Γερμανία, Βόρεια Έσση: Εμπρησμός 5 εκσκαφέων σε αλληλεγγύη με τον αγώνα ενάντια στον αυτοκινητόδρομο A49

Τη νύχτα από 3 προς 4 Ιουλίου του 2020, πυρπολήθηκαν πέντε εκσκαφείς της δισεκατομμυριούχου εταιρείας Strabag. Τα μηχανήματα χρησιμοποιούνταν στην κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου A49 στα περίχωρα της Treysa, στην περιοχή της Βόρειας Έσσης.

Στις 23 Ιουνίου, το Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο παραμέρισε και το στερνό νομικό ανάχωμα για τη συνέχιση της κατασκευής. Παρά το γεγονός πως το δικαστήριο αδυνατούσε ν’ αρνηθεί την ανεπάρκεια ορισμένων οικολογικών αντισταθμιστικών μέτρων, αναγαίων για την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου, αποφάσισε πως η συνέχισή της, η οποία σχεδιαζόταν εδώ και καιρό, είναι τρομερά σημαντική ώστε ν’ αναχαιτιστεί λόγω οικολογικών ανησυχιών.

Ήταν σαφές αρκετά πριν τη δικαστική υπόθεση στη Λειψία πως οι αρχές του αστικού κράτους, είτε πολιτικές είτε νομικές, δεν είναι ικανές και ούτε έχουν δημιουργηθεί ώστε ν’ αποτρέπουν οικολογικές καταστροφές. Όταν οι δυνάμεις του βιομηχανικού καπιταλισμού καθιστούν αγόγγυστα τούτον τον πλανήτη –το σπίτι μας– μη κατοικίσιμο, η άμεση δράση είναι απαραίτητη. Αντιμέτωπες μ’ ένα αυτοαποκαλούμενο “Πράσινο” κόμμα και μ’ έναν δικαστικό μηχανισμό που συνεχίζει να προωθεί την κλιμάκωση της σύγκρουσης, αισθανθήκαμε πως οφείλουμε ν’ αποκριθούμε με φωτιά.

Η φλόγα που φώτισε τον νυχτερινό ουρανό στο Schwalmtal, ας πυροδοτήσει την οργή όλων όσων πλήττονται από δαύτη την υπέρμετρη ανευθυνότητα – (την οργή) όλων μας. Όχι στην κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων, όχι στη μόλυνση, όχι στην αποψίλωση του δάσους Dannenröder, όχι στην παγκόσμια οικολογική καταστροφή. Ας μην παραμείνουμε απαθείς, ας μην αφήσουμε να μας εξοντώσει ένα αίσθημα αδυναμίας. Ας πάρουμε τον έλεγχο των ζωών μας, εκεί που το κράτος προσπαθεί να μας τον αποστερήσει!

Μια μικρή αυτόνομη ομάδα σε αλληλεγγύη με τον αγώνα ενάντια στον A49.

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρησμός οχήματος της Γαλλικής Πρεσβείας στο Schöneberg

Σε συνενοχή με τις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους ανά τον κόσμο, και ιδιαιτέρως με τις εξεγερμένους στα κέντρα των Γαλλικών μητροπόλεων, όπως επίσης και τους εξεγερμένους στα προάστια, πυρπολήσαμε ένα SUV της Γαλλικής Πρεσβείας, μπροστά απ’ το σπίτι ενός επιφανούς προσώπου στο πάρκο Gleisdreiecks, στο Schöneberg του Βερολίνου, τα ξημερώματα της 30ής Ιούνη.

Στέλνουμε τούτο το σινιάλο αλληλεγγύης σ’ όλες εκείνες κι εκείνους που εδώ και καιρό μάχονται με πετρίδια και εμπρηστικούς μηχανισμούς ενάντια στους μπάτσους της αποικιοκρατικής Γαλλίας, λεηλατώντας και προκαλώντας το κράτος διαρκώς. Είτε πρόκειται για τις αποκαλούμενες θερμές ζώνες της ευρωπαϊκής περιοχής που κυριαρχείται απ’ το γαλλικό κράτος, είτε πρόκειται για το εξωτερικό. Η χωροφυλακή, η BAC (Brigade Anti-Criminalité / Αντιεγκληματική Ταξιαρχία), οι CRS (Compagnies Républicaines de Sécurité / Δημοκρατικές Ομάδες Ασφαλείας), συχνά νιώθουν την οργή των καταπιεσμένων, στο πλευρό των οποίων στεκόμαστε.

Απολαμβάνουμε επίσης κι εδώ στιγμές όπου η οργή ξεχύνεται, όπου νεαρός κόσμος στη Στουτγάρδη ή έγκλειστος κόσμος στο Γκέτινγκεν αντιμετωπίζει τους μπάτσους με πετρίδια, μπουκάλια και οτιδήποτε πέσει στα χέρια του.

Η επίθεσή μας αποτελεί ένα νυχτερινό μήνυμα αλληλεγγύης για τον Loïc, η δίκη του οποίου πλησιάζει προς το τέλος της στο Αμβούργο, και για τους «3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου», οι οποίοι δεν υποκύπτουν στο πρεσάρισμα του Χανσεατικού δικαστικού συστήματος.

Ο υπάλληλος της πρεσβείας στον οποίον επιτεθήκαμε ζει σε μια γειτονιά με έντονες αντιθέσεις, όπου οι περιθωριοποιημένοι πληθυσμοί εκτοπίζονται απ’ τους επιφανείς. Τούτος όμως δεν είν’ ο μοναδικός λόγος για τον οποίον το πάρκο Gleisdreiecks και το Steinmetzkiez στο Schöneberg, στο Βερολίνο, αποτελούν σημεία που αναφέρονται συχνά σε αστυνομικά δελτία και συνδέονται με ταραχές. Η οργή κι η απόγνωση για τον εκτοπισμό και τον αποκλεισμό εκφράζονται με ποικίλους διαφορετικούς τρόπους στις λίγες πλατείες, σταυροδρόμια και αυλές που έχουν παραμείνει ανυπότακτες. Στηρίζουμε επίσης συμβολικά με τη φωτιά μας αυτήν τη μορφή αντίστασης.

Ακόμη κι αν οι συνθήκες στις μητροπόλεις μάς αποστερούν διαρκώς από τη λευτεριά μας, θα θέλαμε ν’ αναφερθούμε εν συντομία στο ζήτημα του αν οι επιθετικές πρακτικές προσφέρονται για την εξυπηρέτηση των σκοπών μας. Το αντανακλαστικό κείμενο στις Καταληψιακές Μέρες στο Φράιμπουργκ θέτει τούτο το ζήτημα. Μοιραζόμαστε μεγάλο μέρος της ανάλυσης αυτής κι εδώ – για το Βερολίνο, οι επιθετικές πακτικές συνεισφέρουν ενίοτε επίσης στη δημιουργία ενός κλίματος όπου είναι ευκολότερο να κατευθύνουμε τη βία ενάντια στο κράτος, τους εκπροσώπους και τα σύμβολά του, όπως επίσης και στις αξίες αυτής της κοινωνίας. Σύννεφα καπνού και μπατσικά που τρέχουν και δε φτάνουν, αποτελούν κομμάτια του μωσαϊκού μιας μερικής και, σε κάποια σημεία, ελλοχεύουσας απώλειας του ελέγχου από πλευράς των κυρίαρχων, και οφείλουμε να εμψυχώνουμε την αντίσταση.

Απ’ το Dragi* ως τη Στουτγάρδη – Αλληλεγγύη με την εξεγερμένη νεολαία

* Σπίτι κατειλημμένο από νεαρό κόσμο στη δίπλα γειτονιά, το οποίο εκκενώθηκε λίγες ώρες πριν την επίθεσή μας.

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βρέμη: Επίθεση στα κεντρικά γραφεία της Ένωσης Αστυνομικών

Τη νύχτα της 11ης Ιούνη, σπάσαμε με σφυριά τις τζαμαρίες απ’ τα γραφεία της Ένωσης Αστυνομικών (GoP) στη Βρέμη, και γράψαμε το σύνθημα: «Η Αστυνομία δεν αναμορφώνεται!». Μια αγριεμένη ελάχιστη συνεισφορά στην παγκόσμια μάχη ενάντια στους μπάτσους και τη ρατσιστικά υποκινούμενη αστυνομική βία.

Ο πρόσφατος διάλογος περί αστυνομικής βίας μαίνεται, ειδικά λόγω των οργισμένων διαδηλώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αντίδραση των μπάτσων της Βρέμης ήταν: «Ρατσιστικά υποκινούμενες κινήσεις δεν έχουν χώρο στην αστυνομία της Βρέμης. Βασικά, αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως οργάνωση ανθρώπινων δικαιωμάτων». Μαλακίες! Τούτο το σκουπιδαριό πολιτικών και μπάτσων δεν μπορεί να ξεπεραστεί με όρους κυνισμού. Η λίστα των ρατσιστικών δολοφονιών που έχουν διαπραχθεί από Γερμανούς μπάτσους είναι μακρά. Η εμπλοκή τους σε νεο-ναζιστικά δίκτυα είναι πασίγνωστη. Όλοι έχουν κατά νου τα βίντεο εκτεταμένης χρήσης βίας κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Οι μπάτσοι δε στηρίζονται μονάχα απ’ τους οπαδούς του δόγματος Νόμος-και-Τάξη, αλλά επίσης κι απ’ το συνδικάτο τους, την GoP. Η GoP δεν είναι ένα συνδικάτο σαν όλα τ’ άλλα. Είναι το θεσμοθετημένο συλλογικό τους όργανο και, κατ’ επέκταση, είναι μέρος του προβλήματος.

Η αστυνομία δεν αναμορφώνεται. Δεν είναι ούτε φίλος ούτε βοηθός. Είναι ο ένοπλος βραχίονας του κράτους και, σε τελική ανάλυση, είναι εκεί για να ενισχύσει βίαια την καθεστηκυία τάξη. Κάθε κοινωνικό κίνημα, όταν εγείρει ταραχές, έρχεται αντιμέτωπο με τα γκλομπ και τα όπλα των μπάτσων.

Χαιρετισμούς στον κόσμο της Λειψίας!

Η άμεση σύγκρουση είναι αναπόφευκτη, και οι αναρίθμητες επιθέσεις ενάντια στην αστυνομία έχουν δείξει ξανά και ξανά πως δεν είναι άτρωτοι. Χρειάζεται απλώς λίγα φιλαράκια, λίγο κουράγιο και αποφασιστικότητα.

Η Ένωση Αστυνομικών έγραψε σχετικά με την επίσκεψή μας πως αποτελεί «επίθεση σε όλους τους αστυνομικούς υπαλλήλους εν γένει, και στην Ένωση Αστυνομικών συγκεκριμένα». Κι εμείς λέμε: Πράγματι!

Κάτω η αστυνομία!

Ν’ απαντήσουμε επιθετικά στη ρατσιστική βία της αστυνομίας!

Η αλληλεγγύη οφείλει να είναι έμπρακτη!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Μια απάντηση στην κήρυξη πολέμου ενάντια στους αναρχικούς

Στις 3 Ιουνίου 2020, ο δικαστικός μηχανισμός, μέσω της απόφασής του, άνοιξε τον δρόμο για την εκκένωση και την κατεδάφιση της Liebig34. Με την απόφαση αυτή, λειτούργησε ως συνήθως δίχως ανεξαρτησία, ως απλό όργανο της δημοκρατικής βιαιότητας. Οι πελάτες του απ’ τα τοπικά κοινοβούλια και το Κοινοβούλιο προωθούν με συνέπεια την ατζέντα μιας πόλης για τους πλουσίους, χάριν των οποίων όλα τα υπόλοιπα οφείλουν ν’ απαλειφθούν. Αισθάνονται νομιμοποιημένοι λόγω της συμμετοχής σχεδόν του μισού πληθυσμού στις τελετουργικά καλεσμένες εκλογές. Για να ενισχύσουν τις περί τάξεως φαντασιώσεις τους και τα οικονομικά τους συμφέροντα, κάνουν χρήση της αστυνομικής δύναμης, η οποία μονίμως προσπαθεί να ξεπλύνει το σεξιστικό και δεξιό εξτρεμιστικό προφίλ της ως παραστρατήματα μεμονωμένων δημοσίων υπαλλήλων, και πως δεν υπάρχει φόβος ούτε για ρατσιστικές παρενοχλήσεις ούτε για δολοφονίες.

Είναι όμως μονάχα τα γαμημένα αφεντικά που, παρέα με πολιτικούς πίσω από κλειστές πόρτες, μετατρέπουν την πόλη σε αντικείμενο κερδοσκοπίας. Στην εγγενή στο σύστημα λογική, κατά την οποία οι καπιταλιστές κυνηγούν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, προστίθεται ένα επιπλέον φαινόμενο, το οποίο θέτει το πλέον απροσπέλαστο εμπόδιο στον δρόμο των αναρχικών οπτικών. Έπειτα από δεκάδες χρόνια νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας, καταναλωτικού τρόμου, κοινωνικού σωβινισμού και σκιαγράφησης μιας εξωτερικής απειλής, με άλλα λόγια της “προσφυγικής κρίσης”, οι κάτοικοι της πόλης έχουν εκπαιδευτεί στην ατομική ανέλιξη, την ιδιωτική ασφάλεια και τον εγωιστικό μοναχικό ανταγωνισμό. Μια ματιά στις ανακαινισμένες και νεόδμητες συνοικίες φανερώνει οικογένειες στις ιδιωτικοποιημένες παιδικές χαρές τους, ή νεαρούς σχεδιαστές λογισμικού σε χιψτερο-καφετέριες, όλοι τους σε αναζήτηση της ατομικής τους ευτυχίας και με πλήρη αδιαφορία για το περιβάλλον τους.

Πρέπει να πολεμήσουμε αυτήν την κατάσταση, και για τον λόγο αυτόν χρειαζόμαστε μέρη που να μην πέφτουν θύματα σε αυτούς τους περιορισμούς κι αυτές τις νόρμες, και συνάμα να προσφέρουν χώρο σε δομές με τις οποίες δε χρειάζεται πάντα να συμφωνούμε πλήρως προκειμένου να τις υπερασπιστούμε με βίαια μέσα.

Σε λίγες εβδομάδες, ψηφοφόροι, πολιτικοί και αφεντικά θα επιτεθούν στη Liebig34 και στη γειτονιά της με παραστρατιωτικές μεθόδους, άμεσα ή έμμεσα, με πλήρη νομιμοποίηση, και θ’ αρπάξουν τα σπίτια ανθρώπων πετώντας τους στον δρόμο – ευελπιστώντας να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στη διάλυση του αναρχικού χώρου. Στον βόρειο τομέα του Φριντριχσάιν, η Liebig34 και η Rigaer94 αποτελούν το σημείο εκκίνησης μιας επιθετικής αυτο-οργανωμένης πρακτικής έξω απ’ τις κοινωνικές νόρμες και την κρατική κανονικότητα. Ακόμη κι αν ο εκατομμυριούχος και ιδιοκτήτης ακινήτων, Padovicz, πάρει ένα ακόμη σπίτι με σκοπό το κέρδος, μικρή η σημασία για την καπιταλιστική διαχείριση της πόλης. Όμως, στη γειτονιά αυτή -μεταξύ άλλων- αποκρυσταλλώνεται η αντίληψη της ισχύος και της διάχυσης των αναρχικών αγώνων, η οποία έχει αναπτυχθεί την τελευταία δεκαετία, αρχινώντας απ’ την πλατεία της κοινότητας. Η Γερουσία, όπως επίσης και ο Geisel, ο Υπουργός Εσωτερικών, έχουν υπόψιν τους την κατάσταση αυτή, και παρόλα αυτά προσπαθούν να διαχειριστούν το θέμα κουκουλώνοντάς το, δίχως καμιά μεγάλη έκρηξη όπως του προκατόχου τους, Frank Henkel. Όπως οι προκάτοχοί του, έτσι και ο νυν επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας έχει ελιχθεί προς το αδιέξοδο της σχεδιασμένης κατεδάφισης ενός απ’ τα εναπομείναντα δημόσια σημεία αντίστασης.

Αντιστεκόμαστε στη στρατηγική αυτή με μικρά χτυπήματα, τα οποία θα συναντηθούν με τις μαζικές απαντήσεις σε αλληλεγγύη με τη Liebig34. Όσον αφορά τον αναρχικό χώρο, πέρα απ’ τα δημόσια εγχειρήματα και τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτά ή τα χρησιμοποιούν, εκτείνεται και σε ποικίλα άλλα αόρατα δίκτυα που δε βαστάνε με την υποκριτική εικόνα του Βερολίνου ως μια πόλη κοσμοπολίτικη κι ευκατάστατη. Η ανακοινωμένη επίθεση της στρατιάς των μπάτσων στη Liebig34, η προσέγγιση των οποίων είναι πρωτοφανής και με μολυσματική επιθετικότητα, δε γίνεται αντιληπτή από εμάς μοναχά ως η συνήθης τρομοκρατία του εξευγενισμού, αλλά και ως στοχευμένη επίθεση στον χαρακτήρα του κτιρίου, καθώς και ως συνέπεια του φασιστικού αναβρασμού λόγω του οποίου εδώ και χρόνια κατεδαφίζονται τα λίγα κατειλημμένα διαμερίσματα.

Παρά την όλη κριτική που έχει εξαπολυθεί ενάντια στις πρώτες ομάδες, οι οποίες -στις αρχές της δεκαετίας του 1990- αποκρίθηκαν στην καταστολή με την προσέγγιση μιας συνοικιακής πολιτοφυλακής, πρέπει να σημειωθεί πως ορισμένα κοινωνικά στρώματα και φορείς καταλαβαίνουν μοναχά τη γλώσσα την οποία μιλήσαμε την 8η Ιούνη στην πλατεία Αρκόνα, στο Μίττε: Πυρπολήθηκαν τέσσερα πολυτελή οχήματα (Porsche, SUV και άλλα), τα ακριβά παιχνιδάκια που περιβάλλουν τον συρφετό της μεσαίας τάξης, ως απάντηση στην κήρυξη πολέμου από πλευράς τους. Δεν είναι τα στρώματα αυτά τα οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε με καλέσματα ν’ αποδράσουμε απ’ το καζίνο και τον ανταγωνισμό. Είναι όμως αυτά που έχουν ευθύνη, που λαμβάνουν σοβαρές αποφάσεις, και δίνουν πίστη στις πολιτικές που τάζουν την προστασία της περιουσίας τους.

Το καλοκαίρι του 2016 έγινε ξεκάθαρο πως όσοι στήριξαν τη Henkel, θερίσανε φωτιά, κατεβασμένες τζαμαρίες και ταραχές. Με τέσσερις προγραμματισμένες εκκενώσεις (Liebig34 , Potse, Syndikat, Meuterei), η πελατεία των κυβερνώντων κομμάτων υφίσταται αύξηση της ζημίας που σχετίζεται με τον πληθωρισμό.

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστικό μπαράζ ενάντια σε εταιρείες που κερδοσκοπούν απ’ τον εγκλεισμό

Έμπρακτη αλληλεγγύη με τα διωκόμενα συντρόφια στο Αμβούργο και με τους εξεγερμένους κρατουμένους.

Η δίκη των συλληφθέντων για το G20 στο Αμβούργο συνεχίζεται, η δίκη των 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου επίσης συνεχίζεται. Τα οχήματα των εταιρειών που κερδοσκοπούν απ’ τις φυλακές καίγονται με ήχο που τριζοβολά τις Νύχτες της Κορώνας στο Βερολίνο. Και τούτο είναι το ελάχιστο που μπορεί να συμβεί, αν σκεφτούμε τις ταραχές πού ‘χουν ξεσπάσει σε πολλές φυλακές ανά τον κόσμο τις τελευταίες βδομάδες:

– 9 Μάρτη, ταραχές σε 27 ιταλικές φυλακές, τουλάχιστον 8 κρατούμενοι σκοτώθηκαν, 6 εκ των οποίων στη Μοντένα.
– Μέσα Μάρτη, ταραχές σε διάφορες ισπανικές φυλακές, συμπεριλαμβανομένης και της Brians.
– 19 Μάρτη, εξέγερση στη φυλακή του Σαντιάγο, στη Χιλή.
– Απ’ τις 31 Μάρτη, ταραχές σε 13 φυλακές στην Κολομβία, 23 κρατούμενοι σκοτώνονται, υπάρχουν αρκετές αποδράσεις.
– 23 Μάρτη, 9 κρατούμενες δραπετεύουν απ’ τις Γυναικείες Φυλακές της Νότιας Ντακότα, στις ΗΠΑ.
– Τέλη Μάρτη / Αρχές Απρίλη, μαζικές εξεγέρσεις και αποδράσεις σε ιρανικές φυλακές.
– 6 Απρίλη, ανταρσία στη φυλακή Córdoba, στην Αργεντινή.
– Ταραχές στη φυλακή του Qoubbeh στην Τρίπολη, στον Λίβανο.
– 9 Απρίλη, ανταρσία στην Irkutsk, στη Ρωσία.
– Μέσα Απρίλη, κινητοποίηση στις φυλακές Κορυδαλλού, εξέγερση στις Γυναικείες Φυλακές του Ελαιώνα, στην Ελλάδα.

Στις 18 Απρίλη, ένα βανάκι της GA Tec πυρπολήθηκε στη Falkplatz, στο Prenzlauer Berg, και 3 μέρες αργότερα πυρπολήθηκε ένα όχημα της Eurovia Vinci, στον σταθμό Lichtenburg. Η GA Tec, ιδιοκτησίας Sodexo Consortium, διαχειρίζεται τις ιδιωτικές φυλακές στην Αγγλία, και αποτελεί μέρος της βιομηχανίας απελάσεων στη Γερμανία. Η Eurovia Vinci ανοικοδομεί φυλακές και αναλαμβάνει διάφορα άλλα ενάρετα έργα, ενώ επίσης διαχειρίζεται και την Toll-Collect, μια ιδιωτική υπηρεσία παρακολούθησης. Και οι δύο εταιρείες δέχονται συχνά επιθέσεις ανά τον κόσμο, καθώς προσφέρονται ως βιώσιμοι στόχοι.

Ανώνυμοι συντάκτες ορθώς παρατήρησαν στο κείμενο “Ορισμένες σκέψεις περί αστεακών πολιτικών σε καιρούς τεχνολογικής επέλασης” – Autonomes Blättchen #40, πως διάφορες πόλεις ανταγωνίζονται αναμεταξύ τους για την εγκατάσταση των νέων τεχνολογιών και για την αντίστοιχη εικόνα τους. Επιπροσθέτως, (οι συντάκτες) επιδιώκουν να προσδιορίσουν περαιτέρω κάποιες πρακτικές προσεγγίσεις, και προτείνουν την αντίσταση μέσω ατομικών/μειοψηφικών δράσεων. Συγκεκριμένα, θέλουν να αντιτεθούν στην Tesla, στην Google, στη Zalando και στην Amazon. Ένα ισχυροποιητικό στοιχείο της καμπάνιας ενάντια στην DHL ήταν πως τα οχήματά τους βρίσκονταν σταθμευμένα παντού. Ακόμη και στην καμπάνια ενάντια στην Castor Transporten, ήταν εύκολο να εντοπιστούν οχήματα της DB και της Vattenfal. Το αδύναμο σημείο κάθε μαχητικής καμπάνιας ήταν πάντα η ελοχεύουσα λήξη προτού γονατίσει ο εχθρός · με ελάχιστες εξαιρέσεις (NOlympia 1993 ή Frank Henkel 2016). Οι καμπάνιες τελειώνουν επειδή οι στόχοι αραιώνουν, επειδή προκύπτουν άλλα σημαντικότερα ζητήματα, ή επειδή απλά αποδεικνύονται εξαιρετικά ρισκοβόρες.

Με την τεχνολογική βιομηχανία ως πρωταρχικό πεδίο παρέμβασης, γρήγορα αγγίζονται τα όρια των μικρών μαχητικών ομάδων, όχι όμως και εκείνα των δημόσιων ομάδων. Η σύζευξη διαφορετικών επιπέδων αντίστασης απαιτεί δημόσιες δομές με αυτοπεποίθηση, οι οποίες να μην αποστασιοποιούνται απ’ τις επιθέσεις. Όπως επίσης και ετοιμότητα για τη διαρκή μα ασύμμετρη πρακτική των κρυφών διασυνδέσεων. Εγχειρήματα όπως το Berliner Liste, πριν λίγα χρόνια, μπορούν να συνεχίζονται αέναα, και είναι πάντα επίκαιρα. Το ζήτημα είναι να μη βαλτώσουμε απ’ την αυθαιρεσία στην επιλογή στόχων, ή, όπως το θέτει το προαναφερθέν κείμενο, να μην υπάρχει μονοσημαντότητα ως προς τους στόχους, μήτε να γινόμαστε προβλέψιμες.

Η εικόνα του Βερολίνου δέχεται πλήγματα όταν οι εταιρείες δεν μπορούν να δώσουν στους εργαζομένους τους τα οχήματα που χρειάζονται για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Η πρόκληση ανασφάλειας αποτελεί μέσο για εμάς. Πολλές σπίθες παρέα αυξάνουν τις πιθανότητες για μια μεγαλύτερη φωτιά. Δίχως τις εταιρείες που ανοικοδομούν τους ναούς τους, που τους προστατεύουν, που διαχωρίζουν τις περίσσιες και τους περίσσιους, η τεχνολογική βιομηχανία δύναται να παραμείνει κραταιά μονάχα στο πεδίο της εικονικής πραγματικότητας. Κατ’ επέκταση, η πρότασή μας βαζίζεται σε ευκόλως οικειοποιήσιμα κι ανεξέλεγκτα εμπρηστικά μπαράζ ενάντια σ’ ολάκερο το φάσμα των παραγόντων των αστεακών πολιτικών, μια πρόταση να επιτεθούμε σε οτιδήποτε είναι αναγκαίο για τη λειτουργικότητα του δικού τους αστεακού μοντέλου, χρησιμοποιώντας μεθόδους απρόβλεπτες γι’ αυτούς.

Λευτεριά και καλή δύναμη για τις κρατούμενες και τους κρατουμένους – Να σαπίσουν οι κερδοσκόποι της κοινωνίας-φυλακής!

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βεστφαλία: Εμπρησμός τριών οχημάτων της δημοτικής αστυνομίας

Τη νύχτα της 16ης-17ης Απρίλη στο Μπίλεφελντ (Βόρειος Ρήνος – Βεστφαλία), τρία οχήματα της δημοτικής αστυνομίας* τυλίχθηκαν στις φλόγες. Δύο εξ αυτών καταστράφηκαν πλήρως, το τρίτο είχε ζημιές και για λίγο σώθηκε απ’ της φλόγες λόγω της πυροσβεστικής.

Τα οχήματα ήταν σταθμευμένα μπροστά απ’ το κτίριο της δημοτικής αστυνομίας στο Πάρκο Ravensburg. Το μέγεθος της ζημιάς κοστολογήθηκε στα 25.000 ευρώ.

Κινητοποιήθηκαν περίπου 15 πυροσβέστες για σχεδόν μία ώρα. Οι μπάτσοι συμπεραίνουν πως πρόκειται για εμπρησμό. Επιπλέον, δεν έχουν αποκλείσει την πιθανότητα η συγκεκριμένη επίθεση να συνδέεται με την κρίση του κορωνοϊού, καθώς το συγκεκριμένο στοχοποιημένο ίδρυμα ευθύνεται για την ενίσχυση των παρόντων μέτρων απαγόρευσης επαφών. Οι υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας ανέλαβαν την έρευνα.

* Σημείωση: Στη Γερμανία, δημοτική αστυνομία είναι η Ordnungsamt, μια δημόσια υπηρεσία υπεύθυνση για την επιβολή του νόμου σε τοπικό επίπεδο. Οι ένστολοι υπάλληλοί της δουλεύουν παρέα με λοιπές υπηρεσίες επιβολής του νόμου, όπως η ομοσπονδιακή αστυνομία. Οι δυνάμεις τους είναι αρκετά εκτενείς στον Βόρειο Ρήνο – στη Βεστφαλία (μέρος της οποίας είναι το Μπίλεφελντ), και στην Μπάντεν-Βούτεμπεργκ.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστικό σαμποτάζ ενάντια στη δημιουργία του νέου “Corona-App”

Να τσακίσουμε την εξουσία! Σαμποτάζ σε ψηφιακή υποδομή

Χαρίσαμε την άρνησή μας στο αποκαλούμενο “Corona-App”, αναλαμβάνοντας δράση. Σήμερα, προκειμένου ν’ αντικρούσουμε την όποια περαιτέρω υποβάθμιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και την επέκταση των μέτρων επιτήρησης, πυρπολήσαμε έναν στύλο με καλώδια επικοινωνίας που καταλήγουν, μεταξύ άλλων, στο “Ινστιτούτο Heinrich-Herz (HHI)”. Τα καλώδια της Colt, της Telekom και άλλων παρόχων καταστράφηκαν απ’ την επίθεσή μας. Εντοπίσαμε τον εκτεθειμένο στύλο στον οποίον τοποθετούνταν καινούργια καλώδια ως γραμμή παροχής του “HHI”. Το βραχυπρόθεσμο κλείσιμο επηρέασε επιπλέον και άλλες εταιρείες, όπως αντιπροσωπείες αυτοκινήτων των εταιρειών Volks Wagen, Alfa Romeo, Jeep, Mercedes, Audi, Porsche, κλπ., οι οποίες καταστρέφουν την ατμόσφαιρα. Αποκλείσαμε απ’ τη δράση μας κάθε κίνδυνο που θα μπορούσε να προκληθεί σε τρίτους.

Γιατί σαμποτάραμε με πολιτικούς όρους τη χρήση της συγκεκριμένης εφαρμογής:

Τα μέτρα έναντι της πανδημίας έφεραν μαζί τους απαγορεύσεις κυκλοφορίας κι επαφών, αλλά και περαιτέρω μέτρα, γεγονός πρωτόγνωρο στα πλαίσια της ραγδαίας εξλέλιξης και της δομικής φύσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Οι παρεμβάσεις αυτές συνοδεύονται κατ’ επανάληψη από πολεμική ρητορική. Το μοντέλο αυτών των “μέτρων” βασίζεται στον τρόπο κατά τον οποίον διαχειρίστηκε τον ιό η Κίνα, μια πατριαρχική δικτατορία που παρακολουθεί και ελέγχει κάθε κίνηση των ανθρώπων, τιμωρώντας τις όποιες παραβάσεις έναντι των “κανόνων” που έχουν τεθεί απ’ την κομμουνιστική-καπιταλιστική ελίτ. Ο αποκλεισμός μεγαλουπόλεων μπορεί να διεκπεραιωθεί μόνο σ’ ένα τόσο αποτελεσματικό ολοκληρωτικό σύστημα, ως μέτρο του τι είναι δυνατό να συμβεί. Η Κίνα, με την απαγόρευση κυκλοφορίας για 60 ημέρες (π.χ. στη Γουχάν) και τον απόλυτο έλεγχο των ανθρώπων, έχει αποτελέσει υπόδειγμα σε σχέση με τον (υποτιθέμενο) περιορισμό της πανδημίας για όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Στις αρχές Ιανουαρίου, αυτά τα μέτρα κριτικάρονταν ακόμη ως ολοκληρωτικά και παραβιαστικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα εφαμόζονται κάπως τροποποιημένα και στις υπόλοιπες ηπείρους.

Με το πνεύμα αυτό ήταν που ο Γενς Σπαν (Ομοσπονδιακός Υπουργός Υγείας) πρότεινε επανειλημμένα την παρακολούθηση των κινητών και των προσωπικών δεδομένων κάθε ατόμου, προκειμένου να εντοπιστούν και ν’ απομονωθούν οι νοσούντες και τα δυνητικά νέα κρούσματα. Παραμέρισε σε απόσταση τουλάχιστον δυο μέτρων την κριτική των ειδικών επί των συνταγματικών νόμων, αλλά και των επιθυμούντων την προστασία των δεδομένων. Αντέγραψε τον πλήρη εντοπισμό του προφίλ κίνησης κάθε μεμονωμένου ατόμου, ο οποίος εφαρμόζεται στην Κίνα και τη Νότια Κορέα. Ο πρόεδρος του αυστριακού κοινοβουλίου υποστήριξε την υποχρεωτική εισαγωγή μιας παρόμοιας εφαρμογής. Στη Γερμανία υπήρξαν επίσης αντίστοιχες απαιτήσεις. Ακόμη κι οι συζητήσεις που θεωρούνταν ταμπού βρίσκονται προ τετελεσμένων γεγονότων μπρος στις ολοένα αναδυόμενες προοπτικές επιτήρησης μέσω των νέων τεχνολογιών, οι οποίες υποστηρίζονται ώστε να λάβουν αποδοχή και να ελέγχονται απ’ την εξουσία, αν κριθεί απαραίτητο, και αν δεν μπορούν να ελεχθούν “εθελοντικά” απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους.

Στην Κίνα, η εφαρμογή τής “Ant Financial” χρησιμοποιείται κατά τις ψαχτικές της αστυνομίας. Το προσωπικό QR code αποφασίζει για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ και για τους περιπάτους. Αν το QR code είναι κόκκινο ή κίτρινο, δίνονται οδηγίες απ’ τις αρχές. Αυτή η εφαρμογή πληρωμών αποφασίζει με τρόπο μη διαφανή σχετικά με την “κοινωνική επιβάρυνση λόγω κορωνοϊού”. Η Νότια Κορέα δεν έχει επιβάλει ακόμη απαγόρευση κυκλφορίας. Οι άνθρωποι μπορούν να συνεχίσουν να δουλεύουν, μέχρι τα smartphones τους να τους ταυτοποιήσουν ως “νοσούντες” ή ως “πιθανά κρούσματα”, οπότε και επιβάλλεται η κρατική παρέμβαση. Προς το παρόν, η κυβέρνηση ωθεί τους ανθρώπους να παραδόσουν “εθελοντικά” τα δεδομένα τους και την πρόσβαση στα κινητά τους τηλέφωνα. Η χαρτογράφηση των δεδομένων έχει δοκιμαστεί στη Νότια Κορέα με το πρόγραμμα “Total Information Awareness”, μεταξύ άλλων, το οποίο συνέχισε να λειτουργεί η NSA υπό την ονομασία “Prism”, όπως αποκάλυψε ο πληροφοριοδότης Εντ Σνόουντεν. Στις ΗΠΑ, η Google και η Apple θέλουν να διανείμουν ένα “Corona-App” που να εγκαθίσταται αυτομάτως ως δομικό στοιχείο ενός λειτουργικού συστήματος με κάποιο επερχόμενο update.

Ένα σύστημα ιχνηλάτησης δεδομένων σύντομα θα εφαρμοστεί και στη Γερμανία, με τη μορφή μιας εγκαταστάσιμης εφαρμογής. Η προπαγάνδα γι’ αυτήν την εφαρμογή τρέχει ήδη με ραγδαία ταχύτητα. Οι πολιτικοί δημιουργούν τεράστια δημοσιότητα γι’ αυτήν, διότι, κατά την άποψή τους, μόνον η πλατιά αποδοχή της υπόσχεται τα επιθυμητά αποτελέσματα. Με μια πρώτη κι επιφανειακή ματιά, η χρήση της εφαρμογής φαντάζει εύλογη. Όταν πρωτοεισήχθη η ιδέα της εφαρμογής, ήταν βασισμένη (αρχικά) στο ότι η χρήση της θα ήταν εθελοντική, προκειμένου ν’ αποφευχθεί μια καταφανής συνταγματική παραβίαση. Και αυτό ούτως ώστε να μπορούν να ανιχνευθούν επαφές, π.χ. νοσούντα και μη νοσούντα άτομα, καθώς και ο περίγυρός τους. Ακριβώς όμως όπως συμβαίνει και με την προώθηση των (υποτιθέμενων) ανώνυμων προφίλ κίνησης από παρόχους κινητής τηλεφωνίας, για τη χρήση των οποίων ήδη έχει χαθεί η δυνατότητα για όσους προβληματίζονταν να συναναίσουν ή να αρνηθούν, μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα πως οι επιλογές παρακολούθησης που εμπεριέχονται στην εφαρμογή θα μετατραπούν λίαν συντόμως σε μια πραγματικότητα υποχρεωτική, με το που εδραιωθούν “εθελοντικά” από έναν επαρκή αριθμό ατόμων: Όποιος θέλει να πάει στη βιβλιοθήκη θα πρέπει να έχει την εφαρμογή – ούτως ή άλλως η επίσκεψη στη βιβλιοθήκη εθελοντική είναι… Καθώς ο κώδικας του λογισμικού δεν είναι ανοιχτός, είναι αδύνατο να ελέγξουμε αν η προπαγάνδα για τη χρήση της εφαρμογής ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ή ποιος άλλος μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα. Και αν υπάρχουν επίσης δυνατότητες για παρακολούθηση δεδομένων. Ένα απλό update στο λογισμικό θα μπορούσε να συμβεί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το “Ινστιτούτο Robert Koch” δουλεύει προς το παρόν πάνω στην εφαρμογή αυτή, σε συνεργασία με το “Ινστιτούτο Heinrich Herz”, την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας Πληροφοριών και τις Γερμανικές Ειδικές Δυνάμες, μεταξύ άλλων.

Είναι προκαθορισμένο:

Δύσκολα μπορούμε να συλλάβουμε την ταχύτητα των καθημερινών αλλαγών. Έχει τη σημασία του το γεγονός πως η μάχη ενάντια στην πανδημία υποστηρίζεται από μια σκοπίμως επιλεχθείσα πολεμική ρητορική. Για κάθε πόλεμο υπάρχει και μια επίθεση στην κοινωνία στο εσωτερικό των κρατών, προκειμένου να αναπροσανατολιστεί η “κοινότητα του έθνους” ή -και αυτό είναι το καινοφανές στην υπόθεση του κορωνοϊού- η “παγκόσμια κοινότητα”, προς την κατεύθυνση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης. Δεν υπάρχει κάποιο συνωμοτικό σχέδιο πίσω απ’ αυτό. Είναι η εκτυλισσόμενη δυναμική της κυρίαρχης τάξης, η οποία δε λέει εδώ και χιλιάδες χρόνια να διαλυθεί από μια συνολική απελευθερωτική επανάσταση ενάντια σε κάθε μορφής κυριαρχία. Το μοτίβο δεν είναι καινούργιο: Οι κρίσεις ανέκαθεν λειτουργούσαν ως καταλύτες για την κανονικοποίηση του πληθυσμού με όρους κατασταλτικούς, εκτός αν μια επαναστατική δύναμη θέσει άλλους όρους. Μπρος στην πανδημία, κινητοποιείται ένας μηχανισμός εσωτερικής ασφαλείας, ο οποίος επιβιώνει απ’ το γεγονός πως σχεδόν όλοι είναι συμμέτοχοι. Για πολλούς ανθρώπους, οι συγκεκριμένοι αλγόριθμοι της εταιρείας πίσω απ’ το app ήδη καθορίζουν την καθημερινή τους ρουτίνα κι αποτελούν πανταχού παρούσα συντροφιά. Έτσι, στους καιρούς του Κορωνοϊού, οφείλουμε να δημιουργούμε περιορισμούς, κοινωνική αποστασιοποίηση, να παρατηρούμε επίμονα όσους έχουμε επαφή μαζί τους – κι έπειτα, σε κάποιο σημείο, όλο τούτο να γίνει για εμάς ευκολότερο μέσω της εφαρμογής. Συμπεριλαμβάνοντας και τα αισθήματα ευγένειας κι υπεθυνότητας, έχουμε έτσι συνεισφέρει κατιτίς στην ασφάλεια όλων.

Εμφανίζονται νέες, κατ’ εξαίρεση χρησιμοποιούμενες λέξεις.

Με τον “πόλεμο ενάντια στον ιό”, η γλώσσα κι η αντίληψή μας επίσης αλλάζουν. Άξαφνα, εμφανίζονται άνθρωποι “αναγκαίοι για το σύστημα”. “Ευπαθείς ομάδες” που υποτίθεται πως πρέπει να απομονωθούν. Η “κοινωνική αποστασιοποίηση” ως ο λυτρωμός που θα σώσει τις “ευπαθείς ομάδες” και τους ανθρώπους που είναι “αναγκαίοι για το σύστημα”, τους “ήρωες της καθημερινής ζωής”. Οι τελευταίοι, δηλαδή οι υγειονομικοί υπάλληλοι, οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ, οι ντελιβεράδες κλπ., μετατρέπονται σε μαχητές στο “μέτωπο”, αντί απλώς να πληρώνονται αξιοπρεπώς – ενώ τα αφεντικά συνεχίζουν να παίρνουν τα μπόνους τους και να μαζεύουν δισεκατομμύρια απ’ τις εταιρείες τους. Η στρατιωτική-ιατρική ιδέα της “διαλογής” προχωρά σε παγκόσμια σφαίρα: Συστηματική ταξινόμηση των ανθρώπων: Ποιοι πρέπει να σωθούν, και ποιοι “δεν αξίζουν” πλέον, ποιοι πρέπει να αφεθούν πίσω στο “πεδίο της μάχης του ιού”. Δεν είναι όμως ο ιός ως τέτοιος που οδηγεί σε (υγειονομική) κρίση, αλλά το ιδιωτικοποιημένο και προσανατολισμένο στο κέρδος σύστημα υγείας, το οποίο ωθεί σε μια επαπειλούμενη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τα νοσοκομεία και τα γηροκομεία. Στην Ισπανία, στην Ιταλία, πιθανώς και εδώ.

Γεννά φόβους το γεγονός πως κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αντικρίζει τον θάνατο αβοήθητη, ιδιαιτέρως όταν κάνει την εμφάνισή του ως ένας αόρατος ιός που μπορεί ν’ αξιολογηθεί ως μια νέα πανδημία. Τους φόβους αυτούς δεν πρέπει να τους χλευάζουμε. Μήτε να τους μεγαλοποιούμε ή να τους αφήνουμε να φαντάζουν κάτι το εξωπραγματικό, καθώς όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε. Όμως, η πανδημία αυτή εργαλειοποιεί τους αρχέγονους ανθρώπινους φόβους περί θανάτου. Οι φόβοι αυτοί αντιμετωπίζονται ως κάποιου είδους “παιχνίδι”. Δε μας προβληματίζει η πολιτική ιδιωτικοποίησης των συστημάτων υγείας, αλλά το αν ΕΜΕΙΣ κρατάμε επαρκή απόσταση απ’ τον διπλανό μας. Αν ΕΜΕΙΣ τηρούμε τους κανόνες. Με βάση αυτούς τους κανόνες παρακολουθούμαστε (και κάποιες φορές, επίσης, τιμωρούμαστε). Και προωθούν μιαν εκ των υψίστων γερμανικών “αρετών”: την τάση της επικριτικότητας. Στους κύκλους των διανοουμένων, αυτό μεταφράζεται στη μομφή πως κάποιος δε δείχνει αλληλεγγύη αν δεν ακολουθεί τους κανόνες. Αν ΕΜΕΙΣ δεν ακολουθούμε τους κανόνες αυτούς, ΕΜΕΙΣ πρέπει να κατηγορούμαστε όταν πεθαίνουν άνθρωποι. Πέραν της ατομικής συμπεριφοράς, η αναφορά στις “ευπαθείς ομάδες” αποτελεί παράγοντα ηθικού εκβιασμού, προκειμένου να εγκαθιδρυθούν ακόμη και αναμεταξύ φίλων οι κρατικοί και πολιτικοί κανόνες δίχως αμφισβήτηση. Η ατομική υγιεινή συνάδει μ’ ένα παράδειγμα κοινωνικής υγιεινής, η οποία δεν επιτρέπει βρωμιά, αντιστασιακή σκέψη και διάλογο.

Κι όμως, είναι δυνατόν:

Εκείνοι που, σε άλλες περιστάσεις, καταντάνε οι μπροστάρηδες των κρατικών τεχνικών κυριαρχίας και της τεχνολογικής επίθεσης στην κοινωνία -ακόμη, ενδεχομένως, και άθελά τους- είναι οι ίδοι που θα υποστηρίξουν πως η δράση μας υστερεί σε αλληλεγγύη. Η ανάληψή μας είτε θα αγνοηθεί, βυθισμένη στην αφάνεια του ειδησεογραφικού κυκεώνα, είτε θα χαρακτηριστεί ως συγκεχυμένη.

Δείχνουμε αλληλεγγύη με τους όρους μας:

Δεν αναλαμβάνουμε τη ρισκοβόρα αυτή δράση προκειμένου να κερδίσουμε ευρεία αποδοχή, καθώς οι διαμάχες γι’ αυτήν διέπονται από μια τεράστια πόλωση, η οποία μας καθιστά σε μειονεκτική θέση λόγω των διάχυτων αντεπαναστατικών αντιλήψεων. Μας αφορά η αποδοχή μίας μερίδας της κοινωνίας. Στεκόμαστε στο πλευρό εκείνων που δεν είναι προετοιμασμένοι ν’ αντικρίσουν την κατακρήμνιση των ιστορικά κι επώδυνα κεκτημένων ανθρώπινων δικαιωμάτων. Στεκόμαστε στο πλευρό των μεταναστριών στα σύνορα και στα κέντρα κράτησης. Στεκόμαστε στο πλευρό όσων αντιλαμβάνονται και αντιδρούν στην εργαλειοποίηση της πανδημίας και των φόβων. Στεκόμαστε στο πλευρό εκείνων που ανησυχούν για την εντεινόμενη επιτήρηση.

Πώς εκτυλίσσεται ο ψηφιακός μετασχηματισμός:

Αντιλαμβανόμαστε ως ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας την ψηφιοποίηση της καθημερινής ζωής, η οποία αναπόδραστα διαχέεται τώρα με την απαγόρευση επαφών και κυκλοφορίας, και η οποία ξεφνικά φαίνεται να μη γνωρίζει άλλες ανάλογες εναλλακτικές. Με μια πρώτη ματιά, φαντάζει ο μόνος τρόπος ώστε να μένουν σε επαφή αναμεταξύ τους οι απομονωμένοι άνθρωποι. Μα ο χώρος στον οποίον εκτυλίσσεται όλο αυτό δεν είναι ουδέτερος. Είναι ελεγχόμενος κι επιτηρούμενος. Τα κοινωνικά υποκείμενα, οι άνθρωποι, μετατρέπονται σε ψηφιακούς αριθμούς, τους οποίους ο αλγόριθμος κατακερματίζει σ’ ένα σύνολο δεδομένων, τους κρίνει βάσει μυστικών κριτηρίων, ελέγχει τις διαφημίσεις, σημειώνει και αναφέρει την κάθε ανάρμοστη συμπεριφορά, και επιβραβεύει την υποταγή. Η “κοινωνική αποστασιοποίηση” ή το ότι “απόσταση σημαίνει φιλότιμο”, ακούγονται σαν όροι δανεισμένοι απ’ τον “Θαυμαστό καινούργιο κόσμο” του Χάξλεϋ, ή το “1984” του Όργουελ. Στη γυμνή τους ουσία, είναι πολεμικοί όροι, και η εμβάπτισή τους στον ψηφιακό κόσμο μάς καταδεικνύει μια συνολική κοινωνική συμπεριφορά. Υπονοείται ένα επίπλαστο “εμείς”, και το δίκτυο προσφέρεται στο “εμείς” ως ένας καινούργιος τόπος κοινωνικής συνάντησης και χώρος εργασίας – ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την κοινωνική απομόνωση που ήδη βρίσκεται εν εξελίξει ως αποτέλεσμα της τεχνολογικής επέλασης. Εδώ είναι όπου δομείται η παρούσα και μελλοντική ελεγξιμότητα ολάκερων κοινωνιών μέσω του Διαδικτύου.

Online εμπόριο, ψηφιακά σχολικά μαθήματα, online σεμινάρια στα πανεπιστήμια, τηλεδιασκέψεις, δουλειά απ’ το σπίτι, ηλεκτρονικά μητρώα ασθενών, Amazon, Zalando, Netflix, Lieferando, πληρωμές μέσω κάρτας, εφαρμογές γνωριμιών, μετάδοση βίντεο και παιχνιδιών, κλπ. αποτελούν προϋπόθεση για όλο αυτό. Εδώ, λοιπόν, αναδομείται η κοινωνία. Εδώ λαμβάνει χώρα ο εθισμός, εδώ αλλάζει η κοινωνία με ρυθμούς των οποίων το κόστος -δηλαδή σύνολη χειραγώγηση και, κατ’ επέκταση, έλεγχος- θα μας γίνει ευκρινώς αντιληπτό τα ερχόμενα χρόνια. Ένα νέο, και συγκεκριμένα ένα υγιεινιστικό (εθνικό) “εμείς” κατασκευάζεται τώρα προκειμένου να ενισχύσει τα κάθε λογής μέτρα έναντι των οποίων είχαν υπάρξει επιφυλάξεις και αντιστάσεις στο παρελθόν, όπως η ψηφιοποίηση στα σχολεία, οι κάρτες ασφάλισης κατ’ επίφασιν της υγείας, τα μητρώα ασθενών, ή οι online πληρωμές και η εξαφάνιση των μετρητών.

Η Deutsche Telekom παρέχει “υπηρεσίες τηλεδιασκέψεων” για μαθητές και καθηγητές, βασισμένες σε cloud, δίχως χρέωση, τελείως “ανιδιοτελώς”. Παρόμοιες προσφορές είναι επίσης διαθέσιμες για εταιρείες και για τις ανάγκες των οικιακών τους γραφείων. Για τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που μπορεί νά ‘χει κανείς, υπάρχει η καινούργια υπηρεσία streaming της Disney. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, 10 επιπρόσθετα gigabyte για σερφάρισμα μέσω κινητού. Προς το παρόν δωρεάν. Ενόσω η Telecom διαδίδει το σλόγκαν “Δικτυώνουμε τη Γερμανία”, οι πολεμικές ιαχές της Vodafone κραυγάζουν πως “Η Γερμανία παραμένει δικτυωμένη”. Δε διαφέρει και τόσο πολύ το εύρος των υπηρεσιών που παρέχουν. Η Γερμανία και το ψηφιακό δίκτυο πάνε παρέα. Ο κορωνοϊός αποτέλεσε χάδι της τύχης για τους διαχειριστές του δικτύου: Νέες απαιτήσεις για μεγαλύτερες ταχύτητες, μεγαλύτερο εύρος δικτύου, όλο και περισσότερες δυνατότητες. Με τις παρούσες προσφορές, οι μελλοντικοί πελάτες δεσμεύονται, και παράγονται όλο και περισσότερα δεδομένα στα οποία μπορούν να έχουν πρόσβαση οι εταιρείες, όπως και οι μυστικές υπηρεσίες. Για παράδειγμα, η Vodafone βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες, με τη σειρά τους, αποτελούν τον κοντινότερο σύμμαχο της αμερικανικής NSA. Όσο πιο πολύ οι άνθρωποι περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους με online κοινωνικές επαφές, δουλειά και ψυχαγωγία, οι μυστικές υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις πανηγυρίζουν. Πόση περαιτέρω πρόσβαση θα μπορούσε άραγε να υπάρξει στην κοινωνική ζωή; Πολλώ δε μάλλον, με όρους κέρδους, παρακολούθησης κι ελέγχου της καταναλωτικής συμπεριφοράς και των ποθητών lifestyles, μπορεί να προκύψει, ως αποκύημα τούτων των δεδομένων, η έγκαιρη ανίχνευση πιθανών εξεγέρσεων!

Τουλάχιστον μας έχει γίνει γνωστό, έπειτα απ’ τις δημοσιοποιήσεις του Έντουαρντ Σνόουντεν σχετικά με την παγκόσμια επιτήρηση απ’ την NSA, τα κράτη και τις ομάδες συμφερόντων, κι έπειτα από ατομικές ψηφιακές τοποθετήσεις συγκεκριμένων προσώπων: Επιστρατεύεται και η παραμικρή τεχνική δυνατότητα της ψηφιακής επιτήρησης και του ελέγχου της συμπεριφοράς. Στην Κίνα, στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, αλλά επίσης και στη Γερμανία. Το “Corona-App” ανοίγει διάπλατα τις θύρες. Το σενάριο πως το 60 τοις εκατό του γερμανικού πληθυσμού αναμένεται να υπόκειται “εθελοντικά” σε μιαν εφαρμογή, σε μια νόρμα, σε έναν σκοπό, σε μια “εθελούσια” έκθεση όλων των ιδιωτικών και δημόσιων επαφών – οι ψηφιακές αυτές προκλήσεις μάς καλούν σε σαμποτάζ.

Τι απομένει να λεχθεί:

Είμαστε μάρτυρες μιας παγκοσμίου βεληνεκούς άσκησης διαχείρισης εμφυλίων πολέμων, ενόψει μελλοντικών κρίσεων και συρράξεων. Οι συνέπειες της “άσκησης” αυτής θα μετασχηματίσουν τον κόσμο. Η δριμύτητα της πανδημίας, η διάχυσή της και το τεράστιο πλήθος των ανθρώπων που πεθαίνουν, αποτελούν το μάτριξ με βάση το οποίο βυθιζόμαστε σε μια νέα εποχή όπου οι κρίσεις θ’ αποτελούν τη μόνιμη συνθήκη. Σε περίπτωση αμφισβήτησης, δε μετράνε μήτε τα θεμελιώδη δικαιώματα της χώρας που εξετάζουμε (τα οποία ποτέ δεν αποδόθηκαν στους πάντες), μήτε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθόσον επιβάλλονται απαγορεύσεις επαφής και κυκλοφορίας, ο καταναγκασμός της μισθωτής εργασίας διατηρείται, και αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των επιχειρηματιών το αν θα συνεχίσουν απρόσκοπτα τον ρου της εργασίας, αν θα επιδοτήσουν δουλειές μερικής απασχόλησης, ή θα στρέψουν την παραγωγή σε πιο κερδοφόρες μεθόδους. Σε άλλα μέρη, τουλάχιστον, ξέσπασαν απεργίες. Στη Γερμανία, ο έλεγχος για την πανδημία σταματά έξω απ’ τις πύλες των εργοστασίων. Στη γραμμή παραγωγής και όχι μόνον, εκεί όπου δε γίνεται να υπάρξει εργασία απ’ το σπίτι, οι άνθρωποι πρέπει να δουλεύουν όσο αυτό εξυπηρετεί τη μεγιστοποίηση των κερδών, κι έπειτα επιστρέφουν στην οικογενειακή τους φωλιά – οι εμπορικές ενώσεις δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο. Ενόσω τα αγαθά πρέπει να εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθερα και οι ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες εργάτες να καταφθάνουν στην ώρα τους -ούτως ώστε να μην καταρρεύσει η οικονομία-, πρόσφυγες κρατούνται σε κέντρα κράτησης τα οποία εγγυώνται τη ραγδαία εξάπλωση του ιού, και σίγουρα όχι την επαρκή υγειονομική περίθαλψη.

Μια κρίση δεν αντικαθιστά καμία άλλη, απλώς καθιστά ορισμένα ζητήματα αόρατα. Αορατοποείται η κλιματική κρίση μπρος στην κρίση του Κορωνοϊού. Οι πόλεμοι και οι συνέπειές τους επίσης αορατοποιούνται. Όπως, επιπλέον, και οι αιτίες πίσω απ’ τους πολέμους. Δεν είναι ξεκάθαρο το πού κατέληξαν οι 10.000 άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν παγιδευμένοι στα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Η ΕΕ, η οποία ολοένα και μετατρέπει τα σύνορά της σε χαρακώματα, παραμένει ατιμώρητη. Απαρατήρητο, επίσης, περνά και το στρώσιμο του εδάφους απ’ τον Όρμπαν και τη δεξιά στην Ουγγαρία για πογκρόμ κατά Ρομά και Σίντι. Καμιά αντίδραση δεν υπάρχει για τη χρήση του ιού ως πρόφαση προκειμένου να εγκαθιδρυθούν αντισυνταγματικές απολυταρχικές κυβερνήσεις, όπως στην Πολωνία. Ή για τη διατήρηση του διεφθαρμένου ισραηλινού προέδρου στην εξουσία. Ή για την εδραίωση της ισχύος του Πούτιν.

Τουλάχιστον, θα έπρεπε να μπορούμε ν’ αναγνωρίζουμε πότε η κυβέρνηση και η οικονομία δείχνουν εμπιστοσύνη στους ειδικούς και την επιστήμη, και πότε όχι. Γιατί δύναται μια πανδημία να πυροδοτήσει μια κινητοποίηση εκτάκτου ανάγκης και δραστικά μέτρα παγκοσμίως, αλλά δε δύναται η ήδη συντελούμενη κλιματική καράρρευση; Αυτή η ερώτηση ισχύει και για όλα τα παγκόσμια προβλήματα.

Στην περίπτωση της καταστροφής του ατμόσφαιρας, η οποία επηρεάζει ολάκερη την ανθρωπότητα τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με την πανδημία, οι προειδοποιήσεις και οι προτάσεις των ειδικών, ως επί το πλείστον, έχουν αγνοηθεί και θα συνεχίσουν ν’ αγνοούνται. Διότι δεν αρκεί ένα εμβόλιο να καταπολεμήσει τις συνέπειες της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ο Κορωνοϊός είναι λιγάκι διαφορετικός: όχι μόνο βρίσκουν ευήκοα ώτα οι ειδικοί της υγείας, αλλά η ιατρική τους προσέγγιση για την καταπολέμηση της πανδημίας διανοίγει ένα νέο πεδίο για τους πολιτικούς. Η αιμοδιψής οικονομία, το πολεμικής κοπής παγκόσμιο σύστημα και ο προσανατολισμός κάπου μεταξύ προόδου και ανάπτυξης που αποσκοπεί να καταστρέψει τη γη και τα θεμέλια σύνολης της ζωής, συντηρούνται παρέα με τρισεκατομμύρια δολλάρια και ευρώ, ενόσω οι διαδηλώσεις απέναντι σ’ αυτήν τη συνθήκη απαγορεύονται απ’ τις υγειονομικές αρχές. Οι αποικιοκρατικές αξίες είναι εκείνες σύμφωνα με τις οποίες αξιολογούνται με διαφορετικούς όρους οι ανθρώπινες ζωές. Κάθε χρόνο, 100.000 άνθρωποι πεθαίνουν από ελονοσία. Η κλιματική αλλαγή ήδη σκοτώνει: εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λιμοκτονούν ή πεθαίνουν λόγω πείνας. Δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.

Σε τούτην τη νέα εποχή, οι δυνάμεις που γυρεύουν ριζικές αλλαγές οφείλουν να αναπροσανατολιστούν και να επαναπροσδιοριστούν σε διεθνές επίπεδο. Ο γενικευμένος ξεσηκωμός και το ξεπέρασμα της πατριαρχικής, αποικιοκρατικής και καπιταλιστικής συνθήκης, δεν αποτελούν προβλήματα πολυτελείας, αλλά ζητήματα υπαρξιακά.

Ποτέ δε θα συνηθίσουμε σε ό,τι μας θέλουν να συνηθίσουμε.

Ομάδα Volcano
“Να τσακίσουμε την εξουσία / Να σαμποτάρουμε τις ψηφιακές υποδομές”

Υ.Γ.: Για μια επαναστατική Πρωτομαγιά ενάντια στην αποικιοκρατία, την πατριαρχία και τον εθνικισμό.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Λειψία: Εμπρηστική επίθεση σε όχημα της εταιρείας PKE

22.03.2020: Τη χτεσινή νύχτα πυρπολήσαμε ένα όχημα της PKE. Η εταιρεία αυτή παράγει τεχνολογία ασφαλείας για φυλακές.

Είναι σημαντικό να μη λησμονούμε εκείνες κι εκείνους που πλήττονται σκληρότερα από ‘μάς στην παρούσα συγκυρία. Πέραν των ομάδων υψηλού κινδύνου, υπάρχουν άνθρωποι κλειδαμπαρωμένοι σε χώρους μαζικής διαμονής, στριμωγμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα σύνορα ή ξεχασμένοι πίσω από κάγκελα.

Με την εξάπλωση του κορωνοϊού, οξύνεται ιδιαιτέρως η απομόνωση των φυλακισμένων, και οι συνθήκες στις φυλακές ολοένα και δυσχεραίνουν. Δίχως υγειονομική περίθαλψη ή βασικές υπηρεσίες υγιεινής, πολλοί κρατούμενοι και πολλές κρατούμενες καλούνται να αντικρίσουν την πιθανότητα του θανάτου. Θα είναι οι τελευταίοι που θα λάβουν επαρκή ιατροφαρμακευτική φροντίδα.

Στέλνουμε λοιπόν χαιρετισμούς σε όλες και όλους όσους βρίσκονται πίσω από κάγκελα, μα και σε όσες και όσους κατόρθωσαν ν’ αποδράσουν.

Ευχαριστούμε όλες τις εξεγερμένες και όλους τους εξεγερμένους που κατέστησαν δυνατές τις μαζικές αποδράσεις των τελευταίων λίγων εβδομάδων.

Μας χαροποιεί που βλέπουμε πως και άλλα άτομα συνεχίζουν να επιτίθενται εν μέσω τούτων των καιρών. Όπως εκείνα που επιτέθηκαν σε εταιρείες κατασκευής της νέας φυλακής στο Zwickau.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βρέμη: Επιθέσεις σε οχήματα μεσιτικών εταιρειών

Ας ξεθάψουμε τα κεφάλια απ’ την άμμο! Επίθεση σε μεσιτικές εταιρείες.

Καταστροφή δύο οχημάτων μεσιτικών εταιρειών στη Βρέμη.

Βρέμη: 21.03 προς 22.03.

“Θά ‘πρεπε να μείνουμε σπίτι και ν’ αποφύγουμε κάθε επαφή με άλλα άτομα. Θά ‘πρεπε να δείχνουμε αλληλεγγύη, καθώς, αν δεν το κάνουμε, θα εξαπλωθεί ο θανατηφόρος ιός.” Χανόμαστε στις ειδήσεις. Κλονιζόμαστε.

Η πανδημία αποτελεί πραγματικότητα, και όλες και όλοι μας έχουμε ευθύνες. Ευθύνες πολύ πέραν του ελέγχου της νόσου. Μα και πολύ πέραν της κοινωνικής ανάπτυξης. Δε βράζουμε όλοι “στο ίδιο καζάνι” απλώς επειδή όλους μπορεί να μας επηρεάσει ο ιός. Η πανδημία, ή μάλλον το πώς την αντιμετωπίζουμε, εκτραχύνει τις ήδη επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης. Πολλές θα βρεθούν νά ‘χουν χρέη, νά ‘χουν μηδενικό ή πολύ χαμηλότερο εισόδημα, και να πρέπει ακόμη να πληρώσουν υψηλά ενοίκια. Οι μεσιτικές εταιρείες θα συνεχίσουν να κερδοσκοπούν, και ο φόρτος της κρίσης θα μετατοπιστεί σ’ εκείνες κι εκείνους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βρίσκονται στο περιθώριο. Την ίδια στιγμή, τα μέτρα της κυβέρνησης ώστε ν’ αντιπαλέψει τον ιό επισπεύδουν την εξουσιαστική εξέλιξη · μπορούμε εδώ να εντοπίσουμε τρία σημεία-κλειδιά:

  • Εντατικοποίηση της τεχνολογικής επίθεσης
    Μετατόπιση σε οικιακή τηλε-εργασία βασισμένη στο διαδίκτυο, μετεγκατάσταση των πολιτιστικών συναντήσεων όπως συναυλίες ή πάρτι σε ψηφιακούς χώρους, online σχολικά μαθήματα, αντικατάσταση των καταστημάτων λιανικής απ’ το online εμπόριο, και ανάλυση δεδομένων από κινητά για τον βιοπολιτικό έλεγχο του πληθυσμού, για να ονοματίσουμε απλώς κάποια παραδείγματα.
  • Δοκιμή μέτρων αντιεξέγερσης
    Στρατιωτικοποίηση στο εσωτερικό, κλείσιμο συνόρων, απαγορεύσεις κυκλοφορίας, αυξημένη εξουσία για την αστυνομία, πλήρης εξαφάνιση των ελευθεριακών δημόσιων αντιστάσεων με τη μορφή πορειών και συγκεντρώσεων, όλα αυτά τα μέτρα -ασχέτως του πόσο χρήσιμα είναι στα πλαίσια της πανδημίας- αποτελούν επίσης σημαντικές εμπειρίες για τη μάχη ενάντια στις εξεγέρσεις που έρχονται.
  • Επιβεβλημένη πρεκαριοποίηση
    Καθίσταται σαφές πως η υγειονομική κρίση του ιού αντικαθίσταται από μια οικονομική κρίση. Πέραν της αναδιανομής των χρημάτων των φορολογουμένων στις επιχειρήσεις και τις εταιρείες, είναι δύσκολο να προβλέψουμε τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης που έρχεται. Αν όμως ρίξουμε μια ματιά στις παρελθούσες κρίσεις, είναι σαφές πως πρέπει ν’ αναμένουμε ολάκερο το φάσμα των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων.

Εν γένει, υπάρχει πλειάδα λόγων (εκτός διαδικτύου) για να δράσουμε, να αναλύσουμε και να παρατηρήσουμε. Βρεθήκαμε στους δρόμους για ν’ ανακαλύψουμε αν υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να κινηθούμε τη νύχτα. Και, κοίτα να δεις, υπάρχει ακόμη.

Οι πρώτες μας δράσεις ήταν δυο κατεστραμμένα οχήματα μεσιτικών εταιρειών:

  • ένα πυρπολημένο αμάξι Smart της IMMO-BREMEN
  • σπασμένα τζάμια σε ένα μικρό αμάξι της Engel und Völkers

Ενάντια στην παραίτηση και την απομόνωση: Ας ξεθάψουμε τα κεφάλια απ’ την άμμο!

Αυτόνομες Ομάδες

Σημείωση: Σύμφωνα με τον τύπο, ένας φράκτης από θάμνους πήρε φωτιά απ’ το φλεγόμενο αμάξι Smart, κάτι που με τη σειρά του προκάλεσε φθορές στα τζάμια ενός διαμερίσματος και οδήγησε σε προσωρινή απομάκρυνση δύο ανθρώπων. Δεν υπάρχει τίποτα όμορφο σ’ αυτό. Ζητούμε συγγνώμη! Και θα φροντίσουμε να είμαστε όλο και πιο προσεκτικοί και προσεκτικές στο μέλλον! Προς όλες και όλους τους νυχτερινούς ακτιβιστές: Προσοχή στους στενούς δρόμους!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Βερολίνο: Εμπρηστικές επιθέσεις σε οχήματα της Bosch και της Dr. House Solutions

Όχι στις εκκενώσεις, Όχι στην επιτήρηση μέσω συστημάτων ασφαλείας!

Εμπρησμός οχημάτων της Bosch και της Dr. House Solutions.

Δεν υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας ακόμη, μα, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας οι πρώτες θερμές αχτίδες του ηλίου χαϊδεύουν τους ανθρώπους στα πάρκα και τις πλατείες, πάραυτα οι δρόμοι είναι ήσυχοι, κι έπειτα απ’ το σούρουπο φαντάζουν παντελώς έρημοι. Η ζωή έχει αποσυρθεί στην υποτιθέμενη ιδιωτική σφαίρα, οι κοινωνικές επαφές διακόπτονται σε μεγάλο βαθμό, η επικοινωνία μετατρέπεται σε ψηφιακή. Στον δημόσιο χώρο, κυριαρχεί η άποψη που υπαγορεύεται από τα πάνω. Ανοιχτές συναντήσεις, διαδηλώσεις, σχεδόν κάθε αλληλεπίδραση κι αντίσταση αρχινά να αορατοποιείται: δυστοπία.

Έπειτα απ’ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έπεται η οικονομική κρίση, θα υπάρξουν νικητές και ηττημένοι. Ποθούμε να συνεισφέρουμε στο να ωθήσουμε να ηττηθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι: οι επενδυτές, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι κερδοσκόποι της επιτήρησης. Ακόμη και σε καιρούς αναγγελθέντων ή πρόωρων απαγορεύσεων κυκλοφορίας, θα συνεχίσουμε να σαμποτάρουμε τα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος και να σπάμε τη σιωπή.

Στις 19 Μάρτη, πυρπολήσαμε ένα όχημα της εταιρείας security Bosch στην οδό Ostsee στο Pankow του Βερολίνου, και την αμέσως επόμενη νύχτα πυρπολήσαμε ένα όχημα της Dr. House Solutions στην οδό Tiroler στην ίδια περιοχή.

Η εταιρεία Bosch πραγματοποίησε, επίσης, έκθεση στο Ευρωπαϊκό Αστυνομικό Συνέδριο φέτος, καθώς επίσης διοργάνωσε και το ψηφιακό συνέδριο στο Βερολίνο τον Φεβρουάριο. Προκειμένου ν’ αντιμετωπίσουν κρίσεις, πολέμους, καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, ή ακόμη και ν’ αντεπεξέλθουν στην καθημερινή καπιταλιστική παράνοια των Έξυπνων Πόλεων με βάση τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, χρειάζεται διαρκώς να διαχέουν τις τεχνολογίες ασφαλείας τους. Ανάμεσα σε άλλα, ένα όχημα της Bosch είχε πυρποληθεί για τον λόγο αυτόν και τον Δεκέμβρη απ’ τη FAZ στο Αμβούργο.

Η Dr. House Solutions ανήκει στο εταιρικό δίκτυο του Padovic. Λόγω της ακόμη επιδιωκόμενης εκκένωσης της Liebig34, της περαιτέρω καταστροφής της ακτής Rummelsburger και του οξυνόμενου θεαματικού εκβιασμού όσων είναι στο νοίκι, ο Padovic και όλοι οι όμοιοί του αποτελούν στόχους των επιθέσεών μας. Ομοίως, η Σύγκλητος του Βερολίνου θέλει να συνεχίσει την εκκένωση του Syndikat στις 17 Απρίλη, οπότε οφείλουμε να πούμε κατά παντός υπευθύνου: κάτι τέτοιο θα συναντήσει αντίσταση. Όμως, όπως και τις τελευταίες νύχτες, δεν πρόκειται να περιμένουμε για την ημέρα Χ, διότι ανάμεσα σ’ εμάς και στο σύστημα με την τάξη του θέση έχει μόνον η επίθεση.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία, Σαξονία: Διπλή εμπρηστική επίθεση σε εταιρείες κατασκευής φυλακών

Ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο για την Ημέρα των Πολιτικών Κρατουμένων

Εμείς, ως ένα πρώιμο πασχαλινό δώρο, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τους εμπρησμούς κατά τη διάρκεια της νύχτας της 18ης Μαρτίου 2020 σε δυο εταιρείες που εμπλέκονται στην κατασκευή της νέας φυλακής στο Zwickau – Marienthal.

Σήμερα είναι η επέτειος της Διεθνούς Ημέρας Πολιτικών Κρατουμένων. Η μέρα αυτή ανακηρύχθηκε για να θυμόμαστε τους αγωνιστές συντρόφους και συμπολεμιστές οι οποίοι βρίσκονται στα μπουντρούμια των φυλακών παγκοσμίως. Η ημερομηνία βασίζεται στην ημέρα όπου διακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα το 1871. Για πολλούς, η Παρισινή Κομμούνα ήταν και είναι ακόμα σημείο αναφοράς για τις επαναστατικές προσπάθειες για κοινωνική δικαιοσύνη και πολιτική ελευθερία. Η κατάρρευση της Κομμούνας, η σφαγή χιλιάδων κομμουνιστών και η απέλαση εκατοντάδων σε αποικίες καταδίκων, όπου έβρισκαν αργό θάνατο, είχαν σκοπό να δείξουν σε όλες τις επαναστάτριες και τους επαναστάτες ανά τον κόσμο τι είναι διατεθειμένη να κάνει μια αστική κυβέρνηση όταν βλέπει ότι η δύναμή της απειλείται.

Ακόμα και σήμερα, χιλιάδες επαναστάτριες κι επαναστάτες βρίσκονται στις φυλακές αυτού του κόσμου. Ο αγώνας για χειραφέτηση τρέχει από τα χρόνια της Κομμούνας, και τα παιδιά της βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα κάτω από τους τροχούς της καταπίεσης. Υπήρχε ανέκαθεν αγώνας για την απελευθέρωση και υποστήριξη των κρατουμένων. Μια θεμελιώδης κριτική της κυριαρχίας έχει συνδεθεί με την κριτική του σωφρονιστικού συστήματος και την ηθική της τιμωρίας. Η απαίτηση για απελευθέρωση των κρατουμένων μετατράπηκε σε απαίτηση για την κατάργηση των φυλακών και την πλήρη εξάλειψη της αρχής της τιμωρίας.

Έτσι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του ’68, μετά τη φυλάκιση πολλών ακτιβιστών και ακτιβιστριών, δημιουργήθηκε ένα ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης. Το ζήτημα των φυλακών οδήγησε επιπλέον σε μια γενική κριτική του σωφρονιστικού συστήματος. Ωστόσο, υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα, όπως επίσης και η διαφοροποίηση πολιτικών και κοινωνικών κρατουμένων. Οι διαφορές αυτές αρθρώθηκαν πάνω στις διεκδικήσεις των έγκλειστων ανταρτών πόλης και στο υποστηρικτικό έργο εκτός τειχών. Κάποιες επικεντρώθηκαν στην ειδική μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων και κάποιοι προτιμούσαν να προβάλλουν διεκδικήσεις που ήταν σημαντικές για το σύνολο των κρατουμένων. Υπήρξαν κάποιοι κοινωνικοί κρατούμενοι που έδειξαν αλληλεγγύη με τους επαναστάτες και προχώρησαν κι αυτοί σε απεργίες πείνας. Όλο αυτό έλαβε χώρα σε μια περίοδο έντονης πολιτικοποίησης, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι αγώνες τους επανεπιβεβαίωσαν εκ νέου τον ρόλο των κοινωνικών κρατουμένων. Οι αγώνες των κρατουμένων, σε συνεργασία με ομάδες στήριξης εκτός των τειχών, έλαβαν ευρεία κοινωνική προσοχή και, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και απήχηση. Ο πρώτος ποινικός κώδικας του 1977 δεν θα υπήρχε χωρίς αυτήν την αντίσταση.

Αναπόφευκτα, λόγω της ατραπού μας, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το να δούμε αγαπημένα πρόσωπα μας οδηγούνται στη φυλακή. Καθώς η σύγκρουση στον κοινωνικό πόλεμο οξύνεται, αυξάνεται επίσης και ο αριθμός των κρατουμένων. Απ’ τη μια πλευρά επειδή η προθυμία του πληθυσμού να πάρει ρίσκα θα αυξηθεί, και απ’ την άλλη επειδή τα όργανα καταστολής θα εντείνουν το έργο τους, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά. Ένα επαναστατικό κίνημα, επομένως, δεν μπορεί ν’ αποφύγει την ενασχόληση με το ζήτημα της φυλακής.

Πρέπει να δούμε τη φυλακή ως ένα πεδίο κοινωνικού αγώνα, όπου μπορούμε να παρέμβουμε πολιτικά. Θα μας δώσει την ευκαιρία να συναντήσουμε ακόμα περισσότερους συμπολεμιστές που (επίσης) δεν είχαν το προνόμιο να μεγαλώσουν σε σταθερές συνθήκες, κι έτσι βρέθηκαν στα νύχια του κράτους. Ειδικότερα, οι κατώτερες υποπρολεταριακές τάξεις, οι περιθωριοποιημένοι, οι επισφαλείς, επηρεάζονται απ’ τον εγκλεισμό. Συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τους χαμηλόμισθους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις παρανόμες, νέους και τοξικοεξαρτημένες. Άνθρωποι που υπό τον καπιταλισμό έχουν τραβήξει τη χειρότερη κάρτα, δε γεννήθηκαν πλούσιοι, και έχουν πολλά πατήματα επομένως να κάνουν κριτική σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση. Πιθανώς ολόκληρη η ζωή τους αποτέλεσε έναν αγώνα, ας τους ενθαρρύνουμε λοιπόν να συνεχίζουν να αγωνίζονται στο πλευρό μας. Ενάντια στο σύστημα που τους έκανε πρώτα φτωχούς και ύστερα “εγκληματίες”.

Τη στιγμή αυτή, εκτυλίσσονται εξεγέρσεις σε φυλακές σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Οι σοβαρότατοι περιορισμοί εκεί, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, έχουν οδηγήσει σε εξεγέρσεις στην Ιταλία, στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στη Βραζιλία. Στη Βραζιλία, 1350 κρατούμενοι δραπέτευσαν από τρεις διαφορετικές φυλακές. Στην Ιταλία, πάνω από 50 άτομα κατάφεραν να περάσουν τα τείχη στη Φότζια. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν μέχρι τώρα να αντισταθούν στις προσπάθειες του κράτους να τους εντοπίσει. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, οι άνθρωποι στερήθηκαν τις τελευταίες παραχωρήσεις του κράτους, όπως η δυνατότητα της επίσκεψης από συγγενείς και φίλους, του να είναι έξω για λίγες ώρες κατά τη διάρκεια της ημέρας, και της αλληλεπίδρασης με τους άλλους κρατουμένους. Επίσης, η προμήθεια τροφίμων καταρρέει λόγω των τεράστιων περιορισμών, και η ιατρική περίθαλψη είναι ισχνή ως ανύπαρκτη. Η καταστολή που ακολούθησε τις εξεγέρσεις έχει ήδη κοστίσει αρκετές ζωές. Έντεκα άτομα έχασαν την ζωή τους κατά τις εξεγέρσεις στην Ιταλία. Η κατάσταση πληροφόρησης είναι δύσκολη, μιας και πάντα αποτελούσε στρατηγική του κράτους να κάνει τις εξεγέρσεις αόρατες. Κυκλοφόρησαν ειδήσεις που ισχυρίζονταν πως ορισμένοι κρατούμενοι αυτοκτόνησαν. Φυσικά και δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τέτοιες ειδήσεις. Η μεθοδολογία της συγκάλυψης μιας δολοφονίας ως αυτοκτονία εντός φυλακής αποτελεί γνωστή, και όχι ασυνήθιστη, τακτική ώστε να ρευστοποιούν υπό το δημόσιο ραντάρ την κατάσταση και τα κίνητρα των αντιστεκόμενων ατόμων.

Και στις γερμανικές φυλακές, επίσης, υπήρξαν περιορισμοί εδώ και λίγες μέρες · σε πολλά ομοσπονδιακά κράτη, οι ευκαιρίες επισκεπτηρίων έχουν μειωθεί δραστικά, και υπηρεσίες όπως η θεραπεία ανεστάλησαν. Η κατάσταση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να μην ξεχνάμε τα πιο απομονωμένα μέλη της κοινωνίας. Η βασική ανάγκη για ανθρώπινη αλληλεπίδραση δεν πρέπει να περιοριστεί περαιτέρω. Σε εποχές κρίσης, οι επισφαλείς είναι αυτοί που πάντα πλήττονται σκληρότερα. Ειδικά στην τρέχουσα κατάσταση, είναι αυτοί που έχουν ελάχιστες πιθανότητες να λάβουν επαρκή υγειονομική περίθαλψη και είναι αυτοί που θα πληγούν περισσότερο από τους προσεχείς νόμους έκτακτης ανάγκης.

Ας υποστηρίξουμε τους κρατουμένους και ας χρησιμοποιήσουμε τις δυνατότητές μας έξω από τα τείχη για να καταστήσουμε περισσότερο ορατούς τους αγώνες τους!

Ενάντια σε μια άδικη ζωή! Για την ελευθερία! Ας διανοίξουμε προοπτικές εξέγερσης!

Χαιρετίζουμε τους 3 απ’ το Παγκάκι του Πάρκου, που βρίσκονται υπόδικοι σε μια δίκη μαμούθ. Χαιρόμαστε επίσης με την είδηση ότι ο Peter Krauth είναι ξανά ελεύθερος και δεν θα εκδοθεί στo FRG – Αγάπη στην ηλιόλουστη Βενεζουέλα και στους τρεις από την επιτροπή.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro

Γερμανία, Βρέμη: Εμπρηστική επίθεση σε αστυνομικό τμήμα

Αλληλεγγύη με το Linksunten! Αστυνομικό τμήμα στις φλόγες!

Απ’ τη Βρέμη, τη νύχτα της 28.01.2020, με τη φωτιά στο αστυνομικό τμήμα στη συνοικία Steintor, ανταποκρινόμαστε στις τρέχουσες κρατικές επιθέσεις ενάντια στις δομές μας, και στην απαγόρευση του Linksunten  indymedia. Η απαγόρευση θα εξεταστεί στο Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο στη Λειψία τις επόμενες μέρες. Η απόφαση δεν έχει σχέση με εμάς. Δεν πιστεύουμε στους συνταγματικούς κανόνες που αφορούν την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία του λόγου. Δεν έχουμε απαιτήσεις. Ενώ βιώνουμε στιγμές θεμελιωδών κοινωνικών αλλαγών, το γερμανικό κράτος δείχνει συνεχώς το άσχημο μπατσικό του πρόσωπο. “Να επιτεθούμε στο αυταρχικό κράτος!”, ήταν το σύνθημα της διαδήλωσης της προηγούμενης εβδομάδας στη Λειψία. Το σημειώσαμε, λοιπόν, και δράσαμε αναλόγως. Διότι ποιος εκπροσωπεί το αυταρχικό κράτος καλύτερα απ’ τους μπάτσους του; Ποιους έχει ν’ αντιμετωπίσει στους δρόμους κάθε επαναστατικό κίνημα;

Στον αγώνα ενάντια στο αυταρχικό κράτος, κάθε επιτυχία έχει και συνέπειες. Στη σύνοδο G20 στο Αμβούργο, χιλιάδες γιόρτασαν τις στιγμές των ταραχών, με τους αιφνιδιασμούς και την περιστασιακή ανημποριά γιγάντιων διμοιριών από γουρούνια. Η απαγόρευση του Linksunten αποτέλεσε μια άμεση αντίδραση του κράτους απέναντι στην πολιτική και στρατιωτική ήττα στους δρόμους του Αμβούργου. Εμείς, ως επαναστάτες αριστεριστές, στερηθήκαμε μιας σημαντικής δομής επικοινωνίας και δημόσιας συσχέτισης. Με το κατασκεύασμα της εγκληματικής οργάνωσης και τη μετέπειτα απαγόρευσή της, το γερμανικό κράτος δημιούργησε ένα αποτελεσματικότατο κατασταλτικό εργαλείο. Σε πλαίσια ικανοποίησης, η δημόσια εισαγγελική αρχή επικύρωσε την απαγόρευση, λόγω της εγγύτητας (του Linksunten) με μαχητικές δράσεις. Είναι, λοιπόν, ακριβώς μια τέτοια μαχητική πρακτική που υπερασπιζόμαστε. Κατά συνέπεια, η αλληλεγγύη μας έχει μιαν επιθετική έκφραση: κάμποσα δοχεία με βενζίνη, κι ένα φιτίλι στο σημείο της εισόδου ενός αστυνομικού τμήματος στη συνοικία Steintor. Δρούμε σε αλληλεγγύη με το Linksunten Indymedia και με τους πολύμορφους αγώνες για μια κοινωνία ελευθερίας κι αλληλεγγύης!

Η πρακτική της άμεσης δράσης, η σύγκρουση με το κράτος και οι στιγμές ανταρσίας είναι βασικότατες για εμάς ως επαναστάτες/τριες. Όσον αφορά το γερμανικό κράτος, εγγυάται και θωρακίζει το δομικό κατασκεύασμα της ιδιοκτησίας, και τον περιορισμό κάθε ελευθερίας. Το ξεπέρασμα της οικονομικής εκμετάλλευσης και η κατάργηση των συνόρων που στρώνονται με πτώματα, μπορεί να επιτευχθεί μόνον ενάντια στο κράτος, ποτέ μαζί του. Το γερμανικό κράτος το γνωρίζει αυτό, και προσπαθεί να απαγορεύσει και να ελέγξει τις μαχητικές αντιστάσεις. Οι ερευνητικές και κατασταλτικές αρχές χαίρονται να χρησιμοποιούν σχεδόν όλα τα μέσα. Πολλοί ακτιβιστές αποδέχονται προσφορές για να κατευνάσουν τη δράση τους, ή δέχονται εκφοβισμούς. Οι απαιτήσεις για αποκήρυξη της βίας οδηγούν κατευθείαν στα άνευρα μονοπάτια των διαδηλώσεων των δημοκρατικών κινημάτων και κομμάτων. Τα ριζοσπαστικά κινήματα, λοιπόν, τελειώνουν με τον ρεφορμισμό, το βόλεμα και τη “συμμετοχικότητα”.

Δε θ’ αφήσουμε αναπάντητη καμία περαιτέρω επίθεση στα σώματα ή τις δομές μας. Μπάτσοι, στα τσακίδια απ’ τις γειτονιές μας! Ειδάλλως προμηθευτείτε πυροσβεστήρες.

Η λευτεριά αναδύεται από ένα κίνημα μαχητικό!

Αυτόνομες Ομάδες

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok