Κλιματική αλλαγή – κάποιες κριτικές σκέψεις σε κοινές παρανοήσεις σε καιρούς αλλαγής και καταστροφής

Τις προηγούμενες εβδομάδες θα μπορούσαμε να βιώσουμε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες ξανά. Έτσι, κάθε ετήσια καταγραφή θερμότητας ξεπερνάει κάθε προηγούμενη. Βρετανοί ερευνητές του κλίματος πρόσφατα παρουσίασαν ένα μοντέλο για τον υπολογισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στις μητροπόλεις μέχρι το 2050. Η Βιέννη είναι μια από τις πόλεις που επηρεάζονται περισσότερο, με αύξηση θερμοκρασίας κατά 7,6 βαθμούς Κελσίου συγκριτικά με το 1850, την χρονιά που θεωρείται λίγο πολύ ως η αρχή της βιομηχανικής επανάστασης.

Οι επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη είναι το λιώσιμο των θαλάσσιων πάγων και παγετώνων, η αύξηση της στάθμης της θάλασσας, η απόψυξη μόνιμα παγωμένων υπεδαφών (που θα απελευθερώσει ακόμα περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα), οι αυξανόμενες ζώνες ξηρασίας και η ερημοποίηση, τα αυξανόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα, η εξαφάνιση ειδών κλπ.

Επιπλέον, θα υπάρξουν περαιτέρω κοινωνικές, πολιτικές, και οικονομικές επιδεινώσεις. Όπως λιμοί και ελλείψεις νερού, θάνατοι και ασθένειες που προκαλούνται από την πολύ υψηλή θερμοκρασία και επιδημίες, πόλεμοι πάνω από την συρρίκνωση των πόρων και εκμετάλλευση χρήσιμων επικρατειών και μια παγκόσμια μεταναστευτική κίνηση. Απλά για να αναφέρουμε μερικά.

Να αναφερθούμε μόνο σε μια πτυχή εδώ: Αν θυμόμαστε πώς οι πολιτικές τάξεις και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αντέδρασαν στην λεγόμενη ‘’προσφυγική κρίση’’ το 2015. Όταν είδαμε πως τα σύνορα στρατιωτικοποιήθηκαν, αναπτύχθηκαν σχέδια δράσης και διευρύνθηκαν οι δυνάμεις στρατού και αστυνομίας. Για να μην αναφέρουμε την αναστάτωση των μίντια, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό και τον πανικό που προωθήθηκε από πολιτικούς, μέσα μαζικής ενημέρωσης και άλλους διαμορφωτές γνώμης. Και αυτό αφορούσε έναν, λίγο- πολύ, υπολογίσιμο αριθμό ανθρώπων, σε σχέση με το τι θα γίνει αν όλο και περισσότερα μέρη της γης γίνουν μη κατοικήσιμα. Ανάλογα με το πόσο γρήγορα και δραστικά αυτές οι εξελίξεις θα λάβουν χώρα, μιλάμε για την μεγαλύτερη μεταναστευτική κίνηση στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Οι φασίστες και οι συντηρητικοί έχουν ήδη μιλήσει για μαζική μετανάστευση το 2015/2016 για να προπαγανδίσουν την πολιτική της απομόνωσης. Έννοιες όπως ‘’η μεγάλη ανταλλαγή’’ προέκυψαν από τότε και φαντάζονταν διάφορα εφιαλτικά σενάρια για να πετύχουν μια ρατσιστική και εθνικιστική κινητοποίηση. Έτσι δεν είναι προβλέψιμο τι αντιδράσεις θα προκαλούσε μια μεταναστευτική κίνηση 100 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μια ανησυχία του καθενός.

Το ‘’σημείο της μη επιστροφής’’ πέρασε! Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα, οι αλλαγές συμβαίνουν ήδη, μπορούν να γίνουν αισθητές. Και αυτές οι εξελίξεις δεν μπορούν να σταματήσουν με μεμονωμένο διαχωρισμό των αποβλήτων, εξοικονόμηση ενέργειας, βιγκανισμό κλπ. Πολλές επικλήσεις κατευθύνονται στην συμπεριφορά των καταναλωτών, καθιστώντας το έτσι ένα μεμονωμένο πρόβλημα καθενός από εμάς. ‘’Μπορείς να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου’’, ‘’10 πράγματα που μπορείς να κάνεις για να σταματήσεις την κλιματική αλλαγή’’.

Υποτίθεται ότι μας λένε: Εμείς οι άνθρωποι είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό. Έτσι αλλάξτε το lifestyle σας. Μετανοήστε και γίνετε καλύτεροι άνθρωποι!

Αυτό εξισώνει την ευθύνη των επιχειρήσεων, της βιομηχανίας και του πολιτικού τομέα με την ευθύνη όλων μας. Έτσι κάθε ζήτημα τάξης και ιδιοκτησίας εξαλείφεται. Αλλά είμαστε όλοι πραγματικά υπεύθυνοι στον ίδιο βαθμό με εκείνους που κερδίζουν χρήματα από το γεγονός ότι όλος ο κόσμος μας πάει χαμένος; Δεν νομίζω!

Αλλά φυσικά, εδώ είναι και το προνόμιο εκείνων που έχουν αρκετά χρήματα να ζήσουν μια φιλική προς το κλίμα ζωή. Έτσι πάλι, ο πλούτος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αγοράσει κάποιος ένα άσπρο ή ‘’πράσινο’’ γιλέκο. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι οι μαλάκες που καταστρέφουν το περιβάλλον μας επειδή δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν για αυτό το ‘’πράσινο’’ lifestyle.

Εκτελούμε μια υποκατάστατη συμπεριφορά που εξυπηρετεί μόνο στο να χρησιμοποιούμε ηθικές δικαιολογίες για την ύπαρξή μας στα χέρια μας, έτσι ώστε να είμαστε πεπεισμένοι ότι πράττουμε το σωστό. Οι λανθασμένες προτάσεις αναδύονται ξανά. Επειδή κρύβονται σε κάθε γωνία! Αγνοώντας την βιομηχανία και διαχωρίζοντας το θέμα της κλιματικής αλλαγής από το θέμα του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση και η εξουσία είναι στην καρδιά του προβλήματος. Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των επιχειρημάτων περιορίζεται στην ζήτηση για έναν πράσινο/οικολογικό καπιταλισμό, ο οποίος συνοδεύεται καλύτερα από απαγορεύσεις, νόμους και συγκεκριμένους κανονισμούς για τις ζωές μας!

Πράσινος Καπιταλισμός.

Όσον αφορά τις περισσότερες κριτικές της εκμετάλλευσης της γης και της σπατάλης των πόρων, δεν πρόκειται για αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Αν και με μια στενότερη εξέταση θα πρέπει να γίνει πιο ξεκάθαρο ότι από την εκβιομηχάνιση, η οποία έδωσε στο καπιταλιστικό σύστημα μια ζωτική ώθηση τον 18ο και 19ο αιώνα, σημειώθηκε μια σταθερή αύξηση της χρήσης και εκμετάλλευσης των πρώτων υλών.

Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι ενάντια στην εκμετάλλευση της γης, πρέπει να επιτεθούμε στους καπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής, στην δικτατορία των αγορών, στην εργασία, στο κράτος που προστατεύει και νομιμοποιεί αυτή την εκμετάλλευση, το πολιτικό σύστημα και την τεχνολογία.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές είμαστε πολύ μόνοι σε αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει ότι κάτι συμβαίνει , ότι ο κόσμος πρόκειται να εξελιχθεί προς μια επικίνδυνη κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι παίρνουν τους δρόμους για να πείσουν επιχειρήσεις και πολιτικούς ότι είναι ώρα για ‘’ενεργειακή μετάβαση’’. Αλλά όχι για μια θεμελιώδη αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών και της οικονομίας. Φυσικά θα ήταν ωραίο αν υπήρχε λιγότερος ρατσισμός και σεξισμός και αν υπήρχαν πιο δίκαιες εργασιακές συνθήκες. Αλλά βασικά όλα πρέπει να παραμείνουν ως επί το πλείστον ίδια: οι ανέσεις, η κατανάλωση, οι τεχνολογικές συσκευές που υποτίθεται ότι απλοποιούν τις ζωές μας αλλά μας κάνουν όλο και πιο εξαρτημένους και στην πραγματικότητα μας κοντρολάρουν και μας επανεκπαιδεύουν, το πολιτικό θέαμα κλπ. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο πράσινος καπιταλισμός προπαγανδίζεται. Επειδή, όπως πολλοί από τις επονομαζόμενες ‘’διαμαρτυρίες τις Παρασκευές για το μέλλον’’ έχουν ήδη εκφραστεί ανοιχτά, αλλά και άλλοι που υποστηρίζουν τα μέτρα ενάντια στην κλιματική αλλαγή: ο αγώνας ενάντια στην κλιματική αλλαγή δεν είναι αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό!

Χωρίς να αντιμετωπίζουμε την καπιταλιστική αθλιότητα, ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση της γης και στο πλαίσιο αυτό η λεγόμενη ‘’μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή’’ δεν έχει νόημα. Μάλλον παραμένει μια μεταρρυθμιστική έκκληση προς τους πολιτικούς, αγνοώντας τι αιτίες της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της καταστροφής των βιοτόπων μας για χάρη της διατήρησης των υφιστάμενων συνθηκών εκμετάλλευσης και κερδών, προκειμένου να τους προσεγγίσει πιο κοντά στα οικολογικά πρότυπα, κάτι το οποίο είναι απολύτως παράλογο!

Προβλέψεις και η αθλιότητα του πολιτικού κόσμου.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν υπάρχει κάποια πιθανότητα να μειωθούν οι κλιματικές αλλαγές εντός της καπιταλιστικής τάξης σε ένα ανεκτό επίπεδο. Και το επόμενο ερώτημα είναι: Ποιο είναι αυτό το ανεκτό επίπεδο;

Αν ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στα γεγονότα που έχουμε την δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση μέχρι τώρα, γίνεται γρήγορα ξεκάθαρο ότι αυτό είναι το πιο περίπλοκο πρόβλημα που το ανθρώπινο είδος έχει αντιμετωπίσει. Αναρίθμητοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη και η επιρροή που έχει ο ένας στον άλλον και συχνά προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι γνώμες διαφέρουν σημαντικά ως προς το τι θα αντιμετωπίσουμε το 2100, ή αν αυτές οι εξελίξεις θα έρθουν πολύ νωρίτερα! Από την μια μεριά, υπάρχει η αύξηση της θερμοκρασίας κατά 1,5 βαθμό κελσίου, η οποία θα μας έσωζε από σημαντικές επιπτώσεις προς το παρόν. Ο αριθμός αυτός είναι κομβικός για τις απαιτήσεις πολλών ακτιβιστών. Αυτό θα σήμαινε ότι οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν κατά 45% μέσα στα επόμενα 10 χρόνια, με στόχο την μείωσή τους στο μηδέν μέχρι το 2050. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να μειωθούν 100% μέσα στα επόμενα 30 χρόνια!

Λόγω του ότι ο στόχος αυτός στην πραγματικότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί, πολλοί αναμένουν μια πολύ υψηλότερη αύξηση της θερμοκρασίας τις ερχόμενες δεκαετίες. Κάνουν λόγο για 2 βαθμούς, 4 βαθμούς, 6 και 8. Που 8 βαθμοί θα σήμαιναν την καταστροφή μεγάλων μερών της γης και του μεγαλύτερου μέρους της ανθρώπινης φυλής. Και δεδομένου ότι ελάχιστα έχουν συμβεί τα τελευταία 40 χρόνια, και δεδομένου ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ( τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας που το έδειξαν χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, αλλά από το 1979 οι πολιτικοί και η βιομηχανία έχουν έρθει αντιμέτωποι με τα γεγονότα), είναι υπό αμφισβήτηση αν θα υπάρξει ‘’ανάκαμψη’’ τις επόμενες δεκαετίες και αν η βιομηχανία οικειοθελώς εγκαταλείψει την χρήση ορυκτών καυσίμων.
Επιπρόσθετα, θεωρώ ότι το αντικείμενο της απαιτούμενης οικολογικής αλλαγής αποτελεί επικίνδυνη επιχείρηση από τους πολιτικούς και την βιομηχανία. Όχι μόνο επειδή δεν νομίζω πως οι κερδοσκόποι τους συστήματος αυτού θα πείθονταν να κάνουν οτιδήποτε που δεν εμπίπτει στα ενδιαφέροντά τους, αλλά και γιατί θα μπορούσε να μοιάζει ως μια πολιτική εφαρμογή με την μορφή εξαναγκασμού και νόμων.

Έξυπνες Πόλεις.

Μια άλλη πλευρά για την οποία θα ήθελα να συζητήσω εδώ είναι η εργαλειοποίηση της κλιματικής αλλαγής για διάφορες τεχνολογικές εξελίξεις. Μια ιδέα είναι αυτή των λεγόμενων ‘’έξυπνων πόλεων’’ και αστικών περιοχών.

Σε συνεργασία με άλλους, ο δήμος της Βιέννης πρόσφατα δημοσίευσε μια μπροσούρα: ’’ Smart Simpel. Ο δρόμος μας προς το μέλλον εξηγείται απλά.’’ Στο φυλλάδιο αυτό, ο δήμαρχος Ludwig εξηγεί: ’’ Η κλιματική αλλαγή είναι ίσως το πιο φλέγον ζήτημα εδώ. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν άντε στην Βιέννη, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους πόρους μας πολύ πιο υπεύθυνα απ’ ότι σκεφτόμασταν μόλις λίγα χρόνια πριν. Αλλά και η οικονομική ανάπτυξη, οι νέες τεχνολογίες όπως η ψηφιοποίηση ή η συνύπαρξη στην πόλη, όλα αυτά είναι θέματα που αλληλοσυνδέονται και επιζητούν συνεχώς νέες λύσεις. Έτσι το σύνθημα είναι: ‘’ Να είσαι έξυπνος!’’

Έτσι εμείς πρέπει να ‘’είμαστε έξυπνοι’’ για να επιβιώσουμε από την κλιματική αλλαγή. Μεταξύ άλλων, το φυλλάδιο κάνει λόγο για ηλεκτρικά ποδήλατα, ανταλλαγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, δημιουργικότητα στους δημόσιους χώρους και εναλλακτική παραγωγή ενέργειας. Αλλά αυτό που δεν αναφέρεται, είναι ο έλεγχος, η συλλογή δεδομένων και η παρακολούθηση. Δεν αναφέρει ότι όλο το περιβάλλον θα εξοπλιστεί με ‘’έξυπνες συσκευές.’’ Επειδή πρόκειται για ένα σημαντικό κομμάτι της ‘’Έξυπνης Πόλης’’, το δίκτυο θα είναι συνδεδεμένο ψηφιακά και έτσι θα υπάρχει πιο εύκολη παρακολούθηση και φύλαξη από τις κυρίαρχες τάξεις, το πολιτικό σύστημα, την οικονομία, τις σχετικές με την ενέργεια εταιρίες κλπ.

Στο σημείο αυτό βρίσκω ενδιαφέρον το ότι ο κύριος Ludwig παρουσιάζει την σκατόφατσά του ως προστάτη του περιβάλλοντος, ενώ η κυβέρνησή του ενέκρινε την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Lobau. Ένα τεράστιο πρότζεκτ που σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα τούνελ αυτοκινητοδρόμου κάτω από τα φυσικό απόθεμα του Lobau. Και έτσι να δημιουργηθεί μια κυκλοφοριακή σύνδεση για τις συγκοινωνίες και ταυτόχρονα να ανοίξουν νέα εδάφη για οικονομικούς σκοπούς. Τι γαμημένη κοροϊδία!
Πιστεύουμε ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίσουμε πολλά τέτοια πρότζεκτ που πρόκειται να υλοποιηθούν στο όνομα του κλίματος, αλλά είναι ικανά μόνο για ένα πράγμα: Να μπορούν να κυβερνούν όλους μας πιο αποτελεσματικά!

Ποιο θα είναι το μέλλον; Δεν θέλουμε να κάνουμε εικασίες σχετικά με το πώς η αλλαγή του κλίματος θα επηρεάσει πραγματικά όλους μας. Αλλά οι προβλέψεις και οι υπολογισμοί που έχουμε στα χέρια μας δεν υποδηλώνουν κάτι καλό. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να προσαρμοστούμε όχι μόνο σε άλλες κλιματικές συνθήκες, αλλά και σε άλλες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες!

Για να αντισταθούμε στην καταστροφή της γης, η ισορροπία της δύναμης πρέπει να αλλάξει εκ θεμελίων ή να εξαλειφθεί. Οι σημερινές διαμαρτυρίες θα πρέπει να αρθούν σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο αντιπαράθεσης. Η οικονομία πρέπει να επιβραδύνεται οδυνηρά με πολύ περισσότερες άμεσες επιθέσεις και σαμποτάζ για να επιτευχθούν ορισμένοι σκοποί. Οι ηγέτες θα επιδιώκουν πάντα να ανοίγουν διάλογο με τους διαμαρτυρόμενους. Αυτό προσφέρει χώρο σε κάποια έρμαια να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, αλλά μόνο όσο τα πάντα προχωρούν ειρηνικά και υπάρχουν περιορισμένες απαιτήσεις. Όμως αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα θεμελιωδώς. Ο κανόνας δεν μπορεί να μαλακώσει με ωραία λόγια!

Για την καταστροφή της βιομηχανίας, της εργασίας και της εκμετάλλευσης!

Σαμποτάζ και άμεση επίθεση!

Πηγή: 325nostate
Μετάφραση: Lobo Negro

Ελβετία, Βασιλεία: Ενάντια στην εργασία – Εμπρησμός οχήματος της Adecco

Την Τρίτη 28 Ιανουαρίου, γύρω στις 2.15 π.μ., ένα περιπολικό της αστυνομίας παρατήρησε πως το μπροστινό μέρος ενός εταιρικού οχήματος είχε τυλιχθεί στις φλόγες, στη Neubadstrasse, στη Βασιλεία. Η αστυνομία κατάφερε να σβήσει τη φωτιά και να σώσει το αμάξι απ’ την πλήρη καταστροφή. Αυτά είναι που γράφονται στα καθεστωτικά.

Το πυρπολημένο όχημα ανήκει στην Adecco, μια απ’ τις μεγαλύτερες εταιρείες προσωρινής εργασιακής απασχόλησης στον κόσμο.

Επειδή δουλειά σημαίνει εκμετάλλευση.

Επειδή η δουλειά μάς αποστερεί τον χρόνο μας, την ενέργειά μας, τη δημιουργικότητά μας, την πρωτοβουλία μας, και μας απομακρύνει απ’ τους αγαπημένους μας, απ’ τα κοντινά μας άτομα κι απ’ τις ζωές μας.

Επειδή η δουλειά μάς εμφυσεί αξίες όπως ο ανταγωνισμός, η επίδειξη, η υπακοή.

Επειδή κάθε μέρα δουλειάς παράγει κι αναπαράγει τις άθλιες συνθήκες αυτού του κόσμου.

Επειδή πρέπει τα πάντα να γυρίσουν ανάποδα.

Επειδή…

Πηγή: actforfree

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ελβετία: Σπάσιμο γραφείων της Uber

Λάβαμε στις 9/2/2019

ΣΠΑΣΙΜΟ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΗΣ UBER, ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ

Ενώ αυτές τις μέρες οι πλούσιοι και οι ισχυροί συναντιούνται στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, χτες το βράδυ (23 Ιανουαρίου 2020) επισκεφτήκαμε έναν στρατηγικό συνεργάτη του Φόρουμ, σπάζοντας τις τζαμαρίες στο παράρτημα της Uber στην οδό Badener στη Ζυρίχη. Κατ’ αρχάς η Uber, ως στρατηγικός εταίρος της συνάντησης κορυφής, προσφέρει αρκετούς λόγους για επίθεση. Ας εμβαθύνουμε λοιπόν στις δραστηριότητες της Uber, εκτός από τη συνεισφορά της στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Η Uber ξεκίνησε το 2009 στις ΗΠΑ και εξελίχθηκε σε μια πλατφόρμα με ετήσια κέρδη πάνω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Πλέον η εταιρία λειτουργεί παγκοσμίως και είναι σήμερα κάτι πολύ παραπάνω από μια φθηνότερη εναλλακτική των ταξί και της παράδοσης γευμάτων. Στους μεγάλους επενδυτές της ανήκουν η Goldman Sachs και η Google (ή αλλιώς η Alphabet Inc.), οι οποίες δεν επενδύουν εκατομμύρια χωρίς κερδοσκοπικό συμφέρον. Η Uber πρόκειται να εισέλθει σε νέους τομείς της μεταφοράς και γενικότερα της κοινωνικής ζωής στην καπιταλιστική λογική εκμετάλλευσης. H ψηφιοποίηση και άλλων τομέων της ζωής προχωράει. Σε αυτόν τον καινούριο “έξυπνο” κόσμο, οι εφαρμογές και οι πλατφόρμες φυτρώνουν σαν μανιτάρια. Η τεχνολογική πρόοδος απελευθερώνει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής για το κεφάλαιο και εντατικοποιεί τον ρυθμό της ζωής, σύμφωνα με την δική της λογική.

Εταιρίες όπως η Uber, αυτοπαρουσιάζονται ως ουδέτερες πλατφόρμες διαμεσολάβησης για εύρεση θέσεων εργασίας προσπαθώντας έτσι να καλύψουν τον τρόπο με τον οποίο εκμεταλλεύονται. Ισχυρίζονται ότι δεν είναι οι προϊστάμενοι που αποσπούν την προστιθέμενη αξία αλλά μεσάζοντες μεταξύ των αυτοαπασχολούμενων. Το σύνθημά τους είναι “οι οδηγοί δεν δουλεύουν για την Uber αλλά με την Uber!”. Αυτοί δεν είναι εργαζόμενοι αλλά συμβατικοί εταίροι. Αυτό που η Uber καμουφλάρει ως νέα μορφή αυτοαπασχόλησης, το να επαφίεται στη βούληση των οδηγών το πόσο θέλουν να δουλέψουν (αμοιβαία εκμετάλλευση), κρύβει υστεροβουλία. Με αυτή τη μορφή απασχόλησης η Uber δεν προσφέρει στους εργαζομένους της δικά της μέσα παραγωγής. Οι οδηγοί επωμίζονται οι ίδιοι το κόστος για το αυτοκίνητο, την ασφάλιση, τη βενζίνη και τις επισκευές. Έτσι θεωρούνται “αυτοαπασχολούμενοι” χωρίς κοινωνική ασφάλιση, όπως η ασφάλιση σε περίπτωση ατυχήματος ή η συνταξιοδότηση. Μια κατάσταση που αφορά ακόμα και την αστική τάξη: για το ομοσπονδιακό δικαστήριο υπάρχει θέμα για το αν η Uber είναι υπεύθυνη για τις κοινωνικές εισφορές των οδηγών. Εν τω μεταξύ η Uber παραμένει μια κερδοφόρα εταιρία δεδομένου ότι ο καθένας κερδίζει προμήθεια περίπου 20% σε κάθε ναύλο. Αυτή η ψευτοανεξαρτησία των οδηγών αποκρύπτει έτσι την ανάγκη μισθολογικής εργασίας και αυτοβελτίωσης μιας και η Uber παρακολουθεί και αξιολογεί συνέχεια την εργασιακή συμπεριφορά. Η χρονική διαθεσιμότητα ή το ποσοστό των ταξιδιών που απορρίφθηκαν και ολοκληρώθηκαν αξιολογούνται και καταγράφονται σε βαθμολογία. Με αυτό το σκορ, ένας αλγόριθμος μπορεί αυτόματα να επηρεάσει το ποιος προτιμάται να λάβει εντολές μεταφοράς. Η όλο και αυξανόμενη επισφάλεια των εργασιακών σχέσεων αποτελεί τμήμα της εταιρικής δραστηριότητας της Uber. Για να μην αναφέρουμε και την τεράστια συλλογή και επεξεργασία προσωπικών δεδομένων που φυσικά επηρεάζει και τους επιβάτες της Uber. H Google και η Facebook έχουν ανοίξει τον δρόμο: H εκμετάλλευση των δεδομένων αποτελεί κερδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο και περιλαμβάνει όχι μόνο τη συλλογή δεδομένων αλλά και τη δυνατότητα ελέγχου της κοινωνικής σύνδεσης. Οι ψηφιακές εταιρείες συνεχίζουν να εργάζονται για να πουλήσουν την ψηφιοποίηση ως τεχνολογική θεραπεία.

Εν πάση περιπτώσει, θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε να μην τυφλώνεστε από την Uber και τους υπόλοιπους συνεργάτες και να μην αφήνετε τους εαυτούς σας να απεικονίζονται ως άτρωτοι συμμέτοχοι σε ένα άυλο σύννεφο, αλλά να δούμε και να ασχοληθούμε με την λογική εργασίας και ζωής που αναπτύσσουν και ενισχύουν. Επίσης οι ψηφιακοί γίγαντες έχουν γραφεία και διασυνδέσεις στον μη ψηφιακό κόσμο, τα οποία είναι ευπρόσβλητα. Η Uber έχει παραρτήματα, όπως αυτό στο οποίο επιτεθήκαμε, όπου υπάρχουν μικρές εισαγωγές εργασίας ή διανέμονται τσάντες μεταφοράς Uber-Eats, η Google καταλαμβάνει μεγάλα τμήματα του Europaallee (εμπορικό πολυκατάστημα στη Ζυρίχη) με τα γραφεία και τις εταιρείες της, όπως η Amazon, και είναι εξαρτημένες από πολύπλοκες και δικτυωμένες εφοδιαστικές εταιρείες που καθίστανται με τη σειρά τους ευάλωτες.

Η UBER ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ!

Πηγή: barrikade.info
Μετάφραση: Lobo Negro

Ελβετία: Σαμποτάζ κατά της Nestle

Λάβαμε στις 9/2/2019

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΚΑΤΑ ΤΗΣ NESTLE

Τη δεύτερη μέρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ δε θα διανεμηθούν στη Ζυρίχη προϊόντα ψυγείου της Nestle.

Ειδικότερα, χθες το βράδυ σαμποτάραμε αποτελεσματικά τα φορτηγά-ψυγεία που ήταν σταθμευμένα στο μεγάλο περιφερειακό κέντρο εφοδιασμού στο Bülach. Γι’ αυτό κι εμείς θέλαμε να δώσουμε συμβολισμό στη δράση μας ενάντια σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες παγκοσμίως και στρατηγικό συνεργάτη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Εάν αυτό οδηγήσει ακόμα και σε αδυναμία παράδοσης ενός απεριτίφ Davoser Bonzen (το οποίο θα προσφέρει η Nestle), θα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να επιτεθούμε στη Nestle και να σαμποτάρουμε την αλυσίδα εφοδιασμού της. Παιδική εργασία στο Μάλι, αποψίλωση δασών στην Ινδονησία, ιδιωτικοποίηση των υδάτων σε ολόκληρο τον νότο, εργοστασιακή παραγωγή στο φασιστικό τουρκικό κράτος, συνεργασία με παραστρατιωτικούς στην κεντρική Αμερική κλπ. Θα ήταν εύκολο να αποδώσουμε σήμερα κάθε σαμποτάζ σε κάθε διαφορετικό έγκλημα του ξεχωριστού αυτού ελβετικού παρασίτου. Αντ’ αυτού επικεντρωνόμαστε με τη δράση αυτή στο τρίο ‘’Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ- Nestle – Χιλή’’.

Από μια άποψη, η Χιλή και η Nestle συμπορεύονται. Κατ’ αρχάς, αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζεται σήμερα στη Χιλή. Είναι η ίδια εικόνα που παρουσιάζεται σχεδόν σε ολόκληρο τον Νότο παγκοσμίως: ότι η Nestle κυριαρχεί στην αγορά εμφιαλωμένου νερού, έχει στην κατοχή της τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής (στην περίπτωση της Χιλής τουλάχιστον οκτώ) όπου επωφελείται από ειδικούς νόμους εναντίον της Ένωσης και η Nestle αποκτά τις πρώτες ύλες σε τιμές ντάμπινγκ και προέρχονται από ιδιαίτερα περιβαλλοντικά επιβλαβείς φυτείες με ιδιαίτερα εκμεταλλευτικές μεθόδους κλπ.

Μια πιο ουσιαστική εικόνα εμφανίζεται όταν προστίθεται και η ιστορική διάσταση: η Χιλή, όπως ακριβώς και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και η Nestle, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της νεοφιλελεύθερης μεταμόρφωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αυτό συνδέεται. Δεν είναι τυχαίο πως ο Peter Brabeck Lemanthe (αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ) ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Χιλή το 1970. Υπό την ηγεσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Pinochet κατέστειλε τον σοσιαλιστή πρόεδρο Salvador Allende το 1973. Η επακόλουθη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, που εξασφαλίστηκε με την αιματηρή δικτατορία, χρησίμευσε ως προπαρασκευαστικό στάδιο για τους νεοφιλελεύθερους σχεδιαστές στρατηγικής, όπως το γκρουπ των Chicago Boys, και έγινε έτσι το προσχέδιο για επίθεση σε εκατομμύρια εργαζομένους παγκοσμίως.

Ο Brabeck όχι μόνο σχεδίασε καλά τη στρατιωτική δικτατορία (παρέμεινε μέχρι το 1980 και ανέβαινε σταθερά), αλλά και φαινόταν πως είχε βγάλει σημαντικά προσωπικά συμπεράσματα από τη στενή συνεργασία μεταξύ στρατού και οικονομίας. Οι επιχειρηματικές πρακτικές της Nestle μπορούν από πολλές απόψεις να θεωρηθούν ως άμεση συνέχεια της τελειοποίησης της διάδρασης μεταξύ στρατού και οικονομίας, κάτι που είναι εξαιρετικά καρποφόρο για του εκμεταλλευτές.

Αρχικά αυτή είναι η επιθετική και άμεση χρήση από την Nestle των στρατιωτικών εξεγέρσεων και δυνάμεων: η Nestle προσέλαβε τον σύμβουλο του αμερικανικού στρατού Raphael Pagan, ενάντια στην παγκόσμια καμπάνια κατά του εμπορίου υποκατάστατων τροφών για μωρά της Nestle. Ο Pagan έχει διατελέσει σύμβουλος και αξιωματικός πληροφοριών για την αιματηρή στρατηγική του Reagan στην Λατινική Αμερική (ξεκινώντας από το πραξικόπημα του Pinochet μέχρι και τις επιχειρήσεις της αντιτρομοκρατικής εναντίον της επανάστασης των Σαντινίστας στη Νικαράγουα). Υπό την ηγεσία του Pagan, η Nestle κατάφερε να αποδυναμώσει σημαντικά την εκστρατεία μποϊκοτάζ με μεθόδους μυστικών υπηρεσιών για να χωρίσει την εκστρατεία αυτή σε αντικαπιταλιστικά, ανθρωπιστικά-εκκλησιαστικά, ευρωπαϊκά και λατινοαμερικανικά μέρη. Η άμεση στρατιωτική-βιομηχανική συνεργασία έγινε επί των ημερών του John Hedley, ενός πρώην πράκτορα MI6, ο οποίος έγινε γνωστός για τις ενέργειες κατασκοπείας εναντίον του παγκοσμίου δικτύου κατά της παγκοσμιοποίησης, ATTAC, στις αρχές του 2000. Τέλος, (εκτός από τη σύναψη συμβάσεων κατασκοπείας με την Securitas ή την μυστική υπηρεσία της Κολομβίας) αξίζει να αναφέρουμε τη συνεργασία της Nestle με το ινστιτούτο πολιτικής του ΝΑΤΟ στο ατλαντικό συμβούλιο, η οποία αφορά τα ειδικά κοινά συμφέροντα NATO και Nestle έναντι των αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική κατά την δεκαετία του 2000.

Στον ευρύ σχεδιασμό των εκστρατειών PR της Nestle και των αντι-εκστρατειών που αναπτύχθηκαν από αυτές αλλά και άλλες συνεργασίες, συνδυάζονται πολλά στοιχεία όπως τα εργαλεία και τα όρια μεταξύ διαφήμισης, άσκησης παρασκηνιακής πολιτικής πίεσης και άλλων μεθόδων πολέμου. Είναι φανερό πως η ισχυρή συμφωνία της Nestle με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ανήκει στο οπλοστάσιο αυτό. Σχεδόν καμία οργάνωση δεν είναι τόσο ικανή όταν πρόκειται να ενδιαφερθεί για εκμετάλλευση προς το συμφέρον και την ευημερία της άρχουσας τάξης, προωθώντας την ιδιωτικοποίηση ως εκσυγχρονισμό ή παρουσιάζοντας τους φασίστες ως δημοκρατικούς.

Αλλά η ηγεμονία Davoser Bonzen ταλαντεύεται, γιατί μόνο στα πολυτελή ξενοδοχεία τους που προστατεύονται από χιλιάδες μπάτσους μπορούν να μιλήσουν για τα μελλοντικά τους σχέδια. Η Χιλή, η ίδια χώρα που θεωρείται για αρκετές δεκαετίες ως ιδανικό μοντέλο για ασφαλή ιδιωτική εκμετάλλευση του συλλογικού πλούτου, εδώ και κάποιους μήνες βρίσκεται σε κατάσταση εξέγερσης. Παρά την τεράστια καταστολή, ο λαός εκεί κερδίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Η εξέγερση αυτή, που εκτός από τις μαζικές κινητοποιήσεις και τα σαμποτάζ περιλαμβάνει επίσης και τον σχηματισμό δομών τοπικών συμβουλίων, έχει πάψει να στρέφεται εδώ και καιρό μόνο εναντίον της κλεπτομανούς αυτής ελίτ · στρέφεται και κατά της ίδιας της ζωής στον καπιταλισμό.

Και δεν είναι μόνοι σε αυτό: υπάρχουν κινήματα παγκοσμίως, τα οποία σε άμεση αντιπαράθεση με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος. Έχουμε την αυτοπεποίθηση πως είμαστε πολλοί και ισχυροί. Σε αυτούς τους αγώνες, ανεξάρτητα από τη μορφή με την οποία αυτοί εκφράζονται, ένα μήνυμα προκύπτει αναμφίβολα και με σαφήνεια: το μέλλον δεν ανήκει στους άρχοντες αλλά σε εμάς!

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Ο ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΔΕΝ ΗΤΤΑΤΑΙ ΠΟΤΕ!

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ!

Πηγή: barrikade.info
Μετάφραση: Lobo Negro

Μπροσούρα: Alfredo Bonanno – Οι νέοι σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 61 στο περιοδικό «Anarchismo» που κυκλοφόρησε στην Ιταλία τον Ιούλιο του 1988. Μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην Αθήνα την άνοιξη του 2007.

”Η ανοικοδόμηση του κεφαλαίου και του Κράτους, έτσι όπως πραγματοποιείται σήμερα, προτείνει έναν επαναπροσδιορισμό των ταξικών σχέσεων μέσω νέων προοπτικών. Λυτο’ι που κατέχουν και θα κατέχουν στο μέλλον τα τεχνολογικά όργανα, θα έχουν και την εξουσία και θα καταφέρουν να διαχειριστούν την συναίνεση. Αυτοί θα είναι οι «εντός» σε μια πραγματικότητα κυριαρχίας. Οι υπόλοιποι θα είναι οι «εκτός», καταδικασμένοι σε μια «παθητική» χρήση της τεχνολογίας. Η τελειοποίηση αυτής της διαδικασίας θα επιτευχθεί μέσω της απώλειας όσων κατέχει η τάξη των «εκτός» και σε πρώτο επίπεδο, του πολιτισμού της. Αυτοί που υφίστανται αυτήν την πίεση είναι οι νέοι. Ανάμεσα τους θα φανεί ποιοι θα είναι οι μελλοντικοί «εκτός» και «εντός». Και φυσικά δεν θα είναι ο χώρος ταξικής καταγωγής αυτός που θα καθορίσει ποιος θα γίνει τι. Οι καθοριστικοί παράγοντες θα είναι άλλοι. Αυτό το κείμενο προσπαθεί να περιγράψει σε βάθος αυτούς τους νέους καθοριστικούς παράγοντες της ταξικής επιλογής ”
———————
”Κατά το παρελθόν η καταστροφή θα μπορούσε να ήταν και ένα ”ατύχημα”, εν πάση περιπτώση όχι βαρύ, γιατί από τα ερείπια θα μπορούσε να φτιαχτεί ο ελεύθερος κόσμος.  Σήμερα πρόκειται για ένα απαραίτητο βήμα γιατί μόνο μέσω της καταστροφής όλων αυτών των πραγμάτων που έφτιαξαν τα αφεντικά, ή τουλάχιστον ξεκινώντας από την εφαρμογή των μεταβιομηχανικών νέων τεχνολογιών, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε τη μελλοντική ελεύθερη κοινωνία. ”

pdf: Οινεοισεμιαμεταβιομηχανικηκοινωνια

Για μια κριτική φαινομενολογία της ολοκληρωτικής υπαγωγής

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

(1)

Το Κεφάλαιο της ολοκληρωτικής υπαγωγής είναι η κίνηση στην πιο αφηρημένη της μορφή, πρέπει συνεχώς να επαναστατικοποιεί τις δυνάμεις και τα μέσα της παραγωγής του α) τροποποιώντας χωρίς φραγμούς το μεταβολισμό του με τη γήινη φύση (“οικολογικό ζήτημα”) β) μετατρέποντας μέσω της Τεχνοεπιστήμης την έμβια και άβια φύση σε μια αχανή μάζα απογυμνωμένων “πρώτων υλών” (Will Barnes) για τη διαρκώς επιταχυνόμενη παραγωγή, κυκλοφορία, κατανάλωση ενός κόσμου εμπορευμάτων.

(2)

Η συνολική κύλιση του Κεφαλαίου είναι μια περιστροφή χωρίς τέλος, η διαμεσολάβηση των ενδιάμεσων στιγμών της είναι τυφλή, η προθετικότητα της περιστροφής αποσκοπεί στην παντοτινή μεγέθυνση του εαυτού της (“αξία που αξιοποιείται μέσω της αφηρημένης εργασίας”) με αποτέλεσμα αυτή η καθαρή, απόλυτη κίνηση του Κεφαλαίου γύρω-από-τον-εαυτό-του να μην είναι τίποτε άλλο πέρα από τον τρόπο της αμεταβλησίας και της αιωνιότητάς του ως μόνου εφικτού και δυνατού κόσμου (το περιβόητο “τέλος της Ιστορίας” του Fukuyama).

(3)

Το Κεφάλαιο είναι ο κοινωνικός αυτοσκοπός των συμφερόντων, η αμοιβαιότητά τους ως ατελείωτων πράξεων αγοράς και πώλησης, πραγματικών και ιδεατών συνάμα (“όλοι επιζητούμε να πλουτίσουμε, να βγαίνουμε παντού και πάντοτε κερδισμένοι”). Η “αμοιβαιότητα των συμφερόντων” πραγματοποιείται μέσω της ακατάσχετης έλξης και απώθησής τους και ως εκ τούτου μόνο συγκρουσιακά: κάθε συμφέρον είναι συνυφασμένο και αντίθετο με όλα τα άλλα και στο κέντρο της σχιζοειδούς ολότητάς τους εκτυλίσσεται ο αβυσσαλέος ανταγωνισμός που διαλύει και επανασυγκολλεί το κοινωνικό όλον υπό την ηγεμονία του Κεφαλαίου.

(4)

Το Κεφάλαιο είναι ο χρόνος των συμμετροποιημένων βιωμάτων ως αδιάφορη δαπάνη “μυών, νευρώνων και ιδρώτα,” (Μarx) είναι η συρρίκνωση του υπαρκτού, εν ενεργεία χώρου για τον αποικισμό του μέλλοντος ως εν δυνάμει κερδοφόρου. Το Κεφάλαιο είναι η ακύρωση του χρόνου μέσω της χωροποίησης του χρόνου, είναι η εκκένωση του χώρου μέσω της χρονοποίησης του χώρου, το Κεφάλαιο είναι η επιβολή της καθολικής απουσίας για την εξοικονόμηση του χρόνου και του χώρου (“ορθολογική διαχείριση πόρων”) που πολλαπλασιάζει τους δρόμους, τα λιμάνια, τους σιδηροδρόμους κτλ για να μας κρατάει όλους ισοβίως μακριά και σε απόσταση.

(5)

Το Κεφάλαιο είναι η διαχωρισμένη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους στη μορφή των μεταμορφώσεων της αξίας από το εμπόρευμα στο χρήμα και από το χρήμα στο εμπόρευμα: από τη μια πλευρά είμαστε καταδικασμένοι στην ανυπαρξία αν το ιδεατό εμπόρευμα του εαυτού μας (το “Επάγγελμα”) μένει απούλητο, από την άλλη η “πραγματική αξία” του εαυτού που αντικατοπτρίζεται σε μια ποσότητα χρήματος (το “Εισόδημα”) ισοδυναμεί με την οριστική απόσυρση της ύπαρξης που οδηγεί σταθερά στην αίσθηση του κενού και του μονίμως ανικανοποίητου, στο περιρρέον και δυσκόλως-να-ονομαστεί αντι-συναίσθημα του Τίποτα και του Μηδέν.

(6)

Η αντίφαση της εξαναγκαστικής αξιοποίησης του εαυτού χωρίς ένα δικό-του-πρόσωπο που να μην είναι μια λειτουργική “μάσκα χαρακτήρα” και ένα ομοίωμα ύπαρξης, λύνεται δίχως να ξεπεραστεί με την ψυχοσυναισθηματική απαξίωση του “ΕΓΩ” που εξωθεί σε καταστάσεις Αμόκ: στη φυσική ή συμβολική εξόντωση των άλλων προσώπων είτε στην αυτοχειρία καθώς αυτή η παθο-λογική δυναμική του ύστατου αποκλεισμού (εκτέλεση/εξολόθρευση των “άλλων”) και της οριακής απόγνωσης (εκτέλεση/εξολόθρευση του “εαυτού”) αποτελεί τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: η Αρχή της Πραγματικότητας του Κεφαλαίου ως πρακτική και νοητική κατηγορία του ανθρώπινου σχετίζεσθαι είναι ένα και το αυτό σώμα με την Ορμή του Θανάτου.

(7)

Το Κεφάλαιο είναι η αντικειμενική, αισθητά αντιληπτή ψυχολογία του “Επιτυχημένου και Αποτυχημένου Ανθρώπου”, το εσωτερικευμένο σύστημα των τύψεων, των ηδονών, των ενοχών που ορίζουν το Ευτυχές και το Δυστυχές με κριτήριο την a priori Λογική μορφή της αξιοποίησης.

(8)

Η κοινωνική ταυτολογία της συσσώρευσης ως πραγματική αφαίρεση (Robert Kurz) που αποστρέφεται το συγκεκριμένο περιεχόμενο της ανθρώπινης δραστηριότητας 1) υποβιβάζει τον ζωντανό άνθρωπο σε καθαρό μέσο για την κυριάρχηση της νεκρής μορφής και 2) επιτυγχάνεται ως μια διαρκώς ανανεούμενη και διαρκώς ματαιούμενη υπόσχεση Ευτυχίας/Κερδοφορίας που όχι μόνο δεν γνωρίζει αληθινά όρια και περιορισμούς (“άνθρωποι ικανοί να κάνουν-τα-πάντα για να κερδίσουν”) αλλά αποσαθρώνει με την αφαιρετικότητά της τη μνήμη του Αποτρόπαιου που αναγκαστικά συμβαίνει στην πορεία της αξιοποίησης ως τροχιάς προόδου προς την (αυτο)καταστροφή: δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το διαρκές κυνήγι της Ευτυχίας, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το μόνιμο άγχος της αποτυχίας και της επαπειλούμενης συντριβής που διαπερνά και τέμνει τον Επιτυχημένο/Κερδισμένο.

(9)

Το κεφάλαιο είναι η ολοκλήρωση, όχι το τελικό ξεπέρασμα, των προ-νεωτερικών σχέσεων κοινωνικής κυριαρχίας, είναι η τελειοποίηση της θρησκευτικής εξουσίας και το ανώτατο στάδιο του θεολογικού φετιχισμού σε σημείο που να έχει καταστεί αυτός ο τελευταίος αόρατος: η αισθητά υπεραισθητή “αντικειμενικότητα της αξίας” και η αφηρημένη δραστηριότητα-για-χρήματα που αποτελεί την ουσία αυτής της φενακισμένης αντικειμενικότητας εξοβελίζουν από την καθημερινή κοινωνική αναπαραγωγή το υπερβατολογικό στοιχείο του θεού από τη στιγμή που το επιφορτίζεται και το αναλαμβάνει αυτή η ίδια η μορφή της ανθρώπινης δραστηριότητας που αυτο-κατανοείται αυτο-προσδιορίζεται φετιχιστικά ως “εργασία παράγουσα αξία”.

(10)

Το Κεφάλαιο της ολοκληρωτικής υπαγωγής είναι η τάση της υποκατάστασης του ζωντανού, του σώματος, του έμβιου από το νεκρό, το ασώματο, το ανόργανο. Από αυτή την άποψη ο μεθοδολογικός αναγωγισμός της σύγχρονης Επιστήμης δεν είναι μια “λάθος θεωρία” αλλά η γνωσιολογική προκείμενη του Πνεύματος του Κεφαλαίου στην πιο σαφή μεταφυσική μορφή της: ο κόσμος ολόκληρος προεικονισμένος ως μια τεράστια και ανεξάντλητη δεξαμενή “πρώτων υλών” και “καυσίμων” για την αξιοποίηση-της-αξίας.

Πηγή: theshadesmag

Τέλος της ανθρωπότητας για να τερματιστεί η κυριαρχία;

Τέλος της ανθρωπότητας για να τερματιστεί η κυριαρχία; – Σχετικά με το μισανθρωπικό ρεύμα σε αναρχικά περιβάλλοντα

“Οι άνθρωποι είναι αρρώστια. Είναι ο καρκίνος αυτού του πλανήτη. Είναι μια πανούκλα. Και εμείς είμαστε η μόνη θεραπεία.” (Πράκτορας Smith – The Matrix)

Μέχρι τώρα έχουμε ήδη σκιαγραφήσει μια κριτική (1) της οικο-εξτρεμιστικής τάσης και αρκετών από τα παράγωγά της, ιδιαίτερα εκείνα τα αυταρχικά χαρακτηριστικά της και την υπεράσπισή της για μια ιερή οιονεί θρησκευτική σκέψη που, σαν αντιεξουσιαστές, μάς προκαλεί τόσο μεγάλη αηδία.

Η ανάπτυξη εκείνου του άρθρου επεδίωκε να επικεντρωθεί κυρίως σε εκείνες τις πτυχές που μας φαινόταν κλειδί για να εμβαθύνουμε στην αποκάλυψη της αναπαραγωγής αυτού που περιφρονούμε βαθιά, αλλά χωρίς αμφιβολία δεν ήταν το μόνο πράγμα που έχει γραφτεί. Ταυτόχρονα, από διαφορετικά εδάφη, υπήρξαν συνεχείς σκέψεις και κριτικές κατά του οικο-εξτρεμισμού (2) στις διάφορες εκδοχές του. Γραπτά που, μακριά από την προσπάθειά τους να δείξουν έναν καλό, θετικό ή πολιτικό (ΣτΜ: εκ του πολίτη/citizenist) αναρχισμό, επιδιώκουν να οξύνουν την εξάσκηση της επιθετικής αναρχικής πράξης.

Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε σε βάθος μια άλλη πτυχή που μπορούμε να εντοπίσουμε στην ίδια αυτή τάση, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, την ξεπερνά και πολύ. Δεν θα επικεντρωθούμε σε καμιά συγκεκριμένη ομάδα, περιοδικό, ιστοσελίδα, έκδοση ή διαφημιστικό ακρωνύμιο, αλλά μάλλον σε έναν τρόπο κατανόησης και αναφοράς σε αυτόν τον κόσμο. Μιλάμε για τη μισανθρωπική τάση και τα παράγωγά της.

Δεν είναι ψέμα ότι όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα, μια αίσθηση παραλογισμού εισβάλει μέσα μας κατά την ίδια την διαδικασία της έκφρασης σε χαρτί και της συστηματοποίησης αυτής της σειράς ιδεών, οραμάτων ή συναισθημάτων που αντιτίθενται στην ανθρωπότητα και το ανθρώπινο ον (3). Εν πάση περιπτώσει, θα προσπαθήσουμε καθώς θεωρούμε το μισανθρωπικό περιθώριο σχετικό, λόγω των αμέτρητων εντάσεων που δημιουργούνται μέσα στους αναρχικούς χώρους και της εξάπλωσης αυτών των προσεγγίσεων ως δήθεν ριζοσπαστικών.

Είναι απαραίτητο να επαληθευτεί η ευρεία – αλλά όχι βαθιά – διάχυση αυτής της τάσης που εμφανίζεται, κυρίως, σε τετριμμένα συνθήματα όπως: Ανθρώπινη Πανούκλα, Ανθρώπινα Σκουπίδια ή Αντι-ανθρώπινο. Αυτές οι εκφράσεις είναι δυνατόν να παρατηρηθούν σε ομιλίες, κείμενα, μουσική, συνθήματα, γκράφιτι στο δρόμο, τοιχογραφίες, συμπεριφορές, σχόλια, μεταξύ πολλών άλλων. Εκτός από τη διάχυση της εν λόγω φρασεολογίας, είναι δυνατόν να παρατηρηθεί μια λογική περιφρόνησης για οποιοδήποτε υποκείμενο ξένο προς τους μισανθρώπους, καθώς και μια δυσαναλογία κατά την άσκηση βίας, παραθέτοντας απλώς και μόνο την «ανθρώπινη» φύση του αντιπάλου ως επιχείρημα για την αύξηση της κλίμακας της σύγκρουσης, εκφράσεις που μπορούν να παρατηρηθούν τόσο σε καθημερινές καταστάσεις όσο και σε αδιάκριτες επιθέσεις.

Η μισανθρωπία έχει βρει κάποια αποδοχή σε μερικούς από τους αντι-εξουσιαστικούς χώρους στη Χιλή, το Μεξικό, την Αργεντινή και την Ισπανία, για να αναφέρουμε λίγα μέρη. Από το χώρο αυτό επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη συζήτηση και στην εμβάθυνση του θέματος για να ξεπεράσουμε εκείνες τις θέσεις και την αισθητική του υποτιθέμενου ριζοσπαστισμού που εξαπλώνονται εν μέσω της έλλειψης προβληματισμού και ελλείψει προβολής, βγάζοντας εύπεπτους λόγους σαν να πουλάνε τα πιο μοδάτα εμπορεύματα. Τα κίνητρά μας δεν είναι κρυφά: επιδιώκουμε να μετατρέψουμε αυτά τα λόγια σε μια συμβολή για την καταστροφή αυτού του κόσμου, την επίθεση στην εξουσία και την επικύρωση των αρνήσεών μας.

Μισανθρωπία: Τι; Πού; Πότε;

Για να αποφευχθεί η σύγχυση και επιδιώκοντας να αποσαφηνίσουμε το σημείο που μας ενδιαφέρει, αξίζει να σημειωθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμαστε στην κριτική της τεχνολογίας, του πολιτισμού, την απόρριψης του σπισισμού ή του ανθρωποκεντρισμού. Όταν αναφερόμαστε σε μισανθρωπικές τάσεις, πρέπει να κάνουμε μια παύση για να εξηγήσουμε τον ορισμό τους από το απλό στο περίπλοκο.

Η μισανθρωπία μπορεί να οριστεί ετυμολογικά από τα ελληνικά «Μισώ» και «Άνθρωπος». Αυτή η εξήγηση, αν και μας δίνει μια σημαντική ένδειξη, πρέπει να εμβαθυνθεί, καθώς οι λέξεις και οι έννοιές τους έχουν μια τροχιά, χρήση, επανοικειοποίηση και ιδιοποίηση από εκείνους που τις χρησιμοποιούν. Οι μισανθρωπικές τάσεις δεν αναφέρονται στην απόρριψη συγκεκριμένων ατόμων, σε τομείς, θέσεις, συμπεριφορές, δυναμικές ατόμων ή φάσεων της ανθρωπότητας, αλλά στο ανθρώπινο ον εν γένει. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της και με κάθε μία από τις εκφράσεις της, νοείται ως κάτι άθλιο που αξίζει πλήρη απόρριψη και άρνηση.

Μακριά από το να είναι ένα φτωχό σενάριο μιας ταινίας χαμηλού προϋπολογισμού με εξωγήινους, οι φαντασιώσεις στις οποίες εκφράζεται η μισανθρωπία σχετίζονται με την εξόντωση και την καταστροφή της ανθρωπότητας. Επί του παρόντος, μπορούμε να βρούμε αναφορές σε αυτές τις θέσεις μέσα σε αναρχικά περιβάλλοντα, όπου επιδιώκουν να δώσουν ψευδή «ώθηση»• χωρίς να θέτουν πλέον τον αγώνα κατά του Κράτους, των αρχών και της κυριαρχίας εν γένει, αλλά μάλλον κατά της ίδιας της ανθρωπότητας. Αυτός ο υποτιθέμενος ριζοσπαστισμός μαστίζεται από κοινοτοπίες που όχι μόνο δεν εμβαθύνουν ποτέ, αλλά οι ιδέες αυτές είναι κοινές και συμπίπτουν με την ανάλυση αντιδραστικών του παρελθόντος. Αυτές οι μισανθρωπικές εκφράσεις μπορεί να είναι εντελώς άσχετες, παρά την υποτιθέμενη ανάπτυξή ή/και την μηδαμινή εξέλιξή τους, αλλά ακόμη και έτσι δεν μπορούμε να αρνηθούμε τις συνεχείς αναφορές που γίνονται σε διάφορους κύκλους «συντρόφων» που, χωρίς μεγαλύτερη ανάλυση ή ακόμα και κατανόηση, απλώς επαναλαμβάνουν θέσεις και συνθήματα, τα οποία επιτρέπουν τη συνέχιση θέσεων που αναπαράγουν τις εξουσίες που πολεμάμε.

Ανακυκλώνοντας τις λογικές της κυριαρχίας και της εξουσίας

Οι μισανθρωπικές εκφράσεις έχουν καταλήξει να ανακυκλώνουν τις μεθόδους των πιο κλασικών εξουσιαστών. Για αιώνες, ο Thomas Hobbes έχει αποτελέσει έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους των συγγραφέων για τη νομιμοποίηση κάποιων μορφών εξουσίας όπως το Κράτος και η ίδια η Κοινωνία. Ο Χομπς επινόησε τo γνωστή συλλογιστική ότι “Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος” [homo homini lupus], για να μιλήσει για μια υποτιθέμενη εγγενώς επιζήμια ανθρώπινη φύση που βρίσκεται σε σύγκρουση εναντίον όλων. Απέναντι σε αυτό το σενάριο, θα ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας θεσμός που επιτρέπει τη διαιτησία των μόνιμων εχθροτήτων των ανθρώπινων όντων και των ατόμων. Έτσι είναι που αναδύεται το Κράτος ως μέρος του μεγάλου κοινωνικού συμβολαίου.

Οι πιο συντηρητικές και κλασικές κουβέντες επαναλαμβάνονται ρυθμικά από τους μισανθρώπους, η «ανθρώπινη φύση» είναι επιβλαβής και μάλιστα επιβλαβής αφ’ εαυτής. Ο ενστερνισμός της διάγνωσης οδηγεί πίσω στη λύση, δεν απαιτείται πια ένα Κράτος να διαμορφώσει την Κοινωνία, αλλά η μόνη πιθανή και επιθυμητή λύση είναι η καταστροφή της ανθρωπότητας για το τέλος «κάθε κακού».

Καθιστώντας ουσιώδεις και φυσικοποιώντας συμπεριφορές, επιδιώκουν την ομαδοποίηση μέσω ηθικών επινοήσεων και τη νομιμοποίηση κάθε στάσης. Αυτή η πλάνη έχει χρησιμοποιηθεί αδιάλειπτα για το χτίσιμο και την ανέγερση διάφορων «έργων» της Κοινωνίας ή, σε αυτή την περίπτωση, της εξόντωσης ειδών. Το ότι το ανθρώπινο ον είναι κακό ή καλό είναι απλά ένας φιλοσοφικός μύθος για την επιδίωξη της οικοδόμησης έργων, δομών και σχεδιασμών, καθώς γίνεται το εικονικό φάρμακο (placebo) ή δικαιολογεί οποιασδήποτε πράξη.

Οι συγκεντρωτικές εκφράσεις των μισανθρώπων για την ανθρωπότητα επαναλαμβάνονται από διαφορετικά επιχειρήματα που ταιριάζουν απόλυτα με όσα προτάθηκαν από τον Thomas Malthus. Η διάγνωση φαίνεται να είναι και πάλι κοινή με εκείνα τα είδωλα του αυταρχισμού. Η διαβόητη Μαλθουσιανή θεωρία βασίζεται σε μια εξίσωση που έχει διεισδύσει έντονα στη λεγόμενη «κοινή λογική», όπου θεωρείται ότι η αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού θα είχε ως αποτελεσμα μόνο τη φτωχοποίησή, οδηγώντας στον πρόωρο αφανισμό στην εξαθλίωση. Ο Μάλθους, σαν τον Νοστράδαμο, έφτασε μέχρι και την υπόδειξη της ημερομηνίας της εξαφάνισης της ανθρωπότητας το 1880 εξαιτίας της καταστροφής των πόρων.

Η λογική μπορεί να μας εκπλήξει λόγω του πόσο κοινή ακούγεται με τους μισανθρώπους και τις σχετικές εκφράσεις τους, αλλά, εκείνη την εποχή, ο Malthus πρότεινε την αποτροπή του τέλους της ανθρωπότητας καταπολεμώντας τον υπερπληθυσμό, προτρέποντας τα διάφορα Κράτη να αναλάβουν δράση για τον έλεγχο των γεννήσεων.

Ο έλεγχος των γεννήσεων από το Κράτος πήρε τις πιο βάναυσες εκφράσεις, όπως η αναγκαστική στείρωση των γυναικών σε διαφορετικές ιστορικές στιγμές σε όλο τον πλανήτη, που η διασταύρωση πατριαρχίας, Μαλθουσιανισμού και κυριαρχίας φαίνεται τέλεια. Για να αναφέρουμε κάποιες περιόδους αυτής της βαναυσότητας, μπορούμε να δούμε την εκστρατεία που διεξήγαγε ο Alberto Fujimori στο Περού, όπου χιλιάδες ιθαγενείς γυναίκες στειρώθηκαν με τη βία στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ή σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, όπου έχει υπάρξει ένα επαναλαμβανόμενο μέτρο που επιβάλεται στις γυναίκες με τεράστιες καμπάνιες των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κυβερνήσεων. Η λογική είναι η ίδια: στείρωση των φτωχών για την καταπολέμηση της φτώχειας της ανθρωπότητας. Οι αντι-άνθρωποι θα πανηγυρίσουν: λιγότεροι άνθρωποι γεννιούνται, λιγότεροι άνθρωποι θα κατοικούν στη γη. Αλλά οι μαλθουσιανές υποθέσεις αποκρύπτουν και εμποδίζουν την κατανόηση ένος σχετικού και προφανούς γεγονότος, ή μάλλον, το διαχωρίζουν από τη λογική: η δηλητηρίαση του περιβάλλοντος, η εξαθλίωση, η λεηλασία και η αρπαγή των «πόρων» δεν οφείλονται ούτε σχετίζονται αποκλειστικά με την αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού (συνέπεια της προέλασης του πολιτισμού), αλλά και, κυρίως, με τη διανομή τους (4). Μόνο αυτό μπορεί να εξηγήσει την ποσότητα των αγαθών και προμηθειών τροφίμων που καταστρέφονται κάθε μέρα, που συσσωρεύονται και πετιούνται για να διατηρήθει μια αυξανόμενη ζήτηση με χαμηλή προσφορά, ένας βασικός παράγοντας της αγοράς.

Η ομοιότητα της επιχειρηματολογικής λογικής ανάμεσα στις μισανθρωπικές θέσεις και εκείνες του Malthus μας φαίνεται ξεκάθαρη, ακόμα και όταν παράγουν διαφορετικά συμπεράσματα. Για να διατηρηθεί η ανθρωπότητα και οι πόροι της είναι απαραίτητο να μειωθεί και να ελεγχθεί ο φτωχότερος πληθυσμός. Δηλαδή για την ευημερία της Γης είναι απαραίτητη η καταστροφή της ανθρωπότητας, εφόσον – κατ’ ουσίαν – την καταστρέφει.

Φαίνεται ότι οι μισανθρωπικές πρακτικές κάνουν ζημιά με αυτόν τον τρόπο κατανόησης του κόσμου: το πρόβλημα υποβαθμίζεται στον αριθμό των ανθρώπων. Ο έλεγχος των γεννήσεων δεν είναι ο μόνος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός κυριαρχίας για τη διαχείριση του ανθρώπινου πληθυσμού, αλλά και οι μεγάλοι πόλεμοι [Α’ και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος], πέρα ​​από τις συγκρούσεις συμφερόντων, εδάφων ή κυριαρχίας από τα Κράτη, έχουν μελετηθεί και θεωρηθεί επίσης – σε ένα δεύτερο επίπεδο – ως ένας τρόπος για να διατηρηθεί ο έλεγχος του πληθυσμού που, σαν άλλο ένα εμπορεύσιμο είδος στην αγορά, μπορεί να καταστραφεί στους πολέμους, οδηγώντας στη συσσώρευση επανενεργοποιώντας την οικονομία και τις παραγωγικές διαδικασίες.

Οι ίδιες εκφράσεις, λειτουργίες και λογικές μπορούν να βρεθούν στον Κοινωνικό Δαρβινισμό ή στην Ευγονική. Το ανθρώπινο είδος γίνεται αντιληπτό από μια προοπτική ολότητας η οποία πρέπει να διαχειρίζεται, να μορφοποιείται, να καταστρέφεται ή να προβάλλεται από εκείνους που βρίσκονται έξω από αυτό, πάνω από αυτό• αυτοί πρέπει να ορίζουν ποιο είναι το καλό, όχι μόνο για τα άτομα, το περιβάλλον τους, ή της «κοινωνίας», αλλά ολόκληρου του είδους ή του πλανήτη.

Μέχρι εδώ μπορέσαμε να δούμε πώς οι μισανθρωπικές θέσεις έχουν καλλιεργηθεί σύμφωνα με δύο είδη ιδεών. Αφενός, καταλογίζουν στο ανθρώπινο γένος και τη «φύση» του όλα τα πιθανά κακά και, αφετέρου, την εγγενή ζημιά που προκαλεί ως είδος με την ενιαία ύπαρξή του στο περιβάλλον. Από εκεί είναι που γεννιέται η απόρριψη της έννοιας της ανθρωπότητας, μια απόρριψη που γενικά είναι πιο πολύ ρητορική παρά πραγματική, αλλά που μερικές φορές έχει τις επιπτώσεις της στις πραγματικές πρακτικές που κυμαίνονται από την αδιάκριτη επίθεση ή την απόλυτη περιφρόνηση για οποιοδήποτε υποκείμενο ή έκφραση εκτός του κύκλου.

Ιχνηλατώντας τις διαδρομές αυτών των υποτιθέμενων νέων και ακραίων μισανθρωπικών θέσεων, καταφέραμε να βρούμε περίεργες ομάδες που εδώ και χρόνια έχουν διακηρύξει στο παραλήρημά τους τις ίδιες κοινοτοπίες. Έτσι, η «Εκκλησία της Ευθανασίας» ή το «MEHV» (5) έχουν αναπτύξει αμέτρητες εκστρατείες και «ακτιβισμούς» που μοιράζονται πολλές προσεγγίσεις με τις τρέχουσες μισανθρωπικές τάσεις. Όχι πολύ διαφορετικές από το σύνολο των θρησκευτικών αιρέσεων που, διαποτισμένες με μεσσιανικά παραληρήματα, αυτοπλασάρονται ως σωτήρες της Γης εξαπολύοντας μαζικές αυτοκτονίες ή αδιάκριτες επιθέσεις σε «ανθρώπους». Αυτές οι σκέψεις θα ήταν μόνο ένα ανέκδοτο, αν δεν είχαν άμεση επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε σήμερα τον αγώνα, τη μάχη, τη σύγκρουση και, πάνω απ’ όλα, το πού στοχεύουμε με τις επιθέσεις μας. Οι αντι-ανθρώπινοι μισάνθρωποι δίνουν κάθε σημάδι για το πού στοχεύουν, όπως με τους πανηγυρισμούς για τυφώνες, καταιγίδες, τσουνάμι, λοιμούς ή σχολικούς πυροβολισμούς. Δεν θα μας εξέπληττε η εκθείαση του διαβόητου Carl Panzram, δολοφόνου, βιαστή και κατά συρροή βασανιστή της δεκαετίας του ’20 στις ΗΠΑ, ο οποίος παραδέχθηκε ότι τα δεκάδες θύματά του επιλέχθηκαν στο άκυρο και κατά τύχη: “σημασία είχε μόνο το γεγονός ότι ήταν ανθρώπινα όντα (…) μισώ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Γουστάρω να σκοτώνω και να βιάζω ανθρώπους”, θα έλεγε στην αυτοβιογραφία του. Χωρίς αμφιβολία, δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό, ή κάτι που να αφορά την καταστροφή της εξουσίας ή την απελευθέρωση σε αυτές τις εκφράσεις, αλλά αρκετή μισανθρωπία και απόρριψη των ανθρώπινων όντων.

Για τη διαρκή ανάγκη να οξύνουμε τις αρνήσεις μας

Το να πιστεύεις σε πάγια, σταθερά, αιώνια δόγματα για την καταστροφή της κυριαρχίας σημαίνει, για να το πούμε απλά, να χτίζεις νέα τείχη και δομημένα σχήματα τα οποία, σαν ζουρλομανδύας, αρχίζουν να σφίγγουν μόνο όταν κινούμαστε.

Με δεδομένη αυτή την προϋπόθεση, αντικρίζουμε την επιτακτική πραγματικότητα να κάνουμε την κριτική μας διαρκή, χωρίς να επαναπαυόμαστε με τα παλιά συνθήματα και μοντέλα αγώνα, αλλά και να διασώσουμε την εμπειρία μας. Δεν μας ενδιαφέρει να κατηγοριοποιηθούμε στην «κατανάλωση» οποιασδήποτε ιδέας κάποιας ριζοσπαστικής αισθητικής. Το να πιστεύεις ότι οι μισανθρωπικές θέσεις είναι ριζοσπαστικές για τις βλέψεις τους σημαίνει απλώς να αγνοείς το νόημα του ριζοσπαστισμού, που σημαίνει να στοχεύεις στη ρίζα του προβλήματος. Τότε, αυτό το μοναδικό ζήτημα αρχίζει να γίνεται γελοίο. Είναι η ανθρώπινη «Φύση» η ρίζα της κυριαρχίας; Για να απελευθερωθούμε από την εξουσία και τις σχέσεις εξουσίας, είναι η εξαφάνιση του ανθρώπινου γένους επιθυμητή; Απορρίπτουμε τις μισανθρωπικές εκτιμήσεις για διάφορους λόγους, εκτός από την έντονη γεύση αυταρχικής συμπεριφοράς που έχει από διαφορετικές ιστορικές περιόδους, πιστεύουμε ότι η τοποθέτηση μιας συγκρουσιακής στάσης βασισμένης σε μια βιολογική συνιστώσα εμπίπτει σε έναν αφύσικο ντετερμινισμό, πολύ ανώτερο από εκείνους που είχαμε ήδη απορρίψει. Για να εμβαθύνουμε πιο συγκεκριμένα: ο εργάτης δεν είναι επαναστάτης καθαυτός• ούτε οι γυναίκες, ούτε οι μετανάστες, ούτε οι μαύροι – έτσι ούτε ο άνθρωπος είναι ο στόχος ή ο καταπιεστής εγγενώς και αφ’ εαυτού, αλλά μάλλον οι κοινωνικές συνθήκες στις οποίες έχουν αναπτυχθεί και η απόφαση κάθε ατόμου, κλάδου ή ομάδων που τους αποτελούν, που καταλαμβάνουν μια θέση στην κοινωνία και στο δίκτυο της εξουσίας: είτε το συντηρούν είτε το αρνούνται. Ο βιολογικός ντετερμινισμός μπορεί μόνο να προκαλέσει τη μέγιστη απόρριψή μας, επειδή η ανάλυση περιορίζει τη βούληση του ατόμου σε έναν στοιχειώδη, κακοφτιαγμένο και απλοϊκό μηχανισμό, ο οποίος εμποδίζει την κατανόηση της πολύπλοκης λειτουργίας του αυταρχισμού και ταυτόχρονα περιορίζει κάθε πιθανότητα να αγωνιστούμε, να συγκρουστούμε και να επιτεθούμε στον κόσμο των ισχυρών.

Η τοποθέτηση μιας κριτικής του ανθρώπινου όντος σαν ένα είδος σημαίνει την φυσικοποίηση ορισμένων χαρακτηριστικών, αθροίζοντας όλα τα άτομα και εξαλείφοντας εντελώς τη βούλησή τους, την απόφασή τους, την ατομική τους πρωτοβουλία και τη πιθανότητα ρήξης που μπορεί να έχουν. Αλλά έχουμε και ένα θεμελιώδες παράδοξο, το οποίο θέλουμε να αντιμετωπίσουμε σοβαρά προκειμένου να ξεπεραστεί η κλασική αντίδραση που ακούστηκε πολλές φορές: “Να αυτοκτονήσουν αν είναι τόσο αντι-ανθρώπινοι”.

Το εν λόγω παράδοξο αφορά την απάντηση στην ακόλουθη ερώτηση: Από πού αναπτύσσονται οι μισανθρωπικές θέσεις; Ποιος τις προτείνει; Δεν αναφερόμαστε σε υποτιθέμενες θεωρίες συνωμοσίας που βλέπουν παντού τα πλοκάμια της αστυνομίας, αλλά, θεωρητικά, αυτές οι θέσεις απόρριψης του ανθρώπινου όντος που είναι τόσο αποξενωμένες από την ανθρώπινη φύση τους, τοποθετούν τους εαυτούς τους ως δικαστές ή διαιτητές στη σύγκρουση. Είναι εμφανές σε γελοίο βαθμό το γεγονός ότι εκείνοι που ανέπτυξαν αυτές τις μισανθρωπικές θέσεις είναι ανθρώπινα όντα. Λοιπόν τότε, πώς μπορεί να εξηγηθεί ένα τέτοιο παράδοξο; Πώς είναι δυνατόν να αναπτυχθεί; Πιστεύουμε ότι η αντίληψη του ότι υπάρχουν ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα μας επιτρέπει να τοποθετούμε τους εαυτούς μας με διαφορετικό τρόπο στο περιβάλλον και άλλα έμβια όντα, όπου όλοι είμαστε ζώα, αλλά οι μισανθρωπικές θέσεις δεν αναφέρονται σε αυτές τις αντιλήψεις, αλλά υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο ζώο πρέπει να εξαφανιστεί. Tο μόνο θεωρητικό/φιλοσοφικό ζογκλερικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τότε είναι το επιχείρημα της εξουσίας, όπου, για να επεξηγηθούν αυτές οι θέσεις, είναι απαραίτητη η αποξένωση κάποιου από το εγγενές κακό που βλέπουν στον άνθρωπο, για να αισθάνεται έξω και ξένος σε αυτήν την πραγματικότητα. Αυτή η αποξένωση από μια βιολογική κατάσταση είναι, επομένως, ένας οιονεί θρησκευτικός τρόπος ανάληψης της εξουσίας ενάντια στην ανάπτυξη κριτικής. Μερικά ρεύματα μέσα στις μισανθρωπικές θέσεις αποφασίζουν να προσθέσουν τον προσδιορισμό «πολιτισμένος άνθρωπος» προσπαθώντας δήθεν να εντοπίσουν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που απορρίπτονται, αλλά επαναλαμβάνουν πάραυτα τα σύνολα τους ενάντια στους «ανθρώπους» και απλά επαναλαμβάνουν τις ίδιες λογικές που αμφισβητήσαμε προηγουμένως.

Σε αυτές τις στιγμές, είναι επιτακτικό η κριτική μας να είναι διαρκής, επιδιώκοντας πάντα να οξύνει την άρνησή μας για το υπάρχον, ξεπερνώντας τον φαινομενικό ριζοσπαστισμό, τις καινοτομίες που επιδιώκουν να προσφερθούν στο νέο σούπερ μάρκετ με τις τρέντυ μόδες, προκειμένου να κατανοήσουμε και να εμβαθύνουμε γνώση της κυριαρχίας και των τρόπων να της επιτεθούμε.

Για μια καταστροφική πράξη

Οι συνεχείς αναφορές στην άγρια ​​φύση, στα ζώα, δεν μας είναι ξένες, τις έχουμε χρησιμοποιήσει και συνεχίζουμε να τις χρησιμοποιούμε περισσότερες από μία φορές σε λογοτεχνικές ή άλλες αναφορές, αλλά είναι πολύ διαφορετικό να διακρίνουμε ένα διώνυμο «ανθρώπινο = κακό» / «ζωικό = καλό» και από εκεί να τοποθετείται μια πολιτική πρακτική του αγώνα.

Για μας, η αναζήτηση της αυτοματοποίησης των σχέσεων, των εμπειριών, η κανονικοποίηση και η σχηματοποίηση αυτών, η εξάντληση και η υποβάθμιση της ζωής σε απλή επανάληψη, δεν δημιουργεί καμιά ουσία του ανθρώπινου όντος, όπως μας έχει δείξει η πρακτική όταν έχουμε παρατηρήσει διαφορετικούς αυτόχθονες λαούς, όταν παρατηρούμε τις διάφορες δυνατότητες που έχουν προκύψει σε όλη την ιστορία με τους τρόπους συσχέτισης, τη δημιουργία αβέβαιων νέων κόσμων, την εμπειρία και τη συγγένεια που αναπτύσσεται στην ίδια την εξέγερση και τη σύγκρουση, σε διαφορετικούς χρόνους, τόπους και ανθρώπους, που μας θυμίζει και μας δείχνει ότι η δημιουργική ικανότητα παραμένει στα χέρια μας και όχι σε μια επαναλαμβανόμενη δήθεν «φυσική» κατάσταση.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν επεσήμανε πριν από αρκετά χρόνια ότι “Το Κράτος είναι η άρνηση της ανθρωπότητας” (6), εκείνη η δομή και ο θεσμός όπου η εξουσία αποκρυσταλλώνεται με πολιτικό έλεγχο στις ζωές των ατόμων, είναι αυτό που επιδιώκει να επιτεθεί και να προκαλέσει ασφυξία σε κάθε ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή έκφραση. Για εμάς, και με την αντίστοιχη επέκταση της κυριαρχίας, το Κράτος μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως μία έκφραση της κυριαρχίας και όχι ως η μοναδική μορφή της.

Μπορούμε να δούμε διαφορετικές αιχμές που συμπίπτουν στη συν-δημιουργία σχέσεων εξουσίας, αρκετοί σύντροφοι έβαλαν τον πολιτισμό ως άλλη μια κεντρική αιχμή για την κατανόηση της άρθρωσης της κυριαρχίας. Από τη δεκαετία του ’70, ο Τεντ Καζίνσκι ήδη στόχευσε στην τεχνο-βιομηχανική κοινωνία ως το οικοδόμημα της δυστυχίας για την ανθρωπότητα και όχι την ίδια την ανθρωπότητα ως τον εχθρό προς επίθεση. “Η Βιομηχανική Επανάσταση και οι συνέπειές της ήταν καταστροφή για το ανθρώπινο γένος. Το προσδόκιμο ζωής για εκείνους από εμάς που ζουν σε «αναπτυγμένες» χώρες έχει αυξηθεί σημαντικά, αλλά έχει αποσταθεροποιήσει την κοινωνία, κατέστησε αδύνατη τη ζωή, έχει υποβάλει τα ανθρώπινα όντα σε ταπεινώσεις, έχει οδηγήσει στην εξάπλωση του ψυχολογικού πόνου (και σωματικού πόνου στον τρίτο κόσμο) και έχει προκαλέσει σοβαρές ζημιές στον φυσικό κόσμο” (7).

Είναι ο υπερπληθυσμός της ανθρωπότητας και η επακόλουθη περιβαλλοντική καταστροφή που είναι εγγενές πρόβλημα στο ανθρώπινο είδος; Είναι σαφές ότι ο σχηματισμός μεγάλων πόλεων, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, της επιστήμης, η λογική της προόδου αποτελούν συστατικά στοιχεία του πολιτισμού και ένας τρόπος ζωής που κατασπαράζει τα πάντα, επιτρέποντας και ενθαρρύνοντας την περιβαλλοντική καταστροφή, θεωρώντας τη γη και τον πλανήτη ως πόρους για συσσώρευση και αποταμίευση. Οι πόλεις, ως κατασκευές, ως γεωπολιτικές τοποθεσίες, γεννιούνται, αναπτύσσονται και ενισχύονται προκειμένου να καταστήσουν την κυριαρχία πιο αποτελεσματική και να επιτύχουν μεγαλύτερα κέρδη στη διοίκησή της, επομένως η κριτική μας για τον αστικό σχεδιασμό πρέπει να είναι καταστροφική στο σύνολό της. Είναι όμως απαραίτητο να τονίσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ο υπερπληθυσμός, αλλά ότι αποτελεί μόνο συνέπεια ενός συστήματος ζωής που τον παράγει και τον αναπαράγει. Υπό αυτή την έννοια, η απόφαση των αντι-ναταλιστών συντρόφων και ο έγκυρος έλεγχός τους επί των σωμάτων τους είναι πάντοτε βάσιμες ως θεμελιώδεις πτυχές για την ανάκτηση του ελέγχου της ζωής μας, θέσεις εκ διαμέτρου διαφορετικές από την επιβεβλημένη στείρωση και τον έλεγχο των γεννήσεων από το Κράτος. Εδώ δεν είναι λατρεία της ζωής ούτε Aναγεννησιακός ανθρωπισμός, αλλά η όξυνση της κριτικής μας για να αναγνωρίσουμε όχι μόνο αυτό που μας καταπιέζει και τη λογική του, αλλά και την ικανότητά μας να το καταπολεμήσουμε και να μην το αναπαράγουμε.

Με την ίδια αυτή έννοια είναι συναφές να αναφέρουμε και ίσως κάπως ανόητο, ότι δεν πρόκειται για τοποθέτηση κάποιου στην «οικουμενική αδελφότητα», ούτε για αδελφοσύνη με κάθε υποκείμενο, αλλά για την επανεξέταση των αποφάσεων και των θέσεων του ατόμου και όχι κάποια βιολογική και ηθική αξιολόγηση της υποτιθέμενης «φύσης».

Μόνο τότε μπορούμε να κατανοήσουμε τους «πολίτες» και τη σκέψη τους ως υποκείμενα με συγκεκριμένη και χειροπιαστή θέση στην υπεράσπιση αυτού του κόσμου. Απορρίπτουμε τη λογική τους ακριβώς λόγω των θέσεών τους, όχι λόγω του «είδους» τους, το οποίο θα ισοδυναμούσε με το να βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια πολύ διαφορετική θέση.

Είναι τότε που βλέπουμε ότι τα φράγματα, οι ηλεκτρικές γραμμές, οι τοξικές μητροπόλεις που καταπατούν κάθε γωνιά της γης, οι ορίζοντες γεμάτοι κτίρια, οι δρόμοι που μπουκάρουν σε κάθε απομακρυσμένο μέρος, τα ψυχιατρικά κελιά, οι φυλακές και οι ζωολογικοί κήποι, η τρέλα και η αλλοτρίωση των ζωών μας, τα βασανιστήρια των ζώων στα εργαστήρια, η καταστροφή της γης, η κανονικότητα των νεκροταφείων, η ασφυκτική πραγματικότητα στα σκατά, η λογική της προόδου και της επιστήμης που μας τοποθετεί ως το κεντρικό είδος, δεν είναι ούτε εγγενή ούτε «φυσικά» στην ανθρωπότητα, αλλά ότι είναι σαφείς και συγκεκριμένες εκφράσεις κυριαρχίας, αυθεντίας και άσκησης εξουσίας. Η επίθεση, λοιπόν, γίνεται όχι μόνο απαραίτητη αλλά και επείγουσα για να κατεδαφιστεί αυτός ο κόσμος.

Μιλάμε για υποσχέσεις και για οικοδόμηση ενός μέλλοντος; Γιατί από τον μηδενισμό υπάρχει μια σημαντική συνεισφορά με αυτή την έννοια, όπου δεν πρόκειται πλέον περί παρουσίασης σχεδίων για μελλοντικούς κόσμους, ελπίδες και/ή εναλλακτικές λύσεις να προσφέρει. Η αναρχική σύγκρουση γεννιέται από την άρνηση και την αντιπαράθεση με αυτόν τον κόσμο, από την εναντίωση, την πλήρη και απόλυτη απόρριψή του, χωρίς απαραίτητα να προσφέρει μια πατενταρισμένη εναλλακτική πρόταση, αλλά επιβεβαιώνει επίσης ένα αναμφισβήτητο γεγονός: ότι αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι είναι ότι στα χέρια μας υπάρχει πάντα η δημιουργική/καταστροφική ικανότητα να σφυρηλατήσουμε νέες σχέσεις και πιθανούς κόσμους• από τα υπόλοιπα, μόνο το άγνωστο μας περιμένει και αυτό που θα έρθει!

Kalinov Most #3

  1. Μισανθρωπικές άγριες τάσεις: άλλες εκφράσεις αυταρχισμού και ιερής σκέψης. Kalinov Most # 1, Οκτώβριος 2017.
  2. Ενάντια στον οικο-εξτρεμισμό: Καθρέφτισμα του Πολιτισμού και της Θρησκείας. [Μπροσούρα στα Αγγλικά]
  3. Οι αναφορές που κάνουμε σχετικά με την «ανθρωπότητα» για εμάς σχετίζονται με το σύνολο των ανθρώπων και όχι με κάποια αφαίρεση της έννοιας που τη θέτει ως αθροιστική και ομογενοποιητική οντότητα έναντι των ατόμων και των ιδιαιτεροτήτων τους. Δεν θέλουμε να καλλιεργήσουμε μια ψευδαίσθηση πάνω από μια άλλη.
  4. Είναι αναγκαίο να αναγνωριστεί η πραγματική και προφανής αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού πάνω στη γη, αλλά η καταστροφή του περιβάλλοντος και η λεηλασία θα σχετίζονταν περισσότερο με το σύστημα της «ζωής» και της κοινωνικής τάξης που επεκτείνει τεχνητά τη γήρανση, τους φόβους, τις ασθένειες και τους θανάτους, παρά απλώς τον αριθμό των κατοίκων του πλανήτη. Το να πιστεύεις σε μια άμεση σχέση μεταξύ των ατόμων και την κατανάλωση πόρων σημαίνει να ξεκινάς από τη βάση ότι το σύστημα ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων των υποκειμένων που ζούνε στη γη παραβλέποντας τη συγκέντρωση και τη συσσώρευση, θεμελιώδη στοιχεία της πραγματικότητάς μας. Από την άλλη πλευρά, είναι απαραίτητο να επικεντρωθούμε στην εκβιομηχάνιση, στην αχαλίνωτη και απεριόριστη κατανάλωσή της, η οποία θεωρεί αναγκαία την καταστροφή της γης προκειμένου να διατηρηθεί ο ξέφρενος και παράλογος ρυθμός της παρούσας «ζωής».
  5. Κίνημα για τον Εθελοντικό Ανθρώπινο Αφανισμό.
  6. Bakunin Mikhail,  Ο Θεός και το Κράτος.
  7. Kaczynski Theodore, Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της, Θέση #1.

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιαγτζόγλου

Μετάφραση στα Αγγλικά: 325

Μια πηγή για το πρωτότυπο κείμενο στα Ισπανικά

Υπέρ της επαναστατικής βίας: Εισαγωγή ανάλυσης για την εξέγερση στη Χιλή

Τα ακόλουθα αποτελούν την εισαγωγή στο “Για τα Εξεγερτικά Φαντάσματα και τις Επίπλαστες Σημαίες”, ένα κείμενο απ’ τους Ανταγωνιστικούς Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης, το οποίο αναλύει την εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Ολόκληρο το κείμενο στα ισπανικά σε PDF: https://325.nostate.net/wp-content/uploads/2020/01/Fantasmas-Insurreccionales-Lectura.pdf

________________________________

Η χρήση της επαναστατικής βίας έχει κακολογηθεί, και αφάνταστες ποσότητες από βλασφημίες, μύθους και ψευδείς φήμες έχουν εγερθεί γύρω της. Έχουμε ακούσει πως είναι άχρηστη, πως δε συνεισφέρει τίποτα, πως πρέπει να καταστέλλεται, πως χρησιμοποιείται από μυστικούς πράκτορες και/ή ανώριμα υποκείμενα, πως έχει ελάχιστη συσχέτιση με την πολιτική, πως δεν εκπροσωπεί τον λαό, κλπ., κλπ., κλπ…

Στο κείμενο αυτό, δε θ’ αποπειραθούμε να κάνουμε μιαν ενδελεχή ανάλυση της χρήσης της σε ιστορικό επίπεδο. Για να το κάνουμε αυτό, αρκεί να κοιτάξουμε τα παραδείγματα σε οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας. Η συνεισφορά της στον αγώνα που προσδίδει αξιοπρέπεια στις ζωές των ανθρώπων, ασχέτως του πού χρησιμοποιείται, ποιο καθεστώς πολεμά, ή της ιδιοσυγκρασίας των όσων την επιστρατεύουν, έχει συμβάλει ιδιαιτέρως στην εξέλιξή του. Δε χρειάζεται ν’ αναφέρουμε πως ούτε η σκλαβιά, ούτε η φεουδαρχία, ούτε οι μοναρχίες, ούτε οι βίαιες εργατοώρες, ούτε η αποικιοκρατία, ούτε τα πλέον θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα, ούτε η πλειάδα των δικτατοριών έχουν αντιμετωπιστεί μονάχα με ειρηνικές μεθόδους. Συνεπώς, θεωρούμε πως το ν’ απορρίπτουμε το εργαλείο αυτό δεν έχει νόημα για την επαναστατική υπόθεση.

Επιπροσθέτως, πρέπει να σημειωθεί πως, αν η βία (η χρήση φυσικής δύναμης) ήταν πραγματικά τόσο επιβλαβής όσο αναφέρεται συχνά απ’ όσους θέλουν να την απονομιμοποιήσουν, κανένα Κράτος δε θα έμπαινε στον κόπο να θέλει να τη μονοπωλήσει ώσπου να μπουχτίσουμε, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την επιλογή αυτή με θλιβερές επικοινωνιακές καμπάνιες που αποσκοπούν απλώς στο ξέπλυμα της εικόνας και στην πολιτική στήριξη απ’ τους υπηκόους του.

Κατανοώντας αυτό, αρνούμαστε ν’ απορρίψουμε ένα πλήρως έγκυρο πολιτικό εργαλείο, όπως η χρήση της βία ενάντια στους μηχανισμούς που μας καταπιέζουν. Είμαστε υπέρ της άμεσης επίθεσης που, στοχεύοντας τις δομές της εξουσίας που περιορίζει την ελευθερία μας και καταπιέζει τις ζωές μας, αποτελεί μιαν έγκυρη απόκριση στους αιώνες επί αιώνων δομικής, καθημερινής και συστηματικής βίας που ασκεί μια χούφτα προνομιούχων επί της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Η σύντομη εξεγερτική μας ιστορία (2011-2019) το δηλώνει. Στο παρελθόν έχουμε βάλει βόμβες, καταστρέψαμε τραπεζικά υποκαταστήματα, επιτεθήκαμε στους χώρους συνάντησης των ισχυρών, φυτέψαμε προσομοιώσεις εκρηκτικών μηχανισμών, κάψαμε λεωφορεία ολοσχερώς, απαλλοτριώσαμε πόρους, βανδαλίσαμε σύμβολα, επιτεθήκαμε στους μπάσταρδους της αστυνομίας, και εφαρμόσαμε μεθόδους σαμποτάζ και ενόχλησης των εκτελεστών μας, προσπαθώντας πάντα να είμαστε προσεκτικοί να μην τραυματιστούν περαστικοί ή πολίτες που δεν έχουν καμία σχέση με τους στόχους των δράσεών μας.

Έτσι, λοιπόν, δε φοβόμαστε να το πούμε. Έχουμε επιτεθεί βίαια σε πολλές περιπτώσεις ενάντια στα Κέντρα της Εξουσίας, όπου οργανώνεται η εκμετάλλευσή μας. Το έχουμε κάνει λοιπόν, και μας γεμίζει περηφάνια, διότι αντιλαμβανόμαστε όλες τούτες τις δράσεις ως μιαν ελάχιστη απάντηση στη βία όπου γυρεύουν να μας υποβάλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου.

Με άλλα λόγια, έχουμε χρησιμοποιήσει μειοψηφική βία. Γνωρίζουμε τ’ αποτελέσματα και τις συνέπειές της, και κατανοούμε πολύ καλά την πολιτική της προσέγγιση. Η βία αποτελεί ένα ισχυρό όπλο που δύναται ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας, αν κανείς γνωρίζει πώς να την εφαρμόσει σωστά. Κι όχι μόνο τον ρου της ιστορίας, αλλά επίσης και τον τρόπο του συσχετίζεσθαι εντός της κοινωνίας. Όλα εξαρτώνται απ’ τις στοχεύσεις που τη συνοδεύουν.

Απ’ την πλευρά μας, ποθούμε να ζήσουμε δίχως ηγέτες κι αφεντικά, σε αρμονία με τη φύση και τα ζώα, με τρόπο υπεύθυνο κι αξιοπρεπή, σεβόμενοι ο ένας την άλλη, κατανοώντας πως καθεμιά έχει διαφορετικές ικανότητες, μα πως καθείς από ‘μάς έχει ίση αξία για την εξέλιξη των ανθρώπων, με αυτο-μόρφωση, με το να μοιραζόμαστε εντός ελεύθερων ενώσεων για την απόλαυση του να το κάνουμε και όχι για την ανάγκη να επιβιώσουμε, βασιζόμενοι σε αξίες όπως η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, η ειλικρίνεια κι η αλληλοβοήθεια.

Οι καπιταλιστές, όμως, οι οποίοι ελέγχουν πολιτικά τους κρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι περιλαμβάνουν (σαφώς) την FF.AA. (Ένοπλες Δυνάμεις της Χιλής) και την αστυνομία, πρεσβεύουν πολύ διαφορετικές στοχεύσεις, καθώς πασχίζουν μοναχά να διατηρήσουν τα προνόμιά τους με κόστος τα βάσανα και την εκμετάλλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας και του περιβάλλοντος γύρω τους.

Θέλουμε, ακόμη, να είμαστε κατηγορηματικοί, αποσαφηνίζοντας πως δεν προέρχεται απαραίτητα από φιλικά πυρά οτιδήποτε μυρίζει καπνό και μπαρούτι. Οι πλούσιοι κι οι ισχυροί έχουν χρησιμοποιήσει τη βία από αμνημονεύτων χρόνων για να μας κρατήσουν στην απ’ έξω. Το γνωρίζουν, και θά ‘πρεπε να το γνωρίζουμε κι εμείς. Τα προνόμιά τους διατηρούνται όχι μόνο στη βάση του βίαιου και άνισου πυραμιδοειδούς συστήματος που τοποθετεί ελάχιστους ψηλά και τους πολλούς χαμηλά, αλλά -πάνω απ’ όλα- στον δυσανάλογο έλεγχο της χρήσης της δύναμης.

Είναι, συνεπώς, απαραίτητο να κατανοήσουμε πως, μιλώντας με στρατιωτικούς όρους, ο συσχετισμός δυνάμεων είναι τρομακτικά ανόμοιος. Ο εχθρός υπερέχει, και μάλιστα κατά πολύ. Αυτό είναι ένα γεγονός που υποθέτουμε πως κανείς δε θ’ αμφισβητήσει.

Το κάλεσμά μας, λοιπόν, είναι σαφές: Ας μην αφήσουμε τις επιθυμίες μας ν’ αντανακλώνται σε δράσεις που αντιλαμβανόμαστε όπως τη μιλιταριστική στρατηγική του Κράτους. Η ιστορία δείχνει πως δεν είναι πάντα εύκολο ν’ αποκωδικοποιήσουμε το σύμπλεγμα των στρατηγικών του εχθρού, μα πως, με αφοσίωση και λίγη υπομονή, είναι δυνατόν να διαυγάσουμε τις πιθανές μελλοντικές του κινήσεις.

Το να γνωρίζουμε πού κινείται ο εχθρός και προς τα πού κατευθύνεται, μπορεί να επιφέρει μικρές στρατηγικές νίκες στο μέλλον.

Ό,τι λέμε το αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά, επειδή, ως επαναστατική οργάνωση, έχουμε θέσει βραχυπρόθεσμους, ενδιάμεσους και μακροπρόθεσμους στόχους για να επιτύχουμε συγκεκριμένους σκοπούς που, με αυστηρά τεχνικούς όρους, θα μπορούσαν να σηματοδοτούν προωθημένες θέσεις στον δρόμο για τη γενικευμένη σύγκρουση. Προχωράμε μπροστά δίχως σταματημό στην πορεία αυτή, με αποτέλεσμα η ανάλυση του θέματος ν’ αποτελεί ζωτικής σημασίας αν πραγματικά θέλουμε να νικήσουμε σε κάποια μελλοντική υποτιθέμενη επανάσταση.

Μ’ αυτήν τη λογική, η κατάσταση στη Χιλή σήμερα χρήζει της δημοσιοποίησης των στοχασμών αυτών, λόγω της εξεγερτικής απεικόνισης που παρουσιάζουν οι παρούσες συγκυρίες. Κατά συνέπεια, είναι σημαντικό να δεσμευτούμε σε συγκεκριμένα σημεία της ανάλυσης, που είναι αναγκαία ώστε να συζητήσουμε ανοιχτά, ν’ αποφύγουμε να ορθώσουμε επίπλαστες εικόνες, οι οποίες δε σχετίζονται σε τίποτα με τα βήματα των αυθεντικών συντροφισσών/φων. Τούτου λεχθέντος, μπορεί να γίνει κατανοητό πως το παρόν κείμενο αποσκοπεί ν’ αποτελέσει μια μικρή συνεισφορά, μια συνεισφορά σ’ αυτόν τον αδελφικό διάλογο, ώστε ν’ αποσαφηνιστεί ποιος είναι ποιος όταν μιλάμε για ώθηση προς την επανάσταση και για γνώση της πραγματικής μας κατεύθυνσης.

Εν συνεχεία, αναπτύσσουμε μια σειρά αναφορών που υποδεικνύουν αυτό. Που ξεκαθαρίζουν τις αμφιβολίες και τους μύθους για το τι συμβαίνει πραγματικά στη Χιλή. Όμως, δε θέλουμε να υπάρξουν παρανοήσεις, δεν καλούμε σε απραξία. Καλούμε απλά σε επαγρύπνηση. Να προσέχουμε ο ένας την άλλη και να μην ξεπέσουμε στο παιχνίδι της εξουσίας. Να γιατί μοιραζόμαστε αυτούς τους στοχασμούς, οι οποίοι ευελπιστούμε πως θα γίνουν σωστά αντιληπτοί, ακόμη κι αν δεν είναι της  αρεσκείας μας.

____________________

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ
____________________

Το κείμενο αυτό διανέμεται ελεύθερα και χωρίς αντίτιμο σε διάφορα μέρη και χώρους στην περιοχή που κυριαρχείται απ’ το Κράτος της Χιλής, πιο πολύ στη Μητροπολιτική Περιοχή (Σαντιάγο) και στα περίχωρά της, ευελπιστώντας να συνεισφέρουμε με αδελφικό τρόπο στους συλλογικούς στοχασμούς πάνω στην εξέγερση που λαμβάνει χώρα στη Χιλή κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2019.

Παρ’ ότι το κείμενο είναι κάπως μακροσκελές, παρουσιάζεται -σε γενικές γραμμές- μια ανάλυση της εξέγερσης και των πρώτων συντονισμένων δράσεων ευρείας κλίμακας που αναδύθηκαν δίχως ακόμη νά ‘χει υπάρξει απαραιτήτως μια μαζική συνείδηση να τους ωθήσει σε αυτό. Εν συνεχεία, πολλές απ’ τις σελίδες περιέχουν υλικό που σχετίζεται με τη μελέτη και/ή την ανάλυση των μιλιταριστικών στρατηγικών που έχουν χρησιμοποιήσει τα Κράτη, και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο, για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις κοινωνικής κρίσης ή για να επικυρώσουν κατασταλτικές πολιτικές ενάντια σε ομάδες ατόμων ή ιδέες. Για τον λόγο τούτο, χρησιμοποιούμε διάφορα ιστορικά παραδείγματα του πιο πρόσφατου παρελθόντος (Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική), καταδεικνύοντας με αξιόπιστα δεδομένα πως οι κάτοχοι της εξουσίας έχουν χρησιμοποιήσει μιλιταριστικές τακτικές (νόμιμες ή παράνομες) που τους επιτρέπουν να διατηρούν τα προνόμιά τους. Ο σκοπός, λοιπόν, ήταν να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στις ομοιότητες και τις διαφορές του παρόντος πλαισίου εντός του οποίου διαδραματίζεται η τωρινή εξέγερση στα μέρη μας, με εκείνες τις άλλες εμπειρίες, καθώς, σύμφωνα με τη δική μας οπτική, πολλές (αλλά θα θέλαμε να πιστεύουμε όχι όλες) απ’ τις αρχικές πρωτοπόρες δράσεις που συνέβησαν τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων προήλθαν απ’ τον κρατικό μηχανισμό: απ’ την αστυνομία ή, όταν αυτή αποτύγχανε, από παραστρατιωτικά μορφώματα. Ως εκ τούτου, (θα θέλαμε να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά) στη σημασία της σύγκρισης μιλιταριστικών στρατηγικών και τακτικών από διαφορετικά μέρη κι εποχές. Αυτό, δεδομένου πως, ενώ στα μέρη μας υπήρχε μια γενική ανυπακοή, ο κρατικός μηχανισμός επιτάχυνε την περαιτέρω γενίκευση του χάους, γεγονός χρήσιμο για τις πολιτικές του, οι οποίες αποτελούν τον σπόρο της εξέγερσης που θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί στη συνείδηση των όσων όρθωσαν νομικά αιτήματα, ένα κοινωνικό προϊόν της εξάντλησης των 30 ετών συστηματικής κακομεταχείρισης…

Τέλος, ας σημειωθεί πως αυτή τη φορά δραττόμεθα της ευκαιρίας να παρουσιάσουμε το λογότυπο που μας αντιπροσωπεύει, το οποίο επίσης αντιπροσωπεύει τα χαρακτηριστικά χρώματα του αναρχικού αγώνα, με την προσθήκη του κόκκινου αστεριού, βαμμένο με το αίμα όσων πέθαναν γυρεύοντας τη λευτεριά. Απ’ τη στιγμή αυτή, πάνε έξι χρόνια απ’ όταν ο αδερφός μας Sebastian Oversluij Seguel (Angry) δολοφονήθηκε απ’ τον Κρατικό / Καπιταλιστικό μηχανισμό το πρωί της 11ης Δεκέμβρη 2013, σε μιαν απόπειρα απαλλοτρίωσης τράπεζας στην κοινότητα του Πουδαουέλ. Η ιστορία μας γράφεται απέλπιδα με το αίμα των στυντροφισσών και των συντρόφων μας.

Ως συνεισφορά στην εξεγερτική μνήμη, μπορούμε να επισημάνουμε πως στην πρώτη δράση που πραγματοποιήσαμε εκείνον τον μακρινό Μάη του 2011, χρησιμοποιήσαμε ένα διαφορετικό σχέδιο λογότυπου, βασισμένο στο περίγραμμα ενός κορακιού μες σ’ έναν κύκλο, ο οποίος εμπεριείχε το όνομα της οργάνωσης με λευκά γράμματα (η αστυνομία το ξέρει απ’ τα φυλλάδια που αφήσαμε στο σημείο). Το πρώτο σχέδιο του λογότυπου δημιουργήθηκε απ’ τον Angry. Έπειτα απ’ τον θάνατό του, αποφασίσαμε να μην ξαναχρησιμοποιήσουμε το σχέδιο εκείνο, κατανοώντας πως, με το φευγιό του, σκοτώθηκε κι ένα κομμάτι από ‘μάς. Μοιραζόμαστε την ανάμνηση αυτή για να τιμήσουμε τη μνήμη του συντρόφου μας. Έξι χρόνια έπειτα απ’ τον θάνατό του εν ώρα δράσης, το αντάρτικο πνεύμα του παραμένει ακέραιο στην εξέγερση.

Παλεύουμε για την αξιοπρέπεια μα και για τη λευτεριά.

Ας συνεισφέρουμε στην αποσταθεροποίηση του Κεφαλαίου και του Κράτους που μας καταπιέζουν!

Πραγματικοί τρομοκράτες είναι η La Moneda, το Κονγκρέσο, οι στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις και τα media τους!

Όσο υπάρχει Δυστυχία θα υπάρχει Εξέγερση!

Ανταγωνιστικοί Πυρήνες του Νέου Αντάρτικου Πόλης

Υ.Γ. Ενθαρρύνουμε την αναπαραγωγή του υλικού αυτού είτε μερικώς είτε στην ολότητά του, με κάθε μέσο. Αν έχει φτάσει στα χέρια σας κάποιο αντίγραφο και το θεωρείτε αρμόζον, μη διστάσετε να το μοιραστείτε. Οι πολιτικοί συλλογισμοί θρέφουν επίσης τον σπόρο της εξέγερσης.

Πηγή: AMWenglish

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

The Cynical Utopian: Φυσική ή Κοινωνική καταστροφή;

Το παρακάτω κείμενο συντάχθηκε το 2011 με αφορμή τον σεισμό και το επακόλουθο τσουνάμι στο Τόχοκου της Ιαπωνίας, γεγονότα υπαίτια και για την πυρηνική καταστροφή στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Προχωρήσαμε στην μετάφραση του δίχως την παραμικρή δυστυχώς αμφιβολία αναφορικά με την επικαιρότητα του σήμερα.

Δ.Ο. Ragnarok

Φυσική ή κοινωνική καταστροφή; Ένα ανοιχτό γράμμα από τα αφεντικά σας σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στην Ιαπωνία και άλλα συναφή.

Χιλιάδες επί χιλιάδων νεκροί ή αγνοούμενοι. Εκατομμύρια φυγάδες. Έως τώρα. Ολόκληρες πόλεις σβησμένες από τον χάρτη. Σαν η Ιαπωνία να μην χτυπήθηκε από σεισμό αλλά από πυρηνική βόμβα. Σχεδόν σαν να μην ήταν ένα τσουνάμι αλλά ένας πόλεμος η αιτία μετατροπής των σπιτιών σε ερείπια. Βέβαια, στην πραγματικότητα βλέπετε περί αυτού πρόκειται. Αλλά, σε πείσμα όσων πιστεύετε οι εχθροί που χτύπησαν τόσο ανηλεώς και εξακολουθούν να μας απειλούν δεν είναι η θάλασσα και ο ουρανός. Μολονότι, σας ποδηγετήσαμε να αντιλαμβάνεστε την φύση ως οντότητα, ως υπόσταση ικανή να μετέλθει εργαλεία αποζητώντας εκδίκηση, ήτοι ως εχθρική και αφιλόξενη ύπαρξη, αυτό δεν είναι παρά μία εκ των αναρίθμητων μηχανορραφιών μας. Ο εν λόγω διεξαγόμενος για αιώνες πόλεμος δεν είναι ένας πόλεμος μεταξύ της ανθρωπότητας και της φύσης.  Εμείς εφηύραμε την παραπάνω ιστορία ώστε να σας πειθαρχήσουμε. Απεναντίας, εμείς είμαστε ο εχθρός, εμείς είμαστε ο πόλεμος.

Η φύση όμως συνιστά ένα από τα πολλά πεδία μαχών. Προξενήσαμε πλημμύρες μετασχηματίζοντας το ατμοσφαιρικό κλίμα μέσω των βιομηχανικών μας δραστηριοτήτων. Καταστρέψαμε τις όχθες των ποταμών τσιμεντώνοντας τις κοίτες τους και αποψιλώνοντας τις ακτές τους. Κατασκευάσαμε πρόχειρες, ετοιμόρροπες γέφυρες με άθλια υλικά προκειμένου να υπονομεύσουμε τον ανταγωνισμό για την κατοχύρωση συμβολαίων. Εμείς ισοπεδώσαμε ολόκληρα χωριά και πόλεις επικοίζοντας επισφαλείς, σεισμογενείς περιοχές. Μολύναμε τον πλανήτη φυτεύοντας παντού πυρηνικά εργοστάσια. Μετατρέψαμε τους εαυτούς μας σε τσακάλια και γύπες επιδιώκοντας παντού και πάντοτε το κέρδος. Σκόπιμα απορρίψαμε την λήψη προληπτικών μέτρων αφού μέριμνα μας ανέκαθεν ήταν το άνοιγμα νέων εμπορικών κέντρων, μεγάλων λεωφόρων, υπόγειων γραμμών και αθλητικών σταδίων. Μα δεν θα τα είχαμε κατορθώσει αυτά χωρίς την πολύτιμη αρωγή σας. Εσείς ήσασταν αυτοί που επανειλημμένως επιτρέψατε την πραγματοποίηση όλων αυτών των σχεδίων, αναθέτοντας σε μας, όλες τις σχετικές με την ζωή σας αποφάσεις. Και σας ευχαριστούμε θερμά…

Ωστόσο, με την σειρά μας, κάναμε τα πάντα για εσάς. Ερημώσαμε τον κόσμο αφήνοντας σας να κινείστε ταχύτερα, να τρέφεστε ταχύτερα, να εργάζεστε ταχύτερα και να ζείτε ταχύτερα. Εξάλλου η ταχύτητα δεν συνιστά την κοινή μύχια επιθυμία όλων σήμερα; Πως τολμάτε λοιπόν να διαμαρτύρεστε παρατηρώντας πως συνάμα πεθαίνετε ταχύτερα; Συνεχίστε όμως απρόσκοπτα να παραπονιέστε. Δεν μας ενοχλεί όσο εξακολουθείτε να φυτοζωείτε παθητικά και υπάκουα.

Απλά συνειδητοποιείστε πως δεν υφίστανται ακραιφνείς ”φυσικές καταστροφές” την σήμερον ημέρα.  Όλες είναι κοινωνικές καταστροφές. Και μπορείτε πρόθυμα να τις αποδεχτείτε ως άμεσο τίμημα για την εξασφάλιση της ταχύτητας και της άνεσης σας. Αν δεν επιθυμείτε να είστε θύμα των διάχυτων δηλητηρίων και των πρόχειρων κατασκευών που διαλύονται σε απρόοπτους σεισμούς και ασυνήθιστες πλημμύρες, αν δεν θέλετε να πεθάνετε από άγνωστους ιούς τότε, οφείλετε να θέσετε ένα τέλος στην μόνιμη καθήλωση σας. Είστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσετε τον πόλεμο που σας έχουμε κηρύξει αντιδρώντας έναντι των πραγματικών σας αντιπάλων: του τρόπου ζωής, των αξιών, των έξεων, της κουλτούρας της παθητικής αδιαφορίας και της επιβεβλημένης υπακοής τις οποίες ποτέ δεν αμφισβητείτε ( και πόσο ευγνώμονες σας είμαστε γι αυτό), τουτέστιν της κοινωνίας και όλων των δομών της. Ευχόμαστε πάντως ότι θα επιμείνετε να μην δείχνετε την παραμικρή διάθεση να φανταστείτε εναλλακτικές προοπτικές ζωής ή πάλης ενάντια στην ισχύουσα πραγματικότητα, πως πρόθυμα θα εξακολουθείτε να πεθαίνετε από τον τρόπο ζωής που οργανώσαμε και επιβάλλαμε, αντί να απειλήσετε την εξουσία και τα συμφέροντα μας. Για το καλό της οικονομίας και της κοινωνικής ειρήνης ( η οποία δεσπόζει ως αποτέλεσμα της διαρκούς νίκης μας στον πόλεμο.) παρακαλούμε παραμείνετε υπάκουοι και σβήστε όσο ήσυχα ζήσατε μέχρι σήμερα.

—————————————

Σας ευχαριστούμε
Οι αφέντες σας.

 

The Cynical Utopian

Πηγή: vagabondtheorist
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Shoshana Zuboff: Τι είναι ο Καπιταλισμός της Επιτήρησης;

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power (PublicAffairs, 2019). Η Shoshana Zuboff είναι ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης διεκδικεί για λογαριασμό του την ανθρώπινη εμπειρία ως μια ελεύθερη πρώτη ύλη προς μετατροπή σε συμπεριφορικά δεδομένα. Αν και κάποια από αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για την βελτίωση προϊόντων ή υπηρεσιών, τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως ιδιοταγές συμπεριφορικό πλεόνασμα, που τροφοδοτείται σε μια προηγμένη μεταποιητική διαδικασία γνωστή ως «νοημοσύνη της μηχανής», και μετατρέπεται σε προϊόντα πρόβλεψης που προβλέπουν τι θα κάνεις τώρα, σε λίγο ή αργότερα. Τέλος αυτά τα προϊόντα πρόβλεψης ανταλλάσσονται σε ένα νέο είδος αγοράς για συμπεριφορικά προϊόντα που ονομάζω συμπεριφορικές προθεσμιακές (futures) αγορές. Οι καπιταλιστές της επιτήρησης έχουν γίνει τρομερά πλούσιοι μέσω αυτών των δραστηριοτήτων, γιατί πολλές εταιρίες είναι πρόθυμες να στοιχηματίσουν στην μελλοντική μας συμπεριφορά.   

Όπως μπορούμε να δούμε, η ανταγωνιστική δυναμική αυτών των νέων αγορών οδηγούν τους καπιταλιστές της επιτήρησης να αποκτήσουν ακόμη πιο προγνωστικές πηγές συμπεριφορικού πλεονάσματος: τις φωνές μας, τις προσωπικότητες, και τα συναισθήματα. Στο τέλος, οι καπιταλιστές της επιτήρησης ανακάλυψαν πως τα πιο προγνωστικά συμπεριφορικά δεδομένα προέρχονται από την παρέμβαση στη κατάσταση των πραγμάτων ώστε να σπρώξουν, να στρέψουν, να συντονίσουν και να οδηγήσουν τη συμπεριφορά προς επικερδή αποτελέσματα. Ανταγωνιστικές πιέσεις παρήγαγαν αυτή την αλλαγή, στην οποία αυτοματοποιημένες μηχανικές διαδικασίες όχι μόνο ξέρουν τη συμπεριφορά μας αλλά επίσης διαμορφώνουν τη συμπεριφορά μας σε μαζική κλίμακα. Με τον αναπροσανατολισμό αυτό από την γνώση προς την δύναμη, δεν είναι αρκεί πλέον η αυτοματοποίηση ροών πληροφοριών για εμάς· ο στόχος πλέον είναι να αυτοματοποιήσουν εμάς. Σε αυτή τη φάση της εξέλιξης του καπιταλισμού της επιτήρησης, τα μέσα της παραγωγής είναι υποταγμένα σε όλο και πιο περίπλοκα και συνολικά «μέσα συμπεριφορικής τροποποίησης». Με το τρόπο αυτό, ο καπιταλισμός της επιτήρησης γεννά ένα νέο είδος εξουσίας που ονομάζω εργαλειακή (instrumentarianism). Η εργαλειακή εξουσία γνωρίζει και διαμορφώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά προς το σκοπό τρίτων. Αντί για εξοπλισμούς και στρατούς, ασκεί την θέληση της μέσα από το αυτοματοποιημένο μέσο μιας όλο και ευρύτερης υπολογιστικής αρχιτεκτονικής «έξυπνων» δικτυωμένων συσκευών, πραγμάτων και χώρων.

Θα δούμε την ανάπτυξη και την διάδοση αυτών των δραστηριοτήτων και της εργαλειακής εξουσίας που τα συντηρεί. Πράγματι, έχει γίνει δύσκολο να ξεφύγεις από αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο αγοράς, τα πλοκάμια της οποίας εκτείνονται από την ήπια καθοδήγηση του κοπαδιού των αθώων παιχτών του Pokémon Go να φάνε, να πιούν, και να αγοράσουν στα εστιατόρια, τα μπαρ και τα φαστφουντάδικα, και καταστήματα που πληρώνουν για να παίξουν στις συμπεριφορικές προθεσμιακές αγορές ως την ανελέητη εκμετάλλευση του πλεονάσματος από τα προφίλ στο Facebook για το σκοπό της διαμόρφωσης ατομικής συμπεριφοράς, είτε είναι η αγορά αλοιφής για σπυράκια στις 17:45 την Παρασκευή, στο πάτημα «ναι» σε μια προσφορά για νέα παπούτσια τρεξίματος καθώς οι ενδορφίνες ορμούν στο εγκέφαλό σας μετά το μακρύ κυριακάτικο πρωϊνό τρέξιμο, ή τι να ψηφίσετε την επόμενη Κυριακή. Όπως ακριβώς ο βιομηχανικός καπιταλισμός σπρώχνονταν προς την συνεχή εντατικοποίηση των μέσων παραγωγής, έτσι και οι καπιταλιστές της επιτήρησης και οι παίκτες τους στην αγορά είναι εγκλωβισμένοι στη συνεχή εντατικοποίηση των μέσων συμπεριφορικής τροποποίησης και την συγκέντρωση της δύναμης της εξουσίας της εργαλειακής εξουσίας.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι αντίθετος από το πρώιμο ψηφιακό όνειρο, εξορίζοντας το Ενσυνείδητο Σπίτι στην αρχαία ιστορία. Αντίθετα, καταστρέφει την ψευδαίσθηση πως η δικτυωμένη μορφή φέρει κάποιου είδους εγγενούς ηθικού περιεχομένου, το πως να είσαι «συνδεδεμένος» είναι με κάποιος τρόπο από φυσικού του φιλοκοινωνικό, εγγενώς περιεκτικό, ή πως έχει φυσική τάση προς τον εκδημοκρατισμό της γνώσης. Η ψηφιακή σύνδεση είναι πλέον το μέσο προς τον εμπορικό στόχο τρίτων. Στο πυρήνα του, ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι παρασιτικός και αυτοαναφορικός. Ανασταίνει την παλιά απεικόνιση του καπιταλισμού από τον Karl Marx ως βρυκόλακα που τρέφεται από την εργασία, αλλά με μια απροσδόκητη αλλαγή. Ο καπιταλισμός της επιτήρησης αντί με εργασία, τρέφεται από κάθε πτυχή της ανθρώπινης εμπειρίας.

Η Google επινόησε και τελειοποίησε τον καπιταλισμό της επιτήρησης σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που η General Motors εκατό χρόνια πριν επινόησε και τελειοποίησε τον διευθυντικό καπιταλισμό. Η Google ήταν ο πρωτοπόρος του καπιταλισμού της επιτήρησης στη θεωρία και στη πράξη, τη μεγάλη επένδυση για έρευνα και ανάπτυξη, και η πρωτοπορία στον πειραματισμό και την εφαρμογή, αλλά πλέον δεν είναι ο μοναδικός παίχτης σε αυτό το γήπεδο. Ο καπιταλισμός της επιτήρησης γρήγορα επεκτάθηκε στο Facebook και αργότερα στη Microsoft. Στοιχεία δείχνουν πως η Amazon έχει στραφεί σε αυτή τη κατεύθυνση και αποτελεί μόνιμη πρόκληση για την Apple, τόσο ως εξωτερική απειλή και ως πηγή εσωτερικού διαλόγου και σύγκρουσης.

Ως πρωτοπόρος του καπιταλισμού της επιτήρησης, η Google εγκαινίασε μια δίχως προηγούμενο επιχείρηση αγοράς στους αχαρτογράφητους χώρους του ίντερνετ, όπου  αντιμετώπισε ελάχιστα εμπόδια από το νόμο ή ανταγωνιστές, όπως ένα χωροκατακτητικό είδος σε ένα περιβάλλον ελεύθερο από φυσικούς θηρευτές. Οι ηγέτες της έσπρωξαν την συστημική συνέχεια της επιχείρησης τους με ένα καταιγιστικό ρυθμό που ούτε οι δημόσιοι θεσμοί ούτε άτομα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Η Google επίσης ευνοήθηκε από ιστορικά γεγονότα όταν ένας μηχανισμός εθνικής ασφάλειας κινητοποιημένος από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου είχε την τάση να φροντίζει, να μιμείται, να προστατεύει, και να οικειοποιείται τις αναδυόμενες ικανότητες του καπιταλισμού της επιτήρησης για χάρη της απόλυτης γνώσης και την υπόσχεση του για βεβαιότητα.

Οι καπιταλιστές της επιτήρησης σύντομα συνειδητοποίησαν πως μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε ήθελαν, και το έκαναν. Μεταμφιέστηκαν με τα ρούχα του υπερασπιστή και της χειραφέτησης, επικαλούμενοι και εκμεταλλευόμενοι τις σύγχρονες αγωνίες, με την αληθινή δράση να είναι κρυμμένη μακριά από το προσκήνιο. Ο χιτώνας αορατότητας τους ήταν υφασμένος με ίσα μέρη από την χειραφετική γλώσσα του διαδικτύου, την ικανότητα για γρήγορη κίνηση, την βεβαιότητα τεράστιων ροών εισοδήματος, και την άγρια, ανυπεράσπιστη φύση της περιοχής που θα κατακτούσαν και θα αξίωναν. Ήταν προστατευμένοι από την εγγενή ασάφεια των αυτοματοποιημένων διαδικασιών που εξουσιάζουν, την άγνοια που δημιουργούν αυτές οι διαδικασίες, και η αίσθηση της βεβαιότητας που δημιουργούν.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης δεν περιορίζεται πλέον μόνο στα δράματα του ανταγωνισμού των μεγάλων εταιριών του διαδικτύου, όπου οι προθεσμιακές συμπεριφορικές αγορές αρχικά στόχευαν στην διαδικτυακή διαφήμιση. Οι μηχανισμοί και τα οικονομικά κίνητρα του έχουν γίνει το τυπικό μοντέλο για τις περισσότερες εταιρίες που βασίζονται στο διαδίκτυο. Τελικά, η πίεση του ανταγωνισμού έσπρωξαν την επέκταση στον φυσικό κόσμο, όπου οι ίδιοι θεμελιώδεις μηχανισμοί που οικειοποιούνται τον διαδικτυακή μας περιήγηση, τα like και τα click εκπαιδεύονται κατά τη διάρκεια του τρεξίματος στο πάρκο, στη συζήτηση στο πρωινό, ή στο κυνήγι για χώρο στάθμευσης. Σήμερα τα προϊόντα πρόγνωσης ανταλλάσσονται σε συμπεριφορικές προθεσμιακές αγορές που εκτείνονται πέρα από τις στοχευμένες διαδικτυακές διαφημίσεις σε πολλούς  άλλους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλίσεων, του εμπορίου, των οικονομικών, και μια όλο και ευρύτερη γκάμα από εταιρίες αγαθών και υπηρεσιών αποφασισμένων να συμμετάσχουν σε αυτές τις νέες και κερδοφόρες αγορές. Είτε πρόκειται για μια «έξυπνη» οικιακή συσκευή, αυτό που οι ασφαλιστικές εταιρίες αποκαλούν «συμπεριφορική ασφάλιση», ή κάποια από χιλιάδες άλλες συναλλαγές, τώρα πληρώνουμε για την ίδια μας την υποδούλωση.

Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες του καπιταλισμού της επιτήρησης δεν είναι αντικείμενα μιας ανταλλαγής αξίας. Δεν δημιουργούν δημιουργικές ανταλλαγές παραγωγού-καταναλωτή. Αντίθετα, είναι τα «δολώματα» που προσελκύουν τους χρήστες στις αποσπαστικές τους δραστηριότητες στην οποία οι προσωπικές μας εμπειρίες συγκεντρώνονται και συσκευάζονται ως τα μέσα για σκοπούς τρίτων. Δεν είμαστε οι «πελάτες» του καπιταλισμού της επιτήρησης. Αν και το ρητό μας λέει «Αν είναι τζάμπα, τότε το προϊόν είσαι εσύ», είναι και αυτό λάθος. Είμαστε οι πηγές του κρίσιμου πλεονάσματος του καπιταλισμού της επιτήρησης: τα αντικείμενα μιας τεχνολογικά προηγμένης και όλο και περισσότερο αναπόφευκτη δραστηριότητα απόσπασης πρώτης ύλης. Οι πραγματικοί πελάτες του καπιταλισμού της επιτήρησης είναι οι εταιρίες που συναλλάσσονται στις αγορές του για μελλοντικές συμπεριφορές.

Αυτή η λογική μετατρέπει την συνηθισμένη ζωή σε μια καθημερινή ανανέωση μιας φαουστικής συμφωνίας του 21ου αιώνα. «Φαουστική» επειδή είναι σχεδόν αδύνατο να απομακρύνουμε τους εαυτούς μας, παρά το γεγονός πως αυτό που θα πρέπει να δώσουμε σε αντάλλαγμα θα καταστρέψει τη ζωή όπως την ξέρουμε. Σκεφτείτε πως το ίντερνετ έχει γίνει απαραίτητη για την κοινωνική συμμετοχή, που πλέον η αγορά έχει κορεστεί με εμπορεύματα, και αυτό το εμπόρευμα είναι πλέον υποταγμένο στον καπιταλισμό της επιτήρησης. Η εξάρτηση μας είναι στην καρδιά του σχεδίου του καπιταλισμού της επιτήρησης, στο οποίο οι ουσιαστικές μας ανάγκες για αποτελεσματική ζωή ανταγωνίζονται εναντίον της τάσης για αντίσταση για τις όλο θράσος εισβολές του. Αυτή η σύγκρουση παράγει ένα ψυχικό μούδιασμα που μας εξοικειώνει με την πραγματικότητα του να παρακολουθείσαι, να αναλύεσαι, να είσαι υπό εκμετάλλευση, να τροποποιείσαι. Μας προδιαθέτει στο να εκλογικεύσουμε την κατάσταση με παραιτημένο κυνισμό, δημιουργεί δικαιολογίες που λειτουργούν σαν μηχανισμοί άμυνας («Δεν έχω τίποτα να κρύψω»), ή να βρούμε άλλους τρόπους για να χώσουμε τα κεφάλια μας στην άμμο, επιλέγοντας την άγνοια λόγω αγανάκτησης και αδυναμίας. Με το τρόπο αυτό, ο καπιταλισμός της επιτήρησης επιβάλει μια ουσιαστικά αισχρή επιλογή που οι άνθρωποι του 21ου αιώνα δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να κάνουν, και η κανονικοποίηση του μας αφήνει να τραγουδάμε αλυσοδεμένοι.

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης δραστηριοποιείται μέσα από, δίχως προηγούμενο, ασυμμετρίες  στη γνώση και τη δύναμη που παράγει γνώση. Οι καπιταλιστές της επιτήρησης γνωρίζουν τα πάντα για εμάς, ενώ οι δραστηριότητες τους είναι σχεδιασμένες για να είναι άγνωστες σε εμάς. Συσσωρεύουν τεράστιες εκτάσεις νέας γνώσης από εμάς, αλλά όχι για εμάς. Προβλέπουν τις μελλοντικές μας πράξεις για το κέρδος άλλων, όχι το δικό μας. όσο ο καπιταλισμός της επιτήρησης και οι προθεσμιακές συμπεριφορικές αγορές του επιτρέπεται να ακμάζουν, η ιδιοκτησία των νέων μέσων συμπεριφορικής τροποποίησης επισκιάζει την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής ως τη πηγή του καπιταλιστικού πλούτου και εξουσίας στον 21ο αιώνα.

Αυτά τα γεγονότα και οι συνέπειες τους για τις προσωπικές μας ζωές, τις κοινωνίες μας, τις δημοκρατίες μας, και τον αναδυόμενο πληροφοριακό πολιτισμό μας εξετάζονται λεπτομερώς αλλού. Τα στοιχεία και η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούνται εδώ δείχνουν πως ο καπιταλισμός της επιτήρησης είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη που κινητοποιείται από πρωτόγνωρες οικονομικές επιταγές που αδιαφορούν για τους κοινωνικούς κανόνες και εξουδετερώνουν τα στοιχειώδη δικαιώματα που συσχετίζονται με την προσωπική αυτονομία που είναι ουσιώδη για την ίδια την πιθανότητα μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Όπως ακριβώς ο βιομηχανικός πολιτισμός άκμασε εις βάρος της φύσης και τώρα απειλεί να μας κοστίσει τη γη, ένας πληροφοριακός πολιτισμός διαμορφωμένος από τον καπιταλισμό της επιτήρησης και την καινούρια του εργαλειακή εξουσία θα ανθίσει σε βάρος της ανθρώπινης φύσης και θα απειλήσει να μας κοστίσει την ανθρωπιά μας. η βιομηχανική κληρονομιά του κλιματικού χάους μας γεμίζει με απόγνωση, τύψεις, και φόβο. Καθώς ο καπιταλισμός της επιτήρησης γίνεται η κυρίαρχη μορφή του καπιταλισμού της πληροφορίας στο καιρό μας, ποια νέα κληρονομιά καταστροφής και τύψεων θα θρηνούν οι μελλοντικές γενιές; Μέχρι να διαβάσετε αυτές τις λέξεις, το εύρος αυτής της νέας μορφής θα έχει μεγαλώσει καθώς περισσότεροι τομείς, εταιρίες, startups, δημιουργοί εφαρμογών, και επενδυτές συγκεντρώνονται γύρω από αυτή τη μοναδική πιθανή εκδοχή του καπιταλισμού της πληροφορίας. Αυτή η κινητοποίηση και η αντίσταση γεννά θα καθορίσουν ένα σημαντικό πεδίο αντιπαράθεσης πάνω στο οποίο η πιθανότητα για ένα ανθρώπινο μέλλον στο νέο όριο της εξουσίας δοκιμαστεί.

Πηγή:geniusloci

Η κοινωνία της διαρκούς απασχόλησης

**Πρόκειται για το 3ο μέρος (και τον επίλογο) του κειμένου «Ένα σπάνιο εμπόρευμα: για την άνοδο και την πτώση της εργασίας».

Οι λευκοί αποβιβάζονται! Κανόνια! Θα μας βαφτίσουν, θα μας

ντύσουν και θα μας βάλουν να δουλέψουμε

Αρθούρος Ρεμπώ

Αυτή η εξέχουσα θέση που καταλαμβάνει η εργασία σήμερα στο κοινωνικό φαντασιακό, η συνταύτισή της με τη ζωή στην ύψιστη κατάσταση, προλογίζει και το πέρασμα απ’ την κοινωνία πλήρους απασχόλησης στην κοινωνία διαρκούς απασχόλησης. Το όραμα της πλήρους απασχόλησης πάει στον παράδεισο μαζί με την εργατική τάξη, το μεταπολεμικό θαύμα του «welfare» ήταν ένα ευχάριστο τριακονταετές διάλειμμα. Έχουμε γυρίσει σελίδα απ’ τη φαινομενικότητα της κοινωνικής ειρήνευσης μέσω της οικονομικής ανάπτυξης για όλους. Στην εποχή που σημαδεύεται από την αποχαλίνωση του εκσυγχρονισμού και την καλπάζουσα εξατομίκευση της ύπαρξης, η μόνη συντεταγμένη που φαντάζει σαν προορισμός της κοινωνίας είναι η αέναη απασχόληση όσων αντέξουν, όσων μέσα σ’ αυτό τον συνολίζοντα πλέον ανταγωνισμό είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα προκειμένου να τα βγάλουν πέρα. Η μόνιμη εγκατάσταση σ’ έναν τόπο, οι οικογενειακοί δεσμοί, οι φιλίες μεταξύ των ανθρώπων, η ερωτική προσήλωση σε μια σχέση, η μέθεξη στα δημόσια πράγματα και όλες οι παραδοσιακές δομές που θα μπορούσαν να εγγυηθούν μακροπρόθεσμα πλάνα και όνειρα μιας ολόκληρης ζωής ή να διαμορφώσουν την προσωπικότητα και τον εσώτερο χαρακτήρα ενός ανθρώπου αποδυναμώνονται και καταρρέουν από τις επείγουσες επιταγές των ιδιωτικοποιήσεων, την απορρύθμιση της αγοράς και τη λογική των άμεσων και βραχυπρόθεσμων αποτελεσμάτων. Από τη στιγμή που ο εκσυγχρονισμός του καπιταλισμού σαρώνει όποια μορφή κοινωνικότητας μοιάζει παρωχημένη και «αρχαϊκή», τότε το μόνο που μοιάζει ικανό να γραπωθούν οι άνθρωποι είναι η απασχόληση: στο γραφείο, στην επικοινωνία, στα χόμπι, στην ενημέρωση, στη μάθηση, στις αυτοφωτογραφήσεις, στον ακτιβισμό, στη διασκέδαση, στον εθελοντισμό, στις οθόνες των υπολογιστών, στην κυριακάτικη βόλτα στα IKEA. Στον βαθμό που δεν υπάρχει κάτι ανώτερο απ’ τη ζωή, ένα όραμα που ν’ αξίζει να πεθάνει κανείς γι’ αυτό, το μόνο που απομένει είναι η ταυτολογική διάθεση της ζωής στον εαυτό της, η «ζωή για τη ζωή» σαν αυτοκαταλυτική διαδικασία, ο συνεχής μεταβολισμός της προκειμένου να επιτείνεται το μαρτύριο της επιβίωσης με την ελπίδα ότι αυτό το δαρβινικό κυνήγι της ευτυχίας έχει και ευτυχή κατάληξη, ότι μέσα σ’ αυτό το ομιχλώδες παρόν υπάρχει ένας τελικός προορισμός.

Στον διπλό έλικα της διαρκούς απασχόλησης, όσοι εμμένουν αποκλειστικά στον δραματικό περιορισμό της κοινωνικής πρόνοιας, την περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων και τη νεοφιλελεύθερη στροφή της οικονομίας λένε μονάχα τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή αλήθεια κρύβεται πίσω απ’ την πρωτόγνωρη απελευθέρωση των λιβιδινικών δυνάμεων στην υπηρεσία της οικονομικής μεγαμηχανής, όπως αυτή εκφράστηκε σταδιακά μέσω της ανόδου της μετανεωτερικότητας και της έκρηξης μιας ναρκισσιστικής κουλτούρας η οποία έκτοτε δεν έχει σταματήσει να διογκώνεται και να προσανατολίζει το σύνολο των δομίζουσων σημασιών μέσα στις δυτικές κοινωνίες. Ο καπιταλισμός φτάνει σε επίπεδα κινητοποίησης όλων των συγκινήσεων και σπατάλης όλης της λιβιδινικής ενέργειας για τους σκοπούς της οργάνωσης της παραγωγής. Οι επιθυμίες, τα αισθήματα, οι πόθοι, η φαντασία, οι επικοινωνιακές ικανότητες, η σεξουαλικότητα, η γλώσσα, η αισθητική κρίση μετακινούνται στο επίκεντρο των εργασιακών σχέσεων, γίνονται προνομιακοί παράγοντες της παραγωγικής διαδικασίας, μεταμφιέζονται σε «ανθρώπινο κεφάλαιο». Εξαιτίας αυτής της εξέλιξης, ο χώρος εργασίας πλέον δεν μεθερμηνεύεται ως το αποστακτήριο της εκπόρνευσης της ανθρωπινότητας και της αλλοτρίωσης απ’ τον πραγματικό μας εαυτό μα το ακριβώς αντίθετο, ήτοι ως καταφύγιο δημιουργικότητας και αυτοπραγμάτωσης. Υπό αυτό το πρίσμα, η εργασία βιώνεται ως μια τροπικότητα εντός της οποίας είμαστε ο εαυτός μας στον μέγιστο δυνατό βαθμό1. Ε, λοιπόν, χωρίς αυτή την «οικειοποίηση» της εργασίας που κατέληξε στην αποθέωσή της, εφόσον πλέον θεωρείται το πιο ουσιώδες και «προσωποποιημένο» κομμάτι της ζωής μας, με τον μόχθο να έχει απωλέσει σταδιακά στις συνειδήσεις των ανθρώπων το στοιχείο του ξενιστή, θα ήταν αδύνατη η οικοδόμηση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην απασχόληση, που μεταφράζει και διαμορφώνει όλες τις κοινωνικές σχέσεις και δραστηριότητες του ατόμου προς αυτή την κατεύθυνση.

Ας ρίξουμε μια ματιά στις επιπτώσεις: τα όρια μεταξύ εργασίας και ζωής, μεταξύ χρόνου απασχόλησης και ελεύθερου χρόνου γίνονται εύθραυστα· η δουλειά ξεκινάει το πρωί, αλλά κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει μέσα στη μέρα, κανείς δεν ξέρει καν πότε τελειώνει ημερολογιακά, ποια ενδεχομένως τα ηλικιακά όρια μεταξύ παραγωγικού και μη παραγωγικού βίου, αν η ξεκούραση επιτρέπεται χωρίς να γεμίζει το άτομο με τύψεις την ίδια στιγμή που η καθιερωμένη μεσημεριανή σιέστα δείχνει να ανήκει οριστικά στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Τίποτα δεν δείχνει ικανό να σταματήσει αυτή την κούρσα, το μόνο που μετράει είναι το απογυμνωμένο ερώτημα «με τι ασχολείσαι». Οι εργαζόμενοι γίνονται πρώτη ύλη για τη συσσώρευση του κεφαλαίου όλη την ώρα: εκμετάλλευση non-stop, «σε ζωντανή σύνδεση», just in time, «σε κατάσταση αναμονής», διαρκώς on call και χωρίς καθυστερήσεις. Οι στόχοι τίθενται όλο και πιο ψηλά με αποτέλεσμα να απαιτείται η ενίσχυση της ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας σε διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Έχει αρχίσει να καλλιεργείται μια φαντασίωση ότι υπάρχουν συνεχώς αναξιοποίητες δυνατότητες που είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμες να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση των κερδών. Δεν είναι τυχαίο που σήμερα στην αγορά εργασίας αυτό που κυκλοφορεί δεν είναι τόσο το «επάγγελμα» αλλά το «ταλέντο», η δυνητικότητα να μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε μας ζητηθεί και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες2. Οι εργαζόμενοι σήμερα οφείλουν να προσαρμόζονται σ’ αυτή την ανταγωνιστική λογική του υπερδραστήριου, του πρωταθλητή, του τροπαιούχου που είναι έτοιμος να σπάσει όλα τα ρεκόρ, να δουλεύει χωρίς όρια.

Το gadget υπηρετεί ακριβώς αυτή τη φαντασίωση: από τη στιγμή που δεν συνδέεται με την αντικειμενικότητα ενός συγκεκριμένου πράγματος, αυτό σημαίνει ότι δεν προσφέρει μια αντικειμενική λειτουργία μέσω της παραγωγής και της χρήσης του αλλά την υπόσχεση της ατελεύτητης διεύρυνσης των ικανοτήτων μας μέχρι την τελική «παντοδυναμία». Αυτή λοιπόν η τεχνολογική παρωδία που χαρακτηρίζεται από «λειτουργική αχρηστία»3 είναι ένα αξεσουάρ με wireless αλυσίδες, όπου όσο πιο εγκλωβισμένος και αιχμαλωτισμένος είναι κανείς στην ασχολία του τόσο πιο «απελευθερωμένος» αισθάνεται. Φορητοί υπολογιστές, smartphones, φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, tablets, οθόνες: η σχετική και αντεστραμμένη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η αποκεντρωμένη διανομή τους υπό τη μορφή του καταναλωτικού gadget επιτρέπει στο animal laborans να είναι μονίμως διαθέσιμο στις σχέσεις παραγωγής του πληροφοριακού, ενημερωτικού, πορνογραφικού, επικοινωνιακού, καλλιτεχνικού, θεαματικού συμπλέγματος της νέας οικονομίας. Οι συσκευές προσωπικής χρήσης από εργαλεία εργασίας γίνονται αντιληπτές ως κομμάτι ολόκληρης της ζωής. Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να απαιτείται κάποιου είδους πρόσληψη, η λαιμαργία για διαρκή απασχόληση είναι από μόνη της ικανή συνθήκη για τη γένεση ενός παγκόσμιου υποπρολεταριάτου που προσφέρει full-time και εθελοντικά τις υπηρεσίες του σ’ αυτή την οικονομική φούσκα. Ιδού το θαύμα της καπιταλιστικής τεχνικής: η απολύτρωση της εργασίας απ’ τη «μισθωτή σκλαβιά» πραγματώνεται σιγά σιγά μπρος στα μάτια μας, αν και μάλλον δείχνουμε να απέχουμε κατά πολύ από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οι προφητείες του Μαρξ δικαιώνονται αλλά με εντελώς διεστραμμένο τρόπο, καθώς ενώ στο οριστικό διάζυγιο της απασχόλησης απ’ το επάγγελμα και τον μόχθο, όπου θα είναι «δυνατό για μένα να κάνω ένα πράγμα σήμερα κι άλλο αύριο, να κυνηγώ το πρωί, να ψαρεύω το απόγευμα, να φροντίζω τα ζώα το βράδυ, να κάνω κριτική μετά το δείπνο, όπως ακριβώς μου αρέσει χωρίς ποτέ να γίνομαι κυνηγός, ψαράς, βοσκός ή κριτικός»4, o φιλόσοφος διέγνωσε τον ερχομό της κομμουνιστικής κοινωνίας, εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε την επικράτηση μιας κοινωνίας μαζικού εθελοντισμού και ατελείωτων χόμπι5.

Τα πράγματα, βέβαια, δεν σταματούν εδώ. Η κοινωνία της διαρκούς απασχόλησης είναι μια κοινωνία ανισορροπίας και ακραίων αντιφάσεων. Η εξατομίκευση του κοινωνικού χρόνου και η αποσύνδεσή του από τον αναγκαίο κατά κεφαλήν χρόνο εργασίας προκειμένου να υπάρχει δουλειά για όλους επηρεάζει τόσο τη διάρθρωση της κοινωνίας όσο και τη σύνθεση του ψυχισμού του ατόμου. Ως εκ τούτου, δεν είναι τυχαίο ότι διαρκής απασχόληση, κινητικότητα, ενεργητικότητα, ευελιξία και ηδονισμός συμπίπτουν με μια κατάσταση μαζικής ανεργίας, στασιμότητας, burn out, συλλογικής κατάρρευσης, αποεπένδυσης, απάθειας και αισθητηριακής αναιμίας6. Η ξέφρενη επιτάχυνση της ζωής μάς κατευθύνει παράλληλα σε μια κοινωνία πολικής αδράνειας και ενεργειακής ενδόρρηξης. Υπό τις επιταγές της διαρκούς απασχόλησης διαπιστώνουμε και την ταυτόχρονη απουσία οποιασδήποτε προοπτικής για εξασφαλισμένη εργασία με αποτέλεσμα η απόλυτη «ανεξαρτησία» του Εγώ να διαμορφώνεται μέσα από την προσωρινότητα, την παροδικότητα και την επισφάλεια. Απασχολούμενος σημαίνει «πανταχού παρών», ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος, free lancer, επιχειρηματίας του εαυτού. Αυτός ο εργασιακός habitus είναι και η αιτία που όλο και μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων, καθώς η υποαπασχόληση διογκώνεται και περιθωριοποιείται την ίδια στιγμή, εξαφανίζονται απ’ τον χάρτη του «ενεργού δυναμικού», τοποθετούνται πολύ πιο κοντά στο φάσμα της ανεργίας παρά της εργασίας και παράλληλα βαφτίζονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην κολυμβήθρα της αχρηστίας προκειμένου να επανακαταρτιστούν από στρατηγικές δια βίου μάθησης και να αναζωογονήσουν τις δυνατότητες της αγοράς εργασίας7.

Στις μέρες μας, οποιαδήποτε διακοπή ή οποιοδήποτε μπλοκάρισμα στην απασχόληση του ατόμου ευθύς αμέσως γίνονται αντιληπτά όχι με την εκδήλωση νευρωτικών συμπεριφορών αλλά με μια αίσθηση απώλειας του εαυτού. Όσο πιο πολύ εξελίσσεται αυτή η νέα πραγματικότητα και λαμβάνει χαρακτηριστικά κυρίαρχης κοινωνικής θέσμισης, τόσο εντείνονται οι ανασφάλειες, η ανεπάρκεια, η αυτοϋποτίμηση, τα άγχη και ένας σωρός ματαιώσεων που εκδηλώνονται μέσω ψυχοσωματικών συμπτωμάτων, πολλαπλασιάζοντας παράλληλα τις ασθένειες ψυχικής υγείας από τις αϋπνίες, τη διάσπαση προσοχής και τη γενίκευση μορφών δυσλεξίας σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού μέχρι την εξουθένωση της αυτοπεποίθησης, τις κρίσεις πανικού και τις καταθλίψεις. Αυτή η πρωτοφανής κοινωνική έκπτωση δεν αφήνει ανεπηρέαστες και τις όψεις της δημόσιας ζωής. Η απορρόφηση του καθενός στις ασχολίες του, το κάλεσμα να την βρούμε με τον εαυτό μας, μεγαλώνει τις αποστάσεις της συνύπαρξης και του κοινοτικού ανήκειν. Στον κατοικήσιμο κόσμο πλέον περιφέρονται στρατιές αγχωμένων και μοναχικών υπάρξεων που, γι’ αυτό τον λόγο, μετά βίας ανταλλάζουν ένα βλέμμα μεταξύ τους, συνομιλούν, φλερτάρουν, απολαμβάνουν ο ένας τον άλλον μέσα στην αυθεντικότητά του και ακόμη περισσότερο συμπράττουν για έναν κοινό σκοπό. Είναι εμφανής, υπ’ αυτή την έννοια, η διαλεκτική συσχέτιση της εξουδετέρωσης του κοινωνικού χρόνου με την αδυναμία μας να δημιουργήσουμε και να μοιραστούμε έναν κοινό κόσμο με τους άλλους. Εφόσον η απασχόληση αγκαλιάζει ολόκληρο το εικοσιτετράωρο της ημερήσιας διάταξης, η αποξένωση απ’ τον κόσμο λαμβάνει ολοποιητικές διαστάσεις, εμποτίζει κάθε στιγμή της καθημερινής ζωής. Η αντικατάσταση της ιδέας της ανθρωπότητας ως κοινής υπόθεσης αφήνει στον σύγχρονο άνθρωπο ένα και μοναδικό αδιέξοδο μονοπάτι: την εμπορευματοποίηση όλης της ενέργειάς του προκειμένου να καταναλώνεται μέχρι τελικής πτώσεως. Όλα συνομωτούν στο να πρέπει να είναι μονίμως απασχολημένος με κάτι. Ίσως τελικά να είναι και ο μόνος τρόπος προκειμένου να ξεχνιέται και να ξεχνά την κοινωνική απουσία της ζωής υπό τον φόντο του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Για το ενδεχόμενο ξεπεράσματος

των αντιφάσεων της εργασίας

Ας είμαστε τεμπέληδες σε όλα, εκτός από

τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά

Λέσινγκ

Οι φαντασιακές σημασίες που ενδύουν τη σύγχρονη εργασία μπορούν να περιληφθούν σε δυο κυρίαρχες τάσεις: αφενός, την επιθυμία να απαλλαγούμε απ’ αυτήν, να γίνουμε «κύριοι και κάτοχοι της φύσης» (Καρτέσιος)· αφετέρου, την ανάγκη να μετατρέψουμε τα πάντα σε εργασία που παράγει εμπορεύματα. Αντί για τον αέναο προσηλυτισμό των ανθρώπων σε έναν τεχνολογικό μεσσιανισμό απελευθέρωσης από την εργασία την ίδια στιγμή που διακαώς αναζητούμε τη διεύρυνσή της και αντιμετωπίζουμε κάθε πτυχή της ζωής ως «εργασία», το ενδεχόμενο ξεπέρασμα αυτής της αντίφασης προϋποθέτει μια πραγματική χειραφέτηση του ανθρώπου απ’ τον ζυγό της εργασίας. Και μιλώντας για πραγματική χειραφέτηση εδώ εννοείται όχι η ολική κατάργηση της εργασίας, που ίσως να συνιστά και το μόνο «ουτοπικό» στοιχείο του μαρξισμού, αλλά η τοποθέτησή της στη σφαίρα των αναγκαίων μεν ανθρώπινων δραστηριοτήτων που, όμως, θα διανέμεται με δίκαιο και ηθικό τρόπο, «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του, από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του».

Οι δυνατότητες των παραγωγικών δυνάμεων της εποχής μας και η εκτίναξη της παραγωγικότητας κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν φτάσει ήδη σε εκείνα τα επίπεδα, ώστε να υπάρξει μια δραστική και γενναία μείωση του χρόνου εργασίας, ένα γενικευμένο «φρενάρισμα» και μια επιβράδυνση των εργασιακών ρυθμών. Ομολογουμένως, αποτελεί σκάνδαλο που η υπέρβαση της σπάνης των αγαθών αντί να μειώνει την κοινωνικά αναγκαία εργασία, την αυξάνει συνεχώς δημιουργώντας εκρηκτικές συνθήκες για την κοινωνική ζωή, με την υπερεργασία και την ανεργία να συνθέτουν τους δυο πόλους των παραγωγικών σχέσεων. Και είναι ακριβώς αυτό το σημείο που θα πρέπει να έχει κατά νου η γενικευμένη επίθεση στη λατρεία της εργασίας: την αναδιοργάνωση των εργασιακών σχέσεων και την αναδιανομή της ιδιοκτησίας προς τους πολλούς. Φυσικά, ένα τέτοιο σύνολο κινήσεων απαιτεί την εμφάνιση και ενδυνάμωση της πολιτικής δράσης στο προσκήνιο, ώστε να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος με τον εγκλωβισμό της κοινωνικής σύγκρουσης σε οικονομικές διεκδικήσεις και την επικυριαρχία του οικονομικού επί του πολιτικού ζητήματος. Σε τελική ανάλυση, αν υπάρχουν περιθώρια να εμπνευστούμε, αυτά είναι γραμμένα πάνω στο άγαλμα των Μαρξ και Ένγκελς στο Βερολίνο λίγο μετά την πτώση του Τείχους: beim nächsten mal wird alles besser, «την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλύτερα».

Νικόλας Γκιμπιρίτης

1 Αυτές οι παρατηρήσεις προέρχονται κυρίως από το έργο του γνωστού ιταλομαρξιστή Franco “Bifo” Berardi, The Soul at Work: From Alienation to Autonomy [Η ψυχή στην εργασία: από την αλλοτρίωση στην αυτονομία], μτφ. αγγλικά Francesca Cadel και Giuseppina Mecchia, Λος Άντζελες, Semiotext(e), 2009.

2 Βλ. Ρίτσαρντ Σένετ, Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού, μτφ. Τ. Παπαϊωάννου, Αθήνα, Σαββάλας, 2008. Φρονώ ότι δεν είναι εκτός θέματος το γεγονός ότι ο Ζακ Ελλύλ αναφέρει στο Τεχνικό Σύστημα (μτφ. Γ. Ιωαννίδη, επιμ. Κ. Κωνσταντίνου, Αθήνα, Εκδόσεις Αλήστου Μνήμης, 2012) «την αντικατάσταση των επαγγελμάτων από θέσεις εργασίας» και ότι συνδέει την εξαφάνιση των επαγγελμάτων με την ανάληψη όλων των νευραλγικών ενεργειών και δραστηριοτήτων εντός της παραγωγής από το τεχνικό σύστημα. Γιατί, αν αφαιρέσουμε απ’ το κάδρο τον στρατό των προγραμματιστών και όλους όσοι κατέχουν μια αρκετά εξειδικευμένη γνώση πάνω στη λειτουργία ενός τμήματος του τεχνικού συστήματος, είναι ακριβώς αυτή η υποβάθμιση της πρακτικής σοφίας ενός επαγγέλματος, της συντεχνιακής συνοχής των μελών του και της μετεξέλιξης της χειροτεχνικής εργασίας και της μαστοριάς σε «δακτυλογραφική» εργασία που δημιουργεί μια τόσο νεφελώδη αγορά εργασίας η οποία απαιτεί όλο και πιο αφηρημένες ικανότητες: ο ευχάριστος χαρακτήρας, οι οργανωτικές δεξιότητες, η διάθεση, το χαμόγελο, οι επικοινωνιακές ικανότητες και όλες εκείνες οι πινελιές ψυχικής κάθεξης που θα λειτουργήσουν ως τελετουργίες μετενσάρκωσης ενός εμπορεύματος σε συνολική κοινωνική παροχή.
3 Βλ Ζαν Μπωντριγιάρ, Η καταναλωτική κοινωνία: οι μύθοι της, οι δομές της, μτφ. Β. Τομανά, Θεσσαλονίκη, Νησίδες, 2005, σ. 125.
4 Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Η Γερμανική ιδεολογία (τομ. Α’), μτφ. Κ. Φιλίνη, Αθήνα, Gutenberg, 1997, σ. 78.

5Χάννα Άρεντ, Η ανθρώπινη κατάσταση (Vita activa), ό.π., σ. 164.

6 Πάνω στο ζήτημα της επιτάχυνσης και εξουδετέρωσης του κοινωνικού χρόνου, ο αναγνώστης μπορεί να εμπιστευτεί τις παρατηρήσεις στο κείμενό μου «Κοινωνική επιτάχυνση και πολική αδράνεια», Respublica.gr, 09-05-2015.
7Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό αν εξετάσουμε από κοντά τον τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων: όταν ο χρονικός ορίζοντας που η μέση επιχείρηση χρειάζεται εργαζομένους προκειμένου να παράξει ένα αγαθό ή να πουλήσει μια υπηρεσία μειώνεται δραματικά και η αναλωσιμότητα γίνεται το σημείο εκκίνησης μιας συμβασιακής σχέσης, τότε η «ανεπάρκεια των προσόντων» θεωρείται ευθύς εξαρχής δεδομένη, ενώ παράλληλα αυτός ο τύπος οργάνωσης των σχέσεων παραγωγής, με τη διαρκή αλληλοδιαδοχή των αποχωρήσεων στις τάξεις του προσωπικού, ευνοεί ως και επιβάλλει τις στρατηγικές της φυγής και της κινητικότητας αντί της ταξικής πάλης με σκοπό τη διατήρηση των θέσεων εργασίας από τους εμπλεκόμενους και την εργασιακή μονιμότητα.

Negative Reviews Έκδοση: Todd May “Η αποτυχία του μαρξισμού”

i. Εισαγωγή στην ελληνική έκδοση

Η παρούσα έκδοση, πρώτη απόπειρα μετάφρασης τμήματος του βιβλίου του Todd May [1] The political philosophy of poststructuralist anarchism στην ελληνική γλώσσα -απ’ όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε-, αποτελεί την αφετηρία ενός ευρύτερου εγχειρήματος μετάφρασης και ανάδειξης της συγκεκριμένης προσέγγισης στην πολιτική φιλοσοφία και την κοινωνική θεωρία από την πλευρά μας. Συνιστά ένα πρώτο βήμα σε αυτό που προσδοκούμε πως θα εξελιχθεί σε έκδοση του πλήρους κειμένου.

Η επιλογή μας να προχωρήσουμε στη μετάφραση του συγκεκριμένου έργου εγγράφεται σε ένα ευρύτερο εγχείρημα το οποίο εκτείνεται σε δύο επίπεδα: ένα περισσότερο εξειδικευμένο και ένα γενικότερου χαρακτήρα. Καταρχάς, όσον αφορά στο μακροεπίπεδο της στοχοθέτησης, η πρόθεσή μας είναι να αποπειραθούμε τόσο μια διαλογή θέσεων από τον πλούτο της ιστορικά καταγεγραμμένης αναρχικής παράδοσης που ανταποκρίνονται στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κοινωνικό κόσμο και τη θέση μας εναντίον του, όσο και την επικαιροποίηση και εμπλουτισμό αυτού του θεωρητικού σώματος, ώστε να είναι σε θέση να παράσχει τα αναγκαία, για τη σύγχρονη αναρχική παρέμβαση, αναλυτικά εργαλεία. Η απόληξη αυτού του εγχειρήματος δεν μπορεί να είναι, όπως εμείς τουλάχιστον το κατανοούμε από τη θέση μας, ένα άκαμπτο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο λόγου, αλλά ένα σώμα εργαλείων και θέσεων που αφενός διατηρεί στο ακέραιο την οξύτητα και την διαύγεια της παραδοσιακής αναρχικής κριτικής και παρέμβασης στον κοινωνικό κόσμο και, αφετέρου, προσφέρει τη δυνατότητα εκλεπτυσμένων ερμηνειών, διευρύνει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις εξουσίας στο κοινωνικό πλέγμα και τη θέση μας σε αυτό και, εν τέλει, ενέχει στον πυρήνα του την αξίωση να βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με τους διαρκείς κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς. Εν ολίγοις, αντιλαμβανόμενοι ότι εντός του κόσμου που μας περιβάλλει συντελούνται ανατροπές που θέτουν υπό αίρεση παραδεδεγμένες θέσεις ή αναπτύσσονται θεωρητικά σχήματα που επιτρέπουν μια περισσότερο πολύπλευρη ερμηνεία των φαινομένων, επιχειρούμε να συμβάλλουμε, με τις όποιες δυνάμεις μας, στη διαμόρφωση ενός αναρχικού λόγου που αξιώνει, υπό την αίρεση των διαφόρων οντολογικών παραδοχών των φορέων του, την όσο το δυνατόν πιο γόνιμη περιγραφή και ερμηνεία, αποφεύγοντας να συγκροτήσει μια άκαμπτη θεολογία· αντίθετα, από τη δική μας πλευρά ως αναρχικοί, θεωρούμε πως η λεπίδα της κριτικής ακονίζεται καλύτερα όταν ακονίζεται πάνω στο σώμα του ίδιου του αναρχικού λόγου.

Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, θεωρούμε πως ένα μέρος της μαρξικής θεωρίας και κάποια τμήματα μεταγενέστερων μαρξιστικών επεξεργασιών είναι σε θέση να παράσχουν εργαλεία που ο αναρχικός λόγος μπορεί να αξιοποιήσει για τη γονιμότερη περιγραφή και παρέμβαση στον κόσμο, αποφεύγοντας, παράλληλα, τη μεταμόρφωσή του σε ένα θεωρητικό σώμα που θα διέπεται από τον αυταρχισμό πολλών εκδοχών του μαρξισμού. Φυσικά, αυτή η υιοθέτηση σχημάτων που δεν απολήγουν απευθείας από την αναρχική ιστορική παράδοση δεν είναι μια πρωτότυπη εισήγηση· ιδιαίτερα στην παράδοση του εν Ελλάδι αναρχικού χώρου, τέτοια σχήματα έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλαπλές περιστάσεις και έχουν, με την πάροδο των ετών, αποδελτιωθεί ως οργανικά τμήματα του αναρχικού λόγου. Πιθανολογούμε πως σε κανέναν/καμία αναγνώστη/τρια δεν προκαλεί αμηχανία η αναφορά στους αλτουσεριανούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους ή στην φραγκφουρτιανή κριτική της πολιτιστικής βιομηχανίας, για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα.

Αυτή η παρατήρηση μας φέρνει στο δεύτερο, το μικροεπίπεδο της στοχοθέτησής μας. Η παρούσα μετάφραση αποσκοπεί αφενός να αναδείξει την καταγωγή των σχημάτων αυτών και να φωτίσει το πλαίσιο λόγου εντός του οποίου αναπτύχθηκαν. Αφετέρου, και αυτό είναι, κατά την άποψή μας το ουσιαστικότερο, επιχειρεί να θέσει θεωρητικά ζητήματα που σχετίζονται με την υιοθέτηση τέτοιου είδους σχημάτων και να διατυπώσει ένα σχετικό πρόβλημα που αφορά στην ευρύτερη αναρχική θεωρία. Η κατανόηση του θεωρητικού πλαισίου εντός του οποίου οι διάφοροι μαρξιστές στοχαστές εισηγήθηκαν τα σχήματα που παρουσιάζονται, θεωρούμε πως θα πρέπει να εγείρει προβληματισμούς συμβατότητας και να οδηγήσει σε ανάπτυξη εκλεπτυσμένων και αυστηρών, ως προς την αναλυτική συνεκτικότητα του εγχειρήματος, γνωμόνων που σχετίζονται με τις παραδοχές των αναρχικών για τη φύση του κοινωνικού κόσμου, μια αναρχική οντολογία εν ολίγοις, αλλά και με τις προκείμενες της πολιτικής φιλοσοφίας του αναρχισμού (για παράδειγμα, τι είναι ο άνθρωπος, πώς εντάσσεται στον κοινωνικό χώρο, το εάν πράγματι εντοπίζεται η ανθρωπολογική μεροληψία του ρουσωϊκού και του λοκιανού υποδείγματος στον κλασσικό αναρχισμό, όπως ισχυρίζονται διάφοροι θεωρητικοί του μετα-αναρχισμού, του εξεγερσιακού και του ατομικιστικού αναρχισμού) και των γνωσιολογικών του προσεγγίσεων (το αν, για παράδειγμα, κανείς υιοθετεί μια αντικειμενιστική ή κονστρουκτιβιστική προσέγγιση της γνώσης του κόσμου). Με λίγα λόγια, επιχειρούμε να ενεργοποιήσουμε ένα στοχασμό σχετικό με το αν και σε ποιο βαθμό μπορούμε, ως αναρχικοί, να υιοθετήσουμε σχήματα που προέρχονται από τον μαρξισμό, καθώς και [σχετικό] με τους τρόπους που οφείλουμε να αναδείξουμε ώστε να ελέγχουμε κάθε φορά ότι αυτά δε συγκρούονται με τον τρόπο με τον οποίο εισηγούμαστε ότι επιλέγουμε να κατανοούμε την κοινωνία της οποίας είμαστε μέρη.

Υπό το φως των παραπάνω, θεωρήσαμε πως η ενότητα Η αποτυχία του μαρξισμού προσφέρεται προς αυτόνομη μετάφραση, καθώς, αφενός, το κείμενο αρθρώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στη χρονολογική διαδοχή των διαφόρων θεωριών, προσφέρει μια εισαγωγή στις διάφορες πτυχές της μαρξιστικής κοινωνικής θεωρίας, εντοπίζει εύστοχα, κατά τη γνώμη μας, σημεία κριτικής που δεν αναδεικνύονται συχνά από την αναρχική κριτική (και, υπό αυτή την έννοια, συνεισφέρει εμπλουτίζοντας την κριτική στο μαρξικό και μαρξιστικό εγχείρημα) και, αφετέρου, λειτουργεί ως εισαγωγικό βήμα για τη ανασκόπηση και κριτική του κλασσικού αναρχισμού, που ακολουθεί, προκειμένου να διατυπωθεί, εν τέλει, η πρόταση για την αξιοποίηση σημείων της μεταδομιστικής κοινωνικής θεωρίας από τον αναρχισμό· μια πρόταση που θεωρούμε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, με τα πλεονεκτήματα και τις ενδεχόμενες αδυναμίες της. Έτσι, ο προβληματισμός που επιχειρούμε να διατυπώσουμε σχετικά με την υιοθέτηση διαφόρων σχημάτων του μαρξισμού βρίσκει τη θέση του στην παρούσα έκδοση, ώστε να έχουμε όλο το χώρο, στην τελική έκδοση του βιβλίου, να πραγματευτούμε τη συγκριτική προσέγγιση αναρχισμού και μεταδομισμού. Φυσικά, αν χρειαστεί ή αν το κρίνουμε σκόπιμο, θα επανέλθουμε στον προβληματισμό αυτής της έκδοσης και στην επόμενη. Αυτό το προλογικό σημείωμα είναι, άλλωστε, μόνο η εκδήλωση της πρόθεσής μας να ασχοληθούμε περαιτέρω με το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά και μια απόπειρα να εγκαινιάσουμε έναν ανοιχτό διάλογο που θα περιλαμβάνει οποιονδήποτε σύντροφο/ισσα συμμερίζεται τους προβληματισμούς μας και θα ήθελε να συνεισφέρει. Από την πλευρά μας, θα επανέλθουμε.

ii. Δυο λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο του Todd May The political philosophy of poststructuralist anarchism εκδόθηκε το 1994 και αποτελεί μία από τις συνεκτικότερες παρουσιάσεις του θεωρητικού πλαισίου του μεταδομιστικού αναρχισμού [2] (ή μετα-αναρχισμού). Ο τελευταίος, αξιοποιεί τη θεωρητική συνεισφορά κυρίως δύο μεταδομιστών, των Foucault και Deleuze, για τον εμπλουτισμό της αναρχικής κριτικής στην κυριαρχία, αναδεικνύοντας περαιτέρω πεδία εντοπισμού σχέσεων εξουσίας, πέρα από την οικονομία και την πολιτική και μεταφέροντας την αναρχική οπτική από την εικόνα του συστήματος με καρδιά (το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση) σε ένα σχεδιάγραμμα πλεγμάτων εξουσίας που αναφύονται, απλώνονται και αναπαράγονται στο σύνολο του κοινωνικού χώρου. Όπως θα γίνει περισσότερο σαφές με την τελική έκδοση του βιβλίου, ένας σημαντικός αριθμός παραδοχών του μεταδομιστικού αναρχισμού ενυπάρχει στην πολιτική σκέψη των εξεγερσιακών αναρχικών, καθώς και σε εκείνο το πλαίσιο λόγου που στον ελλαδικό χώρο ονομάστηκε αναρχικός μηδενισμός, χωρίς να θεωρούμε a priori εμπρόθετο αυτό το γεγονός.

Στην ενότητα που παρουσιάζεται εδώ, Η αποτυχία του μαρξισμού, το νήμα που διατρέχει το κείμενο είναι το θεωρητικό ζήτημα που ανέκυψε από την αδυναμία/απροθυμία της εργατικής τάξης να ανταποκριθεί στον ιστορικό ρόλο που της είχε αποδώσει ο Marx · το ίδιο νήμα που οδήγησε πολλούς από τους θεωρητικούς που παρουσιάζει ο May, να επιχειρήσουν την επικαιροποίηση ή τη διεύρυνση της μαρξικής θεωρίας, προκειμένου να ερμηνεύσουν αυτήν την αποτυχία του μαρξισμού. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο οι εκπρόσωποι της Κριτικής Θεωρίας διεύρυναν την οπτική του μαρξισμού, αναζητώντας τις αιτίες της αποτυχίας στην πολιτισμική σφαίρα · αυτός ήταν και ο λόγος που ο Althusser περιέγραψε τις τελετουργικές πρακτικές εμπέδωσης της υποκειμενικότητας στην αστική κοινωνία.

Από την πλευρά μας, ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα και για αυτή την πτυχή του κειμένου, εφόσον αφορά άμεσα και την αναρχική θεωρία, παράδοση και πρακτική και ελπίζουμε πως, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, θα επανέλθουμε στη συγκεκριμένη θεματική, με κεντρικό άξονα μια κριτική προσέγγιση όχι μόνο του μεσσιανικού χαρακτήρα της μαρξικής αντίληψης για το προλεταριάτο, αλλά και της ίδια της έννοιας του συλλογικού επαναστατικού υποκειμένου, όπως αυτή θεματοποιείται στη μαρξι(στι)κή και αναρχική σκέψη.

Negative Reviews

εργαστήριο για τη μελέτη της ανατομίας της μηχανής

Σημειώσεις:

1. Ο Todd May είναι καθηγητής του Clamson University των ΗΠΑ. Το ενδιαφέρον του εστιάζεται στο γνωστικό πεδίο της πολιτικής φιλοσοφίας. Η κύρια μέριμνά του αφορά τον αναρχισμό, το μεταδομισμό και τη σύνθεση των δύο.

2. Άλλος εκπρόσωπος του μεταδομιστικού αναρχισμού είναι ο Saul Newman, κείμενα του οποίου έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

H έκδοση σε pdf: https://athens.indymedia.org/media/upload/2019/12/16/The_failure_of_marxism1_FKv8j8v.pd

Πηγή: athensindymedia

Ομάδες διασποράς της Ανομίας: ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

Οι ζωές μας κατακλύζονται από τα τελεσίγραφα και τις προσταγές του κράτους, του κεφαλαίου και του πολιτισμού τους.

Στα εργασιακά κάτεργα που αναγκαζόμαστε να πουλάμε την εργατική μας δύναμη για να επιβιώσουμε, τα τελεσίγραφα των αφεντικών είναι η φωνή της καπιταλιστικής ανάπτυξης με κάθε κοστος. Η φωνή της νεοφιλελεύθερης επέλασης, η φωνή των δολοφονικών προθέσεων της εργοδοσίας που σακατεύει τα σώματα μας με εντατικοποιημένα ωράρια, κατάργηση των κυριακάτικων αργιών, ανασφάλιστη εργασία, ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας, απολύσεις και εκβιασμούς.

Στα σχολεία και τις σχολές μας οι προσταγές του κράτους και του κεφαλαίου είναι οι φωνές της πειθαρχίας στην βαρβαρότητα της εποχής μας, είναι η αφήγηση της προδοτικής ιστορίας της υποταγής στους ισχυρούς, είναι οι φωνές των εθνικισμών και τις μισαλοδοξίας, της διαγραφής από την μνήμη καθε στιγμής του κοινωνικού πολέμου. Στόχος τους είναι η δημιουργία μιας νέας γενιάς πειθαρχημένων σκλάβων, πάντα πρόθυμων να μπούνε στην γραμμή της καπιταλιστικής παραγωγης χωρίς συνείδηση του ρόλου τους. Χωρίς ίχνος ουσιαστικής γνώσης για την ιστορία των αγώνων και των εξεγέρσεων απέναντι στα κράτη και τις εξουσίες τους. Έχοντας αποδεχτεί την ειρηνική τους συνύπαρξη με όσους ευθύνονται για την φτώχεια, την εξαθλίωση, τους πολέμους. Έχοντας αποδεχτεί ότι ο αγώνας είναι μάταιος και ο καπιταλισμός είναι ο νικητής της ιστορίας.

Στις γειτονίες όπου ζούμε και αγωνιζόμαστε, είτε αυτές λέγονται Εξάρχεια είτε όχι. Τα τελεσίγραφα του κράτους μας βρίσκουν σε αμφιθέατρα και καταλήψεις, σε διαδηλώσεις και συνωμοτικά ραντεβού. Τα τελεσίγραφα τους μιλάνε την γλώσσα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, της αστυνομικής καταστολής, της οργανωμένης και συντονισμένης κρατικής προπαγάνδας μέσω των Μ.Μ.Ε, της κανονικότητας τους που είναι γεμάτη με δόσεις βίας για όποιον δεν χωράει σε αυτήν.

Τα τελεσίγραφα τους είναι η άλλη όψη της κρατικής τρομοκρατίας. Είναι τα γκλομπ που σπάνε κεφάλια περαστικών στα Εξάρχεια, είναι οι εικόνες των προσφύγων να μπάινουν περικυκλωμένοι από μπάτσους μέσα στα λεωφορεία με προορισμό την κόλαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, είναι τα σεξιστικά σχόλια και οι απειλές σεξουαλικής βίας σε όποιον δεν είναι αρεστός στους ΜΑΤατζίδες, είναι οι δεκάδες εισβολές σε καταλήψεις και δομές αγώνα, είναι η στρατιωτική κατοχή μιας ολόκληρης γειτονιάς από την πλέμπα των αστυνομικών- κανίβαλων, είναι οι παρακολουθήσεις αγωνιστών με κοριούς και κρυφές κάμερες, είναι οι απαγωγές συντρόφων και συντροφισσών κάτω από τα σπίτια τους, είναι η αντιτρομοκρατική εκστρατεία του κράτους ως απαραίτητο συστατικό στην εφαρμογή του δόγματος νόμος και τάξη.

Αυτά και πολλά ακόμα αποτελούν μερικά κομμάτια που αποτυπώνουν μια κεντρική πολιτική στρατηγική του κράτους. Να διεξάγει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στο αναρχικό κίνημα με στόχο την εξόντωση του πριν εκφραστεί η κοινωνική δυσαρέσκια στον δρόμο. Οι εξουσιαστές γνωρίζουν ότι το αναρχικό κίνημα έχει την δυνατότητα να λειτουργήσει ως πυροκροτητής στους κοινωνικούς αγώνες. Βλέπουν ότι οι φλόγες των εξεγέρσεων εξαπλώνονται σε κάθε γωνία του κόσμου. Ότι οι κοινωνικές και ταξικές ανισότητες που αποτελούν στην ουσία τις ατμομηχανές του καπιταλισμού γίνονται μια ασφυκτική θηλιά στον λαιμό του. Είναι κοινή παραδοχή πλέον ότι βρισκόμαστε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη ιστορική καμπή. Τα πρόσωπα που βρίσκονται μέσα στα κέντρα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας το γνωρίζουν αυτό καλά. Αποτελεί κομμάτι των συζητήσεων τους κατά την διάρκεια των συναντήσεων τους σε διεθνείς συνόδους και οργανισμούς. Μέσα από διάφορους τίτλους, πολιτικοί, οικονομολόγοι, αναλυτές, αναζητούν διαρκώς τρόπους να σταθεροποιήσουν ένα πολιτικό και οικονομικό σύστημα που βυθίζεται σε μια όλο και μεγαλύτερη κρίση.

Για αυτό και η ολομέτωπη επίθεση στο αναρχικό κίνημα πρέπει να ειδωθεί ως μια μάχη πολιτικής επιβίωσης, ως ένας σκληρός αγώνας για την κατοχύρωση της ύπαρξη μας. Ως ένας απελευθερωτικός πόλεμος με επαναστατική προοπτική.

Με την χάραξη στρατηγικών και τακτικών με βασικό παρονομαστή την οργάνωση και την σύγκρουση σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά πεδια των μαχών,

Με την κατανόηση της ιστορικότητας του κινήματος που ανήκουμε, των μαχών που έχει δώσει μέσα στα χρόνια, το αίμα που έχουν χύσει δεκάδες αγωνιστές/ριες στον αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση. Την κατανόηση που μας οπλίζει με αποφασιστικότητα να μην είμαστε εμείς οι φορείς της ήττας, της παραίτησης, του συμβιβασμού, αλλα αυτοί που θα σηκώσουν τα λάβαρα της αντίστασης και της εξέγερσης, τα λάβαρα του βίαιου κοινωνικού πολέμου στα μετόπισθεν των μητροπόλεων.

Τα τελεσίγραφα επιστρέφονται…

Γιορτάζουμε κι εμείς την επιστροφή στην κανονικότητα. Ζούμε πια σε μία κανονική χώρα και πλέον τοποθετούμε τους μηχανισμούς μας κανονικά. Ευχαριστούμε θερμά τον υπουργό προπο Μ.Χ. για τη συνεισφορά του στη διεύρυνση του αγώνα μας. Η αλήθεια είναι ότι οι δηλώσεις του είναι πιο εμπρηστικές από τις φωτιές μας. Πέρα από το γελοίο του πράγματος πάντως, όταν ο πολέμιος μας είναι ένας τέτοιος ελεινός καιροσκόπος που ξεκίνησε από “Σοσιαλιστής” για να καταλήξει ο υπουργός σύμβολο του κράτους καταστολής της δεξιας, κάθε του κουβέντα και κίνηση εναντίον μας καταλήγει μεγάλο μας πλεονέκτημα.

Σαν μια πρώτη απάντηση στο τελεσίγραφο του Χρυσοχοίδη αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις παρακάτω εμπρηστικές επιθέσεις :

  • Στην μαρίνα του Αλίμου τοποθετώντας εμπρηστικούς μηχανισμούς σε πάρκιγκ πολυτελών σκαφών αναψυχής, επιτεθήκαμε συμβολικά στην προνομιακή διασκέδαση της οικονομικής ελίτ. Κατά την επίθεση λήφθηκαν όλες οι προφυλάξεις ώστε να μην κινδυνέψει άνθρωπος. Θελήσαμε με την ενέργεια αυτή να εκφράσουμε την οργή μας απέναντι σε αυτούς που ζουν και διασκεδάζουν μέσα στον μικρόκοσμό τους εκμεταλλευόμενοι τους εξ ορισμού αποκλεισμένους από την πολυτέλεια που απολαμβανουν. Αδιαφορούν για τη δυσαναλογη επιβάρυνση που προκαλούν στο φυσικό κόσμο όσο αδιαφορούν και για την καταπίεση που προκαλεί το ταξικό σύστημα από το οποίο ευνοούνται. Η χλιδή τους είναι βαμμένη με αίμα και αξίζει να χαθεί στις φλόγες της εξέγερσης.
  • Σε όχημα εταιρίας σεκιούριτι στο Περιστέρι, καθώς οι σεκιουριτάδες αποτελούν την προεικόνιση της ιδιωτικής αστυνομίας του νεοφιλελεύθερου μέλλοντος.
  • Στην καφετέρεια – ζαχαροπλαστείο του διευθυντή του γραφείου τύπου της Ν.Δ Νίκο Ρωμανό, τα στελέχη και οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να ξέρουν ότι η κρατική βία που προκαλούν με τις πολιτικές τους θα επιστραφεί.
  • Στο σπίτι του αστυνομικού συντάκτη του newsit Θεωδόση Πάνου, όσοι αποτελούν την φωνή της καταστολης και διαμορφώνουν την κρατική προπαγάνδα βρίσκονται εκτεθημένοι και τα σπίτια τους είναι γνωστά.

Αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τις δομές αγώνα που δέχονται κατασταλτικές επιθέσεις

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας Κώστα Σακκά.

Η αναρχία θα ζήσει

Ομάδες διασποράς της Ανομίας

Πηγή: Athensindymedia