στον σύγχρονο άνθρωπο ένα και μοναδικό αδιέξοδο μονοπάτι: την εμπορευματοποίηση όλης της ενέργειάς του προκειμένου να καταναλώνεται μέχρι τελικής πτώσεως. Όλα συνομωτούν στο να πρέπει να είναι μονίμως απασχολημένος με κάτι. Ίσως τελικά να είναι και ο μόνος τρόπος προκειμένου να ξεχνιέται και να ξεχνά την κοινωνική απουσία της ζωής υπό τον φόντο του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Για το ενδεχόμενο ξεπεράσματος

των αντιφάσεων της εργασίας

Ας είμαστε τεμπέληδες σε όλα, εκτός από

τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά

Λέσινγκ

Οι φαντασιακές σημασίες που ενδύουν τη σύγχρονη εργασία μπορούν να περιληφθούν σε δυο κυρίαρχες τάσεις: αφενός, την επιθυμία να απαλλαγούμε απ’ αυτήν, να γίνουμε «κύριοι και κάτοχοι της φύσης» (Καρτέσιος)· αφετέρου, την ανάγκη να μετατρέψουμε τα πάντα σε εργασία που παράγει εμπορεύματα. Αντί για τον αέναο προσηλυτισμό των ανθρώπων σε έναν τεχνολογικό μεσσιανισμό απελευθέρωσης από την εργασία την ίδια στιγμή που διακαώς αναζητούμε τη διεύρυνσή της και αντιμετωπίζουμε κάθε πτυχή της ζωής ως «εργασία», το ενδεχόμενο ξεπέρασμα αυτής της αντίφασης προϋποθέτει μια πραγματική χειραφέτηση του ανθρώπου απ’ τον ζυγό της εργασίας. Και μιλώντας για πραγματική χειραφέτηση εδώ εννοείται όχι η ολική κατάργηση της εργασίας, που ίσως να συνιστά και το μόνο «ουτοπικό» στοιχείο του μαρξισμού, αλλά η τοποθέτησή της στη σφαίρα των αναγκαίων μεν ανθρώπινων δραστηριοτήτων που, όμως, θα διανέμεται με δίκαιο και ηθικό τρόπο, «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του».

Οι δυνατότητες των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής μας και η εκτίναξη της παραγωγικότητας κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν φτάσει ήδη σε εκείνα τα επίπεδα, ώστε να υπάρξει μια δραστική και γενναία μείωση του χρόνου εργασίας, ένα γενικευμένο «φρενάρισμα» και μια επιβράδυνση των εργασιακών ρυθμών. Ομολογουμένως, αποτελεί σκάνδαλο που η υπέρβαση της σπάνης των αγαθών αντί να μειώνει την κοινωνικά αναγκαία εργασία, την αυξάνει συνεχώς δημιουργώντας εκρηκτικές συνθήκες για την κοινωνική ζωή, με την υπερεργασία και την ανεργία να συνθέτουν τους δυο πόλους των παραγωγικών σχέσεων. Και είναι ακριβώς αυτό το σημείο που θα πρέπει να έχει κατά νου η γενικευμένη επίθεση στη λατρεία της εργασίας: την αναδιοργάνωση των εργασιακών σχέσεων και την αναδιανομή της ιδιοκτησίας προς τους πολλούς. Φυσικά, ένα τέτοιο σύνολο κινήσεων απαιτεί την εμφάνιση και ενδυνάμωση της πολιτικής δράσης στο προσκήνιο, ώστε να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος με τον εγκλωβισμό της κοινωνικής σύγκρουσης σε οικονομικές διεκδικήσεις και την επικυριαρχία του οικονομικού επί του πολιτικού ζητήματος. Σε τελική ανάλυση, αν υπάρχουν περιθώρια να εμπνευστούμε, αυτά είναι γραμμένα πάνω στο άγαλμα των Μαρξ και Ένγκελς στο Βερολίνο λίγο μετά την πτώση του Τείχους: beim nächsten mal wird alles besser, «την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλύτερα».

Νικόλας Γκιμπιρίτης

1 Αυτές οι παρατηρήσεις προέρχονται κυρίως από το έργο του γνωστού ιταλομαρξιστή Franco “Bifo” Berardi, The Soul at Work: From Alienation to Autonomy [Η ψυχή στην εργασία: από την αλλοτρίωση στην αυτονομία], μτφ. αγγλικά Francesca Cadel και Giuseppina Mecchia, Λος Άντζελες, Semiotext(e), 2009.

2 Βλ. Ρίτσαρντ Σένετ, Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού, μτφ. Τ. Παπαϊωάννου, Αθήνα, Σαββάλας, 2008. Φρονώ ότι δεν είναι εκτός θέματος το γεγονός ότι ο Ζακ Ελλύλ αναφέρει στο Τεχνικό Σύστημα (μτφ. Γ. Ιωαννίδη, επιμ. Κ. Κωνσταντίνου, Αθήνα, Εκδόσεις Αλήστου Μνήμης, 2012) «την αντικατάσταση των επαγγελμάτων από θέσεις εργασίας» και ότι συνδέει την εξαφάνιση των επαγγελμάτων με την ανάληψη όλων των νευραλγικών ενεργειών και δραστηριοτήτων εντός της παραγωγής από το τεχνικό σύστημα. Γιατί, αν αφαιρέσουμε απ’ το κάδρο τον στρατό των προγραμματιστών και όλους όσοι κατέχουν μια αρκετά εξειδικευμένη γνώση πάνω στη λειτουργία ενός τμήματος του τεχνικού συστήματος, είναι ακριβώς αυτή η υποβάθμιση της πρακτικής σοφίας ενός επαγγέλματος, της συντεχνιακής συνοχής των μελών του και της μετεξέλιξης της χειροτεχνικής εργασίας και της μαστοριάς σε «δακτυλογραφική» εργασία που δημιουργεί μια τόσο νεφελώδη αγορά εργασίας η οποία απαιτεί όλο και πιο αφηρημένες ικανότητες: ο ευχάριστος χαρακτήρας, οι οργανωτικές δεξιότητες, η διάθεση, το χαμόγελο, οι επικοινωνιακές ικανότητες και όλες εκείνες οι πινελιές ψυχικής κάθεξης που θα λειτουργήσουν ως τελετουργίες μετενσάρκωσης ενός εμπορεύματος σε συνολική κοινωνική παροχή.
3 Βλ Ζαν Μπωντριγιάρ, Η καταναλωτική κοινωνία: οι μύθοι της, οι δομές της, μτφ. Β. Τομανά, Θεσσαλονίκη, Νησίδες, 2005, σ. 125.
4 Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Η Γερμανική ιδεολογία (τομ. Α’), μτφ. Κ. Φιλίνη, Αθήνα, Gutenberg, 1997, σ. 78.

5Χάννα Άρεντ, Η ανθρώπινη κατάσταση (Vita activa), ό.π., σ. 164.

6 Πάνω στο ζήτημα της επιτάχυνσης και εξουδετέρωσης του κοινωνικού χρόνου, ο αναγνώστης μπορεί να εμπιστευτεί τις παρατηρήσεις στο κείμενό μου «Κοινωνική επιτάχυνση και πολική αδράνεια», Respublica.gr, 09-05-2015.
7Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό αν εξετάσουμε από κοντά τον τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων: όταν ο χρονικός ορίζοντας που η μέση επιχείρηση χρειάζεται εργαζομένους προκειμένου να παράξει ένα αγαθό ή να πουλήσει μια υπηρεσία μειώνεται δραματικά και η αναλωσιμότητα γίνεται το σημείο εκκίνησης μιας συμβασιακής σχέσης, τότε η «ανεπάρκεια των προσόντων» θεωρείται ευθύς εξαρχής δεδομένη, ενώ παράλληλα αυτός ο τύπος οργάνωσης των σχέσεων παραγωγής, με τη διαρκή αλληλοδιαδοχή των αποχωρήσεων στις τάξεις του προσωπικού, ευνοεί ως και επιβάλλει τις στρατηγικές της φυγής και της κινητικότητας αντί της ταξικής πάλης με σκοπό τη διατήρηση των θέσεων εργασίας από τους εμπλεκόμενους και την εργασιακή μονιμότητα.

Ουκρανία, Κίεβο: Εμπρησμός πύργου τηλεπικοινωνιών απ’ τον Πυρήνα της FAI “Misha Zhlobitsky”

Αναρχικά sites αναφέρουν πως τους τελευταίους μήνες στην περιοχή του Ντονέτσκ και του Κίεβο δέχθηκαν επιθέσεις 4 φορές σταθμοί βάσης (πύργοι) δικτύων κινητής τηλεφωνίας. Πίσω απ’ τις επιθέσεις βρίσκονται κατά κύριο λόγο αναρχικοί κι αναρχικές.

Η πρώτη επίθεση ήταν για ν’ ανατιναχθεί ο σταθμός βάσης του τηλεφωνικού κέντρου Phoenix. Έπειτα, αναφέρθηκε πως πυρπολήθηκαν δύο πύργοι της Lifecell. Στις 10 Δεκέμβρη 2019, υπήρξαν δημοσιεύματα για τον εμπρησμό του σταθμού βάσης τηλεπικοινωνιών της “Vodafone Ukraine”.

Όταν, για παράδειγμα, δέχθηκαν επίθεση οι πύργοι τηλεπικοινωνιών της Lifecell, αναρχικοί δήλωσαν πως ο κύριος λόγος για την επίθεση ήταν η αλληλεγγύη με τη Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βορειοανατολικής Συρίας (Rojava), ο αγώνας του κουρδικού λαού για την απελευθέρωση απ’ την τουρκική εισβολή.

Επιθυμώντας να εντείνουμε τις επιθέσεις αυτές, ως πυρήνας της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας, πυρπολήσαμε έναν ακόμη σταθμό βάσης τηλεπικοινωνιών στο Κίεβο. Εν αντιθέσει προς τις προαναφερθείσες επιθέσεις, τα κίνητρά μας κι η οπτική μας για τους υπό επίθεση στόχους διαφέρουν. Προτείνουμε μια ευρύτερη ματιά στο ζήτημα των πύργων τηλεπικοινωνιών.

Τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας είναι πρόθυμα να αιχμαλωτίσουν όσο γίνεται περισσότερους συνδρομητές. Αυτό είναι γεγονός. Υπάρχουν τρία βασικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας στην Ουκρανία: η “Kyivstar”, η “Vodafone Ukraine” και η Lifecell. Οι εταιρείες αυτές κάνουν τα πάντα για να τοποθετήσουν παντού τις κεραίες τηλεπικοινωνιών τους, να κερδίσουν περισσότερο χρήμα και έλεγχο. Δεν τους νοιάζει τι σκεφτόμαστε γι’ αυτές. Το πιο σημαντικό πράγμα όμως, είναι πως τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με την αστυνομία, διαρρέοντας όλα τα δεδομένα των συνδρομητών τους σ’ αυτήν. Κάθε δίκτυο τηλεπικοινωνιών παραλαμβάνει πάνω από 20.000 δικαστικές εντολές ετησίως για προσωρινή πρόσβαση σε δεδομένα και έγγραφα.

Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή όλων εκείνων των ανθρώπων που δείχνουν εμπιστοσύνη και τυφλά αποδέχονται όλες τις τεχνολογικές ανακαλύψεις και καινοτομίες που προωθούνται απ’ τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες. Εδώ και καιρό γνωρίζουμε πως το Κράτος, με το προσωπείο της τεχνολογικής ανάπτυξης, τοποθετεί επιπρόσθετες παγίδες για να κερδίσει εύκολη πρόσβαση στα προσωπικά μας δεδομένα και απρόσκοπτη επιτήρηση. Υπάρχει πληθώρα τρόπων ώστε να τα αποφύγουμε, μα, ως αναρχικές κι αναρχικοί, τα χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας. Όμως, η κυβέρνηση κι οι εταιρείες προοδεύουν με τις προσπάθειές τους να ελέγξουν κάθε μας βήμα μέσω των τηλεπικοινωνιακών συνδέσεων, και συνεχίζουν να ενισχύουν το ψηφιακό σύστημα ελέγχου. Εκείνοι που προσπαθούν να μας ελέγξουν έχουν περισσότερη δύναμη, όμως, με γνώση και με το κατάλληλα διαρθρωμένο σε στρώσεις σύστημα ασφαλείας, μπορούμε να παραμείνουμε ανώνυμες και ανώνυμοι. Ακόμη κι αν δεν καταστρέψουμε τα σχέδιά τους με τέτοιες δράσεις σαμποτάζ, ευελπιστούμε να επιστήσουμε την προσοχή στο ζήτημα αυτό και να παράξουμε έναν δημόσιο διάλογο.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε τις ακόλουθες παρατηρήσεις που είχαν ήδη γίνει από ανθρώπους με παρόμοια σκεπτικά:

  • Η τηλεπικοινωνιακή υποδομή σήμερα αποτελεί έναν απ’ τους πυλώνες της σύγχρονης τεχνολογικής κυριαρχίας, εξασφαλίζοντας τη λειτουργικότητα άλλων τεχνολογικών συσκευών και υποδομών που αποτελούν επίσης μέρος ενός συμπλέγματος δικτύων, εντός του οποίου το κάθε στοιχείο εξαρτάται απ’ το άλλο. Η εξουσιαστική φύση του συστήματος εκφράζεται ξεκάθαρα απ’ αυτήν την τεχνολογική αλληλεξάρτηση.
  • Τα κινητά τηλέφωνα κατασκευάζονται εντός ενός πυκνού δικτύου ελέγχου που μας περιβάλλει απ’ όλες τις πλευρές. Δεν αποτελεί μυστικό πλέον ότι το τηλέφωνο δεν είναι απλώς ένα βολικό μέσο για έκτακτες επικοινωνίες, αλλά επίσης και μια μεγάλη ευκαιρία για τις υπηρεσίες πληροφοριών να παρακολουθούν τους κατόχους τους. Τα τηλέφωνα συνεχίζουν ν’ αποτελούν τους σιωπηρούς παρατηρητές των δραστηριοτήτων μας, και εχθρούς της κουλτούρας ασφαλείας.
  • Προς το παρόν, οι αστυνομικές έρευνες βασίζονται κατά κύριο λόγο σε βιντεοσκοπήσεις και τηλεφωνικές υποκλοπές, που μπορούν να ξεκινήσουν και να τροποποιηθούν κατά βούληση. Η καταστολή κι ο έλεγχος αυξάνονται με κάθε τεχνολογική ανακάλυψη, κάτι που με τη σειρά του προσφέρει μια κερδοφόρα μπίζνα για τις εταιρείες που συνεργάζονται με τις κυβερνήσεις. Η τάση αυτή δεν είναι πολιτική, μα δομική εντός της φύσης του, καθώς το σύστημα γιγαντώνεται από μόνο του και, με το πρόσχημα της ασφάλειας, δικαιολογεί το οτιδήποτε.
  • Ένα κινητό, και ιδιαιτέρως ένα smartphone, αποτελεί εξαίρετο εργαλείο για να χαρτογραφηθούν οι κινήσεις σου. Η σύγχρονη τεχνολογία παρέχει τη δυνατότητα να εντοπιστεί η τοποθεσία σου με απόκλιση κάποιων δεκάδων μέτρων.
  • Χάρη στο S.O.R.M. (Σύστημα Διενέργειας Επιχειρησιακών Ερευνών), ο υπολογισμός της τοποθεσίας σου μέσω κινητών τηλεφώνων, η ακρόαση των κλήσεών σου και η αποκρυστάλλωση της λίστας των κλήσεών σου, είναι γρήγορη και εύκολη για την αστυνομία.
  • Το τηλέφωνο μπορεί να παγιδευτεί. Κάθε δίκτυο τηλεπικοινωνιών έχει εξοπλισμό καταγραφής ιστορικού και κλήσεων, που αποθηκεύει δεδομένα για μεγάλο χρονικό διάστημα – ως και πολλών ετών. Οι συζητήσεις καταγράφονται για μικρό διάστημα και αντιγράφονται γρήγορα για λεπτομερή εξέταση.

Η υποδομή τηλεπικοινωνιών υπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα των εξουσιών και του κεφαλαίου · την αναπτύσσουν και την προσαρμόζουν πρώτα απ’ όλα για την πάρτη τους. Τα επιδιωκόμενα κέρδη μπρος στη φτωχή καθημερινή μας ζωή είναι μικρής σημασίας. Είναι ζήτημα εξουσίας, χρημάτων και ελέγχου επάνω μας. Κι αυτός είν’ ο λόγος για τον οποίον δεν είναι σύμπτωση πως τα media αναφέρουν ότι τα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα έχουν υψηλή φορολόγηση και ότι το κράτος ενδιαφέρεται να τα προστατεύσει και να ερευνήσει τις επιθέσεις εναντίον τους. Δε δίνουμε μία για τη μιντιακή οργή και τη λύσσα των εικονοληπτών. Εμείς οι αναρχικές κι οι αναρχικοί πάντα θα νοιαζόμαστε να συνεχίσουμε τις επιθέσεις στην εξουσία και το κεφάλαιο, επειδή είμαστε προσηλωμένες/οι στην ιδέα μιας εντελώς διαφορετικής ζωής, και ποθούμε να καταστρέψουμε τούτον τον κόσμο της κυριαρχίας και του ελέγχου. Το δηλώνουμε ξεκάθαρα: Όπου υπάρχει εξουσία, επιθυμία για κέρδος και έλεγχος, η φωτιά μας πάντα θα καίει!

Υ.Γ.

Συμπεριλαμβάνουμε την παρούσα δράση στο εγχείρημα της Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) και ως συνεισφορά στον Μαύρο Δεκέμβρη, μια διεθνή καμπάνια αναρχικής αλληλεγγύης. Εμείς, τα μέλη του πυρήνα που υπέγραψε αυτή τη δράση, θα θέλαμε να δηλώσουμε πως ίσως αυτή να είναι η τελευταία μας τοποθέτηση υπό το ακρωνύμιο της FAI. Με την απόφαση αυτή, διακόπτουμε τη συμμετοχή μας στη FAI, στην οποία και συμμετείχαμε τα τελευταία 3 χρόνια απ’ την επικράτεια της αυτοαποκαλούμενης Ουκρανίας.

Ήμασταν περήφανοι που χρησιμοποιήσαμε τα εφόδια και τα εργαλεία της FAI όλο αυτό το διάστημα, και που από ακόμα πιο νωρίς παρακολουθούσαμε απ’ την απ’ έξω με ιδιαίτερη προσοχή και σεβασμό την εξέλιξη του εγχειρήματος. Στις δύσκολες στιγμές, μελετήσαμε τις καταστροφικές επιθέσεις με τον σκοπό να τις εφαρμόσουμε, διαβάσαμε μαχητικές και εμπνευσμένες διακηρύξεις από αναρχικές κι αναρχικούς ανά τον κόσμο, οξύνοντας και ενδυναμώνοντας έτσι τη θεωρία μας. Τα άτομα κι οι ομάδες συντρόφων και συντροφισσών που έδρασαν υπό το ακρωνύμιο αυτό, θύμιζαν κάθε φορά στο παγκόσμιο αναρχικό κίνημα πως η αναρχία μπορεί μοναχά να είναι συγκρουσιακή και έκνομη. Έχουμε διδαχθεί πολλά απ’ τη συμμετοχή μας στο εγχείρημα τούτο. Οι συγκρουσιακές πρακτικές, η προπαγάνδα δια της πράξης, και οι αρχές της άτυπης οργάνωσης που προέρχονται απ’ τη FAI έχουν υιοθετηθεί από εμάς και θα μας συντροφεύουν πλέον ως τον θρίαμβο της κοινωνικής επανάστασης.

Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται!

Μυρωδιά από μπαρούτι, μαύρη αναρχία, εκρήξεις, πυροβολισμοί, σαμποτάζ!

Διαρκής αλληλεγγύη με τους έγκλειστους εχθρούς του κράτους!

Ζήτω η αναρχία!

 

Πυρήνας FAI “Misha Zhlobitsky”
Δεκέμβρης 2019

Πηγή: https://anarchistsworldwide.noblogs.org/post/2019/12/29/kiev-ukraine-mobile-phone-tower-torched-by-fai-cell-misha-zhlobitsky/

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστική επίθεση σε Deutsche Telekom & Nissan

Επίθεση στην Deutsche Telekom και τη Nissan: Απ’ το Βερολίνο ως την Ελλάδα και Παγκόσμια – Μπουρλότο και Φωτιά στο Κράτος, το Κεφάλαιο και τα Αφεντικά!

Τις πρωινές ώρες της 13ης Δεκέμβρη πυρπολήσαμε πέντε εταιρικά οχήματα και μία κεραία αναμεταδόσεων στις εγκαταστάσεις της Deutsche Telekom στην οδό Hannemannstraße στο Britz του Βερολίνο, όπως επίσης και δύο οχήματα μπροστά απ’ την αντιπροσωπεία της Nissan στην οδό Gärtnerstraße στο Alt-Hohenschönhausen του Βερολίνο.

Οι επιθέσεις μας στόχευαν σε δύο εταιρείες οι οποίες παγκοσμίως εμπλέκονται στη διαφύλαξη της εξουσιαστικής νόρμας, και στον πλουτισμό απ’ αυτό, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, όπου η παρούσα κυβέρνηση απειλεί με εκκένωση όλα τα κατειλημμένα κτίρια και τα κοινωνικά κέντρα, και όπου όλοι κι όλες όσες δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους ν’ αφεθούν στη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα υπόκεινται σε μαζικές επιθέσεις απ’ το κράτος:

→ Στην Deutsche Telekom, ως τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εταιρεία Τηλεπικοινωνιών, η οποία, κερδοσκοπώντας απ’ την κρίση, αγόρασε μέρη της πρώην κρατικής εταιρείας ΟΤΕ Α.Ε. (Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδας), και τώρα είναι μέτοχος κατά 45%. Με τη θυγατρική της, T-Systems, η Deutsche Telekom αποτελεί παγκόσμια ηγέτιδα εταιρεία στις υπηρεσίες ασφάλειας, στη βιομηχανία και στον ενεργειακό κλάδο.

→ Στη Nissan, ως μια εταιρεία που προμηθεύει τις ελληνικές κατασταλτικές αρχές. Τον Ιούνη του 2019, με τέσσερα Nissan Qashqai Diesel 4×4 και με δύο Nissan Navara για τη Δ.Ε.Ε. (Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών), όπως επίσης και με ένα Nissan NV400 για τα Μ.Α.Τ. (Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης), τα οποία παραχωρήθηκαν επίσημα στους μπάτσους μπροστά απ’ την ακαδημία τους στην Αμυγδαλέζα, στα βόρεια της Αθήνας.

Επιλέξαμε τη στιγμή αυτή, επειδή ήταν τον Δεκέμβρη του 2008 όταν η δολοφονία του Αλέξη απ’ τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια, στην Αθήνα, πυροδότησε μια κοινωνική εξέγερση η οποία συνοδεύτηκε από πληθώρα επιθέσεων διεθνώς στα σύμβολα του κράτους και του κεφαλαίου, και στους δολοφονικούς τους αξιωματούχους.

11 χρόνια αργότερα, οι συνθήκες διαβίωσης δεν έχουν βελτιωθεί, ούτε εδώ, ούτε εκεί. Αντιθέτως, ο κοινωνικός πόλεμος εντείνεται παγκοσμίως. Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνεχίζει να βαθαίνει. Η θριαμβευτική επέλαση του νεοφιλελευθερισμού παράγει μια μάζα ανθρώπων αποκλεισμένων, στους οποίους στερείται η δυνατότητα κοινωνικής συμμετοχής. Αποβληθέντες κι απορριφθέντες στα συντρίμμια της μητρόπολης ή στις φτωχογειτονιές, αποτελούν ανακηρυγμένους εχθρούς, οι οποίοι θά ‘πρεπε να παρακολουθούνται και να καταπιέζονται. Τείχη και κάγκελα, ιδιωτικές υπηρεσίες security, έξυπνες κάμερες και υψηλά εξοπλισμένες αστυνομικές μονάδες, είναι η σαφέστερη έκφανση μιας ολοένα και πιο στρατιωτικοποιούμενης περιοχής, στην οποία, με το προσωπείο της ασφάλειας, εκτυλίσσεται ο πόλεμος ενάντια στους εξαθλιωμένους.

Οι νέες τεχνολογίες κι η επακόλουθη ψηφιακή πρόσβαση στις ζωές μας, επιτρέπουν νέες και πιο διακριτικές τεχνικές διακυβέρνησης. Χιλιάδες επί χιλιάδων δεδομένων που παράγονται καθημερινά, προορίζονται να καταστήσουν κάθε δραστηριότητα μετρησιμη κι ελέγξιμη. Με την Προληπτική Πολιτική, δημιουργήθηκε ο διορατικός μπάτσος, ένα εργαλείο που ταξινομεί τους ανθρώπους σύμφωνα με στερεότυπα και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατασκευάζει τους εγκληματίες του μέλλοντος. Τέτοιες τεχνολογίες εγκολπώνονται στην αναδιάρθρωση των πόλεων ως Έξυπνες Πόλεις, για την υλοποίηση της οποίας, εταιρείες όπως η Deutsche Telekom εργάζονται συνεχώς με projects υποδομών 5G ή με συστήματα έξυπνης κίνησης, φανάρια, διαχείριση απορριμμάτων και πολλά περισσότερα. Όμως, αυτό επ’ ουδενί δεν αποσκοπεί στο να οδηγήσει σε μια καλύτερη ζωή για όλες κι όλους, μα να ωθήσει σε μιαν ολοκληρωτική ιδέα γενικευμένης επιτήρησης της πόλης και του πληθυσμού της μέσω πρακτικών λύσεων.

Η τεχνολογική επίθεση είναι τόσο επιτυχημένη διότι οι άντρωποι είναι στην πραγματικότητα κοινοτικά όντα. Μέρος της νεοφιλελεύθερης ατζέντας ήταν και είναι η καταστρατήγηση τούτης ακριβώς της κοινοτικής ιδιότητας ώστε να την ανασυναρμολογήσουν σύμφωνα με τη γραμμή της αγοράς μέσω της ψηφιακής κυριαρχίας. Υπό τον φόβο του αποκλεισμού, ακόμη και της εγκληματοποίησης, και μπρος στις υποτιθέμενες χαρές που έχει να μας προσφέρει η Ψηφιακή Πραγματικότητα, εμείς οι ίδιες υφαίνουμε το δίχτυ που μας εγκλείει. Το καθεστώς απομόνωσης στις πόλεις ή ο παραγκωνισμός των αγροτικών κοινοτήτων οδηγεί πολλούς στα χέρια της κατασκευασμένης εθνικής κοινότητας, και, κατά συνέπεια, κόμματα όπως το AfD έχουν μαζικές εισροές ακολούθων. Το να πολεμήσουμε την άνοδο του φασισμού με το να μπολιάζουμε τις ιδέες της αλληλεγγύης και της κοινότητας στους κοινωνικούς αγώνες, αποτελεί λοιπόν σίγουρα καθήκον για τους καιρούς που έπονται.

Όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες αυτή τη στιγμή, η καταλυθείσα αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα έχει προετοιμάσει το έδαφος για μια νέα άνοδο του δεξιού συντηρητικού καθεστώτος. Η προηγούμενη φάση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θά ‘πρεπε να έχει καταδείξει με σαφήνεια προς όσους αμφέβαλλαν πως η συμμετοχή στην εξουσία πρέπει να συμβαδίζει πλήρως με τις συνθήκες των καπιταλιστικών περιορισμών, και πως καμιά απελευθερωτική προσπάθεια δε δύναται να ορθοποδήσει με όρους δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού. Το να κατονομάζουμε τούτες τις αντιφάσεις, το να απορρίπτουμε κάθε είδους κυριαρχία από άλλους, το να μη συμβιβαζόμαστε και να μην αναγνωρίζουμε την εξουσία ενός συστήματος εχθρικού, αποτελούν μέρος των αναρχικών ιδεών.

Νιώθουμε πως συνδεόμαστε με τις εξεγερμένες παγκοσμίως, που βρίσκονται προς το παρόν σε διάφορα σημεία του κόσμου, ειδικά εκεί όπου ούτε κατ’ ελάχιστο δεν ευδοκιμεί το κρατικό-κοινωνικό αλισβερίσι, μ’ εκείνες που ωθούν τις σπίθες της αντίστασης ν’ αναπτυχθούν στην εκτενή φλόγα του κοινωνικού ξεσηκωμού. Ενώ στην Αθήνα οι αυτο-οργανωμένες κι επαναστατικές δομές βρίσκονται υπό υπεράσπιση, και το κράτος και το κεφάλαιο υπό επίθεση, την ίδια μάχη διεξάγουμε κι εδώ, όπου στοχεύουμε τους κερδοσκόπους της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Το πράττουμε με τη συνείδηση πως οι υποδομές και η ροή των αγαθών αποτελούν δομικά συστατικά της. Στέλνουμε τους πύρινους χαιρετισμούς μας ιδιαιτέρως σ’ όσες κι όσους παλεύουν ενάντια στον καθεστώς της Νέας Δημοκρατίας στην Ελλάδα, όπως επίσης και σ’ όλους εκείνους τους ανθρώπους που, παγκοσμίως, εξεγείρονται ενάντια στην εξουσία, που βρίσκονται στη φυλακή γι’ αυτό, ή που έπρεπε να βγουν στην παρανομία.

Αναρχικές/οί

Πηγή: https://anarchistsworldwide.noblogs.org/post/2019/12/13/berlin-germany-attack-against-deutsche-telekom-nissan-from-berlin-to-greece-worldwide/

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok