Χιλή, Σαντιάγο: Εμπρησμός λεωφορείου της Transantiago

Την Κυριακή, 1η Αυγούστου 2021, μια ομάδα κουκουλωμένων ανθρώπων οπλισμένων με καραμπίνες σταμάτησαν ένα λεωφορείο της Transantiago, της γραμής 108, στη συμβολή των οδών Departamental και Galo Gonzalez.

Αφότου κατέβασαν τους επιβάτες και τον οδηγό απ’ το λεωφορείο, η ομάδα το πυρπόλησε και πέταξε τρικάκια που έγραφαν: “Λευτεριά δίχως όρους σε όλες και όλους τους πολιτικούς κρατουμένους, αναρχικούς, Μαπούτσε, ανατρεπτικούς και αιχμάλωτες της εξέγερσης! Luisa Toledo και Pablo Marchant παρόντες!”

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Συνεχίζονται οι επιθέσεις των Μαπούτσε, τιμώντας τον αγωνιστή Pablo Marchant

Την Παρασκευή 9 Ιούλη, στο Carahue, ο 29χρονος πρώην φοιτητής ανθρωπολογίας που συμμετείχε στον αγώνα των Μαπούτσε μέσω της CAM (Επιτροπή Arauco Malleco), ο Pablo Marchant, δολοφονήθηκε από μπάτσο με μια σφαίρα στο κεφάλι, κατά τη διάρκεια εμπρηστικής επίθεσης σε οχήματα που ανήκαν στην εταιρεία υλοτομίας Mininco. Μακριά από το να γυρεύουν δικαιοσύνη απ’ το κράτος-δολοφόνο, αρκετές ριζοσπαστικές ομάδες Μαπούτσε από διαφορετικές περιοχές (Biobío, La Araucanía και Los Ríos) ξεχύθηκαν άμεσα στους δρόμους για να διατηρήσουν ζωντανές τις ιδέες του “Toño”, πραγματοποιώντας επιθέσεις σε εταιρείες που εκμεταλλεύονται το νερό και τα δάση. Σε λιγότερο από μια βδομάδα, οι αρχές μέτρησαν ήδη 44 οδοφράγματα, 22 ένοπλες επιθέσεις σε περιπολίες μπάτσων ή σε σεκιουριτάδες, καθώς και 11 εμπρηστικές επιθέσεις που κατέστρεψαν 39 οχήματα (φορτηγά και υλοτομικό εξοπλισμό).

Σήμερα, 1η Αυγούστου, λίγο λιγότερο από έναν μήνα μετά, όλοι όσοι ήλπιζαν να ελαττωθούν αυτές οι επιθέσεις εκδίκησης, θεωρώντας πως αποτελούν απόρροια μιας πρόσκαιρης πυροδότησης της οργής και του θυμού για λίγες μέρες, έχουν πάθει ψυχρολουσία έπειτα απ’ τις κλασικές επίσημες εκτιμήσεις του Υπουργείου Εσωτερικών. Όχι μόνο το Υπουργείο ανέφερε αύξηση της τάξεως του 94% των “βίαιων ενεργειών” στα εδάφη των Μαπούτσε (Macrozona Sur) στο πρώτο μισό του 2021, αλλά επίσης καταμέτρησε περισσότερες από 150 “επιθέσεις” έπειτα απ’ τη δολοφονία του Pablo Marchant.

Ακολουθεί εδώ η συνέχεια της χρονολογικής αποτίμησης των ενεργειών σαμποτάζ που πραγματοποιήθηκαν ενάντια σε εταιρείες της περιοχής. Ενέργειες οι οποίες έχουν καταστρέψει 50 επιπλέον τεμάχια υλοτομικού εξοπλισμού τις τελευταίες δύο εβδομάδες…

Περιοχή Los Lagos

Τη νύχτα της 18ης Ιούλη, γύρω στις 3 τα ξημερώματα, στον δήμο του Río Negro (στην περιοχή Osorno), έλαβε χώρα μια διπλή εμπρηστική επίθεση που έκανε στάχτη 7 κατασκευαστικά μηχανήματα και 1 ημιφορτηγό. Η πρώτη επίθεση σημειώθηκε στο κτήμα El Mirador, που ανήκει στην εταιρεία υλοτομίας Arauco, και η δεύτερη στο κτήμα Popóen, που ανήκει στην εταιρεία υλοτομίας Huempeleo (1).

Περιοχή Biobío

Στις 22 Ιούλη, στις 8 το πρωί, στον δήμο του Curanilahue, έλαβε χώρα συντονισμένη επίθεση τριών ομάδων, κάνοντας στάχτη 24 τεμάχια υλοτομικού εξοπλισμού (μηχανήματα, κατασκευαστικό εξοπλισμό, μετατροπείς βιομάζας και φορτηγά) στις περιοχές El Tesoro και Bajo Cifuentes. Όλα ανήκαν στην εταιρεία Bosques Arauco, έναν απ’ τους κύριους βιομηχανικούς καταστροφείς του δάσους (2).

Περιοχή La Araucanía

Τη νύχτα της 24ης Ιούλη, γύρω στις 2 το ξημέρωμα, στον δήμο του Freire, πραγματοποιήθηκε επίθεση από μια ντουζίνα κουκουλοφόρους που έκαναν στάχτη 6 τεμάχια κατασκευαστικού εξοπλισμού (δύο φορτηγά, δύο εκσκαφείς και δύο φορτοεκφορτωτές) που ανήκε σε δύο οικογένειες μικροεπιχειρηματιών στην περιοχή των Μαπούτσε, οι οποίες συνεργάζονται με τη βιομηχανία υλοτομίας συγκεντρώνοντας ξυλεία (3).

Περιοχή Biobío

Το βράδυ της 30ής Ιούλη, γύρω στις 11 μ.μ., στον δήμο του Quilaco, κοντά στη γέφυρα Quilmes, πραγματοποιήθηκε επίθεση που έκανε στάχτη 11 τεμάχια κατασκευαστικού εξοπλισμού (φορτηγά, μπουλντόζες, εκσκαφείς και θραυστήρες) που ανήκε στη Serviterra, υπεργολαβική εταιρεία που έχει αναλάβει όλα τα μεγάλα και καταστροφικά εργοτάξια της περιοχής, με εξειδίκευση στην εξαγωγή άμμου και πέτρας (4).

Τέλος, αναφερόμενοι σε άλλες μορφές πρόσφατων επιθέσεων στην περιοχή των Μαπούτσε, θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να επιστρέψουμε στο κτήμα Santa Ana Tres Palos, στον δήμο του Carahue (στην περιοχή La Araucanía), όπου και δολοφονήθηκε από μπάτσο ο Pablo Marchant στις 9 Ιούλη.

Το λοιπόν, την Τρίτη 27 Ιούλη, κάπου στο μεσημέρι, ήταν σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο όπου άγνωστοι προσέγγισαν διακριτικά και άνοιξαν πυρ απέναντι σε περιπολία μπάτσων, οι οποίοι επέβαιναν σε βανάκι με την επιγραφή COP (Έλεγχος Δημόσιας Τάξης – Control of Public Order), οι οποίοι εξακολουθούν να “προστατεύουν” αυτήν την περιοχή υλοτομίας. Κατάφεραν να πυροβολήσουν δύο απ’ τους μπάτσους, τον έναν στο χέρι και τον άλλον στο μάτι (ένας εργαζόμενος υλοτομίας τραυματίστηκε επίσης από θραύσματα), ωθώντας τον έναν να διακομιστεί με ελικόπτερο στο τοπικό νοσοκομείο του Temuco, και τον άλλον στο νοσοκομείο των ένοπλων δυνάμεων στο Σαντιάγο για επείγον χειρουργείο. Δε χρειάζεται ν’ αναφέρουμε πως ο Χιλιανός Υπουργός Εσωτερικών, Rodrigo Delgado, δεν είχε και ιδιαίτερα ευχάριστη διάθεση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου, και όχι μόνο επειδή έπρεπε να διαβάσει το μικρό χρονικό επιθέσεων ενάντια στις αρχές στην περιοχή των Μαπούτσε…

(Πληροφορίες αλιευμένες από χιλιάνικα καθεστωτικά,
1η Αυγούστου 2021)

(1) Στο σημείο βρέθηκε πανό υπογεγραμμένο από τον Συντονισμό Ομάδων Kunko-Williche / Millalikan (ORT) της Επιτροπής Arauco Malleco (CAM), το οποίο, μεταξύ άλλων, έγραφε: “Αδερφέ Toño, πάντα θα σε θυμόμαστε σαμποτάροντας το κεφάλαιο. Πόλεμος ενάντια στις εταιρείες υλοτομίας”. Η ομάδα Kalfulicán (ORT) της Επιτροπής Arauco Malleco (CAM) ανέλαβε την ευθύνη για τη δεύτερη επίθεση.

(2) Η συντονισμένη αυτή επίθεση αναλήφθηκε με διακήρυξη της ομάδας Resistencia Mapuche Lafkenche (RML). Ανέφερε πως: “Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε στη μνήμη του αδερφού μας, Lemuel Fernández, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του εν ώρα συμπλοκής στις 19 Ιούλη 2019, κατά τη διάρκεια δράσης σαμποτάζ στην Tirúa”, ενώ αναφέρθηκαν ξανά σε προηγούμενο εμπρηστικό σαμποτάζ, στις 12 Ιούλη, στην Cañete, ενάντια σε 18 μηχανήματα υλοτομίας, το οποίο αυτή τη φορά αφιερώθηκε στον Pablo Marchant. Η διακήρυξη τελειώνει με τα εξής λόγια: “Υλοτόμοι, εταιρείες υδροηλεκτρικής ενέργειας, μεγαλοϊδιοκτήτες γης και ρουφιάνοι, έξω απ’ το Βαλμάπου”.

(3) Στο σημείο βρέθηκε πανό υπογεγραμμένο από την ομάδα Kulapan (ORT) της Επιτροπής Arauco Malleco (CAM), το οποίο, μεταξύ άλλων, έγραφε: “Κάτω οι καπιταλιστικές επενδύσεις στην περιοχή των Μαπούτσε (Βαλμάπου)”, ενώ έκανε αναφορά στον “αδερφό Toño”.

(4) Στο σημείο βρέθηκε πανό το οποίο, μεταξύ άλλων, έγραφε: “Κάτω οι εταιρείες υλοτομίας, κάτω το Central Rucalhue (καταστροφικό εγχείρημα υδροηλεκτρικής ενέργειας), Pablo Marchant Παρών”.

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Κονσεψιόν: Εμπρηστική επίθεση σε εργοτάξιο ανέγερσης αστυνομικού τμήματος

Πραγματοποιήσαμε ενέργεια εμπρηστικού σαμποτάζ ενάντια στην ανέγερση αστυνομικού τμήματος στο Talcahuano, στη μνήμη του Μαπούτσε συντρόφου μας που έπεσε απ’ τα βάναυσα χέρια της αστυνομίας του δολοφονικού Κράτους της Χιλής.

Τιμή και μνήμη για τη Luisa Toledo.

Έξω η βιομηχανία υλοτομίας απ’ το Wallmapu
Έξω οι μπάτσοι απ’ τον λόφο του Thno
Έξω οι μπάτσοι απ’ ολάκερο τον κόσμο

Βίντεο απ’ τη δράση εδώ.

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν του Francisco Solar στη μνήμη της Luisa Toledo Sepúlveda

Είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της λίγες φορές, είχα όμως την τύχη και την απίστευτη τιμή να την ακούω να μιλά αμέτρητες φορές.

Δε θυμάμαι καμία απ’ αυτές τις φορές να μη μου μαγνητίζει το ενδιαφέρον. Η δύναμη των λόγων και των πράξεών της, η ένταση που έφερε σε κάθε της τοποθέτηση, καθώς και οι επιπλήξεις της, με ενέπνευσαν σε τεράστιο βαθμό, και εξακολουθούν να το κάνουν. Τα θυμάμαι –μέσα απ’ αυτή τη φυλακή– και ανατριχιάζω.

Πόσο τυχεροί ήταν όλοι οι άνθρωποι που είχαν τη δυνατότητα να σμίξουν οι ζωές τους μ’ έναν άνθρωπο όπως η κυρία Luisa!

Κάτι άλλο που δεν έπαψε ποτέ να με εντυπωσιάζει ήταν το μόνιμο ενδιαφέρον της να είναι ενημερωμένη, γνωρίζοντας τι συζητιέται και προτείνεται, μαθαίνοντας τα κίνητρα των νέων γενεών νεαρών μαχητών. Αυτό την καθιστούσε διαρκώς ενήμερη. Τη διατηρούσε στον αγώνα, αρνούμενη κάθε θρόνο απ’ όπου πολλοί αισθάνονται ότι έχουν τη δύναμη να κατευθύνουν και να απονοηματοδοτούν τις νέες εμπειρίες. Η κυρία Luisa αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα, καθώς η ίδια της η ύπαρξη είναι έκφραση του αγώνα.

Τη μέρα που την επισκέφθηκα στο σπίτι της για να την προσκαλέσω στην έκδοση ενός βιβλίου –που ήταν και μία απ’ τις λίγες φορές που μίλησα μαζί της– ήταν ήδη άρρωστη και αρκετά αποδυναμωμένη, όμως παρόλα αυτά μιλήσαμε για πολλή ώρα, καθώς με ρωτούσε, με τόσο ενδιαφέρον που με εξέπληξε, για την παραμικρή λεπτομέρεια της εμπειρίας μας ως φυλακισμένοι στην Ισπανία, το οποίο υποδηλώνει και επανεπιβεβαιώνει την έγνοια της για κάθε καινούργιο γεγονός, ειδικά για την κατάσταση των φυλακισμένων, μια πραγματικότητα που έχει βιώσει άμεσα για χρόνια, με τη φυλάκιση της εγγονής της, Sol.

Άκουσα για τον θάνατό της στην τηλεόραση, όπου μιλούσαν για τον θλιβερό χαμό της «Luisa Toledo, ακτιβίστριας και υπερμάχου των ανθρώπινων δικαιωμάτων», πασχίζοντας εμφανώς να αποκρύψουν αυτό που πραγματικά ήταν, καθώς και το πόσο ενοχλούσε και συνεχίζει να ενοχλεί τις υπάρχουσες εξουσίες. Η κυρία Luisa υπερασπιζόταν και στήριζε την πολιτική βία, βεβαιώνοντας διαρκώς και σαφέστατα την επιτακτική ανάγκη για πιο ισχυρές επιθέσεις · να το πάμε παραπέρα, να πραγματώσουμε την εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που εκείνη ονόμαζε: «φονιάδες κι εκμεταλλευτές του λαού». Το λοιπόν, ο χαρακτηρισμός της ως «υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων», θεωρώ πως είναι αρκετά περιορισμένος (στην καλύτερη περίπτωση), και εξυπηρετεί μονάχα όσους κερδοσκοπούν απ’ τον αγώνα και τους πεσόντες.

Τέλος, στέλνω μια στοργική αγκαλιά σε όλα τα άτομα που βρίσκονταν δίπλα της, στην οικογένειά της και ιδιαιτέρος στους Don, Manuel και Ana.

Πεθαίνουν μονάχα όσοι παραδίδονται στη λησμονιά!

Francisco Solar D.
Εταιρική φυλακή Ρανκάγουα.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Μαπούτσε αγωνιστή Pablo Marchant από μπάτσους

Τη Δευτέρα 12 Ιούλη, ξέσπασαν διαδηλώσεις, αφότου μπάτσοι της ειδικής αστυνομικής μονάδας “Carabineros” είχαν δολοφονήσει τον Pablo Marchant, μέλος της ιθαγενικής κοινότητας Μαπούτσε, κατά τη διάρκεια ενέργειας εμπρηστικού σαμποτάζ ενάντια στην εταιρεία υλοτομίας Mininco. Το μέλος της κοινότητας των Μαπούτσε, Hector Llaitul, δήλωσε: «Ο Pablo έπεσε πολεμώντας, και γι’ αυτό θα δικαιώσουμε τη μνήμη του.»

Στήθηκαν οδοφράγματα στις περιοχές Huichahue και Licano.

Την Παρασκευή 9 Ιούλη, ο 29χρονος Pablo Marchant, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Arauco Malleco (CAM) των Μαπούτσε, δολοφονήθηκε στη φάρμα της Santa Ana Tres Palos που ανήκει στην εταιρεία υλοτομίας Mininco (CMPC), αφού δέχθηκε πυρά από την αστυνομία.

Το μεσημέρι του Σαββάτου, περίπου 300 άτομα κατέφθασαν έξω απ’ την Ιατροδικαστική Υπηρεσία στο Temuco για ν’ αποχαιρετίσουν το μέλος της κοινότητας των Μαπούτσε. Συνόδευσαν το φέρετρο, την ίδια στιγμή όπου ξεσπούσαν διαδηλώσεις ανά τη Χιλή για το ζήτημα των Μαπούτσε. Περιλαμβάνονταν οι περιοχές Temuco, Concepción, Santiago και Viña del Mar.

Η επίθεση στην εταιρεία υλοτομίας στέφθηκε με επιτυχία, αφήνοντας πίσω της πυρπολημένα ένα λεωφορείο, ένα φορτηγό παροχής πετρελαίου και έναν ολισθητήρα.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν των ανατρεπτικών και αναρχικών κρατουμένων για τη συντρόφισσα Luisa Toledo Sepúlveda

“Με κάθε μέσο, πιστεύω πως η βία που ασκούμε είναι δίκαιη. Είν’ αναγκαία. Πιστεύω πως δεν μπορούμε πλέον να προσπαθούμε να γυρνάμε το άλλο μάγουλο. Όχι μόνον τούτη η φράση είναι ψέμα, αλλά επίσης δεν επωφελεί και κανέναν. Δε θα μπορούσε άλλωστε. Οφείλουμε να έχουμε τη δυνατότητα να αυτοπροστατευόμαστε όντας όμορφα βίαιοι. Πρέπει να καλύπτουμε τα πρόσωπά μας και να ξεχυνόμαστε στους δρόμους για να εναντιωθούμε σε οτιδήποτε εκπροσωπεί τις ειδεχθείς εξουσίες που πολεμάμε.” – Luisa Toledo Sepúlveda

*

Ανακοινωθέν μέσα απ’ τις φυλακές για τη Luisa Toledo Sepúlveda.

Η μητέρα, γιαγιά και αιώνια συντρόφισσά μας, Luisa Toledo Sepúlveda, έχει φύγει μακριά μας. Μέσα απ’ τα διάφορα ιδρύματα σωφρονισμού και τιμωρίας όπου έχουμε περιδιαβεί για δεκαετίες και για χρόνια, διατηρώντας ακμαία την αυτόνομη, ανατρεπτική και αναρχική αντίσταση, συναντιόμαστε ξανά στη θαλπωρή των μικρών μας ορδών για ν’ αγκαλιάσουμε αιώνια τη “Luisa”, την ανατρεπτική μας μητέρα.

Πονάμε κι οι καρδιές μας σπαράζουν ενόσω διαβαίνουμε ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές συντροφισσών και συντρόφων των οποίων το ταξίδι έχουν για χρόνια σημαδέψει τα λόγια κι οι δράσεις της “γιαγιάς”, από τα παιδιά στις μητροπόλεις ως τους εξεγερμένους εφήβους και τις νεαρές μαχήτριες.

Νιώθουμε τη δύναμη της φωνής της ως τη φωνή των παιδιών της, τα οποία συνάμα είμαστε όλοι κι όλες εμείς που αδιαμφισβήτητα μας έχει σημαδέψει η σιγουριά των λόγων της, λόγια σφυρηλατημένα με φωτιά, σφαίρες, ιαχές, συνωμοσίες, συνείδηση, όμορφα βίαιη μνήμη, απ’ την αδιάλλακτη επιμονή ως τη μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο της κυριαρχίας και όλων των εξουσιών.

Τα παιδιά σου που αντιστέκονται στις φυλακές, οι φυγόδικοι παράνομοι που συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται, απ’ τις διάφορες γωνιές του πλανήτη όπου το όνομά σου ακούγεται ως συνώνυμο της Αντίστασης, της Μνήμης και της Ανατροπής, σήμερα φωνάζουμε μαζί και ενωμένοι πολύ δυνατά και ξεκάθαρα πως συνεχίζουμε ανενδοίαστα να υψώνουμε το λάβαρο του κοινωνικού πολέμου, της συνεχούς συγκρουσιακής κίνησης στον αγώνα για την ολική απελευθέρωση.

Καλούμε όλους και όλες τις επαναστάτριες που επάξια έχουν επωμιστεί τη μετωπική σύγκρουση με την κυριαρχία μέσω της άμεσης δράσης, να δηλώσουν πολεμικό παρόν μέσω χειρονομιών μνήμης για τη Luisa Toledo Sepúlveda.

Καλούμε να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα της φωνής της, του αγωνιστικού της πνεύματος, των σοφών της λόγων, των αδιάκοπων πρακτικών της που πάντα βρίσκονταν στο πλευρό της παρανομίας και της αυθεντικής ανατρεπτικής συνενοχής.

Σας αγκαλιάζουμε και είμαστε μαζί σας. Manolo, Flaca, Sol, Alen.

Χαιρετίζουμε τη Villa Francia και όλους τους συνενόχους.

Αγκαλιάζουμε τα μαχόμενα Μαπούτσε αδέρφια μας!!

Αγκαλιάζουμε εσένα, με αιώνια εμπόλεμη αγάπη, λατρεμένη μας μητέρα, γιαγιά, συντρόφισσα!!

Luisa Toledo Sepúlveda, θα ζεις για πάντα στον αντιεξουσιαστικό, αυτόνομο, ανατρεπτικό κι αναρχικό αγώνα!!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!!

Θάνατος στο Κράτος και ζήτω η Αναρχία!

Μαχόμενη νεολαία: Διαρκής εξέγερση!!

Μέχρι να ισοπεδώσουμε και το στερνό προπύργιο της κοινωνίας-φυλακής!

Μέχρι την ολική απελευθέρωση!!

Pablo Bahamondes Ortiz, Εταιρική φυλακή Σαντιάγο 1.

Monica Caballero Sepúlveda, Γυναικεία φυλακή Σαν Μιγκέλ.

Marcelo Villarroel Sepulveda, Juan Aliste Vega, Joaquin Garcia Chanks, Juan Flores Riquelme, Francisco Solar Domínguez, Εταιρική φυλακή Ρανκάγουα.

Τρίτη 6 Ιούλη 2021 – Σαντιάγο, Ρανκάγουα. Περιοχές κυριαρχούμενες απ’ το Κράτος της Χιλής.

“Luisa, μητέρα των μαχόμενων ανθρώπων, ακολουθούμε το παράδειγμά σου μέχρι τη νίκη”

“Luisa Toledo, παρούσα σε κάθε οδόφραγμα — Θα είμαστε όμορφα βίαιοι”

“Όποιος ξεχνά τους φυλακισμένους, ξεχνά τον ίδιο τον αγώνα”

Ο κόσμος που πήγαινε από τη Villa Francia στο Γενικό Κοιμητήριο για την κηδεία της Luisa Toledo Sepúlveda

Η κηδεία της Luisa Toledo Sepúlveda

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αργεντινή: 4 χρόνια μετά τον θάνατο του αναρχικού συντρόφου Santiago Maldonado

2017 – 1η Αυγούστου – 2021

Για τη μαύρη μνήμη του αναρχικού συντρόφου Santiago Maldonado

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Santiago Maldonado, συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε τη μνήμη του συντρόφου μας.

Καθώς η αναρχική μνήμη σημαίνει δράση, απευθύνουμε κάλεσμα μνήμης για τον Lechu, αναδεικνύοντας τις ιδέες και τις αντιλήψεις του συντρόφου μας.

Δεν ξεχνάμε πως ο Santiago δολοφονήθηκε από τους κατασταλτικούς εκπροσώπους του Κράτους σε οδόφραγμα στο Puelmapu, ούτε επίσης λησμονούμε πώς σφετερίστικαν τον θάνατό του οι ρεφορμιστές κι οι υποστηρικτές αυτής της κοινωνίας, εκμεταλλευόμενοι το πρόσωπο και το σώμα του για τα πολιτικά τους παιχνίδια. Γι’ αυτό λοιπόν:

  • Τούτη τη χρονιά προτείνουμε να ΜΗ χρησιμοποιηθεί η εικόνα του Santiago για προπαγάνδα, αλλά κατά προτίμηση τα τραγούδια του, οι ιδέες και οι πρακτικές του, αντιπαλεύοντας έτσι το γεγονός ότι οι κυρίαρχοι κατέστησαν την εικόνα του κενή και ξεθωριασμένη.
  • Γνωρίζοντας πως ο Lechu αγωνιζόταν για τη γη και ενάντια στο κεφάλαιο, προτείνουμε να αναδυθεί μια μνήμη πολύμορφη, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στο να ενθυμηθούμε και τα υπόλοιπα συντρόφια μας που έπεσαν στους αντίστοιχους αγώνες. Έτσι, έξι μήνες μετά τη δολοφονία της Emilia Baucis από φονιάδες κατά τη διάρκεια ανάκτησης εδαφών των Μαπούτσε, καλούμε να βρίσκεται παρούσα η Bau στις δράσεις μας.
  • Προτείνουμε μια μνήμη δια της πράξης, η οποία αντιλαμβάνεται πως ο εχθρός βρίσκεται παντού, οξύνοντας έτσι τις δυνατότητές μας για επίθεση. Μπορούμε να εκφράσουμε τη δημιουργικότητά μας μέσω της επίθεσης, ας μην το ξεχνάμε.

Για μια μαύρη μνήμη

Για τη διάχυση της προπαγάνδας και των δράσεων

Να μη λησμονήσουμε κανένα συντρόφι μας.

Προς τα συντρόφια μας που βρίσκονται στα μπουντρούμια της εξουσίας στη Χιλή, να γνωρίζετε πως βρίσκεστε δίπλα μας σε κάθε μας δράση.

Ιούλης 2021,

MalosAires, Περιοχή (ακόμα) κυριαρχούμενη απ’ το αργεντίνικο Κράτος.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Παρέμβαση στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και στο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Το βράδυ του Σαββάτου συντρόφισσες και σύντροφοι που ανταποκρίθηκαν μαζικά στην Πρωτοβουλία που καλέστηκε για την υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης πορεύθηκαν από την Πλατεία Εξαρχείων μέχρι το μνημείο του Αλέξανδρου στον πεζόδρομο των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα, με συνθήματα σχετικά με την ιστορικότητα της περιοχής των Εξαρχείων, τους δολοφονημένους συντρόφους μας, την συνέχεια των αγώνων. Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκαν κείμενα και υπήρξαν συζητήσεις με περαστικούς, θαμώνες και νεαρό κόσμο που άραζε στην ευρύτερη περιοχή.

Σε μια εποχή όπου η συλλογική μας μνήμη σαρώνεται από τους πληροφοριακούς – προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου και του κράτους ξεπροβάλει η κουλτούρα του εκφυλισμού, της παραίτησης, της ηττοπάθειας. Όπου η μνήμη του αγώνα, των νεκρών μας, των εξεγέρσεων που γεννήσαν ελπίδες και καθόρισαν γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών κινδυνεύει να αλλοιωθεί και να βουτηχτεί μέσα στον αναθεωρητισμό και την μουσειοποίηση της. Ο αγώνας για την επανοικιοποίηση της μνήμης είναι ταυτόχρονα αγώνας για να δημιουργήσουμε νέα σημεία συνάντησης και προοπτικής, αγώνας ώστε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και να ενώσουμε τα κομμάτια της επαναστατικής μνήμης κόντρα στον τεμαχισμό της μέσα στον καπιταλιστικό κόσμο. Να συναντηθούμε ξανά για να επικοινωνήσουμε την αναγκαιότητα να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας στο σήμερα.

Γιατί η μνήμη που κωδικοποιούν μέσω και του πληροφοριακού πολέμου κράτος/κεφάλαιο: «Είναι μνήμη του υπάρχοντος τρόπου παραγωγής και όχι της επαναστατικής υπέρβασης του, η οποία έχει σημαία της το σύνθημα “Το αδύνατο για αυτό το σύστημα είναι η δική μας δυνατότητα”. Η δική μας δυνατότητα πάνω από όλα είναι η απελευθέρωση των μικρών διαβόλων. Είναι μνήμη αποκεντρωμένη και παράδοξη, όχι απλά προσανατολισμένη στο μέλλον, αλλά μνήμη μελλοντικών γεγονότων.»

Χαιρετίζουμε όλες τις κινηματικές πρωτοβουλίες που καλούνται σε δημόσιους χώρους στη περιοχή (μπαζάρ βιβλίων, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις κλπ) και καλούμε τον κόσμο του αγώνα να αναλάβει τέτοιες πρωτοβουλίες ώστε βήμα – βήμα να ξανακάνουμε τα Εξάρχεια μια γειτονιά ζυμώσεων όπου οι λέξεις εξέγερση, ζωή, αγώνας, μνήμη θα ξαναπάρουν την υπόσταση και το νόημα που τους αξίζουν.

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης που μοιράζονταν :

ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Για όποιον/α έχει οργανωθεί στο αναρχικό και ευρύτερα ανατρεπτικό κίνημα τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά και σε οποιονδήποτε έχει βρεθεί στη περιφέρεια του, ο τίτλος του κειμένου σημαίνει πολλά παραπάνω από 4 λέξεις. Είναι η γειτονιά όπου οι νέοι σύντροφοι/ισσες έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με τον λόγο και τις πράξεις του κινήματος. Η γειτονία που οι περισσότεροι βιώσαμε πρώτη φορά τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Η γειτονιά που ψαχτήκαμε, πολιτικοποιηθήκαμε, ήρθαμεσε επαφή με την πολύμορφη δράση. Η γειτονιά -καταφύγιο διαχρονικά ανθρώπων που ξεφεύγουν από τα κανονικά πρότυπα και ένιωθαν ασφάλεια στη εξεγερμένη γειτονιά των Εξαρχείων. Η γειτονία που σε συνθήκες ανόδου ακροδεξιών πρακτικών στο κέντρο της Αθήνας άνοιξε την αγκαλιά της και υποδέχτηκε τους/τις κολασμένους/ες αυτού του κόσμου.

Τα Εξάρχεια αποτέλεσαν μέσα σε όλα τα άλλα τον θεματοφύλακα της Εξέγερσης του Δεκέμβρη το 2008. 12 χρόνια πριν τον αίμα του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη συμβολή Μεσολογγίου και Τζαβέλα πότισε και θέριεψε το δέντρο της αντίστασης και της εξέγερσης η οποία πήρε Πανελλαδικές διαστάσεις αποτελώντας τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο ξέσπασμα οργής από τη πτώση της Χούντας το 1974. Το μνημείο λοιπόν που στέκεται στη συμβολή των παραπάνω οδών συμβολίζει αυτό ακριβώς. Τη δύναμη των ανθρώπων που ενώ ένας έφηβος σύντροφος ξεψυχούσε στα χέρια τους βρήκαν τη δύναμη να μετατρέψουν τα δάκρυα σε οργή, τη θλίψη σε συνείδηση, τον φόβο σε στράτευση στον αγώνα και να αφήσουν μια τεράστια παρακαταθήκη που μετά από τόσα χρόνια εμπνέει και δίνει εργαλεία σε κάθε αγωνιζόμενο/η. Είναι η επαναστατική μνήμη που σκεπάζει βαριά αυτά τα ντουβάρια που σου σφίγγει τη καρδιά και δεν σε αφήνει να υποχωρήσεις και να παραιτηθείς αλλά να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι με όλα τα μέσα στο δύσκολο και ανηφορικό μονοπάτι του αγώνα για την απελευθέρωση από τα δεσμά κράτους / κεφαλαίου.

Το διάστημα μετά από τη δυναμική διαδήλωση της Νέας Σμύρνης παρατηρούμε την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου από τη νεολαία (κυρίως) μετά από 6 μήνες σκληρής καταστολής λόγω του lockdown που είχε επιβληθεί από τις αρχές Νοεμβρίου. Τίποτα αρνητικό ως εδώ. Το πρόβλημα για εμάς είναι πως η επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου γίνεται υπό το πρίσμα της άκρατης χωρίς όρια διασκέδασης και όχι με όρους πολιτικούς–ανατρεπτικούς. Με απλά λόγια το κίνημα που μάτωσε, συγκρούστηκε, επιτέθηκε, ένιωσε στο πετσί του το κόστος αυτής της στάσης όλο αυτό το διάστημα δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τη κρατική υποχώρηση και να την εκτρέψει ενδεχομένως σε πιο ριζοσπαστικά μονοπάτια, αλλά παραδόθηκε στον βωμό της εναλλακτικής διασκέδασης με ότι αυτό συνεπάγεται.

Όπως αναφέραμε και πριν η πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική, ιστορία των Εξαρχείων, είναι ιστορία αγώνα, εξεγέρσεων, συγκρούσεων, ζυμώσεων και πολλά παραπάνω. Αν λοιπόν στο πέρασμα των χρόνων έχουν υπάρξει φαινόμενα εκφυλισμού(η ευθύνη των οποίων μας βαραίνει όλους και όλες καθώς κανείς δεν είναι αμόλυντος)στο χέρι μας είναι να παλέψουμε για την απομάκρυνση τους. Ένα τέτοιο φαινόμενο λαμβάνει χώρατο τελευταίο χρονικό διάστημα με την εικόνα καθημερινών πάρτι γύρω από το μνημείο, με κόσμο να χορεύει πάνω λες και πρόκειται για μπάρα σε κλαμπ, με αποκορύφωμα την επίθεση, το λιντσάρισμα και τον βαρύ τραυματισμό συντρόφου από ομάδα ατόμων όταν τους έκανε παρατήρηση για το γεγονός αυτό. Η εικόνα ενός τραυματισμένου συντρόφου επειδή διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός του εκφυλισμού του μνημείου είναι μια εικόνα αντιστροφής των νοημάτων και της πραγματικότητας που θέλουμε να καλλιεργήσουμε και να διαμορφώσουμε και στην γειτονιά των Εξαρχείων. Είναι μια εικόνα ντροπής που συμπυκνώνει όλο τον εκφυλισμό του τελευταίου χρονικού διαστήματος.

Για να τελειώνουμε τα Εξάρχεια δεν θα γίνουν ένα εναλλακτικό διασκεδαστήριο. Η οικονομική ανάπτυξη των Εξαρχείων με το gentrification(Λόφος του Στρέφη, έργα για μετρό, Rbnb) και την άνοδο της μεσαίας επιχειρηματικότητας(μαγαζιά, ξενοδοχεία κλπ)πηγαίνει χέρι –χέρι με το εμπόριο ναρκωτικών και τα κυκλώματα των μπράβων, την άλλη όψη της παραοικονομίας που αναπτύσσετε πάντα παράλληλα με την «επίσημη». Το απόστημα αυτό πρέπει να σπάσει, τα Εξάρχεια πρέπει να αποτελέσουν ξανά μια γειτονιά φόβητρο για τους φασίστες, τους μπάτσους, τους μαφιόζους και τα αφεντικά τους, μια γειτονιά όπου η αλληλεγγύη μεταξύ όσων αγωνίζονται για έναν κόσμο ισότητας είναι κάτι παραπάνω από διακηρύξεις και λόγια. Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε τον κόσμο που έρχεται σε επαφή με την περιοχή να μελετήσει την ιστορία της, την ανθρωπογεωγραφία της, τις αντιφάσεις της, την συμβολή της στην ανάπτυξη των αγώνων τις τελευταίες δεκαετίες. Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία η οποία δεν είναι αυτή της ατέρμονης εναλλακτικής διασκέδασης, του ακίνδυνου «επαναστατικού» lifestyle, των ανθρώπων χωρίς μνήμη που ευτελίζουν ένα μνημείο το οποίο συμβολίζει τις εξεγέρσεις του παρελθόντος και αποτελεί ένα τόπο συλλογικής μνήμης και επεξεργασίας για αυτές του μέλλοντος. Όσοι έχουν τέτοιες βλέψεις ας αρχίζουν να ανηφορίζουν προς την περιοχή του Κολωνακίου γιατί η πραγματικότητα θα τους διαψεύσει.

Πρωτοβουλία Συντροφισσών και Συντρόφων
για την υπεράσπισης της επαναστατικής μνήμης

Πηγή: Athens Indymedia

Ηράκλειο Κρήτης: Χειρονομία μνήμης για τον Σπύρο Δραβίλα

Προτιμώ να γίνω στάχτη παρά σκόνη!

Προτιμώ η σπίθα μου να εξαντληθεί μέσα στη φωτιά,

παρά να σαπίσει από την υγρασία!

Προτιμώ να γίνω μετεωρίτης,

κάθε άτομο μου να γίνει εκθαμβωτική λάμψη,

απ’ ό,τι ένας κοιμισμένος και παντοτινός πλανήτης.

Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να επιβιώνει!

Δε θα σπαταλήσω τις μέρες μου,

προσπαθώντας να τις παρατείνω.

Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου

Στις 29 Μαιου και ώρα 4 δυνάμεις των ΕΚΑΜ και της αντιτρομοκρατικής περικύκλωσαν το σπίτι στη Νέα Αγχίαλο Βόλου όπου βρίσκονταν ο Σπύρος και οι σύντροφοι του.

Η εντολή από τους μπασκίνες ήταν μια,όπως πάντοτε σε αυτή τη ζωή, παραδοθείτε!

Χωρίς δεύτερη σκέψη και αρνούμενος να επιστρέψει στα μπουντρούμια της δημοκρατίας ο Σπύρος αρπάζει το καλάσνικοφ και με τον πιο αμετάκλητο τρόπο δηλώνει την περιφρόνηση του για αυτόν τον γερασμένο κόσμο και τους υπηρέτες του.Περήφανος και αγέρωχος βάδισε για μια τελευταία φορά στο μονοπάτι της απόλυτης ελευθερίας.

Χαράσσει από εκείνη τη μέρα το όνομά του στην επαναστατική μνήμη και δεν μας επιτρέπει να τον ξεχάσουμε.Πως γίνεται να ξεχάσουμε εκείνους τους ανθρώπους που σαν διάττοντες αστέρες έδωσαν λίγο από το φως τους μέσα στην παραίτηση και την αθλιότητα του υπάρχοντος.Πως γίνεται στην τελική να ξεχάσουμε εκείνους που αγάπησαν παράφορα τη ζωή και γιαυτό δε δείλιασαν στιγμή μπροστά στο θάνατο..

Να οργανώσουμε την απειθαρχία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Ούτε ποινικοί ούτε πολιτικοί, μπουρλότο και φωτιά σε κάθε φυλακή

Aγάπη και Δύναμη στο σύντροφο Σπύρο Χριστοδούλου

Συνένοχη αλληλεγγύη με τους φυγάδες και τους παρανόμους

αναρχικοί/ες

Πηγή: Athens Indymedia

Σπύρος Χριστοδούλου: Τιμή για πάντα στον σύντροφο Σπύρο Δραβίλα

Πρίν έξι χρόνια στις 29/05/2015, η ημέρα που έφυγες ελέυθερος και χαμογελαστός. Επέλεξες την ελευθερία μπροστά σε μια αιχμάλωτη ζωή.

Μικρέ μου Σπυράκο, πάντα μαχητής έδωσες την τελευταία μάχη και την κέρδισες με χαμόγελο, τιμή και αξιοπρέπεια!

Όσος χρόνος και να περάσει θα είσαι πάντα στην καρδιά και την σκέψη μου.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΣΠΥΡΟ ΔΡΑΒΙΛΑ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

29/05/2021

Σπύρος Χριστοδούλου

Υπόγεια γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού

Πηγή: Athens Indymedia

Ουρουγουάη: Οδοφράγματα μνήμης και αλληλεγγύης

Μέρα χάους.

Στην περιοχή που καταδυναστεύεται απ’ το Κράτος της Ουρουγουάης.

Τη νύχτα της 22ας Μάη, στη μνήμη του συντρόφου μας, Mauricio Morales, αλλά και όλων των πεσόντων και των αιχμαλώτων του (αντι-)κοινωνικού πολέμου, διακόψαμε τη γελοία εμπορευματική ροή με πύρινα οδοφράγματα στον παραθαλάσσιο δρόμο (έναν απ’ τους βασικούς δρόμους ταχείας κυκλοφορίας στη χώρα) .

Χαιρετίζουμε όσες και όσους περνούν στη δράση, είτε εδώ είτε οπουδήποτε στον κόσμο!

Χαιρετίζουμε τα αιχμάλωτα συντρόφια που διατηρούν αλύγιστη στάση!

Μίσος απέναντι σε Κράτος και Κεφάλαιο!

Ενάντια στον μακροχρόνιο εγκλεισμό!

Άμεση απελευθέρωση του Marcelo Villarroel και όλων των κρατουμένων.

Ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Στη μνήμη του αναρχικού συντρόφου μας, Mauricio Morales… 2009-2021

«… Νομίζω πως η αξιοπρέπεια κάποιου προκύπτει, πρωτίστως, απ’ το να μην αμφιταλαντεύεται για τις ιδέες του, να παραμένει σταθερός. Διότι, αν προσπαθήσουν να σε καθυποτάξουν μέσω αντιξοοτήτων, παράλογης βίας (θεωρώ πως υπάρχει και λελογισμένη βία), τιμωριών, άπαξ και όλα αυτά τελειώσουν, αν συμβιβαστείς και παραμείνεις σιωπηλός και πλημμυρισμένος από δισταγμό κι αμφιβολία, τη γάμησες. Οι ιδέες δίχως πράξεις δεν αξίζουν τίποτα, γι’ αυτό θεωρία και δράση πρέπει να είναι και είναι ένα ενιαίο πράγμα.»

Mauri

Νωρίς το ξημέρωμα της 22ας Μάη του 2009, πέθανε ο σύντροφός μας, Mauricio Morales. Κουβαλούσε εκρηκτικό μηχανησμό ο οποίος εξερράγη στην τσάντα του, και ξεψύχησε στο σημείο εκείνο. Φαίνεται πως στόχος της επίθεσής του ήταν ο άθλιος θεσμός της Αστυνομίας (συγκεκριμένα, η Σχολή Δεσμοφυλάκων). Έφυγε ως μαχητής, δίχως φόβο, δίχως δισταγμό, πολεμώντας κάθε μορφή εξουσίας.

Πήρε την απόφαση να περάσει απ’ το μίσος στη δράση. Μετέτρεψε τη ζωή του σε μια διαρκή μάχη ενάντια στο υπάρχον. Τα έντυπα, η άμεση στήριξη σε αιχμάλωτα συντρόφια, η διάχυση του αναρχικού και αντι-εξουσιαστικού λόγου, η διάδοση ιδεών, αποτέλεσαν κάποια απ’ τα στιλέτα που ακόνισε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ποθούσε έτσι να συνεισφέρει με ποικίλους τρόπους στην καταστροφή τούτης της κοινωνίας που θεμελιώνεται στη λογική της εξουσίας και της εκμετάλλευσης.

Το άστρο του Mauri ακόμα λάμπει στον αγώνα

Act for freedom now!

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

*

Έξι κείμενα αναρχικών αιχμαλώτων και του εντύπου Conspiración Ácrata για τα τέσσερα χρόνια από το θάνατο του Mauricio Morales

Πηγή: Parabellum

*

Γράμμα του Sergio Maria Stefani για τα 4 χρόνια από το θάνατο του Mauricio Morales

Για να τελειώνουμε με τη λατρεία των πτωμάτων

Πριν από τέσσερα χρόνια ο Mauri πέθανε, ενώ η τροχιά του αγώνα που διάλεξε συνεχίζει αταλάντευτη. Την αστραπή της έκρηξης, η οποία δυστυχώς χτύπησε αυτόν αντί για του εχθρούς για τους οποίους προοριζόνταν, ακολούθησε ο κεραυνός που ταρακούνησε τα πνεύματα όλων μας, εμείς οι αδερφοί και οι αδερφές του διασκορπισμένοι στον κόσμο και κινητοποιημένοι από το ίδιο πάθος καταστροφής του υπάρχοντος.

Η χαρά που ξεχύνεται πάντα όταν ανακαλύπτεις μια συντροφική καρδιά, πνίγηκε από τη συνείδηση του γεγονότος πως αυτή η καρδιά δε θα αντλεί πια αίμα και οργή. Ο Mauri δεν ήταν ο πρώτος που πέθανε λόγω της απόφασής του να μη διαχωρίζει τη σκέψη από την πράξη, δε θα είναι δυστυχώς ούτε ο τελευταίος, αλλά εγώ νομίζω πως η θλίψη δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον θυμόμαστε. Μέσα σε αυτά τα χρόνια που πέρασαν, ο Mauri δεν αφέθηκε να σαπίσει μέσα στον τάφο αλλά συνέχιζε να ζει και να μάχεται μέσα απο κάθε επίθεση, άσχετα με το αν ήταν αφιερωμένη σε αυτόν ή όχι. Οι φλόγες εξαπλώνονται όσο υπάρχει καύσιμο, έτσι ώστε η χαρά του να μη μπορεί να σβήσει μέχρι να χτυπήσουμε τον εχθρό διαρκώς και οι δράσεις είναι το οξυγόνο που θρέφει τις φλόγες, πριν τα τόσα πολλά λόγια πνίξουν και μειώσουν τη μικρή σπίθα μέχρι να τη σβήσουν.

Ας μην καταλήξουμε στη λατρεία των πτωμάτων, ας μη συντρίψουμε τα σώματα των αδερφών μας κάτω από μέτρα γης και ας μη μπερδευτούμε από τα μαρμάρινα μνημεία, με τα οποία νομίζουν κάποιοι ότι τους τιμούν, αλλά αντίθετα ας συλλήσουμε τους τάφους, όπως ο Ραβασόλ, για να πάρουμε πίσω στα χέρια μας τα μαχαίρια, τους πυροκροτητές, τα πιστόλια και το μπαρούτι που μπορούν ακόμα να χτυπήσουν τον εχθρό παρά να τα αφήσουμε να σκουριάσουν και να παραδοθούν μουχλιασμένα στη μνήμη.

Ας αντικαταστήσουμε τη μνήμη με την εικονοκλαστική οργή. Ας σταματήσουμε να περιμένουμε ένα μέλλον που δε θα έρθει ποτέ και να γιορτάζουμε ένα παρελθόν που έχει αρχίσει ήδη να ζέχνει όπως ο αποπνικτικός αέρας ενός μουσείου. Υπάρχει ένα παρών που πρέπει να φλέγεται από το πάθος μας. Ας εμπιστευθούμε τη μνήμη του Mauri στα χέρια μας και ας ταρακουνήσει ο κεραυνός μας τους εχθρούς, στο άκουσμα της ηχούς του γέλιου του.

Sergio Maria Stefani

Σημείωση του μεταφραστή στα αγγλικά:

O Sergio Maria Stefani βρίσκεται φυλακισμένος στην Ιταλία μαζί με αρκετούς άλλους στο πλαίσιο της επιχείρησης Ardire που εκπόνησε το κράτος μετά τον πυροβολισμό του Roberto Adinolfi. Περισσότερα γραπτά του και πληροφορίες για τη φυλάκισή του μπορούν να βρεθούν εδώ και εδώ.

*

Γραμμα του Nicola Gai για τα 4 χρόνια από το θάνατο του Mauricio Morales

Για μια μονάχα ώρα μανιασμένης αναρχίας

Η αστραπή που πριν τέσσερα χρόνια φώτισε τη νύχτα της χιλιανής πρωτεύουσας και εμπόδισε τον Mauri να εκτελέση την πράξη του έκανε εμφανή σε όλους μας την ομορφιά και τη δύναμη που ενυπάρχουν στον αγώνα για την αναρχία. Τίποτα δε μπορεί να μας δώσει περισσότερη χαρά και ευχαρίστηση από το άναμμα του φυτιλιού του μηχανισμού που πρόκειται να χτυπήσει το μέρος όπου εκπαιδεύονται οι δήμιοι που θα βασανίσουν τους φυλακισμένους αδερφούς και αδερφές μας.

Μόνο εκείνη τη στιγμή που η τάση μας για ελευθερία ενώνεται πάλι με τη δράση,καταφέρνουμε να βιώσουμε την αναρχία στο εδώ και στο τώρα. Δυστυχώς το όνειρο που κουβαλάμε στις καρδιές μας παραείναι μεγάλο για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε μπροστά στον τερατώδη τοίχο της εξουσίας, που ορθώνεται προστατεύοντας το κράτος και το κεφάλαιο. Όταν βάζουμε τη ζωή μας στο παιχνίδι, αναπόφευκτα, καταλήγουμε να αντιμετωπίζουμε τη σκληρότητα που ενυπάρχει στον αγώνα: φυλακή ή θάνατος.

Όλα αυτά δεν πρέπει να μας φοβίζουν, αλλά αντίθετα πρέπει να δυναμώνουν τη συνείδηση και την αποφασιστηκότητα μας να συνεχίσουμε με χαρά την επίθεση στο υπάρχον. Γι’αυτό μπορούμε να επιβεβαιώσουμε χωρίς ρητορίες πως ο Mauri συνεχίζει να ζει μέσα από όλες τις επιθετικές δράσεις.

Κουράγιο και δύναμη σε όλους τους συντρόφους που ανώνυμα χτυπούν το κράτος και το κεφάλαιο, κουράγιο και δύναμη σε εκείνους που δίνουν ένα όνομα στην οργή τους, κουράγιο και δύναμη σε αυτούς που δίνουν ζωή στην ΑΑΟ/ΔΕΜ. Θα δδώσουμε σώμα και ψυχή στη μαύρη διεθνή, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος να καταστρέψουμε.

Ζήτω η Αναρχία!

Nicola Gai

Σημείωση του μεταφραστή στα αγγλικά:

Ο Nicola Gai βρίσκεται φυλακισμένος στην Ιταλία και κατηγορείτε για τον πυροβολισμό του Roberto Adinolfi μαζί με τον Alfredo Cospito. Περισσότερα γραπτά του και πληροφορίες για τη φυλάκισή του μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ.

*

Γράμμα του Alfredo Cospito για τα τέσσερα χρόνια από το θάνατο του Mauri

Όταν διάβασα τα νέα του θανάτου του Mauri, την καταλάθος έκρηξη του μηχανισμού που κουβαλούσε, ήταν ένα χτύπημα στην καρδιά, ακόμα και αν δεν τον ήξερα, ακόμα και αν δεν τον είχα δει ποτέ, αντιλήφθηκα ενστικτωδώς πως περπατούσε στο ίδιο μονοπάτι με εμένα.  Τις μέρες που ακολούθησαν, οι δράσεις, οι συγκρούσεις, η έξωση του σπιτιού που έμενε, η οργισμένη του κηδεία.

Η μνήμη μου γύρισε σε παλιότερες μέρες που ήμουν φυλακισμένος, πριν μερικά χρόνια, όταν με μια αίσθηση ανικανότητας έλαβα τα νέα για το θάνατο του Baleno*. Και τότε υπήρχαν συγκρούσης, οργισμένη κηδεία, ο θάνατος της Sole και τότε ήταν χτύπημα στην καρδιά αλλά εκείνη την εποχή είχα την αίσθηση πως ήμουν ανυπεράσπιστος, ανίκανος. Σήμερα έχω αφήσει πίσω αυτήν την αίσθηση της ανικανότητας, τώρα ξέρω τι να κάνω. Ξέρω ακριβώς τι ένιωσε ο Mauri τις στιγμές πριν το θάνατό του. Την αδρεναλίνη, την ευτυχία της συνειδητοποίησης των επιθυμιών μέσα από τη δράση, την αντίσταση σε αυτό το σκατένιο σύστημα με οποιοδήποτε καταστροφικό μέσο. Δεν ήταν ένας απαίσιος θάνατος. Σίγουρα θα ήταν όμορφα αν ζούσε για να χτυπά, να χτυπά ξανά και ξανά…αλλά σε κάθε περίπτωση είναι η μοίρα που έχουμε διαλέξει για τους εαυτούς μας.

Σήμερα αυτή η χαρά ζει ξανά μέσα σε κάθε ατομικότητα που οπλίζει τα χέρια του ενάντια στην εξουσία που γίνεται δυνατότερη μέρα με τη μέρα, στη σταδιακή και συνεχή εξάπλωση της μαύρης διεθνούς, στους δεκάδες πυρήνες της FAI που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε όλον τον κόσμο, στο χαμόγελο εκείνου που μόλις άναψε το μπαρούτι. Ο Mauri ζει μέσα στις δράσεις. Δεν υπάρχει γυρισμός.

Alfredo Cospito

Σημειώσεις του μεταφραστή στα αγγλικά:

1 Η Sole και ο Baleno (Maria Soledad Rosas and Edoardo Massari), είναι δύο αναρχικοί που κατηγορήθηκαν για οικοτρομοκρατικές ενέργειες στου αγώνες του No TAV στο Τορίνο τη δεκαετία του 90 μαζί με τον Pelissero. Οι Sole και Baleno αυτοκτόνησαν στη φυλακή.

2 Ο Alfredo Cospito βρίσκεται φυλακισμένος στην Ιταλία και κατηγορείται για τον πυροβολισμό του Roberto Adinolfi μαζί με το Nicola Gai. Περισσότερα κείμενα και πληροφορίες για την φυλάκισή του εδώ και εδώ.

*

Λογια του Juan Aliste, τέσσερα χρόνια από το θάνατο του Mauri

Πρέπει κάποιος να έχει κουφή ψυχή, να είναι τυφλός, ένας yanacona ή ένας déclassé για να μην αναγνωρίζει πως περνάμε μπροστά από μια κοινωνική ιερά εξέταση του κεφαλαίου και της αστυνομικής τάξης.

Αυτή η κοινωνική ιερά εξέταση λειτουργεί με πλήρη ικανότητα, έχοντας στη διαθεσή της καταπιεστικούς μηχανισμούς και δυνάμεις. Επομένως οι ζωές μας υποβιβάζονται στον τόνο της αποξένωσης και της νοθρώτητας. Το παροδικό αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι να έχουν συνηθίσει να υπακούν χωρίς να έχουν τη δυνατότητα της έκπληξης, χωρίς χρόνο για αναστοχασμό και περιορισμένοι από άποψη δράσης.

Η ρήξη με το καθεστώς, επιβεβλημένο ως μορφή ζωής, μας δίνει το οξυγόνο για να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και επομένως να γίνουμε οι πρωταγωνιστές στην αντίσταση κοιτώντας με μάτια λαμπερά και γεμάτα ελευθερία τον ορίζοντα του αδύνατου, που περνά από όσα έχουμε: αγάπη, τρυφερότητα, οργή.

Σα λαικοί μαχητές, με τα όπλα στο ένα χέρι, βιβλία και επαναστατικά συνθήματα στο άλλο, με την ιδέα της ελευθερίας στο μυαλό, με τη διαρκή εξέγερση στις πράξεις μας, με τα αστέρια και τις αγάπες μας στην καρδιά.

Στην απόφαση/δράση, όλοι οι Mauricio, όλοι οι Norma είναι πάντα παρόντες.

Πάντα!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει Εξέγερση

Juan Aliste

Εξεγερτικός κρατούμενος

Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας, Χιλή

Μάιος 2013

Σημείωση του μεταφραστή στα αγγλικά:

Στην  αυτοκρατορία των Ίνκας, η λέξη yanacona αναφερόταν σε εκίνους που υπηρετούσαν τις ελίτ. Κατά την κατάκτηση από τους Ισπανούς, οι yanaconas συμμάχησαν με τους κονκισταδόρες. Αποφάσισα να αποφύγω την ελαφρά αλλοίωση του όρου σε οικιακό σκλάβο, που στις ΗΠΑ έχει παρόμοια πολιτική σημασία, αλλά μια λιγότερο έντονη ιστορική βάση.

*

Μερικά λόγια από το Conspiración Ácrata στη μνήμη του Mauricio

«Ο Ήρωας της ζωής πηγαίνει προς το Θάνατο συνοδευόμενος από την τραγικά θριαμβική πορεία του δυναμίτη και με λουλούδια γύρω απ’ το κεφάλι. Ναι, όποιοσδήποτε επιθύμησε και μπόρεσε να ζήσει σαν Εξεγερμένος και Ήρωας θέλει η ελευθερία να καίει με μια όμορφη φλόγα αναμμένη από τη μεγαλύτερη αμαρτία ώστε το πρελούδιο του θανάτου να μην είναι τίποτα άλλο από ένα γλυκό και μελαγχολικό ποιήμα…»

Γραμμένο από τον Renzo Novatore για τον φίλο του Bruno Filippi, που πέθανε μεταφέροντας έναν εκρηκτικό μηχανισμό.

Εδώ από τη γη του Μεξικού, θυμόμαστε το σύντροφο Mauricio Morales που έζησε 27 χρόνια αγώνα και Αναρχίας. Έζησε πραγματικά, γιατί έζησε ελεύθερος  έξω από τα όρια και τις επιβεβλημένες νόρμες, χλευάζοντας τα κακόγουστα κοινωνικά οικοδομήματα, φτύνοντας τις φυλακές, τα κάγκελά τους και τους αλαζονικούς τους νόμους. Έζησε περισσότερο από κάποιον που έζησε 100 χρόνια, με φυλακισμένο το μυαλό και το σώμα, περισσότερο από εκείνον που ζει μια ζωή υπακούοντας.

Η ζωή δεν αξίζει τίποτα εάν κάποιος δε ζει ελεύθερος, αν μόνο αναπνέει, μόνο για να δουλεύει και να ξοδεύει. Η ζωή δεν είναι ζωή αν κάποιος δε ζει πολεμώντας ενάντια στην κυριαρχία, αν κάποιος  δεν επιταχύνει από μόνος του το ρυθμό που η καρδιά του αντλεί αίμα στην καρδιά του, στις σκέψεις του. Η ζωή δεν είναι ζωή αν κάποιος κρατάει το μαχαίρι της απελευθέρωσης κρυμμένο στο φέρετρο του εμπορεύματος. Πρέπει να το ελευθερώσει, να το χρησιμοπιήσει, να καρφώσει με αυτό χίλιες και μία φορές την κοιλιά της εξουσίας, κοιτάζοντας την στα μάτια, πρόσωπο με πρόσωπο, μέχρι την τελευταία της ανάσα.

Ένας πολεμιστής που ζει ελεύθερος, που ζει την Αναρχία μέρα με τη μέρα, που δίνει τα πάντα στον αγώνα, δε ξεχνιέται. Δε μπορεί να ξεχαστεί. Εμείς δε θα τον ξεχάσουμε.

Θάνατο στην κοινωνία-φυλακή και τους φρουρούς της!

Με τη μνήμη για όπλο

Conspiración Ácrata

*

Γράμμα για τον Mauri απο τον Braulio Durán, από τη φυλακή

Λόγια για το σύντροφο Mauri,

όπου και αν είσαι, από τον Braulio Durán.

Εξαιτίας της κατάστασης στην οποία βρίσκομαι, δεν είχα την ευκαιρία να γράψω ένα γράμμα ή ένα κείμενο, αλλά αυτή τη στιγμή μου ήρθε αυτό στο κεφάλι και εύχομαι μόνο και επιθυμώ να είναι καλά ο σύντροφος και το ”πνεύμα” σου, αν υπάρχει,  να συνεχίζει να είναι όσο αδάμαστο όσο ήταν πάντα.

Αλήθεια δεν ξέρω αν μπορείς να με ακούσεις ή να με νιώσεις. Αλλά στην καρδιά μου επιθυμώ να είναι έτσι.

Ακόμα θυμάμαι τότε που έμαθα τα νέα και πραγματικά με σημάδεψαν, αφού θεωρώ πως μια ελεύθερη και άγρια ατομικότητα δε θα έπρεπε να πεθαίνει ποτέ, αλλά δυστυχώς αυτά τα πράγματα δεν είναι στα χέρια μας και δε μπορούμε να αλλάξουμε τον κύκλο, αλλά παρ’ όλα αυτά θέλω να ξέρεις πως σε θυμάμαι σαν κάτι όμορφο και πως οτιδήποτε έζησε ή ένιωσες το έζησα και γω καθώς αυτή τη στιγμή δε μπορώ δυστυχώς να κάνω αυτά που θέλω.

Ξέρω πως δε γνωριζόμαστε και πως σίγουρα δεν ήξερες ποτέ για μένα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία αφού μας ενώνει μόνο η επιθυμία να δούμε το περιβάλλον μας ελεύθερο και αδάμαστο.

Δε ξέρω αν το ξέρεις, άλλα θέλω να σου πω πως οι σύντροφοι σε όλο τον κόσμο σε σέβονται και σε θυμούνται και πως η απουσία σου σίγουρα τους πληγώνει την καρδιά και αν δεν είχες σκεφτεί ποτέ ότι θα σε θυμούνται ως κάπιον δυνατό, αφού  βέβαια ότι έκανες απλά λόγω του ατομικισμού σου και όχι για τη δόξα, αλλά στη ζωή υπάρχουν πράγματα που δε θέλαμε να γίνουν.

Φρόντισε καλά τον εαυτό σου και κυνήγησε τις επιθυμίες σου, όπως έκανες πάντα, και θυμήσου πως παρ’ όλο που δε γνωριζόμαστε, συνεχίζουμε, σταθερά και με τα κεφάλια ψηλά (και φλεγόμενα μπουκάλια στα χέρια).

Μη ξεχνάς ποτέ πως είμαστε για πάντα ανώνυμοι και ανάμεσα στις σκιές, κρυβόμαστε στις ταράτσες περιμένοντας την κατάληλη στιγμή για να επιτεθούμε. Σου στέλνω δυνατά φιλιά και αδάμαστες αγκαλιές, ελπίζοντας πως θα τα λάβεις.

Με ειλικρίνια,

Braulio Durán

Straight Edge αναρχικός κρατούμενος

Για την καταστροφή της φυλακής

Υ.Γ. Χαιρετισμούς στους συντρόφους που μένουν όρθιοι, ότι και αν συμβεί. Σας στέλνω μια σφιχτή αγκαλιά και ελπίζω στο (μη-) μέλλον να δούμε ο ένας τον άλλον και να γελάσουμε. Για τώρα, θα παραμείνω σταθερός και αντιστεκόμενος και θα διακυρήττω την αλληλεγγύη μου σε αυτούς που είναι στη φυλακή, εκεί στο νότο

Δύναμη

Και ζήτω η Αναρχία!!!

Μετάφραση Parabellum, Πηγές 1,2,3,4,5,6

Consumimur Igni: Αφισάκι – Οι πεσόντες μας είναι παρόντες στη συνέχιση του κοινωνικού πολέμου

Λάβαμε στις 21/05/2021

Είναι φορές που δε νιώθουμε τα χεληδόνια
πώς πετούν πάνω απ’ τα σκυφτά κεφάλια μας.

Είναι φορές που δε νιώθουμε τις σφαίρες
πώς πετούν δίπλα απ’ τα πρόσωπά μας τα μουντά.

Κάπου κάπου δεν κατανοούμε το βάρος του κορμιού
που πέφτει κι αγκαλιάζει το χώμα όπως οι ρίζες των ψηλότερων δέντρων.

Και πόσο μοιάζουν οι σταγόνες του αίματος μ’ αυτές της καταιγίδας.

Είναι η σκιά των πεύκων κι αυτός ο ήλιος από πίσω που μας γαληνεύουν, κι αυτό το αίμα κι αυτή η σιωπή που σπέρνουν ρίγη και θύελλες, κι αυτός ο θάνατος που, όσο μας τυραννά, άλλο τόσο μας λευτερώνει.

Γιατί τη στιγμή που κοιτάς κατάματα τον θάνατο,
είναι κι η στιγμή που τον καθαιρείς.

Και τότε, τα πιο ψηλά βουνά δε φτάνουν να σμιλέψουν τ’ όνομά σου, οι πιο βροντερές ιαχές δεν είναι ικανές να αντηχήσουν το μεγαλείο σου, η λέξη Ζωή φαντάζει μικρή για να χαρακτηρίσει την ύπαρξή σου, κι ο πιο περίτεχνος λόγος φτωχότατος για να περιγράψει το σθένος και την ομορφιά σου.

Χρήστος Τσουτσουβής – 15/05/1985
Mauricio Morales – 22/05/2009
Σπύρος Δραβίλας – 29/05/2015

ΟΙ ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Consumimur Igni
Συμβούλιο για τη διατήρηση της μνήμης

consumimurigni(at)espiv.net
consumimurigni.blackblogs.org

Ουρουγουάη, Μοντεβιδέο: Οδοφράγματα στη μνήμη του Mauricio Morales

Απ’ την περιοχή που έχει σφετεριστεί το Κράτος της Ουρουγουάης. Τη νύχτα της Τρίτης 18 Μάη, αποφασίσαμε να μπλοκάρουμε με πύρινα οδοφράγματα έναν απ’ τους δρόμους που οδηγούν στην πόλη του Μοντεβιδέο.

Νιώθουμε δίπλα στα συντρόφια που, μέρα με τη μέρα, αντιστέκονται στην κανονικότητα της φυλακής, προτάσσοντας τα κορμιά τους ως προπύργιο αγώνα. Τους γνέφουμε συνένοχα, γεμάτοι αγάπη κι οργή που ξεπερνούν τους περιορισμούς τους οποίους επιβάλλουν τα Κράτη και το Κεφάλαιο.

Στη μνήμη του Mauricio Morales, συντρόφου που έπεσε στη μάχη στις 22 Μάη 2009, θέλουμε να στείλουμε μια στοργική και θερμή αγκαλιά στα φιλαράκια και τα συντρόφια του που τον θυμούνται κάθε μέρα στον αγώνα.

Αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες ανά τον κόσμο!

Για τη διάχυση της ανταρσίας!

Ζήτω η διαρκής εξέγερση!

Ζήτω η αναρχία!

Τούτον τον Μάη, μήνα μαύρης μνήμης, θυμόμαστε τα συντρόφια που έπεσαν στη μάχη και, σε αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους και κρατούμενες στη Χιλή, στην Ιταλία, την Ελλάδα και σ’ ολάκερο τον κόσμο, σφυρηλατούμε την οργή μας με τη συνένοχη κι αναρχική φλόγα του αγώνα.

Να υπερβούμε σύνορα, τείχη και κάγκελα.

Για τη διάχυση της ανταρσίας!

Ζήτω η διαρκής εξέγερση!

Αλληλεγγύη με τα αιχμάλωτα αναρχικά και ανατρεπτικά συντρόφια ανά τον κόσμο

Βίντεο από τη δράση: https://attaque.noblogs.org/files/2021/05/20210519_005700_001.cleaned.mp4

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok