Κάπου στη Γαλλία: Πυρπόληση κεραίας τηλεπικοινωνιών

Τον Μάη, κάναμε κι εμείς αυτό που μας αρέσει. Πυρπολήσαμε μια κεραία τηλεπικοινωνιών.

Θέλαμε να μετάσχουμε στο χαρμόσυνο αντι-τεχνολογικό κύμα που έχει διαδοθεί σ’ ολάκερο τον κόσμο. Κάποιες φορές, μέσω της μιντιακής φωνής, η εξουσία επιλέγει για διάφορους λόγους ν’ αποσιωπεί ορισμένα πράγματα · να τι συνέβη και στην παρούσα υπόθεση, και μας κάνει να ευελπιστούμε πως κατά την περίοδο αυτήν έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες δράσεις ενάντια στην κυριαρχία, δίχως νά ‘χουν αναφερθεί ή νά ‘χουν αναληφθεί.

Είναι ξεκάθαρο πως οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών έχουν ενεργό συμμετοχή στην ομαλή λειτουργία της καπιταλιστικής τάξης. Εδώ και πολύ καιρό, οι κεραίες τηλεπικοινωνιών αποτελούν σημαντικά κατασταλτικά εργαλεία για την παρακολούθηση και τον έλεγχο των επικοινωνιών και της κίνησής μας. Και όταν το Κράτος αποφασίζει πως μοναδική επιτρεπτή μορφή επικοινωνίας πρέπει νά ‘ναι η ψηφιακή, τότε η σημασία της τεχνολογίας αυξάνεται ακόμα περισσότερο. Το ίδιο λοιπόν κι ο πόθος μας να της επιτεθούμε.

Σε μια περίοδο όπου το Κράτος κι οι υπήκοοι επιδίωκαν ν’ απαγορεύσουν να βγαίνουμε έξω, υπήρξε η δυνατότητα να προετοιμάσουμε τούτη την επίθεση. Μας χαροποίησε ιδιαιτέρως το ότι ανακαλύψαμε πως, όταν το δίκτυο παραλύει, πάραυτα ανοίγονται κενά.

Στέλνουμε ολάκερη την αλληλεγγύη μας σ’ εκείνες κι εκείνους που πλήττονται απ’ την καταστολή, είτε βρίσκονται υπό εγκλεισμό, ηλεκτρονική επιτήρηση, δικαστική ομηρία, παρακολούθηση, είτε είναι επικηρυγμένοι.

Αλληλεγγύη στα αναρχικά συντρόφια που στοχοποιήθηκαν απ’ την επιχείρηση Bialystock.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Bure: Πυρηνική ενέργεια – Σαμποτάζ σε γεωτρύπανο

Ανάληψη ευθύνης για καταστροφή ενός γεωτρύπανου (Ιούνιος)

Η Andra (1) σχεδιάζει την αποκατάσταση ενός παλιού σιδηροδρόμου που ξεκινά απ’ το Gondrecourt-le-Chateau, για να μεταφέρονται ραδιενεργά απόβλητα στη Cigéo (2), την τεράστια υπόγεια χωματερή της. Σε όλο το μήκος της γραμμής, γεωτρύπανα θα συλλέγουν πληροφορίες στο χώμα και στα υπόγεια ύδατα.

Σαμποτάραμε ένα από δαύτα πυρπολώντας το.

Η Andra συνεχίζει το project της στην περιοχή, και για όσες και όσους δεν τη θέλουν εκεί υπάρχουν κάμποσα πράγματα που μπορούν να κάνουν για ν’ αντισταθούν!

Μια μικρή ομάδα

__________________________________

Σημειώσεις της ιταλικής μετάφρασης:

(1) Andra: Agence nationale pour la gestion des déchets radioactifs – Εθνική υπηρεσία για τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων.

(2) Cigéo: Έργο για μια τεράστια υπόγεια χωματερή πυρηνικών αποβλήτων στο Bure, μια πόλη της ανατολικής Γαλλίας.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Παρίσι: Εμπρηστική επίθεση σε βανάκι της Enedis

Ας αφανιστεί ο κόσμος ο παλιός.

Κι ο νέος κόσμος που ξεπροβάλλει επίσης.

Τόσο νέος, με πανταχού παρόντα ψηφιακό έλεγο, μαζική αποχαύνωση μπρος σε οθόνες, γενετική μηχανική που επιδρά στα θεμέλια της ζωής.

Τόσο παλιός, με εξουσία σε κάθε μορφή, κτηνώδη ή ήπια, με τον φόβο της ελευθερίας και της ατομικής μοναδικότητας, και τη συνήθεια του κομφορμισμού.

Εκμεταλλευτήκαμε το σεληνόφως πίσω απ’ το κοιμητήριο Père Lachaise για να πυρπολήσουμε ένα βανάκι της Enedis (εταιρεία ηλεκτρισμού στη Γαλλία, η οποία ελέγχει την κατανομή της ηλεκτρικής παροχής), στην οδό des Rondeaux (στο Παρίσι), τη νύχτα μεταξύ 14ης και 15ης Μάη (2020).

Να πολεμήσουμε ενάντια σε όσους διατηρούν ζωντανό τούτον τον τεχνολογικό εφιάλτη.

Να μην παραιτηθούμε.

Να στείλουμε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον σύντροφό μας, Damien: Κράτα γερά!

Έκνομοι κουκουλοφόροι

Πηγή: actforfreedom

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

___________________________________

* Σημείωση: Η εικόνα είναι από παλιότερη δράση ενάντια στην εταιρεία Enedis. Προστέθηκε για αισθητικούς λόγους.

Γαλλία, Παρίσι: Εμπρησμός διπλωματικού οχήματος

Παρίσι, νύχτα μεταξύ 25 και 26 Μάη, λεωφόρος René Boylesve. Μια πολυτελής BMW με διπλωματικές πινακίδες φλέγεται.

Τα κράτη, πέραν απ’ τις αντιπαραθέσεις τους, συνεργάζονται αναμεταξύ τους ώστε να μας εκμεταλλεύονται. Παίρνουν παράδειγμα το ένα απ’ το άλλο ώστε να μας επιτηρούν όλο και περισσότερο. Δουλεύουν μαζί ώστε να καταστείλουν τους εχθρούς τους, ειδικά εκείνες κι εκείνους που μάχονται ενάντια σε κάθε εξουσία. Ένα παράδειγμα τούτης της συνεργασίας μεταξύ των κρατών αποτελεί η έκδοση του συντρόφου μας Gabriel Pombo Da Silva απ’ την Πορτογαλία στην Ισπανία. Του ευχόμαστε μπόλικη δύναμη και, με δαύτες τις φλόγες, του στέλνουμε ένα μικρό σινιάλο συνενοχής.

Η αλληλεγγύη μας δε γνωρίζει σύνορα.

Ζήτω η Μαύρη Διεθνής, ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Παρίσι: Εμπρησμός οχημάτων του Δημοτικού Συμβουλίου

Ακούσατε, ακούσατε, ευυπόληπτοι πολίτες! Ευτυχείς υποτελείς του καλύτερου απ’ όλους τους πιθανούς κόσμους. Η παράσταση θ’ αρχινήσει ξανά. Συνηθισμένα πράγματα!

Έπειτα από δαύτη τη θλιβερή μα χρήσιμη παρεμβολή (η οποία μας επέτρεψε να πειραματιστούμε σε μεγάλο βαθμό με τις νέες τεχνικές παρακολούθησης κι ελέγχου), το εκλογικό πανηγύρι θα λάβει χώρα, εν τέλει, την 28η Ιούνη (ημερομηνία του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών, οι οποίες θα έπρεπε να είχαν διεξαχθεί στις 22 Μάρτη, αλλά αναβλήθηκαν εξαιτίας της επιδημίας του κορωνοϊού). Είστε έτοιμοι;

Αδιαφορούμε για το ποιος θα είναι ο επόμενος δήμαρχος τούτης της πόλης. Είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία και ενάντια σε κάθε πολιτικό, όποιο κι αν είναι το πεδίο του.

Ως ελάχιστη συνεισφορά σε αυτήν την εποχή, η οποία προφανώς ευνοεί τις νυχτερινές δράσεις που πραγματοποιούνται από μικρές ομάδες, τη νύχτα μεταξύ 18-19 Μάη πυρπολήσαμε ένα ημιφορτηγό κι ένα αμάξι του Δημοτικού Συμβουλίου του Παρισίου, στην οδό Corvisart.

Κάτω η εξουσία, ζήτω η λευτεριά!

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Contes: Επαναλαμβανόμενα σαμποτάζ ενάντια στη νέα κεραία αναμετάδοσης

Contes (Αλπ-Μαριτίμ, νοτιοανατολική Γαλλία): Επαναλαμβανόμενα σαμποτάζ ενάντια στη νέα κεραία αναμετάδοσης… προσοχή όμως στους καβατζωμένους μπάτσους – 16 Ιούνη 2020

Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν αυξηθεί τα σαμποτάζ ενάντια στην εγκατάσταση μιας κεραίας αναμετάδοσης της Free (στμ: γαλλική εταιρεία τηλεπικοινωνιών) στην Contes, στην Αλπ-Μαριτίμ, η οποία πρόκειται να εξοπλιστεί με τεχνολογία 5G. Χωροφύλακες καβατζωμένοι στα πέριξ συνέλαβαν δύο νεαρούς την Τρίτη 16 Ιούνη. Ήταν λόγω των δύο αυτών συλλήψεων που μάθαμε για τα διάφορα άλλα σαμποτάζ ενάντια στην ίδια κεραία.

“Το σούρουπο της Τρίτης 16 Ιούνη έγινε μπούκα ακόμη μια φορά στο σημείο όπου βρίσκεται η κεραία αναμετάδοσης σήματος 5G στην Contes (στην Αλπ-Μαριτίμ), το οποίο έχει αποτελέσει στόχο διάφορων επιθέσεων τις τελευταίες βδομάδες. Εκείνο μόλις το απόγευμα, το σημείο είχε τεθεί υπό την παρακολούθηση χωροφυλάκων απ’ το τμήμα ερευνών της Μαρσέιγ και απ’ τον τομέα ερευνών της Νίκαιας. Οι τελευταίοι προχώρησαν σε ανάκριση δύο αντρών, ηλικίας 25 ετών, οι οποίοι διέμεναν στη Νίκαια και στην Τεντ (στην Αλπ-Μαριτίμ). Αυτήν την Πέμπτη συνελήφθησαν και οι δύο, με τις προερχόμενες από ανοιχτή εισαγγελική έρευνα κατηγορίες της “φθοράς ξένης περιουσίας με επικίνδυνα μέσα και εγκληματική οργάνωση”. Έχει αιτηθεί δικαστική προσφυγή εναντίον τους, όπως ανακοίνωσε η εισαγγελία της Νίκαιας.

Τούτες είν’ οι πρώτες συλλήψεις που συνδέονται με τις επαναλαμβανόμενες μπούκες σε δαύτο το σημείο που διαχειρίζεται η Free, η εταιρεία τηλεπικοινωνιών. Στις 30 Απρίλη κόπηκαν τα καλώδια, ενώ είχαν μόλις ξαναρχίσει στο σημείο οι εργασίες εγκατάστασης της κεραίας ύψους 21 μέτρων, έπειτα από ενάμιση μήνα διακοπής λόγω καραντίνας. Στα μέσα του Μάη, και ενώ η κεραία είχε πλέον εγκατασταθεί και ήταν έτοιμη προς χρήση, σημειώθηκε άλλη μία εισβολή. Τα τεχνικά και επιστημονικά κλιμάκια της αστυνομίας τότε διεξήγαγαν έρευνα, και τοποθετήθηκε στο σημείο σύστημα παρακολούθησης. Τούτο δεν απέτρεψε τη φθορά διάφορων ανεμιστήρων στο ίδιο σημείο, στις 15 Ιούνη.

Οι επαναλαμβανόμενες αυτές επιθέσεις έχουν πραγματοποιηθεί σ’ ένα ιδιαιτέρως τεταμένο τοπικό συγκείμενο. Ο σταθμός τηλεπικοινωνιών της Contes έχει υπάρξει στην πραγματικότητα ήδη εδώ και αρκετούς μήνες αντικείμενο πολλαπλών διενέξεων από πλευράς των κατοίκων. Το δημαρχείο και οι κάτοικοι τούτης της ενδοχώρας της Νίκαιας έχουν πράγματι αντιταχθεί για σχεδόν έναν χρόνο στην εγκατάσταση δαύτου του εξοπλισμού που συνδέεται με το δίκτυο 5G. Μια πρώτη διέξοδος προέκυψε απ’ τον δικαστή συνοπτικών διαδικασιών του διοικητικού δικαστηρίου, ο οποίος εκκίνησε δικαστικές διαδικασίες για τη Free τον προηγούμενο Αύγουστο. Η απόφαση για το κατά πόσον αξίζει η εγκατάσταση αναμένεται τους ερχόμενους μήνες. […]

Οι επαναλαμβανόμενες προκλήσεις φθορών στο σημείο της κεραίας τηλεπικοινωνιών της Contes αποτελούν μέρος ενός εξαιρετικά σύνθετου εθνικού ζητήματος. Σχεδόν είκοσι σαμποτάζ και συμβολικές καταστροφές κεραιών αναμετάδοσης έχουν καταγραφεί απ’ τις αρχές του Απρίλη ανά τη Γαλλία (στις περιοχές της Γιούρα, της Βρετάνης και του Παρισίου, μεταξύ άλλων).”

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Γκρενόμπλ: Συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις σε κεραίες αναμετάδοσης

Εμπρηστικές επιθέσεις στην Γκρενόμπλ

Κενή ζωή ή ανυπακοή;

Κάθε μέρα της ζωής σου, το σώμα σου μιλά. Και το σώμα σου δεν μπορεί να πει ψέματα.

Ακούς τον αχό των μηχανών, το βουητό των drones, των ελικοπτέρων… το τρεμόπαιγμα απ’ τα φώτα neon, απ’ τα φώτα του δρόμου;

Πόσες ώρες της μέρας σπαταλάς μπροστά από μια οθόνη τηλεόρασης; Από μια οθόνη υπολογιστή; Tablet; Smartphone; Πίσω από ‘να παράθυρο; Πίσω από ‘να παρμπρίζ;

Δε σ’ ενοχλεί που τα παράθυρα δεν ανοίγουν; Το air-condition λύνει το πρόβλημα;

Τα προγράμματα, τα apps, οι αλγόριθμοι καθοδηγούν τη ζωή σου;

Πόσες ώρες τη μέρα κοιμάσαι; Και, ακόμη πιο σημαντικό, ποια η ποιότητα του ύπνου σου;

Αντιλαμβάνεσαι ακόμα τα ερεθίσματα που σε περιτριγυρίζουν;

Πώς αντιδράς στον ήχο, στο φως, στη θερμότητα, στο άγγιγμα;

Η μουσική είν’ ένας τρόπος να καλύπτεται η σιωπή ή να εγείρονται συναισθήματα;

Πόσα απ’ τα συναισθήματά σου χρειάζονται αλκοόλ ή ναρκωτικά για να εκφραστούν;

Με το σώμα σου κάνεις άραγε πολλές και ποικίλες κινήσεις; Εξερευνάς για καινούργιες, για ένα νέο εύρος;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνθήκη επιβεβλημένης απάθειας;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνεχής επέλαση ήχων, τεχνητών φωνών, βίντεο, διαφημίσεων, διαφημιστικών σλόγκαν;

Ποια αισθήματα αιώνιου μεγαλείου εγείρουν όλα δαύτα;

Δε χρειάζεσαι κάποιες στιγμές στοχασμού; Θυμάσαι καν πώς είναι;

Πόσο μακριά μπορείς να κοιτάξεις; Αν είναι μόλις λίγες δεκάδες μέτρα μακριά, τι ψυχική κατάσταση πιστεύεις πως γεννά κάτι τέτοιο;

Πώς σ’ επηρεάζει το πλήθος; Πόσο χώρο χρειάζεται το σώμα σου;

Πώς σ’ επηρεάζει το μέγεθος του δωματίου στο οποίο ζεις; Ο αριθμός των γωνιών στα δεξιά; Ο αριθμός των παράλληλων γραμμών, των τετραγώνων, των γεωμετρικών σχημάτων;

Δε χρειάζεσαι να κοιτάξεις τον ουρανό; Να χαζέψεις το νερό; Ν’ αντικρίσεις τα δέντρα, τα ζώα;

Αυτός είν’ άραγε ο λόγος για τον οποίον έχεις σκυλιά, γατιά, φυτά σε γλάστρα, μπαλκόνι, ή για τον οποίον πας στο πάρκο;

Από πού προέρχεται η τροφή σου; Ποια η σχέση σου μ’ αυτήν; Θεωρείς πως ό,τι τρως είναι καλό για ‘σένα;

Θυμάσαι την τελευταία φορά όπου έφαγες κάτι που να μην προέρχεται από σούπερ μάρκετ;

Πόσο μπορείς ν’ αντέξεις δίχως να γνωρίζεις τι ώρα είναι;

Πόσο σ’ επηρεάζει η αναμονή; Η αναμονή στην ουρά, η αναμονή στην κίνηση, η αναμονή για κατούρημα, η αναμονή να μάθεις πώς να ιεραρχείς τις ανάγκες σου;

Πώς σ’ επηρεάζει η καταστολή των επιθυμιών σου; Το καλούπωμα, η διάψευση, η ερωτική απογοήτευση απ’ την παιδική ηλικία; Ο φόβος ή η ανταγωνιστικότητα για τα άτομα του ίδιου βιολογικού φύλου; Ο ερωτισμός ως μέσο αναπαραγωγής/ελέγχου;

Η απόλαυση είν’ άραγε επικίνδυνη; Δύναται ο κίνδυνος να προσφέρει ευχαρίστηση;

Δε νιώθεις ακόμη καμιά φορά την αγριότητα μέσα σου; Το ζωώδες;

Δε νιώθεις δα ένα κενό, μια έλλειψη νοήματος τόσο αβάσταχτη που δύσκολα μπορεί ν’ αποτυπωθεί με λέξεις;

Δε νιώθεις καμιά φορά να βρίσκεσαι στις παρυφές της έσχατης απώλειας του ελέγχου;

Δε θεωρείς πως τούτο αποτελεί σημάδι;

Τη νύχτα 17-18 Μάη του 2020, πυρπολήσαμε την κεραία αναμετάδοσης στο Haute-Jarrie.

Τουλάχιστον δύο ακόμη κεραίες δέχθηκαν επίθεση την ίδια ώρα σε άλλα σημεία της Γκρενόμπλ.

Οι κεραίες αναμετάδοσης συγκαταλέγονται αναμεταξύ των όσων έχουν εισβάλει και παραμορφώσει το τοπίο. Χρησιμοποιούνται για μαζική επικοινωνία, σύντομα και στα πιο απομακρυσμένα σημεία. Προς το παρόν, οι εγκαταστάσεις του 5G αξιοποιούνται για τον σκοπό αυτόν.

Οι ασυναρτησίες και το κουβεντολόι των μαζών, καθώς κι οι ατελεύτητες διαφημίσεις, αποκαλύπτουν το πραγματικό επικοινωνιακό κενό, την απουσία αληθινής επικοινωνίας. Δε δύναται, όμως, να υπάρξει αληθινή επικοινωνία δίχως αληθινές κοινωνικές σχέσεις. Οι απατηλές “κοινωνικές σχέσεις” των κοινωνικών δικτύων αποτελούν σαφέστατη ένδειξη περί αυτού.

Τούτη η υπαρξιακή κενότητα της εποχής είναι λοιπόν μετρήσιμη, συγκεκριμένα μέσω του ατέρμονου επικοινωνιακού κενού που τη διαπερνά.

Δεν ποθούμε έναν κόσμο όπου η εγγύηση πως μπορούμε να επικοινωνούμε εξ αποστάσεως, πάντα και παντού, ανταλλάσσεται με το να παρακολουθούμαστε και να επιτηρούμαστε συνεχώς.

Μακριά απ’ τους ηλιθίους που είναι χαρούμενοι μ’ έναν κόσμο και μια ζωή “βελτιστοποιημένη”, και οι οποίοι δε συνειδητοποιούν –ή δε δέχονται– πως ανταλλάσσουν μια ολοένα αυξανόμενη ποσότητα περιορισμών με μια όλο και πιο φρικτή ποιότητα ζωής. Τίποτα πιότερο από μια ύπαρξη ενδεδυμένη με τ’ αξιομίσητα κουρέλια μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό.

Μες σ’ έναν κόσμο εγκλωβισμένο στο κενό, η γη –πέραν του ότι έχει αποικιοποιηθεί απ’ τα ανθρώπινα όντα, πέραν του ότι έχει υπερκαλυφθεί από ασφάλτινες πληγές, πέραν της καταστροφής τόσο πολλών άλλων μορφών ζωής που φιλοξενεί, κλπ.– απ’ άκρη σ’ άκρη είναι μπουκωμένη και τετραγωνισμένη από εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών (μεταξύ πολλών άλλων). Ακόμη και στον ουρανό, ο οποίος τέμνεται από πάμπολλες γραμμές αερομεταφορών, δεν είναι πια οι αστερισμοί μα ο καταιγισμός δορυφόρων που ταξιδεύουν στον χώρο.

Ραδιενέργεια, ηλεκτρομαγνητικά κύματα, μόλυνση και κάθε είδους ιοί συνθέτουν το όλο και πιο μολυσμένο οξυγόνο του 21ου αιώνα.

Δεν εκπλήσσει το ότι τούτος ο κόσμος, έχοντας υπόψιν όλα δαύτα, μιλά για μια “ανοιχτή φυλακή”. Κι όλα αυτά ενόσω η τρέχουσα πανδημία έχει επιτρέψει και θα συνεχίσει να επιτρέπει στο Κράτος να μας θέτει, μέσω των περιορισμών, σε απομόνωση – πλασμένη ομολογουμένως στα μέτρα των περισσοτέρων.

Για εκείνες που αμφισβήτησαν τη συνθήκη αυτή, το σύστημα εγκλεισμού αποτελεί την αναγκαία τιμωρητική έκφανση της κυβερνητικής οργάνωσης της ζωής. Μια οργάνωση η οποία σύντομα θα οδηγήσει σε ευρύτατη επιτήρηση κι έλεγχο των μαζών, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, τις κάμερες και τα smartphones με αναγνώριση προσώπου, κι όλα αυτά μέσω των πλησιέστερων δικτύων στο ίντερνετ.

Τα περιοριστικά μέτρα απέδειξαν επαρκώς πως οι τηλεπικοινωνίες είναι κεντρικής σημασίας για τις ζωές των ανθρώπων, σε σημείο οι τελευταίοι ν’ αποδέχονται τον αυτο-εγκλεισμό.

Ενόσω κάποια άτομα πίσω απ’ τις βιτρίνες τους (“πορείες”, “διαδηλώσεις”…) έχουν διαλέξει το διαστρευλωμένο είδωλό τους, κάποια άλλα (συνέχισαν να) προπαγανδίζουν την εξέγερση βάφοντας, σπάζοντας, σαμποτάροντας και πυρπολώντας.

Τι επιλογές μάς έχουν απομείνει σ’ αυτόν τον κόσμο;

Αυτές μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό, με ανησυχίες μονάχα για το νέο gadget προς αγορά, ή το νέο app προς download;

Ή εκείνες της ανυπακοής και της εξέγερσης, με ανησυχίες για εμπειρίες ευαίσθητες και βιωμένες σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας, για ατομική αυτοπραγμάτωση απεκδεδυμένη απ’ όσο το δυνατόν περισσότερους κοινωνικούς φραγμούς…;

Ανυπακοή είναι να ξεμακραίνουμε από δαύτη την κενή ζωή.

Νυχτερίδες που διαχέουν τη Φωτιά

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Τουλούζη: Ένας πύργος τηλεπικοινωνιών λιγότερος

Για να το πούμε απλά: Τα τόσο πρωτόγνωρα επίπεδα επιτήρησης μας έχουν εξοργίσει ακόμη περισσότερο και μας έκαναν να ποθούμε να δράσουμε. Η αδράνεια, στα μάτια μας, ισούται με την αποδοχή αυτής της κατάστασης.

Ως συνήθως, το γεγονός πως η επιτήρηση λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά, οφείλεται στο ότι οι πολίτες την αποδέχονται πειθήνια, βυθισμένοι στην ψηφιακή τους φούσκα, συνεχίζοντας τη διασκέδαση και την τηλε-εργασία. Τούτη η συνθήκη αποτελεί πλέον, πιότερο από ποτέ, τον ομφάλιο λώρο που τους κρατά δέσμιους σε δαύτη τη θλιβερή ζωή.

Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίον πυρπολήσαμε μια κεραία αναμετάδοσης για κινητά τηλέφωνα, τη νύχτα μεταξύ 5ης και 6ης Μάη, στην Τουλούζη, στην ανατολική μεριά του Pont de l’Embouchure. Ήταν ευκολότερο απ’ ότι περιμέναμε.

Είναι εμφανές πως δεν είμαστε οι μόνοι άνθρωποι που βράζουν από οργή, και αυτό μάς χαροποιεί. Ανυποχώρητες εχθροπραξίες ενάντια στον πολιτισμό και τις στοίβες περιττωμάτων που τον συναπαρτίζουν.

Πηγή: insuscettibilediravvedimento

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Τουλούζη: Εμπρησμός 11 υπηρεσιακών οχημάτων της Toulouse Métropole Habitat

Όχι, δε χτυπήσαμε λάθος στόχο – Θάνατος στο Κράτος, κοινωνικό και μη!

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ 24 και 25 Απρίλη του 2020, πυρπολήθηκαν 11 υπηρεσιακά οχήματα της Toulouse Métropole Habitat (εταιρεία κοινωνικής στέγασης στη μητρόπολη της Τουλούζης).

Σήμερα, όπως και χθες, πάντα ποθούμε να επιτεθούμε σε κάθε προσβάσιμο δομικό στοιχείο τούτου του πολιτισμού, απ’ το πιο στρατιωτικοποιημένο ως το πιο “κοινωνικό”, και τα περιοριστικά μέτρα δε θα μας αποτρέψουν απ’ το να συνεχίσουμε τις εξωτερικές μας δραστηριότητες, είτε πρόκειται για έναν πρωινό περίπατο ώστε να εντοπίσουμε έναν στόχο, είτε για ένα νυχτερινό σουλάτσο ώστε να τον πυρπολήσουμε.

Η Toulouse Métropole Habitat, όπως όλα τα υπόλοιπα “κοινωνικά” παραρτήματα της κυβέρνησης, αποτελεί ένα μέσο κοινωνικής ειρήνευσης.

Δε γουστάρουμε το άθλιο “κοινωνικό κράτος” σας, δε θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε μια φυλακή, μα να την κάψουμε συθέμελα!

Μην ανησυχείτε, όταν βγήκαμε έξω είχαμε και βεβαίωση-λόγο για τη μετακίνησή μας: να πυρπολήσουμε τον σκατένιο τούτο κόσμο.

Ανεύθυνες/οι

ΥΓ: Η δράση αυτή δεν είναι δα και τίποτε το συνταρακτικό: δίχως να θέλουμε να μπούμε σε λεπτομέρειες, αποφεύγοντας τη διευκόλυνση της προανάκρισης των γαμωερευνητών, άπαντα όσα χρησιμοποιήθηκαν στη σύντομη αυτή τσάρκα μπορούν να βρεθούν σε όλα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Δε χρειάζονται και πολλά: λίγη οργή, λίγη κατόπτευση, ένα πακετάκι προσανάμματα κι ένα μπουκαλάκι βενζίνα.

Σ’ εκείνες κι εκείνους που διώχνονται απ’ τα σπίτια ή τις χώρες όπου διέμεναν, σ’ εκείνες κι εκείνους που βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι στις φυλακές -είτε πρόκειται για κλουβιά είτε για δουλειές-, σ’ εκείνες κι εκείνους που δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους να δεθούν, σ’ εκείνες κι εκείνους που δολοφονούνται επειδή δεν είχαν συμπληρώσει ένα κωλόχαρτο… ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ!

ΥΓ2: Κατά τύχη συμπέσαμε με την επέτειο μιας άλλης δράσης *

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

____________________________________

* Γαλλία: Επίθεση με μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα της Τουλούζης

Τη νύχτα της Τρίτης 26 Απρίλη επιτεθήκαμε με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα [στην περιοχή Ζολιμόν της Τουλούζης].

Δε θα σας αραδιάσουμε ψέματα.
Έχουμε μπουχτίσει.
Μπουχτίσαμε να μας πλασάρουνε πως «αύριο θα ’ναι καλύτερα τα πράγματα».
Μπουχτίσαμε να περιμένουμε το κοινωνικό το κίνημα.
Μπουχτίσαμε απ’ τα μονότονα και θλιβερά «πάει για την επόμενη βδομάδα».
Μπουχτίσαμε με το θέαμα της αμφισβήτησης όπου ο φόβος κολλάει στο στομάχι και η παραίτηση μες στο κεφάλι.
Μπουχτίσαμε να τσεκάρουμε στο ίντερνετ «πού παίζει και γαμώ τις φάσεις» ή ν’ αυνανιζόμαστε με συγκρούσεις βιντεοσκοπημένες κι ανεβασμένες στο youtube.
Μπουχτίσαμε να διανύουμε 600 χιλιόμετρα για ένα μπάχαλο.
Μάλλον πρόκειται για νέο άθλημα. Ή ακόμη χειρότερα. Για νέα επιδεξιότητα.
Επαγγελματίες μπάχαλοι κοινωνικών κινημάτων.
Κωλολέει για το αγωνιστικό βιογραφικό.
Μπουχτίσαμε να περνιέται για νίκη το να ρίχνουμε δυο τενεκεδάκια ή να μπλοκάρουμε τον δρόμο μ’ έναν κάδο και να μας την πέφτουνε με δακρυγόνα.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι γουστάρουμε ενώ δεν κουνιέται φύλλο.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι συμφωνούμε.
Μπουχτίσαμε να παριστάνουμε ότι μας καίγεται καρφί για τον [εργασιακό] νόμο Ελ-Κομρί.
Δεν περιμέναμε τη νέα έκδοση αγανακτισμένων 2.0 [με τις «Ολονυχτίες» τους] για να ’μαστε στο πόδι τις νύχτες.
Να το πούμε το πράμα όπως είναι.
Είμαστε ανυπόμονοι.
Δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο θα πρέπει να δώσουμε ραντεβού με την εξουσία για να την αμφισβητήσουμε περικυκλωμένοι απ’ όλο και περισσότερους ένστολους και μπατσοπασιφιστές.

Το κάναμε για να το φχαριστηθούμε.
Το κάναμε για να σηματοδοτήσουμε μια ρήξη.
Επειδή νιώθουμε χαρά, αλλά είμαστε και τίγκα στην οργή.
Όπου κι αν μας περιμένετε, δε γουστάρουμε να σκάσουμε εκεί.

Θα θέλαμε να στείλουμε μια διπλή μαχητική αγκαλιά.
Πρώτα, στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο στην Ισπανία.
Μετά, στους συντρόφους και στις συντρόφισσες απ’ τις Βρυξέλλες που επίσης υφίστανται καταστολή, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για τρομοκρατία.

Η αλληλεγγύη μας είναι η επίθεση, το έγκλημά μας η λευτεριά.

Τα ματαλέμε.

Γαλλία, Lapugnoy: Εμπρησμός καταλύματος κυνηγών

ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΤΟΙΧΟΙ

Σύμφωνα με μιντιακές ανακοινώσεις, ένα κατάλυμα κυνηγών στο Lapugnoy καταστράφηκε ολοσχερώς λόγω εμπρησμού αργά το βράδυ της 27ης Μαρτίου. Ήταν το τρίτο κυνηγετικό κατάλυμα που πυρπολήθηκε στα βόρεια της Γαλλίας μέσα σε μια βδομάδα.

Πηγή: bite back

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Ιζέρ: Όμορφο, όπως το δημαρχείο τυλιγμένο στις φλόγες

Στις 17 Απρίλη, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, αφέθηκε ένα αμάξι μπροστά στο τοπικό Δημαρχείο στη Villefontaine, στην Ιζέρ. Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές ανακοινώσεις των μπάτσων, το όχημα πυρπολήθηκε. Είχε κλαπεί έναν μήνα νωρίτερα, από την παραπλήσια περιοχή του Saint-Quentin-Fallavier.

Η πρόσοψη του Δημαρχείου μαύρισε απ’ τις φλόγες για περίπου 100 τετραγωνικά μέτρα, σύμφωνα με την πυροσβεστική. Ο χώρος της ρεσεψιόν δέχθηκε επίσης ζημιές “για τέσσερα με πέντε μέτρα εσωτερικά”, σύμφωνα με την εισαγγελική υπηρεσία της Βιέν.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Τουλούζη: Εμπρηστική επίθεση σε υποκατάστημα της τράπεζας Caisse D’ Epargne

Πόλεμος στον πόλεμο! Εν αναμονή της επομένης μέρας…

Τη νύχτα της 14ης προς 15η Απρίλη, πυρπολήθηκε η είσοδος της τράπεζας Caisse D’ Epargne στην οδό d’ Adge, στην Τουλούζη.

Ενόσω οι άνθρωποι βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους (όσοι τουλάχιστον έχουν), ενόσω έχει απαγορευτεί να βγούμε μια βόλτα στα βουνά ή στις όχθες ποταμών ή σε κανάλια, ενόσω θεωρείται κατακριτέο το να καθίσουμε σ’ ένα παγκάκι, κι ενόσω οι τσέπες αδειάζουν, παρέχονται σχέδια διάσωσης αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ στις τράπεζες.

Αν υφίσταται πόλεμος, είναι ο πόλεμος που διεξάγουν ορισμένα αχόρταγα καθάρματα έναντι της υπόλοιπης ανθρωπότητας.

Δε θα υπάρξει τελειωμός στα περιοριστικά μέτρα, μήτε επόμενη μέρα, μήτε και κάποιου είδους μεγάλη νύχτα. Ήδη οργανώνονται, ας μην περιμένουμε λοιπόν ωσότου νά ‘ναι αρκετά αργά να εξεγερθούμε!

Πόλεμος στον πόλεμο!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Έκδοση-Μετάφραση: Avis de Tempetes – Αλυσοδεμένοι στην Κορόνα

Η παρούσα έκδοση, αποτελεί ουσιαστικά τη μετάφραση στα ελληνικά του κυρίου κειμένου του 27ου τεύχους του αναρχικού εντύπου για τον κοινωνικό πόλεμο, Avis de Tempetes (Προαναγγελία Καταιγίδας), που εκδίδεται σε μηνιαία βάση στη Γαλλία. Το συγκεκριμένο άρθρο ολοκληρώθηκε στις 14 και δημοσιεύθηκε στις 15 Μαρτίου και αναλύει, μεταξύ άλλων, τα έως τότε δεδομένα των κοινωνικών εξελίξεων και της διαχείρισης από πλευράς των κυρίαρχων, της προκύπτουσας κατάστασης με τη εξάπλωση του κορωνοϊού.

Μια μικρή εισαγωγή…

Η παρούσα έκδοση, αποτελεί ουσιαστικά τη μετάφραση στα ελληνικά του κυρίου κειμένου του 27ου τεύχους του αναρχικού εντύπου για τον κοινωνικό πόλεμο, Avis de Tempetes (Προαναγγελία Καταιγίδας), που εκδίδεται σε μηνιαία βάση στη Γαλλία. Το συγκεκριμένο άρθρο ολοκληρώθηκε στις 14 και δημοσιεύθηκε στις 15 Μαρτίου και αναλύει, μεταξύ άλλων, τα έως τότε δεδομένα των κοινωνικών εξελίξεων και της διαχείρισης από πλευράς των κυρίαρχων, της προκύπτουσας κατάστασης με τη εξάπλωση του κορωνοϊού.

Από τότε μέχρι σήμερα που γράφεται αυτή εισαγωγή, αν και έχει μεσολαβήσει ένα φαινομενικά μικρό διάστημα τριών εβδομάδων, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και αρκετά πρωτόγνωρες. Αν κάτι παρόλα αυτά γίνεται όλο και πιο σαφές, είναι πως οι κυρίαρχοι, σε διεθνές επίπεδο, έχουν αδράξει την ευκαιρία για να επιβάλλουν ένα καθεστώς ολοκληρωτικού ελέγχου, χωρίς υπερβολή, με κάθε μέσο. Εκφοβισμός και μιντιακή τρομοκρατία, απαγόρευση κυκλοφορίας, αστυνομοκρατία και μιλιταριστικά μέτρα, συμβολικός και νοηματικός πόλεμος. Χαρτογράφηση της κίνησης των πληθυσμών μέσω της παρακολούθησης ηλεκτρονικών συσκευών, της περαιτέρω ανάπτυξης του δικτύου καμερών με άμεση διαχείριση από την αστυνομία, της ανάπτυξης ειδικών εφαρμογών καταγραφής ατομικού προφίλ υγείας- κίνησης- κοινωνικής δικτύωσης και άλλα δυστοπικής έμπνευσης μέτρα εφαρμόζονται από τις δημοκρατίες ανά τον κόσμο αυτές τις μέρες.

Κι αν τις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά στη δύση, μια αντίστοιχης έκτασης αναδιαμόρφωση του κοινωνικού περιβάλλοντος προς την κατεύθυνση του ελέγχου και της κρατικής κυρίευσης, έγινε με όχημα την απειλή της “τρομοκρατίας”, σήμερα, η νέα κατάσταση έκτακτης ανάγκης, βρίσκει αφορμή επιβολής στην παγκόσμια εξάπλωση ενός ιού. Αυτός ο νέου τύπου αόρατος “εχθρός”, δίνει ένα πολύ πιο διευρυμένο πεδίο εφαρμογής του ελέγχου στην κυριαρχία, απ’ότι άλλοι “εχθροί”. Ο φόβος γίνεται εργαλείο και η “απειλή” πλεόν εξαπλώνεται σε κάθε κοινωνικό χώρο, σε κάθε συνεύρεση, σε κάθε σπίτι…κάθε άτομο αντιμετωπίζεται ως δυνητικός φορέας της κοινωνικής απειλής. Και η πολιτική της εξουσίας έχει το πιο γόνιμο έδαφος για να εφαρμοστεί, όπου εφαρμοζόταν πάντα, κάπου ανάμεσα στο φόβο και τις παροχές.

Τα ερωτήματα που είναι ανοιχτά αυτή τη στιγμή είναι πολλά. Ποιά θα ήταν η κατάσταση τώρα, εάν δεν είχε επιβληθεί αυτό το μοντέλο κοινωνικής ερήμωσης και απόλυτης ιδιώτευσης; Εάν αυτός ο χρόνος απόστασης από τους θεσμούς δέσμευσής του, όπως τα σχολεία, η εργασία, τα πανεπιστήμια κ.ά., έβρισκε τους ανθρώπους σε μία κατάσταση ζωντανής επανοικειοποίησης των χαμένων τους αδέσμευτων στιγμών; Εάν τους έβρισκε σε καταστάσεις που θα είχαν το περιθώριο να συζητήσουν ενεργά, να αμφισβητήσουν και να αναδείξουν την ανικανότητα του κράτους να φροντίσει για τις ζωές τους, τη στιγμή που οι ανάγκες ζωτικής σημασίας, όπως η τροφή και η υγεία, είναι είτε διαμεσολαβημένες από το χρήμα και την κεροφορία των ισχυρών. Δεν θα ήταν τεράστιο το ρίσκο για όσους ενορχηστρώνουν τον κοινωνικό ελεγχο, να αφήσουν τους ανθρώπους να αυτοοργανωθούν και να αλληλοβοηθηθούν εν μέσω αυτής της περιπέτειας, φροντίζοντας ενεργά για τις ζωές και την υγεία τους;

Αντί αυτών, αυτός ο χρόνος κλείστηκε μέσα σε διαμερίσματα φυλακές , η επικοινωνία αποσυνδέεται από την εγγύτητα και την επαφή, διαμεσολαβείται από συσκευές και ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα, η πλήξη, το άγχος και ο φόβος κυριαρχούν. Η τρέχουσα κρατική διαχείριση, είναι πολύ πιθανό να διασφαλίζει το ότι κατά την επιστροφή στην κανονικότητα, το κράτος εν τέλει θα έχει αναδειχθεί σε ρόλο εγγυητή της ζωής για την κοινωνική πλειοψηφία. Ενώ είναι βέβαιο πως τα ίδια μέσα που χρησιμοποιούνται στο σήμερα, φαινομενικά, για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του ιού, την επόμενη μέρα, θα χρησιμοποιηθούν ως εγγυημένη μέθοδος για την διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και ομαλότητας, απέναντι σε άλλης φύσης “εχθρούς”. Ήδη τα έκτακτα μέτρα σε πολλές περιπτώσεις παγκοσμίως, σε ότι έχουν να κάνουν με τη επιτήρηση της δημόσιας ζωής, έχουν ένα βάθος χρόνου εφαρμογής πολλών μηνών από τώρα. Οι συνέπειες, άλλωστε, των όσων έκτακτων μέτρων λήφθηκαν, βιώνονται ήδη και θα βιωθούν ακόμη πιο έντονα, από τους καταπιεσμένους, με την περαιτέρω οικονομική αφαίμαξη να καραδοκεί. Αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά και εμείς αλλά και οι τεχνοκράτες της εξουσίας. Με αυτό κατά νου, δεν πρέπει να περιμένουμε πως μπροστά στις όποιες αντιδράσεις θα βρεθούν απροετοίμαστοι.

Ασκήσεις λοιπόν απόλυτου ελέγχου και επιβολής από τα κράτη, ασκήσεις νέων όρων κερδοφορίας από το κεφάλαιο… Κι εμείς; Τι κάνουμε όσοι ονειρευόμαστε την καταστροφή του κόσμου της διαμεσολάβησης, της εκμετάλλευσης και της υποταγής; Ο ίδιος ο τρόπος που έχουμε μάθει να κινούμαστε, οι όροι συνάντησής μας, επικοινωνίας και οργάνωσης, η ευελιξία και η φαντασία στις παρεμβάσεις και τις επιθέσεις μας, οι δυνατότητες μας και οι δομές για αντιπληροφόρηση και διάχυση του ανατρεπτικού λόγου, τα εγχειρήματα συμμετοχικής και αμφίδρομης αλληλεγγύης, δοκιμάζονται σε πολύ σημαντικό βαθμό μέσα στην επιβολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, συναντώντας τα όριά τους, τόσο οργανωτικά, όσο και περιεχομενικά. Δοκιμάζεται η οπτική μας, η ικανότητα μας να αναλύσουμε την κατάσταση που βιώνουμε, μακριά από τα φίλτρα της κυριαρχίας. Στην κατεύθυνση του εμπλουτισμού και της όξυνσης αυτών λοιπόν, πήραμε την πρωτοβουλία να μεταφράσουμε και να δημοσιεύσουμε το παρακάτω κείμενο, θέλοντας να συμβάλουμε συγχρόνως στην επικοινωνία και την ανταλλαγή σκεπτικών πέραν των συνόρων. Διότι παρατηρώντας την ελληνική περίπτωση, μπορεί κανείς να πει πως η έως τώρα κινητοποίηση των συλλογικοποιήσεων και πρωτοβουλιών του αναρχικού χώρου, επικεντρώνεται ως επί τω πλείστον στην παροχή αλληλέγγυας βοήθειας. Οι όροι με τους οποίους αυτό γίνεται χωράνε πολλή συζήτηση και προβληματισμό, παρόλα αυτα δεν θα αποτελέσει αντικείμενο αυτής της σύντομης εισαγωγής. Θεωρούμε ωστόσο πως με τη δημοσίευση του μεταφρασμένου κειμένου, φωτίζεται η επιθετική προοπτική, αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικότητας του αναρχικού αγώνα, που τις μέρες αυτές εκλείπει.

Το αν εν τέλει, η υπάρχουσα κατάσταση, θα λύσει τα χέρια της εξουσίας ανά τον κόσμο για περαιτέρω επικράτηση και κερδοφορία, ή αν θα αποβεί επιβλαβής και θα ανοίξει δυνατότηττες αμφισβήτησης και εξέγερσης, θα φανεί σύντομα. Σε αυτό το διάστημα ας μην παραμείνουμε θεατές…

10 Απρίλη 2020

Σημειώσεις επί της μετάφρασης:
Οι υπότιτλοι των κεφαλαίων έχουν δοθεί από εμάς, για να διευκολύνουν την ανάγνωση. Σε ορισμένα σημεία του κειμένου, χρειάστηκε να γίνει ελεύθερη μετάφραση, χωρίς να αλλοιωθεί ωστόσο το περιεχόμενο. Τα πρωτότυπο κείμενο μπορούν να βρεθούν ηλεκτρονικά στον ακόλουθο σύνδεσμο.
https://avisdetempetes.noblogs.org/files/2020/03/Avisdetempetes27.pdf

ΑΛΥΣΣΟΔΕΜΕΝΟΙ στην ΚΟΡΟΝΑ

“Δεν υπάρχουν βοσκοί χωρίς πρόβατα”

“Η τυραννία, η πιο επικίνδυνη, δεν είναι αυτή που παίρνει τη μορφή της αυθαιρεσίας, αλλά αυτή που μας έρχεται καλυμμένη πίσω από τη μάσκα της νομιμότητας”
Α. Λιμπερτάδ, 1907

Μία από τις πρώτες σκέψεις που μας έρχεται στο μυαλό, με την επιδημία του κορωνοϊού, που εξαπλώνεται παγκόσμια και με τα μέτρα που ακολουθούν (το ένα μετά το άλλο), από την Κίνα μέχρι την Ιταλία είναι να αναρωτιόμαστε ποιός ανάμεσα στην “κότα” της εξουσίας και στο “αυγό” της υποταγής κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία απότομη κρατική επιτάχυνση ελέγχων, απαγορεύσεων, κλείσιμο των επιχειρήσεων, καταστημάτων, δημοσίων υπηρεσιών, στρατιωτικοποίησης, διαταγών, μιντιακών βομβαρδισμών, ‘κόκκινων ζωνών”, επιτάξεων, απόμονώσεων, όπως επίσης και νεκρών, νοσούντων και αυξανόμενης φτώχειας (πράγμα τυπικό σε κάθε κατάσταση πολέμου ή καταστροφών) που, σίγουρα, δεν πέφτει από τον ουρανό. Αυτή η κρατική διαχείριση ανθεί αφενός μεν πάνω σε ένα καλά προετοιμασμένο έδαφος εξαιτίας των συνεχών παραιτήσεων των “υπηκόων” από κάθε δικαίωμα τυπικής ελευθερίας στο όνομα μιας ασφάλειας – αυταπάτης. Αυτή η κρατική διαχείριση βασίζεται επίσης στη γενικευμένη παράδοση της κοινωνίας και ανάθεσης στο κράτος κάθε πλευράς της ζωής της, αλλά και στην απώλεια της αυτόνομης ικανότητας των ατόμων να σκεφτούν έναν άλλον κόσμο, εντελώς διαφορετικό από αυτόν που βιώνουν καθημερινά.

Όπως το έλεγε ένας αναρχικός, εδώ και δύο αιώνες, το να κυβερνιέσαι σημαίνει “να είσαι κρατούμενος, να επιτηρείσαι να κατασκόπευεσαι, να προσηλυτίζεσαι, να ελέγχεσαι, να εκτιμάσαι, να λογόκρινεσαι, να κουμαντάρεσαι”. Και όλα αυτά με το πρόσχημα της “δημόσιας ωφέλειας” και στο όνομα του “γενικού συμφέροντος”.

Όμως Τίποτα δεν αλλάζει αν η δικτατορία ασκείται από ένα άτομο, από μία μικρή ομάδα ή από την πλειοψηφία. Τίποτα δεν αλλάζει αν παρακινείται από βίτσιο ή από “αγνές προθέσεις”. Τίποτα δεν αλλάζει αν γίνεται σε καιρό επιδημιών τεχνολογικής προέλευσης ή, πιο απλά, σε περίοδο κοινής γρίπης.

Όποιες και αν είναι οι δικαιολογίες προφύλάξης που επικαλείται η κυβέρνηση, όποια και αν είναι τα προσχήματα ασφαλείας πάνω στα οποία βασίζεται κάθε κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις είναι από τη φύση τους εχθροί της ελευθερίας και, βέβαια, η παρούσα συγκυρία κάθε άλλο παρά μας διαψεύδει. Σε αυτές τις προφανείς διαπιστώσεις που εκστασιάζουν τους θαυμαστές της εξουσίας “από τα πάνω” και όσους “από τα κάτω” ανοιγοκλείνοντας τα ματοτσίνορα, την ονειρεύονται, εμείς λέμε ότι δεν υπάρχουν βοσκοί χωρίς πρόβατα.

Εάν λοιπόν η ύπαρξη μίας κεντρικής εξουσίας, με τη μορφή Κράτους επιτρέπει την ξαφνική επιτήρηση στο σπίτι ολόκληρων τμημάτων του πληθυσμού, σε μία κλίμακα που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε, αυτό οφείλεται στην ηθελημένη υποταγή των “υπηκόων” που έχει προετοιμαστεί, που έχει εμπεδωθεί και που, συνεχώς, ανανεώνεται από την εξουσία. Κι αυτή η κατάσταση της κοινωνίας κάνει αυτά τα μέτρα δυνατά και, ιδίως, αποτελεσματικά.

Χθες λοιπόν, στο όνομα του πολέμου, ή της “τρομοκρατίας”, σήμερα στο όνομα μιας επιδημίας, αύριο στο όνομα μιας οποιασδήποτε πυρηνικής οικολογικής καταστροφής.

Η αναγκαιότητα του επείγοντος, αλλά και ο φόβος, είναι οι δύο βασικοί συμβουλάτορες των “υπηκόων” που αδειασμένοι από κάθε δικό τους εσωτερικό κόσμο, θα βρουν, αντανακλαστικά, καταφύγιο στο μόνο πράγμα που γνωρίζουν : στα μπράτσα – αγκαλιά του Πατέρα Κράτους και κάτω από τα φουστάνια της Μητέρας Επιστήμης. Αυτή η κατάσταση προέκυψε από δύο παράγοντες. Αφενός από την καθημερινή δουλειά αρκετών δεκαετιών που είχε σκοπό τη συντριβή όσων εναντιονόντουσαν στην κυρίαρχη τάξη (στα πεδία της μισθωτής εργασίας, του σχολείου, της οικογένειας, της θρησκείας, της πατρίδας, του φύλου), μετά την τελευταία έφοδο στον ουρανό της δεκαετίας του 70. Αφετέρου με την ίδια δουλειά που γινόταν από το σύνολο των εξουσιαστών και των ρεφορμιστών που δεν σταμάτησαν ποτέ να θέλουν να μετασχηματίσουν τα άτομα σε αγέλη, οδηγώντας τα, την ίδια στιγμή, σ’ έναν κόσμο που συνδυάζει ατομικισμό και συναίσθηση αγέλης.

Ασκήσεις εθελούσιας δουλείας

“Για το άτομο δεν υπάρχει καμία αναγκαιότητα που να απορρέει από τη λογική για να θεωρείται πολίτης. Αντίθετα. Το κράτος είναι η κακοδαιμονία του ατόμου. Πρέπει το κράτος να εξαφανιστεί. Αυτή είναι η επανάσταση που θέλω να κάνω. Να καταστρέψουμε την ιδέα του Κράτους. Να κάνουμε την ελεύθερη βούληση και τις (μεταξύ μας) συγγένειες το μοναδικό δεσμό κάθε συνεταιρισμού. Κι εκεί θα είναι ο σπόρος μιας ελευθερίας που θα έχει μία εγκυμοσύνη” Χ.Ίψεν 1871

Μία δεκαετία μετά από αυτήν τη δήλωση που υπήρχε σε γράμμα σταλμένο σε έναν κριτικό λογοτεχνίας, ο νορβηγός δραματουργός Χένρικ Ίψεν (που ήταν εισοδηματίας) έγραψε ένα θεατρικό έργο που θα άναβε τα αίματα μερικών αναρχικών. Ήταν το “Ένας εχθρός του λαού”. Η ιστορία ξετυλίγεται σε ένα χωριό όπου τα νερά μολύνθηκαν από ένα θανατηφόρο βακτήριο, προκαλώντας την αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο αδέλφια: στον γιατρό και στο νομάρχη, που είχαν από κοινού, ιδρύσει το υδροθεραπευτήριο του χωριού. Θά’ πρεπε ή όχι να διακινδυνεύσουν τη λαμπρή σταδιοδρομία τους εκτελώντας έργα στο υδραυλικό σύστημα του χωριού; Θα έπρεπε να ειδοποιήσουν τους κατοίκους για τον κίνδυνο; Kαι τι έγινε; Ο γιατρός ενώ είχε, ήδη, σχεδόν πείσει τους κατοίκους να παρθούν μέτρα, διαπιστώνει ότι αυτοί αλλάζουν στρατόπεδο, “τα γυρίζουν” και εναντιώνονται σε αυτόν, κάτω από την πίεση των προυχόντων και μιας τοπικής εφημερίδας. Στο τέλος μένει μόνος ενάντια σε όλους. Αλλά μην βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Σε αυτό το έργο ο Ίψεν δεν σχεδιάζει να λιβανίσει την αλήθεια της επιστήμης απέναντι στον σκοταδισμό ή στην αγορά (*). Αντίθετα επεδίωκε να καταγγείλει την τυραννία της “συμπαγούς πλειοψηφίας”, αυτής της ευμετάβλητης μάζας που ταλαντεύεται ανάλογα με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Πέρασε πάνω από ένας αιώνας μετά την επιτυχία αυτού του θεατρικού έργου, που φαίνεται να έρχεται από άλλον πλανήτη, για να δείξει, από τότε, ξεκάθαρα όλη τη φρίκη που ήταν δυνατόν να επιφέρει ο γάμος ανάμεσα στη λογική του Κράτους και την Επιστήμη της λογικής: μαζικές βιομηχανικές, στρατιωτικές και πυρηνικές σφαγές μέσα και έξω από τα σύνορα, ως τη μόνιμη δηλητηρίαση του πλανήτη. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο όπου τα ανθρώπινα όντα βομβαρδίζονται ασταμάτητα από τεχνο-βιομηχανικές αναδιαρθρώσεις, αλλαγές, “καινοτομίες” που αλλάζουν καθημερινά τον κόσμο γύρω τους, τι απομένει στους “υπηκόους” όταν τους έρχεται ξαφνικά κατακέφαλα ο “άγνωστος x” ενός νέου φονικού ιού; Να αποδεχθούν “επιστημονικές” στατιστικές που τους διαβεβαιώνουν (σαν αυθεντίες) ότι αν το 70% του νέου πληθυσμού πληγεί από τον ιό, μόνο το 15% θα νοσήσει λίγο ή πολύ, και το 2% θα πεθάνει ανάλογα με την ηλικία και το ιατρικό ιστορικό του και στη συνέχεια, να τις καταπιούν στωϊκά; Να ακολουθήσουν, ως συνήθως, τις διαταγές της εξουσίας, που ελέγχει, ήδη, την επιβίωση τους από τη γέννηση μέχρι το θάνατο, περιμένοντας να λυθεί το ζήτημα της πανδημίας, όπως εκείνο του κλίματος, από τους ίδιους διαχειριστές του συστήματος που το έχει δημιουργήσει; Να αναρωτηθούν ανάμεσα στο δίπολο να ζεις ή να επιβιώνεις; Να αναρωτηθούν για το πόσο τους μένει να ζήσουν μέχρι να πεθάνουν; Να αναρωτηθούν ποια ποιότητα ζωής τους περιμένει, χωρίς καν να ξέρουν τη διάρκεια της; Για μία ποιότητα ζωής που είναι διαχωρισμένη από κάθε επιθυμία ελευθερίας, και πάντα έτοιμη να υποκύψει σε έναν εθελούσιο εγκλεισμό, μετά από ένα νεύμα του αφέντη;

Διότι έτσι δεν έγινε με τα 60 εκατομμύρια Ιταλών στις 9 Μάρτη, που, από τη μία μέρα στην άλλη, παραιτήθηκαν από κάθε κριτικό πνεύμα, αποδεχόμενοι το “μένουμε σπίτι” που αποφασίστηκε από το κράτος για τουλάχιστον 4 βδομάδες αφού, βέβαια, προηγουμένως είχε δοκιμαστεί πρακτικά η εγκαθίδρυση μιας τεράστιας “κόκκινης ζώνης” στο Βορρά, κόβοντας τη χώρα στα δύο; Την ώρα που γράφουμε αυτό το κείμενο, μέτρα αυστηρής καραντίνας, σε τόσο μεγάλη κλίμακα, εφαρμόζονται στην Ισπανία (47 εκατομμύρια κάτοικοι), ενώ η Πορτογαλία, Ρουμανία, Σερβία και Η.Π.Α κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης με ότι αυτό σημαίνει με όρους εξαναγκασμού απέναντι στους ανεύθυνους που θα τολμούσαν να παραβούν αυτόν τον εγκλεισμό. Ένας εγκλεισμός που πραγματοποιείται με “πάσο κυκλοφορίας” και που σχηματοποιείται στο τρίπτυχο : σπίτι-δουλειά-σούπερμαρκετ. Και προχωράμε με μια εικόνα από το μέλλον που είναι, ήδη, εδώ : στην Ισπανία στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και στους δρόμους των μεγάλων πόλεων ο στρατός (η στρατιωτική αστυνομία και τα μέλη της Στρατιωτικής Μονάδας Επείγουσας Ανάγκης-UME) περιπολεί εξοπλισμένος με drones.

Το ίδιο συμβαίνει στην Ιταλία με τους 7000 στρατιωτικούς, που δεν αποσύρθηκαν ποτέ μετά την επιχείρηση “Ασφαλείς Δρόμοι” (Strade sicure) το 2008, που βρίσκονται σε υψηλή ετοιμότητα επειδή προβλέπονται ταραχές στο Νότο, όταν η επιδημία φτάσει μέχρι εκεί. Κάθε χώρα, βέβαια, μπορεί να ισχυρίζεται ότι διατηρεί προς το παρόν τις μικρές ιδιαιτερότητες της σε επίπεδο αδειών για “μη βασικά” καταστήματα για να προβάλλει το δημοκρατικό πρόσωπό της : περίπτερα και αρωματοπωλεία στην Ιταλία, κάβες ποτών και ξενοδοχεία στη Γαλλία, υπαίθριες αγορές και κομμωτήρια στο Βέλγιο. Αυτή όμως η κατάσταση δεν θα διαρκέσει για πολύ καιρό.

Είμαστε, λοιπόν, μάρτυρες ενός κινήματος εθνικής ενότητας που αγγίζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και επιβίωσης γύρω από ένα σύστημα που του έχει δοθεί “λευκή επιταγή”, σε μία απίστευτη κλίμακα για χώρες του δυτικού κόσμου μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Πρόκειται για μία άσκηση εθελούσιας σκλαβιάς που προετοιμάστηκε πολύ καλά και μπήκε σε πρακτική εφαρμογή από τις εξουσίες όλα αυτά τα χρόνια με τις διάφορες καταστάσεις “έκτακτης ανάγκης”, όπως ο “αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία” και οι “φυσικές καταστροφές”. Ποτέ, όμως, με τόσο μεγάλη διάρκεια και τέτοια ένταση. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι αυτή η άσκηση μπορεί να διαρκέσει πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που ανακοινώθηκε, ανοίγοντας την πόρτα σε καινούργιες καταστάσεις που είναι, ακόμα, δύσκολο να προβλεφθούν.
(*) Yπενθυμίζουμε ότι την ίδια χρονιά, το 1882, εκδόθηκε στα γαλλικά η κριτική του Mπακούνιν, μετά το θάνατό του, με θέμα “η εξέγερση της ζωής ενάντια στην επιστήμη”.

Οι εξεγέρσεις μπορούν να έρθουν από εκεί που δεν το περιμένεις

“Ο αέρας είναι ακίνητος. Πόσο τα πουλιά και οι πηγές είναι μακριά! Δεν μπορεί παρά να είναι το τέλος του κόσμου, προχωρώντας” Α.Ρεμπώ

Απέναντι σε αυτό που η αγέλη ξέρει καλά να κάνει, δηλαδή να ακολουθεί τις προσταγές, υπάρχουν ακόμα άτομα που δεν υπακούν τόσο εύκολα, για διάφορους λόγους, άλλοι που θα προσπαθήσουν, σίγουρα, να βρουν παραθυράκια στα μέτρα εγκλεισμού αφού περάσει το πρώτο στάδιο αμηχανίας, αλλά υπάρχουν, επίσης, και άλλες ψυχές που σκοπεύουν να συνεχίσουν να υποσκάπτουν το οικοδόμημα της κυριαρχίας και να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες για δράση, που παρουσιάζονται από την έκτακτη αυτή κατάσταση.

Πράγματι, γιατί ο ιός της εξουσίας δεν θα χρησιμοποιούσε το φόβο, όπως πάντα το έκανε, μεγεθύνοντας τον ή δημιουργώντας τον, όχι μόνο για να εντείνει τον έλεγχο στα σώματα και στα μυαλά, αλλά, ιδίως, για να δυναμώσει το δηλητήριο της υποταγής απέναντι σε κάποιο απρόβλεπτο γεγονός που μπορεί να ανακατέψει τα χαρτιά και να ξεφύγει από κάθε έλεγχο;

Παραδείγματος χάριν, σε περίπτωση πολέμου, το πιο καθησυχαστικό για κάθε εξουσία είναι να γνωρίζει ότι γύρω της συσπειρώνεται μεγάλο μέρος πληθυσμού. Τι θα συνέβαινε όμως, αν χάσει στον πόλεμο ή είναι ανίκανη να τον διεξάγει; Σ’ αυτήν την περίπτωση η αρχική δυσαρέσκεια, όχι, βέβαια, αντίθεσης στο σύστημα, αλλά διαμαρτυρίας, εξαιτίας κακής διαχείρισης των πραγμάτων ή μεγάλων αυξήσεων τιμών στα προϊόντα διαβίωσης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη αμφισβήτηση του συστήματος. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αποτυπώθηκε μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο στις ηττημένες αυτοκρατορίες (Γερμανία, Ρωσία, Ουγγαρία). Θα μας απαντήσουν, βέβαια, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε κι ότι την εποχή εκείνη υπήρχε ένα όραμα για αντικατάσταση του υπάρχοντος συστήματος. Αυτό, όμως, δεν αποκλείει την περίπτωση ενός σύγχρονου Κράτους της δύσης να χάσει τον έλεγχο της κατάστασης λόγω γενικευμένου κοινωνικού πανικού επιβίωσης ή ενός λαϊκού θυμού λόγω των υψηλών ποσοστών θνησιμότητας από τον ιό (που είναι αποτέλεσμα ενός υγειονομικού συστήματος που αυτό διέλυσε), ή, τέλος από έναν ιό που έθεσε εκτός λειτουργίας, έστω και προσωρινά, το 20%-30% των επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες εξεγέρσεων σε μερικές περιοχές ή σε κατηγορίες του πληθυσμού, που μπορούν να είναι ακόμα πιο σημαντικά εξαιτίας της “εύθραυστης” και ίσως μισο-διαλυμένης οικονομίας.

Είτε σε περίοδο κοινωνικής νηνεμίας, είτε σε περίοδο κρίσης, δεχόμαστε ένα μπαράζ παραπληροφόρησης από την κυβέρνηση και τα καθεστωτικά μέσα που παρουσιάζουν τα πάντα σύμφωνα με τους επιδιωκόμενους σκοπούς. Οι εφημερίδες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι, όμως, η αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας. Ο ρόλος τους είναι να μην αναφέρονται στους καθημερινούς κοινωνικούς ανταγωνισμούς ή όταν αναφέρονται σε αυτούς είναι για να παραμορφώσουν το περιεχόμενο του ή για να υπερπροβάλουν κάποιες συλλήψεις. Γνωρίζοντας, λοιπόν, ότι βρισκόμαστε μόνο στην αρχή μιας καινούργιας περιόδου που μπορεί να διαρκέσει για μήνες, χωρίς να έχει μια γραμμική τροχιά, ένα από τα πρώτα σήματα εξέγερσης ήρθε από τις ιταλικές φυλακές. Και με τι τρόπο!

Μετά τα μέτρα που πάρθηκαν από το ιταλικό κράτος ενάντια στην εξάπλωση του κοροναϊού και που αφορούσαν επίσης τις φυλακές (απαγόρευση επισκέψεων, κατάργηση μισο-ελευθεριών κι εσωτερικών δραστηριοτήτων), οι πρώτες στάσεις ξέσπασαν στις 7 Μάρτη και αγκάλιασαν καμιά 30αριά φυλακές στο βορρά και στο νότο σε διάστημα 3 ημερών. Εξεγέρθηκαν τουλάχιστον 6.000 φυλακισμένοι, παίρνοντας ομήρους δεσμοφύλακες, ανοίγοντας τα κελιά και διαλύοντας πτέρυγες, ακόμα κι ολόκληρες φυλακές (όπως αυτή της Μοντένα, που δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί), βάζοντας φωτιές και καταλαμβάνοντας στέγες, αποδρώντας όπως στη Φότζια, όπου 77 τα κατάφεραν (τελικά μόνο 4 δεν συνελήφθησαν), καταστρέφοντας αρχεία και ντοκουμέντα που αφορούσαν στην ταυτότητα τους κι έχοντας, δυστυχώς, και 10 νεκρούς.

Βλέποντας τώρα το ζήτημα από μια άλλη οπτική πλευρά, ας αναφερθούμε στο μεγάλο μάντρωμα στην ανατολική Γαλλία. Εκεί, κάθε άτομο που εξέρχεται της κατοικίας του θα πρέπει να είναι εφοδιασμένο με ιδιόγραφο ” πάσο”, όπου θα σημειώνει το λόγο εξόδου του (όπως εργασία, θέματα υγείας, επίσκεψη σε καταστήματα τροφίμων και συνοδεία σκύλου, χωρίς παρέα και μόνο στη συνοικία του). Τα αποτελέσματα της καραντίνας δόθηκαν από το κράτος για τις πρώτες μέρες εφαρμογής της : σε 106.000 ελεγμένα άτομα, 2.160 έλαβαν πρόστιμα για παραβίαση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης (11 Μάρτη), και στη συνέχεια, σε 157.000 ελέγχους πήραν πρόστιμο 7.100 άτομα (13 Μάρτη). Τα πιο χαρακτηριστικά, αλλά και διαφορετικά παραδείγματα παραβίασης των μέτρων απαγόρευσης (σύμφωνα με το σλόγκαν “μένουμε σπίτι” και κυκλοφορούμε ατομικά εφοδιασμένοι με “πάσο”) ήταν : συγκέντρωση ατόμων, παρεϊστικα, για μπυροποσία, παρουσία σε έρημη πλαζ παίζοντας μπιτς-βόλεϋ, έξοδος πατέρα για να αγοράσει play station για τον κλεισμένο πιτσιρικά στο σπίτι, ζευγάρι που προτίμησε να λύσει τις διαφορές του από κοντά παρά από το τηλέφωνο, προσπάθεια εορτασμού γενεθλίων μεταξύ φίλων ή η χαρτοπαιξία μεταξύ κατοίκων της ίδιας συνοικίας. Επίσης, πολλές από τις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας (Μιλάνο, Μπολόνια, Τορίνο, Ρώμη) κλείνουν πάρκα, κήπους, ποδηλατόδρομους ή πλαζ, για να αποτρέψουν τους δύστροπους να απολαύσουν την καλοκαιρία.

Μια πρώτη ανάγνωση τέτοιων συμπεριφορών είναι ότι αυτές οι χλιαρές παραβατικές κινήσεις προέρχονται περισσότερο από την απότομη αύξηση των απαγορεύσεων, παρά σαν συνειδητή αντίδραση ενάντια στα μέτρα. Η ανυπακοή σε μία διαταγή, επειδή αλλάζει πολύ γρήγορα μία συνήθεια που είναι βαθιά ριζωμένη, δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη μετωπική σύγκρουση με την εξουσία.

Παρόλα αυτά, επειδή δεν βρισκόμαστε παρά στην αρχή αυτού του κύματος μέτρων απαγόρευσης των διαδηλώσεων που τείνει να παγκοσμιοποιείται, σημειώνουμε ότι η Αλγερία που τις απαγόρευσε με πρόσχημα τον κορωναϊό, αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μαζικές παραβιάσεις στις 13 Μαρτίου, στην Καβυλία, επί την ευκαιρία της 56ης εβδομάδας διαμαρτυριών ενάντια στην εξουσία. Επίσης στη Χιλή, όπου η εξέγερση ξαναπήρε μπροστά στις αρχές Μαρτίου, μετά το τέλος των διακοπών, ο υπουργός υγείας ανακοίνωσε ότι η χώρα σε λίγο θα εισερχόταν στη “φάση 3” με μαζικές καραντίνες. Τέλος, στη Γαλλία όπου το κράτος αποφάσισε στις 13 Μαρτίου να μειώσει από 10.000 σε 1.000 άτομα το όριο συμμετοχής σε συγκεντρώσεις, οι διαδηλώσεις (σαν “χρήσιμες για τη ζωή του έθνους”) ήταν ανεκτές υπό το φόβο βίαιων αντιδράσεων, επειδή το κράτος υπολόγιζε στα συνδικάτα για να μην τις οργανώσουν! Παρόλα αυτά, στη Λυών στις 13 Μάρτη 3.000 νέοι διαδήλωναν φωνάζοντας: “Δεν θα μας καταβάλει ο κορωναϊός, αλλά το κράτος και το κλίμα”, ενώ στο Παρίσι τα “κίτρινα γιλέκα”, που διαδήλωσαν στις 14 Μαρτίου, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, αφήνοντας πίσω τους δεκάδες κουφάρια καμμένων αυτοκινήτων.

Να επιτεθούμε στις ρωγμές του συστήματος

Για εμάς, και για όσους αντιπαλεύουν το σύστημα, υπάρχει ο κίνδυνος να βρεθούμε προ εκπλήξεως όταν ξεσπάει μια τέτοια κατάσταση, αν δεν είχαμε σκεφτεί το ζήτημα από τα πριν. Δεν αναφερόμαστε, βέβαια, σε μια εξέγερση, αλλά στον άμεσο και απότομο περιορισμό των περιθωρίων ελιγμών από την πλευρά της εξουσίας, όπως π.χ στο ζήτημα των μετακινήσεων, όπως έγινε στη Χιλή στην αρχή της εξέγερσης, με την απαγόρευση κυκλοφορίας, ή, εδώ και μια βδομάδα στην Ιταλία και στην Ισπανία με την επιβολή της καραντίνας σε ολόκληρη τη χώρα. Αυτή η δύσκολη κατάσταση επιδεινώνεται όχι μόνο με την αύξηση των ελέγχων από τις δυνάμεις καταστολής, αλλά κι εξαιτίας της συνεργασίας πολιτών που, αποφεύγοντας τους δημόσιους χώρους μετά τις απαγορεύσεις συνάθροισης, αφήνουν ακάλυπτους τους ανυπότακτους ή, πολλαπλασιάζοντας τις καταγγελίες, θεωρούν ότι πρέπει να γίνονται σεβαστά τα μέτρα, που εκείνοι νομίζουν ότι είναι για την προστασία τους.

Να εντρυφήσουμε στο ζήτημα, αν ήδη δεν το έχουμε κάνει, σημαίνει π.χ. να γνωρίζουμε τα περάσματα που οδηγούν από το σπίτι μας σε προφυλαγμένους χώρους συναντήσεων, να έχουμε ήδη προσδιορίσει ποια “φωτογραφικά μάτια” του κράτους πρέπει να τυφλωθούν, όπως, επίσης πώς να βγούμε από τις πόλεις με ευκινησία (αυτή τη φορά με μάσκες που υποδεικνύονται από το κράτος!), ή ποιές διαδρομές στην εξοχή οδηγούν στον εντοπισμό νέων σημείων συνάντησης ή τοποθεσίες για μπλόκα ή σαμποτάζ. Αυτό σημαίνει, επίσης, κι είναι ακόμα μία δυσκολία που πηγάζει από τα περιοριστικά μέτρα, από πού θα προμηθευτούμε υλικά για να δράσουμε σε περίπτωση που οι προμήθειες μας εξαντλούνται (επειδή τα καταστήματα που δεν πουλάνε τρόφιμα είναι κι αυτά κλειστά). Αυτό θα μπορούσε να είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για έναν γρήγορο αναστοχασμό πάνω στο θέμα της επικοινωνίας, χωρίς την παρεμβολή της τεχνολογίας μεταξύ διασκορπισμένων συνεργών, που η μετακίνηση τους μπορεί να γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, γιατί να μην βρεθούν και καινούργιοι συνεργοί που, για τους δικούς τους λόγους, αισθάνονται τις ίδιες ανάγκες για να ξεφύγουν από τους καθημερινούς ελέγχους. Αυτά είναι μερικά από τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν επειγόντως και, παράλληλα, είναι ευκαιρίες για επανασυζητήσεις, παρατήρηση και αλλαγή οπτικής γωνίας πάνω στον κοινωνικό χώρο που τον γνωρίζαμε καλά μέχρι χθες, αλλά που, τώρα, τα περιθώρια έχουν δραστικά μειωθεί ή ακόμα και αυξηθεί σε άλλες περιπτώσεις ή έχουν μετασχηματιστεί από τις νέες επιτακτικές ανάγκες της εξουσίας γιά να διαχειριστούν τις ροές “σπίτι-δουλειά-σούπερ μάρκετ”.

Από την πλευρά της εξουσίας, το μεγαλύτερο μέρος των σχεδίων της κρίσης στις διάφορες χώρες (Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία) αναδύουν κάποιες σταθερές που θα ήταν λάθος να αγνοήσουμε. Είναι, π.χ. η ευκαιρία για τον καπιταλισμό να ωθήσει σε μία επιτάχυνση αυτό που μερικοί ονομάζουν, εδώ και καιρό, 4η βιομηχανική επανάσταση (μετά από εκείνες του ατμού, τον ηλεκτρισμό και της πληροφορικής): δηλαδή την ψηφιακή και την ολική διασύνδεση ανάμεσα σε όλους τους τομείς της ζωής (τη φυσική, τη βιολογία και την οικονομία). Παραδείγματα:

Εκατοντάδες εκατομμύρια μαθητών και φοιτητών υποχρεώνονται σε διαρκή τηλε-μαθήματα, εξαιτίας του κλεισίματος όλων των φυσικών χώρων εκπαίδευσης.
Εργαζόμενοι με τηλε-εργασία (20%-30% περίπου), ακόμα κι αν δεν έχουν την εμπειρία για να την κάνουν.
Πολλαπλασιασμός, σε μαζική κλίμακα, επισκέψεων σε γιατρούς/νοσοκομεία μέσω υπολογιστή, εξαιτίας της πληθώρας κόσμου που συρρέει σε αυτά.
Έκρηξη των πληρωμών με κάρτα από φόβο μόλυνσης μέσω της χρήσης χαρτονομισμάτων και κερμάτων.

Κι αν προσθέσουμε σε όλα αυτά ότι οι υπό περιορισμό πληθυσμοί έχουν με τη θέληση τους παραδοθεί σε ότι τους εμποδίζει να σκέπτονται και να ονειρεύονται, πέφτοντας με τα μούτρα στις διαδικτυακές αγορές, στις τηλεοπτικές σειρές, στα παιχνίδια σε ζωντανή μετάδοση, ή στην εικονική επικοινωνία, τότε γίνεται, πλέον, σαφές ότι οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας, τα δίκτυα ενέργειας που τροφοδοτούν τα παραπάνω έχουν μία υπερ-πολλαπλασιασμένη σημασία. Κι όχι μόνo για την παραγωγή και τη διασκέδαση, αλλά σαν ομφάλιος λώρος ανάμεσα στην ατομική Σπιναλόγκα του σπιτιού και το ζωντανό κόσμο που έχει, μονομιάς, απο-πραγματοποιηθεί και απο-ανθρωποποιειθεί περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

Οπότε, όταν γνωρίζουμε ότι μία κεραία, ένας μετασχηματιστής ή ηλεκτρικός πυλώνας, μία οπτική ίνα γίνονται περισσότερο από κάθε άλλη φορά προσδιοριστικά στοιχεία για να περνάμε την ώρα σε καιρό καραντίνας, για τη μαζική τηλε-εργασία και τηλε-εκπαίδευση, αλλά, επίσης, για τη μετάδοση των εντολών της εξουσίας από τους εντεταλμένους γιατρούς και την τεχνολογία του ελέγχου που ακολουθεί, όλα αυτά δεν ανοίγουν ενδιαφέροντες δρόμους για να σπάσουμε αυτήν τη νέα κανονικότητα; Χωρίς, βέβαια, να μιλάμε για τις πιθανές συνέπειες στη λειτουργία του συστήματος εξουσίας, τύπου χιονοστιβάδας, από την τεράστια αύξηση της χρήσης κινητής τηλεφωνίας και ίντερνετ, όπως και της μειωμένης διαθεσιμότητας των τεχνικών για λόγους ασθένειας των ιδίων…

Το δεύτερο σημείο που είναι κοινό σε αυτά τα ευρωπαϊκά σχέδια έκτακτης ανάγκης είναι η προτεραιότητα που δίνεται στη διατήρηση της ελάχιστης ύπαρξης συγκοινωνιακών μέσων, ώστε να προωθούνται οι μη αποκλεισμένοι εργαζόμενοι προς τις αποκαλούμενες κρίσιμες βιομηχανίες και υπηρεσίες, να μπορεί να διατηρείται η ροή εμπορευμάτων με φορτηγά ή σιδηροδρομικά προς αυτές, όπως και να εξασφαλίζουν προμήθειες προϊόντων στις πόλεις, όπου είναι γνωστό ότι τα αποθέματα φτάνουν για λίγες μέρες. Πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν πρέπει να παραβλέπεται από όσους έχουν στο μυαλό τους την αποσταθεροποίηση τομέων της οικονομίας, που η εξουσία προσπαθεί να προφυλάξει με κάθε θυσία, δεδομένου ότι, όντας οι πιο ορατοί, είναι πιθανοί στόχοι επίθεσης (στην Καταλωνία, π.χ συζητάνε αυτήν τη στιγμή τη δημιουργία ειδικών διαδρομών για “υγιείς” εργαζομένους και προϊόντα, που να οδηγούν στους τόπους παραγωγής).

Σε καιρούς έκτακτης ανάγκης και κρίσης σε μία τέτοια κλίμακα, όπου το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων είναι ρευστό, όπου η εθελούσια δουλεία οδηγημένη από το φόβο μπορεί γρήγορα να γυρίσει σε εφιάλτη, όπου η κυριαρχία πρέπει, με τη σειρά της, να προσαρμόζεται χωρίς, όμως, να ελέγχει τα πάντα, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως να ελιχθούμε σε εχθρικό περιβάλλον. Δεν πρόκειται μόνο για μια αναγκαιότητα, για όποιον δεν θέλει να μείνει κλεισμένος στο καβούκι του, αλλά για μία σημαντική στιγμή για χτυπήματα στον αντίπαλο. Αυτός είναι ο δρόμος όταν πολεμάμε για έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό, για την ελευθερία χωρίς όρια. Η εξέγερση είναι η ζωή.

Ηλεκτρονική Μπροσούρα: Avis de Tempetes

Πηγή: mpalothia

Γαλλία, Μπεζανσόν: Εμπρησμός προ καραντίνας

Τα ξημερώματα της 11ης Μαρτίου 2020, στην Μπεζανσόν, παραδόθηκε στις φλόγες ένα βανάκι του δημαρχείου, σε έναν χώρο στάθμευσης στην περιοχή Vaîtes.

Ενόσω εξαπλωνόταν ο κορωνοϊός, κι εν μέσω προεκλογικής περιόδου*, προτιμήσαμε να πυρπολήσουμε ένα όχημα το οποίο ανήκε στη δημοτική αρχή της πόλης, παρά να επισκεφτούμε έναν-έναν τους υποψηφίους για τη θέση του δημάρχου/αφεντικού**.

Η φωτιά αποτελεί μέσο ενδεδειγμένο για τον περιορισμό του ιού του Κράτους και των λακέδων του.

Αντι-Κορώνα

* Σημείωση της ιταλικής μετάφρασης: Ο πρώτος γύρος των δημοτικών εκλογών έλαβε χώρα στη Γαλλία στις 15 Μαρτίου · ο δεύτερος γύρος, προγραμματισμένος για την Κυριακή που ακολουθούσε, ακυρώθηκε λόγω επιδημίας και εξαιρετικά χαμηλής προσέλευσης, και ίσως διεξαχθεί τον Ιούνιο.

** Σημείωση της ελληνικής μετάφρασης: Λογοπαίγνιο στη γαλλική γλώσσα με το mai(t)re, όπου maire σημαίνει δήμαρχος, και maitre αφεντικό.

Πηγή: attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Μαρσέιγ: Εμπρηστικές επιθέσεις στην εταιρεία SNEF

Sniff Sniff SNEF

Καθώς εντείνεται όλο και περισσότερο ο κοινωνικός έλεγχος στη Μαρσέιγ (όπως και οπουδήποτε αλλού), και καθώς πολλαπλασιάζοντι οι κάμερες και τα λοιπά μέσα επιτήρησης, η SNEF έχει καταξιωθεί ως εξέχων στόχος στον αγώνα μας ενάντια στο πρόβλημα που λέγεται Κράτος. Πράγματι, αν φημίζεται για τη διεκπεραίωση κάθε είδους δουλειάς (σίγουρα θα έχετε δει το όνομα της εταιρείας αυτής να εμφανίζεται σε κάμποσα sites που συνεισφέρουν στον επιταχυνόμενο εξευγενισμό της Μαρσέιγ), αποτελεί επίσης κι έναν απ’ τους μεγάλους “νικητές” και συνεργάτες της πολιτικής της ιδιαίτερης εξάπλωσης του δικτύου καμερών στο αστικό πεδίο.

Τη νύχτα της 17ης Μαρτίου, η οποία προηγήθηκε της πρώτης μέρας απαγόρευσης κυκλοφορίας, αποφασίσαμε να τους απευθύνουμε ένα μικρό, ευγενές κάλεσμα σε ένα απ’ τα γραφεία τους, τυλίγοντας στις φλόγες μέρος της ηλεκτρικής υποδομής τους. Μια βδομάδα αργότερα, αυτήν τη φορά στο κέντρο της πόλης και κατά τη διάρκεια πλήρους απαγόρευσης κυκλοφορίας, πυρπολήθηκε κι ένα απ’ τα οχήματά τους.

Τούτες οι επιθέσεις αποτελούν μέρος μιας σειράς σαμποτάζ που στοχοποιούν τη συγκεκριμένη εταιρεία, καθώς και άλλες αντίστοιχες υπεύθυνες για την εξάπλωση της επιτήρησης στη Μαρσέιγ, συμπεριλαμβανομένου κι ενός μικρού αριθμού άλλων πυρπολημένων οχημάτων, αλλά και του σαμποτάζ σε οπτικές ίνες και κάμερες καθ’ όλη τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς.

Καθώς το εξουσιαστικό πλέγμα αυστηροποιείται όλο και πιο πολύ σ’ αυτούς τους καιρούς της πανδημικής παράνοιας, κι ενώ οξύνονται οι απόπειρες να δεχτούμε έξωση απ’ τις ζωές μας, οι προσπάθεις να ξεφορτωθούμε την καταπίεση που μας κρατά καθηλωμένες και καθηλωμένους φαντάζει ανάσα φρέσκου αέρα για εμάς, μια ρωγμή στο υπάρχον που μας θέλει να παραμείνουμε υπάκουες και υπάκουοι.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok