Γερμανία, Βρέμη: Εμπρησμός τριών οχημάτων της Dussmann

Αυτόνομη εμπρηστική επίθεση! Αποτέλεσμα: Στις φλόγες 3 οχήματα της Dussmann, εταιρείας που κερδοσκοπεί απ’ τις φυλακές!

Υπάρχουν εταιρείες όπως η Spie, η Wisag, η Massak, η Sodexo… ή, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η Dussmann, οι οποίες, μέσω της συνεργασίας τους, συντηρούν την κρατική εξουσία.

Είναι λάθος να θεωρούμε πως εταιρείες όπως η Dussmann Service Α.Ε. είναι ουδέτερες. Έχουν λάβει την απόφαση να κερδοσκοπούν απ’ την ταπείνωση και την εκμετάλλευση ανθρώπων. Συνειδητά αποδέχονται να δηλητηριάζουν και να σακατεύουν τα σώματα των κρατουμένων.

Η Dussmann αποτελεί υπεργολαβική εταιρεία. Παρέχει “φαγητό” σε κέντρα κράτησης (μεταναστών) και σε φυλακές.

Πάσα συνεργασία με δαύτο το σύστημα αποτελεί συνεισφορά σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη τις φυλακές και την τάξη τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, λοιπόν, τούτες οι λεγόμενες μικρές συνεισφορές στο σύστημα οφείλουν να θέτουν τις εταιρείες προ των ευθυνών τους, αν ποθούμε να ζήσουμε σ’ έναν αντιεξουσιαστικό κόσμο.

Οι φυλακές γεμίζουν με ανθρώπους που συχνά ζουν στο κοινωνικό περιθώριο. Ο σκοπός της φυλακής είναι αποτρεπτικός και πειθαρχικός, και, κατ’ επέκταση, στοχεύει στη διατήρηση της αποκαλούμενης κοινωνικής ειρήνης. Η φυλακή τιμωρεί τους ανθρώπους που είναι φτωχοί, εκείνους που δεν έχουν γερμανικό διαβατήριο, τους χρήστες και τις χρήστριες. Οι φυλακές δεν επιλύουν προβλήματα, μα αποτελούν ενδογενές κομμάτι της καπιταλιστικής, ρατσιστικής και σωβινιστικής λογικής.

“Οι φυλακές είναι κόσμοι κρυμμένοι στις παρυφές της κοινωνίας μας, και συνάμα αναπόπαστο κομμάτι της” (από τον ιστότοπο της Dussmann).

Μια αρκετά μυστικιστική περιγραφή των φυλακών και, ταυτόχρονα, ένα σαφέστατο μήνυμα. Όσοι έχουν ανάγκη τις φυλακές, όπως και μια αντίστοιχη κοινωνία, θα δεχθούν την οργή μας.

Καμιά κοινωνική ειρήνη όσο υπάρχουν φυλακές.

Αλληλέγγυους χαιρετισμούς σε όσους κι όσες αγωνίζονται ενάντια στην ειρήνευση κι ενάντια σ’ αυτήν την κοινωνία-φυλακή.

Μπόλικη δύναμη στη Rigaer94, στο Βερολίνο!

Λευτεριά στη Lina* και λευτεριά σε όλους και όλες τις κρατούμενες.

* Σημείωση του Attaque: Η Lina είναι αντιφασίστρια απ’ τη Λειψία, και συνελήφθη τον Νοέμβριο του 2020, με τη συνήθη κατηγορία περί “εγκληματικής οργάνωσης”.

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία: Άνοιγμα φράχτη, απελευθέρωση ζώων, καταστροφή κυνηγετικών πύργων

5η Απρίλη, Γερμανία

Το θράσος τους να χτίσουν παγκάκια δίπλα από κυνηγετικούς πύργους και χώρο εγκλεισμού της άγριας ζωής, απέχει πολύ απ’ το να είναι κάτι καλό. Όφειλε ν’ ακολουθήσει δράση.

6 πύργοι καταστράφηκαν και ανοίχτηκε ένας φράχτης.

Η λευτεριά είναι πολύ πιο όμορφη απ’ τις σφαίρες και τα κοφτερά σύρματα.

Πηγή: Unoffensive Animal

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Αμβούργο: Εμπρηστική επίθεση στο Δημαρχείο της Altona

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι κοινωνικοί εγωισμοί εκφράζονται πιο ξεκάθαρα απ’ ότι εδώ και καιρό. Παρότι τα ξενοδοχεία είναι κλειστά, οι πολιτικοί του Κοινοβουλίου στο Αμβούργο δεν μπορούσαν να προσφέρουν ούτε ένα δωμάτιο για τους άστεγους. Αντιθέτως, επαναλάμβαναν τις κλασικές ατάκες περί ελεύθερων χώρων που εντάσσονται στα προγράμματα έκτακτης ανάγκης για τον χειμώνα. Δεν αποτελεί πλέον, όμως, μυστικό το γεγονός πως οι χώροι αυτοί προσφέρουν απολύτως μηδενική ιδιωτικότητα και πως οι άνθρωποι είναι έκθετοι στον έλεγχο των αρχών. Και το ζήτημα γίνεται χειρότερο στην περίπτωση που κάποιος κολλήσει κωρονοϊό, καθώς οι άνθρωποι που δεν έχουν μόνιμη κατοικία πρέπει όπως και νά ‘χει να μένουν σε καραντίνα για 2 εβδομάδες. 2 εβδομάδες κλεισμένοι χωρίς delivery και χωρίς Netflix. Αντί να βρεθεί μια άμεση και μη γραφειοκρατική λύση, οι αρμόδιοι για τη λήψη αποφάσεων απλώς παραμερίζουν το πρόβλημα συζητώντας το ώσπου νά ‘ρθει η άνοιξη, και τώρα κανείς δεν κάνει λόγο για τους ανθρώπους που παγώνουν στους δρόμους του Αμβούργου.

Ο λόγος για τον οποίον οι αρμόδιοι δεν ασχολούνται και αφήνουν ανθρώπους να πεθαίνουν σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός είναι αυτός: Αν κατά τη διάρκεια της πανδημίας άνοιγαν τα ξενοδοχεία για τους άστεγους και τους παρείχαν τα αναγκαία για τη διαβίωσή τους, μετά την πανδημία οι άνθρωποι αυτοί συνεχώς θα ρωτούσαν γιατί δεν εξακολουθούν να το κάνουν αυτό. Ή γιατί δεν το έκαναν και πριν. Οι πολιτικοί αξιοποιούν το κοινωνικό περιθώριο. Διότι χρησιμεύει ως προειδοποίηση προς όσους “κέρδισαν” τη θέση τους στα ενδιάμεσα στρώματα της κοινωνίας. Αν δεν ακολουθείς τους κανόνες, αν δεν κάνεις τη δουλειά σου καθημερινά ή αν ξεφεύγεις απ’ τη γραμμή, θα καταλήξεις μαζί με “αυτούς”. Η διαχείριση είναι αντίστοιχη με αυτήν των προσφύγων.

Το γερμανικό κράτος χρειάζεται τη Λιβύη, την Τουρκία και την Ελλάδα να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Χρειάζονται ανθρώπους να σαπίζουν στα κέντρα κράτησης για να διαχέεται το μήνυμα πως δεν αξίζει να έρθει κανείς στην Ευρώπη και πως το μόνο που τον περιμένει εκεί είναι φράχτες με αγκαθωτά σύρματα και όνειρα θρυμματισμένα. Το κράτος έχει ανάγκη να πεθαίνουν άνθρωποι. Μέσω χιλιάδων λόγων που επαναλαμβάνονται συνεχώς σαν mantra, τύποι όπως ο Boris Pistorios, ο Υπουργός Εσωτερικών της Κάτω Σαξονίας, μετά τις επιθέσεις στις δομές επαναπροωθήσεων στο Μπράουνσβαϊγκ και το Αννόβερο, όπως και πολλοί πριν απ’ αυτόν, κατασκευάζουν μια ξεκάθαρη εικόνα για το ποιος είναι εδώ ο τρομοκράτης: Συγκεκριμένα, όσοι κι όσες πασχίζουν ν’ αποτρέψουν τον θάνατο. Μέσω της αγαστής συνεργασίας αρχών και τύπου, οι κυρίαρχοι κατευθύνουν τη συζήτηση περί βίας. Και όταν, παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν καιροί όπου, κατά κάποιον τρόπο, στα μάτια της κοινής γνώμης αυτά υπάρχουν για να προστατεύουν τον κόσμο απ’ τη δυστυχία και τον θάνατο, το τοπίο είναι θολό και η λογική τραβάει τα μαλλιά της. Πάντα οι κυρίαρχοι θα βρίσκουν μια δικαιολογία να πλασάρουν στους ανθρώπους ως προς το γιατί, στη μία ή στην άλλη περίπτωση, δεν μπορεί να γίνει τίποτα για να ξεφύγουν απ’ τη δυστυχία τους, και όσο ο κόσμος παραμένει συστηματικά δίχως κριτική αντίληψη, πάντα θα το χάφτει. Μπορούν, έτσι, πάντα να διασώζουν το ανθρώπινο προσωπείο τους. Όσο πιο πολύ πασχίζει το γερμανικό κράτος να αναδεικνύει το φιλελεύθερο πρόσωπό του, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάζουν και να το ξεσκεπάζουν όσοι και όσες αντιλαμβάνονται τη βαθύτερη ουσία του, ως αυτό που είναι. Και τι είναι λοιπόν: Δολοφόνοι!

Μποστά στους μαζικούς θανάτους στη Μεσόγειο και στους 13 θανάτους στους δρόμους του Αμβούργου, οφείλουμε ν’ αναγνωρίσουμε πως τα #leavenoonebehind και #openthehotels έχουν προσφέρει ελάχιστα πέραν απ’ το να μας κάνουν να νιώθουμε απλώς κάπως λιγότερο άσχημα για τους εαυτούς μας.

Ποιο είναι όμως το βάλσαμο ενάντια σ’ αυτές τις κρατικά ενορχηστρωμένες δολοφονίες;

Ένα ξεκίνημα θα μπορούσε να γίνει με το να θάψουμε πλήρως την πίστη στην ύπαρξη κάποιου “καλού κράτους”. Ένα κράτος δεν μπορεί ποτέ ν’ αναγνωρίσει τις απαιτήσεις μας για έναν κόσμο αλληλεγγύης. Αυτός θα ήταν ο τρόπος να χάσει τη δύναμη και τον έλεγχο, και κατ’ επέκταση θ’ αποτελούσε το τέλος του. Πρέπει να κατανοήσουμε σαφέστερα πως τα όργανα της εξουσίας διεξάγουν πόλεμο ενάντια στις κολασμένες και τους απόκληρους. Κατά συνέπεια, η επιβίωση των ανθρώπων κάτω απ’ τις γέφυρες δεν μπορεί να συμβαδίζει με τον ρόλο του κοινωνικού λειτουργού. Η καλύτερη άμυνα απέναντι στην αδικία και την καταπίεση είναι να στραφούμε σ’ έναν ριζοσπαστικό δρόμο μακριά απ’ το κράτος – αυτό σημαίνει να πάψουμε να περιμένουμε να χτιστεί ένας καινούργιος κόσμος: Δομές αλληλεγγύης στις γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας. Γείτονες να γίνονται συνένοχοι. Σπίτια να καταλαμβάνονται συνεχώς και μαζικότερα. Έκνομες ενέργειες να εκπονούνται απ’ όλες κι όλους. Διάχυση των αντιεξουσιαστικών ιδεών και της ενσυναίσθησης. Διαρκής δουλειά για την ανάπτυξη στρατηγικών καλύτερης διαχείρησης των εαυτών μας και υπεράσπισης των ιδεών μας. Και ταυτόχρονα, ανοικοδόμηση της αυτοπεποίθησης και αντιμετώπιση της αδυναμίας μέσω επιθέσεων ενάντια σε κρατικούς, πατριαρχικούς, ρατσιστικούς και καπιταλιστικούς στόχους.

Μια επίθεση σαν αυτή, εφόσον δεν πραγματοποιείται με μαζικούς όρους, δύναται συμβολικά μονάχα να σταθεί στο μονοπάτι για μιαν ελεύθερη ζωή. Ακόμα κι έτσι, όμως, ευελπιστούμε πως θα διαδοθεί το σκεπτικό της στοχοποίησης των αρχών του Αμβούργου και των αντιπροσώπων τους. Από τα πάσης χρήσεως γραφεία τους, μέχρι τα οχήματα καθαρισμού της πόλης.

Αφιερώνουμε τη φωτιά αυτή στα 13 άτομα που αντίκρισαν τον θάνατο στους δρόμους μιας απ’ τις πλουσιότερες πόλεις.

Jerzy, Josef, Emil, Fiete, Karsten, Jacob, Thomas, Paul, Josef, Jonathan, Leslaw, Robert, Stanislaw.

Για ένα καλύτερο αύριο.

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Φωτιά σε φορτηγό της Hertz σε αλληλεγγύη με τον Δ. Κουφοντίνα

Από τις 8 Ιανουαρίου, ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται σε απεργία πείνας, διεκδικώντας τη μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Προηγουμένως, η ελληνική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τον είχε μεταφέρει από φυλακή κοντά στον Βόλο στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Δομοκό. Και αυτό ως μέρος της εκδικητικής πολιτικής της απέναντι στους κρατουμένους και τις κρατούμενες εν γένει, και ιδιαίτερα απέναντι στον Κουφοντίνα, ως αιχμάλωτο για την Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη.

Για εμάς, εξέχουσα σημασία έχει το γεγονός πως ο Δημήτρης είναι ένας απ’ τους λίγους κατηγορουμένους για τη 17 Νοέμβρη που δεν παραχώρησε δήλωση μετάνοιας στο δικαστήριο, και ήταν ο μόνος που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τις δράσεις της οργάνωσης.

Ακόμα κι αν η επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη έχει τερματίσει την δράση της για σχεδόν 20 χρόνια, θα παραμένει για πάντα στην αγωνιστική μνήμη ως σύνδεσμος με την ιστορία, δημιουργώντας μια συνέχεια από την αντίσταση στην Γερμανική κατοχή της ελληνικής επικράτειας έως την πάλη ενάντια στην τρομοκρατία της δεξιάς κατά την διάρκεια του εμφυλίου μέχρι και τους αγώνες απέναντι στην στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών του 1967-1974 εξακολουθώντας από τότε να υποβόσκει σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια σε οποιοδήποτε καθεστώς εντός της χώρας.

Παρά τα όποια χάσματα στις διαφορετικές θεωρητικές και πρακτικές προσεγγίσεις μας, η 17 Νοέμβρη έχει υπάρχξει μία από τις αντάρτικες ομάδες στην Ευρώπη της οποίας η αντιιμπεριαλιστική και κομμουνιστική τάση, μαζί με όσες κριτικές μπορούν να εκφραστούν εναντίον της, συνεχίζει να είναι μία θετική αναφορά για τον αναρχικό πόλεμο στους δρόμους και αυτό διαφαίνεται στις πολυάριθμες επιθέσεις αλληλεγγύης.

Προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτήσεις του Δημήτρη Κουφοντίνα και να δώσουμε δύναμη σε όσους αυτήν την στιγμή εξαπλώνουν την φωτιά στις Ελληνικές πόλεις συμμετέχοντας στην σύγκρουση, επιτεθήκαμε σε έναν προμηθευτή εξοπλισμού της Ελληνικής Αστυνομίας την νύχτα στις 18 Φεβρουαρίου.

Παίρνοντας έμπνευση από μια επίθεση σε κατάστημα της εταιρείας ενοικίασης αυτοκινήτων, Hertz, στην Αθήνα τον Δεκέμβρη, πυρπολήσαμε ένα φορτηγό της Hertz στο Hönower Weg, στο Λίχτενμπεργκ. Η Hertz παρέχει οχήματα στην Ελληνική Αστυνομία, ιδίως στη μονάδα ΟΠΚΕ. Είτε το κάνει δωρεάν, όπως ισχυρίζεται κάποιες φορές, είτε με πιο ευνοϊκούς όρους, η εταιρεία αυτή είναι έκθετη στην οργή μας.

Δημήτρη, κράτα γερά!

Ο αγώνας μας δε σταματά, ώσπου όλοι οι κρατούμενοι να είναι λεύτεροι!

Αυτόνομη Ομάδα “Sigurd Debus”
– Κάθε φλεγόμενο όχημα της Hertz κι ένας Επαναστατικός Πυρήνας.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο Ragnarok

Γερμανία, Έσσεν: Επιθέσεις σε δύο αστυνομικά τμήματα

Τη νύχτα της 17ης προς 18η Γενάρη 2020, τοποθετήσαμε εμπρηστικό μηχανισμό κάτω από αστυνομικό όχημα παρκαρισμένο μπροστά απ’ το αστυνομικό τμήμα της περιοχής του Rellinghausen στο Έσσεν.

Την ίδια νύχτα, δέχθηκε επίθεση με πέτρες και μπογιές το αστυνομικό τμήμα του Kettwig στο Έσσεν.

Εδώ και χρόνια, η αστυνομία στο Έσσεν δεν περνά απαρατήρητη, εξαιτίας των ρατσιστικών και βίαιων επεμβάσεών της. Αρκετοί άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί τα περασμένα έτη. Καρτερούσαμε να τους επισκεφθούμε ήδη απ’ όταν είχαμε μάθει πως αποκαλύφθηκε ένας ναζί εντός των κεντρικών της αστυνομίας στο Έσσεν, στο Muelheim an der Ruhr. Το πρόσφατο κάλεσμα «για ανατροπή και ενάντια στον έλεγχο» https://de.indymedia.org/node/129741 μας έδωσε την αναγκαία παρακίνηση.

Με την πρόφαση της επιδημίας του Κορωνοϊού, έχει εξαπολυθεί απ’ το 2020 ένα πανεθνικό κατασταλτικό κύμα ενάντια σε κινηματικές δομές, το οποίο έχει περάσει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο απ’ τον κόσμο. Δε θέλουμε να βλέπουμε όλα τούτα να μένουν δίχως απάντηση, και θεωρούμε τις δράσεις μας μια ελάχιστη συνεισφορά στην αντίσταση.

Χαιρετίζουμε επίσης τον κόσμο στις Βρυξέλλες, ο οποίος επιτέθηκε κατά εκατοντάδες στο αστυνομικό τμήμα έπειτα απ’ τη δολοφονία ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου, που διενεργούνταν λόγω των μέτρων για την υποτιθέμενη αντιμετώπιση της επιδημίας Covid-19.

Ενάντια στην καταστολή!

Ενάντια στο κράτος!

Για ένα επιθετικό 2021!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Λειψία: Πυρπόληση στρατιωτικών τζιπ σε αλληλεγγύη με αντιφασίστες κρατουμένους

Αργά το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη 2020, πυρπολήσαμε επτά τζιπ του Γερμανικού Στρατού (Bundeswehr) στον χώρο στάθμευσης της Mercedes στο Schönefeld της Λειψίας. Ο στρατός χρήζει της προσοχής μας ως αναπόσπαστο κομμάτι του οπλοστασίου της κρατικής καταστολής, μεταξύ άλλων θεσμών που έχουν δεχθεί επιθέσεις κατά την Παραμονή Πρωτοχρονιάς πρόσφατων ετών.

Πολλά έγκυρα επιχειρήματα μπορούν να επιστρατευθούν ενάντια στον Γερμανικό Στρατό: Βρίσκεται σε πόλεμο (“σε επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας στο εξωτερικό”). Είναι πάντα παρών για να στηρίξει, δια της βίας, τα συμφέροντα του γερμανικού κράτους στον παγκόσμιο χάρτη. Αποτελεί εξουσιαστική δομή, με ακροδεξιά δίκτυα και πατριαρχικές σχέσεις. Η Λειψία, η οποία έχει καλή φήμη, πέρα από τη στρατιωτική πλατφόρμα στο Αεροδρόμιο Halle, έχει επίσης στρατιωτική υποδομή ικανή να επιχειρήσει παντού στον κόσμο.

Ίσως αυτά τα αίσχη του Γερμανικού Στρατού, προφανή για κάθε υγιώς σκεπτόμενο νου, να είναι που μας έχουν ωθήσει σε αρνητική στάση απέναντι σ’ αυτόν τον θεσμό. Επιπλέον, ενισχύει εντός μας την αντίληψη πως το κράτος -ως μορφή επιβολής ανθρώπου σε άνθρωπο- είν’ εχθρός μας. Τα κατασταλτικά όργανα της παρούσας εξουσίας, όπως οι μπάτσοι, ο στρατός, ο δικαστικός μηχανισμός και οι υπηρεσίες εύρεσης εργασίας, αξίζουν ιδιαιτέρως τις επιθέσεις μας.

Τα πλέον ιδιάζοντα στοιχεία του στρατού αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο στις παρούσες συζητήσεις περί ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων ανά τη χώρα, προκειμένου να στηριχθούν οι υγειονομικές αρχές κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19. Διάφορα επιχειρήματα εμφανίζονται στις συζητήσεις αυτές: τούτες τις μέρες, αρκετές υγειονομικές υπηρεσίες μπουχτίζουν λόγω της διαχείρισης των πολυάριθμων κρουσμάτων και των επαφών τους. Στρατιωτικοί επιστρατεύονται προκειμένου να παρακολουθούν συγκεκριμένες επαφές, ώστε να είναι πιθανότερο ν’ αξιολογηθεί πιο έγκυρα ποιος άλλος έχει κολλήσει ενδεχομένως τον ιό, άρα να μπορεί να περιοριστεί η εξάπλωση της πανδημίας με τρόπο πιο στοχευμένο απ’ ότι οι γενικευμένες απαγορεύσεις. Απ’ την άλλη, η επιστράτευση στρατιωτικών στη Γερμανία δέχεται συχνά κριτική ματιά, και ορθώνονται σοβαρά εμπόδια στην επιστράτευση του Γερμανικού Στρατού. Αφού ζυγιστούν τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, η απόφαση συνήθως είναι υπέρ της στρατιωτικής στήριξης των υγειονομικών υπηρεσιών, και σπάνια κατά.

Η ζωή των πολιτών υπό την κρατική κανονικότητα -με τη μορφή του τέλειου καπιταλιστή, του αρχιμπάτσου, του συνταξιοδότη, του μεγάλου αδερφού και του οργανωτή της εκπαίδευσης των νέων, ή με την εξουσία του εγκλεισμού- είναι ήδη καταστροφική. Καθώς δε γνωρίζουμε τίποτε διαφορετικό από δαύτη τη ζωή, τη θωρούμε να μας μεταμορφώνει σε σκλάβους, των οποίων η αγωνία να σώσουν το τομάρι τους τους κάνει να χάνουν την ανθρωπιά τους. Δεν γίνεται εδώ λόγος περί της απανθρωπιάς που κάνει τον κόσμο ν’ αδιαφορεί για τον όλεθρο στα ευρωπαϊκά σύνορα ή για την ένδεια που μας περιβάλλει, αλλά περί της απανθρωπιάς που κάνει τους ανθρώπους ν’ απαρνούνται την ισότητά τους και να κερδοσκοπούν από “έναν κόσμο στον οποίον κρινόμαστε βάσει του χρώματος του δέρματός μας, της κοινωνικής μας τάξης, του φύλου μας. Η πίστη στις υποσχέσεις περί κοινωνικής ανέλιξης μέσω της υποταγής στη λογική της εκμετάλλευσης και στο ανταγωνιστικό πνεύμα, χρησιμεύει ως μέτρο με βάση το οποίο αξιολογούνται οι συνάνθρωποί μας. Το να θεωρούμε φυσιολογικό να αποστέλλονται Γερμανοί στρατιώτες ανά τον κόσμο, αλλά να μη θέλουμε να τους βλέπουμε να αξιοποιούνται εδώ, σημαίνει πως έχουμε ήδη αποδεχθεί τη διαφοροποίηση μεταξύ των ανθρώπων “ανά τον κόσμο” και των ανθρώπων εδώ.

Το μαστίγιο και το καρότο της κρατικής εξουσίας μάς έχουν καταστήσει ανίκανους να φροντίζουμε ο ένας την άλλη, αλλά και τους εαυτούς μας, με όρους αλληλεγγύης και απελευθέρωσης από κάθε κυριαρχία. Φαντάζει, λοιπόν, αναγκαίο, εν καιρώ πανδημίας, οι υγειονομικές υπηρεσίες να είναι εφοδιασμένες με τα αναγκαία προκειμένου να διεξάγεται ιχνηλάτηση επαφών και, αναπόφευκτα, να μεσολαβεί ο στρατός για να παρέχει στήριξη. Το γεγονός πως αποδεχόμαστε να κάνουν τη δουλειά των υγειονομικών υπηρεσιών, αποδεικνύει πόσο εξαρτημένοι είμαστε από τους κρατικούς θεσμούς. Η αποδοχή της στρατιωτικής αρωγής δείχνει την απόγνωσή μας, στον βωμό της οποίας είμαστε έτοιμοι να ξεπουλήσουμε τα δικαιώματά μας.

Ασχέτως όμως απ’ αυτό: Οι κρατικές αποφάσεις ούτως ή άλλως δεν είναι κάτι που περνά απ’ τα χέρια μας. Μπορούμε μοναχά να διατηρήσουμε ή να κερδίσουμε την ανθρωπιά μας. Παρότι δεν έχουμε ευκρινή αντίληψη περί του πώς να ξεφορτωθούμε την κρατική κυριαρχία, είμαστε βέβαιοι πως δεν υπάρχει τίποτα λάθος σε μια καλομελετημένη επίθεση. Προσπαθούμε όμως να μη βαδίζουμε στα τυφλά με βάση αυτήν την οπτική: Δεδομένων των συνθηκών, για παράδειγμα, μας φαίνεται παράταιρη μια επίθεση σε υπηρεσίες υγείας -με το επιχείρημα ότι, ομολογουμένως, αποτελούν κρατικούς θεσμούς- καθώς δε βλέπουμε πώς θα μπορούσε ν’ αντικατασταθεί το έργο τους σε σχέση με τον περιορισμό της πανδημίας. Απ’ την άλλη, κάλλιστα μπορούμε να την παλέψουμε δίχως τον στρατό.

Τα περασμένα χρόνια, έπρεπε να υπομείνουμε πολλά κατασταλτικά χτυπήματα. Στη Γερμανία, έχουν υπάρξει πολυάριθμες έρευνες σε συντρόφια, και αρκετοί αντιφασίστες και αντιφασίστριες βρίσκονται προφυλακισθέντες. Ενόσω πασχίζουν να εγκληματοποιήσουν τις αντιφασιστικές δράσεις και να τις χαρακτηρίσουν ως τρομοκρατικές, ο Σύλλογος των Διωχθέντων του Ναζιστικού Καθεστώτος, αντιφασιστική οργάνωση, απώλεσε τα μη-κερδοσκοπικά του στοιχεία. Οι ναζί δέχονται καλωσόρισμα με ανοιχτές αγκάλες στον Γερμανικό Στρατό και την αστυνομία, όπου μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όπλα και πυρομαχικά.

Η συνθήκη αυτή εμποδίζεται από άμεσες απαντήσεις από πλευράς μας. Έπειτα απ’ τις επιθέσεις (των ναζί), υπήρξαν πολλές πορείες, οι περισσότερες δυστυχώς μόνο στην περιοχή του Connewitz. Στην πόλη μας, έχει υπάρξει μεγαλύτερη κινητικότητα στη σύγκρουση μεταξύ αυτόνομων ομάδων και κράτους, ιδιαίτερα μετά τη φυλάκιση της Lina, γεγονός όμως που επιβραδύνεται λόγω της πανδημίας που πλήττει ολάκερο τον πλανήτη. Σαφέστατα οφείλουμε να συνεχίσουμε σ’ αυτό το μονοπάτι.

Να κάνουμε το 2021 χρονιά αγώνα!

Λευτεριά σε Lina, Dy & Jo!

Για μια κοινωνία που δε θα χρειάζεται πλέον φυλακές.

Σημείωση του Attaque: Αντιφασίστες και αντιφασίστριες απ’ τη Λειψία συνελήφθησαν τον Νοέμβρη του 2020 με τη συνήιη κατηγορία της “εγκληματικής οργάνωσης”. Οι Jo και Dy συνελήφθησαν τον Ιούλη και τον Νοέμβρη αντίστοιχα στη Στουτγάρδη, με κατηγορίες που αφορούν επίσης επιθέσεις σε ναζί.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Αμβούργο: Εμπρησμός οχήματος της κατασκευαστικής εταιρείας Strabag

Αμβούργο: Ενάντια στις φυλακές, τους αυτοκινητοδρόμους, και όσους κερδοσκοπούν από αυτά

Τη νύχτα της 3ης προς 4η Νοέμβρη, καταστρέψαμε με φωτιά ένα όχημα που χρησιμοποιούσε η STRABAG στο Sievekingsallee, εκφράζοντας την οργή μας ενάντια σε μία απ’ τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες στην Ευρώπη.

Υπάρχουν πάμπολλοι λόγοι να μισούμε και να επιτιθόμαστε στη Strabag.

Η Strabag παρέχει ευρύτατη ποικιλία κατασκευαστικών υπηρεσιών, και αποτελεί μία απ’ τις ηγετικές και μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες στην Ευρώπη. Μπορείτε, για παράδειγμα, να βρείτε σε κάθε γωνιά του Αμβούργου το λογότυπό της, το οποίο μας υπενθυμίζει πως πρόκειται να χτιστεί ένα ακόμη εταιρικό κτίριο ή κάποιο πολυτελές ξενοδοχείο. Ασφυκτιούμε ολοένα και περισσότερο απ’ τα κτίρια που καθιστούν την πόλη ελκυστικότερη στους οικονομικούς μεγαλοκαρχαρίες και στους επικεφαλής επιχειρήσεων, μετατρέποντάς την έτσι σε πόλη των πλουσίων.

Η εταιρεία εμπλέκεται επίσης στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου A49, έχοντας από κοινού την ευθύνη για την προγραμματισμένη αποψίλωση του δάσους Dannenröder, γεγονός που ωθεί στην εξολόθρευση των κατοίκων του και στην καταστροφή της φύσης.

Το δάσος Dannenröder έχει καταληφθεί απ’ την 1η Οκτώβρη 2019, και οι καταληψίες θέλουν ν’ αποτρέψουν τον ξεριζωμό ενός δάσους περίπου 300 ετών και το άνοιγμα χώρου για τον νέο αυτοκινητόδρομο. Πρόσφατα, ο κόσμος εκεί πέρασε στην επίθεση και την έπεσε μέσα απ’ το δάσος σε περιπολίες μπάτσων.

Κάπου αλλού, η θυγατρική της εταιρεία, Züblin, πλουτίζει μέσω των φυλακών, σχεδιάζοντας και ανοικοδομώντας τα τείχη πίσω απ’ τα οποία κλειδαμπαρώνονται όσες κι όσοι αντιτίθενται σ’ όλη αυτή την αθλιότητα. Εκκινώντας απ’ τη σκοπιά αυτή, στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στα συντρόφια στο δάσος Dannenröder και στους τρεις απ’ το Παγκάκι του Πάρκου.

Η απόφαση της δίκης για τα τρία συντρόφια απ’ το Παγκάκι του Πάρκου αναμένεται να εκδοθεί την Πέμπτη 5 Νοέμβρη. Καλούμε σε αλληλεγγύη και νέες επιθέσεις.

Ενάντια στη συντριβή κάθε χαραματιάς ζωής!

Αλληλεγγύη με τις φυλακισμένες και τους φυλακισμένους!

Λευτεριά σε όλες και όλους!

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Ανάληψη ευθύνης για εμπρησμό 5 περιπολικών

Στις 5 Νοέμβρη, φωτιά κατέστρεψε πέντε περιπολικά της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας και δύο ιδιωτικά οχήματα στο Αστυνομικό Τμήμα Bundespolizei, στο Αεροδρόμιο του Tegel. Ακολουθεί η ανάληψη ευθύνης:

Δε δεχόμαστε καμιά δικαστική απόφαση! Επίθεση στην Ομοσπονδιακή Αστυνομία για τους 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου

Σήμερα, στο Αμβούργο, πρόκειται να τελεσιδικήσει η δίκη για τα  τρία συντρόφια που κατηγορούνται για προσχεδιασμένο εμπρησμό. Προς το παρόν, και για σχεδόν 15 μήνες, δύο συντρόφια εξ αυτών βρίσκονται έγκλειστα, και ένα συντρόφι είναι “ελεύθερο” υπό την επίβλεψη και την ομηρία του κράτους. Οι εχθροί της εξουσίας διατρανώνουν την αντίληψη πως, δομώντας ένα παράδειγμα για τους λίγους, μπορούμε να δώσουμε ένα παράδειγμα σε όλους. Απ’ τη σκοπιά αυτή, βλέπουμε κι εμείς τους εαυτούς μας στο ίδιο μετερίζι με τα συντρόφια μας στο Αμβούργο, κι ενόσω το δικαστήριο και η εισαγγελία κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου, θέσαμε τη συνενοχή μας εν δράσει.

Προασπίζοντας τις μαχητικές πρακτικές

Όταν κλειδώσανε τις χειροπέδες τον περασμένο Ιούλη, οι μπάτσοι θαρρούσαν πως είχαν πετύχει ένα σοβαρό πλήγμα στις μαχητικές ομάδες στο Αμβούργο και ίσως ακόμη παραπέρα. Ήταν τόσο βέβαιοι γι’ αυτό, που θέλανε να μοιραστούν τη χαρά τους και τα αρχεία τους αμέσως με τον Τύπο. Στο ενδιάμεσο, όμως, επικράτησε σχετική σιωπή απ’ την πλευρά των εχθρών μας για το θέμα αυτό, γεγονός που σχετίζεται κυρίως με την ανικανότητά τους -για ακόμη μια φορά- να διατηρήσουν την αρχική κυριαρχία της αντίληψής τους, ακόμα και πριν τη δίκη. Πάντως, δε θέλουμε να κάνουμε λόγο για το δικαστικό κομμάτι εδώ -δίχως να υποβαθμίζουμε το έργο που συντελείται εκεί- καθώς μας λείπει η απαραίτητη εκ των έσω γνώση. Στον αντίποδα, θα θέλαμε να μιλήσουμε για τους λόγους για τους οποίους θεωρούμε πως η αλληλεγγύη μας -πέραν των θεμελιωδών στοιχείων, όπως συναισθηματική, κοινωνική και οικονομική στήριξη όσων πλήττονται- οφείλει να περιλαμβάνει και την πραγματοποίηση άμεσων δράσεων.

Όσο περισσότερο ο δικαστικός μηχανισμός πασχίζει να δείξει πως οι ποινικές δίκες ασχολούνται αποκλειστικά με την ατομική ενοχή των ατόμων, τόσο πιο καταφανές καθίσταται το πολιτικό περιεχόμενο των αποφάσεων στις διαδικασίες υπό το άρθρο §129. Όπως ακριβώς οι μαχητικές και έκνομες ενέργειες ξεπηδούν από μια πολιτική ή κοινωνική σύγκρουση, αντίστοιχα, φυσικά, οι αντιδράσεις του κράτους ανανακλούν τις συγκρούσεις αυτές. Γιατί πρέπει η αλληλεγγύη μας ν’ αποκρύβεται πίσω απ’ αυτά τα δεδομένα; Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως σε κάθε σύλληψη, σε κάθε διαδήλωση που δέχεται επίθεση, σε κάθε εκστρατεία επιτήρησης και συκοφάντησης, το ζήτημα είναι απλά και μόνον αν το κράτος επιτυγχάνει την ανάσχεση των ανταγωνιστικών αντιλήψεων και δράσεων ή όχι. Εφόσον δε σκοπεύουμε να παραδοθούμε, θα βάλουμε τα δυνατά μας για να πέσουν στο κενό οι κινήσεις του σάπιου κράτους.

Υπερασπιζόμαστε τις δράσεις και τις ιδέες μας – πολιτικά, δημόσια, έμπρακτα

Είτε κλείνοντας την οδό Elbchaussee, είτε καταλαμβάνοντας δάση, είτε πυρπολώντας οχήματα της Vonovia: Τίποτα δεν έχουμε να μετανιώσουμε, για τίποτα δεν έχουμε να απολογηθούμε. Μια δράση δεν καθίσταται κακή απ’ το γεγονός ότι απέτυχε ή ότι οι μπάτσοι προσπάθησαν αργότερα να φυλακίσουν κόσμο γι’ αυτήν. Οι περιστάσεις και η αναγκαιότητα των μαχητικών πρακτικών παραμένουν ανάλλαχτες, γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να τις διαδίδουμε. Αν η κριτική των δράσεων είναι απαραίτητη, οφείλει να προέρχεται απ’ το μαχητικό κίνημα και όχι απ’ τον Τύπο και τους αστούς.

Οι φυλακισμένοι και οι παράνομοι είναι κομμάτι των αγώνων μας

Οι περισσότερες κι οι περισσότεροι από εμάς, που διαλέξαμε να δούμε τις μαχητικές πρακτικές ως μέρος ενός απελευθερωτικού κινήματος, πιθανότατα -αργά ή γρήγορα- θα έρθουμε αντιμέτωπες/οι με το γεγονός ότι η φυλακή αποτελεί πιθανή συνέπεια της επιλογής μας αυτής. Κάποιοι πρέπει ίσως ακόμα να κάνουν αυτήν την παραδοχή. Δεν έχει σημασία αν το μπουκάλι που έπεσε στην πρώτη διαδήλωση χτύπησε καλύτερα απ’ το αναμενόμενο, ή αν συντρόφια παλαιότερων ένοπλων ομάδων ζουν στην παρανομία για δεκάδες χρόνια: Δε λησμονούμε τους δικούς μας ανθρώπους!

Συμπυκνώνοντας τη σοβαρότητα όλων των εγχειρημάτων μας, κανείς δε χάνει την αντιστασιακή του στάση όταν περνά τις πύλες της φυλακής. Οι κρατούμενες κι οι κρατούμενοι συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται, σε διαφορετικό μέρος και υπό αθλιότερες συνθήκες. Τι λόγο έχουμε εδώ έξω να μη συνεχίσουμε να παλεύουμε στο πλευρό τους;

Οι αγώνες συνεχίζονται και, ιδανικά, οξύνονται

Οι μπάτσοι εισβάλλουν σε βιβλιοπωλεία και καταστήματα διαδικτυακών πωλήσεων λόγω συγκεκριμένων αφισών και εντύπων; Να ένας καλός λόγος να τα ανατυπώνουμε και να τα μοιράζουμε μαζικά. Στο Hambach Forest, ο κόσμος φυλακίζεται επειδή διαδηλώνει ενάντια στα συμφέροντα των εταιρειών και των κομμάτων; Καιρός με μπούμε στα άδεια δεντρόσπιτα ή να αναζητήσουμε τριγύρω στην πόλη μας να βρούμε κάποιο όχημα απ’ τις εταιρείες που καταστρέφουν το δάσος και να συνεισφέρουμε στην οικονομική τους ζημιά.

Στο Αμβούργο, στις 8 Ιούλη 2019, συνελήφθησαν τρία συντρόφια απ’ τους μπάτσους επειδή υποτίθεται πως σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν εμπρηστικές επιθέσεις στην επέτειο του G20; Ήδη έχουμε κατά νου τι έπεται…

Εμπρηστική επίθεση στην Ομοσπονδιακή Αστυνομία στο Αεροδρόμιο του Tegel

Σε λίγες μέρες, το Αεροδρόμιο Tegel στο Βερολίνο θα ανήκει και επισήμως στο παρελθόν όσον αφορά τη συνηθισμένη διέλευση περαστικών. Παντού ακούγαμε νοσταλγικές ιστορίες για τις όμορφες αναμνήσεις πολλών Βερολινέζων απ’ το αεροδρόμιο αυτό. Αναμνήσεις οι οποίες ίσως βασίζονταν στο ότι είχαν το “σωστό” χρώμα δέρματος ή τα σχετικά νόμιμα έγγραφα. Για όλες όσες και όσους βρέθηκαν σε λιγότερο προνομιακή θέση στον κόσμο αυτόν, το Tegel συνδέεται με διαφορετικές εμπειρίες. Στην καλύτερη περίπτωση, περιορίζονταν στο πρόσωπο των ομοσπονδιακών μπάτσων που αμφισβητούσαν την αυθεντικότητα των εγγράφων τους, για λόγους -εντελώς συμπτωματικά- ρατσιστικούς, αλλά σε πολύ περισσότερες περιπτώσεις, η εικόνα του Tegel ήταν και η τελευταία απ’ το αεροπλάνο της απέλασης. Και όπως το Tegel, έτσι και κάθε άλλο γερμανικό αεροδρόμιο αποτελεί προπύργιο του ευρωπαϊκού συνοριακού καθεστώτος, χτισμένο από τσιμέντο και άσφαλτο. Από καμιά εισερχόμενη διεθνή πτήση δεν έλειπε κάποιο full-time εργαζόμενο βαποράκι της BKA ή της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, που με το αστυνομικό του δαιμόνιο αναζητούσε και κόζαρε για μαύρα μαλλιά ή σκούρο δέρμα.

Μάλλον ήταν αυτό το αστυνομικό δαιμόνιο που τους κινούσε όταν αποφάσιζαν πόσο ψηλός πρέπει νά ‘ναι ο φράχτης, ποιος πρέπει να φρουρεί τον χώρο αναμονής έξω απ’ τον διάδρομο απογείωσης-προσγείωσης. Ε, λοιπόν, εν τέλει το δαιμόνιο αυτό απεδείχθη ανεπαρκές.

Έχοντας στο μυαλό μας τα τρία συντρόφια απ’ το Αμβούργο, τοποθετήσαμε κάμποσους εμπρηστικούς μηχανισμούς κάτω απ’ τα οχήματα που ήταν παρκαρισμένα μπροστά απ’ το κτίριο της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, η φωτιά κατέστρεψε 5 απ’ τα περιπολικά τους, κάποια εκ των οποίων δεν κατονομάστηκαν ως τέτοια. Το γεγονός ότι μαζί με αυτά κάηκαν και 2 απ’ τα ιδιωτικά οχήματα, προφανώς των γουρουνιών, μας καθιστά φυσικά -μοχθηροί καθώς είμεθα- ιδιαιτέρως χαρούμενους.

Λευτεριά και ευτυχία για τα αιχμάλωτα συντρόφια!

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία: Ελεύθεροι οι 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου

Τέλειωσε η δίκη — τα δύο έγκλειστα συντρόφια βρίσκονται ξανά στους δρόμους!

Στις 5/11, τα τρία συντρόφια μας καταδικάστηκαν σε 22, 20 και 19 μήνες φυλάκισης χωρίς ανατολή. Όμως, τα συντρόφια μας που βρίσκονταν έγκλειστα απελευθερώθηκαν, καθώς είχαν συμπληρώσει 16 μήνες προφυλάκισης.

Υπήρχε αρκετός αλληλέγγυος κόσμος μπροστά απ’ το δικαστήριο, και, 2 ώρες αργότερα, όταν αποφυλακίστηκαν, τα δυο συντρόφια βγήκαν και δέχθηκαν το καλωσόρισμα απ’ τον κόσμο, παρέα και με τους οικείους τους και τις οικογένειές τους.

Πηγή: ParkBankSolidarity

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok