ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Μπροσούρα και παρέμβαση ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά

Tο τελευταίο διάστημα πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις με τρικάκια, σπρέι, πανό, ενάντια στο θεσμό της μισθωτής εργασίας. Συγκεκριμένα, στον ΟΑΕΔ στη Λαγκαδά, στον ΟΑΕΔ της Καλαμαριάς, στο ΚΕΚ Τούμπας-Voucher , σε παράρτημα επαγγελματικού προσανατολισμού του φροντιστηρίου ΜΠΑΧΑΡΑΚΗΣ στην Παπαναστασίου, στο γραφείο ευρέσεως εργασίας RESULT και σε παράρτημα της Shell (εταιρεία που χρησιμοποιεί κρατούμενους των αμερικανικών φυλακών ως φτηνό εργατικό δυναμικό)

Link ολόκληρης της μπροσούρας ενάντια στο θεσμό της εργασίας

Περιεχόμενα

Εισαγωγή……………………………….σελ.4

Το Πέρασμα στις Μεταβιομηχανικές Κοινωνίες…σελ.6

Πράσινη Ανάπτυξη………………………..σελ.10

Τεχνολογία: Το Όπλο της Εξουσίας………….σελ.13

Ο Ρόλος της Εργασίας στο Κοινωνικό Πεδίο…..σελ.16

Περί Ελαστικόποιησης της Εργασίας…………σελ.22

Ο Συνδικαλισμός…………………………σελ.24

Προσκόλληση στο Χθες…………………….σελ.26

Εναλλακτικά Μοντέλα Οικονομίας……………σελ.28

Η Καταστροφή των Μέσων Παραγωγής………….σελ.32

Φυλακή και Εργασία………………………σελ.37

Η Ληστεία Ως Όπλο των Επαναστατών…………σελ.40

Αντί Επιλόγου…………………………..σελ.43

*

Η οικονομία, ακόμη και σε πρωτόλεια μορφή, αποτελεί έναν από τους πυλώνες της κυριαρχίας. Η ιεραρχία, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η εξημέρωση και υποδούλωση ανθρώπινων και μη όντων, ο έλεγχος και οι κοινωνικοί ρόλοι, εμφανίζονται από καταβολής των οργανωμένων κοινωνιών, το ίδιο και η ανάγκη του ανθρώπου για κτήση, συσσώρευση αγαθών, συναλλαγές και μετέπειτα εμπόριο. Πολύ πριν τον καπιταλισμό, ακόμη και πριν τη δόμηση των πρώτων κρατών, ο πολιτισμένος κόσμος ύφανε ένα πλέγμα εξουσιών.Το επίδικο όμως για εμάς, είναι η ιχνηλάτηση της χρονικής πραγματικότητας που βιώνουμε, κι όχι να σταθούμε σε αναχρονισμούς. Της πραγματικότητας εκείνης, που επανδώνει το σύγχρονο μαζικό κοινωνικό μόρφωμα, υπαγορεύει κάθε πτυχή της ύπαρξης μας, οχυρώνει το εξουσιαστικό οικοδόμημα στο σήμερα.

Το καπιταλιστικό σύστημα έχει αλλάζει ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες, κρατώντας όμως ορισμένα θεμελιώδη στοιχεία του. Βασισμένο στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση, θέτει ως αυτοσκοπό τη συνεχή παραγωγή κέρδους, για τη διαιώνιση της οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ομαλότητας.

Αναγιγνώσκοντας την παρούσα συνθήκη, η μηχανοποίηση και ο αυτοματισμός της ζωής, η δομή του τρόπου των παραγωγικών και καταναλωτικών διεργασιών και ο ρόλος της εργασία, ο πράσινος καπιταλισμός που έχει ενσωματωθεί στο lifestyle των υπηκόων, τα διάχυτα κοινωνικά πρότυπα, η πειθαρχία και η υπακοή, η δυναμική των εξουσιαστικών σχέσεων, αποδεικνύουν την προσαρμοστικότητα του πλέγματος της εξουσίας, που μέσα απο κρίσεις, μεταρρυθμίσεις και καθολικές αλλαγές καταφέρνει να κρατά τα ινια, παραμένοντας ακέραιο και εύρυθμο.

Χωρίς, λοιπόν, να αναπολούμε εποχές προ αμνημονεύτων χιλιετιών, να πέσουμε στην παγίδα ανάλυσης ή εκθείασης των πρωτόγωνων κοινοτήτων ή να ευαγγελιζόμαστε μετεπαναστατικά οράμα και πρωτοπορίες, θα επιχειρήσουμε να κεντροβαρίσουμε στο εδώ και το τώρα, κατανοοώντας τις επικρατούσες συνθήκες και βρίσκοντας τις προοπτικές της ολοκληρωτικής κατάλυσης του υπάρχοντος.

TO ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙEΣ

Η αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος, οι ελιγμοί του κεφαλαίου, οι μεταβλητές που δομούν το πλέγμα των κοινωνικών συσχετισμών συνιστούν εν εξελίξει διαδικασίες. Με τη γέννηση των νέων τεχνολογιών και την εισαγωγή τους στους παραγωγικούς τομείς, την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη χαμηλή πλέον εξειδίκευση, την ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής, αλλά και την αναγκαιότητα διεύρυνσης του δικτύου κατανάλωσης, στελεχώνεται, έως ένα βαθμό, το οικονομικό σύστημα του σήμερα.

Από τον πρωτογενή και δευτερογενή, ο δυτικός κόσμος πέρασε ομαλά, στον τριτογενη, τεταρτογενή κ.ο.κ.. Απέναντι από τη γεωργία και τη βιομηχανία, στάθηκαν επάξια οι υπηρεσίες, η δημόσια διοίκηση, ο τουρισμός, οι εφαρμογές οικολογικών συστημάτων, η οργάνωση του ελεύθερου χρόνου, ο εθελοντισμός, η παιδεία κλπ. Από το στενό χωροχρονικό πλαίσιο του εργοστασίου, μεταβήκαμε στον αχανή μητροπολιτικό ιστό, που πλέον μετατρέπεται στο κέντρο της παραγωγικής διαδικασίας των προϊόντων, των υπηρεσιών και των κοινωνικών σχέσεων. Από το χρηματιστικό κεφάλαιο του χθες στο διανοητικό κεφάλαιο του σήμερα, από το αμιγώς εμπορικό στο τεχνολογικό know how, η μηχανή φαίνεται να παραδίδει τη σκυτάλη στον «εγκέφαλο», αφήνεται σε μεγάλο βαθμό στα χέρια της γνώσης. Οι παραπάνω μεταβολές επέφεραν σωρεία αλλαγών στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, αλλά στην κλασική ταξική πυραμίδα του προηγούμενο αίωνα, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σαφώς και ο βιομηχανικός πολιτισμός δεν έχει εξαλειφθεί ούτε βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο που η παραγωγική διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη. Ακόμη όμως και στις περιοχές που η βιομηχανία κυριαρχεί, η διαχείρηση του κύκλου παραγωγής-κατανάλωσης, αλλά και της εργασίας σηλλήβδην, δεν έχει μείνει αλώβητη από τις μεταβολές του καπιταλισμού.

Εστιάζοντας στο δυτικό κόσμο, η αλυσίδα της παραγωγής έχει ξεφύγει προ πολλού απο το φορντικό μοντέλο, τη θέση του οποίου κατέκτησε η εργασιακή ευελιξία. Το κεφάλαιο, άυλο και μη, δεν περιορίζεται στα στενά όρια των βιομηχανικών μονάδων, παρά εμφανίζεται διάχυτο. Στις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο, στη διασκέδαση, στα ΜΜΜ και πάει λέγοντας. Πέρα από τη μηχανιστική και μαρξιστική αντίληψη περί διπόλου κράτους και κεφαλαίου, η ανάπτυξη και επάνδρωση των κρατών πραγματοποιείται μέσα από τη μισθωτή εργασία, τα τεχνολογικά μέσα , το χρήμα. Στα δομικά αυτά στοιχεία έρχονται να προστεθούν η κατασκευή συνειδήσεων και αξιών, αναγκών και επιθυμιών, διαποτισμένων με την κουλτούρα της κατανάλωσης.

Πλέον κάθε χτύπος του ρολογιού σημαίνει παραγωγικός χρόνος. Όλη η ζωή διαμορφώνεται με τρόπο τέτοιο, ώστε όχι μόνο ο εργάσιμος χρόνος να είναι καπιταλιστικός, αλλά ολόκληρη η μέρα να ανήκει στην οικονομία. Πέρα από τις συνειδητές στιγμές (εργασία, ψώνια), μία από τις παραχωρήσεις της κυριαρχίας είναι ο λεγόμενος “ελεύθερος χρόνος”. Οι ώρες της μέρας ή και της εβδομάδας δηλαδή, τις οποίες θεωρητικά παύεις να είσαι ένα γρανάζι της παραγωγικής μηχανής και την αφιερώνεις σε εσένα και τους/τις “αγαπημένους/ες” σου.

Ο καπιταλισμός ξέρει. Μία “άνθρωπο-μηχανή”, που δουλεύει ασταμάτητα κάποια στιγμή θα “κλατάρει” Έτσι λοιπόν, παραχωρεί ένα διάστημα απαλλαγής. Οι ώρες αυτές, όμως, δεν μπορούν να πάνε χαμένες, με κάποιο τρόπο πρέπει να πέφτει λάδι στη μηχανή, να συνεχίσει να αξιοποιείται και να λειτουργεί. Το λάδι της στην προκειμένη προέρχεται από τη δική μας καταναλωτική συμπεριφορά. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα. Από τον απλό καφέ, τα χόμπι, το άραγμα σε ένα ζεστό “Cosy” σπίτι. Ό,τι και όπου κι αν κοιτάξουμε γύρω μας βλέπουμε αντικείμενα προς πώληση και πελατειακές σχέσεις. Η ύλη, η γνώση, ακόμα και η επιβίωση.

Τα τελευταία χρόνια, με την τεχνολογία να αγκαλιάζει την κάθε μας κίνηση, ο κλοιός αυτός γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικός και οι έννοιες των όρων αλλάζουν. Σήμερα το εμπόρευμα δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το αντικείμενο, κι αυτό γιατί έχουμε ξεφύγει ακόμα και από το καθιερωμένο πλαίσιο της καταναλωτικής διαδικασίας. Πλέον ένα scrolarisma στο διαδίκτυο επιφέρει κέρδος σε πληθώρα κολλοσών, μονάχα μέσα από τις διαφημίσεις. Άλλωστε, η κυριαρχία δε βλέπει το άτομο τόσο ως παραγωγό (με την παλαιά ανάγνωση του όρου) όσο ως καταναλωτή.

Τεράστια έκταση σε όλη αυτή την κοινωνικο-οικονομική μεταρρύθμιση καταλαμβάνει η πληροφορία. Ως υλική ποσοτητα παίρνει χώρο ως προϊόν είτε ως εμπόρευμα είτε ως επικοινωνιακό εργαλείου κοινωνικού ελέγχου είτε ως λειτουργικός συντελεστής των μηχανισμών της κυριαρχίας. Διανύουμε μια εποχή βασισμένη σε ένα δαιδαλώδες σύστημα data-στατιστικών δεδομένων.

Κατέχοντας, λοιπόν, πρωταγωνιστικό ρόλο πια, η πληροφορία συλλέγεται, μετατρέπεται σε προϊόν ή υπηρεσία και διοχετεύεται στην αγορά. Από τις διαδικτυακές έρευνες μέχρι τις “αθώες” διαφημίσεις, το καπιταλιστικό σύστημα φροντίζει να συγκεντρώσει προσεκτικά τις διαθέσεις των καταναλωτών. Κάθε μας κίνηση (ιντερνετική και μη) καταγράφεται και αναλύεται ενδελεχώς για τη διαμόρφωση ενός χάρτη των προσωπικών μας σκέψεων και επιθυμιών. Τί μας αρέσει, με τί συμφωνούμε, πώς σκεφτόμαστε, με ποιά σειρά ιεραρχούμε τις καταναλωτικές μας “ανάγκες” και τελικά τί και με ποιό τρόπο θα μπορούσαν να μας πουλήσουν.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Εντός αυτού του συνονθυλεύματος ανακατατάξεων προστίθεται ένα κομμάτι ακόμη. Μια νέα “κρίση”, η περιβαλλοντική ήρθε για να αποδείξει πως με τους σωστούς χειρισμούς, τα πάντα μπορούν να σωθούν. Ό,τι “έσπασε” ο βιομηχανικός πολιτισμός τα προηγούμενα χρόνια, έρχεται τώρα να “κολληθεί” από τον επονομαζόμενο πράσινο καπιταλισμό.

Το τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα, εδώ και κάμποσες δεκαετίες κατασπαράζει το φυσικό και ζωικό κόσμο για να ικανοποιήσει τα οικονομικά του συμφέροντα. Καπιταλισμός και σοσιαλισμός, πάλεψαν κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου συμβάλλοντας στην επέλαση και ανάπτυξη του. Βαριά βιομηχανία, εξορύξεις πρώτων υλών, πυρηνικά, οπλικά συστήματα έντυναν την τότε περίοδο.Σήμερα όμως, έρχεται να “εξανθρωπιστεί”, να συμβαδίσει με την εποχή και ό,τι αυτή επιτάσσει.

Μέσα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιοκαύσιμα, μονοκαλλιέργειες, ανακύκλωση, περιπλεγμένες έννοιες λειτουργίας, τοποθετήσεις περί περιβαλλοντικής προστασίας, αλλά και πρωτόκολλα όπως του Κιότο, τα τελευταία χρόνια, το εναλλακτικό πράσινο μόρφωμα έχει εδραιώσει την παρουσία του. Το οικολογικό του προσωπείο έχει βοηθήσει τραγικά στην αύξηση του target group του, εντάσσοντας μέσα κι εκείνους που ίσως μάχονταν μια παλαιότερη μορφή του καπιταλιστικού συστήματος, μη φιλική προς το περιβάλλον. Η νέα αυτή ανάπτυξη διατείνεται πως θα επιλύσει το προβλήματα της κλιματικής αλλαγής, των κορεσμένων πηγών ενέργειας, προσφέροντας ταυτόχρονα θέσεις εργασίας, δίνοντας την αίσθηση της συμμετοχής στους ευσυνείδητους που νοιάζονται για την πορεία του πλανήτη, ενώ προλειαίνει το έδαφος για την πρόοδο και περαιτέρω εξάπλωση μεγάλων, ισχυρών κεφαλαίων.

Μέσω διαφόρων “φουσκών” κάθε ευυπόληπτος πολίτης κοιμίζει τη συνείδηση του, θεωρώντας πως ξοδεύοντας λίγα παραπάνω χρήματα ρίχνεται στη μάχη για τη διάσωση του περιβάλλοντος. Όμως, όλο αυτό αποτελεί μια πλάνη, μιας και τις περισσότερες φορές τα προϊόντα αυτά δε χαίρουν κάποιας τρομερά διαφορετικής μεταχείρισης σε επίπεδο ποιότητας. Πάλι παράγονται από καταστρεπτικά για το φυσικό κόσμο εργοστάσια, η ανακύκλωση τους περνά ξανά μέσα από αυτά, ενώ στην περίπτωση των βιολογικών προϊόντων, όλα ψεκάζονται με “εναλλακτικές” χημείες. Είναι η ίδια τραγική ειρωνεία, με την ένδειξη που αναγράφεται στις φωτεινές οθόνες των ΑΤΜ: “Χωρίς απόκομα αναγραφής υπολοίπου, για έναν πράσινο πλανήτη”.

Ένας νέος κόσμος επιλογών και εμπορευμάτων ορθώνεται μπροστά μας, τρομερά επικερδής, αφού πουλά με το κιλό ευαισθητοποίηση και “αφύπνιση”, πλαισιωμένος από χαρούμενους πράσινους υποστηρικτές. Εύπεπτος προς το ευρύ κοινό, που συνεχίζει ακάθεκτο να καταναλώνει μπαμπού ποτηράκια, μεταλλικά καλαμάκια, εναλλακτικούς τρόπους διατροφής, όπως η χορτοφαγία και ο βιγκανισμός, ανανεώσιμη ενέργεια…

(…)

ΠΕΡΙ ΕΛΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Χαρακτηριστικό της νέας εποχής του κεφαλαίου αποτελεί η ελαστικοποίηση και η προσαρμοστικότητα. Η χαμηλή εξειδίκευση και η μη καθαρή επαγγελματική κατάρτιση, με εξαίρεση βέβαια εκείνους που θα ακολουθήσουν τον ακαδημαϊκό ή επιστημονικό δρόμο, είναι γεγονός. Ελαστικά και απελευθερωμένα ωράρια, “Λευκές Νύχτες”, Κυριακάτικη εργασία, προγράμματα voucher και κοινωφελούς εργασίας δεσπόζουν στην οικονομία του σήμερα.

Μέσα από αυτές τις μετατροπές, το κεφάλαιο κατάφερε να ξανά-ισχυροποιηθεί (επειτά από την πετρελαϊκή κρίση του ’70) και να επιλύσει και σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα της ανεργίας, αφού η ευελιξία λειτουργεί ως δεξαμενή αφομοίωσης των ανέργων και ανειδίκευτων.

Η εργασία άλλαξε τελείως ρότα και μορφή. Συγκεκριμένα, η ψηφιοποίηση και αυτοματοποίηση μεγάλου μέρους του βιομηχανικού παραγωγικού σχηματισμού οδήγησε σε μείωση του εργατικού δυναμικού, χωρίς όμως η αποβολή των εργαζομένων να ισοδυναμεί με έξοδο από τον κόσμο της εργασίας. Πρόκειται απλώς για μια ενδοκαπιταλιστική μεταρρύθμιση, καθώς το εργατικό δυναμικό, ευέλικτο πια διοχετεύεται, βραχυπρόθεσμα μεν άμεσα δε, εκεί που θα φανεί αποτελεσματικό κι έπειτα θα μεταπηδήσει κάπου αλλού, για να προσφέρει. Έτσι, φαίνεται πως μετά από μεγάλες κρίσεις καπιταλιστικό σύστημα και κεφάλαιο, με τη συμβολή της τεχνολογίας μετέβαλλαν τις επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες, καταφέρνοντας να ορθοποδήσουν και να κερδίσουν ακόμη περισσότερη δύναμη, δημιουργώντας κάτι εκ νέου.

Κι αν κάποτε η απόδραση από την εργασία ξεκινούσε με το τέλος του 8ωρου, σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Πλέον το 24ωρο μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τη δουλειά, μιας και υλικά όρια της ξεφεύγουν από εκείνα που κάποτε είχαν οριστεί. Πληθώρα διεργασιών πραγματοποιούνται εκτός του χωρικού της πλαισιού. Τηλεδιασκέψεις, παρουσιάσεις, e-mail, συμφωνίες, μπορούν να διεκπεραιωθούν ηλεκτρονικά από την άνεση του καναπέ, με τη βοήθεια του κινητού στο δρόμο, στη βόλτα, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Παράλληλα αυξάνεται και ο έλεγχος. Μέσα από τις κάμερες που ευλαβικά παρακολουθούν τα αφεντικά, τις κάρτες εισόδου και τους σεκιουριτάδες, τις αξιολογήσεις και επιβραβεύσεις των άξιων και προκομμένων.

(…)

ΑΝΤΙ-ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Μεταξύ δουλειάς και δουλείας,η διαφορά βρίσκεται στον τονισμό

Η πραγματικότητα που βιώνουμε έχει σαφή γνωρίσματα. Ζούμε σε μία κοινωνία που επικυρώνει κάθε στιγμή την εδραίωση της εξουσίας σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής. Άνθρωποι πουπεριφέρονται δίχως ουσία στις μητροπόλεις, χωρίς συνείδηση, ακολουθούν πιστά το πρόγραμμα εντολών. Στοιβαγμένοι σε σπίτια που μοιάζουν με κελιά, ανάμεσα σε σωλήνες και σκυρόδεμα, πνιγμένοι από τον ίδιο τον εαυτό τους, χάνουν κάθε μέρα την ουσία της ύπαρξη τους.

Ο καπιταλισμός ζει και βασιλεύει και οι υπήκοοι των σύγχρονων κοινωνιών υποκλίνονται μπροστά του. Πολυτελή αυτοκίνητα, ρούχα και παπούτσια, τεχνολογικά επιτεύγματα, παροχές υπηρεσιών, ψυχαγωγίας και διασκέδασης, σωρεία άχρηστων αντικειμένων, για κάθε γούστο, προς πάσα χρήση, είναι εδώ για να καλύψουν το κενό, να προσφέρουν κάλπικη ευτυχία και αποχαύνωση. Το καταναλωτικό όνειρο παίρνει σάρκα και οστά, πιο ζωντανό από ποτέ είναι έτοιμο να προσφέρει τα πάντα, με μοναδικό αντάλλαγμα τα χρήματα. Χρήματα που κερδίζονταιμέσω της μισθωτής σκλαβιάς, της παραίτησης, της κανονικότητας που διέπει τις σύγχρονες ζωές. Η κοινωνία ξυπνά και κοιμάται με την αγωνία της εκπλήρωσης του. Ζει για να δουλεύει και δουλεύει για να αγοράζει.

(…)

Δεν μας αφορά η μεταρρύθμιση, η αναδιάρθωση του καπιταλιστικού σύστηματος, μια δικαιότερη κατανομή πλούτου, ούτε και θέλουμε να προτείνουμε εναλλακτικά μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό που επιθυμούμε είναι η καταστροφή!Ο αγώνας ενάντια στην εργασία και στην οικονομία εντάσσεται στο συνολικότερο πόλεμο ενάντια στο εξουσιαστικό οικοδόμημα. Γιατί όταν κάτι παραμένει αίτημα, αφομοιώνεται, στερείται επαναστατικής προοπτικής, μετατρέπεται σε ελεημοσύνη απευθείας από τα χέρια της εξουσίας.

Μακριά από μαοστικές, λενινιστικές, μαρξιστικές, αναρχοσυνδικαλιστικές θεωρήσεις περί κολλεκτιβοποιημένων αγρών, απαλλοτριωμένων μέσων παραγωγής, αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων. Μακριά από τη θεοποίηση της εργασίας, σε κάθε της μορφή, οικονομικά οργανωτικά μοντέλα, συνέδρια και συμβούλια. Βρισκόμαστε εδώ για να σπάσουμε στο τώρα τη φαυλοκυκλική ροή του κεφαλαίου. Επιτιθόμαστε στην καρδιά των καπιταλιστικών σχέσεων και της δυναμικής τους, στα μέσα παραγωγής, σαμποτάρουμε την καταναλωτική διαδικασία, λεηλατούμε τις βιτρίνες των καταστημάτων, απαλλοτριώνουμε χρήματα.

ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΡΩΓΜΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ!

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΝΑ ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ ΒΙΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Πηγή: ΣΑΕΚΜ

Γερμανία: Τσάκισμα ναζί μέσα στο σπίτι του

Ερφούρτη, 28 Μάη 2021

Το πρωί της 28ης Μάη 2021, τα “Κομάντο Paul Schäfer” μπούκαραν στο διαμέρισμα του φασίστα Julian Nico Moritz Franz στην οδό Dornheim 54, Τ.Κ. 99099, στην Ερφούρτη.

Ο Julian Franz έχει υπάρξει ενεργός και βίαιος νεο-ναζί για πολλά χρόνια. Αρκετές φορές στο παρελθόν, έλαβε μέρος σε φασιστικές συγκεντρώσεις και ακρο-δεξιές πράξεις βίας.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα απαντάται τον Ιούλη του 2020, όταν διάφοροι νεαροί χτυπήθηκαν από οργανωμένους φασίστες μπροστά απ’ την Καγκελαρία της Ερφούρτης.

Επιπλέον, ο Julian Franz συμμετείχε σε ομάδα 300 νεο-ναζί, ναζί χουλιγκάνων και φασιστών που επιτέθηκαν στην περιοχή του Connewitz, στη Λειψία, στις 11 Γενάρη 2016. Στο σκηνικό αυτό, δέχθηκαν επίθεση διάφορα καταστήματα catering, εμπορικές εγκαταστάσεις και κάτοικοι.

Υπεύθυνο για την επίθεση αυτήν ήταν ένα υπερ-τοπικό οργανωμένο δίκτυο στρατευμένων φασιστών, στο οποίο ανήκει και ο Julian Franz.

Περαιτέρω έρευνα για τον Julian Franz:
https://k56aufdecken.noblogs.org/julian-nico-moritz-franz/

Αν μας πλησιάζετε, θα ερχόμαστε κι εμείς σ’ εσάς!

Βίντεο: https://sendvid.com/kn9etdf6

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αλληλεγγύη στους αιχμαλώτους πολέμου

Στις 10/06, με αφορμή την 11η Ιούνη, παρεμβήκαμε με σπρέι και τρικάκια στην Ευαγγελίστρια και στην Τριανδρία, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης σε έγκλειστα συντρόφια

Όταν σου στερούν χώρο άνοιγε δρόμο

Όταν σε πολιορκούνε περικύκλωσε τους

Όταν σου κλέβουν την ελευθερία πολιόρκησε τους

Για την 11η Ιούνη:

Η 11η Ιούνη καθιερώθηκε αρχικά από συντρόφους στις ΗΠΑ, ως ημέρα αλληλεγγύης στον Jeff Luers, καθώς στις 11/6/2001 του ανακοινώθηκε η 22ετής ποινή του για τον εμπρησμό οχημάτων στο Όρεγκον, ως διαμαρτυρία ενάντια στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η μέρα αυτή διατηρήθηκε και μετά την αποφυλάκισή του ως παγκόσμια ημέρα αλληλεγγύης σε κατηγορούμενους για υποθέσεις οικοτρομοκρατίας και αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές.Το κάλεσμα έχει σκοπό, όχι μόνο να μην ξεχάσουμε τους έγκλειστους συντρόφους μας, αλλά να μη λησμονήσουμε όλα εκείνα που μας οδήγησαν στον αγώνα. Σαφώς και δεν περιμένουμε μια ημερομηνία, ώστε να θυμηθούμε τους αιχμαλώτους πολέμου, παρόλα αυτά αποτελεί μια καλή αφορμή για δράση.

Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους επαναστάτες και αγωνιστές, δεν ισοδυναμεί με ελεημοσύνη ούτε εμπίπτει σε κάποιο φιλανθρωπικό αίσθημα. Είναι μια σχέση αμφίδρομη, δυναμική. Είναι η αίσθηση και η ευθύνη απέναντι στους/στις έγκλειστους/ες που δεν παραιτήθηκαν, δεν υποτάχθηκαν.

Οι επιλογές ζωής δεν οριοθετούνται, δεν μπαίνουν στα στεγανά τους, παρά στέκονται εκεί για μας υπενθυμίζουν πως το στοίχημα παραμένει ανοιχτό, τα μέτωπα είναι πολλαπλά, η σύγκρουση με ολόκληρο το οικοδόμημα της κυριαρχίας πάντα επίκαιρη.

Με επιμονή, μνήμη και αλληλεγγύη συνεχίζουμε τον πόλεμο ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.

ΦΥΓΑΔΕΣ ΚΑΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ

ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΑΞΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΜΠΑΡΟΥΤΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Πηγή: ΣΑΕΚΜ

Παρέμβαση στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου και στο μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Το βράδυ του Σαββάτου συντρόφισσες και σύντροφοι που ανταποκρίθηκαν μαζικά στην Πρωτοβουλία που καλέστηκε για την υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης πορεύθηκαν από την Πλατεία Εξαρχείων μέχρι το μνημείο του Αλέξανδρου στον πεζόδρομο των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα, με συνθήματα σχετικά με την ιστορικότητα της περιοχής των Εξαρχείων, τους δολοφονημένους συντρόφους μας, την συνέχεια των αγώνων. Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκαν κείμενα και υπήρξαν συζητήσεις με περαστικούς, θαμώνες και νεαρό κόσμο που άραζε στην ευρύτερη περιοχή.

Σε μια εποχή όπου η συλλογική μας μνήμη σαρώνεται από τους πληροφοριακούς – προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου και του κράτους ξεπροβάλει η κουλτούρα του εκφυλισμού, της παραίτησης, της ηττοπάθειας. Όπου η μνήμη του αγώνα, των νεκρών μας, των εξεγέρσεων που γεννήσαν ελπίδες και καθόρισαν γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών κινδυνεύει να αλλοιωθεί και να βουτηχτεί μέσα στον αναθεωρητισμό και την μουσειοποίηση της. Ο αγώνας για την επανοικιοποίηση της μνήμης είναι ταυτόχρονα αγώνας για να δημιουργήσουμε νέα σημεία συνάντησης και προοπτικής, αγώνας ώστε να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και να ενώσουμε τα κομμάτια της επαναστατικής μνήμης κόντρα στον τεμαχισμό της μέσα στον καπιταλιστικό κόσμο. Να συναντηθούμε ξανά για να επικοινωνήσουμε την αναγκαιότητα να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας στο σήμερα.

Γιατί η μνήμη που κωδικοποιούν μέσω και του πληροφοριακού πολέμου κράτος/κεφάλαιο: «Είναι μνήμη του υπάρχοντος τρόπου παραγωγής και όχι της επαναστατικής υπέρβασης του, η οποία έχει σημαία της το σύνθημα “Το αδύνατο για αυτό το σύστημα είναι η δική μας δυνατότητα”. Η δική μας δυνατότητα πάνω από όλα είναι η απελευθέρωση των μικρών διαβόλων. Είναι μνήμη αποκεντρωμένη και παράδοξη, όχι απλά προσανατολισμένη στο μέλλον, αλλά μνήμη μελλοντικών γεγονότων.»

Χαιρετίζουμε όλες τις κινηματικές πρωτοβουλίες που καλούνται σε δημόσιους χώρους στη περιοχή (μπαζάρ βιβλίων, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις κλπ) και καλούμε τον κόσμο του αγώνα να αναλάβει τέτοιες πρωτοβουλίες ώστε βήμα – βήμα να ξανακάνουμε τα Εξάρχεια μια γειτονιά ζυμώσεων όπου οι λέξεις εξέγερση, ζωή, αγώνας, μνήμη θα ξαναπάρουν την υπόσταση και το νόημα που τους αξίζουν.

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης που μοιράζονταν :

ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Για όποιον/α έχει οργανωθεί στο αναρχικό και ευρύτερα ανατρεπτικό κίνημα τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά και σε οποιονδήποτε έχει βρεθεί στη περιφέρεια του, ο τίτλος του κειμένου σημαίνει πολλά παραπάνω από 4 λέξεις. Είναι η γειτονιά όπου οι νέοι σύντροφοι/ισσες έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με τον λόγο και τις πράξεις του κινήματος. Η γειτονία που οι περισσότεροι βιώσαμε πρώτη φορά τις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Η γειτονιά που ψαχτήκαμε, πολιτικοποιηθήκαμε, ήρθαμεσε επαφή με την πολύμορφη δράση. Η γειτονιά -καταφύγιο διαχρονικά ανθρώπων που ξεφεύγουν από τα κανονικά πρότυπα και ένιωθαν ασφάλεια στη εξεγερμένη γειτονιά των Εξαρχείων. Η γειτονία που σε συνθήκες ανόδου ακροδεξιών πρακτικών στο κέντρο της Αθήνας άνοιξε την αγκαλιά της και υποδέχτηκε τους/τις κολασμένους/ες αυτού του κόσμου.

Τα Εξάρχεια αποτέλεσαν μέσα σε όλα τα άλλα τον θεματοφύλακα της Εξέγερσης του Δεκέμβρη το 2008. 12 χρόνια πριν τον αίμα του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη συμβολή Μεσολογγίου και Τζαβέλα πότισε και θέριεψε το δέντρο της αντίστασης και της εξέγερσης η οποία πήρε Πανελλαδικές διαστάσεις αποτελώντας τον μεγαλύτερο και ισχυρότερο ξέσπασμα οργής από τη πτώση της Χούντας το 1974. Το μνημείο λοιπόν που στέκεται στη συμβολή των παραπάνω οδών συμβολίζει αυτό ακριβώς. Τη δύναμη των ανθρώπων που ενώ ένας έφηβος σύντροφος ξεψυχούσε στα χέρια τους βρήκαν τη δύναμη να μετατρέψουν τα δάκρυα σε οργή, τη θλίψη σε συνείδηση, τον φόβο σε στράτευση στον αγώνα και να αφήσουν μια τεράστια παρακαταθήκη που μετά από τόσα χρόνια εμπνέει και δίνει εργαλεία σε κάθε αγωνιζόμενο/η. Είναι η επαναστατική μνήμη που σκεπάζει βαριά αυτά τα ντουβάρια που σου σφίγγει τη καρδιά και δεν σε αφήνει να υποχωρήσεις και να παραιτηθείς αλλά να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι με όλα τα μέσα στο δύσκολο και ανηφορικό μονοπάτι του αγώνα για την απελευθέρωση από τα δεσμά κράτους / κεφαλαίου.

Το διάστημα μετά από τη δυναμική διαδήλωση της Νέας Σμύρνης παρατηρούμε την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου από τη νεολαία (κυρίως) μετά από 6 μήνες σκληρής καταστολής λόγω του lockdown που είχε επιβληθεί από τις αρχές Νοεμβρίου. Τίποτα αρνητικό ως εδώ. Το πρόβλημα για εμάς είναι πως η επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου γίνεται υπό το πρίσμα της άκρατης χωρίς όρια διασκέδασης και όχι με όρους πολιτικούς–ανατρεπτικούς. Με απλά λόγια το κίνημα που μάτωσε, συγκρούστηκε, επιτέθηκε, ένιωσε στο πετσί του το κόστος αυτής της στάσης όλο αυτό το διάστημα δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τη κρατική υποχώρηση και να την εκτρέψει ενδεχομένως σε πιο ριζοσπαστικά μονοπάτια, αλλά παραδόθηκε στον βωμό της εναλλακτικής διασκέδασης με ότι αυτό συνεπάγεται.

Όπως αναφέραμε και πριν η πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική, ιστορία των Εξαρχείων, είναι ιστορία αγώνα, εξεγέρσεων, συγκρούσεων, ζυμώσεων και πολλά παραπάνω. Αν λοιπόν στο πέρασμα των χρόνων έχουν υπάρξει φαινόμενα εκφυλισμού(η ευθύνη των οποίων μας βαραίνει όλους και όλες καθώς κανείς δεν είναι αμόλυντος)στο χέρι μας είναι να παλέψουμε για την απομάκρυνση τους. Ένα τέτοιο φαινόμενο λαμβάνει χώρατο τελευταίο χρονικό διάστημα με την εικόνα καθημερινών πάρτι γύρω από το μνημείο, με κόσμο να χορεύει πάνω λες και πρόκειται για μπάρα σε κλαμπ, με αποκορύφωμα την επίθεση, το λιντσάρισμα και τον βαρύ τραυματισμό συντρόφου από ομάδα ατόμων όταν τους έκανε παρατήρηση για το γεγονός αυτό. Η εικόνα ενός τραυματισμένου συντρόφου επειδή διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός του εκφυλισμού του μνημείου είναι μια εικόνα αντιστροφής των νοημάτων και της πραγματικότητας που θέλουμε να καλλιεργήσουμε και να διαμορφώσουμε και στην γειτονιά των Εξαρχείων. Είναι μια εικόνα ντροπής που συμπυκνώνει όλο τον εκφυλισμό του τελευταίου χρονικού διαστήματος.

Για να τελειώνουμε τα Εξάρχεια δεν θα γίνουν ένα εναλλακτικό διασκεδαστήριο. Η οικονομική ανάπτυξη των Εξαρχείων με το gentrification(Λόφος του Στρέφη, έργα για μετρό, Rbnb) και την άνοδο της μεσαίας επιχειρηματικότητας(μαγαζιά, ξενοδοχεία κλπ)πηγαίνει χέρι –χέρι με το εμπόριο ναρκωτικών και τα κυκλώματα των μπράβων, την άλλη όψη της παραοικονομίας που αναπτύσσετε πάντα παράλληλα με την «επίσημη». Το απόστημα αυτό πρέπει να σπάσει, τα Εξάρχεια πρέπει να αποτελέσουν ξανά μια γειτονιά φόβητρο για τους φασίστες, τους μπάτσους, τους μαφιόζους και τα αφεντικά τους, μια γειτονιά όπου η αλληλεγγύη μεταξύ όσων αγωνίζονται για έναν κόσμο ισότητας είναι κάτι παραπάνω από διακηρύξεις και λόγια. Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε τον κόσμο που έρχεται σε επαφή με την περιοχή να μελετήσει την ιστορία της, την ανθρωπογεωγραφία της, τις αντιφάσεις της, την συμβολή της στην ανάπτυξη των αγώνων τις τελευταίες δεκαετίες. Τα Εξάρχεια έχουν ιστορία η οποία δεν είναι αυτή της ατέρμονης εναλλακτικής διασκέδασης, του ακίνδυνου «επαναστατικού» lifestyle, των ανθρώπων χωρίς μνήμη που ευτελίζουν ένα μνημείο το οποίο συμβολίζει τις εξεγέρσεις του παρελθόντος και αποτελεί ένα τόπο συλλογικής μνήμης και επεξεργασίας για αυτές του μέλλοντος. Όσοι έχουν τέτοιες βλέψεις ας αρχίζουν να ανηφορίζουν προς την περιοχή του Κολωνακίου γιατί η πραγματικότητα θα τους διαψεύσει.

Πρωτοβουλία Συντροφισσών και Συντρόφων
για την υπεράσπισης της επαναστατικής μνήμης

Πηγή: Athens Indymedia

Ουρουγουάη: Οδοφράγματα μνήμης και αλληλεγγύης

Μέρα χάους.

Στην περιοχή που καταδυναστεύεται απ’ το Κράτος της Ουρουγουάης.

Τη νύχτα της 22ας Μάη, στη μνήμη του συντρόφου μας, Mauricio Morales, αλλά και όλων των πεσόντων και των αιχμαλώτων του (αντι-)κοινωνικού πολέμου, διακόψαμε τη γελοία εμπορευματική ροή με πύρινα οδοφράγματα στον παραθαλάσσιο δρόμο (έναν απ’ τους βασικούς δρόμους ταχείας κυκλοφορίας στη χώρα) .

Χαιρετίζουμε όσες και όσους περνούν στη δράση, είτε εδώ είτε οπουδήποτε στον κόσμο!

Χαιρετίζουμε τα αιχμάλωτα συντρόφια που διατηρούν αλύγιστη στάση!

Μίσος απέναντι σε Κράτος και Κεφάλαιο!

Ενάντια στον μακροχρόνιο εγκλεισμό!

Άμεση απελευθέρωση του Marcelo Villarroel και όλων των κρατουμένων.

Ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους συντρόφους Μ. Σεϊσίδη, Κ. Αθανασοπούλου, Δ. Βαλαβάνη και Γ. Μιχαηλίδη

Παρεμβάσεις με τρικάκια και σπρέι, στο ιατρείο του βουλευτή της Ν.Δ. Δ. Βαρτζόπουλου (Mητροπόλεως 55) και στο γραφείο του βουλευτή της Ν.Δ, Στρ. Σιμόπουλου (Τσιμισκή 75), ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους συντρόφους Μ. Σεϊσίδη (Εφετείο 28/05), Κ. Αθανασοπούλου, Δ. Βαλαβάνη και Γ. Μιχαηλίδη (Δίκη 31/05)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Μ. ΣΕΪΣΙΔΗ:

Τον Ιανουάριο του 2006 πραγματοποιείται ληστεία στην Εθνική Τράπεζα, που βρίσκεται στην οδό Σόλωνος, κατά την διάρκεια της οποίας συλλαμβάνεται και τραυματίζεται ο Γιάννης Δημητράκης. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την έναρξη ενός ανελέητου κυνηγητού από μεριάς της Αντιτρομοκρατκής, με στόχο τη σύλληψη των ‘’ληστών με τα μαύρα’’. Άμεσα στοχοποιήθηκαν οι κοντινοί του σύντροφοι Σίμος και Μάριος Σεϊσίδης και ο Γρηγόρης Τσιρώνης, οι οποίοι επιλέγουν τότε το δρόμο της φυγοδικίας. Τον Αύγουστο του 2016, ο Μάριος Σεϊσίδης συλλαμβάνεται μαζί με τον Κώστα Σακκά στην Σπάρτη, έπειτα από καταδίωξη τους.

Η υπόθεση των συντρόφων ήταν μία από τις πρώτες υποθέσεις, που εκδικάστηκαν με την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Ο αντιτρομοκρατικός νόμος(187 – 187 Α) συστάθηκε και εφαρμόστηκε αρχικά στις υποθέσεις της Ε.Ο 17Ν και ΕΛΑ, ενώ υπήρξε ένα από τα αποτελεσματικότερα εργαλεία καταστολής που θα είχε ποτέ στα χέρια της η κυριαρχία. Η χρήση ειδικών μέσων παρακολούθησης, η άρση του απορρήτου των προσωπικών επικοινωνιών, η πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα , η εισαγωγή των όρων ‘’εγκληματική και τρομοκρατική οργάνωση’’ και η λήψη με κάθε τρόπο γενετικού υλικού υφαίνουν το νέο ιστό των κατασταλτικών τακτικών, που έχει το κράτος στη διάθεση του μέσα από το νομικό του οπλοστάσιο. Επιπλέον, φέρει πολύχρονες καταδίκες ενώ επιβάλλει τον εκάστοτε κατηγορούμενο σε ένα ειδικό καθεστώς εξαίρεσης και ‘’ειδικής μεταχείρισης’’ του από το αστυνομικο-δικαστικό σύστηα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μετά τη σύλληψη του Γ.Δημητράκη, στοχοποιήθηκαν και άλλα άτομα. Πραγματοποιούνται προσαγωγές στη ΓΑΔΑ, εισβολές σε σπίτια και πολύωρες ανακρίσεις με μόνο κριτήριο τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις που διατηρούσαν μαζί του. Δημοσιέυονται άμεσα φωτογραφίες του Μάριου Σεϊσίδη, του Σίμου Σεϊσίδη και του Γρηγορή Τσιρώνη και επικηρύσσονται για 600.000 ευρώ από τους σύγχρονους κυνηγούς κεφαλιών. Στις δίκες που ακολούθησαν, μοναδικό ’’πειστήριο’’ για την ενοχή του Μάριου αποτέλεσε ένα δείγμα βιολογικού υλικού (DNA), που βρέθηκε κοντά στο σημείο της ληστείας και λέγεται πως ταιριάζει με του συντρόφου. Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι το γενετικό του υλικό του είχε αποσπαστεί με τη βία στα υπόγεια του εφετείου Αθηνών όπου είχε καλεστεί σε απολογία για μία άλλη υπόθεση για την οποία είχε βρεθεί κατηγορούμενος, αυτής των ‘’Ληστών του Διστόμου’’.

Ο σύντροφος τον Απρίλιο του 2017 καταδικάστηκε σε 36 χρόνια κάθειρξης, κατά συγχώνευση 25, αντιμετωπίζοντας τις κατηγορίες της απλής ληστείας κατά συναυτουργία (της Εθνικής Τράπεζας στη Σόλωνος τον Ιανουάριο του 2006), τις 3 απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά συναυτουργία από κοινού (υπάλληλος security τράπεζας και οι 2 ειδικοί φρουροί) και τη σύσταση συμμορίας .

Την Παρασκευή 28/5/21 ο σύντροφος Μ. Σεϊσίδης δικάζεται εκ νέου, σε δεύτερο βαθμό, στα δικαστήρια στην οδό Λουκάρεως.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Κ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ, Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ:

Στις 29/1/20 συλλαμβάνονται στην Αγία Παρασκευή, από την πασίγνωστη πλέον για τις ‘επιτυχίες’ της υπηρεσία οι αναρχικοί Γ. Μιχαηλίδης, Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου. Διαφορετικά, ο ‘Τοξοβόλος’, η ‘Φίλη του’ και η ‘Βaby-sitter’, όπως σπεύδουν να τους βαφτίσουν τα σκουπίδια των καθεστωτικών, πασχίζοντας να απονοηματοδοτήσουν την πολιτική τους υπόσταση και την επαναστατική τους δράση. Από τις 29/1 λοιπόν, η ζωή των συντρόφων τρυπώνει σε κάθε σπίτι, η εγχώρια τρομοκρατία πατάσσεται και οι φιλήσυχοι πολίτες θα κοιμηθούν ήρεμα.

Με το πρώτο άκουσμα της είδησης τα δημοσιογραφικά πάνελ επιδίδονται στο ρουφιανιλίκη με περισσή μαεστρία, κάνοντας λόγο για επικείμενα χτυπήματα, γιάφκες, νέες οργανώσεις, εκθειάζοντας ταυτόχρονα το έργο της ΕΛ.ΑΣ., προλειαίνοντας το έδαφος για κοινωνική αποδοχή. Η τακτική πάγια, το αίσθημα ‘δικαίου’ κοινότυπο, χιλιοπαιγμένο. Στα πρόσωπα των αναρχικών επαναστατών, το κράτος αντικρίζει όλα όσα το απειλούν, ενω το κοινωνικό σώμα διακρίνει τη διασάλευση της ευταξίας του.Το εξουσιαστικό σύμπλεγμα συσπειρώνεται απέναντι σε όσους το εχθρεύονται, σε όσους επαναστατούν εναντίον του. Μπάτσοι-δικαστικό σύστημα-κοινωνία βρίσκονται σε πλήρη συγχρονισμό, επαγρυπνούν για την αποκατάσταση και διατήρηση της ασφάλειας.

Στις 31/05 ξεκινά η δίκη των 3 συντρόφων. Οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι: Εγκληματική οργάνωσης, Κατοχής και μεταφορά βαρέως οπλισμού, Πλαστογραφία, Χρήση πλαστών εγγράφων, Βίας κατά υπαλλήλων και δικαστικών προσώπων, και απείθεια. Ο αναρχικός Γ. Μιχαηλίδης κατηγορείται και για ληστεία τράπεζας, ληστεία-αρπαγή αστυνομικού στη Χαλκιδική, αλλά και για την απόδρασή του απο τις φυλακές της Τίρυνθας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

Μ. ΣΕΪΣΙΔΗ (ΔΙΚΗ 28/05), Κ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ, Γ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ (ΔΙΚΗ 31/05)

ΟΠΟΙΟΣ ΞΕΧΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΞΕΧΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΕΛΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

 

Ηνωμένο Βασίλειο: Καταστροφή κυνηγετικών πύργων

14 Μάη 2021

Ρίξαμε κι άλλους κυνηγετικούς πύργος στο Norfolk, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι φωτογραφίες δείχνουν τους γκρεμισμένους πύργους, κομμάτια των οποίων αργότερα αφαιρέθηκαν, διαλύθηκαν και πετάχτηκαν.

Ντροπή στην “Trust”, οργάνωση για την Άγρια Ζωή στο Norfolk, η οποία άφησε να τοποθετηθούν αυτοί οι πύργοι στον δασότοπό “της”.

Πηγή: Bite Back

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Βραζιλία, Πόρτο Αλέγκρε: Χειρονομία αλληλεγγύης για την απεργία πείνας στις φυλακές της Χιλής

Για τα αναρχικά συντρόφια που αγωνίζονται ενάντια στις φυλακές.

Με αγάπη και μίσος.

Κάποια αναρχικά άτομα επισκεφθήκαμε τα γραφεία τις αντιπροσωπείας του χιλιάνικου κράτους στο Πόρτο Αλέγκρε, ακριβώς πριν πάνε να ξεκινήσουν «δουλειά» · ρίξαμε φλεγόμενα λάδια στην είσοδο του πάρκινγκ, δυσχεραίνοντας ή μπλοκάροντας την είσοδο οχημάτων, αφήσαμε επίσης ένα φλεγόμενο λάστιχο στο πεζοδρόμιο έξω από την είσοδο, και αποχωρήσαμε αφότου ρίξαμε φυλλάδια τα οποία έγραφαν:

«Μαχητική αλληλεγγύη για τα αναρχικά συντρόφια που βρίσκονται σε απεργία πείνας στα μπουντρούμια του χιλιάνικου κράτους. Δύναμη μαχήτριες και μαχητές, δεν είστε μόνοι! Ζήτω η Αναρχία!»

Να ξέρετε πως κανένας αγωνιστής και καμιά αγωνίστρια δεν είναι μόνη.

Από πλευράς μας, αυτή είναι μια χειρονομία γεμάτη τρυφερότητα, σε στήριξη με την απεργία πείνας σας.

Δύναμη συντρόφια!

Πηγή: Act for Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Chiloé: Οδοφράγματα σε αλληλεγγύη με τους αιχμάλωτους απεργούς πείνας

Από μια απομακρυσμένη περιοχή, το Chiloé, μοιραζόμαστε ένα βίντεο με σκοπό να σπάσουμε την προπαγάνδα περί απαγόρευσης κυκλοφορίας, και, ποντάροντας στο σαμποτάζ και την ανυπακοή, καλούμε σε πολλαπλασιασμό των δράσεων ενάντια σε τούτο το καθεστώς δυστυχίας που, μέρα με τη μέρα, μας αρρωσταίνει και μας υποδουλώνει!

Με τη δράση αυτή, χαιρετίζουμε όσες κι όσους δίνουν τη ζωή τους για να υπονομεύσουν την παρούσα πραγματικότητα δίχως να χάνουν την αγάπη, και που αυτόν τον καιρό έχουν δώσει σάρκα και οστά στη συνεκτικότητα του αγώνα για μια ζωή χωρίς κυριαρχία.

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!

ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 9 ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 321

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ BAU ΚΑΙ ÁNGELA GONZALEZ ΠΑΡΟΥΣΕΣ!

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αλληλεγγύη στη συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη

Παρεμβάσεις, με σπρέι και τρικάκια, στις επιχειρήσεις: Euromedica και Βιοκλινική, που διαθέτουν παραρτήματα ελέγχου γενετικού υλικού, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην αναρχική συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη.

Έπειτα από τη σύλληψη των αναρχικών Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου και Γ. Μιχαηλίδη (29/01/20) στην Αγία Παρασκευή και κατά τη διάρκεια κράτησης της συντρόφισσας Δ.Β. στη ΓΑΔΑ, η απάντηση στην άρνηση της να συνεργαστεί είναι: πολλαπλά χτυπήματα, σωματικός έλεγχος και αγγίγματα από άντρες της αντιτρομοκρατικής, που καταλήγουν σε βίαιη λήψη του γενετικού της υλικού. Και μπορεί για κάποιους αυτά να φαίνονται αποκυήματα της φαντασίας, μιας και όπως πληροφορούμαστε το τελευταίο διάστημα δεν είναι αυτές οι πρακτικές της δημοκρατίας, για εμάς όμως ούτε άγνωστα είναι ούτε εξαπίνης μας έπιασαν ούτε και μείναμε με ένα γιατί ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Γιατί… αυτές ήταν, είναι και θα είναι οι πρακτικές της δημοκρατίας.

Δεν περιμένουμε κανένα μπάτσο, κανέναν δικαστή, κανέναν εισαγγελέα να φερθεί με γνώμονα την αξιοπρέπεια ή την “επιείκεια”, έστω και για το θεαθήναι. Η θέση τους είναι ξεκάθαρη, τα στρατόπεδα διαχωρισμένα, η σύγκρουση μεταξύ μας αναπόφευκτη.

Κι έτσι εμείς, από τη δική μας μεριά, εχθροί της εξουσίας, δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας πως οι συνειδήσεις δεν κάμπτονται, η οργή μας ξεχειλίζει και δεν μπορεί κανένας και τίποτα να την κάνει να κοπάσει. Δίπλα, λοιπόν, σε εκείνους που δε συνεργάστηκαν, δεν υποτάχθηκαν, αρνήθηκαν να γίνουν έρμαια στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του, που δεν τους λογάριασαν στιγμή ως συμμάχους και στήριξαν τις επιλογές τους με κάθε κόστος. Είμαστε εδώ, για να τους θυμίσουμε με όποιον τρόπο, πως δε θα είναι ποτέ μόνοι απέναντι τους.

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net