14 χρόνια από την κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

14 χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Τη φλόγα που καίει μέσα μας κανένας δε θα σβήσει.. Αντικρατική, αντικατασταλτική συγκέντρωση πορεία. Τρίτη 6 Δεκέμβρη 2022. 19.00. Πλατεία Δημάδη. Στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Συντονισμού.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008  –  ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2022

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΡΕΦΟΥΝ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΚΟΡΠΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Στις 6 Δεκέμβρη του 2022 συμπληρώνονται 14 χρόνια από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν 6-12-2008 όταν ο μπάτσος Κορκονέας με την πλήρη κάλυψη του μπάτσου Σαραλιώτη δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο στην περιοχή των Εξαρχείων. Η σπίθα της εξέγερσης που σιγόκαιγε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πυροδοτήθηκε από την προφανή αδικία άλλης μιας κρατικής δολοφονίας. 14 χρόνια μετά ένα σύστημα σε απόλυτη σήψη και παρακμή, τρομοκρατημένο από την κυοφορία μελλοντικών εξεγέρσεων, παρά τις αλαζονικές διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, δημιουργεί ή επαναφέρει εφεδρείες για τη διαχείριση του, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει με κάθε κόστος την καταστολή για να περιφρουρήσει την ύπαρξη του.

Η αστυνομία, ως κατασταλτικός θεσμός του κράτους και προστάτης των αφεντικών, δεν έκρυψε ποτέ ποιους εχθρεύεται. Από τα δολοφονικά πογκρόμ και τις επαναπροωθήσεις κατά μεταναστών και μεταναστριών, τα στημένα κατηγορητήρια και τους βασανισμούς συλληφθέντων και συλληφθείσων σε κινητοποιήσεις και πορείες, τις εφόδους σε σπίτια αγωνιστών και αγωνιστριών, τις εν ψυχρώ δολοφονίες ή συμμετοχή σε αυτές, ανθρώπων που θεωρούν περιθώριο και ήξεραν πως αποκλείεται να πληρώσουν κάποιο θεσμικό τίμημα, ( Νίκος Σαμπάνης, Ζακ Κωστόπουλος Βασίλης Μάγγος ) μέχρι τις απειλές για «νέους γρηγορόπουλους» και τη συνεχιζόμενη επίθεση απέναντι στις καταλήψεις. Όπως δεν έκρυψε και με ποιους συμπράττει. Από τη συνεργασία με τη μαφία και τα κυκλώματα καταναγκαστικής πορνείας – trafficking, όπως το κύκλωμα που αιχμαλώτισε και εκμεταλλευόταν την Ε. στην Ηλιούπολη, την προστασία των αφεντικών και την καταστολή απεργιακών κινητοποιήσεων, τη συγκάλυψη βιαστών, την από κοινού επίθεση με φασίστες και νεοναζί στους χώρους και τον κόσμο του αγώνα, τη σύμπραξη με παρακρατικούς. ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

ΤΗ ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Κατάληψη Apertus

Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο

Καλυβίων 70

Αντιφασιστική – Αντικατασταλτική Συγκέντρωση – Πορεία 17 Νοέμβρη.

49 χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Η εξέγερση των φοιτητών και φοιτητριών απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς, το οποίο είχαν εγκαταστήσει το βαθύ ελληνικό κράτος μαζί με συμμαχικές δυνάμεις από το εξωτερικό και το ντόπιο κεφάλαιο, πλαισιώθηκε από μεγάλο μέρος των καταπιεσμένων της κοινωνίας. Οι εξεγερμένες και οι εξεγερμένοι της εποχής γνώρισαν διευρυμένες κατασταλτικές μεθόδους μέσω βασανιστηρίων και δολοφονιών, στους δρόμους, στην εξορία, στα κρατητήρια των ΕΑΤ-ΕΣΑ και στα αστυνομικά τμήματα σε όλη την επικράτεια καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας. Τα κράτη και οι παρακρατικοί – παραστρατιωτικοί τους βραχίονες τόσο στη μετεμφυλιακή περίοδο, όσο στη χούντα, στη μεταπολίτευση και γενικότερα σε όλες τις περιόδους της ύπαρξης τους στον Ελλαδικό χώρο και παντού, με προμετωπίδα τη βία αλλά και διαφορετικές ανά εποχή μεθόδους καταστολής προσπαθούν να καταπνίξουν τη φλόγα της εξέγερσης που σιγοκαίει στην καρδιά της κοινωνίας.

Οι επιτελείς του κράτους και ο κορμός των υποστηρικτών τους, νοσταλγοί της χούντας, αρνητές των νεκρών αλλά και θεματοφύλακες του συντάγματος και της αστικής νομιμότητας, διαχειριστές της εξουσίας ή όχι, με την ευθύνη που αναλογεί στον καθένα, όλοι μαζί στο βούρκο της εθνικής συμφιλίωσης παρουσιάζουν τον κόσμο των πολέμων, της κρατικής καταστολής της ανέχειας και της εκμετάλλευσης, ως αναγκαία συνθήκη.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΝΑ ΟΞΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

( Στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αγρινίου )

17 Νοέμβρη 2022. Πλατεία Δημάδη 19.30

Απεργιακή Πρωτομαγιά, Συγκέντρωση 1 Μάη στις 10,30 στο εργατικό κέντρο

Απεργιακή Πρωτομαγιά: οι ανάγκες και η λογική ενάντια στον φόβο τώρα όσο ποτέ!

Ένα μαύρο σύννεφο πλανάται και στον φετινό επετειακό χαρακτήρα της εργατικής πρωτομαγιάς. Εκατό και χρόνια μετά τους ιστορικούς αγώνες των εργατών για την κατάκτηση του 8ωρου, το αντεργατικό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για τη σφαγή αυτών των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Το ξεχείλωμα των ωραρίων με την νομιμοποίηση του 10ωρου και τα άφαντα ρεπό αντικατοπτρίζουν την εξάντληση των εργατών και την τρομακτική αύξηση των εργατικών ατυχημάτων(COSCO, ΛΑΡΚΟ, διανομείς, εργαζόμενοι στα Γρεβενά κ.α) καθώς τα μέσα ατομικής προστασίας σε κάθε χώρο δουλειάς είναι λιγοστά κι απαρχαιωμένα. Δε συζητάμε δε, για την συνταξιοδότηση στα 67 για τη συμπλήρωση ενός πενιχρότατου μισθού. Οι νομιμοποιημένες πλέον απολύσεις και η ανεργία πληθαίνουν, η φτώχεια χτυπά την πόρτα σε κάθε προλετάριο.

‘Όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, δίνουν και παίρνουν οι συζητήσεις για την ενεργειακή κρίση και το βάθεμα του χεριού στις τσέπες των πολιτών. Εργαζόμενοι/ες διπλοσκέφτονται κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά τους αν θα γεμίσουν το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου, κοιτάζοντας την αναρτημένη πινακίδα των βενζινάδικων. Οι τιμές των προϊόντων στα ράφια των supermarkets κάθε μέρα και πιο ακριβές. Το κράτος εξακολουθεί να μας ταΐζει κουτόχορτο προσφέροντας επιδόματα της πλάκας(ουκ ολίγα επιδόματα θέρμανσης αξίας 13 ευρών δόθηκαν κι εφέτος), κι αυξήσεις του μικτού κατώτατου μισθού κατά 7.5%. Μικρά και μεγάλα αφεντικά, ωστόσο, δεν παύουν να βγαίνουν παρά κερδισμένα με τις ανατιμήσεις και τη φορολόγηση. Με το πρόσχημα “”δε βγαίνει η επιχείρηση”, η υποασφάλιση των εργαζομένων, τα ακόμα πιο χαμηλά μεροκάματα και με τα νομοσχέδια της εκάστοτε κυβέρνησης, τα αφεντικά τρίβουν τα χεράκια τους βλέποντας τα πλούτη τους να αυξάνονται.

Μύρισε μπαρούτι και στην Ελλάδα! Η εμπλοκή της χώρας στην πολεμική κρίση της Ρωσίας- Ουκρανίας και οι βαθύτατες συνέπειες της τόσο σε τουρισμό και οικονομία χτυπάνε καμπανάκι σε άμεσα επερχόμενες εκλογές. Τα προεκλογικά μαγειρεία έχουν κιόλας ξεκινήσει να ζεσταίνουν την ίδια κλασσική συνταγή για την ανάδειξη αριστερού ή δεξιού διαχειριστή- σωσία του κράτους. Οι γραφειοκράτες και καρεκλοκένταυροι συνδικαλιστές περνούν στη σέντρα για ψηφοθηρία εκμεταλλευόμενοι τη διαχείριση της ΝΔ σε ακρίβεια και πόλεμο, την ίδια ώρα που σιωπά συναινούσαν στην κρατική διαχείριση της πανδημίας. Με πρόφαση τον πόλεμο διασφαλίζουν τα κέρδη τους πουλώντας φούμαρα στους εργάτες για “Τάξη και Ασφάλεια”, ξεχνώντας πως οι εργάτες φτιάχνουν και μεταφέρουν τους οπλισμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άρνηση μεταφοράς των εργατών της ΤΡΑΙΝΟΣΕ Θεσσαλονίκης για να συμμετέχουν στην τεχνική εξασφάλιση- υποστήριξη μηχανών του ΝΑΤΟ στην Αλεξανδρούπολη. Να πάνε αυτοί να πολεμήσουν! Όχι άλλοι νεκροί εργάτες στο βωμό της βαρβαρότητας τους! Εμείς, σαν αναρχοσυνδικαλιστική ένωση δεν έχουμε να πούμε παρά σκατά στις εκλογές τους κι ότι ως εργάτες αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, η καθημερινότητα βασισμένη στην αλληλεγγύη και στην αυτοοργάνωση θα είναι μονόδρομος.

Κράτος και αφεντικά γνωρίζουν πως ο μαχητικός και διαρκής αγώνας των εργαζομένων μπορεί να γυρίσει τον κόσμο τους ανάποδα. Πιο επιτακτική είναι τώρα η οργάνωση στα Σωματεία σε κάθε χώρο δουλειάς και η παρουσία μας στο δρόμο με την απεργία. Αντίσταση σε κάθε αφεντικό!

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ!

ΑΥΞΗΣΗ ΜΙΣΘΟΥ, ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΑΡΙΟΥ!

Απεργιακή Πορεία Τετάρτη 6/4 στις 10,30 στο Εργατικό κέντρο Ιωαννίνων

Για όλους τους λόγους του κόσμου… απεργία!

Από που να πρωτοξεκινήσουμε; Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το να ζεσταθείς 1 ώρα την ημέρα στο σπίτι σου θεωρείται πολυτέλεια. Η αγορά των βασικών αγαθών είναι ένας διαρκής βραχνάς που ολοένα γίνεται και πιο επίπονος, αφού κάθε εβδομάδα οι τιμές στα ράφια είναι αλλαγμένες, φυσικά πάντοτε προς τα πάνω. Το αυτοκίνητο μόνιμα παρκαρισμένο όχι γιατί επέλεξες να το γυρίσεις στην γυμναστική, αλλά επειδή το 2ευρω του λίτρου σου κάθεται βαρύ και δεν μπορείς να το χωνέψεις. Δυστυχώς όλα αυτά δεν είναι λαϊκισμός με στόχο το συναίσθημα, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας και των εργαζομένων.

Γινόμαστε θεατές του ίδιου έργου με το κόστος ζωής μας διαρκώς να αυξάνεται, αλλά οι μισθοί να μένουν σταθεροί. Ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες βρισκόμαστε στην κατάσταση όπου περιμένουμε την ελεημοσύνη των κυβερνώντων να αποφασίσουν μαζί με τα αφεντικά μας, τα πόσα ψίχουλα θα μας πετάξουν ως αύξηση του μισθού μας. Κουραστήκαμε να γίνεται η επιβίωσή μας προεκλογικό χαρτί των εκάστοστωτε κυβερνήσεων ή αντικείμενο συζήτησης στα τηλεπαράθυρα. Οι αμοιβές μας δεν αντικατοπτρίζουν ούτε στο ελάχιστο το σύνολο της αξίας που εμείς παράγουμε μέσω της εργασίας μας. Νομοτελειακά τα αφεντικά μας θα ψάχνουν διακρώς τρόπους να αυξάνουν τα κέρδη τους και πάντοτε εμείς ως εργαζόμενοι και εργαζόμενες θα είμαστε ο πιο εύκολος για αυτούς στόχος. Σε αυτό έρχονται να κουμπώσουν οι νόμοι της κάθε κυβέρνησης, με αποκορύφωμα το ν. Χατζηδάκη, που στρώνουν το δρόμο για μεγαλύτερη εκμετάλευση και διακρή υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης.

Ήρθε και έδεσε το γλυκό με το νέο ασφαλιστικό, όπου όχι μόνο θα δουλεύουμε μέχρι τα 67, αλλά η συνταξή (προς το παρόν η επικουρική) των νέων εργαζομένων θα γίνεται με το ζόρι, με το στανιό κομμάτι επενδύσεων στον τζόγο του χρηματιστηρίου. Όλα αυτά εάν είσαι τυχερός/η μέσα στην ατυχία σου και βγεις στην σύνταξη, διότι μέσα σε όλα τα άλλα διαρκώς τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν. Βλέπεις για τα αφεντικά η ασφάλειά μας είναι ένα κόστος που δεν πρόκειται ποτέ να ενδιαφερθούν να πληρώσουν. Τα μέσα ατομικής προστασίας σε κάθε χώρο δουλείας, όταν φυσικά υπάρχουν, είναι πλήρως απαρχαιομένα και παρατημένα που σου προκαλούν περισσότερο άγχος παρά ασφάλεια. Οι προδιαγραφές ασφαλείας είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου αφού η συντήριση και ο έλεγχός τους στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται επιδερμικά. Ακόμη και στην εξαιρετικά σπάνια περίπτωση που όλα τα απαραίτητα μέτρα τηρούνται, κάνενας άνθρωπος δεν μπορεί να υπερνικήσει την κούραση και την εξάντληση που έρχεται μετά από τα 10ωρα και τα 12ωρα που τα αφεντικά μας υποχρεώνουν να δουλεύουμε και αυξάνουν εκθετικά τους κινδύνους των ατυχημάτων.

Ξέρουμε εξαρχής ότι όλο αυτό το παραμύθι δεν θα έχει ποτέ εμάς στην πλευρά των ευνοημένων και εάν δεν πάρουμε την τύχη στα χέρια μας δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει υπέρ μας. Η όλη κατάσταση δεν πρέπει να μας απογοητεύει, αλλά να μας κάνει να αντιληφθούμε ότι ο μόνος δρόμος είναι η αντίσταση και οργάνωση με συλλογική δράση σε όλους τους χώρους δουλειάς. Απαιτούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια και να πάψουν οι ζωές μας να καθορίζονται από τις ορέξεις και επιθυμίες άλλων.

 

Άμεση αύξηση μισθών και μείωση των ωραρίων

Απεργιακή Πορεία Τετάρτη 6/4 στις 10,30 στο Εργατικό κέντρο Ιωαννίνων

 

ΕΣΕ Ιωαννίνων

 

Συγκέντρωση/ πορεία το Σάββατο 19/3 στις 12.00 στον Κατσικά, ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης

ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΣΤΟ ΚΑΤΣΙΚΑ

Εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. επιχειρεί να αποτρέψει την είσοδο των
απόκληρων από τον παγκόσμιο νότο στο “Φρούριο-Ευρώπη”. Σε όσες/-ους έχουν ήδη καταφέρει να μπουν στην Ελλάδα
αναζητώντας διεθνή προστασία, το δικό μας «κράτος-μαντρόσκυλο» επιφυλάσσει μια σειρά μεθόδων εγκλεισμού
που πλαισιώνονται από μιλιταριστικές τεχνολογίες ελέγχου και καταστολής κι
ακολουθούνται από μια σειρά μισανθρωπικών πολιτικών που στοχεύουν στην
ηθική και υλική εξόντωση των ανθρώπων. Παρ’ ότι πολλοί από τους πρόσφυγεςμετανάστες έχουν βιώσει πόλεμο, βίαιο εκτοπισμό, βασανιστήρια και κάθε
είδους καταστροφές, από τη στιγμή που καθίστανται όμηροι των συνοριακών
καθεστώτων το κράτος τους παρέχει ως επί το πλείστον «στεγαστικές λύσεις» που
επιδεινώνουν την ψυχική και σωματική τους υγεία και προσβάλλουν την ατομική
τους αξιοπρέπεια. Οι «λύσεις» αυτές περιλαμβάνουν τη διαμονή των ανθρώπων
σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (Κ.Υ.Τ.) των νησιών, σε αυτοσχέδια κέντρα
κράτησης στα τμήματα μεταγωγών των αστυνομικών τμημάτων, στις εναπομείνασες
ανοιχτές Δομές Διαμονής Αιτούντων Άσυλο που όμως πλέον κλείνουν σταδιακά,
στα διάφορα κολαστήρια όπως πχ τα κελιά της Πέτρου Ράλλη, το Προαναχωρησιακό
Κέντρο Κράτησης (ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ.) της Κορίνθου ή τη φυλακή της Αμυγδαλέζας και
πλέον, στα νέου τύπου, επονομαζόμενα “Κλειστά Ελεγχόμενα Κέντρα” (Κ.Ε.Ν.),
όπως αυτά που εγκαινιάστηκαν το Φθινόπωρο του ‘21 σε Σάμο και Λέρο, τα οποία
εμπεριέχουν και τομείς ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ. Μέσα σ’ αυτές τις εγκαταστάσεις, οι άνθρωποι
στερούνται ακόμη και τα θεμελιώδη τους δικαιώματα, καθίστανται έρμαια των
βουλών της μεταναστευτικής διακυβέρνησης και βυθίζονται εν τέλει στην απελπισία.
Όλα τα παραπάνω είδη φυλακών για αθώους και κυρίως τα Κ.Ε.Ν. υλοποιούνται από το ελληνικό κράτος σε συνεργασία
με μεγάλες οικοδομικές εταιρείες ντόπιων κεφαλαιοκρατών, με τις ευλογίες και τη χρηματοδότηση της Ε.Ε. και υπό
την εποπτεία του μεγαλύτερου διακρατικού «ανθρωπιστικού» οργανισμού, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης
(Δ.Ο.Μ.). Στη συνέχεια, εξοπλίζονται με σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου που παράγονται από μεγάλες εταιρείες
κατασκευής όπλων και πληροφορικής τεχνολογίας και στελεχώνονται με ”κομματικούς στρατούς ανθρωποφυλάκων»
που απαρτίζονται από επισφαλώς εργαζομένους στη διάθεση των εκάστοτε τοπικών αρχόντων και λοιπών παραγόντων
σε θέσεις ισχύος. Από τη στιγμή που οι πληθυσμοί αυτοί καταγράφονται και τοποθετούνται μέσα σ’ αυτές τις
στρατιωτικοποιημένες ζώνες οι ζωές τους πρακτικά παύουν να τους ανήκουν και όλα όσα τους αφορούν αποσιωπούνται
επί ποινή σαν να αποτελούσαν κρατικά μυστικά: χάνουν τη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού των κινήσεών και
αποφάσεών για τα θέματα που τους αφορούν και τους απαγορεύεται να επικοινωνούν πληροφορίες ή να διαμαρτύρονται
σχετικά με την κατάστασή τους στον «έξω κόσμο». Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι αυτές οι δομές αποτελούν
ολοκληρωμένα συστήματα ελέγχου και διαχείρισης των ανθρώπινων πόρων από το υπερεθνικό κράτος και το κεφάλαιο
και ως τέτοια, συνιστούν «προνομιακά» πεδία πειραματισμού των εξουσιαστών για την επέκταση παρόμοιων τεχνικών
υποδούλωσης στα επόμενα απείθαρχα και «πλεονάζοντα» κομμάτια της κοινωνίας.
Τα νέα αυτά γκέτο χωρίζουν τους μέσα απ’ τους έξω
με ψηλά τσιμεντένια τείχη, διπλές περιφράξεις με
λεπιδοφόρα συρματοπλέγματα κι ατσάλινα τουρνικέ που
κάνουν τους μεν να φαντάζουν εξαιρετικά επικίνδυνοι
στα μάτια των δε. Επίσης, μια σειρά ασφυκτικών
χωροχρονικών περιορισμών καθορίζουν πως η
διάβαση του ορίου μεταξύ του «έξω» και του «μέσα»
επιτρέπεται μόνο στους εγγεγραμμένους κατοίκους και
σε εξουσιοδοτημένα άτομα για συγκεκριμένο διάστημα
της ημέρας, κατόπιν ηλεκτρονικού ελέγχου ανίχνευσης
μεταλλικών αντικειμένων και βιομετρικού ελέγχου των
δακτυλικών αποτυπωμάτων στην είσοδο. Στο
εσωτερικό τους οι άνθρωποι που έχουν χάσει την αυτεξουσιότητά τους επειδή τόλμησαν ν’ αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή
φυτοζωούν απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία, επιτηρούμενες/-οι από κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης
όλο το εικοσιτετράωρο, ενόσω στερούνται βασικά κοινωνικά αγαθά όπως επαρκή περίθαλψη, ουσιαστική εκπαίδευση, την
επικοινωνία με τους οικείους τους και πλέον ακόμα και την τροφή, τα φάρμακα ή τον ρουχισμό.
Ενόσω οι νέο-αποικιοκρατικές πολιτικές του διεθνικού κεφαλαίου και οι στρατιωτικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών
συνεχίζουν να σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή σε κοινότητες και περιβάλλοντα ανά την υφήλιο, δημιουργώντας
νέες αναγκαστικές μετακινήσεις ανέστιων ανθρώπων, το νεοφιλελεύθερο,
αστικό κράτος προσπαθεί να συγκαλύψει και να εκλογικεύσει τα εγκλήματά του
κατασκευάζοντας στο πρόσωπο των προσφυγ(ισ)ων-μεταναστ(ρι)ών τον ιδανικό
εσωτερικό- και πλέον-κι εξωτερικό εχθρό. Προετοιμάζοντας την κοινωνία να
δεχτεί το φασισμό, αναπαριστά τις/τους ξερριζωμένες/-ους ως «μιαρά παράσιτα»
και ταυτόχρονα ως απειλή για ενότητα και υγεία του έθνους. Εμείς ωστόσο,
γνωρίζουμε καλά ότι η ελληνική κοινωνία δεν κινδυνεύει από τους πρόσφυγες.
Τα αναγκαία για μια αξιοπρεπή διαβίωση μας τα στερούν τα αφεντικά που μας
εκμεταλλεύονται και το κράτος που μας ελέγχει κι όχι όσες/-οι ψάχνουν γη για
να σταθούν.
Επιπλέον, ο Κατσικάς δεν βρίσκεται σε κάποιο απομακρυσμένο νησί. Βρίσκεται
εδώ, δίπλα μας, στα πόδια μας. Μετά από 2 χρόνια συνεχών απαγορεύσεων,
εγκλεισμών, ελέγχων και διαχωρισμών, ήρθε η ώρα να κατανοήσουμε τι
βιώνουν εδώ και χρόνια οι ξεριζωμένες/-οι κι ότι τα αιμοσταγή παιγνίδια των
κυρίαρχων μπορεί να μας φέρουν στη θέση τους ανά πάσα στιγμή. Η μοίρες μας
είναι συνδεδεμένες, γι’ αυτό θεωρούμε ότι η αντίσταση ενάντια στα συνοριακά
καθεστώτα και τις συνθήκες εκμετάλλευσης αποτελεί προσωπική μας υπόθεση
και αντίσταση στην επέλαση του φασισμού. Κι επειδή η εξουσία συνεχίζει
να περιστέλλει τα δικαιώματα όλων μας, δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το ν’
αντιτάξουμε μαζί ντόπιες/-οι και μετανάστριες/-ες, τα κοινά μας συμφέροντα, τα
συμφέροντα της εργατικής τάξης, όσων παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας με
το μόχθο τους. Να γκρεμίσουμε μαζί, την φυλακή που λέγεται καπιταλισμός και
να τερματίσουμε την οδύνη που προκαλεί στις ζωές όλων μας η βία της εξουσίας!

Σ’ αυτό τον αγώνα λέμε όχι στις πολιτικές εξόντωσης προσφυγ(ισ)ών-μεταναστ(ρι)ών και διεκδικούμε:
• Να σταματήσουν οι επαναπροωθήσεις!
• Να κλείσουν τώρα όλα τα κέντρα μαζικής διαμονής προσφύγων – αιτούντων άσυλο –μεταναστών.
• Ανοιχτά σύνορα, νομιμοποιητικά έγγραφα, στέγη, περίθαλψη, εκπαίδευση κι εργασία για όλες/-ους!
• Ζητάμε από τα συνδικάτα να στηρίξουν έμπρακτα και ουσιαστικά τους πρόσφυγες/ισσες/ μετανάστες/
τριες! Κοινοί αγώνες για μια ζωή με ελευθερία, αξιοπρέπεια κι αλληλεγγύη.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΕΝΩΣΗ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
ese.ioanninon@gmail.com | eseioanninon.squat.gr

Πορεία 8 Μαρτίου 2022 στις 18.00 από την Περιφέρεια

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ, ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΕΣ

Δεν έχουν περάσει λίγες ημέρες που η τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων κλονίστηκε από άλλη μία γυναικοκτονία στην Ελλάδα. 30 και πλέον είναι οι καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες από το ελληνικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου μέσα στο 2021.

Τύποι της “διπλανής πόρτας” βιάζουν γα πλάκα, φασισταριά στα γήπεδα σκοτώνουν, σεξουαλικές παρενοχλήσεις στην εργασία, ομοφοβικό παραλήρημα για ανάκληση διαφήμισης γνωστής εταιρείας προϊόντων μαλλιών με πρωταγωνιστές μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πρώην σύντροφοι βγάζουν ένα όπλο και πυροβολούν και πόσα άλλα συμβαίνουν καθημερινά, Η πατριαρχική κουλτούρα της κοινωνίας συνεχίζει να δολοφονεί στην Ελλάδα. Γυναίκες και παιδιά εξαφανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται καθημερινά. Η φετινή Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας και τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων βάση Φύλου θρηνεί κι άλλη μία λιγότερη και τιμά όλες όσες αγωνίστηκαν και αγωνίζονται ενάντια στην ταξική και έμφυλη καταπίεση.

Εκατομμύρια μεταναστριών/ων είτε σφαγιάζονται και δολοφονούνται καθημερινά, είτε μαντρώνονται δια της βίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε απάνθρωπες συνθήκες, παραμένοντας άγνωστα τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το προς κτίση τείχος στο camp του Κατσικά στην πόλη μας! Σαφώς, οι σωματέμποροι και δουλέμποροι αρπάζουν την ευκαιρία για εξαγορές κι απαγωγή μεταναστριών.

Η πίεση που ασκήθηκε τα τελευταία χρόνια από διάφορες πλευρές του γυναικείου και ΛΟΑΤΚΙ κινήματος παγκοσμίως πυροδότησαν ένα ντόμινο καταγγελιών κακοποιημένων γυναικών που μίλησαν και κινητοποιήθηκαν κατά των καταπιεστών τους. Ακόμη και έτσι όμως δεν παύει ποτέ να υπάρχει ο ταξικός διαχωρισμός της καταγγελίας(αν ακόμη και αυτή είναι εφικτή για κάποιες) μιας γυναίκας της αστικής τάξης και πως εκείνη αντιμετωπίζεται από την αστυνομία και τον κοινωνικό περίγυρο, σε αντιστοιχία μιας γυναίκας της εργατικής τάξης. Την ίδια στιγμή ένα νέο κύμα αγώνων κι εξεγέρσεων ξεπήδησε ενάντια στην κατάργηση του δικαιώματος στην έκτρωση(Χιλή, Γαλλία, Ισπανία, Πολωνία,Ελλάδα κ.α.), φτάνοντας σε μια ιστορική νίκη για ένα χρόνιο αίτημα του παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος, και την αποποινικοποίηση της άμβλωσης μέχρι και τον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης στην Κολομβία τον Φλεβάρη του 2022, παρά την αδράνεια του κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες.

Παρά τις κατακτήσεις, η υποτιμημένη εργασία της γυναίκας συνεχίζεται μέσα στο καπιταλιστικό κοινωνικό εργοστάσιο. Η σκλαβιά του νοικοκυριού κυνηγά τις εργαζόμενες γυναίκες μετά την καταπίεση της δουλειάς. Η αόρατη οικιακή εργασία εξακολουθεί τον άμισθο χαρακτήρα της, η μισθολογική ανισότητα, η ανασφάλιστη εργασία και η μερική απασχόληση πλήττουν τη γυναικεία απασχόληση. Εγκυμονούσες απολύονται, σερβιτόρες εκβιάζονται να αναδεικνύουν τη θηλυκότητα τους για να προσελκύουν πελάτες. Κάπως έτσι, αφεντικά και κρατικοί μηχανισμοί τρίβουν τα χέρια τους από τα κέρδη. Από τις γυναίκες της Νέας Υόρκης το 1909 και την απεργία των εργαζόμενων γυναικών της Ρωρίας το 1917 μέχρι σήμερα η καταπίεση των γυναικών έχει αλλάξει πολλά πρόσωπα αλλά δεν παύει ποτέ να υφίσταται. Η 8 Μάρτη είναι μια απλή ημερομηνία που μας δίνει τη δυνατότητα να βγούμε μια ακόμη φορά στο δρόμο δηλώνοντας όσα βιώνουμε και διεκδικούμε καθημερινά.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

– Ασφαλή εργασιακά περιβάλλοντα, τσάκισμα της βίας και των σεξουαλικών παρενοχλήσεων από αφεντικά, συναδέλφους και πελάτες.

– Νόμιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα.

– Αύξηση μισθών, μείωση ωραρίων.

– Κανένας διαχωρισμός μεταξύ των φύλων.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟ ΔΡΟΜΟ,

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ

ΕΝΩΣΗ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ese.ioanninon@gmail.com | eseioanninon.squat.gr

Πορεία Τρίτη 1 Μαρτίου στις 18.00 στην Περιφέρεια Ηπείρου

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓ(ΙΣ)ΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ, ΟΧΙ ΣΤΑΚΛΕΙΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ – ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ!
Εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, η μεταναστευτική πολιτική του “Φρουρίου-Ευρώπη” επιχειρεί να αποτρέψει την είσοδο των απόκληρων από τον παγκόσμιο νότο σε εδάφη της Ε.Ε. Σε όσες/-ους έχουν ήδη καταφέρει να μπουν στην Ελλάδα αναζητώντας διεθνή προστασία, το «κράτος-μαντρόσκυλο» επιφυλάσσει μια σειρά μεθόδων εγκλεισμού που πλαισιώνονται από μιλιταριστικές τεχνολογίες ελέγχου και καταστολής κι ακολουθούνται από μια σειρά μισανθρωπικών πολιτικών που στοχεύουν στην ηθική και υλική εξόντωση των ανθρώπων.
Παρ’ ότι πολλοί από τους πρόσφυγες-μετανάστες έχουν βιώσει πόλεμο, βίαιο εκτοπισμό, βασανιστήρια και κάθε είδους καταστροφές, από τη στιγμή που καθίστανται όμηροι των συνοριακών καθεστώτων το κράτος τους παρέχει ως επί το πλείστον «στεγαστικές λύσεις» που επιδεινώνουν την ψυχική και σωματική τους υγεία και προσβάλλουν την ατομική τους αξιοπρέπεια. Οι «λύσεις» αυτές περιλαμβάνουν τη διαμονή τους σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (Κ.Υ.Τ.) των νησιών, σε αυτοσχέδια κέντρα κράτησης στα τμήματα μεταγωγών των αστυνομικών τμημάτων, στις εναπομείνασες ανοιχτές Δομές Διαμονής Αιτούντων Άσυλο που όμως πλέον κλείνουν σταδιακά, στα διάφορα κολαστήρια όπως πχ τα κελιά της Πέτρου Ράλλη, το Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης (ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ.) της Κορίνθου ή τη φυλακή της Αμυγδαλέζας και πλέον, στα νέου τύπου, επονομαζόμενα “Κλειστά Ελεγχόμενα Κέντρα” (Κ.Ε.Ν.), όπως αυτά που εγκαινιάστηκαν το Φθινόπωρο του ‘21 σε Σάμο και Λέρο, τα οποία εμπεριέχουν και τομείς ΠΡΟ.ΚΕ.ΚΑ. Μέσα σ’ αυτές τις εγκαταστάσεις, οι άνθρωποι στερούνται ακόμη και τα θεμελιώδη τους δικαιώματα, καθίστανται έρμαια των βουλών της μεταναστευτικής διακυβέρνησης και βυθίζονται εν τέλει στην απελπισία.
Όλα τα παραπάνω είδη φυλακών για αθώους και κυρίως τα Κ.Ε.Ν. υλοποιούνται από το ελληνικό κράτος σε συνεργασία με μεγάλες οικοδομικές εταιρείες ντόπιων κεφαλαιοκρατών, με τις ευλογίες και τη χρηματοδότηση της Ε.Ε. και υπό την εποπτεία του μεγαλύτερου διακρατικού «ανθρωπιστικού» οργανισμού, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (Δ.Ο.Μ.). Στη συνέχεια, εξοπλίζονται με σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου που παράγονται από μεγάλες εταιρείες κατασκευής όπλων και πληροφορικής τεχνολογίας και στελεχώνονται με τους ”κομματικούς στρατούς» των επισφαλώς εργαζομένων που βρίσκονται στη διάθεση των εκάστοτε τοπικών αρχόντων και λοιπών παραγόντων σε θέσεις ισχύος. Καθίσταται λοιπόν προφανές ότι αυτές οι δομές αποτελούν ολοκληρωμένα συστήματα ελέγχου και διαχείρισης των ανθρώπινων πόρων από το υπερεθνικό κράτος και το κεφάλαιο και ως τέτοια, συνιστούν «προνομιακά» πεδία πειραματισμού των εξουσιαστών για την επέκταση παρόμοιων τεχνικών υποδούλωσης στα επόμενα απείθαρχα και «πλεονάζοντα» κομμάτια της κοινωνίας.
Στα νέα αυτά γκέτο, οι μέσα χωρίζονται από τους έξω με ψηλά τσιμεντένια τείχη, διπλές περιφράξεις με λεπιδοφόρα συρματοπλέγματα κι ατσάλινα τουρνικέ που κάνουν τους μεν να φαντάζουν εξαιρετικά επικίνδυνοι στα μάτια των δε. Επίσης, μια σειρά ασφυκτικών χωροχρονικών περιορισμών καθορίζουν πως η διάβαση του ορίου μεταξύ του «έξω» και του «μέσα» επιτρέπεται μόνο στους εγγεγραμμένους κατοίκους και σε εξουσιοδοτημένα άτομα κατόπιν ηλεκτρονικού ελέγχου ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων και βιομετρικού ελέγχου των δακτυλικών αποτυπωμάτων στην είσοδο, για συγκεκριμένο διάστημα της ημέρας. Στο εσωτερικό τους οι άνθρωποι που έχουν χάσει την αυτεξουσιότητά τους επειδή τόλμησαν ν’ αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή φυτοζωούν απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία, ενόσω στερούνται βασικά κοινωνικά αγαθά όπως την περίθαλψη, την εκπαίδευση, την επικοινωνία με τους οικείους τους και πλέον ακόμα και την τροφή, τα φάρμακα ή τον ρουχισμό.
Ενόσω οι νέο-αποικιοκρατικές πολιτικές του διεθνικού κεφαλαίου και οι στρατιωτικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών συνεχίζουν να σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή σε κοινότητες και περιβάλλοντα ανά την υφήλιο, δημιουργώντας νέες αναγκαστικές μετακινήσεις ανέστιων ανθρώπων, το νεοφιλελεύθερο, αστικό κράτος προσπαθεί να συγκαλύψει και να εκλογικεύσει τα εγκλήματά του κατασκευάζοντας στο πρόσωπο των προσφυγ(ισ)ων-μεταναστ(ρι)ών τον ιδανικό εσωτερικό- και πλέον-κι εξωτερικό εχθρό της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Προετοιμάζοντας την κοινωνία να δεχτεί το φασισμό, αναπαριστά τις/τους ξερριζωμένες/-ους ως «μιαρά παράσιτα» και ταυτόχρονα ως απειλή για ενότητα και υγεία του έθνους. Εμείς ωστόσο, γνωρίζουμε καλά ότι η ελληνική κοινωνία δεν κινδυνεύει από τους πρόσφυγες. Τα αναγκαία για μια αξιοπρεπή διαβίωση μας τα στερούν τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται και το κράτος που μας ελέγχει κι όχι όσες/-οι ψάχνουν γη για να σταθούν. Η μοίρες μας είναι συνδεδεμένες, γι’ αυτό θεωρούμε την αντίσταση ενάντια στα συνοριακά καθεστώτα προσωπική μας υπόθεση, ως αντίσταση στην επέλαση του φασισμού.
Διεκδικούμε: Να σταματήσουν οι επαναπροωθήσεις! Όχι στις πολιτικές εξόντωσης προσφυγ(ισ)ών-μεταναστ(ρι)ών. Να κλείσουν τώρα όλα τα κέντρα μαζικής διαμονής προσφύγων – αιτούντων άσυλο –μεταναστών.Ανοιχτά σύνορα,  νομιμοποιητικά έγγραφα, στέγη, περίθαλψη, εκπαίδευση κι εργασία για όλες/-ους!Κοινοί αγώνες για μια ζωή με ελευθερία, αξιοπρέπεια κι αλληλεγγύη.
ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
css.php