Θάνος Χατζηαγγέλου: Ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Θάνος Χατζηαγγέλου-Για την αδιάλλακτη οργάνωση της Αναρχικής Δράσης

Κάθε 10 του Μάρτη, ο χρόνος καρφώνει τους λεπτοδείκτες στο σημείο μηδέν. Δεν υπάρχουν ώρες, μόνο στιγμές περισυλλογής για το φορτίο της ευθύνης που κουβαλάει ο καθένας και η καθεμία μας στο διηνεκές του επαναστατικού γίγνεσθαι. Για το ηθικό, πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον στον επαναστατικό πόλεμο. Ένας κρότος σαν ιαχή εχθροπραξίας, μέσα σε μία νύχτα όπου ο θάνατος νίκησε το φόβο. Ο φυσικός θάνατος τον οποίο τόσο θρηνούμε -στον κόσμο του θανάτου- είναι λιγότερο ολέθριος από το θάνατο που διακινείται ως ζωή.

12 Μάρτηδες πριν, ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας, εκτελείται σε συμπλοκή στη Δάφνη, από ένα πλήρωμα ένστολων τρομοκρατών κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο Λάμπρος έζησε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης – με το χαρτί, με την σημαία, με το πιστόλι στο χέρι. Έτσι άφησε και την τελευταία του πνοή στην ύστατη μάχη, στην πρώτη γραμμή. Στη ζωή κεραυνός και στο θάνατο λύκος. Ο Λάμπρος είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και θα ζει μέσα από τις φλόγες της επαναστατικής βίας. Από τις φωτιές των αστικών μητροπολιτικών πεδίων, μέχρι τις ριπές των ανταρτών στα βουνά της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας αποτελεί σημαία του αγώνα για την ανατροπή και την επανάσταση. Μία σημαία που κυμματίζει περήφανα όσο ο μητροπολιτικός ιστός παραδίδεται στις φλόγες της επαναστατικής βίας. Το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας. Και σε πείσμα όσων θωρρούν πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε πως όσοι νιώθουν νικητές κουβαλάνε στα κουφάρια τους τις πιο συντριπτικές ήττες. Ήττα δεν είναι ο χαμός, ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρωμένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο είναι επαναστατικό καθήκον να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής.

“Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει…και όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα προάστια-δορυφόρους, στις -αγορασμένες επί πιστώσει- πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες παλάτια.”

Ulrike Meinhoff – RAF

Το πρώτο βήμα στον πόλεμο είναι το ερέθισμα, έπειτα η αποφασιστικότητα και μετά το άλμα παραπέρα. Το άλμα σε μία νέα, παράνομα ανυπότακτη, ζωή. Κουβαλάω στις πλάτες μου μία διαδρομή γεμάτη φωτιά. Εκεί όπου οι ανάσες, οι λιγοστές ανάσες κρύβουν την απόλυτη ελευθερία. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Και αν η αγέλη τρομοκρατών του Μητσοτάκη και του Θεοδωρικάκου επενδύει στην ατομική και συλλογική ήττα, στην παραίτηση και την υποταγή, σε ένα φαντασμαγορικό τέλος της ριζοσπαστικής αντίστασης μέσα από την αιχμαλωσία μου, εγώ θα πω πως τόσα χρόνια πίστης, προσήλωσης και συνέπειας στη σύγκρουση οδηγούν στην πιο περήφανη στιγμή αυτού του πολέμου.

12 Μάρτηδες μετά, τιμώντας στην πράξη την απολυτότητα του επαναστατικού ήθους και της συνέπειας και της συνέπειας που αντιπροσωπεύει ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην Οργάνωση Αναρχική Δράση. Είμαι περήφανος που ένα κομμάτι της ζωής μου ταυτίζεται με ένα μαχόμενο σχήμα, σάρκα από τη σάρκα της αναρχικής ιστορίας, που στάθηκε με τις μικρές του δυνάμεις, με ήθος και συνέπεια στα επίδικα και τα καθήκοντα της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης. Είμαι περήφανος για τους συντρόφους, πλάι στους οποίους, η Αναρχία ήταν μία λέξη γεμάτη πάθος και ειλικρίνεια. Είμαι αμετανόητα περήφανος γιατί η στράτευσή μου, ήταν μια συνειδητή πράξη βασισμένη στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αναγκαιότητα της αναρχικής δράσης, σαν αναλυτικό εργαλείο θεώρησης, σαν ανάχωμα δικαιοπραξίας, σαν απόλυτη στάση ζωής.

Η Αναρχική Δράση είναι ένας μαχόμενος σχηματισμός σύγκρουσης και υπεράσπισης της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Είναι μια Οργάνωση που έβαλε στο αντιεξουσιαστικό σκόπευτρο το σύνολο του εξουσιαστικού οικοδομήματος και των σχέσεων εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τη λέξη αλληλεγγύη σε ανυποχώρητη συνθήκη ύπαρξης. Στάθηκε εχθρικά και με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα απέναντι στο κράτος και το μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας, στο μιλιταριστικό ιστό, στο δόγμα της ιερής μαφίας, στην πατριαρχική δυσωδία και τον εθνικό κορμό, στους ναούς και τα πρόσωπα της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, στα διπλωματικά συμφέροντα και τα συμβόλαια ισχύος μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στο αίμα.

Απέναντι σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, δίχως ήθοι, αξίες και αρχές, που καταδυναστεύουν τις ζωές της προλεταριακής βάσης, στέκομαι σήμερα αλύγιστος, αμετανόητος, αδιάλλακτος με την ίδια στοχοπροσήλωση στην επαναστατική υπόθεση. Δεν συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα, δεν σιωπώ μπροστά στην αδικία γιατί στη ζωή μου έμαθα να υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δίκαιο και το αναγκαίο. Χαράζοντας μια πορεία γεμάτη δυσκολίες και χτυπήματα, συλλήψεις και καταδίκες, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε τμήματα, δηλώνω πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις, να με οδηγήσει σε ένα φτηνό ξεπούλημα της ατομικής και συλλογικής διαδρομής για λίγες πεθαμένες ανάσες “ελευθερίας”. Όλα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτηνά και αδιέξοδα χτυπήματα σε ένα σώμα που για χρόνια κουβαλάει μέσα του μία αλώβητη καρδιά. Μια καρδιά με παλμούς σαν κρότους επαναστατικής εχθροπραξίας. Μια καρδιά που χτυπάει για την Αναρχία.

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην Αναρχική Δράση, γιατί κάθε μου βήμα μέσα σε αυτήν τη διαδρομή ήταν και ένα βήμα βαθιάς δέσμευσης στα καθήκοντα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, βαθιά εκτίμηση και θαυμασμό για όσους και όσες γράψαν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ριζοσπαστικής ανατροπής. Με την ελπίδα και τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν τελειώνει, πως η εξεγερτική φλόγα της δικαιοπραξίας δεν σβήνει.

Ταγμένος ψυχή και σώμα στη φλέβα της φωτιάς, παραμένω αμετανόητος αναρχικός, υπερασπίζοντας το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας. Οι ιδέες δεν εξαγοράζονται, το πάθος για την ελευθερία δεν πειθαρχείται, η επαναστατική αξιοπρέπεια δεν απολογείται στα εδώλια των τρομοδικείων. Θα υπερασπιστώ την περήφανη αιχμαλωσία μου μέχρι τέλους, ακόμα και αν χρειαστεί ο ήλιος να ανατείλει από την δύση, θυμίζοντας μια συλλογική υπόσχεση: ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για όλους. Αναμονή, αναμονή, επίθεση.

Περήφανα στρατευμένος στην Αναρχική Δράση. Περήφανα προσηλωμένος στον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Η Επανάσταση πρώτα και πάντα.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού

Πηγή: athensindymedia

10/3/2022

Αλληλεγγύη στους 3 της Θεσσαλονίκης

Οι κυρίαρχοι είναι οι νικητές γι’αυτο είναι και εκείνοι που γράφουν την Ιστορία και βγάζουν τους ορισμούς. Υποστηρίζουν σαν σύγχρονοι αυτοκράτορες ότι κατέχουν τη μοναδική αλήθεια και το δίκαιο. Ορθολογικοποιούν την βαρβαρότητα της καθημερινής ζωής και ταυτόχρονα ντύνουν με αστραφτερό περιτύλιγμα την ασχημία αυτού του κόσμου. Έχουν φαγωθεί να μας πείσουν για το αναντίρρητο δικαίωμα τους να κάνουν ότι θέλουν (πάντοτε για το κάλο μας) και σαν αυστηροί γονείς να μας βάζουν στην γωνιά, τιμωρία, όταν δεν υπακούμε ευλαβικά στις προσταγές τους.

Η κυριαρχία πλάθει έννοιες, κατασκευάζει παγματικότητες, δημιουργεί γλώσσες ώστε να μπορεί μέσα σε ένα μεγάλο και αόρατο κοινωνικό εργοστάσιο να παράγει συνειδήσεις και ανθρώπινες συμπεριφορές.

Περί Τρομοκρατίας ο λόγος.

Το Κράτος βαφτίζει τρομοκράτες όσους/ες επιλέγουν να μην κοιτάξουν τη δουλίτσα τους, τη ζωούλα τους και να αφιερώσουν τα πάντα στον αγώνα για έναν ομορφότερο κόσμο.Εμείς από τη μεριά μας δεν αποδεχόμαστε αυτόν τον χαρακτηρισμό και είμαστε σίγουροι/ες ότι πολλοί/ες εκεί έξω δεν έχουν την ίδια γνώμη με τον κρατικό μηχανισμό και τα φερέφωνα του.

Τρομοκρατία είναι οι ειδήσεις των οκτώ.

Τρομοκρατία είναι οι απλήρωτοι λογαριασμοί σε μαγνητάκια στο ψυγείο, τα απλησίαστα ενοίκια και το κομμένο ρεύμα.

Τρομοκρατία είναι οι νεκροί εργάτες στα σύγχρονα κάτεργα και το ξυπνητήρι για μια ακόμα μέρα στη δουλειά.

Τρομοκρατία είναι το λιγούρι αφεντικό σου και η έμφυλη βια.

Τρομοκρατία είναι τα ψυχολογικά αδιέξοδα και ο ήχος της απουσίας σε άδεια σπίτια.

Τρομοκρατία είναι να ζεις ολομόναχος/η μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βάρβαρος και αδηφάγος.

Τρομοκρατία είναι οι τιμές των προιόντων στα σουπερμάρκετ και η βενζίνη στα δύο ευρώ.

Τρομοκρατία είναι οι πολεμικές/ιμπεριαλιστικές προετοιμασίες των Κρατών και οι μπλε φάροι στις γειτονίες μας.

Τρομοκρατία είναι οι νεκροί από το κατεστραμμένο σύστημα υγείας του ελληνικού Κράτους

και οι αυτόχειρες της κρίσης της τελευταίας 10ετιας.

Τρομοκρατία είναι η οργανωμένη βια του Κράτος και το θεσμοθετημένο μονοπώλειο σε αυτήν.

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά και η μορφή οικονομικής οργάνωσης της κοινωνίας.

Για να γίνουμε ξεκάθαροι/ες τρομοκράτες είναι το Κράτος και το Κεφάλαιο.

H Υπόθεση.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2/2022, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης και συλλαμβάνουν τον αναρχικό σύντροφο Θάνο Χατζηαγγέλου και την αναρχική συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού). Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του συγκεκριμένου εμπρησμού και των ευρημάτων της επιχείρησης και η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας. Κάποιες ώρες αργότερα συλλαμβάνεται και ο σύντροφος Πάνος Καλαιτζής, που αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.Και οι τρεις κατηγορούνται με τον τρομονόμο (187α) για τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού», τη συμμετοχή στην «Οργάνωση Αναρχική Δράση» και πλήθος επιθέσεων των οποίων έχει αναλάβει την ευθύνη η συγκεκριμένη οργάνωση.

Στις 11/2 οι δύο σύντροφοι και η συντρόφισσα περνάνε τους τσιμεντένιους τοίχους των φυλακών Κορυδαλλού.

Η κατασκευή ενόχων.

Το Κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αναζητούν πάντοτε ενόχους και όταν αυτό είναι αδύνατον, δε διστάζουν να τους κατασκευάσουν.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες δεκάδων υποθέσεων που κατασκευάστηκαν στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής με μείζον στόχο τη διάχυση του φόβου και της ηττοπάθειας σε όσους/ες αγωνίζονται. Πρόκειται για μια επίδειξη δύναμης από τη μεριά του Κράτους που εντός λίγων ωρών μπορεί να σε φορτώσει με χρόνια φυλάκισης και να σε πετάξει στα μπουντρούμια της δημοκρατίας.

Για να γίνουμε κατανοητοί, στη συγκεκριμένη υπόθεση βρισκόμαστε μπροστά σε μια σκευωρία εν εξελίξει που στοχεύει στην ποινικοποίηση των συντροφικών και φιλικών σχέσεων. Έτσι όμορφα και ωραία μπλέκοντας έναν αθώο σε μια καφκική περιπέτεια προκύπτει το σύνηθες τρίπτυχο για τη δημιουργία υποθέσεων και τη χρήση του τρομονόμου (187α). Ο σύντροφος Π. Κ βρίσκεται προφυλακισμένος με μοναδικό στοιχείο τις συντροφικές και συναδελφικές σχέσεις που διατηρούσε με τον Θ. Χ και αυτό είναι κάτι που μας αφορά όλους/ες.

Γιατί την επόμενη φορά θα μπορεί να είναι οποιοσδήποτε από εμάς ή από όσους διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο.

“Βαρύς ο κόσμος να τον ζεις αλλά για λίγη περηφάνια το αξίζει”.

Αν είμαστε μια φορά στο πλάι των αθώων τότε στεκόμαστε χίλιες στο πλάι των ενόχων.

Όσοι σύντροφοι και όσες συντρόφισσες με περηφάνια και αδιαλλαξία σήκωσαν το βάρος των επαναστατικών επιλογών τους είναι σάρκα από τη σάρκα μας. Ο ένοπλος αγώνας είναι αναπόσταστο κομμάτι του αναρχικού κινήματος. Κρατάμε βαθειά μέσα μας το ιστορικό νήμα αυτών των επιλογών και αναμετριόμαστε με τα επίδικα της εποχής μας. Η αναρχική πολύμορφη δράση δεν αποβλέπει σε δάφνες νομιμοφροσύνης αλλά οικοδομεί το μωσαικό του αγώνα χωρίς περιστροφές και δειλίες. Από τις εκδηλώσεις και τις αφισοκολλήσεις, στα σαμποτάζ και τις απαλλοτριώσεις, από τους αγώνες στους χώρους δουλειάς, τις κοινότητες στις γειτονιές και τα θεατρικά, στα οδοφράγματα και τις ένοπλες επιθέσεις. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί και τίποτα δεν πρόκειται να παραδώσουμε αμαχητί.Οταν η εξουσία μιλάει στοργικά για κοινωνική ειρήνη,μόνο περισσότερη εξαθλίωση και απάθεια μπορούμε να περιμένουμε.Να είστε καχύποπτοι/ες με όσους προσφέρουν εναλλακτικές για τη βία που ζείτε καθημερινά.Γιατί στην τελική, ένοχοι είναι όσοι δεν κάνουν κάτι μπρος στην αθλιότητα και επιλέγουν να ζουν με δόσεις και να πεθαίνουν λίγο-λίγο κάθε μέρα.

Συνέπεια και αφοσίωση μέχρι την Αναρχία

Για την υπεράσπιση της βίας που στρέφει την κάννη στην εξουσία.

Για να κερδηθεί μια ζωή που να αξίζει να την ζεις.

Κατάληψη Ευαγγελισμού

Ελλάδα: Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Κείμενο των δύο αιχμάλωτων συντρόφων από τη ΓΑΔΘ

Όταν το καθεστώς εξαίρεσης νομιμοποιείται γύρω σου, τότε το ανάστημά σου ψηλώνει, παίρνεις βαθιές ανάσες γιατί σου χρονομετρούν ακόμη και τον αέρα, για να συνεχίσεις μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2, πάνοπλες δυνάμεις της ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής εισβάλλουν σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη και μας συλλαμβάνουν. Έχει προηγηθεί ο εμπρησμός του ΙΕΘΠ (Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού) ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν έχουμε αποποιηθεί από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας. Με κουκούλες στο πρόσωπό μας και αλυσίδες στα χέρια μας κρατούμαστε για 28 ώρες απομονωμένοι στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και μετά στα δικαστήρια συναντάμε τα πρώτα συντροφικά βλέμματα. Αλυσοδεμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, με το κεφάλι μας ψηλά και με τα χαμόγελα που ξεχειλίζουν από περηφάνεια για ό,τι είμαστε, για ό,τι διώκουν πάνω μας. Το καθεστώς εξαίρεσης συνεχίστηκε και μέσα στα κρατητήρια της ΓΑΔΘ, όπου κάθε φορά που έχουμε επιχειρήσει να παρέμβουμε στη δημόσια κινηματική σφαίρα βρισκόμαστε κλειδωμένοι στα κελιά μας, μια συνθήκη που πήγε να ντύσει η αντιτρομοκρατική κάτω από αυθαίρετες εντολές για γενική κράτηση όλων. Μία συνθήκη που οφείλει να κοπεί από τη ρίζα, καθώς οι λογαριασμοί μας με τους κουκουλοφόρους της αντιτρομοκρατικής αφορούν εμάς τους ίδιους. Ο πόλεμος έχει κανόνες και μια πράξη επαναστατικής βίας είναι μέρος του δικού μας πολέμου. Όμως οφείλουμε να αναδείξουμε από εδώ και πέρα το σύνολο των κινήσεων της αντιτρομοκρατικής που όταν αποπειράται να τσακίσει ανθρώπους και ιδέες, αναζητά μανιωδώς τρεις ανθρώπους για να στηρίξει και να στήσει ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Εμείς κάνουμε τα δικά μας σταθερά βήματα την ίδια στιγμή που η αντιτρομοκρατική προτρέχει μέσα σε ένα παραλήρημα αισιοδοξίας. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 ξεκίνησε η δρομολόγηση της υποχρεωτικής λήψης DNA, με πρώτο τον σύντροφο Θάνο να περνάει αυτή την εξευτελιστική συνθήκη. Κι όμως το σχέδιο εξόντωσης συνεχίζεται κατά την επιστροφή του στο κελί που καλείται εκ νέου από την κρατική ασφάλεια αυτή τη φορά. Ο σύντροφος καλείται σε νέα ανάκριση κατηγορούμενος για νέα εγκληματική οργάνωση. Η δικογραφία αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita τον Αύγουστο του 2020, με κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα.

Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε ακόμα μια φορά ξεκάθαρο, τόσο στους συντρόφους μας, όσο και στους εχθρούς μας, η ειλικρινής στράτευση στο αντιεξουσιαστικό πεδίο είναι μια επιλογή βαθιάς πολιτικής δέσμευσης. Το κράτος μας χτυπάει, μας φυλακίζει, βαφτίζει ανθρώπους ως μέλη οργανώσεων και τρίβει τα χέρια του τυλίγοντας τις ζωές μας σε κόλλες δικογραφιών. Εμείς θα περιοριστούμε στην ταπεινότητα της αδιαλλαξίας. Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους. Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφό μας Παναγιώτη Καλαϊτζή κι αν η αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι σιδερόφρακτη, τότε το άλμα άξιζε δέκα φορές περισσότερο. Με την αναρχία στη σκέψη, στη δράση και στις ζωές μας στέλνουμε από καρδιάς το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης στις μαχόμενες κοινότητες αντίστασης.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Γεωργία Βούλγαρη

κρατητήρια ΓΑΔΘ, Δευτέρα 14/02/2022

Πηγή: athensindymedia

Μήνυμα αντίστασης του αιχμαλώτου αναρχικού Θ. Χατζηαγγέλου

Όταν οι ώρες αρχίζουν να μετράνε αντίστροφα για την ολοκληρωτική απώλεια της ελευθερίας από τα δόντια του εγκλεισμού, η κάθε στιγμή αποκτάει το δικό της ξεχωριστό νόημα ύπαρξης. Ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, η ζεστασιά μιας συντροφικής φωνής σ’ένα ψυχρό τηλεφώνημα, οι φωνές έξω απ’τον ανακριτή είναι οι φλόγες που σου καίνε την καρδιά, θυμίζοντάς σου πως τίποτα δεν τελειώνει. Οι μάχες έχουν απώλειες. Ο ίδιος ο πόλεμος έχει απώλειες. Όμως τίποτα δεν μας χαρίστηκε, τίποτα δεν μας δόθηκε αναίμακτα επειδή απλώσαμε το χέρι. Τίποτα δεν κερδήθηκε με προσευχές.

“Αυτό το απάνθρωπα ύπουλο λευκό των άδειων ματιών σου, μου θυμίζει την ανακωχή στη μάχη…”

Σε αυτήν τη ζωή όλα κερδίζονται μέσα από την πίστη και την προσήλωση στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Με συνέπεια στις μάχες και μια αμείλικτη ένταση, μία επιμονή στον επιθετικό ορίζοντα. Μέσα από τη μικρή μου συμβολή στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, πέραν των αντιφάσεων και των λαθών μου, αν είναι κάτι που με χαρακτηρίζει είναι η κοινωνική συνείδηση και η προσήλωση στο επαναστατικό καθήκον. Αυτά τα δύο είναι που κάποια βράδια γίνονται θηλιά στο λαιμό και δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Ξυπνάνε κραυγές, λυγμοί, ακόμα και σιωπές που σε θυμώνουν, σε εξοργίζουν, σε οπλίζουν. Ευθύνη συντρόφισσες και σύντροφοι. Έχουμε ευθύνη. Για όλες αυτές τις ανήσυχες νύχτες νιώθω περήφανος, γιατί όλες αυτές τις νύχτες επέλεξα τα μάτια μου να κοιτούν τα άστρα. Παραμένω αλύγιστος, αμετανόητος και πιο οργισμένος από ποτέ γιατί υπερασπίζομαι την περήφανη αιχμαλωσία μου απέναντι στις νεκρές ελευθερίες της παρακμής.

“Αυτά λίγο πρόχειρα για την αποκατάσταση του μαύρου”

Όλη μου η σκέψη, η αγάπη και η στήριξη παραμένει αδιάλλακτα στο πλευρό αυτών των δύο ανθρώπων που βρίσκονται δέσμιοι δίπλα μου, δίνοντας τον πιο σημαντικό αγώνα απ’όλους μας. Τον αγώνα ενάντια στη φαιδρότητα της καταστολής. Όσο για μένα θα θυμίσω πως η επανάσταση ενάντια στην τυραννία είναι ένας λογαριασμός που παραμένει ανοιχτός. Και η επαναστατική βία οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτος μονόδρομος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι μέχρι να συναντηθούμε ξανά στα πεδία των μαχών, να μην συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Κάτω ο κρατισμός, ζήτω η Αναρχία

Θάνος Χατζηαγγέλου, κρατητήρια ΓΑΔΘ

Πέμπτη 10/2/22

 

Πηγή: athensindymedia

Σ.Α.Ε.Κ.Μ: [Θεσσαλονίκη] Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα Δικαστήρια

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

11.02 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9:00

8/02 λίγες ώρες μετά από έκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού, στο Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού, συλλαμβάνονται δυο σύντροφοι και μια συντρόφισσα. Την επόμενη μέρα σχηματίζεται δικογραφία σε βάρος τους για: Συγκρότηση και ένταξη στην Οργάνωση Αναρχική Δράση, από κοινού πρόκληση έκρηξης με χρήση εκρηκτικών υλών, από κοινού κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών ή εκρηκτικών βομβών, από κοινού εμπρησμό, κατοχή, κατασκευή και προμήθεια πιστολιού, εκρηκτικών υλών και εκρηκτικών μηχανισμών με σκοπό τον παράνομο εφοδιασμό ομάδων, οργανώσεων και φθορά ξένης ιδιοκτησίας, με χρήση εκρηκτικών υλών.

Οι σύντροφοι και η συντρόφισσα έλαβαν προθεσμία για την Παρασκευή 11.02.

 

Στους δρόμους της εξέγερσης, τα αναχώματα στην καταστολή θα γίνουν νέα ορμητήρια αγώνα / Και στους αγώνες των εξεγερμένων οι τοίχοι κάθε φυλακής συντρίμμια..

 

Το ελάχιστο που έχουμε να πούμε είναι πως στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους και εκείνες που στον κοινωνικό πόλεμο διάλεξαν στρατόπεδο. Σε εκείνους και εκείνες που πάλεψαν και παλεύουν με λύσσα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.

Οι σύντροφοι μας είναι σάρκα απ’ την σάρκα των κοινοτήτων του πολύμορφου αναρχικού αγώνα και θα κάνουμε τα πάντα για να τους φέρουμε πίσω.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

ΜΠΑΤΣΟΙ-ΔΙΚΑΣΤΕΣ-ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ

ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

Πηγή: athensindymedia

Ελλάδα: Εμπρηστική επίθεση στο γραφείο του λεβέντη-δικηγόρου Θ. Αλεξόπουλου

Θεσσαλονίκη-Εμπρηστική επίθεση στο γραφείο του λεβέντη-δικηγόρου Θ. Αλεξόπουλου

 

Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, σε σουίτα του πολυτελούς ξενοδοχείου ΜΕΤ, μια ανθρωπόμορφη συμμορία από goldenboys, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται ο επιχειρηματίας στον κλάδο της εστίασης Μάνος Παπαδόπουλος (ιδιοκτήτης του Αχίλλειον) και οι ιδιοκτήτες της Coca-cola στην Ελλάδα Ευαγόρας και Βασίλης Λεβέντης, δεσμεύουν την 24χρονη Γεωργία Μπίκα και αφού τη ναρκώνουν, προχωρούν στον ομαδικό βιασμό της. Η ίδια από την πρώτη στιγμή βρίσκει το σθένος και τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και με αποφασιστικότητα να μη σιωπήσει, καταγγέλλοντας το περιστατικό. Ο ένας εκ των βιαστών (Βασίλης Λεβέντης) συλλαμβάνεται και αφήνεται ελεύθερος, με τον ίδιο λίγες ώρες αργότερα να ποζάρει προκλητικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κρατώντας την εφημερίδα που καταγράφει στο εξώφυλλο τα κατορθώματά του. Στη σκηνή της παρακμής μπαίνει ακόμα ένας κομπάρσος της αθλιότητας, ο συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των βιαστών. Ο Θεόφιλος Αλεξόπουλος, γεμάτος θράσος ξεδιπλώνει το αντριλίκι του πίσω από την επαγγελματική του ιδιότητα, βρίσκοντας τη Γεωργία Μπίκα μέσα στο αστυνομικό τμήμα και της επιτίθεται λεκτικά για να την εκφοβίσει και να την αποτρέψει να κινηθεί νομικά.

Αυτή η ευκολία με την οποία κινούνται κάποια καθάρματα, που τα κατακλύζει το αίσθημα ατιμωρησίας το οποίο πηγάζει ταυτόχρονα από τα προνόμια της πατριαρχίας και την ασφάλεια που απολαμβάνουν μέσα από το κοινωνικό και ταξικό status στο οποίο βρίσκονται, ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό που όπλιζε τη σκέψη, τη θέλησή μα πάνω απ’ όλα το συνειδησιακό μας καθήκον για εκδίκηση. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την εμπρηστική επίθεση με μηχανισμό χαμηλής ισχύος στο δικηγορικό γραφείο του υποστηρικτή μαστροπών και βιαστών, Θεόφιλου Αλεξόπουλου, στην οδό Εγνατίας 74 στη Θεσσαλονίκη, το πρωί της 31ης Γενάρη.

Τα γεγονότα μέσα από την επιμονή και την αποφασιστικότητα της Γεωργίας, που στάθηκε μόνη απέναντι στο τείχος της Πατριαρχίας, καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα όπου και αποκαλύπτεται μεθοδικά η ύπαρξη ολόκληρου κυκλώματος μαστροπείας που ναρκώνει και προάγει νεαρές κοπέλες για τα γούστα και το αντριλίκι της οικονομικής ελίτ. Ένα κύκλωμα που έχει τις πλάτες των ένστολων βιαστών και της αστικής δικαιοσύνης, για να ξεπλένουν τα μούτρα τους με βάση το οικονομικό και κοινωνικό status και τα πολιτικά-οικονομικά συμφέροντα που εκπροσωπούν τόσο στην νόμιμη οικονομία όσο και στη μαύρη παραοικονομία μέσα από τις μαφίες ναρκωτικών, όπλων, προστασίας και trafficking.

Η υπόθεση της Γεωργίας είναι ακόμη μια σταγόνα μέσα στον ποταμό της αηδίας που κατακλύζει την καθημερινότητα τον τελευταίο χρόνο. Δεκάδες γυναικοκτονίες και περιστατικά κακοποιήσεων, βιασμοί και παραβιαστικά περιστατικά, συνθέτουν μια κοινωνική πραγματικότητα όπου η βία ενάντια στις γυναίκες αποτελεί μια νέα κανονικότητα. Παιδοβιαστές στις εκκλησίες υπό τις ευλογίες του θεού, ομαδικοί βιασμοί σε σχολεία, κακοποιήσεις και δολοφονίες συζύγων, κορών, φιλενάδων δείχνουν πως αυτή η κοινωνία είναι ασφυκτικά γεμάτη με Λεβέντες που κρύβουν το αντριλίκι τους πίσω από κάτι αρχίδια να! Ε, αυτά τα αρχίδια θα κοπούν μια και καλή μαζί με τα γέλια, τα εκ του ασφαλούς σχόλια και τις προκλητικές αναφορές σκουπιδιών (όπως ο συνεργάτης του δημάρχου Άργους-Μυκηνών, Χρήστος Αγγελόπουλος) που βρίσκουν βήμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα τρομοπάνελ για να πουν την κάφρικη εξυπνάδα τους, αμφισβητώντας το βίωμα και τις καταγγελίες των θυμάτων περιστατικών σεξιστικής βίας.

Έχουμε την ελίτ των αστών που μας αντιμετωπίζουν σαν πιόνια στη σκακιέρα των ορέξεών τους: πατάνε πάνω στα σώματά μας άλλοτε για να τα συνθλίψουνε στους ναούς και τα κάτεργα της ταξικής εκμετάλλευσης και άλλοτε για να τα βιάσουν σε σουίτες, κότερα και λιμουζίνες. Έχουμε τους ένστολους βιαστές που καθαρίζουν την παρτίδα υποθάλπτοντας τη νόμιμη σωματεμπορία-έχουμε ζητήσει έτσι και αλλιώς τα κεφάλια 21 εξ’ αυτών και έχουμε σκοπό να τα πάρουμε όλα ένα προς ένα. Έχουμε το σύμπλεγμα της αστικής δικαιοσύνης που ξεπλένει ότι ξεφεύγει από τη φτερούγα της ένστολης μαφίας: δικαστές κάνουν τα στραβά μάτια, ιατροδικαστές διενεργούν ελλιπείς και ασαφείς ελέγχους και εξετάσεις, ανακριτές ελευθερώνουν βιαστές ελλείψει στοιχείων. Έχουμε τέλος τους τηλεκανίβαλους που χτίζουν το άλλοθι της άλλης πλευράς πάνω σε ένα σωρό γιατί! που πρέπει να βαραίνουν το θύμα και όχι τον θύτη. Γιατί πήγε στο πάρτυ; Γιατί ντύθηκε έτσι; Γιατί γυρνούσε μόνη; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Και σα να μην φτάνουν όλα αυτά έχουμε και κάτι μιάσματα σα τον Αλεξόπουλο που τολμάει να μιλάει για πόλεμο λάσπης στο πρόσωπό του και καθεστώς τρομοκρατίας. Εμείς θα απαντήσουμε συνοπτικά πως …σε έναν κόσμο γεμάτο Λεβέντες σαν και εσένα, δεν έχεις κανένα λόγο να κοιμάσαι ήσυχος. Κάθε φορά που θα φέρνεις στο μυαλό σου τη συμπεριφορά σου απέναντι στη Γεωργία, θα σε κυριεύει η ίδια ανασφάλεια, πως μπορεί την επόμενη φορά που θα ξυπνήσεις, να μας βρεις στο σαλόνι του σπιτιού σου. Και εκεί θα δούμε τι εξηγήσεις έχεις να μας δώσεις. Όσων αφορά τις δηλώσεις κινδυνολογίας κατοίκου της ίδιας πολυκατοικίας, θα αρκεστούμε να απαντήσουμε με ένα ερώτημα: εμείς πραγματοποιήσαμε μια πλήρως ελεγχόμενη, και στοχευμένη ενέργεια απέναντι σε συγκεκριμένο πρόσωπο με συγκεκριμένες ευθύνες κατά την οποία δε χρειάστηκε καν η επέμβαση τρίτων για αποφυγή οποιουδήποτε κινδύνου. Εσύ είσαι εντάξει με τη συνείδησή σου, που αφήνεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν μέσα σε μια οικοδομή, στην οποία κυκλοφορούν βιαστές (όπως ο έτερος κάτοικος και εμπλεκόμενος στην ίδια υπόθεση) και υπερασπιστές τους;;;

Μέσα σε μια κοινωνική συνθήκη οικοδομημένη πάνω στην απολυτότητα των συμβολαίων της πατριαρχίας, εκεί όπου καθετί είναι δομημένο με αντροκρατικό προσανατολισμό από τη γλώσσα μέχρι πολλές φορές τα βλέμματα και τις πιο απλές χειρονομίες, εμείς οφείλουμε να εντοπίζουμε τις αντιφάσεις μας και να τις πολεμάμε μέρα με τη μέρα. Να ξέρουμε πότε να σιωπούμε και πότε να κραυγάζουμε. Να στεκόμαστε στο πλευρό κάθε θύματος της κουλτούρας του βιασμού και της έμφυλης καταπίεσης ξεπερνώντας τα στενά όρια της νομιμότητας και της διαμαρτυρίας. Η αστική δικαιοσύνη έχει κάθε λόγο να ξεπλένει τους βιαστές που αποτελούν δομικό στοιχείο και απότοκο του συστήματος που υπερασπίζεται και περιφρουρεί. Η αντίσταση στην έμφυλη βία, οφείλει να αποτελέσει πολεμική συνθήκη-να διεξαχθεί με τους ίδιους αμείλικτους όρους που αποτυπώνονται στο πεδίο του επαναστατικού πολέμου ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και ανισότητας. Σε αυτόν τον πόλεμο θα δώσουμε και την ψυχή μας για να υπερασπιστούμε την απώλεια κάθε αδερφής μας, που χάθηκε από το αντριλίκι του κάθε Λεβέντη. Έχουμε χάσει ήδη πολλά για να αρκεστούμε σε απλές διαμαρτυρίες. Ο επαναστατικός τερρορισμός θα αποτελέσει το καρφί στην καρδιά του κτήνους, για να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

Μπάτσοι, Δικαστές, Λεβέντες Μαστροποί μια σφαίρα σας αξίζει και σουίτα στην εντατική.

Καμία γυναίκα μόνη-καμία γυναίκα λιγότερη.

Πυρήνες Άμεσης Δράσης-Οργάνωση Αναρχική Δράση

Πηγή: athensindymedia


css.php