Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Κάλεσμα δράσης απ’ τον Ανταγωνιστικό Πυρήνα Fanny Kaplan (FAI-FRI)

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή. Ιούνιος 2020

«… Η αναρχία είτε θα είναι έκνομη είτε δε θα είναι αναρχία. Αυτή είναι η ουσία και το νόημά της. Η φύση της. Για τον ίδιο λόγο, κάποιες φορές μάς φαίνεται προφανές πως λησμονούμε να επιμένουμε σχολαστικά στον αντιεξουσιαστικό και άρα, κατ’ επέκταση, στον αντισυστημικό χαρακτήρα της αναρχίας. Λυσσασμένα αντισυστιμηκό! Είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία. Ιδού το μότο μας… Πως είμαστε ενάντια σε κάθε σύστημα κυριαρχίας, πως πολεμάμε ενάντια στην κοινωνική ευταξία ως ολότητα · η τάξη της και οι νόμοι που τη στηρίζουν βρίσκονται στο στόχαστρό μας. Όλοι οι νόμοι έχουν κατασκευαστεί και θα κατασκευάζονται για τη νομική υποστήριξη της καταπίεσης και της κυριαρχίας…»

– Gustavo Rodriguez

Τούτο αποτελεί ένα κάλεσμα στις φίλες και τους φίλους μας, στα συντρόφια μας, στις ομοϊδεάτισσες και στους όχι και τόσο ομοϊδεάτες. Μια θερμή πρόσκληση να υλοποιήσουμε έμπρακτα την όμορφη ανυπακοή και να ξεκλέψουμε τις ζωές μας. Ένα κάλεσμα μάχης ενάντια στο υπάρχον εδώ και τώρα, αναλαμβάνοντας τις συνέπειες μιας ζωής σε πόλεμο.

Για καθεμιά και καθέναν που ζει στην περιοχή που κυριαρχείται απ’ το Αργεντίνικο Κράτος, ή σχεδόν οπουδήποτε στον κόσμο, ακόμα υφίσταται μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μπρος στην παρούσα συνθήκη. Η εμφάνιση κι η εξάπλωση του Covid-19 μετατράπηκε ραγδαία σε παγκόσμιο πρόβλημα και, καθώς δε θέλουμε ν’ αμφισβητήσουμε την ύπαρξη ή την εγκυρότητά του, θέλουμε ν’ αναδείξουμε το πώς η “επιδημιολογική έξαρση” ξεσκεπάζει το επιβλαβές της ταξικής κοινωνίας και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που συντηρείται απ’ τα Κράτη και τις κυρίαρχες οικονομικές γκρούπες του.

Ο ιός κατέληξε η τέλεια δικαιολογία για την τελειοποίηση και την εφαρμογή νέων μηχανισμών ελέγχου, λίαν αποδοτικότερων και αποτελεσματικότερων. Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία για την ενίσχυση των Κρατών και των καταναγκαστικών τους μηχανισμών. Καθώς επίσης και για να τεστάρουν νέες μορφές παραγωγικότητας και κοινωνικοποίησης, ενώ αυτές που επλήχθησαν περισσότερο κι εκείνοι που θα βιώσουν τις συνέπειες τούτης της μόνιμης κρίσης ήταν και θα είναι οι ίδιοι όπως πάντα: οι καταπιεσμένες, οι προλετάριοι, τα περιθωριοποιημένα και τα πιο απαξιωμένα κομμάτια της κοινωνίας.

Τα μέτρα που ελήφθησαν απ’ το Αργεντίνικο Κράτος δε μας εξέπληξαν, απ’ την εξαναγκαστική κοινωνική απομόνωση, ως τα φιλανθρωπικά “προγράμματα” και τις επιχορηγήσεις, των οποίων ο σκοπός δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ τον κατευνασμό του πληθυσμού και την αποφυγή πάσης πιθανής ρηγμάτωσης της κανονικότητας, με τη διαμεσολάβηση της πιο προστατευτικής και χαρισματικής εικόνας του νυν επικεφαλής της κυβέρνησης, Alberto Fernandez. Τούτες οι πολιτικές δυστυχίας είναι τυπικές στη σοσιαλδημοκρατία και στο λεγόμενο “κράτος πρόνοιας”, το οποίο έχει κατορθώσει να εκμεταλλευτεί πολύ καλά τους “Περονιστές” και τους εκπροσώπους τους, προκειμένου να κάνει εμφανίσεις και να συντηρεί τούτο το θέαμα. Ανταποκρινόμενος μοναχά στη λογική τού: “ψωμί σήμερα, αύριο πείνα”, κρύβει κάτω απ’ το χαλί την πρεκαριοποίηση των εργατών, τα κύματα των διάφορων απόκληρων, και τη συσσώρευση χρεών που συνδέονται με τα νοίκια και με βασικές παροχές, αναμεταξύ των λοιπών συνεπειών της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού η οποία μεταμφιέζεται σε επιδημία.

Ας προστεθεί κι ο θάνατος αρκετών κρατουμένων, οι οποίοι, αντιμέτωποι με την απειλή της πανδημίας, κινητοποιήθηκαν και μπαχάλεψαν κάμποσες φυλακές στη χώρα, παλεύοντας ενάντια στις άθλιες συνθήκες υγιεινής, τον συνωστισμό και τον εγκλεισμό. Κι επιπροσθέτως, οι απαγωγές κι οι δολοφονίες διάφορων ανθρώπων με ενεργή πολιτική και/ή κοινωνική συμμετοχή.

Το κάλεσμά μας είν’ ένα κάλεσμα για έμπρακτη αλληλεγγύη κι αμοιβαία στήριξη αναμεταξύ των καταπιεσμένων, για την εγκατάλειψη των φιλοδοξιών και της δουλοπρέπειας που προμοτάρεται απ’ τους κυρίαρχους και τις επίπλαστες κριτικές τους. Να μην υπακούσουμε σε καμία εντολή εγκλεισμού και κοινωνικής απομόνωσης, και σίγουρα ας μην αναπαράγουμε τον ρόλο της αστυνομίας για εκείνες κι εκείνους που έχουν την ανάγκη ή το τσαγανό να βγουν έξω στους δρόμους και να σμίξουν με τους δικούς τους. Αρνούμαστε τον διανοουμενίστικο αβανγκαρντισμό και τη δημαγωγία όσων ενορχηστρώνουν τον πόλεμο γύρω μας, όπως επίσης και όλες τις εξουσίες.

Καλούμε τα συντρόφια και τους συμμάχους μας να περάσουμε στην επίθεση, να οπλιστούμε, ν’ αγκαλιάσουμε την επαναστατική δράση, με όλα τα μέσα, ενάντια στην εξουσία σε κάθε της έκφανση, εδώ και τώρα.

– Βασικός μας εχθρός είν’ το Κράτος, το Κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας.

– Κάτω οι φυλακές, αλληλεγγύη με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου ανά τον κόσμο.

– Για τη διάχυση του νέου αντάρτικου πόλης.

Ανταγωνιστικός Πυρήνας Fanny Kaplan (FAI-FRI)

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Γένοβα: Επρηστική επίθεση σε αμαξοστάσιο της Δημοτικής Αστυνομίας στο Marassi

Εμπρηστική επίθεση ενάντια στη Δημοτική Αστυνομία στη Γένοβα *

Οι πληγές της παγκοσμιοποίησης έχουν επίσης φtάσει και στη Δύση, και τούτο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ευθέως. Οι όποιες αντιδράσεις σίγουρα δεν είχαν προοπτική για την επίλυση των αιτιών, μα περισσότερο για ένα μακρύτερο και ταχύτερο βήμα προς την πρόοδο και την εντατικοποίηση της τεχνο-επιστημονικής κυριαρχίας, τον μετασχηματισμό και τη γρήγορη προσαρμογή της εξουσίας και του κέρδους.

Ακόμα και σε καιρούς πανδημίας, η κυβέρνηση εξασφάλισε τις σχέσεις φαρμακευτικών εταιρειών και ενορχηστρωτών της πολεμικής βιομηχανίας. Λόγω των καπιταλιστικών πολιτικών, τα κράτη συνέχισαν τη βιομηχανική παραγωγή εις βάρος των εργαζομένων, ενώ συνεχίστηκαν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εις βάρος ολάκερων πληθυσμών.

Ακόμα και στο λιμάνι της Γένοβα, πλοία φορτωμένα με άρματα μάχης και λοιπό πολεμικό εξοπλισμό συνέχισαν τις μεταφορές προς τα Αραβικά Εμιράτα.

Το κράτος έκανε ξεκάθαρο ποια είναι τα συμφέροντά του, μακριά απ’ τις πραγματικές ανάγκες των ατόμων, και σε πλήρη συνάφεια με την τεχνο-βιομηχανική πολιτική: επιβολή ζημιογόνων τεχνολογιών, όπως το 5G, και μαζικός κοινωνικός έλεγχος (εφικτός μέσω της στρατιωτικοποίησης περιοχών, της επιτάχυνση της τεχνολογικής ανάπτυξης και της χρήσης διάφορων μέσων, όπως drones, GPS, μηχανοκίνητα σκάφη, ελικόπτερα και λοιπές “έξυπνες” επινοήσεις).

Όλα δαύτα επιβάλλονται με τη βία απ’ τις ένοπλες μονάδες του (αστυνομία, καραμπινιέρι, στρατός), και κατακτώνται επίσης μέσω της καταστολής, του κοινωνικού κατακερματισμού και της απομόνωσης των ατόμων · ενώ ενεργοποιούνται μέσω της ρητορικής εκτάκτου ανάγκης και των εμμονών περί ασφάλειας που επιστρατεύονται συνήθως απ’ τις Ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές χώρες. Τα ίδια που είχαν συνοδεύσει το κλείσιμο των συνόρων και τη μιλιταριστική διαχείριση μιας ακόμη εκ των “συνεπειών” της παγκοσμιοποίησης, ονόματι μετανάστευση.

Ο καπιταλισμός και το κέρδος των αφεντικών είναι ο πραγματικός ιός αυτής της κοινωνίας. Η Κυβέρνηση και το Κράτος τα υπερασπίζονται μέσω της αστυνομίας, των αιώνιων δολοφόνων, που είναι πάντα έτοιμοι να καταστείλουν κάθε έκφανση δυσαρέσκειας κι εξέγερσης στο σήμερα, όπως και στο αύριο, κατά την επικείμενη οικονομική κρίση.

Επιλέξαμε ν’ αποκριθούμε με άμεση δράση ενάντια σε ό,τι καταστέλλει τη διεύρυνση των προοπτικών της σύγκρουσης, και ν’ αντιπαλέψουμε τη λογική της ρεφορμιστικής αποκατάστασης και της πολιτικής διαμεσολάβησης των “παρεμβάσεων”. Ευελπιστούμε για ανάπτυξη των αγώνων στο συνεχές των επιθέσεων.

Δείχνουμε αλληλεγγύη με τις εξεγέρσεις στις Ιταλικές φυλακές. Εκδικούμαστε για τους θανάτους κατά τη διάρκεια των ξεσηκωμών, για τις δολοφονίες, τις παρενοχλήσεις, τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που διέπραξε η αστυνομία σ’ ολάκερο τον κόσμο, τόσο εντός τούτων των τειχών, όσο και εκτός.

Καλωσορίζουμε τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Χιλή και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στα αναρχικά συντρόφια που διώκονται έπειτα απ’ την επιχείριση “Scripta Manent”, και ποθούμε να λευτερωθούν. Τους στέλνουμε όλη μας την αγάπη. Και όλο μας το μίσος στους δεσμοφυλάκους τους.

Μια αδελφική αγκαλιά αλληλεγγύης για τα αναρχικά συντρόφια που συνελήφθησαν στην πρόσφατη αντι-αναρχική επιχείρηση “Bialystok”, ενορχηστρωμένη απ’ τους ROS (Μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων) στη Ρώμη.

Αλληλεγγύη στα συντρόφια που συνελήφθησαν κατά την επιχείρηση “Prometheus”, στον Peppe, στον Juan, και σε όλους τους αναρχικούς κι επαναστάτες κρατουμένους και κρατούμενες.

Ζήτω η Αναρχία!

* Σημείωση απ’ το Anarchists Worldwide (απ’ την αγγλική μετάφραση): Πρόκειται για ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε αμαξοστάσιο στο Marassi της Γένοβα, το οποίο χρησιμοποιείται απ’ τη Δημοτική Αστυνομία για να αποθηκεύει μηχανοκίνητα σκούτερ. Η δράση έλαβε χώρα τη νύχτα μεταξύ 24ης και 25ης Ιουνίου του 2020. Σύμφωνα με τα Ιταλικά καθεστωτικά μέσα, ως αποτέλεσμα της επίθεσης, ένα αστυνομικό σκούτερ καταστράφηκε και δύο ακόμη υπέστησαν φθορές.

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αυστρία, Βιέννη: Δύο μπατσικά οχήματα τυλίχθηκαν στις φλόγες

Να τσακίσουμε την αστυνομοκρατία!

Βιέννη. Τη νύχτα της 7ης προς 8η Ιούνη, δύο μπατσικά οχήματα δέχθηκαν επίθεση, πυρπολήθηκαν κι έγιναν στάχτες.

Ήταν χαρά μας να καταστρέψουμε τούτα τα οχήματα.

Για εμάς, τούτη ήταν μια δράση ενάντια στην καταστολή και τις παρενοχλήσεις.

Ενάντια στον μόνιμο φόβο της βίας απ’ τους εκπροσώπους του κράτους.

Ενάντια στη βία και τις δολοφονίες με ρατσιστικά κίνητρα.

Για εμάς, τούτη είναι μια δράση ενάντια στην καθημερινή καταβύθιση σε δαύτη την πραγματικότητα, ενάντια στον διαρκή φόβο.

Αυτή τη φορά ανταποδόσαμε τα χτυπήματα. Η δράση αυτή ίσως δώσει κουράγιο σ’ εμάς και σε κάθε άλλο άτομο στους αγώνες μας!

Δε θέλουμε μπάτσους και δεν τους χρειαζόμαστε – ούτε στην πόλη μας, ούτε και πουθενά αλλού. Οι μπάτσοι δεν υπηρετούν την κοινωνία. Δεν είναι φίλοι μας. Δεν είναι ουδέτεροι, καθώς υπηρετούν την κυρίαρχη τάξη, τον καπιταλισμό κι εκείνους που κατέχουν τα πλούτη. Οπλισμένοι με το μονοπώλιο της βίας, έχουν το δικαίωμα να κυνηγήσουν οποιονδήποτε δεν υποτάσσεται ή δε θα υποταχθεί: αστέγους, νεολαίους, πάνκηδες, ανθρώπους χωρίς χαρτιά, πρόσφυγες, μετανάστριες, ακτιβιστές, χρήστες, επαναστάτριες…

Τα παραδείγματα της προαναφερθείσας συστηματοποιημένης βίας είναι πάμπολλα – π.χ. οι κλιματικές κινητοποιήσεις του 2019 (όπου μπάτσοι προσπάθησαν να περάσουν με το όχημά τους πάνω απ’ το κεφάλι ενός διαδηλωτή), ή η πρόσφατη ρατσιστική δολοφονία του George Floyd στις ΗΠΑ.

Οι μεγαλύτερες αρπαγές γίνονται απ’ τους πλούσιους επιχειρηματίες, τα κράτη, τις τράπεζες, τις μεσιτικές εταιρείες, τις εταιρείες εκτεταμένης γεωργίας και τις θυγατρικές τους. Όσες και όσοι φυλακίζονται είναι άνθρωποι που προσπάθησαν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν απ’ την κατάστασή τους.

Η σκληρή βία καθημερινά αρχινά απ’ την αστυνομία, τον στρατό, τις φυλακές, και τα συνοριακά καθεστώτα που νομιμοποιούνται απ’ το κράτος ώστε να συντηρείται η παρούσα τοπική και παγκόσμια ιεραρχία. Απ’ την άλλη, οι άνθρωποι που πράττουν αλληλέγγυα ο ένας προς την άλλη, που μάχονται για τη λευτεριά, για την προστασία της ατμόσφαιρας, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, δέχονται παρακολούθηση και καταδιώκονται ως τρομοκράτες.

Μπουχτίσαμε απ’ την καταστολή και τις παρενοχλήσεις, και ίσως η απουσία δαύτων των οχημάτων να αποτρέψει κάποιες κινήσεις της αστυνομίας!

Ο κορωνοϊός έκανε γι’ άλλη μια φορά ακόμη πιο ξεκάθαρες τις συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε. Εκείνοι που επλήχθησαν περισσότερο απ’ τα μέτρα, είναι όσοι και όσες ήδη υπέφεραν υπό την “κανονικότητα”. Κόσμος είχε να δουλέψει ακόμη περισσότερες υπερωρίες, αδυνατούσε να πληρώσει το νοίκι, έμεινε εγκλωβισμένος στα σύνορα, έχασε τη δουλειά του, κλειδαμπαρώθηκε στα πλαίσια της μαζικής καραντίνας ή δέχθηκε παρενοχλήσεις από μπάτσους στα πάρκα. Η νεοαποκτηθείσα δύναμη αμέσως καταχράστηκε εναντίον καθεμιάς και καθενός τυχαία. Αυτό δεν είναι κάτι το καινούργιο. Ποτέ δεν είναι ασφαλές να βρίσκεσαι μόνος σου με τους μπάτσους!

Καθείς έχει τους λόγους του.

Δεν υπάρχει καλός μπάτσος.

Ας λύνουμε τα προβλήματά μας μόνοι μας, αντί να καλούμε την αστυνομία.

Για μια ζωή ελεύθερη – για μια κοινωνία δίχως την αστυνομία και τα οχήματά της.

– Άτομα που βρέθηκαν τυχαία, κρατούσαν 1 μέτρο απόσταση και φορούσαν όλα μάσκες προσώπου.

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ελβετία, Βασιλεία: Όχημα του Διπλωματικού Σώματος παραδόθηκε στις φλόγες

Στόχοι υπάρχουν παντού: οι εταιρείες και τα κτίριά τους, τα μηχανήματά τους, τα οχήματά τους, οι υπεύθυνοί τους · οι ναοί της κατανάλωσης, οι διαφημιστικές πινακίδες, τα δικαστήρια, τα αστυνομικά τμήματα και τα περιπολικά τους, τα στρατόπεδα, οι κόμβοι μετακινήσεων, οι φράχτες των συνόρων, οι κάμερες επιτήρησης, τα δίκτυα οπτικών ινών, οι κεραίες τηλεπικοινωνιών, τα κυβερνητικά κτίρια, οι εκκλησίες, τα κομματικά γραφεία… και κάποιες φορές μπορεί να πετύχει κανείς και κάποιο όχημα του Διπλωματικού Σώματος, όπως το περασμένο σαββατοκύριακο στη Βασιλεία. Χα χα!

(Σύμφωνα με ρεπορτάζ, έγινε αναφορά για δύο καμμένα οχήματα, γύρω στις 02.15 το ξημέρωμα της Κυριακής 17 Μάη, στην περιοχή Nonnengasse. Υπήρξαν σοβαρές υλικές ζημιές. Το δεύτερο όχημα μάλλον ήταν μια Mercedes παρκαρισμένη μπροστά του.)

Δεν είναι σαφές το ποιο συγκεκριμένο Διπλωματικό Σώμα χτυπήθηκε εδώ. Οποιοδήποτε άτομο ή θεσμός στην υπηρεσία οποιουδήποτε κράτους. Η δράση όμως αυτή καλύτερα ας κατανοηθεί ως επίθεση σ’ ολάκερο τον κόσμο των κρατών, στην ιδέα τού να κυβερνώμαστε και να μας διαχειρίζονται, στη θεμελιώδη αρχή της εξουσίας ως τέτοια.

Τι θα μπορούσε να γραφτεί σε τούτη την προκήρυξη για να κριτικάρει τους αιώνες – τη μακρά ιστορία της συστηματοποιημένης εξουσίας; Μια ιστορία σημαδεμένη από υποδούλωση, αρπαγή, καταναγκασμό, κατατρεγμό, όλεθρο, έλεγχο, μέχρι κι από μαζικές σφαγές κατ’ επανάληψη. Από πού μπορεί λοιπόν κανείς ν’ αρχίσει και πού να τελειώσει;

Αντιλαμβανόμαστε πως μοναχά μια γενικευμένη εξέγερση θ’ αποτελούσε την αρμόζουσα απάντηση, ωστόσο παραθέτουμε μερικές αράδες:

Το κράτος, ως η απτή έκφραση των εξουσιαστικών σχέσεων, ενσαρκώνει την ιδέα πως η κοινωνία εξαρτάται απ’ τους κανόνες μιας κεντρικοποιημένης εξουσίας ώστε να συνυπάρχει ειρηνικά και εύτακτα. Με τη χρήση εντολών κι επιβραβεύσεων, οι άνθρωποι υφίστανται διαχείριση και έλεγχο σύμφωνα με τις αξίες του κράτους και των συμμάχων του. Ασχέτως της μορφής του, του χρώματος ή των βλέψεών του, (το κράτος) αποτελεί πάντα μια ολέθρια επίθεση στη δυνατότητα των ανθρώπινων όντων να ανακαλύψουν την πραγματικότητά τους για τους εαυτούς τους, να την καθορίσουν σύμφωνα με τη δικιά τους ξεχωριστή και μοναδική, ατομική και συλλογική φαντασία. Η ζωή θα μπορούσε να είναι ένα διαρκώς επανεφευρισκόμενο παιχνίδι · κάτω απ’ το κράτος όμως είναι απλά επιβίωση για κάτι που δεν είναι εσύ.

Προκειμένου να διατηρηθεί ή ακόμη και να επεκταθεί η με αίμα αποκτηθείσα θέση μιας εξουσίας, είναι αναπόφευκτες οι πολεμικές συγκρούσεις ανταγωνιστικών κρατών και η ατέρμονη ανάπτυξη του ελέγχου. “Το κράτος δε φέρνει ειρήνη · φέρνει πόλεμο. Το κράτος δεν προστατεύει · διατάζει, απειλεί, καταστέλλει, φυλακίζει…”, είχε γραφτεί σ’ έναν τοίχο, και θα έπρεπε μοναχά να προστεθεί πως υπερασπίζεται τα συμφέροντα των πλουσίων.

Οι ύπουλες διαμάχες των διάφορων κρατών για το μονοπώλιο της νοηματοδότησης της παρούσας κρίσης του Κορωνοϊού είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο της θλιβερής αυτής λογικής: ένας πόλεμος που σήμερα διεξάγεται για τα δεδομένα, τη γνώση και την πληροφορία. Ο πόλεμος του 21ου αιώνα.

Η διαδεδομένη χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών ψηφιακού ελέγχου ώστε να τιθασεύσουν την κρίση είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό του νέου αιώνα, εντός του οποίου η ζωή θα τοποθετείται όλο και περισσότερο στον ψηφιακό χώρο, και θα ελέγχεται, θα αξιολογείται και θα παρακολουθείται από κάποιου είδους αθέατους αλγορίθμους. Τα όρια τούτης της ανάπτυξης είναι απρόβλεπτα, ιδιαιτέρως εφόσον ωθούνται όλο και μακρύτερα λόγω του καταναγκασμού της προόδου.

Ο Κορωνοϊός αποτελεί απλώς μια κρίση μες σ’ έναν κόσμο όπου οι κρίσεις έχουν γίνει η κανονικότητα. Έπονται κι άλλες κρίσεις προξενημένες από δαύτη την τάξη. Το ερώτημα για το πώς θ’ αντιδράσει ο κόσμος των κρατών σε κάτι τέτοιο έχει πλέον απαντηθεί. Κατασταλτική διαχείριση, μια τέχνη τελειοποιημένη απ’ το κράτος.

Εδώ βρισκόμαστε λοιπόν. Από πού θά’ πρεπε ν’ αρχινήσουμε, από πού θά ‘πρεπε να εκκινήσουμε;

Ίσως ακριβώς εδώ.

Ζήτω η εξέγερση.

Κάθε άνθρωπος που αρνήθηκε να συμμορφωθεί.
Όπως χιλιάδες πιο πριν και, ευελπιστούμε, χιλιάδες και μετέπειτα.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Πορτογαλία: Λόγια του συντρόφου Gabriel Pombo Da Silva

Καθώς ο σύντροφός μας Gabriel δεν έχει γράψει κάποια επίσημη ανακοίνωση μέχρι στιγμής, αυτά τα λόγια έχουν σκοπό να αποτελέσουν μια ανακοίνωση/ημερολόγιο και έναν τρόπο κοινοποίησης σε άτομα και συντρόφια σε συνάφεια με το τι εκείνος πιστεύει αναφορικά με συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Ο Gabriel ζήτησε ρητά στην σύντροφό του να επιλέξει τα αποσπάσματα (από γράμματα που έστελνε σε εκείνη), στα οποία εκφράζει/αναλύει και/ή σκέφτεται ενδιαφέροντα ζητήματα σχετικά με την υφιστάμενη κατάσταση: «κορονοϊός» στη φυλακή, η δικαστική του κατάσταση και οι συνθήκες κράτησής του.

Είναι καλά σωματικά και πνευματικά και έτοιμος για τον πόλεμο που περιμένει ότι θα αντιμετωπίσει στις φυλακές του ισπανικού κράτους. Παρά την ποινή που εκδόθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της Λισαβόνας, που επιβεβαιώνει την αποστολή του στο ισπανικό κράτος, ακόμα δε γνωρίζουμε αν οι «αρχές» θα εκδώσουν τον Gabriel χωρίς να λάβουν υπόψη την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που ακολουθεί την «πανδημία» του «Covid 19». Για την ακρίβεια, η ίδια η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (θεωρητικά) αποτρέπει τους κρατούμενους από το να εκδοθούν σε άλλες χώρες για όσο διαρκέσει.

Θα ακολουθήσουν περαιτέρω πληροφορίες.

Λευτεριά στον Gabriel!
Λευτεριά σε όλους!
Ζήτω η αναρχία!

______________________________________

8 Μαρτίου 2020.

Χθες, καθώς έβλεπα τηλεόραση, είχα ήδη μαντέψει ότι αυτά τα καθάρματα θα μας άφηναν και σήμερα χωρίς επισκεπτήρια… ε, λοιπόν, σήμερα ήταν μια σκατά μέρα…

Όλοι ήταν εξοργισμένοι (φυσικά)… συζητήσεις με τους φύλακες, φρενήρεις διάλογοι μεταξύ όλων… η περίληψη είναι απλή: οι φύλακες είπαν στους κρατουμένους (στους πιο θυμωμένους εξ αυτών) να κάνουν ό,τι θέλουν, γνωρίζοντας πως έτσι θα καθίσταντο υπεύθυνοι οι κρατούμενοι… ανέφεραν το κάψιμο στρωμάτων (φανταστείτε, σε χώρο που δεν υπάρχει αέρας!) σχετικά με ούτε κι εγώ δεν ξέρω τι! Προφανώς, τους κατέστησα σαφές το ποια ήταν πραγματικά η στρατηγική των δεσμοφυλάκων (να απαλλαχθούν οι ίδιοι από οποιαδήποτε ευθύνη και να έχουν ένα πρόσχημα για να χειροτερέψουν κι άλλο την κατάστασή μας) και για το ποια θα πρέπει να είναι η στρατηγική η δική μας. Και η δική μας, προφανώς, δεν είναι σαν τη δική τους. Είπα πως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε να συναντηθούν οι συγγενείς μας απ’ έξω, να μαζευτούν και να αποφασίσουν για την καλύτερη τακτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί.

Καθώς έφτανε η ώρα του μεσημεριανού, αποφασίσαμε να μην πάμε στην τραπεζαρία και να αναβάλλουμε το μεσημεριανό μας. Κάποιοι (2-3 νομίζω) πήγαν… γεγονός που δημιούργησε μια μικρή ένταση. Φυσικά (με τον αναβρασμό λόγω θυμού), αυτοί που αποφάσισαν να πάνε στην τραπεζαρία άρπαξαν μερικές καθώς έβγαιναν… δεν μπορείς να φανταστείς μπάχαλο.

Εν συντομία, έστειλαν 6 ή 7 παιδιά στην απομόνωση και άφησαν τους υπόλοιπους από ‘μάς κλειδωμένους στα κελιά. Ήμασταν σε απομόνωση επίσης αλλά στα κελιά «μας».

Την ώρα του δείπνου, μόνο 3 ή 4 κακομοίρηδες έπεσαν πάνω στα κάγκελα για να πάρουν φαγητό. Οι υπόλοιποι μείναμε μέσα στα κελιά μας. Δεν ξέρω για πόσο θα μας κρατήσουν σε αυτήν την κατάσταση. Υποθέτω πως θέλουν να μας αναγκάσουν (μέσω της πείνας) να βγούμε έξω ένας προς ένας, όλοι υπάκουοι. Δεν μας είπαν τίποτα. Ήταν σα να βρισκόμασταν υπό καθεστώς δικτατορίας. Δεν ξέρω πότε θα φτάσει το γράμμα αυτό (ή ακόμα και το αν θα στο δώσουν). Σε κάθε περίπτωση μείνε ήρεμη, έχουμε περάσει και χειρότερα: η αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή!

Η περίπλοκη αυτή κατάσταση μπορεί να λυθεί μόνο απ’ έξω. Εμείς (και είναι όντως αλήθεια) είμαστε όμηροι των καθαρμάτων εδώ.

Μιας και έχω εμπειρία από τέτοιες διαμάχες, πιστεύω πως όσο τα άτομα πεινάνε (δεν έχουν όλοι φαγητό στα κελιά τους), ή υποφέρουν από την «έλλειψη» καπνού, ή θέλουν να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα, θα υποκύψουν. Αυτή είναι η ζωή. Είμαι δυνατός, έχω μερικά πακέτα μπισκότα και λίγα φρούτα. Όπως γράφει και ένα αυτοκόλλητο: «συγγνώμη που σας ενοχλούμε αλλά μας βασανίζουν».

Βεβαίωσέ με πως όλα αυτά θα γίνουν γνωστά. Δεν ξέρω αν θα με αφήσουν να χρησιμοποιήσω το τηλέφωνο. Αν δεν τηλεφωνήσω, έχε στο νου σου ότι δε μας άφησαν. (…)

9 Μαρτίου, πρωί.

Η κατάσταση αυτήν τη στιγμή (καθετί είναι «προληπτικό»: το καθημερινό καθεστώς, επισκέψεις κλπ.) είναι η ακόλουθη: έχουν δημιουργήσει δύο ξεχωριστές στροφές (διαίρει και βασίλευε), προφανώς και ξεχωριστές στροφές για την τραπεζαρία και το μπάνιο. (…)

Αυτό δεν είναι το χειρότερο (δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας που θέλαμε να οργανώσουμε για το αίτημα των επισκεπτηρίων), αλλά το χειρότερο είναι το γεγονός ότι το πιο σημαντικό πράγμα τώρα έγινε δευτερεύον. Προφανώς το γεγονός ότι υπήρχε μια διαμαρτυρία εδώ δεν αναφέρθηκε σε κανένα καθεστωτικό μέσο… το χειρότερο είναι πως εξαιτίας εκείνων που πήγαν στην τραπεζαρία, τα πάντα χειροτέρεψαν. Ξεκάθαρα σε μια διαμαρτυρία τέτοιου είδους (που θα πρέπει να είναι διαρκής, οργανωμένη, τόσο μέσα όσο και έξω, τόσο για εμάς όσο και για τις οικογένειές μας), δεν μπορεί εκείνοι που δε συμφωνούν με την πλειοψηφία να «ξυλοκοπούνται». Το αν αξίζουν να φάνε ξύλο ή όχι, αποτελεί άλλο θέμα. Το βασικό ζήτημα είναι πως δεν έχει ο καθένας έστω και λίγα χρήματα (και χωρίς το φαγητό της φυλακής είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν από πείνα) και ακόμα λιγότερη ταξική συνείδηση (ή όπως αλλιώς θέλουμε να την αποκαλέσουμε). Οπότε είναι περίπλοκο. Τώρα έχουν στείλει 3 άτομα (τα οποία επίσης δέχτηκαν ξυλοδαρμό) στην απομόνωση, και έβαλαν τέλος σε κάθε πιθανότητα συλλογικής οργάνωσης και οτιδήποτε πρακτικής σημασίας. Γάμα τα!

Το ζήτημα των επισκεπτηρίων πρέπει να οργανωθεί από έξω με πρόταση κοινής λογικής. Οι επισκέπτες θα μπορούσαν να εισέρχονται φορώντας μάσκες και γάντια και το πρόβλημα (σύμφωνα με την ηλίθια λογική τους) θα μπορούσε να λυθεί. Η «προσωρινή» λογική των μέτρων αυτών μπορεί να γίνει «μόνιμη», και έτσι καθόλου επισκεπτήρια για μήνες. Αυτός είναι ο πυρήνας του ζητήματος.

Είναι παράλογο το ότι επιβάλλουν τέτοια μέτρα στις οικογένειές μας, όταν φύλακες, νοσοκόμοι, εκπαιδευτές κλπ. μπαίνουν και βγαίνουν από αυτά τα τείχη «χωρίς κανέναν έλεγχο», είμαστε με τα καλά μας; (…)

Πιστεύω πως ένας αγώνας για να βάλουν μυαλό οι υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή θα πρέπει να προκύψει από μια συλλογική στρατηγική οργανωμένη από έξω. Όπως είναι αναμενόμενο, δεν μπορούμε καν να θεωρήσουμε δεδομένο έναν χώρο συνάντησης με τις οικογένειες, φαντάσου! Εμείς οι αναρχικοί, «πάντα» αβέβαιοι από κάθε άποψη.

10 Μαρτίου.

Είναι καλή τύχη, όπως μου είπες σήμερα, πως η δική μου εκδοχή των γεγονότων αναφορικά με τα όσα συνέβησαν εδώ την 8η Μαρτίου κυκλοφόρησε στο ίντερνετ… Αλλιώς (χωρίς άλλες πηγές για να υπάρξει σύγκριση) θα υπήρχε μόνο η εκδοχή αυτών των γουρουνιών. Τώρα καταλαβαίνω το γιατί αυτοί είχαν (και έχουν ακόμα) τέτοια πρόσωπα σήμερα… τόσο ταλαιπωρημένοι, ακόμα και τα βλέμματά τους γεμάτα μίσος δεν με αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο. Δεν έχουν ιδέα, πως, συγκριτικά με όσα έχω περάσει, αυτό εδώ για μένα είναι ανέκδοτο (…). Φαντάζομαι πως αυτοί οι ηλίθιοι ούτε καν ξέρουν ποιος είμαι ή τι εμπειρίες έχω συγκεντρώσει σε τέτοιους «μικρούς πολέμους» εντός φυλακής.

Εδώ εμείς δεν κάνουμε αυτό που μερικοί από τους φύλακες μαζί με τους γλείφτες τους θα ήθελαν.

Δυστυχώς μερικοί από αυτούς που (ορθά) εξεγέρθηκαν δεν κατάλαβαν τι εγώ εξηγούσα σε αυτούς στα πλαίσια στρατηγικής και τακτικής… ακόμα δεν έχουν καταλάβει το μακιαβελικό παιχνίδι που οι φύλακες σχεδίασαν με τους υπηρέτες τους. Τουλάχιστον κάψτε τα στρώματα! Εδώ! Σε μέρος όπου τα παράθυρα δεν ανοίγουν καν!

Η εμπειρική μου πρακτική (δηλαδή η στρατηγική μου) δεν θα έπρεπε να αγνοηθεί. Άρνηση του φαγητού της φυλακής (η ελάχιστη συμβολική κίνηση), αναμονή μέχρι την επόμενη μέρα για να πουν στις οικογένειες ότι θα έπρεπε να βρεθούν «συλλογικά» κάπου με τους συντρόφους. Μια λογική πρόταση ήταν τα επισκεπτήρια να γίνονται φορώντας μάσκες και γάντια, αποφεύγοντας την άμεση επαφή. Καθαρισμός του χώρου του επισκεπτηρίου (με χλωρίνη) μετά από κάθε επίσκεψη (έχουν αρκετούς σκλάβους για να το κάνουν).

Τελικά, το γεγονός ότι έσπασαν τα κεφάλια αυτών που δεν απέργησαν, έκανε ευκολότερο για τους φύλακες να εφαρμόσουν το καθεστώς στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Αλλά είμαι σίγουρος πως αν άφηνα εκείνους τους τρελούς τύπους να κάψουν τα στρώματα, θα βρισκόμασταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση… αλλά τα τρία παιδιά που κατηγορήθηκαν για την αναταραχή έμπλεξαν. Έπεσαν στην παγίδα των επαγγελματιών προβοκατόρων. Το μόνο τους «αδίκημα»: το ότι είναι νέοι και «χαζοί». Οι προβοκάτορες θα παραμείνουν ατιμώρητοι και θα περιμένουν το επόμενο σχέδιο. Αυτή είναι όμως η ζωή (…), μόνο οι δύσμοιροι χτυπιούνται… (…) Ο ιός μπορεί να βοηθήσει τη φύση με τη μείωση των εκπομπών αποβλήτων… ίσως το οικονομικό σύστημα γαμηθεί και οι κοινωνίες να τα τινάξουν, ποιος ξέρει; Τέλος πάντων, είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι μπορεί να προκαλέσει «το μικρό τέρας»… οι κυβερνήσεις ήδη το προσέχουν αυτό.

16 Μαρτίου.

Εκτός από το γεγονός ότι ο υπεύθυνος φύλακας (συγγνώμη, ο ιός) μας έχει απαγορέψει να γυμναζόμαστε με βάρη, και ότι μας έχουν κλειδώσει στα κελιά για τα γεύματα, δεν έχω κάτι να προσθέσω σχετικά με την τωρινή πραγματικότητα. Αηδιαστική!

17 Μαρτίου.

Μόλις επέστρεψα μετά από τη 2ωρη γυμναστική μου στην αυλή (απόγευμα) όπου έκανα κάμψεις και άλλες ασκήσεις (δεδομένου ότι ο αρχιφύλακας αφαίρεσε τα βάρη με την αφορμή του «κορονοϊού».)

(…) Τελικά, τίποτα νέο… όλα περνάνε, έτσι δεν υπάρχει ανάγκη για βιασύνη μιας και το κράτος έχει άλλες προτεραιότητες, όπως το να εξασφαλίσει πως τα αγαθά κυκλοφορούν (αγνά λογιστικά), και πως ασφαλίζουν τις δουλειές που είναι θεμελιώδεις για την «εύρυθμη λειτουργία» του κρατικού μηχανισμού: αστυνομία, δεσμοφύλακες, στρατιώτες, γιατροί, προσωπικό καθαρισμού, τραπεζίτες και άλλοι ακόμα… οι υπόλοιποι «πολίτες» μπορούν να πεθάνουν «εθελοντικά» φυλακισμένοι στα διαμερίσματά/φυλακές τους. Ο πανικός είναι τέτοιος που οι μάζες συμμετέχουν εθελοντικά σε οτιδήποτε λέγεται από το Γενικό Διοικητή Υγείας… είναι όπως σε ταινίες καταστροφής που απολαμβάνω τόσο πολύ και συμβαίνει όντως! Εκπληκτικό!

Πολλοί φαντάζονται ένα σενάριο για εξεγέρσεις, φωτιά και λεηλασία σε αφθονία… λοιπόν, όχι. Οι δρόμοι έχουν κατακτηθεί από εκείνους που ήταν πιο προετοιμασμένοι για αυτού του είδους το σενάριο: από μπάτσους και στρατό. Οι «επαναστάτες» (προοδευτικοί πολίτες) μένουν σπίτι κολλημένοι στο ίντερνετ και τόσο αδύναμοι όσο και οι υπόλοιποι. Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει: «οποιοσδήποτε έχει κώλο φοβάται»… και καθένας φροντίζει τον δικό του (θα προσθέσω εγώ).

Γυρνώντας πίσω στο τώρα, σήμερα ο επικεφαλής των φυλάκων «προσωρινά» απομόνωσε έναν κρατούμενο επειδή διαμαρτυρήθηκε (σχετικά με διάφορα θέματα που του συνέβαιναν) «έντονα»… και μιας και έχουν μακρύ χέρι, τον χτύπησαν. Χθες βράδυ οι φύλακες τραγουδούσαν, κατουρούσαν. Οι μόνοι κρατούμενοι που τρώνε στην τραπεζαρία (πρέπει να έχουν ανοσία στον κορονοϊό, όπως και οι φύλακες) γλείφουν κώλους. Όπως βλέπεις, εδώ, όπως και εκτός των τειχών, ο μόνος νόμος που βασιλεύει είναι ο νόμος του ισχυρότερου. Διαλέγουν εκείνους τους πιστούς στο καθεστώς αυτό, και οι υπόλοιποι πρέπει να υπακούουν, αλλιώς θα χτυπηθούν ή θα κλειδωθούν. Το μικρό αφεντικό μπορεί να δρα με πλήρη ατιμωρησία (ακόμα περισσότερο τώρα σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης), μιας και κανένας συγγενής δεν θα μπορεί να δει ή να επικοινωνήσει με εκείνους που έχουν χτυπηθεί.

Βεβαίωσε ότι τα αποσπάσματα όπου σου λέω τι κάνουν αυτά τα καθάρματα θα κυκλοφορήσουν στο ίντερνετ… ίσως αυτοί απολαμβάνουν ατιμωρησία σήμερα αλλά υπάρχει πάντα ένα αύριο, και, εκτός αυτού, θέλω να το πω σήμερα ώστε να παραμείνει (…).

Υποθέτω ότι το να οργανωθεί μια απάντηση σε ό,τι συμβαίνει στις φυλακές αυτή τη στιγμή είναι αποστολή ανέφικτη… και είναι ανέφικτη επειδή η πλειοψηφία της κοινωνίας της ίδιας (από όπου προέρχονται οι κρατούμενοι) είναι φυλακισμένοι των κυβερνήσεων και του στρατού τους. Η προπαγάνδα του κράτους και των διάφορων «ειδικών» του (γιατροί, δημοσιογράφοι κλπ.) είναι ιδιαίτερα δυνατή: οι συνέπειες είναι μπροστά στα μάτια του καθενός. Μόνο τα μειοψηφικά σαμποτάζ μπορούν να προσφέρουν μερικά αποτελέσματα και να δώσουν μιαν απάντηση σ’ έναν τέτοιο καπιταλιστικό βιο-φασισμό… δεν μπορούμε να περιμένουμε από τη «μάζα», γιατί πάντα συμπεριφέρονται σαν εντολοδόχοι του κράτους-κεφαλαίου. Θα δούμε πόσο παίρνει σε αυτούς να βγουν στους δρόμους όταν τα ψυγεία τους είναι άδεια και τα ελάχιστα (οικονομικά) αποθέματα που έχουν βάλει στην άκρη δεν είναι πλέον επαρκή για τις βασικές ανάγκες. Όταν δε θα μπορούν να αγκαλιάσουν τις οικογένειές τους, τους φίλους τους, τους συντρόφους τους που είναι φυλακισμένοι ή σε μεγάλη απόσταση: θα είναι χαρούμενοι με την ανακύκλωση; Θα είναι ευχαριστημένοι με το ίντερνετ και τα κινητά τηλέφωνα; Αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα, ξέρω… Διαβάζω πίσω από τις γραμμές το τι πρόκειται να γίνει. Τα πάντα έχουν ένα όριο. Ο φόβος θα παρέλθει… και με λίγη «τύχη» οι κυβερνήσεις θα πέσουν.

19 Μαρτίου.

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η λύση μιας σύγκρουσης μπορεί να προκύψει μέσω του «διαλόγου»… κάτι που δεν έχω συνηθίσει γιατί κανονικά δεν ψάχνομαι για προβλήματα, αλλά, όταν αυτά εμφανίζονται, προσπαθώ να τα λύνω. Ο διάλογος με αυτούς που «με βιάζουν» είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι καλός… πρακτικά πιστεύω πως στη βία κάποιος πρέπει να απαντήσει με περισσότερη βία: πιο έξυπνο και αποτελεσματικό… όπως είπε ο Sun Tzu στην «Τέχνη του πολέμου»: «όταν επιλέγεις να πολεμήσεις, εσύ είσαι αυτός που πρέπει να διαλέξει το πιο ευνοϊκό πεδίο μάχης και χρονική στιγμή». Προφανώς η μέθοδος του Sun Tzu δεν αντέχει πολύ στη φυλακή.

Ο πανοπτικός τεχνο-φασισμός συμβαίνει στο εδώ και στο τώρα… πρέπει να υπολογίζεις σε αρκετά ασταθές ανθρώπινο υλικό (όταν δεν έχει εκφυλιστεί) που δεν καταλαβαίνει στρατηγική ή πρακτική… αν προσθέσεις και το γεγονός ότι το «πεδίο μάχης» είναι ολοκληρωτικά υπό τη δύναμή τους (μέσω της εξουσίας του δεσμοφύλακα), το μόνο που μένει για ν’ αντισταθούμε είναι ο αυτοσχεδιασμός κι η εξυπνάδα (…).

Οι φύλακες και οι γλείφτες κρατούμενοι έχουν κάνει μια συμμαχία για να ξεχωρίσουν εμάς από τον «τρόπο ζωής τους» έξω από τα κελιά. Το μυαλό είναι ο μυς του έξυπνου ατόμου… και αυτόν τον μυ χρησιμοποιώ περισσότερο (φυσικά ο αγαπημένος μυς εκείνων είναι η γλώσσα…).

22 Μαρτίου.

(…) Στην τηλεόραση μόνο ο «ιός» υπάρχει (…), αν εγώ ήμουν θρησκευόμενος θα ήμουν πεπεισμένος ότι πρόκειται για ένα «θεϊκό» σημάδι… Η τιμωρία του θεού! Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκεται με τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον αγαπημένο του, χα χα χα!

Τώρα το ανώτατο δικαστήριο της Πορτογαλίας μπορεί «μόνο» να συμβουλεύεται τον νόμο και να τοποθετήσει τα τηλέφωνα στην άκρη.. διάβασα τις δηλώσεις των δικηγόρων πολλές φορές: είναι πολύ καλές! Μόνο μια ενέργεια κακοπιστίας ή τολμηρή διαφθορά θα συμφωνούσε με αυτή την ανήθικη μαλακία της Τζιρόνα…

24 Μαρτίου.

Στο θέμα του «Covid-19» και στο πώς διάφορες κυβερνήσεις αντέδρασαν (και στην έλλειψη κοινωνικής αντίδρασης), μπορούμε να διακρίνουμε: η Γαλλία κατάφερε να εφαρμόσει μια συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση με μια μόνο κίνηση, η Ιταλία κρατικοποιεί εταιρείες ταχύτατα, το Ισραήλ μπροστά στην «εθνική έκτακτη ανάγκη» θα συνεχίσει με τον Νετανιάχου ως αρχηγό (ακριβώς τώρα, που υπήρχε ένα πολυμερές σύμφωνο για να τον ξεφορτωθεί), ενώ η «δικαιοσύνη» σταμάτησε (όπως και οι δίκες του για διαφθορά)… αν υπήρχε ήδη πλήρης αστάθεια στην αγορά εργασίας, τώρα η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών είναι εντελώς αποκλεισμένη. Θα δούμε αν το ευρώ θα διατηρηθεί ως κοινό νόμισμα. Οι πόλεις φαίνονται να είναι (αυτό που όντως είναι) τοξικές χωματερές, προλεταριακές φυλακές που εξυπηρετούν μόνο τη διαχείριση της μιζέριας και του θανάτου. Όσον αφορά όλα τα είδη ολοκληρωτικών θεσμών -φυλακές, ψυχιατρεία, κέντρα μεταναστών, κέντρα φροντίδας κλπ.- αποτελούν στρατόπεδα επιλεκτικής εξολόθρευσης. Ο ιός επισήμανε τις σχέσεις ισχύος. Εκείνοι που πίστευαν ότι ήταν «προνομιούχοι» στην παλιά κοινωνική τάξη, έχουν ανακαλύψει ότι είναι τόσο ανασφαλείς όσο κι οι υπόλοιποι τους οποίους συνήθιζαν να κοιτούν με περιφρόνηση. Η οικονομία και η δύναμη είναι υπό έλεγχο και στο πλευρό του υπάρχοντος κόσμου, ενώ θα παρουσιαστούν και «μειώσεις προσωπικού». Όπως συμβαίνει και στις ταινίες καταστροφής: όταν η γη δεν είναι πλέον κατοικήσιμη, «διαστημόπλοια» θα έχουν χώρο μοναχά για τους πιο «αναγκαίους»: τον βασιλιά και τους ακολούθους τους, οι υπόλοιποι μπορούν να πεθάνουν.

Με εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίον οι πράκτορες προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση και τύπος) ασκούν την δύναμή τους… και τα εργαστήρια μας πουλάνε «ελπίδα» με τη μορφή ενός θαυματουργού εμβολίου. Οι Κινέζοι τεστάρουν ήδη τη φόρμουλά τους (τα ανθρώπινα ινδικά χοιρίδια δε λείπουν), οι ΗΠΑ λένε πως είναι κοντά σε φόρμουλα, η Γερμανία «φαίνεται» να πλησιάζει… μοιάζει με φαρμακολογικό διαγωνισμό για τη μείωση των επιπτώσεων του ιού… καθώς εμείς «ονειρευόμαστε» ένα θαυματουργό φάρμακο που θα μας απελευθερώσει από τον θάνατο, συνηθίζουμε στον αργό θάνατο από το καπιταλιστικό σύστημα. Σε λίγο καιρό καθώς θα μας κάνουν να πιστεύουμε ότι η «διανομή» φαγητού με κουπόνια θα είναι το πιο λογικό μοντέλο για την επιβίωση του ανθρωπίνου είδους. Ο καπιταλισμός θα μας εξηγεί πως ο «κομμουνισμός» είναι η μόνη πιθανή εναλλακτική: πολίτης σύντροφος, με εμένα κι εσένα από κάτω!

Είναι ενδιαφέρουσες εποχές (μιλώντας πολιτικά), γεμάτος πιθανότητες αρχίζω να κατανοώ το «μικρό τέρας»: θα συνεχίσουμε να αγνοούμε το ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός; Ή θα δουν περισσότερα παιδιά ότι η εξουσία είναι γυμνή; Θα συνεχίσουμε να είμαστε εθελοντές και υποκριτικοί υπηρέτες; Ξέρω… αυτά είναι ρητορικά ερωτήματα ξανά… το μόνο πράγμα που ξέρω είναι ότι όσο το χειρότερο (η οικονομία) τόσο το καλύτερο (για τις εναλλακτικές λύσεις). Πολλοί ξεχνούν ότι «εκείνοι που μετράνε λιγότερο» είναι «οι πολλοί» στον κόσμο, και ότι ο μόνος επιβλαβής ιός που θα πρέπει να εξολοθρεύσουμε είναι ο καπιταλισμός και η αυταρχική του βία που μας παραλύει αμείλικτα…

(…) Με «διασκεδάζει» να παρακολουθώ πόσο γελοίοι είναι οι δυνατοί όταν ανακοινώνουν ότι «οι δυνάμεις ασφαλείας» κάνουν οτιδήποτε είναι δυνατό, «κοινό καλό»… ούτε είναι «ασφαλείς» από τον ιό (στην πραγματικότητα στην Πορτογαλία υπάρχουν ήδη προσβεβλημένες ομάδες μπάτσων, γιατρών, νοσοκόμων, πολιτικών κλπ), και τον αγώνα μεταξύ του «καλού και του κακού» τον αφήνουμε στον Νίτσε που ήξερε τι έγραφε σχετικά με αυτό.

(…) Εντάξει, το αν θα εκδοθώ ή το αν αφεθώ ελεύθερος επαφίεται στο Ανώτατο δικαστήριο της χώρα αυτής και δεν το βλέπω να συμβαίνει αυτό τη στιγμή αυτήν… εννοώ πως τα δικαστήρια έχουν ήδη σταματήσει, και τότε (όταν αρχίζουν να λειτουργούν ξανά) εμείς θα πρέπει να αναλογιστούμε τους δύο επόμενους μήνες στο Ανώτατο και λίγο περισσότερο στο Συνταγματικό (…).

Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ να συγκεντρωθώ (όχι να «αγχωθώ») σε πιο άμεσες ανάγκες όπως το να φροντίζω την υγεία μου, να αθλούμαι, να διαβάζω (…). Δεν έχω θανατική ποινή ή θανατηφόρα ασθένεια… αυτό που βιώνουμε είναι μια κατάσταση ξεκάθαρης πολιτικής δίωξης όπου χρησιμοποιούν οτιδήποτε μπορούν για να με γαμήσουν… αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο (…). Έχω μόνο να συγκεντρωθώ στην αντίσταση (όπως πάντα έκανα) και να πάρω πίσω την ελευθερία μου μια και καλή.

26 Μαρτίου.

Πραγματικά, τίποτα καινούριο δε συμβαίνει… από τότε που η σύνδεση με το έξω κόπηκε, τα μόνα πράγματα που έχουν αλλάξει είναι το καθεστώς της φυλακής και η συμπεριφορά φυλάκων και κρατουμένων: οι φύλακες πιστεύουν ότι είναι «επίγειοι θεοί», και οι φυλακισμένοι σέρνονται σα σκουλήκια για ν’ «απολαύσουν» μερικά ψίχουλα πίσω από τις πλάτες άλλων κρατουμένων… η παρατήρηση της συμπεριφοράς του πρώτου και του τελευταίου είναι ενδιαφέρουσα για εκείνους που ασχολούνται με την ψυχολογία, ακόμα και με την ανθρωπολογία…

(…) Περιμένω να τελειώσει η περίοδος του βιο-φασισμού, της συγγενούς δικτατορίας και της απολυταρχικής απομόνωσης… αυτή τη στιγμή παρακολουθώ έναν «καθηγητή» στην τηλεόραση, ο οποίος λέει ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε να μην φιλιόμαστε και αγκαλιαζόμαστε βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα… είναι άρρωστοι! Είναι παρηγορητικό να ξέρουμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι και όχι κομμάτι μιας ομοιόμορφης μάζας που κινείται κατευθείαν προς την άβυσσο.

27 Μαρτίου.

(…) Πιστεύω πως θα παραμείνω σε αυτές τις συνθήκες τουλάχιστον μέχρι τον τέλος Απριλίου/αρχές Μαΐου… ευτυχώς έχω αποκτήσει εμπειρία (και χωρίς έναν απειλητικό «ιό» επιπλέον) διαφόρων συνθηκών «προφύλαξης» και λοιπών καταστάσεων «καραντίνας»… έτσι, εγώ «προσαρμόστηκα» (ψυχολογικά) σε τέτοιες καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» χωρίς προβλήματα…

Όσο για τον «ιό», δεν μπορώ να πω αν τον είχα χωρίς να δείξω συμπτώματα ή αν δεν ήρθε ποτέ εδώ… από το γεγονός ότι εδώ είμαστε λίγο περισσότερα από τα 20 άτομα, ενώ είμαστε χωρισμένοι (βγαίνουμε στην αυλή ανά 8 άτομα), και απ’ το ότι προσωπικά συναναστρέφομαι μόνο με έναν από τους άλλους κρατούμενους, νομίζω είναι απίθανο να συμβληθώ με τον επιβλαβή–συνεργάτη «κορονοϊό»… αλλά… δεν το σκέφτομαι και πολύ, προτιμώ να κάνω κάμψεις, καθίσματα, κοιλιακούς και τέτοιου είδους πράγματα. Είμαι πολύ δυνατός. Το να είσαι εκ φύσεως δυνατός δεν αποτελεί εχέγγυο για τίποτα, δεδομένου ότι το «μικρό τέρας» επιτίθεται στους πνεύμονες, και αυτή ακριβώς είν’ η αχίλλειος πτέρνα μου (…). Εδώ παίρνουν τις θερμοκρασίες μας εδώ και εβδομάδες… ο μόνος κίνδυνος είναι οι φύλακες που έρχονται «απ’ έξω» : είναι οι μόνοι «παράγοντες κινδύνου»… απ’ ότι βλέπω στην τηλεόραση, οι ηλικιωμένοι που πεθαίνουν σε κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν από τους «φροντιστές» τους (αναλογιζόμενοι πως κι αυτοί δεν είχαν επισκέψεις λίγο πολύ την ίδια περίοδο με τους φυλακισμένους) που δεν υποβάλλονταν σε «τεστ», νομίζοντας πως αυτό το θέατρο της κοινωνικής απομόνωσης πρακτικά στήθηκε για την «προστασία» «των ομάδων υψηλού κινδύνου». Προφανώς οι δεσμοφύλακες επίσης δεν «υποβάλλονται σε τεστ»… μόνο εκείνοι με συμπτώματα… τελικά το ζήτημα της «πρόληψης» και του «ορθολογισμού» από το στρατηγικό σχέδιο υγείας είναι γελοίο και παράλογο. Ας μην αναφέρω το γεγονός πως το υψηλότατο ρίσκο της μόλυνσης παρουσιάζεται στα νοσοκομεία και από τις «ιατρικές υπηρεσίες». Όλα είναι σκέτη τρέλα.. Εγώ ελπίζω μόνο αυτή η μαζική υστερία να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται γιατί κανείς και τίποτα δεν μπορεί να «μας προστατεύσει» ή «να μας φροντίσει», ακριβώς το αντίθετο…

(…) Σκατά! Η έφεση στο Ανώτατο απορρίφθηκε! Για να πάω στην Ισπανία αμέσως! Είναι «τρομακτικό»… ελπίζω ότι θα το καθυστερήσουν λίγο παραπάνω, αλλά δεν υπολογίζω σε αυτό… το να πάω εκεί ακριβώς στη μέση του πανδημικού και απολυταρχικού χάους των φυλακών… και είμαι ασθματικός. Ποτέ δεν είχαν μια τόσο ευνοϊκή κατάσταση για να με βγάλουν απ’ τη μέση χωρίς να λερώσουν τα χέρια τους… γαμώ το!

30 Μαρτίου.

Είδα ένα βίντεο στην πορτογαλική τηλεόραση το οποίο τράβηξαν με ένα κινητό τηλέφωνο κάποιοι κρατούμενοι στο Custoias (στο Πόρτο)… με έκανε να χαμογελάσω το να δω αυτούς τους τρεις με κουκούλες να απειλούν να κάψουν τις φυλακές με ένα «revolucao»… όπως ανέφεραν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τρεις κρατούμενοι μολύνθηκαν στο Custoias, οι φυλακισμένοι ξεκίνησαν να τρελαίνονται σχετικά με «τον θάνατο από την μετάδοση του κορονοϊού» και στην τηλεόραση ήδη μιλάνε για μια απίθανη κατάσταση (αισιόδοξες συγγνώμες και παρόμοια πράγματα) στις φυλακές του βορρά. Απ’ όσο ξέρω στις μεγαλύτερες φυλακές του Πόρτο, είναι πιθανό να ξεσπάσουν μερικές εξεγέρσεις ήδη αυτή την εβδομάδα… Θα έλεγα πως η Custoias και η Pasos de Ferreira θα είναι από τις πρώτες. Αυτές είναι υπερπλήρεις φυλακές (πάνω από χίλιοι κρατούμενοι σε κάθε μια), όπου οι φύλακες δε δέχονται κανέναν έλεγχο… δεν είναι σαν αυτή την τρύπα που στους 30 κρατούμενους με το ζόρι 2-3 είναι εντάξει και οι υπόλοιποι δεν είναι ικανοί ούτε να ρίξουν λίπασμα σε ένα πατατοχώραφο.

Ο λόγος για τον οποίον πιστεύω ότι θα ξεσπάσουν εξεγέρσεις, δεν είναι εξαιτίας του βίντεο (φιλτραρισμένο από τα μίντια) με τους κουκουλωμένους τύπους και το τι λένε (απειλούν) ότι μπορεί να συμβεί… αλλά γιατί εγώ ξέρω ότι σε απελπισμένους ανθρώπους μπορούν να γεννηθούν ο φόβος και η αίσθηση «αδικίας»… στην τελική (σαν εμάς) έχουν μείνει για ένα μήνα χωρίς επισκέψεις, χωρίς φαγητό ή ναρκωτικά… και αυτό, επιπρόσθετα με το βομβαρδισμό των μίντια σχετικά με τον ιό, είναι ο τέλειος συνδυασμός για μια καταιγίδα (…).

(…) Έχουν ήδη αρχίσει να απελευθερώνουν κρατουμένους με συνολικές ποινές (ή υπολειπόμενες ποινές) μικρότερες των 2 ετών… εκείνους που έχουν άδειες (στην Πορτογαλία είναι 1000 κρατούμενοι σε σύνολο πληθυσμού 12000) και τους ηλικιωμένους-αρρώστους… αν σκεφτούμε ότι ο φυλακισμένος πληθυσμός της Πορτογαλίας είναι ο γηραιότερος στην Ευρώπη (το 30% είναι άνω των 60), αυτό μαρτυρά έναν μεγάλο αριθμό απελευθερώσεων… ψευδαίσθηση και απόγνωση είναι παράγοντες του «έλεγχος ή χάος»… δεδομένου ότι οι Γερμανοί (και νομίζω η Ισπανία και η Ιταλία έκαναν το ίδιο) έθεσαν σε ισχύ τις συστάσεις της Ε.Ε. με την απελευθέρωση κρατουμένων, οι Πορτογάλοι θα ακολουθήσουν «την υπαγόρευση»…

Τι σύμπτωση! Στις μεσημεριανές ειδήσεις, μιλούν ακόμα για τους κρατουμένους… λένε ότι ο αριθμός των ηρεμιστικών διπλασιάστηκε (το λένε ξεκάθαρα και απλά), το αιτιολογούν λέγοντας ότι η πλειοψηφία είναι τοξικοεξαρτημένοι, και αυτό επιπρόσθετα σε τούτη την κατάσταση εγκλεισμού και συνωστισμού, όπου το άγχος και ο φόβος πολλαπλασιάζονται, και μπλα μπλα μπλα.

Ο «ιός» ανέδειξε αυτό που λέγαμε και υποπτευόμασταν για μεγάλο χρονικό διάστημα: κεφάλαιο και κράτος είναι ο Μολώχ που πρέπει να καταστραφεί… η «εποχή» των τεχνοκρατών και των «σοσιαλδημοκρατών» χρησιμοποίησε ήδη την «ιστορική κάρτα» μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Οποιοσδήποτε αυτή την στιγμή (και μετά την τελευταία αίσθηση του βιο-φασισμού) συνεχίζει να πιστεύει σε «δικαιώματα» είναι πλήρως ηλίθιος…

Σχετικά με τα «προληπτικά για τον κορονοϊό» μέτρα στη φυλακή, από την αρχή είδαμε ξεκάθαρα ποιου τα «δικαιώματα» «περιορίζονται» πρώτα: όλων εκείνων που στοιβάχτηκαν σε κλειστά ιδρύματα σαν ανθρώπινα κρέατα. Ποιο ήταν το νόημα της διακοπής των επισκέψεων ενώ οι φύλακες και οι τεχνικοί τριγυρνούν στα ιδρύματα χωρίς μάσκες και γάντια; Το ερώτημα είναι ρητορικό, καθώς η απάντηση φέρνει στο φως, μέσω των γεγονότων, το ποιος ήταν εκείνος που πραγματικά μόλυνε τους ηλικιωμένους στα κέντρα φροντίδας… τώρα προκύπτει ερώτημα σχετικά με τα μολυσμένα κέντρα φροντίδας της Πορτογαλίας… σχεδόν όλα είναι!

Η διοικητής του συστήματος υγείας, Graca Freitas, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για εκατοντάδες νεκρούς και μολυσμένους στα κέντρα φροντίδας… και όχι μόνο! Δε θα ήταν «λογικό», δεδομένου ότι έκοψαν έναν πιθανό τρόπο μετάδοσης (οικογενειακές επισκέψεις), να επεκτείνανε τον «κύκλο προφύλαξης» κάνοντας τεστ στους φροντιστές για Covid-19 και μοιράζοντάς τους γάντια και μάσκες; Προφανώς! Αλλά η κυρία αυτή έκανε τα ίδια και στις φυλακές!

Μόνο τώρα (από τις 30 Μαρτίου) μπήκαν οι δεσμοφύλακες με γάντια και μάσκες… και, θεωρητικά, μόνο τώρα τους «έκαναν τεστ»… και γιατί; Επειδή μόνο τώρα βγήκε δημόσια ότι τα κέντρα φροντίδας μολύνθηκαν σχεδόν όλα. Και μόνο τώρα (από τις 28 Μαρτίου) αναγνώρισαν 3 μολυσμένους υπαλλήλους στην φυλακή Custoias (στο Πόρτο)… σήμερα (1η Απριλίου) μάθαμε από την τηλεόραση ότι 25 «κρατούμενοι» απομονώθηκαν στην φυλακή Santa Cruz Do Bispo και τουλάχιστον ένας είναι θετικός στον Covid-19…ίσως οι ιδρυματικοί υπάλληλοι έχουν ανοσία στον Covid-19; Προφανώς όχι. Μια ανάγνωση των γεγονότων μάς δείχνει ότι δεν υπήρχε σχεδιασμένη στρατηγική ή δεν είχαν υιοθετήσει τα επαρκή μέτρα προφύλαξης. Η διοικητής των υπηρεσιών υγείας, Graca Freitas, άσκησε τη δύναμή της σε αυτά τα ιδρύματα απλά α) γιατί «ασθενείς» και «κρατούμενοι» δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, και β) επειδή φύλακες και εργαζόμενοι δεν αμφισβήτησαν την εξουσία της.

Άλλο ένα ερώτημα είναι: πώς είναι πιθανό ότι οι οικογένειες, φίλοι κλπ. των κρατουμένων και των ασθενών επέτρεψαν όλο αυτό να συμβεί; Θα σου δώσω την απάντηση: τυφλή εμπιστοσύνη στις αρχές και στους τεχνικούς, ο ίδιος φόβος και η ίδια έλλειψη απαντήσεων μπροστά στο άγνωστο… είναι λυπηρό, αλλά αυτό δείχνει πως οι ψευδαισθήσεις και η εμπιστοσύνη που οι «πολίτες» δείχνουν στις «αρχές», καθιστούν εφικτό για τους τελευταίους να επενδύσουν σε αυτό έτσι ώστε οι οικογένειες να μεταμορφώνονται σε φυλακισμένους ή ασθενείς, «πεθαίνοντας» από αμέλεια των αρχών…

Απομονωμένοι, χωρίς επισκεπτήρια (σε μερικά μέρη χωρίς mail και κινητά τηλέφωνα), ένα τμήμα της κοινωνίας παραμένει στο έλεος του βιο-φασίστα Μολώχ… και «η κοινωνία» παραμένει κλειδωμένη στα σπίτια χωρίς δικαίωμα για απεργία, διαδηλώσεις, εργασία κλπ., και οι άστεγοι μπορούν να πεθαίνουν ελεύθερα στους δρόμους ή σε αθλητικές τέντες… εδώ έχουμε ένα πορτραίτο της καπιταλιστικής κοινωνίας! (…) Αν καταφέρουν να κλειδαμπαρώσουν την κοινωνία σε ολάκερο τον κόσμο, φαντάσου τι μπορούν να κάνουν με τους κρατουμένους, τους μετανάστες, τους ηλικιωμένους και όλους όσους είναι στις φυλακές των δολοφόνων και αυτουργών γενοκτονιών!

Εσύ μπορείς (και πρέπει) να δημοσιεύσεις όλα όσα γράφω. Φυσικά θα υπάρχουν εναλλακτικές για να συμβιβάσουν «καραντίνα» και «εξωτερική επικοινωνία», αλλά δεν είμαστε όλοι ίσοι…

Τις επόμενες εβδομάδες το δράμα της εμφάνισης του Covid-19 στην Πορτογαλία θα αρχίσει… βλέποντας ένα μάτσο ανίκανους στο υπουργείο Υγείας και Δικαιοσύνης, θα δούμε πόσα «φορτηγά- ψυγεία» θα χρειαστούν για τους νεκρούς στις φυλακές και σε άλλα κλειστά κέντρα.

3 Απριλίου.

(…) Λίγη σημασία έχει αν ήταν ένα εργαστήριο ή η φύση που δημιούργησε αυτόν τον ιό… ήταν απαραίτητο. Και δεν έχει πολλή σημασία αν θα μολύνει εμένα ή τη μητέρα μου. Η φύση είναι αδιάλλακτη, και το ανθρώπινο είδος πρέπει να το σέβεται αυτό και να το φοβάται. Δεν υπάρχει Φύση «που να είναι φτιαγμένη για να ταιριάξει» στο ανθρώπινο είδος, δεν είναι «ανθρώπινη πηγή». Όλη η περιφρόνηση κι η επιστημονική υπεροψία πρέπει να τρομάζει από αυτό. Αυτή τη φορά ο ιός ήταν αγαθός, χτύπησε μόνο 2% του ανθρώπινου είδους και έδειξε έλεος στα παιδιά. Ήταν λιγότερο θανατηφόρος, ταξικά προκατειλημμένος, ρατσιστικός και σεξιστικός από τον καπιταλισμό. Είναι περίεργο πως οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο έναν ιό τέτοιου είδους από τον τεχνο-βιομηχανικό καπιταλισμό… Είμαι πεπεισμένος ότι αν ο καπιταλισμός καταστραφεί μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο… χειρότερο από τον καπιταλισμό (και διάφορες παραλλαγές) δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε: αυτό είναι σίγουρο. Έτσι, ελπίζω ότι ο ιός δε θα είναι περιορισμένος, ότι θα είναι εκ φύσεως σκληρός… Δε θα ήθελα να περιοριστεί όλο αυτό σε έναν «τρόμο» και να βλέπω βλάκες να φοράνε μπλουζάκια με το μήνυμα: «επέζησα από τον «Covid-19». Ο πολιτισμικός κυνισμός πρέπει να χαθεί. Δεν είναι η 11η Σεπτεμβρίου με «ήρωες» και «κακούς» που συνεχίζουν να φροντίζουν τα πάντα μετά τον «τρόμο» (…).

Τις προάλλες είδα μια εκπληκτική (ή και όχι) ιστορία στην τηλεόραση: ένας πορτογαλικός τηλεοπτικός σταθμός (TVI) μετέδιδε «νέα» ενός κέντρου περίθαλψης… ξαφνικά η «ομάδα» των cameramen συνειδητοποίησε πως μια ηλικιωμένη κυρία προσπαθούσε να δραπετεύσει από πίσω αφαιρώντας έναν φράχτη… Τι έκαναν «οι δημοσιογράφοι» που «πληροφορήθηκαν» (σε κινδυνολογικούς τόνους) σχετικά με το δράμα που ξεδιπλώνεται εκεί μέσα; Καλέστε τους φροντιστές να κλειδώσουν πάλι την ηλικιωμένη! Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: δεν υπάρχει καμία ενσυναίσθηση και/ή συμπάθεια απέναντι στο ηλικιωμένο άτομο που ψάχνει για ελευθερία, για τη δυνατότητα ζωής, όχι. Το δράμα είναι γι’ αυτούς που παραμένουν κολλημένοι στην τηλεόρασή τους, είναι η αντικειμενικότητα και η επιμέλεια των πληροφοριών… έπειτα βγάζουν τα τηλέφωνά τους και ρουφιανεύουν, ούτως ώστε η υποτιθέμενη «μολυσμένη ηλικιωμένη» που «απειλεί» την ασφάλειά «μας» να συλληφθεί ξανά: το θύμα είναι ένας εγκληματίας! Έτσι, συμπάσχω με την ηλικιωμένη κυρία και εύχομαι τον χειρότερο θάνατο δαύτων των ρουφιάνων.

(…) Είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα αντιδράσουν οι άνθρωποι μετά από αυτήν την εξαναγκαστική φυλάκιση, πώς θα είναι η οικονομία, πώς θα καταλαβαίνονται οι άνθρωποι αναμεταξύ τους. Θα επιβιώσει το ευρωπαϊκό κατασκεύασμα; Θα ανοίξουν τα σύνορα; Θα επανέλθουν τα αεροπλάνα, ταξιδεύοντας στους ουρανούς από ένα μέρος σ’ ένα άλλο; Αν η ανεργία είναι τόσο σοβαρή όσο αναμένεται, τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Ποιες θα είναι οι «συνέπειες» της εξαναγκαστικής συνύπαρξης: Αυτά είναι ερωτήματα που πραγματικά μού κεντρίζουν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Επίσης, αναρωτιέμαι σε ποιον βαθμό και μέχρι πότε οι «πολίτες» θα είναι προετοιμασμένοι να παραμένουν σε υποχρεωτική «καραντίνα».

4 Απριλίου.

(…) Προσέχω (και αναλύω) το πρόγραμμα «ειδήσεων» σχετικά με τις δοκιμές ορού που προτείνουν να κάνουν (ή κάνουν ήδη) σε χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα για να ανακαλύψουν ποιοι άνθρωποι έχουν ανοσία στον ιό. Όλο αυτό μάς δείχνει πως η νεοφιλελεύθερη αγορά ήδη ξεδιαλέγει το «πιο κατάλληλο» εργατικό δυναμικό… αυτή η παγκόσμια «έκτακτη ανάγκη» έδωσε στα κράτη και στο κεφάλαιο μια τεράστια ποσότητα «προσωπικών» δεδομένων που αφορούν «πολίτες» και πελάτες… έτσι, τώρα θα βιώσουν τι σημαίνει να είσαι υπό καθεστώς υψηλής παρακολούθησης όπως η F.I.E.S, σε πρώτο βαθμό, δεύτερο βαθμό και/ή ανοιχτό καθεστώς. Όλη μέρα στολές παντού: αστυνομία, στρατιώτες και δεσμοφύλακες, ελεγκτές και τραπεζίτες.. (…) και, τέλος πάντων, η εμπειρία της «καραντίνας» τούς έχει ήδη προετοιμάσει για την είσοδό τους στις «κατοικίες- φυλακές», κλειδωμένοι και δίχως δικαιώματα, με παρακολούθηση και μηδενικό «έλεγχος» επί των δικών τους ζωών.

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι…

Τώρα είναι που είμαστε όλοι φυλακισμένοι και γνωρίζουμε πώς είναι να νιώθουμε λαχτάρα, να μισούμε και ν’ αγαπάμε…

Να νιώθουμε λαχτάρα για τον περίπατο κάτω απ’ τον ουρανό με τη θάλασσα να σκάει στα βράχια.

Να νιώθουμε λαχτάρα για να συναντήσουμε τους φίλους μας και να μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για τους αγαπημένους που λατρεύουμε να φιλάμε.

Να νιώθουμε λαχτάρα για οτιδήποτε που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε στο τώρα.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το να μισείς…

Να μισείς τη μονοτονία και τις βαρετές συζητήσεις που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Να μισούμε τη σηπτική φυλάκιση που περιορίζει και πνίγει την ελευθερία μας.

Να μισούμε τις μέρες και τις νύχτες που διεδέχονται η μια την άλλη, δίχως τίποτα άλλο.

Να μισούμε την εγωιστική συμπεριφορά των άλλων, κάτι που δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι ξέρουμε πώς είναι το ν’ αγαπάμε…

Ν’ αγαπάμε τη φύση που μας επιτρέπει ν’ αναπνέουμε.

Ν’ αγαπάμε τη νοημοσύνη που μας καλεί να ονειρευτούμε.

Ν’ αγαπάμε την ευαισθησία που μας κάνει να απολαμβάνουμε.

Ν’ αγαπάμε την ελευθερία να υπάρχουμε.

Τώρα που είμαστε όλοι φυλακισμένοι, είναι καιρός να σκεφτούμε…

Gabriel Pombo Da Silva

Πηγή: 325

Μετάφραση: Lobo Negro

Χιλή: Ανακοίνωση αναρχικών κρατουμένων απ’ την πτέρυγα 14 στη φυλακή Santiago 1

Δεν εκπροσωπούμε κανέναν και δε μιλάμε εκ μέρους όλων όσων βρίσκονται στην πτέρυγα αυτή. Θεωρούμε απαραίτητες τούτες τις αποσαφηνίσεις, λόγω της επιβλαβούς “ρομαντικοποίησης” που έχει επιφέρει ο δρόμος κι ο αγώνας σ’ αυτήν την πτέρυγα των “διαδηλωτών”. Όχι μόνο διαλύθηκαν τα μαχητικά πνεύματα στον δρόμο, αλλά υπήρξε και σημαντική επίδραση στη δυνατότητα συνεννόησης των εντός και των εκτός τειχών.

Σε πείσμα της παρούσας συνθήκης και των προσωπικών μας αδυναμιών, κάποιοι από ‘μάς ενωθήκαμε στα πλαίσια της αντιεξουσιαστικής συγγένειας. Έχοντας αυτό υπόψιν, και παρά το γεγονός πως τούτη είναι μια εμβρυϊκή συνθήκη πολιτικού εγκλεισμού, θεωρούμε σημαντικό να βγουν κάποιες φωνές έξω στον δρόμο και ν’ αποσαφηνίσουν κάποια πράγματα.

Όσοι από ‘μάς συπράττουν ώστε να γράψουν τούτα τα γράμματα, το κάνουν με την αγωνιστική τους αποφασιστικότητα ακέραιη κι ακονισμένη · θεωρούμε πως ο αγώνας εντός κι εκτός τειχών αποτελεί αυτή τη στιγμή αναγκαιότητα, παρά τη δυσμενή υγειονομική συνθήκη την οποία εκμεταλλεύεται το κράτος ώστε να στρατιωτικοποιήσει ολοένα και περισσότερο τις ζωές μας, καθυποτάσσοντάς μας μέσω καινούργιων και παλαιών μέσων στον αβάσταχτο έλεγχο του Κράτους και των πολυεθνικών, ταγμένων στην υπεράσπιση του συστήματος που τους παράγει κέρδη.

Στα πλαίσια αυτά, μια ομάδα γενναίων κρατουμένων αρχίνησε ένα ειρηνικό απεργιακό κίνημα εντός των φυλακών · τους στέλνουμε την αλληλεγγύη μας και τη δύναμή μας · πάραυτα, αδυνατούμε ως πτέρυγα να στηρίξουμε την κινητοποίηση, θα χρησιμοποιήσουμε άλλα μέσα για να δείξουμε αλληλεγγύη στην κίνηση αυτή, καθώς αγγίζει την αξιοπρέπεια και την καρδιά κάθε ψυχής που στερείται τη λευτεριά. Και δεν μπορούμε να βαστάξουμε τη στάμπα της απάθειας ή της αδιαφορίας.

Ο αγώνας είναι εδώ και παντού, παρά την αντίφαση της απαίτησης για λύσεις απ’ τους ίδιους θεσμούς που μας κρατούν αιχμαλώτους · το επείγον για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και η ανάγκη για αποσυμφόρηση των φυλακών δε μας βρίσκουν δίχως άποψη.

Καθώς αδυνατούμε να συντρίψουμε συθέμελα τον σαδιστικό αυτό σωφρονιστικό θεσμό (με φυλακές ανοιχτές ή κλειστές, για ενήλικες ή ανηλίκους), θεωρούμε πως ο αγώνας μας ως κρατούμενοι οφείλει να στραφεί προς τούτη την κατεύθυνση, καθώς και προς την απελευθέρωση των κρατουμένων που εναντιώνονται στην ιδιοκτησία, αλλά και των αιχμαλώτων της Εξέγερσης. Αυτό είν’ ένα κάλεσμα για τη συνέχιση του αγώνα, παρά τις αντιξοότητες, όχι μόνο για τη λευτεριά μας, αλλά και για τη σύνολη συντριβή των κοινωνικών σχέσεων και θεσμών που μας κρατούν σκλάβους και που δείχνουν το πραγματικό, φασιστικό τους πρόσωπο σε καιρούς πανδημίας. Αρνούμαστε τα ψευδοδιλήμματα των αριστερών συνενόχων της εξουσίας, οι οποίοι και τελειοποίησαν το βάναυσο και κατασταλτικό σύστημα που σήμερα προβάλλει τα νύχια του · οι Δούρειοι ίπποι του κεφαλαίου πρέπει επίσης να καούν στα οδοφράγματα.

Καλούμε για αληθινή και έμπρακτη αλληλεγγύη αναμεταξύ των καταπιεσμένων και των ποικίλων οριζόντιων και αντιεξουσιαστικών πρωτοβουλιών, ως τον μόνο τρόπο να πολεμήσουμε ενάντια στις φυλακές · ενόσω βαθμιαία θα κερδίζουμε με τα χέρια μας ορισμένα υποτυπώδη πράγματα απ’ την εξουσία, ο στόχος μας είναι η σύνολη αποδόμηση των φυλακών και της κοινωνίας που τις έχει ανάγκη.

Ν’ ανοίξουν όλα τα κελιά!

Δύναμη στους απεργούς κρατουμένους και στις οικογένειές τους!

Δύναμη στα παιδιά της Sename!

Η οργάνωσή μας θα σημάνει τη συντριβή σας!

Ως την πτώση και του τελευταίου προπυργίου της κοινωνίας-φυλακής!

Ενάντια στο κεφάλαιο, τους υπερασπιστές του και τις κίβδηλες αντιλήψεις του!

Μονάχα ο αγώνας θα μας λευτερώσει!

Φωτιά στις φυλακές και στις επαύλεις!

Λευτεριά!

Κάποιοι αναρχικοί κρατούμενοι στην πτέρυγα 14 της φυλακής Santiago 1.

Πηγή: AMW english

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Γκρενόμπλ: Συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις σε κεραίες αναμετάδοσης

Εμπρηστικές επιθέσεις στην Γκρενόμπλ

Κενή ζωή ή ανυπακοή;

Κάθε μέρα της ζωής σου, το σώμα σου μιλά. Και το σώμα σου δεν μπορεί να πει ψέματα.

Ακούς τον αχό των μηχανών, το βουητό των drones, των ελικοπτέρων… το τρεμόπαιγμα απ’ τα φώτα neon, απ’ τα φώτα του δρόμου;

Πόσες ώρες της μέρας σπαταλάς μπροστά από μια οθόνη τηλεόρασης; Από μια οθόνη υπολογιστή; Tablet; Smartphone; Πίσω από ‘να παράθυρο; Πίσω από ‘να παρμπρίζ;

Δε σ’ ενοχλεί που τα παράθυρα δεν ανοίγουν; Το air-condition λύνει το πρόβλημα;

Τα προγράμματα, τα apps, οι αλγόριθμοι καθοδηγούν τη ζωή σου;

Πόσες ώρες τη μέρα κοιμάσαι; Και, ακόμη πιο σημαντικό, ποια η ποιότητα του ύπνου σου;

Αντιλαμβάνεσαι ακόμα τα ερεθίσματα που σε περιτριγυρίζουν;

Πώς αντιδράς στον ήχο, στο φως, στη θερμότητα, στο άγγιγμα;

Η μουσική είν’ ένας τρόπος να καλύπτεται η σιωπή ή να εγείρονται συναισθήματα;

Πόσα απ’ τα συναισθήματά σου χρειάζονται αλκοόλ ή ναρκωτικά για να εκφραστούν;

Με το σώμα σου κάνεις άραγε πολλές και ποικίλες κινήσεις; Εξερευνάς για καινούργιες, για ένα νέο εύρος;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνθήκη επιβεβλημένης απάθειας;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνεχής επέλαση ήχων, τεχνητών φωνών, βίντεο, διαφημίσεων, διαφημιστικών σλόγκαν;

Ποια αισθήματα αιώνιου μεγαλείου εγείρουν όλα δαύτα;

Δε χρειάζεσαι κάποιες στιγμές στοχασμού; Θυμάσαι καν πώς είναι;

Πόσο μακριά μπορείς να κοιτάξεις; Αν είναι μόλις λίγες δεκάδες μέτρα μακριά, τι ψυχική κατάσταση πιστεύεις πως γεννά κάτι τέτοιο;

Πώς σ’ επηρεάζει το πλήθος; Πόσο χώρο χρειάζεται το σώμα σου;

Πώς σ’ επηρεάζει το μέγεθος του δωματίου στο οποίο ζεις; Ο αριθμός των γωνιών στα δεξιά; Ο αριθμός των παράλληλων γραμμών, των τετραγώνων, των γεωμετρικών σχημάτων;

Δε χρειάζεσαι να κοιτάξεις τον ουρανό; Να χαζέψεις το νερό; Ν’ αντικρίσεις τα δέντρα, τα ζώα;

Αυτός είν’ άραγε ο λόγος για τον οποίον έχεις σκυλιά, γατιά, φυτά σε γλάστρα, μπαλκόνι, ή για τον οποίον πας στο πάρκο;

Από πού προέρχεται η τροφή σου; Ποια η σχέση σου μ’ αυτήν; Θεωρείς πως ό,τι τρως είναι καλό για ‘σένα;

Θυμάσαι την τελευταία φορά όπου έφαγες κάτι που να μην προέρχεται από σούπερ μάρκετ;

Πόσο μπορείς ν’ αντέξεις δίχως να γνωρίζεις τι ώρα είναι;

Πόσο σ’ επηρεάζει η αναμονή; Η αναμονή στην ουρά, η αναμονή στην κίνηση, η αναμονή για κατούρημα, η αναμονή να μάθεις πώς να ιεραρχείς τις ανάγκες σου;

Πώς σ’ επηρεάζει η καταστολή των επιθυμιών σου; Το καλούπωμα, η διάψευση, η ερωτική απογοήτευση απ’ την παιδική ηλικία; Ο φόβος ή η ανταγωνιστικότητα για τα άτομα του ίδιου βιολογικού φύλου; Ο ερωτισμός ως μέσο αναπαραγωγής/ελέγχου;

Η απόλαυση είν’ άραγε επικίνδυνη; Δύναται ο κίνδυνος να προσφέρει ευχαρίστηση;

Δε νιώθεις ακόμη καμιά φορά την αγριότητα μέσα σου; Το ζωώδες;

Δε νιώθεις δα ένα κενό, μια έλλειψη νοήματος τόσο αβάσταχτη που δύσκολα μπορεί ν’ αποτυπωθεί με λέξεις;

Δε νιώθεις καμιά φορά να βρίσκεσαι στις παρυφές της έσχατης απώλειας του ελέγχου;

Δε θεωρείς πως τούτο αποτελεί σημάδι;

Τη νύχτα 17-18 Μάη του 2020, πυρπολήσαμε την κεραία αναμετάδοσης στο Haute-Jarrie.

Τουλάχιστον δύο ακόμη κεραίες δέχθηκαν επίθεση την ίδια ώρα σε άλλα σημεία της Γκρενόμπλ.

Οι κεραίες αναμετάδοσης συγκαταλέγονται αναμεταξύ των όσων έχουν εισβάλει και παραμορφώσει το τοπίο. Χρησιμοποιούνται για μαζική επικοινωνία, σύντομα και στα πιο απομακρυσμένα σημεία. Προς το παρόν, οι εγκαταστάσεις του 5G αξιοποιούνται για τον σκοπό αυτόν.

Οι ασυναρτησίες και το κουβεντολόι των μαζών, καθώς κι οι ατελεύτητες διαφημίσεις, αποκαλύπτουν το πραγματικό επικοινωνιακό κενό, την απουσία αληθινής επικοινωνίας. Δε δύναται, όμως, να υπάρξει αληθινή επικοινωνία δίχως αληθινές κοινωνικές σχέσεις. Οι απατηλές “κοινωνικές σχέσεις” των κοινωνικών δικτύων αποτελούν σαφέστατη ένδειξη περί αυτού.

Τούτη η υπαρξιακή κενότητα της εποχής είναι λοιπόν μετρήσιμη, συγκεκριμένα μέσω του ατέρμονου επικοινωνιακού κενού που τη διαπερνά.

Δεν ποθούμε έναν κόσμο όπου η εγγύηση πως μπορούμε να επικοινωνούμε εξ αποστάσεως, πάντα και παντού, ανταλλάσσεται με το να παρακολουθούμαστε και να επιτηρούμαστε συνεχώς.

Μακριά απ’ τους ηλιθίους που είναι χαρούμενοι μ’ έναν κόσμο και μια ζωή “βελτιστοποιημένη”, και οι οποίοι δε συνειδητοποιούν –ή δε δέχονται– πως ανταλλάσσουν μια ολοένα αυξανόμενη ποσότητα περιορισμών με μια όλο και πιο φρικτή ποιότητα ζωής. Τίποτα πιότερο από μια ύπαρξη ενδεδυμένη με τ’ αξιομίσητα κουρέλια μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό.

Μες σ’ έναν κόσμο εγκλωβισμένο στο κενό, η γη –πέραν του ότι έχει αποικιοποιηθεί απ’ τα ανθρώπινα όντα, πέραν του ότι έχει υπερκαλυφθεί από ασφάλτινες πληγές, πέραν της καταστροφής τόσο πολλών άλλων μορφών ζωής που φιλοξενεί, κλπ.– απ’ άκρη σ’ άκρη είναι μπουκωμένη και τετραγωνισμένη από εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών (μεταξύ πολλών άλλων). Ακόμη και στον ουρανό, ο οποίος τέμνεται από πάμπολλες γραμμές αερομεταφορών, δεν είναι πια οι αστερισμοί μα ο καταιγισμός δορυφόρων που ταξιδεύουν στον χώρο.

Ραδιενέργεια, ηλεκτρομαγνητικά κύματα, μόλυνση και κάθε είδους ιοί συνθέτουν το όλο και πιο μολυσμένο οξυγόνο του 21ου αιώνα.

Δεν εκπλήσσει το ότι τούτος ο κόσμος, έχοντας υπόψιν όλα δαύτα, μιλά για μια “ανοιχτή φυλακή”. Κι όλα αυτά ενόσω η τρέχουσα πανδημία έχει επιτρέψει και θα συνεχίσει να επιτρέπει στο Κράτος να μας θέτει, μέσω των περιορισμών, σε απομόνωση – πλασμένη ομολογουμένως στα μέτρα των περισσοτέρων.

Για εκείνες που αμφισβήτησαν τη συνθήκη αυτή, το σύστημα εγκλεισμού αποτελεί την αναγκαία τιμωρητική έκφανση της κυβερνητικής οργάνωσης της ζωής. Μια οργάνωση η οποία σύντομα θα οδηγήσει σε ευρύτατη επιτήρηση κι έλεγχο των μαζών, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, τις κάμερες και τα smartphones με αναγνώριση προσώπου, κι όλα αυτά μέσω των πλησιέστερων δικτύων στο ίντερνετ.

Τα περιοριστικά μέτρα απέδειξαν επαρκώς πως οι τηλεπικοινωνίες είναι κεντρικής σημασίας για τις ζωές των ανθρώπων, σε σημείο οι τελευταίοι ν’ αποδέχονται τον αυτο-εγκλεισμό.

Ενόσω κάποια άτομα πίσω απ’ τις βιτρίνες τους (“πορείες”, “διαδηλώσεις”…) έχουν διαλέξει το διαστρευλωμένο είδωλό τους, κάποια άλλα (συνέχισαν να) προπαγανδίζουν την εξέγερση βάφοντας, σπάζοντας, σαμποτάροντας και πυρπολώντας.

Τι επιλογές μάς έχουν απομείνει σ’ αυτόν τον κόσμο;

Αυτές μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό, με ανησυχίες μονάχα για το νέο gadget προς αγορά, ή το νέο app προς download;

Ή εκείνες της ανυπακοής και της εξέγερσης, με ανησυχίες για εμπειρίες ευαίσθητες και βιωμένες σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας, για ατομική αυτοπραγμάτωση απεκδεδυμένη απ’ όσο το δυνατόν περισσότερους κοινωνικούς φραγμούς…;

Ανυπακοή είναι να ξεμακραίνουμε από δαύτη την κενή ζωή.

Νυχτερίδες που διαχέουν τη Φωτιά

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Θεσσαλονίκη: Μέρες εξαίρεσης, ευκαιρίες εξέγερσης – Ανάληψη ευθύνης

Μέρες εξαίρεσης, ευκαιρίες εξέγερσης…

“Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω,έμαθα να βρίσκω. Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε,έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους. Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του. Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να υποχωρείς την κατάλληλη στιγμή. Ποτέ σου μην ζητάς. Παράτα τα κλαψουρίσματα. Παίρνε σου λέω, πάντα παίρνε! “

Φρ. Νίτσε

Το τελευταίο χρονικό διάστημα βιώνουμε μια πρωτόγνωρη συνθήκη περιορισμού των προσωπικών και συλλογικών μας ελευθεριών. Υπό το πρόσχημα της πανδημίας και της ασφάλειας η νεοφιλελεύθερη δεξιά κυβέρνηση της ΝΔ συμπορευόμενη με τόσες άλλες σε ολόκληρο τον κόσμο προσπαθεί – και πετυχαίνει – να εκμεταλλευτεί το γενικότερο αίσθημα φόβου, να προμοτάρει την καμπάνια περί ατομικής ευθύνης και να επιβάλλει με ιδιαίτερη μάλιστα ευκολία την καθολική απομόνωση.

Μέσα στην συνθήκη του κορονοϊού οι παραπάνω από τους μισούς λόγους μετακίνησης σχετίζονται με την κατανάλωση και την οικονομία, η οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να επιβιώσει αν δεν μετακινούνταν νομίμως και με ειδικό για την περίπτωσή τους έγγραφο όσοι προόριζονταν για να παράγουν. Οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ είναι ένα έκδηλο παράδειγμα όσων δεν “έχαιραν” του καθεστώτος εξαίρεσης που επέβαλλε το κράτος και όσων δεν ήταν απαραίτητο να μείνουν σπίτι. Φυσικά δεν έλειψε και η ερμηνεία της εργασίας ως κοινωνικό έργο. Για ένα κράτος ρυθμιστή και προστάστη του κοινωνικού συνόλου και των κοινωνικών σχέσεων δεν γίνεται φυσικά να μην χρησιμοποιηθούν όσοι μπορούν να λειτουργήσουν ως διεκπαιρεωτές της εύρυθμης λειτουργίας του, σε καθεστώς εξαίρεσης. Γιατί για να θεωρηθεί επιτυχημένο δεν αρκεί απλά να τους κλείσει όλους και όλες στο σπίτι αλλά και να εξασφαλίσει την ομαλή συνέχειά του, τουλάχιστον στο ελάχιστο που μπορεί να επιτεύξει την επιβίωση του ίδιου του καπιταλισμού. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως πολλά από τα μέτρα που θεσπίστηκαν και στο μέλλον θα συνεχίσουν να τηρούνται, δεν πάρθηκαν με γνώμονα την διατήρηση της δημόσιας υγείας αλλά την περαιτέρω θωράκιση του κράτους από τους εσωτερικούς του εχθρούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι συστήνεται να τεθεί υπό περιορισμούς η νυχτερινή μετακίνηση, προφανώς όχι γιατί την νύχτα ο κορονοϊός κυκλοφορεί περισσότερο, αλλά γιατί για όσους η νυχτερινή μετακίνηση δεν παράγει (π.χ. ντελίβερι) δεν έχει λόγο να υπάρχει. Γιατί οι σωστοί πολίτες,αν όχι την μέρα, τουλάχιστον την νύχτα οφείλουν να είναι σπίτι.

Τα σούπερ μάρκετ αποτελούν προσομοίωση πλήρως επιτηρούμενων χώρων, τόσο για τους καταναλωτές, όσο και για τους εργαζόμενους. Ένα μικροπλαίσιο που αντανακλά τις επιταγές του ελέγχου και της ασφάλειας που αναπαράγονται από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. “Χτίζεται” με κάμερες ασφαλείας που η εμβέλεια τους επεκτείνεται μέχρι και τα απέναντι πεζοδρόμια, με τους εκπαιδευμένους σεκιουριτάδες που επιλέγουν να ακολουθήσουν όποιον/α θεωρούν υπόπτο/η, με τους υπεύθυνους που παραμονεύουν στα “πίσω δωμάτια” και κανείς δεν γνωρίζει αν παρακολουθείται ή όχι. Και φυσικά από όλα αυτά δε λείπει και η αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά.

Και πώς μια τέτοια στείρα εικόνα γίνεται ελκυστική?

Μέσα από φανταχτερές διαφημίσεις που συχνά κάνουν επίκληση στο συναίσθημα των καταναλωτών, τις προσφορές του μήνα, της εβδομάδας, της ημέρας, που παρουσιάζονται να “κατανοούν τις ανάγκες για οικονομική κατανάλωση και έξυπνες αγορές”. Και εκεί ακριβώς είναι που συναντιέται το θέαμα με το εμπόρευμα με το ένα να λειτουργεί υποστηρικτικά προς το άλλο.

Η συμβολή μιας απαλλοτρίωσης

Για εμάς η απαλλοτρίωση προϊόντων δεν συνιστά πραγμάτωση της κάλυψης ούτε μόνο των βασικών ούτε μόνο των υλικών μας αναγκών. Δημιουργεί τις προοπτικές για την απαλλοτρίωση χρόνου, ώστε ο χρόνος μας να μην υπηρετεί απλά τις επιταγές της κυριαρχίας. Η εντατικοποιημένη καθημερινότητα δομημένη πάνω σε ένα μηχανιστικό μοτίβο σπίτι-δουλειά-κατανάλωση-σπίτι μετατρέπει τον ίδιο τον άνθρωπο σε τίποτα παραπάνω από ένα προϊόν-εμπόρευμα. Τα άτομα για την οικονομία αναγνώσκονται ως στοιχεία αλγορίθμων για την όλο και πιο επιτυχημένοι ροή χρήματος. Η οργάνωση της καθημερινότητας στηρίζεται σε δραστηριότητες οι οποίες μπορούν να επιφέρουν περισσότερο κέρδος είτε αυτό βιώνεται παροντικά, είτε υπόσχεται μελλοντικές επιτυχίες. Το κέρδος βελτιώνει τις προοπτικές για μεγαλύτερη κατανάλωση κι έτσι τα άτομα αναλώνονται στο να καταναλώνουν προϊόντα,υπηρεσίες,σχέσεις και άλλα άτομα. Και αυτά είναι μερικά μόνο από τα όσα συνιστούν τον πυρήνα της αλλοτριωμένης ζωής.

Η ατομική και συλλογική απαλλοτρίωση από τους εξεγερμένους/ες, η ασεβής παραβίαση των κυρίαρχων εξουσιαστικών,θρησκευτικών και ηθικών αξιών, η διαρκής αμφισβήτηση για τους μηχανισμούς που τις στηρίζουν, οφείλουν και είναι θεμέλιοι λίθοι κάθε αναρχικής και επαναστατικής προοπτικής. Η άρνηση της ατομικής ιδιοκτησίας και η κάθε μορφή επίθεσης σε αυτήν απότελούν αναπόσπαστη πτυχή του αναρχικού αγώνα.

Την Πέμπτη 7 Μαϊου προβήκαμε σε μαζική απαλλοτρίωση στο σούπερ μάρκετ Μασούτης της οδού Ολυμπιάδος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Τα μισά προϊόντα από αυτά που απαλλοτριώθηκαν αφέθηκαν στην λαϊκή αγορά του προφήτη Ηλία λίγα μέτρα πιο κάτω. Δεν διεκδικούμε σε καμία περίπτωση τον ρόλο του “σωτήρα” ή του Ρομπέν των δασών που επιτελεί κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό , ούτε πιστεύουμε πως μερικά καλάθια σούπερ μάρκετ μπορούν να καλύψουν ένα απεριόριστο εύρος αναγκών. Πραγματοποιήσαμε αυτήν την δράση με το σκεπτικό της διάχυσης της πρακτικής της απαλλοτρίωσης, η οποία είναι εφικτή σε καθημερινό επίπεδο από τον καθένα και την καθεμία, ως ένας ακόμη τρόπος να δημιουργούνται πλήγματα στην αλυσίδα της παραγωγής με το να σπάει στο σημείο της κατανάλωσης.

Επιλέξαμε συνειδητά να μην απαλλοτριώσουμε ζωϊκά παράγωγα γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι οποιαδήποτε απελευθερωτική πράξη δεν αφορά αποκλειστικά εμάς τους/τις ίδιους/ίδιες αλλά και άλλα όντα που μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό πλήττονται από την φυλάκιση,τον βασανισμό,την σφαγή, τις μαζικές δολοφονίες.

ΚΑΘΕ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΡΩΓΜΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΟΥΤΕ ΜΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙΚΑ

ΖΩΗ, ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ

Σύντροφοι/ισσες

Αργεντινή: Ξεσηκωμός στη φυλακή Concordia

Την Κυριακή (26 Απρίλη 2020), ξεσηκώθηκαν οι κρατούμενοι της σωφρονιστικής πτέρυγας N3 της φυλακής Concordia. Οι ταραχές ξεκίνησαν από ‘να κελί κι έπειτα εξαπλώθηκαν σ’ όλα τα κελιά, καθώς οι κρατούμενοι έκαψαν στρώματα.

Ακούστηκαν πολλοί πυροβολισμοί, μα δεν αναφέρθηκε κάποιος σοβαρός τραυματισμός ή κάποιος παρ’ ολίγον τραυματισμός. Οι κρατούμενοι διεκδίκησαν την εφαρμογή μέτρων υγειονομικής προστασίας απ’ τον Κορωνοϊό.

Η αστυνομία περικύκλωσε τις γύρω γειτονιές, για να αποτρέψει συγγενικά πρόσωπα να συγκεντρωθούν κοντά στη φυλακή.

Πηγή:amwenglish.com

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Εντός συνόρων, εκτός ορίων – Το πλάνο και η πλάνη της πλανητικής εποχής

Εντός συνόρων, εκτός ορίων – Το πλάνο και η πλάνη της πλανητικής εποχής

Ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας, γεννώντας πασχαλιές μέσ’ απ’ τη νεκρή γη, σμίγοντας θύμηση κι επιθυμία, ανασαλεύοντας ρίζες νωθρές με ανοιξιάτικη βροχή.[1]

Στην Ταφή του νεκρού, αναφερόμενη στην αμφιταλάντευση μεταξύ ζωής και θανάτου, ομορφιάς και φθοράς, ποιητικής ουτοπίας και ιστορικής δυστοπίας, η ελιοτική αποτύπωση της αντίφασης του μεταιχμιακού τοπίου ανταποκρίνεται μοιραία και στη σημερινή πραγματικότητα. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, η Ιστορία ξαναγράφει την Έρημη χώρα. Τον Απρίλιο του 2020, τον Απρίλη του COVID-19, η πόλη αδειάζει, ο θάνατος  θερίζει, η φύση ανθίζει, μία νέα εποχή χαράζει. Ο ιός, η μάστιγα, μοιάζει σαν το αναγκαίο γεγονός – τομή για το πέρασμα σε μία άλλη σφαίρα του ιστορικού γίγνεσθαι. Ο  ατέρμονος επιτάφιος θρήνος για τους νεκρούς του ιού μοιάζει με οβερτούρα ενός νέου επεισοδίου του έργου της ανθρωπότητας.

Το παρόν, μας βρίσκει λίγο πριν και λίγο εντός του νέου. Και, όπως κάθε μεταίχμιο, παρουσιάζεται αμφίσημο και διπολικό. Κείμενη μεταξύ του κενού και του καινού, πρόκειται για μια εποχή αβέβαιη, διαστρεβλωτική και κρίσιμη που οδηγεί σε μία περιοχή – πραγματικότητα αχαρτογράφητη. Αυτό που διακυβεύεται εδώ και τώρα δεν αφορά μόνο τις οικονομικές σχέσεις και την πολιτική εξουσία, αλλά έχει να κάνει συνολικότερα με τον τρόπο που ο Άνθρωπος συλλαμβάνει τον εαυτό του μέσα στον Κόσμο και κατά προέκταση με τον τρόπο εγγραφής του στην πραγματικότητα. Αnthropocene era και Singularity era, σε λίγο θα φανεί αν και πώς θα υπάρξει το ανθρώπινο ον στην υφήλιο.

Στους πρόποδες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης,  διεθνοπολιτικές οντότητες, δρώντες, κοινωνίες και συμφέροντα, συγκρούονται και αναμετρώνται, αποτιμώντας τον κύκλο που κλείνει, ατενίζοντας και προετοιμάζοντας αυτό που έρχεται.

To 3ο τεχνολογικό κύμα, φέρνοντας μαζί του τις τεχνολογίες του τρανζίστορ και του λέιζερ, τη δορυφορική τεχνολογία, το κομπιούτερ και το διαδίκτυο, ώθησε σε αλλαγές που κατέστησαν εφικτή, μέσω της τάχιστης μεταφοράς ιδεών, αγαθών και υπηρεσιών σε παγκόσμια κλίμακα, την προχωρημένη παγκοσμιοποίηση. Η ηλεκτρική ταχύτητα δημιούργησε μια ιλιγγιώδη νέα σφαίρα ύπαρξης, μέσα στην οποία η σχέση μας με τον χρόνο, τον χώρο, το πραγματικό και τον άλλο αναδομήθηκαν. Η ηλεκτρική εποχή ανακάλυψε ότι οι ακαριαίες ταχύτητες καταλύουν τον χώρο και τον χρόνο και επαναφέρουν τον άνθρωπο σε μια ολοκληρωμένη και αρχέγονη συνείδηση, οδηγώντας μας σε έναν οικουμενικό εναγκαλισμό.[2] Αυτός ο κόσμος της αέναης κινητικότητας, της αλληλεξάρτησης και της συμπερίληψης, ο κόσμος της κερδοσκοπικής κινητικότητας των κεφαλαίων του άυλου καπιταλισμού και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ο κόσμος της αποικιοποίησης των αισθήσεων και της αισθητικής από το εικονικό, και της αποποίησης των κλασσικών ταυτοτήτων, αρχικά συνέστησε και σταδιακά επέβαλε έναν διαφορετικό τρόπο εγγραφής του ανθρώπινου όντος στον Κόσμο. Μέσα στους κόλπους του, η διαλεκτική σχέση του εντός με το εκτός, του υλικού – των ένυλων πραγμάτων της φύσης και της βιομηχανίας, της γης, του χώρου, και του αϋλου – της ψηφιοποιημένης πληροφορίας που κινείται με την ταχύτητα του φωτός, του κυβερνοχώρου, της Εστίας και του Ερμή αρθρώθηκε με ριζικά διαφορετικό τρόπο απότι σε οποιοδήποτε άλλο κομμάτι του ιστορικού χωροχρόνου. Η φύση του κρατικού μοντέλου μεταβλήθηκε. Η παντοδυναμία των αρχών της εδαφικότητας και της εθνικής κυριαρχίας αμφισβητήθηκε. Το διαδίκτυο κατέστη η έκτη ήπειρος της διπλωματίας. Ο τρόπος κοινωνικότητας των διεθνών δρώντων άλλαξε. Οι διαδικτυακές κοινότητες, η οικουμενικότητα των απειλών για το ανθρώπινο είδος, και η παγκοσμιοποίηση των φαντασιακών δημιούργησαν αυτόματα υβριδικές, πολυεπίπεδες ταυτότητες. Τα άτομα και οι κοινωνίες έγιναν καθοριστικοί φορείς των διεθνών σχέσεων.[3]

Ωστόσο, καθώς αυτή η μετάβαση έφτανε στην κορύφωσή της, προς το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η μεταμόρφωση πρόβαλε σαν απειλητική αποδόμηση, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση στη μηδενιστική δράση της ισοπεδωτικής για τις κλασικές ταυτότητες παγκοσμιοποίησης. Οι ενιστάμενοι – φορείς της κλασικής, ρεαλιστικής, βεστφαλικής οντολογίας, κινδυνολογώντας ή κυριολεκτώντας, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των συλλογικών ταυτοτήτων – φυλών, θρησκειών και την επαν-επιβεβαίωση της ισχύος των συνόρων και της αρχής της εδαφικότητας. Αυτή η απότομη συσπείρωση, απότοκο φοβικής αναδίπλωσης μπροστά στο νέο και μία μορφή υπαρξιακής κατάφασης μέσα στο μετέωρο του καινούριο κόσμου, δημιουργεί αυτομάτως ένα συγκρουσιακό δίπολο. Μία ρηχή εκδοχή ενός φιλοσοφικού ρομαντισμού εγελιανού τύπου, που εκφράζει την υπαρξιακή αγωνία της ιστορικής και πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας, προτάσσει την έννοια των συλλογικών ταυτοτήτων απέναντι σε μια επιπόλαια ποστ–καντιανή ενατένιση που επιτάσσει τη λογική της ισότητας και της παγκόσμιας ειρήνης, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη σε παγκόσμια κλίμακα.

Ως εκ τούτου, μπορεί να μοιάζει παράδοξο, αλλά η επίσπευση της τεχνολογικοποίησης συνοδεύεται από την ανάσχεση της παγκοσμιοποίησης, και σε μια εποχή που τα όρια της επικοινωνίας αίρονται, τα σύνορα επανέρχονται. Ίσως στιγμιαία, αλλά σίγουρα ενδεικτικά και συμβολικά, αυτή η τάση αναδίπλωσης εκδηλώθηκε και στην παρούσα κρίση του COVID-19 στην ΕΕ, όπου τα σύνορα έκλεισαν ενώ το χρέος εκάστου κράτους αποτελεί ξανά εθνική υπόθεση.

Φυσικός ή/και τεχνητός διπολισμός.

Ομφαλοσκόπηση ή/και διεθνισμός.

Ντόναλντ Τραμπ ή/και Γκρέτα Τούνμπεργκ;

Διάδοση και διαστρέβλωση.

Συνύπαρξη και αντιπαράθεση.

Επιβλητικό κράτος και κοινωνικό χάος σε παγκόσμια κλίμακα.

Πληγωμένη, πλαστή και υποσχόμενη ατομική ελευθερία μέσα στο σύμπαν του καισαροπαπισμού των αλγορίθμων.

Λεβιάθαν και Joker.

Σύγκρουση και αναγκαία για την αναδημιουργία καταστροφή.

Όντως, αυτό που βασικά θίγεται είναι το πρόσωπο – ως φορέας ελευθερίας και ετερότητας, η ιστορική και πολιτισμική ιδιοπροσωπία, αναγκαία συνθήκη για τον διάλογο και την κοινωνία ενσυνείδητων ετεροτήτων.

Είναι όμως αυτό εφικτό σε ένα πλαστό σύμπαν όπου το νόημα και η αλήθεια δεν καταρρίπτονται από αντίστοιχες ουσίες με άλλο περιεχόμενο, αλλά απορρίπτονται εν γένει, μέσα σε ένα αποτελεσματικό σύστημα όπου γεγονότα και καταστάσεις προγραμματίζονται, η ανθρώπινη συμπεριφορά προπλάθεται, ο ιστορικός κόσμος αντικαθίσταται από τον απόλυτα λειτουργικό τεχνητό του σωσία, το πολιτικό και το κοινωνικό καθίστανται τεχνικοί εξοπλισμοί, οι διαδικασίες ξεπερνούν τους σκοπούς τους και το υποκείμενο ομοιάζει όλο και περισσότερο στη μηχανή μέσω της οποίας δρα;[4]

Ο απελευθερωμένος από μονομερείς αφηγήσεις, οι οποίες στον εκτροχιασμό τους οδηγούν στον φασισμό και τον ρατσισμό, πολίτης του κόσμου, μέσα στο εικονικό σύμπαν, είναι ευάλωτος στο να καταστεί παθητικό ενεργούμενο μέσα στην αλγοριθμοποιημένη μάζα του on-line καπιταλισμού της παρακολούθησης.

Σε ένα περιβάλλον ειδήσεων bites, όπου όχι μόνο τα σύνορα μεταξύ του fake και του αληθούς είναι δυσδιάκριτα, αλλά και που ο ανθρώπινος εγκέφαλος γίνεται όλο και πιο ατροφικός και αδυνατεί ή/και δυσανασχετεί να παρακολουθεί τη ροή του λόγου, το επιχείρημα, τη συναγωγή συμπερασμάτων, η κριτική είναι η μεγάλη απούσα. Η ιδεολογία ταυτίζεται με τη γραφικότητα και ο διάλογος προσομοιάζει σε έργο του θεάτρου του παραλόγου μεταξύ ναρκίσσων που κοιτάζονται σε ψηφιακούς καθρέφτες και μονολογούν ενώ οι φωνές τους διαπλέκονται με το μόνιμο ήχο των ειδοποιήσεων και των likes.

Ωστόσο, ο κόσμος του διαδικτυακού νεφελώματος, κυοφορεί μέσα στο πολυδαίδαλο γενετικό του υλικό και το απεριόριστα διαυγές. Το σύστημα υπακούει σε μία λογική, αλλά δεν είναι ενιαίο. Η παρένθετη παραφωνία ίσως να είναι η ρωγμή που μπορεί να μας ανοίξει σε έναν διαυγή ορίζοντα συνεργατικού πνεύματος και εκδημοκρατισμού της πληροφόρησης.

CIA ή WikiLeaks?

Μήπως η παγκόσμια πολιτική πλανάται όταν καταστρώνει το πλάνο της εγκατάστασης και της εμπειρικής κατάκτησης της παγκοσμιότητας του κόσμου; Το πολιτικό πεπρωμένο της πλανητικής εποχής – αποπεράτωση της νεώτερης εποχής – δεν σημαίνει καθόλου τόσο ομόφωνα την παρακμή της Δύσης του Σπένγκλερ. Ξεπερνώντας τις αυταπάτες τις προόδου του Σορέλ, δεν οδηγεί μονόπλευρα ούτε στον νέο μεσαίωνα του Μπερντιάεβ, ούτε στον θαυμαστό καινούριο κόσμο του Χάξλευ ή στο 1984 του Όργουελλ.[5]

Ντετερμινιστικό πλάνο ή/και επικαιροποίηση της προαιώνιας πλάνης, η περιπλάνηση του ανθρώπινου όντος σε ακόμα μία αχαρτογράφητη περιοχή του χωροχρονικού συνεχούς, μάλλον δε θα καταφέρει ούτε αυτή τη φορά την ευγενή υπέρβαση, αφού παραμένουμε προσκολλημένοι στη βούληση για δύναμη που ζει μέσα από την αντιπαλότητα και τρέφεται από την καταστροφή.


[1] T.S. Eliot, Η Έρημη Χώρα, μτφ. Γιάννης Αντιόχου, Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2017.

[2] Mάρσαλ Μακ Λούαν, Μίντια: Οι προεκτάσεις του Ανθρώπου, μτφ. Σπύρος Μάνδρος, Κάλβος, Αθήνα, 2000.

[3] Bertrand Badie, La fin des territoires : essai sur le désordre international et sur l’utilité sociale du respect, Fayard, Paris, 2005.

[4] Jean Baudrillard, Simulacres et Simulation, Galilée, Paris, 1990.

[5] Κώστας Αξελός, Προς της πλανητική σκέψη, Εστία, Αθήνα, 1990.

Πηγή: respublica

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Εξεγέρσεις σε φυλακές

Στη φυλακή του Villa Devoto, στο Μπουένος Άιρες, ξέσπασε εξέγερση αφότου ένας δεσμοφύλακας μολύνθηκε με κορωνοϊό. Ο ξεσηκωμός εξαπλώθηκε σε διάφορες πτέρυγες και οι κρατούμενοι πήραν τον έλεγχο τουλάχιστον δύο ορόφων στο κτίριο, απαιτώντας μεταγωγές και ελέγχους υγείας, υπό τον φόβο της μαζικής μετάδοσης του ιού. Εν συνεχεία, σκαρφάλωσαν στην ταράτσα μιας πτέρυγας, απ’ όπου και ανήρτησαν κάποια πανό: “Δε θέλουμε να πεθάνουμε στη φυλακή”, “Γενοκτόνοι δικαστικοί, δε μιλάμε τη γλώσσα της σιωπής”. Έπειτα αρχίνησαν να πετάνε πέτρες και διάφορα άλλα αντικείμενα. Άναψαν φωτιές σε στρώματα. Έντεκα δεσμοφυλάκοι κατέληξαν εμφανώς τραυματισμένοι.

Δύο μέρες αργότερα, ακόμη ένας βίαιος ξεσηκωμός έλαβε χώρα στη φυλακή Florencio Varela, στα προάστια του Μπουένος Άιρες. Αφορμή στάθηκε ένα ψεύτικο ηχητικό μήνυμα από κάποιον που παρίστανε τον γιατρό, και ο οποίος ανακοίνωσε την ύπαρξη κορωνοϊού στη φυλακή.

Πηγή: plague and fire

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Τουλούζη: Εμπρησμός 11 υπηρεσιακών οχημάτων της Toulouse Métropole Habitat

Όχι, δε χτυπήσαμε λάθος στόχο – Θάνατος στο Κράτος, κοινωνικό και μη!

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ 24 και 25 Απρίλη του 2020, πυρπολήθηκαν 11 υπηρεσιακά οχήματα της Toulouse Métropole Habitat (εταιρεία κοινωνικής στέγασης στη μητρόπολη της Τουλούζης).

Σήμερα, όπως και χθες, πάντα ποθούμε να επιτεθούμε σε κάθε προσβάσιμο δομικό στοιχείο τούτου του πολιτισμού, απ’ το πιο στρατιωτικοποιημένο ως το πιο “κοινωνικό”, και τα περιοριστικά μέτρα δε θα μας αποτρέψουν απ’ το να συνεχίσουμε τις εξωτερικές μας δραστηριότητες, είτε πρόκειται για έναν πρωινό περίπατο ώστε να εντοπίσουμε έναν στόχο, είτε για ένα νυχτερινό σουλάτσο ώστε να τον πυρπολήσουμε.

Η Toulouse Métropole Habitat, όπως όλα τα υπόλοιπα “κοινωνικά” παραρτήματα της κυβέρνησης, αποτελεί ένα μέσο κοινωνικής ειρήνευσης.

Δε γουστάρουμε το άθλιο “κοινωνικό κράτος” σας, δε θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε μια φυλακή, μα να την κάψουμε συθέμελα!

Μην ανησυχείτε, όταν βγήκαμε έξω είχαμε και βεβαίωση-λόγο για τη μετακίνησή μας: να πυρπολήσουμε τον σκατένιο τούτο κόσμο.

Ανεύθυνες/οι

ΥΓ: Η δράση αυτή δεν είναι δα και τίποτε το συνταρακτικό: δίχως να θέλουμε να μπούμε σε λεπτομέρειες, αποφεύγοντας τη διευκόλυνση της προανάκρισης των γαμωερευνητών, άπαντα όσα χρησιμοποιήθηκαν στη σύντομη αυτή τσάρκα μπορούν να βρεθούν σε όλα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Δε χρειάζονται και πολλά: λίγη οργή, λίγη κατόπτευση, ένα πακετάκι προσανάμματα κι ένα μπουκαλάκι βενζίνα.

Σ’ εκείνες κι εκείνους που διώχνονται απ’ τα σπίτια ή τις χώρες όπου διέμεναν, σ’ εκείνες κι εκείνους που βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι στις φυλακές -είτε πρόκειται για κλουβιά είτε για δουλειές-, σ’ εκείνες κι εκείνους που δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους να δεθούν, σ’ εκείνες κι εκείνους που δολοφονούνται επειδή δεν είχαν συμπληρώσει ένα κωλόχαρτο… ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ!

ΥΓ2: Κατά τύχη συμπέσαμε με την επέτειο μιας άλλης δράσης *

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

____________________________________

* Γαλλία: Επίθεση με μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα της Τουλούζης

Τη νύχτα της Τρίτης 26 Απρίλη επιτεθήκαμε με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα [στην περιοχή Ζολιμόν της Τουλούζης].

Δε θα σας αραδιάσουμε ψέματα.
Έχουμε μπουχτίσει.
Μπουχτίσαμε να μας πλασάρουνε πως «αύριο θα ’ναι καλύτερα τα πράγματα».
Μπουχτίσαμε να περιμένουμε το κοινωνικό το κίνημα.
Μπουχτίσαμε απ’ τα μονότονα και θλιβερά «πάει για την επόμενη βδομάδα».
Μπουχτίσαμε με το θέαμα της αμφισβήτησης όπου ο φόβος κολλάει στο στομάχι και η παραίτηση μες στο κεφάλι.
Μπουχτίσαμε να τσεκάρουμε στο ίντερνετ «πού παίζει και γαμώ τις φάσεις» ή ν’ αυνανιζόμαστε με συγκρούσεις βιντεοσκοπημένες κι ανεβασμένες στο youtube.
Μπουχτίσαμε να διανύουμε 600 χιλιόμετρα για ένα μπάχαλο.
Μάλλον πρόκειται για νέο άθλημα. Ή ακόμη χειρότερα. Για νέα επιδεξιότητα.
Επαγγελματίες μπάχαλοι κοινωνικών κινημάτων.
Κωλολέει για το αγωνιστικό βιογραφικό.
Μπουχτίσαμε να περνιέται για νίκη το να ρίχνουμε δυο τενεκεδάκια ή να μπλοκάρουμε τον δρόμο μ’ έναν κάδο και να μας την πέφτουνε με δακρυγόνα.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι γουστάρουμε ενώ δεν κουνιέται φύλλο.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι συμφωνούμε.
Μπουχτίσαμε να παριστάνουμε ότι μας καίγεται καρφί για τον [εργασιακό] νόμο Ελ-Κομρί.
Δεν περιμέναμε τη νέα έκδοση αγανακτισμένων 2.0 [με τις «Ολονυχτίες» τους] για να ’μαστε στο πόδι τις νύχτες.
Να το πούμε το πράμα όπως είναι.
Είμαστε ανυπόμονοι.
Δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο θα πρέπει να δώσουμε ραντεβού με την εξουσία για να την αμφισβητήσουμε περικυκλωμένοι απ’ όλο και περισσότερους ένστολους και μπατσοπασιφιστές.

Το κάναμε για να το φχαριστηθούμε.
Το κάναμε για να σηματοδοτήσουμε μια ρήξη.
Επειδή νιώθουμε χαρά, αλλά είμαστε και τίγκα στην οργή.
Όπου κι αν μας περιμένετε, δε γουστάρουμε να σκάσουμε εκεί.

Θα θέλαμε να στείλουμε μια διπλή μαχητική αγκαλιά.
Πρώτα, στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο στην Ισπανία.
Μετά, στους συντρόφους και στις συντρόφισσες απ’ τις Βρυξέλλες που επίσης υφίστανται καταστολή, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για τρομοκρατία.

Η αλληλεγγύη μας είναι η επίθεση, το έγκλημά μας η λευτεριά.

Τα ματαλέμε.

Γερμανία, Βεστφαλία: Εμπρησμός τριών οχημάτων της δημοτικής αστυνομίας

Τη νύχτα της 16ης-17ης Απρίλη στο Μπίλεφελντ (Βόρειος Ρήνος – Βεστφαλία), τρία οχήματα της δημοτικής αστυνομίας* τυλίχθηκαν στις φλόγες. Δύο εξ αυτών καταστράφηκαν πλήρως, το τρίτο είχε ζημιές και για λίγο σώθηκε απ’ της φλόγες λόγω της πυροσβεστικής.

Τα οχήματα ήταν σταθμευμένα μπροστά απ’ το κτίριο της δημοτικής αστυνομίας στο Πάρκο Ravensburg. Το μέγεθος της ζημιάς κοστολογήθηκε στα 25.000 ευρώ.

Κινητοποιήθηκαν περίπου 15 πυροσβέστες για σχεδόν μία ώρα. Οι μπάτσοι συμπεραίνουν πως πρόκειται για εμπρησμό. Επιπλέον, δεν έχουν αποκλείσει την πιθανότητα η συγκεκριμένη επίθεση να συνδέεται με την κρίση του κορωνοϊού, καθώς το συγκεκριμένο στοχοποιημένο ίδρυμα ευθύνεται για την ενίσχυση των παρόντων μέτρων απαγόρευσης επαφών. Οι υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας ανέλαβαν την έρευνα.

* Σημείωση: Στη Γερμανία, δημοτική αστυνομία είναι η Ordnungsamt, μια δημόσια υπηρεσία υπεύθυνση για την επιβολή του νόμου σε τοπικό επίπεδο. Οι ένστολοι υπάλληλοί της δουλεύουν παρέα με λοιπές υπηρεσίες επιβολής του νόμου, όπως η ομοσπονδιακή αστυνομία. Οι δυνάμεις τους είναι αρκετά εκτενείς στον Βόρειο Ρήνο – στη Βεστφαλία (μέρος της οποίας είναι το Μπίλεφελντ), και στην Μπάντεν-Βούτεμπεργκ.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστικό σαμποτάζ ενάντια στη δημιουργία του νέου “Corona-App”

Να τσακίσουμε την εξουσία! Σαμποτάζ σε ψηφιακή υποδομή

Χαρίσαμε την άρνησή μας στο αποκαλούμενο “Corona-App”, αναλαμβάνοντας δράση. Σήμερα, προκειμένου ν’ αντικρούσουμε την όποια περαιτέρω υποβάθμιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και την επέκταση των μέτρων επιτήρησης, πυρπολήσαμε έναν στύλο με καλώδια επικοινωνίας που καταλήγουν, μεταξύ άλλων, στο “Ινστιτούτο Heinrich-Herz (HHI)”. Τα καλώδια της Colt, της Telekom και άλλων παρόχων καταστράφηκαν απ’ την επίθεσή μας. Εντοπίσαμε τον εκτεθειμένο στύλο στον οποίον τοποθετούνταν καινούργια καλώδια ως γραμμή παροχής του “HHI”. Το βραχυπρόθεσμο κλείσιμο επηρέασε επιπλέον και άλλες εταιρείες, όπως αντιπροσωπείες αυτοκινήτων των εταιρειών Volks Wagen, Alfa Romeo, Jeep, Mercedes, Audi, Porsche, κλπ., οι οποίες καταστρέφουν την ατμόσφαιρα. Αποκλείσαμε απ’ τη δράση μας κάθε κίνδυνο που θα μπορούσε να προκληθεί σε τρίτους.

Γιατί σαμποτάραμε με πολιτικούς όρους τη χρήση της συγκεκριμένης εφαρμογής:

Τα μέτρα έναντι της πανδημίας έφεραν μαζί τους απαγορεύσεις κυκλοφορίας κι επαφών, αλλά και περαιτέρω μέτρα, γεγονός πρωτόγνωρο στα πλαίσια της ραγδαίας εξλέλιξης και της δομικής φύσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Οι παρεμβάσεις αυτές συνοδεύονται κατ’ επανάληψη από πολεμική ρητορική. Το μοντέλο αυτών των “μέτρων” βασίζεται στον τρόπο κατά τον οποίον διαχειρίστηκε τον ιό η Κίνα, μια πατριαρχική δικτατορία που παρακολουθεί και ελέγχει κάθε κίνηση των ανθρώπων, τιμωρώντας τις όποιες παραβάσεις έναντι των “κανόνων” που έχουν τεθεί απ’ την κομμουνιστική-καπιταλιστική ελίτ. Ο αποκλεισμός μεγαλουπόλεων μπορεί να διεκπεραιωθεί μόνο σ’ ένα τόσο αποτελεσματικό ολοκληρωτικό σύστημα, ως μέτρο του τι είναι δυνατό να συμβεί. Η Κίνα, με την απαγόρευση κυκλοφορίας για 60 ημέρες (π.χ. στη Γουχάν) και τον απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων, έχει αποτελέσει υπόδειγμα σε σχέση με τον (υποτιθέμενο) περιορισμό της πανδημίας για όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Στις αρχές Ιανουαρίου, αυτά τα μέτρα κριτικάρονταν ακόμη ως ολοκληρωτικά και παραβιαστικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα εφαμόζονται κάπως τροποποιημένα και στις υπόλοιπες ηπείρους.

Με το πνεύμα αυτό ήταν που ο Γενς Σπαν (Ομοσπονδιακός Υπουργός Υγείας) πρότεινε επανειλημμένα την παρακολούθηση των κινητών και των προσωπικών δεδομένων κάθε ατόμου, προκειμένου να εντοπιστούν και ν’ απομονωθούν οι νοσούντες και τα δυνητικά νέα κρούσματα. Παραμέρισε σε απόσταση τουλάχιστον δυο μέτρων την κριτική των ειδικών επί των συνταγματικών νόμων, αλλά και των επιθυμούντων την προστασία των δεδομένων. Αντέγραψε τον πλήρη εντοπισμό του προφίλ κίνησης κάθε μεμονωμένου ατόμου, ο οποίος εφαρμόζεται στην Κίνα και τη Νότια Κορέα. Ο πρόεδρος του αυστριακού κοινοβουλίου υποστήριξε την υποχρεωτική εισαγωγή μιας παρόμοιας εφαρμογής. Στη Γερμανία υπήρξαν επίσης αντίστοιχες απαιτήσεις. Ακόμη κι οι συζητήσεις που θεωρούνταν ταμπού βρίσκονται προ τετελεσμένων γεγονότων μπρος στις ολοένα αναδυόμενες προοπτικές επιτήρησης μέσω των νέων τεχνολογιών, οι οποίες υποστηρίζονται ώστε να λάβουν αποδοχή και να ελέγχονται απ’ την εξουσία, αν κριθεί απαραίτητο, και αν δεν μπορούν να ελεχθούν “εθελοντικά” απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους.

Στην Κίνα, η εφαρμογή τής “Ant Financial” χρησιμοποιείται κατά τις ψαχτικές της αστυνομίας. Το προσωπικό QR code αποφασίζει για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ και για τους περιπάτους. Αν το QR code είναι κόκκινο ή κίτρινο, δίνονται οδηγίες απ’ τις αρχές. Αυτή η εφαρμογή πληρωμών αποφασίζει με τρόπο μη διαφανή σχετικά με την “κοινωνική επιβάρυνση λόγω κορωνοϊού”. Η Νότια Κορέα δεν έχει επιβάλει ακόμη απαγόρευση κυκλφορίας. Οι άνθρωποι μπορούν να συνεχίσουν να δουλεύουν, μέχρι τα smartphones τους να τους ταυτοποιήσουν ως “νοσούντες” ή ως “πιθανά κρούσματα”, οπότε και επιβάλλεται η κρατική παρέμβαση. Προς το παρόν, η κυβέρνηση ωθεί τους ανθρώπους να παραδόσουν “εθελοντικά” τα δεδομένα τους και την πρόσβαση στα κινητά τους τηλέφωνα. Η χαρτογράφηση των δεδομένων έχει δοκιμαστεί στη Νότια Κορέα με το πρόγραμμα “Total Information Awareness”, μεταξύ άλλων, το οποίο συνέχισε να λειτουργεί η NSA υπό την ονομασία “Prism”, όπως αποκάλυψε ο πληροφοριοδότης Εντ Σνόουντεν. Στις ΗΠΑ, η Google και η Apple θέλουν να διανείμουν ένα “Corona-App” που να εγκαθίσταται αυτομάτως ως δομικό στοιχείο ενός λειτουργικού συστήματος με κάποιο επερχόμενο update.

Ένα σύστημα ιχνηλάτησης δεδομένων σύντομα θα εφαρμοστεί και στη Γερμανία, με τη μορφή μιας εγκαταστάσιμης εφαρμογής. Η προπαγάνδα γι’ αυτήν την εφαρμογή τρέχει ήδη με ραγδαία ταχύτητα. Οι πολιτικοί δημιουργούν τεράστια δημοσιότητα γι’ αυτήν, διότι, κατά την άποψή τους, μόνον η πλατιά αποδοχή της υπόσχεται τα επιθυμητά αποτελέσματα. Με μια πρώτη κι επιφανειακή ματιά, η χρήση της εφαρμογής φαντάζει εύλογη. Όταν πρωτοεισήχθη η ιδέα της εφαρμογής, ήταν βασισμένη (αρχικά) στο ότι η χρήση της θα ήταν εθελοντική, προκειμένου ν’ αποφευχθεί μια καταφανής συνταγματική παραβίαση. Και αυτό ούτως ώστε να μπορούν να ανιχνευθούν επαφές, π.χ. νοσούντα και μη νοσούντα άτομα, καθώς και ο περίγυρός τους. Ακριβώς όμως όπως συμβαίνει και με την προώθηση των (υποτιθέμενων) ανώνυμων προφίλ κίνησης από παρόχους κινητής τηλεφωνίας, για τη χρήση των οποίων ήδη έχει χαθεί η δυνατότητα για όσους προβληματίζονταν να συναναίσουν ή να αρνηθούν, μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα πως οι επιλογές παρακολούθησης που εμπεριέχονται στην εφαρμογή θα μετατραπούν λίαν συντόμως σε μια πραγματικότητα υποχρεωτική, με το που εδραιωθούν “εθελοντικά” από έναν επαρκή αριθμό ατόμων: Όποιος θέλει να πάει στη βιβλιοθήκη θα πρέπει να έχει την εφαρμογή – ούτως ή άλλως η επίσκεψη στη βιβλιοθήκη εθελοντική είναι… Καθώς ο κώδικας του λογισμικού δεν είναι ανοιχτός, είναι αδύνατο να ελέγξουμε αν η προπαγάνδα για τη χρήση της εφαρμογής ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ή ποιος άλλος μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα. Και αν υπάρχουν επίσης δυνατότητες για παρακολούθηση δεδομένων. Ένα απλό update στο λογισμικό θα μπορούσε να συμβεί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το “Ινστιτούτο Robert Koch” δουλεύει προς το παρόν πάνω στην εφαρμογή αυτή, σε συνεργασία με το “Ινστιτούτο Heinrich Herz”, την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας Πληροφοριών και τις Γερμανικές Ειδικές Δυνάμες, μεταξύ άλλων.

Είναι προκαθορισμένο:

Δύσκολα μπορούμε να συλλάβουμε την ταχύτητα των καθημερινών αλλαγών. Έχει τη σημασία του το γεγονός πως η μάχη ενάντια στην πανδημία υποστηρίζεται από μια σκοπίμως επιλεχθείσα πολεμική ρητορική. Για κάθε πόλεμο υπάρχει και μια επίθεση στην κοινωνία στο εσωτερικό των κρατών, προκειμένου να αναπροσανατολιστεί η “κοινότητα του έθνους” ή -και αυτό είναι το καινοφανές στην υπόθεση του κορωνοϊού- η “παγκόσμια κοινότητα”, προς την κατεύθυνση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης. Δεν υπάρχει κάποιο συνωμοτικό σχέδιο πίσω απ’ αυτό. Είναι η εκτυλισσόμενη δυναμική της κυρίαρχης τάξης, η οποία δε λέει εδώ και χιλιάδες χρόνια να διαλυθεί από μια συνολική απελευθερωτική επανάσταση ενάντια σε κάθε μορφής κυριαρχία. Το μοτίβο δεν είναι καινούργιο: Οι κρίσεις ανέκαθεν λειτουργούσαν ως καταλύτες για την κανονικοποίηση του πληθυσμού με όρους κατασταλτικούς, εκτός αν μια επαναστατική δύναμη θέσει άλλους όρους. Μπρος στην πανδημία, κινητοποιείται ένας μηχανισμός εσωτερικής ασφαλείας, ο οποίος επιβιώνει απ’ το γεγονός πως σχεδόν όλοι είναι συμμέτοχοι. Για πολλούς ανθρώπους, οι συγκεκριμένοι αλγόριθμοι της εταιρείας πίσω απ’ το app ήδη καθορίζουν την καθημερινή τους ρουτίνα κι αποτελούν πανταχού παρούσα συντροφιά. Έτσι, στους καιρούς του Κορωνοϊού, οφείλουμε να δημιουργούμε περιορισμούς, κοινωνική αποστασιοποίηση, να παρατηρούμε επίμονα όσους έχουμε επαφή μαζί τους – κι έπειτα, σε κάποιο σημείο, όλο τούτο να γίνει για εμάς ευκολότερο μέσω της εφαρμογής. Συμπεριλαμβάνοντας και τα αισθήματα ευγένειας κι υπεθυνότητας, έχουμε έτσι συνεισφέρει κατιτίς στην ασφάλεια όλων.

Εμφανίζονται νέες, κατ’ εξαίρεση χρησιμοποιούμενες λέξεις.

Με τον “πόλεμο ενάντια στον ιό”, η γλώσσα κι η αντίληψή μας επίσης αλλάζουν. Άξαφνα, εμφανίζονται άνθρωποι “αναγκαίοι για το σύστημα”. “Ευπαθείς ομάδες” που υποτίθεται πως πρέπει να απομονωθούν. Η “κοινωνική αποστασιοποίηση” ως ο λυτρωμός που θα σώσει τις “ευπαθείς ομάδες” και τους ανθρώπους που είναι “αναγκαίοι για το σύστημα”, τους “ήρωες της καθημερινής ζωής”. Οι τελευταίοι, δηλαδή οι υγειονομικοί υπάλληλοι, οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ, οι ντελιβεράδες κλπ., μετατρέπονται σε μαχητές στο “μέτωπο”, αντί απλώς να πληρώνονται αξιοπρεπώς – ενώ τα αφεντικά συνεχίζουν να παίρνουν τα μπόνους τους και να μαζεύουν δισεκατομμύρια απ’ τις εταιρείες τους. Η στρατιωτική-ιατρική ιδέα της “διαλογής” προχωρά σε παγκόσμια σφαίρα: Συστηματική ταξινόμηση των ανθρώπων: Ποιοι πρέπει να σωθούν, και ποιοι “δεν αξίζουν” πλέον, ποιοι πρέπει να αφεθούν πίσω στο “πεδίο της μάχης του ιού”. Δεν είναι όμως ο ιός ως τέτοιος που οδηγεί σε (υγειονομική) κρίση, αλλά το ιδιωτικοποιημένο και προσανατολισμένο στο κέρδος σύστημα υγείας, το οποίο ωθεί σε μια επαπειλούμενη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τα νοσοκομεία και τα γηροκομεία. Στην Ισπανία, στην Ιταλία, πιθανώς και εδώ.

Γεννά φόβους το γεγονός πως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αντικρίζει τον θάνατο αβοήθητη, ιδιαιτέρως όταν κάνει την εμφάνισή του ως ένας αόρατος ιός που μπορεί ν’ αξιολογηθεί ως μια νέα πανδημία. Τους φόβους αυτούς δεν πρέπει να τους χλευάζουμε. Μήτε να τους μεγαλοποιούμε ή να τους αφήνουμε να φαντάζουν κάτι το εξωπραγματικό, καθώς όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε. Όμως, η πανδημία αυτή εργαλειοποιεί τους αρχέγονους ανθρώπινους φόβους περί θανάτου. Οι φόβοι αυτοί αντιμετωπίζονται ως κάποιου είδους “παιχνίδι”. Δε μας προβληματίζει η πολιτική ιδιωτικοποίησης των συστημάτων υγείας, αλλά το αν ΕΜΕΙΣ κρατάμε επαρκή απόσταση απ’ τον διπλανό μας. Αν ΕΜΕΙΣ τηρούμε τους κανόνες. Με βάση αυτούς τους κανόνες παρακολουθούμαστε (και κάποιες φορές, επίσης, τιμωρούμαστε). Και προωθούν μιαν εκ των υψίστων γερμανικών “αρετών”: την τάση της επικριτικότητας. Στους κύκλους των διανοουμένων, αυτό μεταφράζεται στη μομφή πως κάποιος δε δείχνει αλληλεγγύη αν δεν ακολουθεί τους κανόνες. Αν ΕΜΕΙΣ δεν ακολουθούμε τους κανόνες αυτούς, ΕΜΕΙΣ πρέπει να κατηγορούμαστε όταν πεθαίνουν άνθρωποι. Πέραν της ατομικής συμπεριφοράς, η αναφορά στις “ευπαθείς ομάδες” αποτελεί παράγοντα ηθικού εκβιασμού, προκειμένου να εγκαθιδρυθούν ακόμη και αναμεταξύ φίλων οι κρατικοί και πολιτικοί κανόνες δίχως αμφισβήτηση. Η ατομική υγιεινή συνάδει μ’ ένα παράδειγμα κοινωνικής υγιεινής, η οποία δεν επιτρέπει βρωμιά, αντιστασιακή σκέψη και διάλογο.

Κι όμως, είναι δυνατόν:

Εκείνοι που, σε άλλες περιστάσεις, καταντάνε οι μπροστάρηδες των κρατικών τεχνικών κυριαρχίας και της τεχνολογικής επίθεσης στην κοινωνία -ακόμη, ενδεχομένως, και άθελά τους- είναι οι ίδοι που θα υποστηρίξουν πως η δράση μας υστερεί σε αλληλεγγύη. Η ανάληψή μας είτε θα αγνοηθεί, βυθισμένη στην αφάνεια του ειδησεογραφικού κυκεώνα, είτε θα χαρακτηριστεί ως συγκεχυμένη.

Δείχνουμε αλληλεγγύη με τους όρους μας:

Δεν αναλαμβάνουμε τη ρισκοβόρα αυτή δράση προκειμένου να κερδίσουμε ευρεία αποδοχή, καθώς οι διαμάχες γι’ αυτήν διέπονται από μια τεράστια πόλωση, η οποία μας καθιστά σε μειονεκτική θέση λόγω των διάχυτων αντεπαναστατικών αντιλήψεων. Μας αφορά η αποδοχή μίας μερίδας της κοινωνίας. Στεκόμαστε στο πλευρό εκείνων που δεν είναι προετοιμασμένοι ν’ αντικρίσουν την κατακρήμνιση των ιστορικά κι επώδυνα κεκτημένων ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στεκόμαστε στο πλευρό των μεταναστριών στα σύνορα και στα κέντρα κράτησης. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων αντιλαμβάνονται και αντιδρούν στην εργαλειοποίηση της πανδημίας και των φόβων. Στεκόμαστε στο πλευρό εκείνων που ανησυχούν για την εντεινόμενη επιτήρηση.

Πώς εκτυλίσσεται ο ψηφιακός μετασχηματισμός:

Αντιλαμβανόμαστε ως ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας την ψηφιοποίηση της καθημερινής ζωής, η οποία αναπόδραστα διαχέεται τώρα με την απαγόρευση επαφών και κυκλοφορίας, και η οποία ξεφνικά φαίνεται να μη γνωρίζει άλλες ανάλογες εναλλακτικές. Με μια πρώτη ματιά, φαντάζει ο μόνος τρόπος ώστε να μένουν σε επαφή αναμεταξύ τους οι απομονωμένοι άνθρωποι. Μα ο χώρος στον οποίον εκτυλίσσεται όλο αυτό δεν είναι ουδέτερος. Είναι ελεγχόμενος κι επιτηρούμενος. Τα κοινωνικά υποκείμενα, οι άνθρωποι, μετατρέπονται σε ψηφιακούς αριθμούς, τους οποίους ο αλγόριθμος κατακερματίζει σ’ ένα σύνολο δεδομένων, τους κρίνει βάσει μυστικών κριτηρίων, ελέγχει τις διαφημίσεις, σημειώνει και αναφέρει την κάθε ανάρμοστη συμπεριφορά, και επιβραβεύει την υποταγή. Η “κοινωνική αποστασιοποίηση” ή το ότι “απόσταση σημαίνει φιλότιμο”, ακούγονται σαν όροι δανεισμένοι απ’ τον “Θαυμαστό καινούργιο κόσμο” του Χάξλεϋ, ή το “1984” του Όργουελ. Στη γυμνή τους ουσία, είναι πολεμικοί όροι, και η εμβάπτισή τους στον ψηφιακό κόσμο μάς καταδεικνύει μια συνολική κοινωνική συμπεριφορά. Υπονοείται ένα επίπλαστο “εμείς”, και το δίκτυο προσφέρεται στο “εμείς” ως ένας καινούργιος τόπος κοινωνικής συνάντησης και χώρος εργασίας – ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την κοινωνική απομόνωση που ήδη βρίσκεται εν εξελίξει ως αποτέλεσμα της τεχνολογικής επέλασης. Εδώ είναι όπου δομείται η παρούσα και μελλοντική ελεγξιμότητα ολάκερων κοινωνιών μέσω του Διαδικτύου.

Online εμπόριο, ψηφιακά σχολικά μαθήματα, online σεμινάρια στα πανεπιστήμια, τηλεδιασκέψεις, δουλειά απ’ το σπίτι, ηλεκτρονικά μητρώα ασθενών, Amazon, Zalando, Netflix, Lieferando, πληρωμές μέσω κάρτας, εφαρμογές γνωριμιών, μετάδοση βίντεο και παιχνιδιών, κλπ. αποτελούν προϋπόθεση για όλο αυτό. Εδώ, λοιπόν, αναδομείται η κοινωνία. Εδώ λαμβάνει χώρα ο εθισμός, εδώ αλλάζει η κοινωνία με ρυθμούς των οποίων το κόστος -δηλαδή σύνολη χειραγώγηση και, κατ’ επέκταση, έλεγχος- θα μας γίνει ευκρινώς αντιληπτό τα ερχόμενα χρόνια. Ένα νέο, και συγκεκριμένα ένα υγιεινιστικό (εθνικό) “εμείς” κατασκευάζεται τώρα προκειμένου να ενισχύσει τα κάθε λογής μέτρα έναντι των οποίων είχαν υπάρξει επιφυλάξεις και αντιστάσεις στο παρελθόν, όπως η ψηφιοποίηση στα σχολεία, οι κάρτες ασφάλισης κατ’ επίφασιν της υγείας, τα μητρώα ασθενών, ή οι online πληρωμές και η εξαφάνιση των μετρητών.

Η Deutsche Telekom παρέχει “υπηρεσίες τηλεδιασκέψεων” για μαθητές και καθηγητές, βασισμένες σε cloud, δίχως χρέωση, τελείως “ανιδιοτελώς”. Παρόμοιες προσφορές είναι επίσης διαθέσιμες για εταιρείες και για τις ανάγκες των οικιακών τους γραφείων. Για τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που μπορεί νά ‘χει κανείς, υπάρχει η καινούργια υπηρεσία streaming της Disney. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, 10 επιπρόσθετα gigabyte για σερφάρισμα μέσω κινητού. Προς το παρόν δωρεάν. Ενόσω η Telecom διαδίδει το σλόγκαν “Δικτυώνουμε τη Γερμανία”, οι πολεμικές ιαχές της Vodafone κραυγάζουν πως “Η Γερμανία παραμένει δικτυωμένη”. Δε διαφέρει και τόσο πολύ το εύρος των υπηρεσιών που παρέχουν. Η Γερμανία και το ψηφιακό δίκτυο πάνε παρέα. Ο κορωνοϊός αποτέλεσε χάδι της τύχης για τους διαχειριστές του δικτύου: Νέες απαιτήσεις για μεγαλύτερες ταχύτητες, μεγαλύτερο εύρος δικτύου, όλο και περισσότερες δυνατότητες. Με τις παρούσες προσφορές, οι μελλοντικοί πελάτες δεσμεύονται, και παράγονται όλο και περισσότερα δεδομένα στα οποία μπορούν να έχουν πρόσβαση οι εταιρείες, όπως και οι μυστικές υπηρεσίες. Για παράδειγμα, η Vodafone βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες, με τη σειρά τους, αποτελούν τον κοντινότερο σύμμαχο της αμερικανικής NSA. Όσο πιο πολύ οι άνθρωποι περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους με online κοινωνικές επαφές, δουλειά και ψυχαγωγία, οι μυστικές υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις πανηγυρίζουν. Πόση περαιτέρω πρόσβαση θα μπορούσε άραγε να υπάρξει στην κοινωνική ζωή; Πολλώ δε μάλλον, με όρους κέρδους, παρακολούθησης κι ελέγχου της καταναλωτικής συμπεριφοράς και των ποθητών lifestyles, μπορεί να προκύψει, ως αποκύημα τούτων των δεδομένων, η έγκαιρη ανίχνευση πιθανών εξεγέρσεων!

Τουλάχιστον μας έχει γίνει γνωστό, έπειτα απ’ τις δημοσιοποιήσεις του Έντουαρντ Σνόουντεν σχετικά με την παγκόσμια επιτήρηση απ’ την NSA, τα κράτη και τις ομάδες συμφερόντων, κι έπειτα από ατομικές ψηφιακές τοποθετήσεις συγκεκριμένων προσώπων: Επιστρατεύεται και η παραμικρή τεχνική δυνατότητα της ψηφιακής επιτήρησης και του ελέγχου της συμπεριφοράς. Στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, αλλά επίσης και στη Γερμανία. Το “Corona-App” ανοίγει διάπλατα τις θύρες. Το σενάριο πως το 60 τοις εκατό του γερμανικού πληθυσμού αναμένεται να υπόκειται “εθελοντικά” σε μιαν εφαρμογή, σε μια νόρμα, σε έναν σκοπό, σε μια “εθελούσια” έκθεση όλων των ιδιωτικών και δημόσιων επαφών – οι ψηφιακές αυτές προκλήσεις μάς καλούν σε σαμποτάζ.

Τι απομένει να λεχθεί:

Είμαστε μάρτυρες μιας παγκοσμίου βεληνεκούς άσκησης διαχείρισης εμφυλίων πολέμων, ενόψει μελλοντικών κρίσεων και συρράξεων. Οι συνέπειες της “άσκησης” αυτής θα μετασχηματίσουν τον κόσμο. Η δριμύτητα της πανδημίας, η διάχυσή της και το τεράστιο πλήθος των ανθρώπων που πεθαίνουν, αποτελούν το μάτριξ με βάση το οποίο βυθιζόμαστε σε μια νέα εποχή όπου οι κρίσεις θ’ αποτελούν τη μόνιμη συνθήκη. Σε περίπτωση αμφισβήτησης, δε μετράνε μήτε τα θεμελιώδη δικαιώματα της χώρας που εξετάζουμε (τα οποία ποτέ δεν αποδόθηκαν στους πάντες), μήτε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθόσον επιβάλλονται απαγορεύσεις επαφής και κυκλοφορίας, ο καταναγκασμός της μισθωτής εργασίας διατηρείται, και αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των επιχειρηματιών το αν θα συνεχίσουν απρόσκοπτα τον ρου της εργασίας, αν θα επιδοτήσουν δουλειές μερικής απασχόλησης, ή θα στρέψουν την παραγωγή σε πιο κερδοφόρες μεθόδους. Σε άλλα μέρη, τουλάχιστον, ξέσπασαν απεργίες. Στη Γερμανία, ο έλεγχος για την πανδημία σταματά έξω απ’ τις πύλες των εργοστασίων. Στη γραμμή παραγωγής και όχι μόνον, εκεί όπου δε γίνεται να υπάρξει εργασία απ’ το σπίτι, οι άνθρωποι πρέπει να δουλεύουν όσο αυτό εξυπηρετεί τη μεγιστοποίηση των κερδών, κι έπειτα επιστρέφουν στην οικογενειακή τους φωλιά – οι εμπορικές ενώσεις δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο. Ενόσω τα αγαθά πρέπει να εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθερα και οι ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες εργάτες να καταφθάνουν στην ώρα τους -ούτως ώστε να μην καταρρεύσει η οικονομία-, πρόσφυγες κρατούνται σε κέντρα κράτησης τα οποία εγγυώνται τη ραγδαία εξάπλωση του ιού, και σίγουρα όχι την επαρκή υγειονομική περίθαλψη.

Μια κρίση δεν αντικαθιστά καμία άλλη, απλώς καθιστά ορισμένα ζητήματα αόρατα. Αορατοποείται η κλιματική κρίση μπρος στην κρίση του Κορωνοϊού. Οι πόλεμοι και οι συνέπειές τους επίσης αορατοποιούνται. Όπως, επιπλέον, και οι αιτίες πίσω απ’ τους πολέμους. Δεν είναι ξεκάθαρο το πού κατέληξαν οι 10.000 άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν παγιδευμένοι στα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Η ΕΕ, η οποία ολοένα και μετατρέπει τα σύνορά της σε χαρακώματα, παραμένει ατιμώρητη. Απαρατήρητο, επίσης, περνά και το στρώσιμο του εδάφους απ’ τον Όρμπαν και τη δεξιά στην Ουγγαρία για πογκρόμ κατά Ρομά και Σίντι. Καμιά αντίδραση δεν υπάρχει για τη χρήση του ιού ως πρόφαση προκειμένου να εγκαθιδρυθούν αντισυνταγματικές απολυταρχικές κυβερνήσεις, όπως στην Πολωνία. Ή για τη διατήρηση του διεφθαρμένου ισραηλινού προέδρου στην εξουσία. Ή για την εδραίωση της ισχύος του Πούτιν.

Τουλάχιστον, θα έπρεπε να μπορούμε ν’ αναγνωρίζουμε πότε η κυβέρνηση και η οικονομία δείχνουν εμπιστοσύνη στους ειδικούς και την επιστήμη, και πότε όχι. Γιατί δύναται μια πανδημία να πυροδοτήσει μια κινητοποίηση εκτάκτου ανάγκης και δραστικά μέτρα παγκοσμίως, αλλά δε δύναται η ήδη συντελούμενη κλιματική καράρρευση; Αυτή η ερώτηση ισχύει και για όλα τα παγκόσμια προβλήματα.

Στην περίπτωση της καταστροφής του ατμόσφαιρας, η οποία επηρεάζει ολάκερη την ανθρωπότητα τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με την πανδημία, οι προειδοποιήσεις και οι προτάσεις των ειδικών, ως επί το πλείστον, έχουν αγνοηθεί και θα συνεχίσουν ν’ αγνοούνται. Διότι δεν αρκεί ένα εμβόλιο να καταπολεμήσει τις συνέπειες της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ο Κορωνοϊός είναι λιγάκι διαφορετικός: όχι μόνο βρίσκουν ευήκοα ώτα οι ειδικοί της υγείας, αλλά η ιατρική τους προσέγγιση για την καταπολέμηση της πανδημίας διανοίγει ένα νέο πεδίο για τους πολιτικούς. Η αιμοδιψής οικονομία, το πολεμικής κοπής παγκόσμιο σύστημα και ο προσανατολισμός κάπου μεταξύ προόδου και ανάπτυξης που αποσκοπεί να καταστρέψει τη γη και τα θεμέλια σύνολης της ζωής, συντηρούνται παρέα με τρισεκατομμύρια δολλάρια και ευρώ, ενόσω οι διαδηλώσεις απέναντι σ’ αυτήν τη συνθήκη απαγορεύονται απ’ τις υγειονομικές αρχές. Οι αποικιοκρατικές αξίες είναι εκείνες σύμφωνα με τις οποίες αξιολογούνται με διαφορετικούς όρους οι ανθρώπινες ζωές. Κάθε χρόνο, 100.000 άνθρωποι πεθαίνουν από ελονοσία. Η κλιματική αλλαγή ήδη σκοτώνει: εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λιμοκτονούν ή πεθαίνουν λόγω πείνας. Δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.

Σε τούτην τη νέα εποχή, οι δυνάμεις που γυρεύουν ριζικές αλλαγές οφείλουν να αναπροσανατολιστούν και να επαναπροσδιοριστούν σε διεθνές επίπεδο. Ο γενικευμένος ξεσηκωμός και το ξεπέρασμα της πατριαρχικής, αποικιοκρατικής και καπιταλιστικής συνθήκης, δεν αποτελούν προβλήματα πολυτελείας, αλλά ζητήματα υπαρξιακά.

Ποτέ δε θα συνηθίσουμε σε ό,τι μας θέλουν να συνηθίσουμε.

Ομάδα Volcano
“Να τσακίσουμε την εξουσία / Να σαμποτάρουμε τις ψηφιακές υποδομές”

Υ.Γ.: Για μια επαναστατική Πρωτομαγιά ενάντια στην αποικιοκρατία, την πατριαρχία και τον εθνικισμό.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Ρανκάγουα: Εξέγερση στη φυλακή La Gonzalina με ξύλο και μαχαιριές σε δεσμοφυλάκους

Στις 15 Απριλίου ξέσπασε εξέγερση στη φυλακή La Gonzalina, στη Ρανκάγουα (στην περιοχή O’Higgins).

Ο περιορισμός των επισκεπτηρίων (αν και οι συγγενείς μπορούν ακόμη να φέρουν φαγητό) και τα μέτρα “κοινωνικής αποστασιοποίησης” που έχουν επιβληθεί, αποτέλεσαν πρόσχημα για μια έρευνα (εντός της φυλακής), και ένας κρατούμενος της πτέρυγας 52 επιτέθηκε στον υπεύθυνο της φρουράς, και ακολούθησαν όλοι οι 126 κρατούμενοι της πτέρυγας, πυρπολώντας ένα μέρος της. Τρεις δεσμοφυλάκοι τσακίστηκαν (φάγανε μαχαιριές, μπουνιές και κλωτσιές) και πήγανε νοσοκομείο, και έξι κρατούμενοι κατηγορήθηκαν ως “αρχηγοί”.

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok