Θάνος Χατζηαγγέλου: Ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Θάνος Χατζηαγγέλου-Για την αδιάλλακτη οργάνωση της Αναρχικής Δράσης

Κάθε 10 του Μάρτη, ο χρόνος καρφώνει τους λεπτοδείκτες στο σημείο μηδέν. Δεν υπάρχουν ώρες, μόνο στιγμές περισυλλογής για το φορτίο της ευθύνης που κουβαλάει ο καθένας και η καθεμία μας στο διηνεκές του επαναστατικού γίγνεσθαι. Για το ηθικό, πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον στον επαναστατικό πόλεμο. Ένας κρότος σαν ιαχή εχθροπραξίας, μέσα σε μία νύχτα όπου ο θάνατος νίκησε το φόβο. Ο φυσικός θάνατος τον οποίο τόσο θρηνούμε -στον κόσμο του θανάτου- είναι λιγότερο ολέθριος από το θάνατο που διακινείται ως ζωή.

12 Μάρτηδες πριν, ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας, εκτελείται σε συμπλοκή στη Δάφνη, από ένα πλήρωμα ένστολων τρομοκρατών κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο Λάμπρος έζησε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης – με το χαρτί, με την σημαία, με το πιστόλι στο χέρι. Έτσι άφησε και την τελευταία του πνοή στην ύστατη μάχη, στην πρώτη γραμμή. Στη ζωή κεραυνός και στο θάνατο λύκος. Ο Λάμπρος είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και θα ζει μέσα από τις φλόγες της επαναστατικής βίας. Από τις φωτιές των αστικών μητροπολιτικών πεδίων, μέχρι τις ριπές των ανταρτών στα βουνά της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας αποτελεί σημαία του αγώνα για την ανατροπή και την επανάσταση. Μία σημαία που κυμματίζει περήφανα όσο ο μητροπολιτικός ιστός παραδίδεται στις φλόγες της επαναστατικής βίας. Το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας. Και σε πείσμα όσων θωρρούν πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε πως όσοι νιώθουν νικητές κουβαλάνε στα κουφάρια τους τις πιο συντριπτικές ήττες. Ήττα δεν είναι ο χαμός, ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρωμένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο είναι επαναστατικό καθήκον να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής.

“Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει…και όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα προάστια-δορυφόρους, στις -αγορασμένες επί πιστώσει- πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες παλάτια.”

Ulrike Meinhoff – RAF

Το πρώτο βήμα στον πόλεμο είναι το ερέθισμα, έπειτα η αποφασιστικότητα και μετά το άλμα παραπέρα. Το άλμα σε μία νέα, παράνομα ανυπότακτη, ζωή. Κουβαλάω στις πλάτες μου μία διαδρομή γεμάτη φωτιά. Εκεί όπου οι ανάσες, οι λιγοστές ανάσες κρύβουν την απόλυτη ελευθερία. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Και αν η αγέλη τρομοκρατών του Μητσοτάκη και του Θεοδωρικάκου επενδύει στην ατομική και συλλογική ήττα, στην παραίτηση και την υποταγή, σε ένα φαντασμαγορικό τέλος της ριζοσπαστικής αντίστασης μέσα από την αιχμαλωσία μου, εγώ θα πω πως τόσα χρόνια πίστης, προσήλωσης και συνέπειας στη σύγκρουση οδηγούν στην πιο περήφανη στιγμή αυτού του πολέμου.

12 Μάρτηδες μετά, τιμώντας στην πράξη την απολυτότητα του επαναστατικού ήθους και της συνέπειας και της συνέπειας που αντιπροσωπεύει ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην Οργάνωση Αναρχική Δράση. Είμαι περήφανος που ένα κομμάτι της ζωής μου ταυτίζεται με ένα μαχόμενο σχήμα, σάρκα από τη σάρκα της αναρχικής ιστορίας, που στάθηκε με τις μικρές του δυνάμεις, με ήθος και συνέπεια στα επίδικα και τα καθήκοντα της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης. Είμαι περήφανος για τους συντρόφους, πλάι στους οποίους, η Αναρχία ήταν μία λέξη γεμάτη πάθος και ειλικρίνεια. Είμαι αμετανόητα περήφανος γιατί η στράτευσή μου, ήταν μια συνειδητή πράξη βασισμένη στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αναγκαιότητα της αναρχικής δράσης, σαν αναλυτικό εργαλείο θεώρησης, σαν ανάχωμα δικαιοπραξίας, σαν απόλυτη στάση ζωής.

Η Αναρχική Δράση είναι ένας μαχόμενος σχηματισμός σύγκρουσης και υπεράσπισης της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Είναι μια Οργάνωση που έβαλε στο αντιεξουσιαστικό σκόπευτρο το σύνολο του εξουσιαστικού οικοδομήματος και των σχέσεων εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τη λέξη αλληλεγγύη σε ανυποχώρητη συνθήκη ύπαρξης. Στάθηκε εχθρικά και με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα απέναντι στο κράτος και το μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας, στο μιλιταριστικό ιστό, στο δόγμα της ιερής μαφίας, στην πατριαρχική δυσωδία και τον εθνικό κορμό, στους ναούς και τα πρόσωπα της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, στα διπλωματικά συμφέροντα και τα συμβόλαια ισχύος μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στο αίμα.

Απέναντι σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, δίχως ήθοι, αξίες και αρχές, που καταδυναστεύουν τις ζωές της προλεταριακής βάσης, στέκομαι σήμερα αλύγιστος, αμετανόητος, αδιάλλακτος με την ίδια στοχοπροσήλωση στην επαναστατική υπόθεση. Δεν συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα, δεν σιωπώ μπροστά στην αδικία γιατί στη ζωή μου έμαθα να υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δίκαιο και το αναγκαίο. Χαράζοντας μια πορεία γεμάτη δυσκολίες και χτυπήματα, συλλήψεις και καταδίκες, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε τμήματα, δηλώνω πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις, να με οδηγήσει σε ένα φτηνό ξεπούλημα της ατομικής και συλλογικής διαδρομής για λίγες πεθαμένες ανάσες “ελευθερίας”. Όλα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτηνά και αδιέξοδα χτυπήματα σε ένα σώμα που για χρόνια κουβαλάει μέσα του μία αλώβητη καρδιά. Μια καρδιά με παλμούς σαν κρότους επαναστατικής εχθροπραξίας. Μια καρδιά που χτυπάει για την Αναρχία.

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην Αναρχική Δράση, γιατί κάθε μου βήμα μέσα σε αυτήν τη διαδρομή ήταν και ένα βήμα βαθιάς δέσμευσης στα καθήκοντα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, βαθιά εκτίμηση και θαυμασμό για όσους και όσες γράψαν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ριζοσπαστικής ανατροπής. Με την ελπίδα και τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν τελειώνει, πως η εξεγερτική φλόγα της δικαιοπραξίας δεν σβήνει.

Ταγμένος ψυχή και σώμα στη φλέβα της φωτιάς, παραμένω αμετανόητος αναρχικός, υπερασπίζοντας το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας. Οι ιδέες δεν εξαγοράζονται, το πάθος για την ελευθερία δεν πειθαρχείται, η επαναστατική αξιοπρέπεια δεν απολογείται στα εδώλια των τρομοδικείων. Θα υπερασπιστώ την περήφανη αιχμαλωσία μου μέχρι τέλους, ακόμα και αν χρειαστεί ο ήλιος να ανατείλει από την δύση, θυμίζοντας μια συλλογική υπόσχεση: ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για όλους. Αναμονή, αναμονή, επίθεση.

Περήφανα στρατευμένος στην Αναρχική Δράση. Περήφανα προσηλωμένος στον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Η Επανάσταση πρώτα και πάντα.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού

Πηγή: athensindymedia

10/3/2022

Αλληλεγγύη στους 3 της Θεσσαλονίκης

Οι κυρίαρχοι είναι οι νικητές γι’αυτο είναι και εκείνοι που γράφουν την Ιστορία και βγάζουν τους ορισμούς. Υποστηρίζουν σαν σύγχρονοι αυτοκράτορες ότι κατέχουν τη μοναδική αλήθεια και το δίκαιο. Ορθολογικοποιούν την βαρβαρότητα της καθημερινής ζωής και ταυτόχρονα ντύνουν με αστραφτερό περιτύλιγμα την ασχημία αυτού του κόσμου. Έχουν φαγωθεί να μας πείσουν για το αναντίρρητο δικαίωμα τους να κάνουν ότι θέλουν (πάντοτε για το κάλο μας) και σαν αυστηροί γονείς να μας βάζουν στην γωνιά, τιμωρία, όταν δεν υπακούμε ευλαβικά στις προσταγές τους.

Η κυριαρχία πλάθει έννοιες, κατασκευάζει παγματικότητες, δημιουργεί γλώσσες ώστε να μπορεί μέσα σε ένα μεγάλο και αόρατο κοινωνικό εργοστάσιο να παράγει συνειδήσεις και ανθρώπινες συμπεριφορές.

Περί Τρομοκρατίας ο λόγος.

Το Κράτος βαφτίζει τρομοκράτες όσους/ες επιλέγουν να μην κοιτάξουν τη δουλίτσα τους, τη ζωούλα τους και να αφιερώσουν τα πάντα στον αγώνα για έναν ομορφότερο κόσμο.Εμείς από τη μεριά μας δεν αποδεχόμαστε αυτόν τον χαρακτηρισμό και είμαστε σίγουροι/ες ότι πολλοί/ες εκεί έξω δεν έχουν την ίδια γνώμη με τον κρατικό μηχανισμό και τα φερέφωνα του.

Τρομοκρατία είναι οι ειδήσεις των οκτώ.

Τρομοκρατία είναι οι απλήρωτοι λογαριασμοί σε μαγνητάκια στο ψυγείο, τα απλησίαστα ενοίκια και το κομμένο ρεύμα.

Τρομοκρατία είναι οι νεκροί εργάτες στα σύγχρονα κάτεργα και το ξυπνητήρι για μια ακόμα μέρα στη δουλειά.

Τρομοκρατία είναι το λιγούρι αφεντικό σου και η έμφυλη βια.

Τρομοκρατία είναι τα ψυχολογικά αδιέξοδα και ο ήχος της απουσίας σε άδεια σπίτια.

Τρομοκρατία είναι να ζεις ολομόναχος/η μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βάρβαρος και αδηφάγος.

Τρομοκρατία είναι οι τιμές των προιόντων στα σουπερμάρκετ και η βενζίνη στα δύο ευρώ.

Τρομοκρατία είναι οι πολεμικές/ιμπεριαλιστικές προετοιμασίες των Κρατών και οι μπλε φάροι στις γειτονίες μας.

Τρομοκρατία είναι οι νεκροί από το κατεστραμμένο σύστημα υγείας του ελληνικού Κράτους

και οι αυτόχειρες της κρίσης της τελευταίας 10ετιας.

Τρομοκρατία είναι η οργανωμένη βια του Κράτος και το θεσμοθετημένο μονοπώλειο σε αυτήν.

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά και η μορφή οικονομικής οργάνωσης της κοινωνίας.

Για να γίνουμε ξεκάθαροι/ες τρομοκράτες είναι το Κράτος και το Κεφάλαιο.

H Υπόθεση.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2/2022, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης και συλλαμβάνουν τον αναρχικό σύντροφο Θάνο Χατζηαγγέλου και την αναρχική συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού). Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του συγκεκριμένου εμπρησμού και των ευρημάτων της επιχείρησης και η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας. Κάποιες ώρες αργότερα συλλαμβάνεται και ο σύντροφος Πάνος Καλαιτζής, που αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.Και οι τρεις κατηγορούνται με τον τρομονόμο (187α) για τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού», τη συμμετοχή στην «Οργάνωση Αναρχική Δράση» και πλήθος επιθέσεων των οποίων έχει αναλάβει την ευθύνη η συγκεκριμένη οργάνωση.

Στις 11/2 οι δύο σύντροφοι και η συντρόφισσα περνάνε τους τσιμεντένιους τοίχους των φυλακών Κορυδαλλού.

Η κατασκευή ενόχων.

Το Κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αναζητούν πάντοτε ενόχους και όταν αυτό είναι αδύνατον, δε διστάζουν να τους κατασκευάσουν.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες δεκάδων υποθέσεων που κατασκευάστηκαν στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής με μείζον στόχο τη διάχυση του φόβου και της ηττοπάθειας σε όσους/ες αγωνίζονται. Πρόκειται για μια επίδειξη δύναμης από τη μεριά του Κράτους που εντός λίγων ωρών μπορεί να σε φορτώσει με χρόνια φυλάκισης και να σε πετάξει στα μπουντρούμια της δημοκρατίας.

Για να γίνουμε κατανοητοί, στη συγκεκριμένη υπόθεση βρισκόμαστε μπροστά σε μια σκευωρία εν εξελίξει που στοχεύει στην ποινικοποίηση των συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Έτσι όμορφα και ωραία μπλέκοντας έναν αθώο σε μια καφκική περιπέτεια προκύπτει το σύνηθες τρίπτυχο για τη δημιουργία υποθέσεων και τη χρήση του τρομονόμου (187α). Ο σύντροφος Π. Κ βρίσκεται προφυλακισμένος με μοναδικό στοιχείο τις συντροφικές και συναδελφικές σχέσεις που διατηρούσε με τον Θ. Χ και αυτό είναι κάτι που μας αφορά όλους/ες.

Γιατί την επόμενη φορά θα μπορεί να είναι οποιοσδήποτε από εμάς ή από όσους διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο.

“Βαρύς ο κόσμος να τον ζεις αλλά για λίγη περηφάνια το αξίζει”.

Αν είμαστε μια φορά στο πλάι των αθώων τότε στεκόμαστε χίλιες στο πλάι των ενόχων.

Όσοι σύντροφοι και όσες συντρόφισσες με περηφάνια και αδιαλλαξία σήκωσαν το βάρος των επαναστατικών επιλογών τους είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Ο ένοπλος αγώνας είναι αναπόσταστο κομμάτι του αναρχικού κινήματος. Κρατάμε βαθειά μέσα μας το ιστορικό νήμα αυτών των επιλογών και αναμετριόμαστε με τα επίδικα της εποχής μας. Η αναρχική πολύμορφη δράση δεν αποβλέπει σε δάφνες νομιμοφροσύνης αλλά οικοδομεί το μωσαικό του αγώνα χωρίς περιστροφές και δειλίες. Από τις εκδηλώσεις και τις αφισοκολλήσεις, στα σαμποτάζ και τις απαλλοτριώσεις, από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, τις κοινότητες στις γειτονιές και τα θεατρικά, στα οδοφράγματα και τις ένοπλες επιθέσεις. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και τίποτα δεν πρόκειται να παραδώσουμε αμαχητί.Οταν η εξουσία μιλάει στοργικά για κοινωνική ειρήνη,μόνο περισσότερη εξαθλίωση και απάθεια μπορούμε να περιμένουμε.Να είστε καχύποπτοι/ες με όσους προσφέρουν εναλλακτικές για τη βία που ζείτε καθημερινά.Γιατί στην τελική, ένοχοι είναι όσοι δεν κάνουν κάτι μπρος στην αθλιότητα και επιλέγουν να ζουν με δόσεις και να πεθαίνουν λίγο-λίγο κάθε μέρα.

Συνέπεια και αφοσίωση μέχρι την Αναρχία

Για την υπεράσπιση της βίας που στρέφει την κάννη στην εξουσία.

Για να κερδηθεί μια ζωή που να αξίζει να την ζεις.

Κατάληψη Ευαγγελισμού

css.php