Ο ιστορικός αγώνας ενάντια σε αυτούς που επιμένουν να συμπλέουν με το ρεύμα της «προόδου»

Εν αναμονή της ανάρτησης της εισήγησης από τη προχθεσινή εκδήλωση της Συνέλευσης ενάντια στη Βιοεξουσία και την Κλεισούρα, στα πλαίσια των μηνιαίων εκδηλώσεων της Πρωτοβουλίας ενάντια στο υγειονομικό Απαρτχάιντ, δημοσιεύουμε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο που παρουσιάστηκε, τα οποία ρίχνουν φως στο ζήτημα της εργατικής διάστασης του κινήματος ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό των παιδιών για την ευλογιά (anti-vaccination movement) στη Βικτωριανή Αγγλία, και όχι μόνον σε αυτή.
 
Σε αντίθεση με τη βολική προπαγάνδα των εγχώριων αριστερών και «αντιεξουσιαστών» φιλοεμβολιαστών-φιλοτομαριστών που προσποιούνται κιόλας ότι ενδιαφέρονται για τα «εργατικά συμφέροντα», παριστάνοντας μάλιστα τους πολέμιους του «φιλελεύθερου ατομικισμού» σαν όψιμοι «κοινωνιστές» και αυτοαναγορευμένοι υπερασπιστές του «λαού και της κοινωνικής πλειοψηφίας» που διακηρύττουν από εδώ και από εκεί πως είναι, η εξαιρετική έρευνα της Nadja Durbach στα ιστορικά αρχεία αποδεικνύει και αναδεικνύει, εκτός των άλλων, ενδιαφέρουσες πτυχές μιας εργατικής πρακτικής και κουλτούρας αντίστασης για την οποία οι προαναφερόμενοι μάλλον έχουν επιλέξει να μην πάρουν μυρωδιά.
 
Όσον αφορά στην θέση της εργατικής τάξης μέσα στο κίνημα, αυτό, παρότι ήταν διαταξικό,
 
«βρήκε την ισχυρότερη στήριξη σε περιοχές και γειτονιές όπου η εργατική τάξη πλειοψηφούσε. Αν και το Λονδίνο δεν αποτελούσε το κέντρο των αντιεμβολιαστικών κινητοποιήσεων, οι εργατικές περιοχές του Ανατολικού και Νότιου Λονδίνου όπως το Hackney, το Shoreditch, το Bethnal Green, το Mile End και το Southwark ήταν η έδρα διαφόρων αντιεμβολιαστικών οργανώσεων. To σύμπλεγμα των βιομηχανικών πόλεων γύρω από το Manchester, το Sheffield και το Liverpool επίσης αποτέλεσε φυτώριο αντιεμβολιασμού, με πάνω από 35 αντιεμβολιαστικούς συλλόγους.

 

Αν και είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι ταξικές ταυτότητες είναι ρευστές και όχι παγιωμένες, πολλοί ήταν οι αντιεμβολιαστές που αυτοπροσδιορίζονταν ως μέλη της εργατικής τάξης. Εξέφραζαν μια κοινή εμπειρία παραβίασης και εξαναγκασμού του σώματος και κατ’ επανάληψη η δυσαρέσκειά τους αρθρωνόταν με την πολιτική γλώσσα του ταξικού ανταγωνισμού.
Μερικοί εργοδότες απαιτούσαν τον εμβολιασμό όλων των υπαλλήλων τους, απειλώντας τους ότι θα χάσουν τη δουλειά τους [τι πρωτότυπο! Κάπως έτσι έφτασε ο εμβολιασμός κατά του κορωνοιού εδώ και αλλού στο 75% ή στο 90% του πληθυσμού]… Η ανάμιξη των συνδικάτων στο ζήτημα επιβεβαιώνει το εύρος του προβλήματος και τις επιτυχίες της αλληλεγγύης [το αντίθετο δηλαδή από αυτό που γίνεται σήμερα].
Μερικοί αντιεμβολιαστές αυτοπροσδιορίζονταν ως σοσιαλιστές και ανήκαν στο Independent Labour Party. Το Λονδρέζικο τμήμα της Μαρξιστικής Διεθνούς Ένωσης Εργατών (Marxist International Working Men’s Association) επίσης στήριζε τον αγώνα και δημοσίευε αντιεμβολιαστικό υλικό στο έντυπό του, το International Ηerald.»
Υπήρχαν όμως και εξαιρέσεις, όπως ο Henry Hyndman, ηγέτης της Social Democratic Federation, κλασσικό παράδειγμα σοσιαλδημοκρατικής οργάνωσης που είχε αρχίσει να αναπτύσσει μια θετικιστική – εξελικτική – επιστημονικίστικη αντίληψη του εργατικού αγώνα:
«Δεν θέλω να γίνει το κίνημα μια αποθήκη εκκεντρικών, ανθρωπιστών, χορτοφάγων, αντιπάλων της ζωοτομίας και του εμβολιασμού, καλλιτεχνιζόντων κλπ.»
Απόψεις σαν αυτές του Hyndman, είναι πλέον γνωστό πως συνέβαλλαν στον κομφορμισμό, στη διαφθορά και συγκαταλέγονται στις αιτίες κατάρρευσης του ιστορικού εργατικού κινήματος που έσπευσε να κολυμπήσει στο ρεύμα μιας a priori καλοδεχούμενης προόδου, όπως θα καταγγείλει κάποια χρόνια αργότερα ο γνωστός για τις σκοταδιστικές και ανορθολογικές αντιλήψεις του W. Benjamin.
Απεναντίας, μέσα από την ιστορική αναδρομή που πραγματοποιείται στο βιβλίο αναπολήσαμε περιόδους όπου η εργατική τάξη δεν καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια, είτε σε τεχνολογικές εξελίξεις που αναδιοργάνωναν την εργασιακή διαδικασία (για παράδειγμα, βλέπε την πάλη του εργάτη ενάντια στην μηχανή που περιγράφει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο) και έθιγαν τα προλεταριακά συμφέροντα, είτε σε (νεοεμφανιζόμενες) ιατρικές τεχνολογίες που επιβαλλόντουσαν από το κράτος για να πειθαρχήσουν και να διαφυλάξουν με τον ευνοϊκότερο για το κεφάλαιο τρόπο τη συντήρηση ενός παραγωγικού προλεταριακού, βιολογικού και κοινωνικού, σώματος (όπως ο εμβολιασμός που περιγράφεται στο βιβλίο που παρουσιάσαμε).
Θυμηθήκαμε, πως οι τότε «ανορθολογιστές» προλετάριοι/ες ήξεραν πολύ καλά, και το έκαναν πράξη, πως κάποιες ιατρικές πρακτικές και ο τρόπος εφαρμογής τους δεν είναι η λογική συνέπεια κάποιας «επιστημονικής/ιατρικής προόδου» αλλά πεδίο σύγκρουσης και αποτέλεσμα των συσχετισμών δύναμης.
Δυστυχώς, οι πρώην οπαδοί της καραντίνας και νυν οπαδοί του εμβολιασμού, αφού φρόντισαν να συμβάλλουν στο να μην υπάρξει σχεδόν καθόλου αντίσταση στη σύγχρονη απόπειρα αναδιοργάνωσης της εργασιακής διαδικασίας στον τομέα της εκπαίδευσης με την εισαγωγή της τηλεκπαίδευσης –και δεν θα μπορούσαν να έχουν κάνει διαφορετικά από την στιγμή που η θαλπωρή του μενουμεσπιτισμού τους το πολύ-πολύ να διακοπτόταν από το ανταγωνιστικό σπορ του μπαλκονοχειροκροτήματος– κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να συκοφαντήσουν ένα τμήμα του προλεταριάτου που έχει όλους τους λόγους του κόσμου να αντιδρά στην επιβολή μιας ιατρικής τεχνολογίας κομμένης και ραμμένης στις ανάγκες της καπιταλιστικής συσσώρευσης, των αφεντικών και του κράτους τους.
Σε ένα επίσης ενδιαφέρον σημείο, στο οποίο αξίζει να σταθούμε γιατί έχει σημασία για την αποκάλυψη της απάτης που πουλάνε οι αυτόκλητοι σωτήρες της υγείας της «κοινωνικής βάσης», η συγγραφέας υποστηρίζει πως,
«οι παλιοί φιλελεύθεροι είχαν την πεποίθηση πως όσο το δυνατόν λιγότερο το κράτος παρεμβαίνει στην διαχείριση των ζητημάτων που προκύπτουν στην κοινότητα και αφορούν στις καθημερινές συνήθειες και συμπεριφορές των ανθρώπων, τόσο το καλύτερο για αυτό όσο και για τους πολίτες του»
ενώ παράλληλα, «η Mary Hume-Rothery (μία πολιτική περσόνα της εποχής που ανήκε σε αυτήν την τάση) επιτέθηκε στο “ψευδο-φιλελεύθερο κόμμα” που πλέον φαινόταν πως είχε εγκαταλείψει τις παραδοσιακές αρχές των ατομικών δικαιωμάτων, της προσωπικής ελευθερίας και του laissez-faire καπιταλισμού»
και αντί αυτού
«η νέα αξιωματική αρχή του φιλελεύθερου κόμματος προέβαλε το συλλογικό καλό και την ασφάλεια της κοινότητας μέσω της κρατικής παρέμβασης».
Μπορεί για αυτούς που θα ήθελαν να φέρουν το καπιταλιστικό κράτος προ των ευθυνών του και να το καταδικάσουν για «εγκληματική διαχείριση της πανδημίας» αυτά να είναι ψιλά γράμματα.
Για εμάς όμως είναι προφανές πως η αντίθεση μεταξύ του ατομικού δικαιώματος στην άρνηση επιβολής μιας ιατρικής πράξης και της συλλογικής ευθύνης της «προστασίας της κοινότητας και της δημόσιας υγείας» αναδύεται ιστορικά εντός της μίας και αυτής φιλελεύθερης πολιτικής παράδοσης και πρακτικής —ως διαμάχη στους κόλπους της φιλελεύθερης κομματικής φράξιας του κεφαλαίου μεταξύ των «παλιών-κλασσικών» φιλελεύθερων που υποστηρίζουν το πρώτο και των «νέων», υποστηρικτών του κρατικού παρεμβατισμού, που τάσσονται με τη διαφύλαξη της υγείας της κοινότητας (του κεφαλαίου).
Άρα, από προλεταριακή σκοπιά μιλώντας, πρόκειται για μια κατεξοχήν ψευδο-αντίθεση, σε αντίθεση με την πολύ υπαρκτή αντίθεση που βγάζει μάτι και έχει εξόχως βλαβερές συνέπειες για τα συμφέροντά μας, αυτήν της διαίρεσης του προλεταριάτου σε εμβολιασμένους-«κοινωνικά υπεύθυνους» και ανεμβολίαστες-«ατομίστριες».
Για τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε το εργατικό αντι-εμβολιαστικό κίνημα στην εδραίωση της έννοιας και των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης, την κατάργηση των Νόμων για τους Φτωχούς και την εισαγωγή 40 χρόνια αργότερα ενός συμπεριληπτικού Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) θα τα πούμε σε άλλη ευκαιρία πιο αναλυτικά.
Δεύτερο μέρος

Αφού δείξαμε στο προηγούμενο ομότιτλο ποστ ότι το αντιεμβολιαστικό κίνημα στον δυτικό κόσμο από τον 18ο αιώνα και μετά ΔΕΝ «προέκυψε από ακροδεξιούς, εθνικοφυλετικούς, αντισημιτικούς και συνωμοσιολογικούς κύκλους», όπως ψευδώς ισχυρίζεται η φανατισμένη φιλοεμβολιαστική-φιλοτομαριστική-φιλοκρατική αριστερά και «αντιεξουσία», θα περάσουμε σήμερα σε μια σύντομη παρουσίαση της μετεξέλιξης των θετικιστικών-εξελικτικών-επιστημονικίστικων αντιλήψεων του Hyndman και της σοσιαλδημοκρατίας.

Όλα ξεκίνησαν από την επίσημη δήλωση του Ένγκελς στην κηδεία του Μαρξ: «Όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε τον νόμο της ανάπτυξης της οργανικής φύσης, έτσι και ο Μαρξ ανακάλυψε τον νόμο της ανάπτυξης της ανθρώπινης ιστορίας». Αυτή η κατάφωρη παραποίηση της θεωρίας του συντρόφου του έγινε ένα από τα πιο διάσημα μότο μέσα στην αριστερά του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου.

Ο «υλιστικός εξελικτισμός», η αντίληψη δηλαδή της νομοτελειακής «ανάπτυξης», της «εξέλιξης της ύλης», τόσο στη φύση όσο και στην κοινωνία, χρησιμοποιήθηκε αρχικά από δεξιούς σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Hyndman και ο Bernstein, για να υποδηλωθεί η σταδιακή, μεταρρυθμιστική διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, και κατόπιν από αριστερούς σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Λένιν, για να υποδηλωθεί η αλματώδης, ανατρεπτική «τομή» της «επαναστατικής» μετάβασης.

Αυτός ο δήθεν επιστημονικός εξελικτισμός συστηματοποιήθηκε και κωδικοποιήθηκε το 1938 από τον Στάλιν στο έργο του Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, η «εξέλιξη» συνιστά την κεντρική, την πρώτη έννοια, από την οποία συνάγονται όλες οι άλλες έννοιες και προτάσεις της θεωρίας. Ως «εξέλιξη» νοείται το «νομοτελειακό» και «αναπόφευκτο» πέρασμα από το παλιό στο νέο, από το κατώτερο στο ανώτερο.

Όπως η επανάσταση, έτσι και η συνείδηση και η γνώση συλλαμβάνονται ως διαδικασίες συμφυείς με την «εξέλιξη» της «ύλης». Η εξέλιξη σε ανώτερες βαθμίδες, σε ανώτερα κοινωνικά καθεστώτα συντελείται και ως ανάπτυξη «ανώτερης γνώσης» (βλ. θετικιστική θεωρία της αντανάκλασης της κίνησης της ύλης στον νου). Η «κατάκτηση της επιστήμης», που δεν είναι παρά «γνώση των νόμων της εξέλιξης της κοινωνίας», καθιστά δυνατή τη χρησιμοποίηση των νόμων αυτών για «πρακτικές εφαρμογές» – τσιτάρουμε πάντα από το προαναφερθέν διαμάντι του Στάλιν. «Εφαρμογές» που αφορούν την πολιτικο-κοινωνική ανατροπή με φορέα το «προλεταριακό» Κόμμα. Το τελευταίο έχει την ικανότητα να συνοψίζει την ιστορική αλήθεια δια της «γνώσης» της νομοτέλειας της ιστορικής εξέλιξης (πχ ο Λένιν «ήξερε» το 1917 ότι η «αντικειμενική πορεία της ανάπτυξης» οδηγεί από τον κρατικο-μονοπωλιακό καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, αρκεί το Κόμμα να έθετε το κρατικο-καπιταλιστικό μονοπώλιο «στην υπηρεσία του λαού» – όπως και οι απόγονοί του σήμερα «ξέρουν» ότι «αναπόφευκτα», χάρη στην «επιστημονική εξέλιξη», «έχουμε αυτή τη στιγμή σχεδόν 10 ενεργά εμβόλια [κατά του κορωνοϊού] που εμφανίζουν αντίστοιχα καλά αποτελέσματα»).

Το Κόμμα έχει επίσης την ικανότητα, σύμφωνα με την ίδια πάντα θετικιστική-εξελικτική-επιστημονικίστικη αντίληψη, να δρα υπερβαίνοντας τις κοινωνικο-οικονομικές «καθυστερήσεις» (πχ παραδοσιακές «δεισιδαιμονίες» και «καθυστερημένες» αντιλήψεις και πρακτικές των εργατών και των αγροτών, όπως η αυτοδιάθεση του σώματος και της εργασιακής ικανότητας, ας πούμε), έτσι ώστε να «ανοίγει ο δρόμος στις πρωτοπόρες δυνάμεις της κοινωνίας». Όποιος δεν αναγνωρίζει αυτή την ενεργητική δυνατότητα του «προλεταριακού» Κόμματος, υποκύπτει κατά τον Λένιν, τον Στάλιν και τους μαθητές του σε «χυδαίο υλισμό», ατομικισμό, μικροαστισμό ή «χυδαίο οικονομισμό» (πχ μισθολογικές διεκδικήσεις και διεκδικήσεις ατομικών δικαιωμάτων, όπως η αντίρρηση συνείδησης των αντιεμβολιαστών και των αντιμιλιταριστών).

Σύμφωνα με τον «ιστορικό υλισμό» αυτής της αντίληψης, η ιστορία εκλαμβάνεται ως «εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων», οι οποίες ταυτίζονται με την «εξέλιξη» των εργαλείων και της ανθρώπινης μηχανής (εξού και ο θαυμασμός του Λένιν για την τεχνολογία, τον τεϊλορισμό, την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας υπό μια μονοπρόσωπη διεύθυνση και η, εκ μέρους του συνόλου του «εξελικτικού μαρξισμού», καταδίκη των κινημάτων που αντιτίθεντο στην παραγωγική και πειραματική χρήση των ζώων στα εργαστήρια ζωοτομίας ως «μικροαστικά»).

Η εξελικτική θεωρία των σταδίων δεν αναιρεί μόνο την ανάγνωση της ιστορίας ως ιστορίας της «πάλης των τάξεων»· ούτε συγκαλύπτει απλά την πολλαπλότητα των ιστορικών δυνατοτήτων που είναι εμμενείς στις κοινωνίες που υποτίθεται ότι μελετάει. Με το να τις εντάσσει εκβιαστικά σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία-πρότυπο, με το να μετατρέπει το Κράτος σε αποφασιστικό όργανο της κοινωνικής αλλαγής, με το να ταυτίζει μυστικιστικά την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας με την κοινωνική επανάσταση της εργατικής τάξης και να διαιρεί την τελευταία τεχνητά σε δύο φάσεις, «αποσπά ταχυδακτυλουργικά από το σημερινό κίνημα την πραγματική χειραφέτηση της εργατικής τάξης και την απωθεί σ’ ένα άδηλο μέλλον» (Καρλ Κορς). Αν και πιο ακριβές θα ήταν να πούμε ότι την ακυρώνει και την καταστέλλει.

Σ’ αυτήν την πρώτη φάση της επανάστασης στη Ρωσία πριν από έναν αιώνα επανεμφανίστηκε ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στην πιο βάρβαρη μορφή του. Σε διάταγμα που εκδόθηκε από το Συμβούλιο των Λαϊκών Κομισάριων της Ρώσικης Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας με την υπογραφή του προέδρου Λένιν και του Κομισάριου για την Υγεία Σεμάσκο στις 10/4/1919 και τίτλο «Σχετικά με τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για την ευλογιά» αναφέρεται ότι:

«Οι κάτωθι ομάδες υπόκεινται σε υποχρεωτικό εμβολιασμό:

α. Όλα τα νεογέννητα έως ενός έτους

β. Όλοι οι εισερχόμενοι στα εκπαιδευτικά ιδρύματα κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων των ασύλων και των οικοτροφείων

γ. Όλοι οι εισερχόμενοι στον στρατό ή το ναυτικό

δ. Οι εργάτες και οι υπάλληλοι σε όλα τα επαγγέλματα, τις υπηρεσίες και τα καταστήματα

ε. Όλοι οι εισερχόμενοι στις φυλακές ή άλλους χώρους κράτησης…

Όσοι αποφεύγουν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για την ευλογιά ή δεν φροντίζουν για τον έγκαιρο εμβολιασμό των παιδιών τους ή των ανήλικων που έχουν υπό την κηδεμονία τους, καθώς και τα ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για τον εμβολιασμό του πληθυσμού, υπόκεινται στο κατηγορητήριο των Λαϊκών Δικαστηρίων».

Σύμφωνα με τον σοβιετικό επιδημιολόγο O.V. Baroian ελάχιστα αρχεία κρατήθηκαν σχετικά με τις ακριβείς μεθόδους και το μέγεθος του υποχρεωτικού εμβολιασμού τις δεκαετίες του 1920 και 1930, άρα και για την έκταση της συμμόρφωσης και της αντίδρασης των εργατών και των αγροτών σ’ αυτήν. Η εξήγηση που δίνει ο ίδιος επιδημιολόγος το 1967 είναι ότι αυτό έγινε «για να μην χρησιμοποιηθούν αυτά τα δεδομένα ως καπιταλιστική προπαγάνδα». Παρά την έλλειψη στοιχείων, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τι περίμενε τους «αρνητές του εμβολιασμού» στην «πατρίδα του σοσιαλισμού», αν σκεφτούμε τις δηλώσεις του Λένιν για τις χιλιάδες μορφές καταγραφής και ελέγχου των «παράσιτων» που πρότεινε να εφαρμοστούν ήδη από τον Δεκέμβρη του 1917:

«Σ’ ένα μέρος θα κλείσουν στη φυλακή καμιά δεκαριά πλούσιους, μια ντουζίνα κλέφτες, μισή ντουζίνα εργάτες που αποφεύγουν τη δουλειά (με τον ίδιο αλήτικο τρόπο, όπως πολλοί στοιχειοθέτες στην Πετρούπολη, ιδιαίτερα στα κομματικά τυπογραφεία). Αλλού θα τους βάλουν να καθαρίζουν τα αποχωρητήρια. Αλλού πάλι, αφού βγουν από το κρατητήριο, θα τους εφοδιάζουν με κίτρινες κάρτες για να τους παρακολουθεί όλος ο λαός, σαν βλαβερά στοιχεία, ώσπου να διορθωθούν. Αλλού θα τουφεκίσουν επιτόπου έναν από τους δέκα ενόχους για παρασιτισμό».

(Ας προσέξουν στις παραπάνω δηλώσεις τόσο οι αντιφασίστες αντιεμβολιαστές όσο και οι εμβολιολάτρες που σπεύδουν να στηλιτεύσουν τη σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος ότι οι κίτρινες κάρτες, τα κίτρινα αστέρια, το κίτρινο σήμα στους ελέγχους πιστοποιητικών σήμερα δεν είναι έμπνευση και πρωτοτυπία του ναζισμού).

Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εισήχθη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στη Σοβιετική Ρωσία. Σε μια χώρα που βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο και το ΑΕΠ είχε μειωθεί κατά 60% σε σχέση με τα προπολεμικά δεδομένα, η νέα σοβιετική κυβέρνηση επέλεξε τα φτηνότερα μέσα βελτίωσης της υγείας του πληθυσμού: την προπαγάνδα της «ατομικής ευθύνης» (μέσω διαλέξεων, φυλλαδίων, εκθέσεων, εβδομαδιαίων εκστρατειών υγιεινής προφύλαξης, προσκοπικών διδαχών ενάντια στο κάπνισμα και το ποτό, με θεατρικά έργα όπως η κωμική «Δίκη του [9-14 ετών] Πιονέρου που καπνίζει» κλπ) και, από το 1919 και μετά, τα εμβόλια. Όπως γράφει η ιστορικός Tricia Starks:

«Από το 1920 και μετά, τα ελλείμματα στην αγροτική παραγωγή και τη βιομηχανία, σε συνδυασμό με την αντίσταση στη βίαιη επίταξη σιτηρών, είχε οδηγήσει στην εισαγωγή της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ). Αυτή η πολιτική αντικατέστησε την επίταξη με έναν φόρο σε είδος για να ενθαρρύνει την αγροτική παραγωγή και επανεισήγαγε την μικρής κλίμακας καπιταλιστική βιομηχανία, ειδικά αυτήν του τομέα καταναλωτικών αγαθών. Στην περίπτωση του Κομισαριάτου για τη Δημόσια Υγεία, αυτή η πολιτική είχε ως επακόλουθο τη μεταφορά της χρηματοδότησης από την κεντρική κυβέρνηση στις τοπικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα το κλείσιμο [νοσοκομείων]. Το μεγαλύτερο μέρος της ιατρικής φροντίδας και των υποδομών συγκεντρώθηκε στις αστικές περιοχές και απευθυνόταν στους εργάτες [αυτών των περιοχών].»

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να γίνει κατανοητή η τότε εστίαση στα φτηνά μέσα της «ατομικής ευθύνης» και των εμβολίων. Φυσικά, η σοβιετική κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την ιατρική φροντίδα και το υγιές παραγωγικό σώμα ως κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο, αλλά η διευρυμένη αναπαραγωγή του έπρεπε πρώτα να περάσει από φάσεις απαξίωσης κεφαλαίου και «σοσιαλιστικής» πρωταρχικής συσσώρευσης.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Όχι μόνο γιατί η περίοδος του «πολεμικού κομμουνισμού» και της ΝΕΠ θυμίζει όψεις της δεκάχρονης πολιτικής των μνημονίων σήμερα, αλλά και για έναν άλλο λόγο. Για να γίνει κατανοητό το θεωρητικό, πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο των πράξεων των νεοσταλινικών που επί δύο χρόνια τώρα (πέρα από τα «Λαέ το χώμα που πατάς, λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ», «Ο λαός σώζει το λαό» και άλλες τέτοιες κνιτιές):

• στηρίζουν την υγειονομική κρατική διαχείριση τς πανδημίας (λοκντάουν, καραντίνες, κοινωνική αποστασιοποίηση, τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, υποχρεωτικό, μαζικό και καθολικό εμβολιασμό, δηλαδή τα μέσα που χρησιμοποίησε το κράτος για να διαλύσει τις συλλογικές αντιστάσεις στη μείωση των μισθών και την υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας)

• προσκυνάνε την κυρίαρχη «επιστήμη» και τεχνολογία

• ξαναγράφουν την ιστορία εξαφανίζοντας τις αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες που στο πρώτο λοκντάουν και τους δύο πρώτους μήνες (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2020) του δεύτερου λοκντάουν έσπαγαν τις υγειονομικές ζώνες

• συκοφαντούν όσες αντιστέκονται ακόμα στην υγειονομική αστυνομία ως «ανορθολογικές», «ψεκασμένες» και «ακροδεξιές»

• επικροτούν τις αναστολές – απολύσεις των ανεμβολίαστων υγειονομικών, οι οποίες συμβάλουν στη διάλυση του ΕΣΥ, καθώς και τα πιστοποιητικά υγειονομικών – κοινωνικών φρονημάτων και καλούν σε συγκεντρώσεις εναντίον όσων αντιστέκονται (δηλαδή «ενάντια στην ανορθολογική άρνηση [sic] της πανδημίας που επικαλείται ένα ανύπαρκτο [sic again] ταξικό αντιεμβολιαστικό υποκείμενο») και υπέρ της γενίκευσης του εμβολιασμού, προωθώντας μια πιο δημοκρατική βιοπολιτική διαχείριση της πανδημίας

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΟΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑ

Πηγή: https://againstbiopowerandconfinement.noblogs.org/post/2022/02/02/historical-struggle/

Προκήρυξη: Οι Πολλαπλές(πρακτικές & ιδεολογικές) Χρήσεις του Εμβολίου

Ολόκληρο το κείμενο σε pdf

Αν καμιά παρακολουθήσει τις θορυβώδεις σκιαμαχίες των φιλεμβολιαστών θα εντυπωσιαστεί από τη θρασύτατα επίμονη προσπάθειά τους να αποκρύψουν ότι τα κρατικά προγράμματα μαζικού/καθολικού εμβολιασμού (τα οποία οι ίδιοι ένθερμα υποστηρίζουν από την πρώτη-πρώτη στιγμή) αδιαμφισβήτητα συνεπάγονται τον πλέον άμεσο έλεγχο του έμμισθου σώματος, είτε στους χώρους εργασίας, είτε στους χώρους κατανάλωσης, μέσω της επιβολής ενός ρευστού απαρτχάιντ, στο οποίο ο σημερινός (με το στανιό) «συμμορφωμένος-εμβολιασμένος» πολίτης ανά πάσα στιγμή μπορεί να αποκλειστεί από σφαίρες της κοινωνικής ζωής.

Εντός της ψηφιακής, αυτοαναφορικής φούσκας όπου κατεξοχήν εμφανίζεται και πολιτικολογεί η εν λόγω φιλοεμβολιαστική φράξια, ανταλλάσοντας προβλέψιμες –εξαρχής επίνδυνες για τα συμφέροντα της τάξης μας– κοινοτοπίες, βουτηγμένες σε μια θολή θεωρητικούρα άνευ προηγουμένου, οι απλές, καθημερινές εμπειρίες που όλες μας βιώνουμε στους χώρους έμμισθης εκμετάλλευσής μας παραμένουν έντεχνα εξαφανισμένες.

Γιατί η επιβολή της σχέσης-κεφάλαιο –εξαρχής κι έκτοτε διαρκώς– συνεπάγεται τόσο άμεσους όσο κι έμμεσους εκβιασμούς που πρέπει να παραμείνουν κρυφοί∙

Γιατί οι κοινωνικές αιτίες της πανδημίας –άμεσα συνδεόμενες με την σπειροειδή κίνηση της καπιταλιστικής (ανα)παραγωγής– πρέπει να παραμείνουν και αυτές στο σκοτάδι.

Γιατί η δημόσια συζήτηση για την ουσία της κρατικής πολιτικής διαχείρισης της πανδημίας πρέπει να εμποδιστεί

Γιατί οι προλεταριακές ανάγκες –αυξημένες εξαιτίας της πανδημίας– πρέπει να συμπιεστούν κι άλλο∙

Γιατί οι πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης, με τις οποίες λεηλάτησαν τον άμεσο κι έμμεσο εργατικό μισθό τα τελευταία δέκα χρόνια, πρέπει να συνεχιστούν και άλλο – σε αναβαθμισμένο μάλιστα βαθμό∙

Γιατί οι (ανεπαρκείς) προλεταριακοί αγώνες ενάντια σε νέες και παλιές τεχνικές ελέγχου και πειθάρχησης πρέπει να παραμείνουν μειοψηφικοί, απομαζικοποιημένοι – και αόρατοι.

Τώρα που πλέον κατέρρευσε –ελπίζουμε δια παντός– το κρατικό αφήγημα της «επιχείρησης Ελευθερία», τώρα που αποδείχθηκε ότι τα πειραματικά, μη αποστειρωτικά εμβόλια δεν μπορούν να σταματήσουν τη διάδοση της covid-19 –καμία πανδημία, άλλωστε, δεν σταμάτησε μέσω εμβολίων–, τώρα που η μία μετά την άλλη χώρα επιβάλει νέα περιοριστικά μέτρα και στους εμβολιασμένους, τώρα που οι εμβολιασμένοι κατακλύζουν τα νοσοκομεία και τις ΜΕΘ, πρέπει να εκθέσουμε την ορθολογική συστηµατοποίηση της εκμετάλλευσής μας, την οποία (ανα)παράγει με ολοένα ασφυκτικότερους όρους αυτός ο ανορθολογικός κόσμος.

Το διευθυντικό δικαίωμα, δυτικά του Πέκος

(Να τι δεν θα παραδεχτούν οι πάσης φύσεως φιλοεμβολιαστές)

Τα μνημόνια, το ξέρουμε όλες αυτό, οδήγησαν στην απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, ενώ η μεγάλη μείωση στις αποζημιώσεις κατέστησε τις απολύσεις στο σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων πιο εύκολες από ποτέ. Από το 2019, επιπρόσθετα, καταργήθηκε η αιτιολόγηση των απολύσεων, η Επιθεώρηση Εργασίας αποψιλώθηκε ώστε να μην μπορεί να διεξάγει ελέγχους στους χώρους εργασίας, ενώ εν μέσω πανδημίας το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου έπιασε δουλειά για τα καλά: όπως είναι γνωστό ο πρόσφατος νόμος Χατζηδάκη (ν. 4808/2021) προβλέπει τη δυνατότητα επιβολής δεκάωρης εργασίας (υποτίθεται με τη «σύμφωνη γνώμη» της εργάτριας) δίχως προσαυξήσεις στο μισθό. Προβλέπει επίσης την κατά το συμφέρον της επιχείρησης ελαστικοποίηση των όρων εξαρτημένης εργασίας (βλ. επιβολή εκ περιτροπής) αλλά και αύξηση του ορίου υπερωριών, κλείνοντας το μάτι στον βιομηχανικό τομέα που τις έχει ανάγκη.

Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν τι γίνεται εδώ και καιρό!

Και οι τυφλοί όμως θα έχουν ακούσει τον υπουργό (καπιταλιστικής) Ανάπτυξης να δηλώνει ότι «αν είσαι ανεμβολίαστος και έρθεις σε επαφή με κρούσμα είσαι υποχρεωμένος να μπεις σε 14 ημέρες καραντίνα και πρέπει να σε πληρώνει η επιχείρηση. Άρα μία επιχείρηση βασίμως μπορεί να υποστηρίξει ότι παθαίνει ζημία από το γεγονός ότι εσύ δεν έχεις εμβολιαστεί γιατί αναγκάζεται και να χάσει τον υπάλληλο της για 14 ημέρες και να τον πληρώνει κι από πάνω. Άρα λοιπόν ναι, είναι πρόβλημα για μία επιχείρηση να έχει ανεμβολίαστους εργαζόμενους. Και αυτό πρέπει κάθε εργαζόμενος να το λάβει σοβαρά υπόψη του».

Οι παραπάνω δηλώσεις, συνέχεια άλλων αντίστοιχων καλοκαιρινών, με στόχο τότε τους ανεμβολίαστους εργαζόμενους στη βιομηχανία του τουρισμού, αποκαλύπτουν κάτι που ξέρει ο κάθε Γεωργιάδης αυτού του σάπιου κόσμου: εκεί που έως πρόσφατα μια εργαζόμενη κάποτε μπορούσε να αράξει (με πλήρεις αποδοχές) απλώς δηλώνοντας στο αφεντικό ότι υπήρξε «στενή επαφή» ή βήχοντας δυνατά στη μούρη του, πλέον, εφόσον έχει πιστοποιηθεί ως εμβολιασμένη, χάνει αυτή τη δύναμη καθώς δεν δικαιούται πλέον να μπει σε καμία καραντίνα – ακόμα και αν όντως περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα στον ίδιο χώρο με έναν νοσούντα.

Αλλά και για όσες νοσούν προβλέπεται, χάριν πάντοτε της υγείας και της εύρυθμης λειτουργίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, η επιστροφή στις θέσεις εργασίας τους σε χρόνο ρεκόρ – ακόμα και άμα εμφανίζουν συμπτώματα της νόσου! Καταγγελίες, άλλωστε, για διευθυντικές πιέσεις σε άρρωστους εργαζόμενους να μην δηλώσουν το θετικό ράπιντ και να εργαστούν κανονικά έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας.

Στο ίδιο ακριβώς, ρεαλιστικό σενάριο, μια ανεμβολίαστη εργαζόμενη απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες με τις ευλογίες του κράτους.

Όσον αφορά το παραπάνω σημείο, ας σημειωθεί ότι στο εσωτερικό όλων των επιχειρήσεων, δημόσιων και ιδιωτικών το ίδιο, έχει ήδη λάβει χώρα μια διαδικασία καθολικής αξιολόγησης των εργαζομένων σε αυτές, βάσει της οποίας είναι πλέον γνωστό στις διοικήσεις ποιες εργαζόμενες είναι «πρόθυμες», «συνεργάσιμες», «συνεννοήσιμες», «λογικές», με «επαρκείς γνώσεις» και ποις όχι. Οι χιλιάδες, «κρυφές» απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, άλλωστε, αποδεικνύουν ότι η καθολική υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, έχει έμμεσα ήδη επιβληθεί παντού.

Το καθημερινό μπούλινγκ που υφίσταντο οι ανεμβολίαστες εργάτριες δεν περιορίστηκε, δυστυχώς, στους χώρους εργασίας καθώς εκεί που σταμάταγε το πρεσάρισμα από το αφεντικό ξεκίναγε η μίρλα της οικογένειας, των φίλων, των μαγαζατόρων, των δημοσιοκάφρων και των λοιπών παρατρεχάμενων. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της τάξης μας εξωθήθηκε στον εμβολιασμό – κάτι που θα καταστεί ακόμη πιο φανερό εφόσον το κράτος προσπαθήσει να επιβάλει τρίτη, τέταρτη κλπ. δόση.

Οι τεχνικές μεγαλύτερης πειθάρχησης του εγχώριου και πολυεθνικού προλεταριάτου και προσαρμογής του στο νέο βιοπολιτικό υπόδειγμα, όμως δεν περιορίστηκαν στα παραπάνω: οι καπιταλιστές έβαλαν χέρι στο ετήσιο, ονομαστικό εισόδημά μας με τις πλάτες του κράτους, επιβάλλοντας είτε εκ περιτροπής εργασία είτε πολύμηνες αναστολές εργασίας. Επιβάλλοντας, επίσης, την πληρωμή από την τσέπη μας όλων των τεστ (self, ράπιντ, PCR) και από μεθαύριο το χαράτσι των 100 ευρώ στις ανεμβολίαστες άνω των 60 (μέχρι να πιάσει το μέτρο και νεότερες).

Βέβαια, το προλεταριακό εισόδημα δεν μειώθηκε μόνο άμεσα, ροκανίστηκε κι έμμεσα μέσω της ραγδαίας αύξησης του πληθωρισμού σε όλα τα βασικά, καταναλωτικά αγαθά, θυμίζοντας την περίοδο της λεγόμενης «πετρελαϊκής κρίσης» του ’70, η οποία σήμανε την καπιταλιστική αντεπίθεση, με όχημα τον νεοφιλευθερισμό.

Είναι σαφές ότι οι καπιταλιστές δεν άφησαν την ευκαιρία που τους πρόσφερε η πανδημία να πάει χαμένη και εκμεταλλεύτηκαν την ανακωχή που ολοπρόθυμα συνυπέγραψε η αριστερά και η αντεξουσία του φιλοεμβολιαστικού τόξου.

Με εξασφαλισμένα τα νώτα τα αφεντικά επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στην αναδιάταξη των όρων άντλησης υπεραξίας, μεταξύ άλλων επιτρέποντας το δια νόμου ξεχείλωμα του ωραρίου, το ξεζούμισμα ακόμη και νοσούντων εργαζομένων προκειμένου να μην χαθεί λεπτό από την πολύτιμη παραγωγή υπεραξίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η καταπιταλιστική τάξη, ως σύνολο, εμφάνισε το πρώτο 9μηνο του 2021 αυξημένα κέρδη σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2019 και μάλιστα με αυξανόμενο ρυθμό αύξησης αυτών των κερδών.

Καμία σχέση δηλαδή με το προλεταριακό αίτημα για μισές ώρες δουλειάς, με ταυτόχρονη καταβολή διπλάσιου μισθού, για τον επιστημονικά έγκυρο τρόπο, δηλαδή, συλλογικής βελτίωσης της υγείας μας!

 

Η συνέχιση της διάλυσης του ΕΣΥ με νέα όπλα

(Να για τι άλλο δεν θα σου μιλήσουνε οι πάσης φύσεως φιλοεμβολιαστές)

 

Όσα εν γένει ισχύουν στους χώρους εργασίας ισχύουν με ακόμη πιο εμφατικό τρόπο στο χώρο των δημόσιων νοσοκομείων. Εκεί όπου:

πρωτοεφαρμόστηκε το εβδομαδιαίο 48ωρο (κατά μέσο όρο τετραμήνου, δηλαδή ενίοτε και πάνω από αυτό το όριο) και ταυτόχρονα προβλέφτηκε και η υπέρβασή του – έως τις 60 (!) ώρες για «λόγους λειτουργίας της υπηρεσίας και συνέχειας της φροντίδας υγείας» ∙

εφαρμόστηκε περίοδος καραντίνας κομμένη στο μισό σε νοσούσες εργαζόμενες και πλέον καμία καραντίνα αν υπάρχει στενή επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα∙

η χρόνια υποστελέχωση (πριν καν την εφαρμογή των μνημονίων!) οδήγησε στο απόλυτο σωματικό και πνευματικό ξεζούμισμα των εργαζομένων∙

η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού εφαρμόστηκε και τυπικά, οδηγώντας άλλους 7.000 εργαζόμενους –λες και αυτοί περίσσευαν– στον δρόμο∙

πλέον παράγονται μαζικά θάνατοι εξασθενημένων ηλικιωμένων (με ή χωρίς covid, σε θαλάμους, ράντζα ή ΜΕΘ, όπου κάτσει η μπίλια)∙

αποκλείεται η πρόσβαση σε χιλιάδες από εμάς – τόσο ασθενείς που χρήζουν ιατρικής περίθαλψης όσο και συνοδούς που καλύπτουν τσάτρα πάτρα τα τρομερά κενά σε νοσηλευτικό προσωπικό και εξοπλισμό.

Πράγματι, η πρόσφατη νομοθετική επιβολή της εργασίας εμβολιασμένων υγειονομικών που νοσούν με covid, ενώ έχουν πεταχτεί στο δρόμο υγιείς, ανεμβολίαστοι συνάδελφοί τους, αποδεικνύει και στον πλέον ακραίο, φοβικό φιλοεμβολιαστή ότι το μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού δεν εκπλήρωνε κανένα υγειονομικό στόχο –πέρα από τη (μάταιη) προσπάθεια μείωσης των αναρρωτικών αδειών των λιγοστών, υφιστάμενων εργαζομένων–, αλλά, αντίθετα, άνοιγε τον δρόμο για την πλήρη αναδιάρθρωση του ήδη τρομερά ανεπαρκούς ΕΣΥ, μέσω συμπράξεων Δημόσιου-ιδιωτικού τομέα που θα σκάσουν σαν ώριμο φρούτο προκειμένου να λύσουν ένα «πρόβλημα» δημιουργημένο εσκεμμένα από τα πάνω.

Δεν είναι τυχαίες οι πρόσφατες δηλώσεις του Πλεύρη που προεικονίζουν ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που θα «αγοράζει υπηρεσίες», ένα σύστημα που ολοένα περισσότερο μετατρέπεται σε ατομικοποιημένο-ανταποδοτικό, ώστε να συνδέεται με τις εξατομικευμένες εισφορές που κατορθώνει να συγκεντρώνει η κάθε εργάτρια ξεχωριστά – κι αν αναγκαζόταν να δουλεύει «μαύρα» ας πρόσεχε. Ένα σύστημα περίθαλψης δύο ταχυτήτων, ένα ανεπαρκέστατο στα όρια του προσχηματικού για το φτωχοποιημένο προλεταριάτο κι ένα πιο γκράντε για τις γκράντε ανάγκες των εχόντων.

Επιστρέφοντας στα δημόσια νοσοκομεία, η μετατροπή τους σε μονοθεματικά κορονο-νοσοκομεία (δίχως τακτικά ιατρεία) και εμβολιαστικά κέντρα (βλ. Παίδων Πεντέλης), σε συνδυασμό με τις υποτυπώδεις δομές πρωτοβάθμιας υγείας –τις τόσο απαραίτητες εν μέσω μιας πανδημίας–, έχει ήδη στρώσει τον δρόμο για την εκτίναξη της κερδοφορίας ιδιωτών γιατρών και ιατρικών κέντρων, ενώ ταυτόχρονα λειτούργησε αποτελεσματικά στην κατεύθυνση της τεχνητής συμπίεσης των κοινωνικών, ιατροφαρμακευτικών αναγκών – όποια δεν είχε να τα σκάσει αναγκαστικά καθόταν σπίτι και περίμενε στωικά.

Αυτήν την τεχνητή συμπίεση, που τα ίδια προκάλεσαν, χρησιμοποιούν τα αδίστακτα καθάρματα για να σχεδιάσουν το νέο δίκτυο τριτοβάθμιας περίθαλψης, σε συνεργασία με κρατικά think tank, όπως το Εργαστήριο Οργάνωσης & Αξιολόγησης Υπηρεσιών Υγείας του ΕΚΠΑ, «έναν από τους ελάχιστους πανεπιστημιακούς φορείς δραστηριοποιείται στο χώρο της Πολιτικής Υγείας, της Οικονομίας, της Οργάνωσης και Αξιολόγησης των Υπηρεσιών Υγείας», όπως μας πληροφορεί το σάιτ του.

Οι πρώτες μελέτες έχουν ήδη κατατεθεί και αφορούν τη ριζική συρρίκνωση των περιφερειακών νοσοκομείων της Δ. Μακεδονίας (3η ΥΠΕ), ώστε να μειωθούν οι λειτουργικές δαπάνες κατά 35% (!). Ο στόχος θα επιτευχθεί μειώνοντας δραστικά –πώς αλλιώς; – κι εν συνεχεία ανακατανέμοντας το εναπομείναν ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό∙ περικόπτοντας τις συνολικές διαθέσιμες κλίνες∙ διαλύοντας νοσοκομειακά τμήματα/κλινικές, όπου παρατηρείται «χαμηλή αναλογία ασθενών ανά γιατρό» ή «χειρουργικών επεμβάσεων ανά χειρουργό».

Το σχεδιαζόμενο ξεπάτωμα των υφιστάμενων δομών υγείας είχε έγκαιρα προαναγγείλει με δηλώσεις του ο Μητσοτάκης τον Ιούλιο –αλλά η αριστερά του εμβολίου έκανε πως δεν καταλάβαινε: «Θα γίνει μια αναδιοργάνωση του υγειονομικού χάρτη γιατί δεν μπορούν και τα περιφερειακά νοσοκομεία να τα κάνουν όλα. Θα κάνουν ορισμένα βασικά καλά και μετά θα συνδέονται με ένα κεντρικό τριτοβάθμιο νοσοκομείο για τα πιο εξειδικευμένα περιστατικά. […] Για όλα αυτά φυσικά το μυστικό είναι να μετράμε, να αξιολογούμε και να βλέπουμε το παραγόμενο αποτέλεσμα. Και η πανδημία ανέδειξε ξεκάθαρα ένα ΕΣΥ δυο ταχυτήτων. Και αυτό δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι. Και όποιος αντιδράσει, όταν θα κάνουμε αυτές τις παρεμβάσεις, θα του θυμίσουμε αυτά τα οποία έγιναν στην πανδημία. […] Γιατί έχουμε περιφερειακά νοσοκομεία, μερικές φορές, περισσότερα από όσα θα πρέπει να έχουμε. Δεν γίνεται να έχουμε τρία νοσοκομεία μέσα σε ακτίνα 20-30 χιλιομέτρων, γιατί όλοι ήθελαν ένα νοσοκομείο στην πόλη τους, και να περιμένουμε ότι θα έχουμε τρία καλά νοσοκομεία. Δεν σημαίνει ότι θα κλείσει το νοσοκομείο, μπορεί να μετατραπεί σε μια μονάδα χρονίως πασχόντων. Αλλά θα τον ξαναφτιάξουμε τον υγειονομικό χάρτη».

Είναι χαρακτηριστικό ότι το μοντέλο συρρίκνωσης του ΕΣΥ προέρχεται από τον κλάδο των logistics (βλ. σχεδιασμός Hub-and-Spoke) και αποβλέπει στη βελτιστοποίηση των διαδρομών εμπορευμάτων από ένα σημείο σε ένα άλλο…

Να λοιπόν πώς μας αντιλαμβάνονται: σαν κομμάτια μολυσματικού κρέατος που περιφερόμαστε από το ένα τμήμα στο άλλο, προκαλώντας στο ενδιάμεσο μποτιλιάρισμα στις δομές υγείας.

Η εδραίωση ακόμη πιο αυστηρών τεχνο-οικονομικών κριτηρίων στις κρατικές δαπάνες για την υγεία, συνεπάγεται ένα ακόμη πιο απάνθρωπο και αυτοματοποιημένο σύστημα «υγείας», μακρυά από τις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενούς: ο χρόνος νοσηλείας ανάλογα με την ασθένεια θα έχει οριστεί εκ των προτέρων, το ίδιο και τα ιατρικά πρωτόκολλα που θα ακολουθηθούν ώστε να διατηρείται χαμηλός ο αριθμός κενών κλινών («και όσοι δεν χωράτε, στο ράντσο»), σε μια λογική «ψεκάστε-σκουπίσατε και αν δεν αναρρώσατε εντελώς, συγγνώμη, αλλά περιμένουν και άλλοι στην ουρά».

Πεδίο δόξης λαμπρό για τη βιομηχανοποιημένη justin time ιατρική και την επελαύνουσα βιοτεχνολογική βιομηχανία με τα mRNA φιξάκια που σήμερα μοσχοπουλάει.

Να αντισταθούμε!

(Να με τι δεν θα ασχοληθούν οι πάσης φύσεως φιλοεμβολιαστές ή θα ασχοληθούν μόνο και μόνο για να θολώσουν τα νερά)

 

Να μην αφήσουμε την κατασκευασμένη κατάσταση διαρκούς «έκτακτης ανάγκης» να περάσει πάνω από τις απολύσεις και τις πλάτες των 7.000 ανεμβολίαστων υγειονομικών που πετάχτηκαν τιμωρητικά έξω από το σύστημα υγείας με αναστολές χωρίς μισθό και ασφάλιση.

Να μην αφήσουμε τις πολιτικές λιτότητας που συνεχίζει η κρατική διαχείριση της πανδημίας, εφαρμόζoντας μια «στρατηγική της έντασης», να περάσουν πάνω από τις πλάτες ΚΑΜΙΑΣ και ΚΑΝΕΝΟΣ εργαζομένου και εργαζομένης –σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα– όπως αφήσαμε να γίνεται για πάνω από μία δεκαετία.

Να μην αφήσουμε οι ανεμβολίαστοι ανεσταλμένοι συνάδελφοι να λοιδωρούνται και να περιθωριοποιούνται ως «αρνητές», «ψεκασμένοι», «ανορθολογικοί» και «ανεύθυνοι», ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΡΑ που το γελοίο κυβερνητικό αφήγημα καταρρακώθηκε με την μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε hot spots κορονοϊού με 2.500 εν ενεργεία υγειονομικούς σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ να νοσούν και να εξαναγκάζονται να εργάζονται αν και ασθενείς.

Να μην αφήσουμε την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί τις εργαζόμενες σε αναστολή ως άλλοθι για να ελαστικοποιήσει ακόμα περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο σύστημα περίθαλψης.

Να μην αφήσουμε να επιβληθούν εργασιακές σχέσεις γαλέρας στα νοσοκομεία (3μηνίτες, 6μηνίτες, διετούς, επικουρικοί, στο μέλλον άμισθοι/κακοπληρωμένοι μεταπτυχιακοί φοιτητές).

Να μην αφήσουμε να μετατρέπουν σε μονοθεματικά τα νοσοκομεία και να χάνονται οι ζωές των φίλων και των συγγενών μας μέσα στη σιωπή και την αορατότητα.

Να μην αφήσουμε να μετατρέπουν νοσοκομεία με υπάρχον και απλήρωτο προσωπικό (ή με απλήρωτους μεταπτυχιακούς φοιτητές) εν μια νυκτί σε εμβολιαστικά κέντρα όπως προσπάθησαν να κάνουν πρόσφατα με το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης.

Να μην αφήσουμε να καταργηθούν κλινικές ή ακόμα χειρότερα, να μπει λουκέτο σε νοσοκομεία ή κέντρα υγείας της περιφέρειας (κυρίως, αλλά και της μητρόπολης) για να μεταφέρουν το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στα (χρονίως) υποστελεχωμένα νοσοκομεία ή σε εμβολιαστικά κέντρα.

Να μην αφήσουμε να δοθεί προς εκμετάλλευση στις ιδιωτικές εταιρείες ο νοσοκομειακός εξοπλισμός, τον οποίο πληρώνουμε εμείς χρόνια τώρα με τις ασφαλιστικές εισφορές μας, να μην αφήσουμε τους ιδιώτες να μπουκάρουν στις δημόσιες κτιριακές εγκαταστάσεις και να τις χρησιμοποιούν προς όφελός τους.

Να μην αφήσουμε το εμβόλιο, αυτό το αποτυχημένο αντι-covid φιξάκι της ξεφτίλας και του εκβιασμού που προβάλλεται ως πανάκεια, να ανοίξει τον δρόμο για το περαιτέρω γκρέμισμα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης.

Να μην επιτρέψουμε άλλο τον μονόλογο των ειδικών για το «καθαρό» και αποστειρωμένο από κάθε κριτική σύστημα υγείας

Να διαμαρτυρηθούμε για τις απάνθρωπες συνθήκες νοσηλείας μας στους covid (και όχι μόνο) θαλάμους απομόνωσης-εξόντωσης των ασθενών στην κόλαση των νοσοκομείων της πανδημίας όπου αντιμετωπίζονται ως σώματα μιαρά, αποστερημένα από, και ανάξια για, ανθρώπινη επικοινωνία

Να διαμαρτυρηθούμε για την οικονομική αφαίμαξη του 50ευρου για το μοριακό τεστ που μας ζητάνε κάθε 3 μέρες για να μπούμε στους θαλάμους να περιποιηθούμε τους νοσηλευόμενους συγγενείς μας

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

Ενάντια στους ψευδείς διαχωρισμούς ανάμεσα στους εργαζομένους

Για ελεύθερη πρόσβαση χωρίς αποκλεισμούς όλων των ανεμβολίαστων ασθενών στη δημόσια περίθαλψη, ενάντια στα κουμάντα των διοικητών-μανατζαρέων των δημόσιων νοσοκομείων που μας πετάνε έξω από τα εξωτερικά ιατρεία όταν πηγαίνουμε για επανεξέταση εκβιάζοντάς μας για πιστοποιητικά

Ενάντια σε ταξικούς, έμφυλους, φυλετικούς ή κοινωνικούς αποκλεισμούς, χωρίς φακελάκια, λίστες χειρουργείων, απογευματινά ιατρεία με πληρωμή

Ενάντια στις περικοπές των δαπανών για την υγεία, για μόνιμες προσλήψεις, πληρωμένες άδειες, λιγότερη δουλειά

Για τον αυτοκαθορισμό του σώματος ενάντια στην απαλλοτρίωσή του από τους ειδικούς της φαρμακοβιοτεχνολογίας

Ταξικό μας καθήκον, λοιπόν, είναι:

Οι κοινοί αγώνες εμβολιασμένων & ανεμβολίαστων

Η άνευ όρων υπεράσπιση όλων των εργαζόμενων που απολύονται και βγαίνουν σε αναστολή επειδή δεν ήταν (και δεν είναι) διατεθειμένοι να κάνουν με το ζόρι το εμβόλιο και τα πληρωμένα από μας καταναγκαστικά rapid test

Ο αγώνας για την κατάργηση του νόµου για τον υποχρεωτικό εµβολιασµό και τα πιστοποιητικά υγειονοµικών φρονηµάτων στην εργασία και τις άλλες κοινωνικές δραστηριότητες (εστίαση, ψυχαγωγία κλπ.) και την ανάκληση των αναστολών των 7.000 υγειονομικών

Ο έλεγχος της εργατικής τάξης πάνω στις υπηρεσίες υγείας μέσα από κοινές συνελεύσεις και αγώνες υγειονομικών-χρηστριών.

Η επιβολή της φαρμακοεπαγρύπνησης που θα εκθέσει τις φαρμακευτικές εταιρείες και θα υπηρετήσει την προστασία της ζωής

Ο συνολικός ορισμός του περιεχομένου της υγείας και της ζωής σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες μας ως μισθωτές εργάτριες και εργάτες κι όχι σύμφωνα με τα ιδεώδη του έθνους, τις επιταγές του κράτους και τις ανάγκες του απομονωμένου ατόμου και της εμβολιασμένης επιβίωσής του, της επιβίωσης δηλαδή εντός των αλλοτριωμένων καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων

ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΦΟΒΙΚΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ·

ΝΑ ΤΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΩΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ. ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ, ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ ΩΣ ΤΑΞΗ.

ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ· ΑΠΟ ΤΗ ΓΟΥΑΔΕΛΟΥΠΗ, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ, ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ!

Συνέλευση ενάντια στη βιοεξουσία και την κλεισούρα

15 Ιανουαρίου 2022

Πηγή

 

 

 

Λέσχη Ανειδίκευτων: Γενετικές θεραπείες και νανοσυσκευές mRNA

Γενετικές θεραπείες και νανοσυσκευές mRNA: πώς η πανδημία έβγαλε τις δύο περισσότερο υποσχόμενες τεχνολογίες της γενετικής μηχανικής από το τέλμα

Κείμενο που μοιράστηκε κατα την παρουσίαση της Λέσχης Ανειδίκευτων στο διήμερο εκδηλώσεων / συζητήσεων ενάντια στο υγειονομικό απαρτχάιντ (26-27/11, ΑΚΝ)

Η τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα έμοιαζε με έναν υπερσύγχρονο αυτοκινητόδρομο που οδηγούσε με πλήρη ασφάλεια και άνευ διοδίων στην πολυπόθητη παγκόσμια και καλοκάγαθη δικτατορία. Μεθυσμένο από την απώλεια του αντίπαλου δέους, το κεφάλαιο οραματίστηκε έναν κόσμο μονοκαλλιέργειας και ανεμπόδιστης ροής των εμπορευμάτων – έναν κόσμο όπου δεν θα χρειαζόταν να συνομιλεί παρά μόνο με τον εαυτό του. Έναν κόσμο χωρίς σύνορα -για τα εμπορεύματα- και χωρίς όρια -για την τεχνολογία. Ή όπως δηλώθηκε, με την περίσσια έπαρση και θριαμβολογία που χαρακτηρίζει τους διαφόρων ειδών κρετίνους, οδεύαμε προς το τέλος της ιστορίας.

Η βιοτεχνολογία, ενσωματώνοντας τα δυο κυρίαρχα παραδείγματα του τεχνικού συστήματος1, την βιολογία και την πληροφορική, είχε κάθε λόγο να φαντάζεται τον εαυτό της στο πλέον πολυτελές όχημα που θα οδηγούσε την αυτοκινητοπομπή προς την παγκόσμια διακυβέρνηση. Είχαν ήδη τεθεί τα πλαίσια εκκίνησης του Human Genome Project2, το οποίο θα αποκρυπτογραφούσε με ακρίβεια τη λειτουργία του συνόλου του ανθρώπινου γονιδιώματος και άρα θα μπορούσε να το ελέγχει απόλυτα. Ο θεός, άλλωστε, μπορεί να είχε επίσημα πεθάνει ενάμιση αιώνα πριν, αλλά το κόνσεπτ του θεού δεν έπαψε ποτέ να είναι ελκυστικό.

Οι μονοκαλλιέργειες της Monsanto, τα γενετικά τροποποιημένα φυτά της οποίας έστεκαν ζωντανά ενώ όλα τα υπόλοιπα είχαν καεί από το μεταλλαξιογόνο δηλητήριο της ίδιας εταιρείας, το Round Up, κατάπιναν όλο και μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργήσιμων εδαφών και οι γενετιστές αντιλαμβάνονταν ολόκληρο τον κόσμο ως μηχανές, η γλώσσα προγραμματισμού των οποίων ήταν θέμα χρόνου να γίνει κατανοητή. Και άρα να μπορέσουν οι βιολογικές μηχανές αυτές να επαναπρογραμματιστούν από τη γενετική μηχανική, καθ΄εικόνα και ομοίωσή της. Κομβικό ρόλο στα σχέδια «αναπρογραμματισμού της ζωής» παίζουν οι νέες πιο ακριβείς τεχνολογίες «διόρθωσης» και τροποποίησης του γονιδιώματος, με κύρια την CRISPR/Cas93.

Ο έλεγχος της τροφής των υπηκόων μέσω της κλωνοποίησης, πατενταρίσματος και γενετικής τροποποίησης των καλλιεργούμενων ποικιλιών είναι κεντρικής σημασίας, αλλά ο τελικός στόχος είναι προφανώς ο έλεγχος των ίδιων των υπηκόων. Η γονιδιακή τεχνολογία υποσχόταν αυτό ακριβώς, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας δημιουργίας, νέων, βελτιωμένων υπηκόων. Και ξεκίνησε από το προφανές: τη θεραπεία4.

Γονιδιακές θεραπείες

Οι γονιδιακές θεραπείες είχαν αποτελέσει το αντικείμενο εργαστηριακών ερευνών ήδη από τη δεκαετία του ΄60 και το 1980 δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η γονιδιακή «διόρθωση» κυττάρων μυελού και η επανεισαγωγή τους στο σώμα, σε δυο ασθενείς με βήτα-θαλασσαιμία. Καθώς το πείραμα, πέραν από το ότι απέτυχε, εκτελέστηκε κατά τα φαινόμενα και χωρίς την έγκριση των ρυθμιστικών αρχών, τελικά επέφερε μάλλον αρνητική δημοσιότητα στη γονιδιακή θεραπεία και ο Martin Cline που το εκτέλεσε έχασε τη θέση του στο πανεπιστήμιο UCLA και μαζί και μεγάλο μέρος των επιδοτήσεων.

Αλλά οι γονιδιακές έρευνες συνεχίστηκαν και πήραν εκ νέου ώθηση με την ευρεία χρήση ιικών φορέων (viral vectors) για γονιδιακή κοπτοραπτική. Οι ιοί τροποποιούνταν γενετικά στα εργαστήρια, με μέρος του γενετικού τους υλικού να αφαιρείται και καινούργια γονίδια να προστίθενται, και έπειτα εισάγονταν στον ανθρώπινο οργανισμό, χρησιμοποιώντας την ικανότητα διείσδυσης του ιού ώστε να μεταφερθούν τα «κατασκευασμένα» γονίδια στα ανθρώπινα κύτταρα, ή και στο ίδιο το ανθρώπινο γονιδίωμα.

Οι ιικοί φορείς απαρτίζονταν κυρίως από δυο οικογένειες ιών. Η πρώτη είναι αυτή των αδενοϊών. Πρόκειται για ιούς DNA που μολύνοντας τα ανθρώπινα κύτταρα μεταφέρουν το (διαγονιδιακό ή τροποποιημένο) γενετικό τους υλικό στο κυτταρόπλασμα -αλλά κατά κανόνα όχι και στο ανθρώπινο γονιδίωμα- και αντικαθιστούν έτσι την έλλειψη ή τη δυσλειτουργία κάποιων ανθρώπινων γονιδίων. Είναι η μέθοδος γονιδιακής θεραπείας που χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα για τις γονιδιακές θεραπευτικές πλατφόρμες της AstraZeneca και της Johnson & Johnson, στον καθολικό εμβολιασμό του ανθρώπινου είδους. (Μια από τις πρώτες και πιο σοβαρές παρενέργειες, όπως φαίνεται σε πλήθος ερευνών ήδη από το 2001, ήταν η θρομβοκυτοπενία, κάτι που όπως δυστυχώς παρατηρούμε ισχύει ακόμα στις μέρες μας για τη συγκεκριμένη μέθοδο γονιδιακής θεραπείας).

Η δεύτερη οικογένεια είχε να κάνει με ρετροϊούς -ιούς RNA που εμπεριέχουν το ένζυμο της ανάστροφης τρανσκριπτάσης και άρα μπορούν να εγγράψουν τη γενετική τους πληροφορία στο ανθρώπινο γονιδίωμα- και πιο συγκεκριμένα με γάμμα ρετροϊούς και κυρίως με το πιο διάσημο μέλος των λεντιιών, τον ιό HIV. Ο ιός HIV τροποποιούταν γενετικά -και προφανώς αδρανοποιούταν- και εισχωρούσε στα ανθρώπινα κύτταρα εγγράφοντας το γενετικό του υλικό στο ανθρώπινο γονιδίωμα, προσθέτοντας ή αντικαθιστώντας τα όποια «προβληματικά» γονίδια.

Η γεμάτη λαμπερές υποσχέσεις πορεία των γενετικών θεραπειών ανακόπηκε απότομα το 1999. Σε μια πειραματική γενετική θεραπεία του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, σε ένα 18χρονο με μια σοβαρή γενετική έλλειψη, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Μόλις 4 ημέρες μετά τη μόλυνση με τον αδενοϊό-φορέα των επιδιορθωτικών γονιδίων, ο 18χρονος ανέπτυξε μια αιφνίδια αλλεργική αντίδραση και κατέληξε.

Ο θάνατός του έφερε στο προσκήνιο τον πειραματικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης τεχνολογίας. Όποιες και να ήταν οι υποσχέσεις της, η γενετική θεραπεία είχε προφανώς πολύ δρόμο ακόμη μέχρι να κατανοήσει τόσο το ανθρώπινο γονιδίωμα όσο και το ίδιο το ανθρώπινο σώμα. Και οι εγγενείς φόβοι για την τροποποίηση του ανθρώπινου γενετικού υλικού, επανήλθαν. Στην επιστημονική «κοινότητα» εκφράστηκαν απόψεις πως ίσως «προχωράμε πιο γρήγορα απ’ όσο πρέπει» και απαγορεύτηκε στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και τον επικεφαλής ερευνητή της να κάνουν οποιαδήποτε έρευνα με ανθρώπινα υποκείμενα για τα επόμενα 5 χρόνια. Φυσικά υπήρξε μια συνολική μείωση ή και παύση χρηματοδότησης προγραμμάτων γενετικής θεραπείας.

Την ίδια περίπου εποχή διεξήχθη μια μεγάλη κλινική έρευνα από αγγλικά και γαλλικά πανεπιστημιακά ερευνητικά κέντρα πάνω στη γενετική θεραπεία μιας σπάνιας γενετικής έλλειψης που προκαλούσε SCID (severe combined immunodeficiency – βαριά συνδυασμένη ανοσοεπάρκεια), με χρήση γάμμα ρετροϊών ως vectors. Αν και στην αρχή η θεραπεία έδειχνε να λειτουργεί, καθώς τα περισσότερα από τα 10 παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα έδειξαν αύξηση στην παραγωγή Τ-λεμφοκυττάρων, στα επόμενα έξι χρόνια τα 5 από αυτά εμφάνισαν λευχαιμία και το ένα πέθανε. Αυτή η δεύτερη μεγάλης κλίμακας καταστροφή έφερε νέους κλυδωνισμούς στο αφήγημα της γενετικής μηχανικής. Αμφισβητούταν ουσιαστικά η ίδια η βασική παρομοίωση του γονιδιώματος με κώδικα. Σε ένα πρόγραμμα για υπολογιστή μπορείς να αντικαταστήσεις ένα τμήμα του κώδικα χωρίς αυτό να επιφέρει αλλαγές στο υπόλοιπο πρόγραμμα. Αλλά επειδή σε πείσμα του σύγχρονου επιστημονικού ιερατείου το σώμα δεν είναι μηχανή και τα γονίδια δεν είναι το software της, η γονιδιακή κοπτοραπτική προκαλούσε σοβαρές ανωμαλίες και μεταλλάξεις σε άλλα σημεία του γονιδιώματος με τραγικό αποτέλεσμα την εμφάνιση λευχαιμίας.

Η γενετική θεραπεία ήταν προφανώς πολύ κομβικός τομέας της βιοτεχνολογίας για να εγκαταλειφθεί, ωστόσο η πορεία της τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ήταν διστακτική και με έλλειψη χρηματοδοτήσεων. Η Κίνα ήταν η πρώτη χώρα που ενέκρινε μια γενετική θεραπεία, το 2003, αλλά η Ε.Ε. άργησε 9 χρόνια για να εγκρίνει κάποια γενετική θεραπεία για ανθρώπους. Το σκεύασμα που ενέκρινε το 2012, ονομαζόταν Glybera και στόχευε στη θεραπεία μιας εξαιρετικά σπάνιας λιποπρωτεϊνικής ανεπάρκειας. Μετά από πέντε χρόνια το σκεύασμα αποσύρθηκε, καθώς με κόστος θεραπείας ένα εκατομμύριο ευρώ, είχε σε αυτό το διάστημα εφαρμοσθεί μόνο σε έναν ασθενή.

Τη δεύτερη δεκαετία του αιώνα, οι χρηματοδοτήσεις αυξήθηκαν, ωστόσο τα αποτελέσματα των γονιδιακών θεραπειών παρέμεναν πολύ περιορισμένα. Υπήρχαν κάποιες επιτυχίες σε κλινικές δοκιμές θεραπειών, αλλά αυτές αφορούσαν κυρίως σπάνιες ή και πολύ σπάνιες γενετικές ελλείψεις και είχαν κατά κανόνα απαγορευτικό κόστος για μια ευρεία εφαρμογή. Και υπήρχαν και παταγώδεις αποτυχίες, όπως το 2016 με το Strimvelis, ένα σκεύασμα για τη θεραπεία ADA-SCID, όταν και πάλι ο ασθενής εμφάνισε λευχαιμία 4 χρόνια μετά.

Ο πυρήνας της γενετικής θεραπείας, η χρήση ιών-φορέων για γενετική τροποποίηση/χειρισμό, έβρισκε χρήση στα DNA εμβόλια στα ζώα – στην εκτροφή ζώων άλλωστε ο μέσος όρος ζωής σπάνια υπερβαίνει το έτος (ή τους λίγους μήνες στη βιομηχανία κοτόπουλων) οπότε οι οποιεσδήποτε παρενέργειες ήταν σχετικά αδιάφορες. Αλλά ο τομέας των εμβολίων για ζώα, δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει τις χρηματοδοτήσεις για την έρευνα γενετικών θεραπειών.

Η βιοτεχνολογία ήδη στρεφόταν εδώ και δύο δεκαετίες στη γενετικά υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, με τις υποσχέσεις της για τη δυνατότητα καθορισμού φύλλου και γενετικών χαρακτηριστικών των απογόνων και φυσικά στις gain of function έρευνες και κατασκευή γενετικά τροποποιημένων («επαυξημένων», σύμφωνα με τη στρατιωτική ορολογία) στρατιωτών. Ο τομέας της γενετικής θεραπείας δεν ήταν ακριβώς σε τέλμα, αλλά ούτε και σε ερευνητικό οργασμό. Τέσσερις δεκαετίες μετά, δεν είχε καταφέρει να δώσει λύση σε καμία από τις μεγάλες ασθένειες της εποχής μας, ούτε, το κυριότερο, να προσφέρει κάποιο ευρέως χρησιμοποιούμενο και άρα κερδοφόρο σκεύασμα στις βιομηχανίες.

Γενετικές νανοσυσκευές

Περίπου το ίδιο διάστημα, στα μέσα με τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, ένας άλλος σημαντικός βιοτεχνολογικός τομέας, παρουσίαζε παρόμοια προβλήματα. «Για την ώρα δεν έχουμε παρά εμβόλια, και τα εμβόλια είναι καθαρή χασούρα. Η Μoderna είναι αυτή την στιγμή μια εταιρεία πολλών δις που παράγει εμβόλια και δεν βλέπω πώς μπορεί να συνεχιστεί αυτό». Αυτά δήλωνε ένας πρώην μάνατζέρ της, το 2017.

Η Μoderna ξεκίνησε το 2012 με τους καλύτερους οιωνούς και πολύ ζεστό χρήμα. Η τεχνολογία των νανοσυσκευών mRNA ( mRNA που περιβάλλεται από λιπίδια και εισχωρώντας στο κύτταρο χρησιμοποιεί τους κυτταρικούς μηχανισμούς -τα ριβοσώματα- για να παραγάγει τις πρωτεΐνες που έχουν κωδικοποιηθεί στο mRNA) υποσχόταν διαρκείς δόσεις mRNA για τη θεραπεία μιας μεγάλης γκάμας ασθενειών. Πέντε χρόνια μετά, τα πράγματα έδειχναν ωστόσο να έχουν βαλτώσει. Οι νανοσυσκευές mRNA, παρά τις λαμπερές υποσχέσεις, δεν είχαν καταφέρει να θεραπεύσουν καμία ανθρώπινη ασθένεια και οι κλινικές δοκιμές δεν έφταναν καν στη φάση ΙΙ, καθώς παρουσιάζονταν μεγάλα προβλήματα παρενεργειών. Στην προσπάθειά της να φτιάξει κάτι που να θεραπεύει οτιδήποτε, έψαξε την ιατρική βιβλιογραφία για ασθένειες που οφείλονται αποκλειστικά σε μια έλλειψη ενός ενζύμου, για τις οποίες η τεχνολογία mRNA ήταν -υποτίθεται- κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Η Crigler-Najjar ήταν μια τέτοια ασθένεια – υπερβολικά σπάνια μεν, αλλά μια επιτυχία, έστω και ισχνή, ήταν καλύτερη από το τίποτα, δε. Αλλά ακόμα και εκεί υπήρξαν προβλήματα – η τοξικότητα των νανοσυσκευών της δεν κατάφερε να διατηρηθεί εντός κανενός ορίου ασφαλείας.

Με πολλούς από τους επιστήμονές της να αποχωρούν, η Moderna στράφηκε μαζί με τον πιστό (από το 2013) συνέταιρό της, την αγγλική AstraZeneca, στην παραγωγή μιας μονοδοσικής (και άρα δευτερεύουσας σημασίας μια που δεν είχε το περιθώριο κέρδους που αποφέρουν οι θεραπείες πολλαπλών δόσεων) θεραπείας «γυμνού» mRNA (χωρίς δηλαδή το συχνά τοξικό κέλυφος λιπιδίων των νανοσυσκευών mRNA) για την τότε σχετικά σπάνια ασθένεια της μυοκαρδίτιδας. Οι έρευνες από το 2017 έως και το 2019, δεν απέφεραν παρά την ολοκλήρωση της φάσης Ι, σε 33 εθελοντές, χωρίς σοβαρές παρενέργειες. Με άλλα λόγια ήταν ακόμα μακρυά, πολλά χρόνια μακρυά, από την οποιαδήποτε έγκριση κυκλοφορίας ενός σκευάσματος.

Η Moderna δεν ήταν μόνη της στην αποκαρδιωτική ενατένιση του mRNA αδιεξόδου. Η χρηματοδοτούμενη αδρά από το ίδρυμα Gates, Curevac, μια γερμανική εταιρεία αξίας πολλών δις, είχε μόλις δει τη Φάση ΙΙ του σκευάσματός της για τον καρκίνο του προστάτη, να αποτυγχάνει.

Έως και το 2019, πέρα από δοκιμές στη Φάση Ι για εμβόλια σε ανθρώπους και πολλές υποσχέσεις για θεραπείες σε διάφορες μορφές καρκίνου και γενετικών ασθενειών, η τεχνολογία των νανοσυσκευών mRNA δεν έδειχνε σε καμία περίπτωση να δικαιολογεί τις τεράστιες επενδύσεις στις εταιρείες της. Το 2018 η πιθανότητα να φτάσει κάποια θεραπεία mRNA για μια νέα μολυσματική ασθένεια στη φάση II τα επόμενα χρόνια υπολογιζόταν από μια έρευνα5 στο 5% και η πιο γνωστή mRNA εταιρεία, η Moderna δεν είχε ακόμη καταφέρει να κυκλοφορήσει κανένα προϊόν της.

Η πανδημία ως από μηχανής (ή μηχανικός, δηλαδή κατασκευασμένος) θεός

Οι χρηματοδοτήσεις ωστόσο συνέχιζαν να ρέουν: η αξία της Moderna σε πείσμα των αποχωρήσεων και της έλλειψης αποτελεσμάτων ήταν κοντά στα 6 δις το 2019. Τόσο η γενετική θεραπεία όσο και οι mRNA νανοσυσκευές μπορεί να στερούνταν σοβαρών αποτελεσμάτων, αλλά παρέμεναν οι δυο περισσότερο υποσχόμενες, αν όχι και μοναδικές προσεγγίσεις, για την άλωση όχι μόνο της ιατρικής αλλά και των ανθρώπινων βιολογικών διεργασιών από τη βιοτεχνολογία.

Και καθώς οι θεραπείες δεν έδειχναν να προχωρούν, απ’ ό,τι φαίνεται διάφοροι ειδικοί, φαρμακευτικές και γενικά σημαίνοντα πρόσωπα της ιατροφαρμακευτικής ελίτ, στράφηκαν, ήδη εδώ και τουλάχιστον 3 χρόνια, σε κάτι που μέχρι τότε θεωρούταν δευτέρας προτεραιότητας, από την άποψη των βιοτεχνολογικών στοχεύσεων6: τα εμβόλια.

Μέχρι και το 2020 τα εμβόλια ήταν γενικά κάτι που οι περισσότεροι δυτικοί πολίτες έκαναν συνήθως άπαξ και σε μικρή ηλικία. Το εμβόλιο της γρίπης και η κληρονομιά της πανδημίας-φάρσας του 2009 άλλαξε λίγο τα πράγματα, αλλά και πάλι οι εμβολιασμοί αφορούσαν κατά κύριο λόγο τους άνω των 65 και ακόμα και εκεί σε ένα ποσοστό γύρω στο 45% για την Ε.Ε.. Και είναι βέβαιο, ειδικά για την Ε.Ε., όπου υπάρχει μια μακρυά ιστορία άρνησης της γενετικής μηχανικής7, πως ελάχιστοι απ’ τους πολίτες θα δέχονταν ένα εμβόλιο γενετικής μηχανικής για να μην κολλήσουν γρίπη.

Η εμβολιαστική εκστρατεία που ξεκίνησε γύρω στο 2018, όπου αίφνης ανακαλύφθηκε και το «αντιεμβολιαστικό κίνημα» έδειχνε να προσπαθεί να λειάνει το έδαφος για την μετατροπή του εμβολίου σε ένα σκεύασμα απολύτως απαραίτητου και υπεράνω κριτικής. Ήδη από το 2019, δημοσιογράφοι ανακάλυπταν με τρόμο πως υπάρχουν γονείς που δεν έχουν εμβολιάσει τα παιδιά τους και, τι όνειδος, ακόμα και γιατροί που δεν έχουν κάνει όλα τα εμβόλια, και αναρωτιούνταν πώς θα μπορούσε να μπει ένα τέλος σε αυτήν τη φρίκη, μα δεν θά΄ πρεπε με κάποιον τρόπο να είναι υποχρεωτικά τα εμβόλια;

Η έλευση της πανδημίας το 2020 έκανε βέβαια αυτήν την ξεκάθαρη εκστρατεία προώθησης του εμβολιασμού να μοιάζει με καλοκάγαθο χωρατό – η κατάσταση έκτακτης ανάγκης απαιτούσε και έκτακτες θεραπείες και τόσο οι γενετικές θεραπείες, όσο και οι νανοσυσκευές mRNA, βρέθηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία να έχουν τον παγκόσμιο πληθυσμό για τη φάση ΙΙΙ των δοκιμών τους. Και αυτήν τη φορά καμία θανάσιμη παρενέργεια δεν θα σταματούσε την έρευνα.

  1. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο -και ενώ η κυβερνητική προωθούταν και χρηματοδοτούταν από διάφορα ιδρύματα ευγονικής όπως το Mace Foundation- και πολύ πριν εμφανιστούν στο προσκήνιο τα «βιοπληροφορικά συστήματα» ή η «υπολογιστκή βιολογία», η βιολογία έπαψε σταδιακά να αναφέρεται στο αντικείμενό της με όρους ζωντανού οργανισμού και ενσωμάτωσε όρους δανεισμένους από τη θεωρία της πληροφορίας και την κυβερνητική. Οι γενετικές ακολουθίες, τα βιολογικά μοντέλα και συστήματα, η γενετική πληροφορία ή επαναπρογραμματισμός, υποδηλώνουν τη διογκούμενη τάση λογισμού της ζωής ως «πληροφοριακού συστήματος», ως μιας μηχανής.
  2. Το Human Genome Project ολοκληρώθηκε τελικά το 2003 – η ακριβής αναπαράσταση του 99% του ανθρώπινου γονιδιώματος ήταν διαθέσιμη πλέον στους γενετικούς ερευνητές. Αυτό βέβαια δεν βοήθησε και ιδιαίτερα στην κατανόηση της λειτουργίας του. Το 98% αρνείται να κάνει το αναμενόμενο, να εκφράσει δηλαδή τα γονίδιά του, παράγοντας RNA και εν τέλει πρωτεΐνες. Δείχνει σαν ξεχασμένο κομμάτι κώδικα που πλέον δεν παίζει κανένα ρόλο, απλά ξέχασε ο προγραμματιστής να το διαγράψει. Οι γενετιστές προφανώς και προσδοκούν τη στιγμή που οι διάφορες νομοθεσίες και διατάξεις θα τους επιτρέψουν να κάνουν το αυτονόητο: να πατήσουν ένα γενετικό delete και να απαλλαγούν από αυτά τα άχρηστα και παρωχημένα γονίδια, να μην τους μπερδεύουν. Τις προθέσεις τους (καθώς και το ποιόν τους γενικά ως όντα) τις έχουν άλλωστε δηλώσει ξεκάθαρα, βαφτίζοντας αυτό το 98% του ανθρώπινου γονιδιώματος σκουπίδι – junk dna.Ίσως η πιο ανατριχιαστική περιγραφή του βλέμματος της γενετικής μηχανικής για τον κόσμο προέρχεται από ένα πρότζεκτ κλωνοποίησης ζώων σε συνεργασία Κίνας και Νότιας Κορέας, από το μακρινό 2015. Με τα λόγια του επικεφαλής του, Xu Xiaochun, «Δείτε για παράδειγμα το σούπερ μάρκετ. Τα πάντα μέσα σε αυτό είναι λαμπερά, ωραία και ομοιόμορφα. Τώρα με το εργοστάσιο κλωνοποίησης μπορούμε να το πετύχουμε αυτό και με τα ζώα.»(Θα εμπιστευόσασταν έναν από αυτούς τους ξιπασμένους μαλάκες για να σας θεραπεύσει γενετικά;)
  3. Η ανακάλυψη και ανάπτυξη της τεχνικής CRISPR/Cas9 τα τελευταία 5 χρόνια, προσέδωσε πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια στις επεμβάσεις στο γονιδίωμα. Πρόκειται ουσιαστικά για την αντιγραφή της ανοσολογικής άμυνας των βακτηρίων έναντι ιών. Η πρωτεΐνη Cas9 εμπεριέχει ένα τμήμα RNA που είναι συμπληρωματικό με το τμήμα του DNA που πρόκειται να αλλαχθεί και την τεχνητή γενετική ακολουθία που πρόκειται να εισαχθεί στο γονιδίωμα. Η Cas9 προσκολλάται στο γονιδίωμα και ουσιαστικά λειτουργεί σαν ψαλίδι, κόβοντας το τμήμα του γενετικού κώδικα που αντιστοιχεί με το RNA που την εμπεριέχει. Ανάμεσα στα σημεία τομής προσκολλάται το τεχνητό τμήμα του DNA και η τομή επιδιορθώνεται με τους φυσικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης DNA.Πρόκειται προφανώς για μια διαδικασία στην πραγματικότητα αρκετά πιο περίπλοκη από αυτήν που περιγράφεται παραπάνω. Το γονιδίωμα δεν είναι κώδικας και η κοπτοραπτική σε ένα τμήμα του συχνά επιφέρει μη-προβλέψιμες αλλαγές σε ολόκληρο το γονιδίωμα.
  4. Προφανώς και οι διάφοροι γενετικοί ερευνητές δεν είναι μικροί παράφρονες ναζί που εργάζονται για την καθυπόταξη του ανθρώπινου είδους. Πολλοί από αυτούς -όλο και λιγότεροι δυστυχώς- θέλουν ειλικρινά να πολεμήσουν τις αρρώστιες και να προσφέρουν λύσεις στα διάφορα προβλήματα του κόσμου αυτού. Και οι περισσότεροι απλά υποκύπτουν στην έλξη της δύναμης (και των πολλαπλών μηδενικών στα δεξιά των τραπεζικών λογαριασμών τους) που απορρέει από την αυταπάτη πως μπορείς να ελέγξεις απόλυτα μια πτυχή του κόσμου αυτού. Κοντολογίς, οι γενετιστές στο σύνολό τους δεν έχουν κάποια ιδιαίτερα ολοκληρωτικά πλάνα για τον κόσμο αυτό (πολλοί από αυτούς άλλωστε ψηφίζουν αριστερά).Η βιοτεχνολογική τάση όμως, στην ορμητική ροή της οποίας παρασέρνονται μεθυσμένοι οι γενετικοί ερευνητές, έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση.
  5. βλ. https://dpbh.nv.gov/uploadedFiles/dpbhnvgov/content/Boards/BOH/Meetings/2021/SENEFF~1.PDF
  6. Ενδεικτικό είναι αυτό το βίντεο από το 2019: https://archive.org/details/infomilkenOct2019cut-subs
  7. Αν και έγιναν προσπάθειες γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών σε ευρωπαικά εδάφη, υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις, τόσο κινηματικές όσο και θεσμικές, με αποτέλεσμα τις δυο τελευταίες δεκαετίες να απαγορεύονται οι γ.τ.ο.(γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί) σε όλη την ΕΕ. Η εισαγωγή γ.τ. τροφίμων επιτρέπεται κατά κύριο λόγο μόνο στις ζωοτροφές και σε περιορισμένο βαθμό και μόνο κατόπιν σχετικής σήμανσης στα ανθρώπινα τρόφιμα (προφανώς μεγάλο μέρος των τροφών που εισάγονται μαζικά αναμιγνύονται και με μεταλλαγμένες, υπάρχει οπότε ένα όριο -επι του παρόντος, 0,9%- κάτω από το οποίο δεν υπάρχει υποχρέωση σήμανσης ως γ.τ.ο. για τις εταιρείες). Η ΕΕ παρά την γκρίνια της αγγλίας κάθε τόσο για “παρεμπόδιση των τεχνολογικών καινοτομιών” ή τις προσπάθειες των μεγάλων αγροχημικών στη γαλλία, έπαιζε το ρόλο του θεματοφύλακα ηθικής και ασφάλειας. Μέχρι το 2020, όπου με μια βιαστικά ψηφισμένη οδηγία, δόθηκε εξαίρεση στην απαγόρευση κυκλοφορίας γ.τ.ο. στο ευρωπαϊκό έδαφος, για τους γ.τ.ο. των εμβολίων. Και οι ίδιοι υπήκοοι που δε θα δεχόντουσαν ποτέ μια μεταλλαγμένη ντομάτα στο πιάτο τους, δέχτηκαν με χαρά να εισάγουν τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς της astrazeneca στο ίδιο τους το σώμα.

Πηγή: athensindymedia

Ιταλία: Όταν θα έρθουν να σου χτυπίσουν την πόρτα…

«Όταν θα σου χτυπήσουν την εξώπορτα
Πώς θα έρθεις;
Με τα χέρια στο κεφάλι
ή στη σκανδάλη του όπλου σου…»

Στις αρχές Δεκεμβρίου ένας από τους πιο αγαπημένους τηλε-ιολόγους είπε ότι η ελεύθερη επιλογή είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία. Ότι αυτοί που επιμένουν να μην υπακούνε οικειοθελώς θα πρέπει να αναγκαστούν να το κάνουν με τη βία. Ότι η ελευθερία μη εμβολιασμού, για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχει μόνο για έναν ερημίτη που ζει μόνος στη μέση της ερήμου. Όσο για τους άλλους, πολίτες της κοινωνίας, «προφανώς δεν υπάρχει εναλλακτική για αυτούς τους ανθρώπους από την υποχρέωση, αλλά από την υποχρέωση, τη σοβαρή, δηλαδή την υποχρέωση που στέλνει τους καραμπινιέρους στο σπίτι σας για να σας πάρουν». Η αυταρχική δήλωση έκανε τον ρεπόρτερ που τον φιλοξενούσε να χαμογελά (και σίγουρα όχι λόγω των σπαστών ιταλικών του).

Μια εβδομάδα αργότερα, ο στρατηγός του στρατού στον οποίο η κυβέρνηση ανέθεσε το καθήκον να ηγηθεί του πολέμου ενάντια στον επίφοβο ιό δήλωσε ότι αυτός και τα στρατεύματά του είναι έτοιμοι: μαζί με τον Άγιο Βασίλη, θα «φέρουν εμβόλια σπίτι το σπίτι». Εκτός από τους ηλικιωμένους που βρίσκονται χαμένοι  στα πιο απομακρυσμένα χωριά, οι στρατιωτικοί είναι «έτοιμοι να εμβολιάσουν όλο το πληθυσμό» – την πληθυσμιακή ομάδα των παιδιών…

Στο άκουσμα τέτοιων  δηλώσεων, και του κόσμου που ανακοινώνουν, αναρωτιόμαστε αν το να νιώθεις ένα ρίγος στη σπονδυλική  στήλη είναι σημάδι αδυναμίας από συνωμοσιολόγους, σύμπτωμα παραληρήματος από flat earthers  ή αν, αντίθετα, είναι η σεραφική ηρεμία μπροστά στον παραλογισμό  για να εκφράσει ένα είδος χαλκευμένης δημοκρατίας  Μια ερώτηση της οποίας η απάντηση δεν θα προέλθει από καμία εφαρμογή.

*σεραφικός=ουράνιος, αγγελικός

Πηγή: darknights

Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Με αφορμή τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για τους /τις άνω των 60

Με αφορμή τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για τους /τις άνω των 60

Την Τρίτη 30/11/21 το Μαξίμου ανακοίνωσε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για τους άνω των 60. Το επιχείρημα; «Το 95% όσων πεθαίνουν λόγω covid-19 είναι ηλικιωμένοι άνω των 60 με σοβαρά υποκείμενα νοσήματα. Συνεπώς, το ελληνικό κράτος επιβάλλει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό για να σώσει ζωές. Δε μπορεί μια μειοψηφία ψεκασμένων γέρων και γριών να επιβαρύνει το Ε.Σ.Υ.. Η άρνηση εμβολιασμού αποτελεί ένδειξη αντι-κοινωνικής συμπεριφοράς. Για την κατάρρευση του Ε.Σ.Υ. ευθύνονται οι ανεμβολίαστοι/ες γέροι και γριές, οι οποίοι/ες σπέρνουν το θάνατο στα καφενεία και τις λαϊκές αγορές με το ίδιο τρόπο που οι ανεμβολίαστοι/ες γενικώς ευθύνονται για τις πιο φονικές και πιο μεταδοτικές μεταλλάξεις του ιού SARS-CoV-2. Όπου δε πίπτει λόγος πίπτει ράβδος… και μηνιαίο πρόστιμο 100 ευρώ για όσους δε συμμορφώνονται».

Η ταξική φύση των «υγειονομικών» μέτρων είναι κι εδώ προφανής καθώς ο υποχρεωτικός εμβολιασμός αφορά αποκλειστικά τους χαμηλοσυνταξιούχους: αν κανείς εισπράττει λ.χ. νοίκια θα είναι σε θέση να εξαγοράζει το «προνόμιο» της συναίνεσης σε μία ιατρική πράξη. Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση στοχοποιεί συστηματικά και κατά περίπτωση συγκεκριμένες κοινωνικές και φυλετικές ομάδες. Χθες ήταν οι «παραβατικοί» τσιγγάνοι, οι μετανάστες, οι πιτσιρικάδες των πλατειών, οι ανεμβολίαστοι/ες υγειονομικοί, σήμερα οι ανεμβολίαστοι ηλικιωμένοι, ενώ αύριο θα είμαστε όλοι/ες, εμβολιασμένοι/ες και ανεμβολίαστοι/ες. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει «ατομική» και όχι κρατική ευθύνη. Σε κάθε περίπτωση, οι απείθαρχοι/ες θα τιμωρούνται παραδειγματικά.

Η ορθολογική ως προς τον σκοπό δράση («στοχοπροσηλωμένη» δράση), δηλαδή αυτή η δράση που αξιολογεί και επιλέγει τα κατάλληλα μέσα για να επιτύχει τον επιδιωκόμενο σκοπό και που στο αποκορύφωμά της εμφανίζεται στις οικονομικές δοσοληψίες, οδηγεί την ανθρωπότητα σε επικίνδυνες ατραπούς. Σήμερα, αυτός ο εργαλειακός ορθολογισμός πραγματώνεται μέσα από την ολοένα και αυξανόμενη επιρροή της τεχνοκρατικής σκέψης στην καθημερινή ζωή (ό,τι πουν οι «ειδικοί»). Πράγματι, αν η άρνηση χρήσης εμβολίων γονιδιακής θεραπείας επέφερε αυστηρότερους περιορισμούς, μεγαλύτερα χρηματικά πρόστιμα ή ακόμα και φυλάκιση, τότε τα ποσοστά εμβολιασμού θα εκτοξεύονταν- και μαζί τους, βέβαια, τα κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών φαρμάκου. Απέναντι σε αυτόν τον εργαλειακό ορθολογισμό -που οδηγεί κατευθείαν προς τον ολοκληρωτισμό- εμείς αντιτάσσουμε έναν ορθολογικό τρόπο δράσης ως προς τις αξίες. Ύψιστη αξία για εμάς δεν είναι η ζωή με την έννοια της βιολογικής ύπαρξης («γυμνή ζωή»), αλλά μια ζωή ελεύθερη από τους καταναγκασμούς της εξουσίας («ζωή με τα όλα της»). Αν κανείς επιλέγει την ασφάλεια έναντι της ελευθερίας ας γίνει ασφαλίτης – αυτά δε λέγαμε παλιά;

Λοιπόν, το είπαμε και το ξαναλέμε: ο υποχρεωτικός εμβολιασμός περιορίζει την ήδη περιορισμένη -μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία- αυτο-διαχείριση των σωμάτων μας· και η αυτο-διαχείριση των σωμάτων μας είναι αδιαπραγμάτευτη. Τον τελευταίο λόγο για τη ζωή και το θάνατο μας θα τον έχουμε εμείς και όχι το κράτος και οι φαρμακομαφίες που αυτό υπηρετεί. Άλλωστε, ο εμβολιασμός (αν και εφόσον και για όσο πιάσει τόπο) είναι ένα μέσο ατομικής προστασίας. Υπ’ αυτή την έννοια, ο εμβολιασμός είναι ή μάλλον θα έπρεπε να είναι μια προσωπική υπόθεση. Προσωπική υπόθεση και όχι ταξικό καθήκον. Από που κι ως που, άραγε, η απόφαση για μια ιατρική πράξη αποτελεί ταξικό καθήκον; Από που κι ως που η τυφλή συμμόρφωση στις κρατικές προσταγές αποτελεί ένδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης; Πως είναι δυνατόν να αγωνιστούμε ενάντια στην ταξική, εθνοφυλετική και έμφυλη καταπίεση την ίδια στιγμή που η εξουσία επεμβαίνει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο στα σώματά μας;

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη. Ο ιός SARS-CoV-2 δεν αποτέλεσε παρά το ιδανικό πρόσχημα για την επιτάχυνση της λεγόμενης 4ης βιομηχανικής επανάστασης, για την εμβάθυνση της κρατικής επιτήρησης/καταστολής και τον (ψηφιακό κι όχι μόνον) μετασχηματισμό των κοινωνικών μας σχέσεων. Η τεχνο-επιστήμη και η «επιστημονική κοινότητα» δεν είναι πέραν από πολιτικές σκοπιμότητες και οικονομικά συμφέροντα (ποτέ δεν ήταν), ενώ η «κρατική διαχείριση της πανδημίας» μόνο με την «πανδημία» δεν έχει να κάνει. Αν είχε, τότε το ελληνικό κράτος θα προχωρούσε σε ουσιαστική ενίσχυση/στελέχωση του Ε.Σ.Υ., σε επίταξη των ιδιωτικών κλινικών και όχι σε αναστολές εργασίας για τους χιλιάδες ανεμβολίαστους/ες υγειονομικούς. Όμως, εμείς δεν διεκδικούμε ένα μεγαλύτερο κράτος, αλλά την ανατροπή κάθε μορφής εξουσίας και εκμετάλλευσης. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει υγεία στα πλαίσια μιας αρρωστημένης/αλλοτριωμένης κοινωνίας. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει υγεία χωρίς δικαιοσύνη και ελευθερία!

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ

ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΑΘΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΟΝ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ» ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στους εξαναγκασμούς και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό

prwtovoulia_anarhikwn2021@riseup.net

Πηγή: athensindymedia

Ιταλία: Ενάντια στο Green Pass. Το διακύβευμα: πειθάρχηση κι επιτήρηση

«… και το σώμα υπάγεται, επίσης, άμεσα σ’ ένα πολιτικό πεδίο· οι συσχετισμοί εξουσίας ασκούν πάνω του άμεσο έλεγχο· το επενδύουν, το σημαδεύουν, το δαμάζουν, το βασανίζουν, το υποβάλλουν σε αναγκαστική εργασία, το υποχρεώνουν σε συμμετοχή σε τελετουργίες, απαιτούν από αυτό σήματα. Η πολιτική αυτή επένδυση του σώματος συνδέεται, χάρη σε περίπλοκες και αμοιβαϊες σχέσεις, με την οικονομική του χρησιμοποίηση· κατά μεγάλο μέρος, σαν δύναμη παραγωγής το σώμα περιβάλλεται με σχέσεις έξουσίας και κυριαρχίας· αλλά, αντίθετα, δεν είναι δυνατό να αποτελέσει δύναμη εργασίας παρά μονάχα αν ενταχθεί σ’ ένα σύστημα καθυπόταξης (όπου η ανάγκη είναι επίσης ένα πολιτικό όργανο προσεκτικά ρυθμισμένο, υπολογισμένο καί χρησιμοποιήσιμο)· το σώμα μετατρέπεται σε χρήσιμη δύναμη μόνον αν γίνει σώμα παραγωγικό και σώμα καθυποταγμένο.»

Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία

«… κανένας δεν μπορεί να σκεφτεί πραγματικά αν δεν κάνει αφαίρεση αυτού που εϊναι δοσμένο, αν δεν συνδέσει τα γεγονότα με τα αίτιά τους, αν δεν ελέγξει αυτά τα γεγονότα».

Χέρμπερτ Μαρκούζε, Ο μονοδιάστατος άνθρωπος

Είναι πάρα πολλά τα θέματα γύρω από την Covid-19, τα εμβόλια και το Green Pass που πάνε να κατακτήσουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική σφαίρα. Είναι αναπόφευκτο οι αναλύσεις να περιορίζονται σε ένα κεντρικό σημείο. Έχουμε γράψει ήδη απ’ τον Απρίλη του 2020 για το ποια ήταν η πολιτική διαχείριση της πανδημίας (1) και η κατάσταση δεν έχει αλλάξει καθόλου με το πέρασμα του χρόνου. Το καινούριο των τελευταίων μηνών είναι τα εμβόλια. Σκοπός μας εδώ δεν είναι να εμβαθύνουμε σ’ αυτό το πολύπλοκο θέμα –πειράματα, παραγωγή, πατέντες, παρενέργειες, ανάπτυξη εναλλακτικού πρωτοκόλλου θεραπείας κλπ.– μα στην ιταλική εμβολιαστική καμπάνια και την εισαγωγή του Green Pass, με τα χαρακτηριστικά της τεχνολογίας blockchain και του ευρωπαϊκού δικτύου Gateway.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά σημεία.

1. Εμβολιασμός και Green Pass είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η επιλογή του εμβολιασμού ενάντια στον ιό Sars-Cov-2 αγγίζει ευαίσθητα και προσωπικά θέματα όπως τους αταβιστικούς φόβους της αρρώστιας και του θανάτου, στους οποίους ο καθένας απαντάει με τις δικές του, αδιαπραγμάτευτες επιλογές. Όσο και αν αυτά τα σχεδόν δύο χρόνια το σφυροκόπημα της πολιτικής και μιντιακής προπαγάνδας έχει αναγάγει σε τέχνη όλους τους δυνατούς ανθρώπινους φόβους, αυτό που αντιμετωπίζουμε εδώ είναι ένας λόγος που δεν έχει σχέση με τη σκέψη: υπάρχει ακόμα το συναίσθημα με το οποίο καθένας πρέπει να συμφιλιωθεί, και ο εμβολιασμός είναι ένας από τους δυνατούς τρόπους συμφιλίωσης. Το Green Pass είναι κάτι άλλο: ακόμα και έχοντας εμβολιαστεί μπορεί κανείς να αποφασίσει να μην το κατεβάσει και να μην το χρησιμοποιήσει. Θα επανέλθουμε πιο κάτω στην υποχρεωτικοποίησή του στην πράξη, μέσω της σύνδεσης με το πανεπιστήμιο και τη δουλειά, αλλά το βασικό θέμα είναι πως ο εμβολιασμός και το Green Pass είναι δύο ξεχωριστές πράξεις, δύο διαφορετικές αποφάσεις, στο χέρι του κάθε ανθρώπου, που η πρώτη δεν συνεπάγεται απαραίτητα τη δεύτερη.

2. Η ατομική ελευθερία δεν είναι απόλυτη: μέσα σε μια κοινότητα πρέπει να συνυπολογίζεται μαζί με τη συλλογική διάσταση, που σημαίνει ότι περιορίζεται.

Με αυτά ξεκαθαρισμένα, μένει να σκεφτούμε λογικά.

Ο ύπνος της λογικής

Υπάρχουν δύο παράγοντες που χαρακτηρίζουν τον εμβολιασμό: η ατομική προστασία και η κυκλοφορία του ιού (δηλαδή η προστασία των άλλων). Σε αυτά τα θέματα θα προσθέσουμε και άλλα βασικά σημεία.

3. Το εμβόλιο προστατεύει τον εμβολιασμένο από τη βαριά νόσηση· συνεπώς, στη θεωρία, από την εισαγωγή σε νοσοκομείο και, καλώς εχόντων των πραγμάτων, από τον θάνατο. Η τελευταία διαθέσιμη έρευνα αυτή τη στιγμή (21 Ιουλίου 2021) από το Ανώτερο Ινστιτούτο Υγείας (2) αναλύει τα χαρακτηριστικά των 127.044 συνολικά ασθενών που έχουν πεθάνει όντας θετικοί στον SARS-CoV-2 (είναι το 0,21% του πληθυσμού της Ιταλίας, σύμφωνα με τα δεδομένα της ιταλικής στατιστικής υπηρεσίας Istat): η μέση ηλικία τους είναι τα 80 χρόνια και, σε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα από όλες τις ηλικιακές ζώνες, ο μέσος αριθμός υποκείμενων παθήσεών τους είναι 3,7. Αυτοί οι αριθμοί, σε απόσταση 16 μηνών από την αρχή της πανδημίας, επιβεβαιώνουν το δεδομένο ότι οι θάνατοι χτυπάνε τους ηλικιωμένους, κυρίως εκείνους με υποκείμενες παθήσεις, και τα νεότερα άτομα που είναι ήδη αποδυναμωμένα από παθήσεις.

4. Πολλαπλασιάζονται έρευνες και δηλώσεις που περιορίζουν την προστασία των τωρινών εμβολίων στους έξι μήνες, διάστημα μετά το οποίο η αποτελεσματικότητα σημειώνει προοδευτικά σημαντική ελάττωση. Μια μελέτη δημοσιευμένη στο Lancet και επιβεβαιωμένη από τον Λουίς Χοδάρ, αντιπρόεδρο και ιατρικό διευθυντή της Pfizer Vaccines, βεβαιώνει πως μετά από έξι μήνες η αποτελεσματικότητα των δύο δόσεων Pfizer πέφτει από το 88% στο 47% και πως «συνεπώς οι λοιμώξεις Covid-19 στα άτομα που έχουν λάβει δύο δόσεις του εμβολίου οφείλονται πιθανότατα στη μείωση της αποτελεσματικότητας και δεν προκαλούνται από τη Δέλτα ή από άλλες παραλλαγές που ξεφεύγουν από την προστασία του εμβολίου» (3): απ’ όπου και ξεκίνησε η καμπάνια για την τρίτη δόση.

5. Και τα εμβολιασμένα άτομα μπορούν να μεταδώσουν τον ιό. Προς το παρόν δεν υπάρχουν ακόμα έρευνες με οριστικούς αριθμούς αλλά η μεταδοτικότητα φαίνεται ελαττωμένη σε σχέση με τους μη εμβολιασμένους. Η έρευνα της 29 Σεπτεμβρίου από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, προδημοσιευμένη στο MedrXiv (4) –δηλαδή όχι ακόμα αξιολογημένη– φαίνεται να είναι η τελευταία και πιο πλήρης έρευνα στο θέμα: βασίζεται στην ιχνηλάτηση ενός δείγματος 95.716 περιστατικών-δεικτών και παρατηρεί μικρότερη μεταδοτικότητα ως προς τη μετάλλαξη Δέλτα κατά 65% για το Pfizer και 36% για το AstraZeneca. Από τη μία λοιπόν επιβεβαιώνεται πως τα δύο κύρια εμβόλια δεν αποτρέπουν τη μετάδοση, από την άλλη είναι ωστόσο θετικό, κυρίως για το Pfizer –πολύ λιγότερο για το AstraZeneca–, ότι μπορεί να μειώσει την κυκλοφορία του ιού. Ακόμα, η ιχνηλάτηση που έγινε απέδειξε και πως μετά από μόλις 12 εβδομάδες (λιγότερο από τρεις μήνες) δεν υπάρχει πια καμία μετρήσιμη διαφορά ανάμεσα σε εμβολιασμένους και μη εμβολιασμένους ως προς τη μετάδοση της παραλλαγής Δέλτα. Με άλλα λόγια, τα δύο εμβόλια που εξετάστηκαν προστατεύουν από τη μετάδοση μόλις για διάστημα τριών μηνών.

Η έρευνα επισημαίνει επιπλέον πως οι επαφές για τη μετάδοση έχουν γίνει «κυρίως στο εσωτερικό των οικογενειών (70%), με τους επισκέπτες των οικογενειών (10%), σε εκδηλώσεις και δραστηριότητες (10%) και στη δουλειά/στο σχολείο (10%)»: λοιπόν η μετάδοση γίνεται κατά 80% στο οικιακό περιβάλλον και μόνο κατά 20% σε δημόσιους χώρους (όπου τώρα είναι απαραίτητο το Green Pass).

Τέλος, ένα πάρα πολύ σημαντικό δεδομένο: η μεταδοτικότητα των ασυμπτωματικών. Η ιχνηλάτηση έδειξε πως, στην περίπτωση των εμβολιασμένων, η πιθανότητα μετάδοσης του ιού (παραλλαγής Δέλτα) από τους ασυμπτωματικούς είχε μειωθεί κατά 39%· συγχρόνως όμως επισημαίνεται ότι «τα ανιχνευόμενα ιικά φορτία της παραλλαγής Δέλτα μετά τον εμβολιασμό είναι παρόμοια σε εμβολιασμένα και μη εμβολιασμένα άτομα, ακόμα και αν η διάρκεια της διάδοσης του ιού μπορεί να έχει μειωθεί. Είναι επομένως αμφίβολο αν ο εμβολιασμός μπορεί να περιορίσει την εξάπλωση της Δέλτα εξίσου αποτελεσματικά με αυτήν της Άλφα (της προηγούμενης παραλλαγής, σ.τ.γ.) και αν μπορεί η μεγαλύτερη πιθανότητα μετάδοσης να εξηγήσει την πολύ γρήγορη παγκόσμια διασπορά της Δέλτα παρ’ όλη την αυξανόμενη εμβολιαστική κάλυψη». Ας επαναλάβουμε πως πρόκειται για μια πρόσφατη έρευνα που περιμένει την αξιολόγηση, και άρα δεν υπάρχουν ακόμα βέβαια δεδομένα για το θέμα, όμως αναμφίβολα οι ερευνητές είναι έγκυροι και το δείγμα που εξέτασαν μεγάλο.

6. Η φυσική ανοσία προσφέρει προστασία που διαρκεί περισσότερο απ’ αυτή των εμβολίων, την οποία αποκτούν και οι ασυμπτωματικοί και αυτοί με λίγα συμπτώματα. Στις 7 Ιουλίου 2021 το Ινστιτούτο Μάριο Νέγκρι αντιμετωπίζει το θέμα (5) αντιπαραβάλλοντας διάφορες διεθνείς μελέτες και προσθέτει: «Τα επίσημα δεδομένα δείχνουν πως περίπου το 10% του πληθυσμού της Ιταλίας έχει λάβει θετική εργαστηριακή διάγνωση για τον SARS-CoV-2. Αυτό το ποσοστό μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ πιο υψηλό, αφού το μεγαλύτερο μέρος των κρουσμάτων (εκτιμάται μεταξύ 80 και 90%) παραμένει ασυμπτωματικό και συνεπώς δεν διαγιγνώσκεται». Αν και είναι μόνο μια εκτίμηση, το νούμερο είναι εντυπωσιακό· το ίδιο θα ήταν και ένα απλό 40-50%. Επειδή σημαίνει πως, μετά από 19 μήνες πανδημίας και τρία κύματα, σήμερα ένα καθόλου ευκαταφρόνητο τμήμα του πληθυσμού –εκατομμύρια ανθρώπων– είναι ήδη προστατευμένα με φυσική ανοσία χωρίς να το ξέρουν και κάποια άλλα εκατομμύρια πολιτών θα μπορούσαν να αποκτήσουν φυσική ανοσία ερχόμενα σε επαφή με τον ιό χωρίς να αρρωστήσουν. Μια μακροχρόνια ανοσία, που θα μπορούσε να διαρκέσει μέχρι και χρόνια χάρη στα «κύτταρα μνήμης» του μυελού των οστών και να προστατεύει ακόμα και από τις μεταλλάξεις (τις μέχρι τώρα γνωστές, προφανώς: δεν γίνεται να μελετηθεί κάτι που ακόμα δεν υπάρχει): οι επιστημονικές λεπτομέρειες υπάρχουν στον σύνδεσμο στη σημείωση. Το Ινστιτούτο Νέγκρι επισημαίνει επιπλέον ότι ο εμβολιασμός αυξάνει την προστασία από τον ιό στα άτομα που έχουν ήδη φυσική ανοσία, κάτι που είναι προφανές: ο εμβολιασμός παράγει για λίγο καιρό αντισώματα –που τελειώνουν μετά από περίπου έξι μήνες– τα οποία προστίθενται στην προστασία των κυττάρων μνήμης. Μα η ουσία είναι πως οι έρευνες που έχουν γίνει μέχρι τώρα δείχνουν ότι η μακρόχρονη φυσική ανοσία προσφέρει προστασία ήδη από μόνη της.

7. Όταν λοιπόν σκεφτόμαστε με όρους πιθανοτήτων μετάδοσης/κυκλοφορίας του ιού, η απλή εξίσωση «μη εμβολιασμένος = μεγαλύτερη πιθανότητα μετάδοσης σε σχέση με τον εμβολιασμένο» είναι λανθασμένη: είτε επειδή δεν υπολογίζει τη φυσική ανοσία που έχουν ήδη εν αγνοία τους εκατομμύρια άτομα που παρέμειναν ασυμπτωματικά στα προηγούμενα κύματα είτε επειδή η ελάττωση της πιθανότητας μετάδοσης των εμβολιασμένων μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τρεις μήνες (ενώ το Green Pass διαρκεί δώδεκα). Φυσικά το Green Pass δίνεται και σε κάποιον που έχει διάγνωση ανάρρωσης από την Covid, δηλαδή κάποιον με φυσική ανοσία, μα είναι προφανές πως ένας ασυμπτωματικός δεν μπορεί να έχει διάγνωση ανάρρωσης από μια ασθένεια για την οποία δεν εκδήλωσε συμπτώματα.

Για να συνοψίσουμε, το εμβόλιο προστατεύει από τη βαριά νόσηση τους ίδιους τους εμβολιασμένους αλλά δεν προστατεύει εξίσου τους άλλους· αν και μειώνει την εξάπλωση του ιού (ίσως μόλις για τρεις μήνες), δεν εμποδίζει την κυκλοφορία του –ούτε την επακόλουθη δημιουργία μεταλλάξεων– · εκατομμύρια ατόμων έχουν ήδη εν αγνοία τους αποκτήσει φυσική ανοσία που τα βάζει στο ίδιο επίπεδο με τους εμβολιασμένους και που διαρκεί (κάτι που δεν φαίνεται να ισχύει για την ανοσία που δίνουν τα εμβόλια)· οι ασυμπτωματικοί εμβολιασμένοι έχουν ιικά φορτία παρόμοια με αυτά των μη εμβολιασμένων, πράγμα που έχει σημασία στην πιθανότητα μετάδοσης του ιού· η θνησιμότητα της Covid-19 χτυπάει τους «ευπαθείς», δηλαδή τους ηλικιωμένους (κυρίως με υποκείμενα νοσήματα) και τους νεότερους που είναι ήδη εξασθενημένοι από νοσήματα.

Η πρώτη σκέψη είναι προφανής: οι «ευπαθείς» κατηγορίες μπορούν να προστατευτούν. Αυτό είναι το κύριο και θετικό που δίνει ο εμβολιασμός. Και σημαίνει ακόμα, παράλληλα, ότι δεν τίθεται κανένα ηθικό δίλημμα ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και τη συλλογικότητα, επειδή οι επιπτώσεις της επιλογής για μη ανοσοποίηση με ορό πέφτουν αποκλειστικά στο άτομο που κάνει αυτή την επιλογή: ο άλλος, που έχει επιλέξει τον εμβολιασμό, είναι προστατευμένος. Έτσι, όπως είναι αναφαίρετη η προσωπική επιλογή του εμβολιασμού, το ίδιο είναι και η αντίθετη.

Στερείται λογικής βάσης το αντεπιχείρημα ότι ο μη εμβολιασμός είναι και πάλι εγωιστική και ανεύθυνη πράξη αφού, αν κάποιος κολλήσει την ασθένεια, συνεισφέρει στην επιβάρυνση των νοσοκομείων, κοστίζοντας έτσι οικονομικά στο σύστημα υγείας και αφαιρώντας θέσεις από άλλα νοσήματα: πέρα από το γεγονός πως αυτός ο συλλογισμός ανοίγει την πόρτα σε ένα επικίνδυνο παράγωγο του «ηθικού κράτους»*, που επιβάλλει στους πολίτες μια υγειονομική συμπεριφορά στο όνομα του ωφελιμισμού (μην καπνίζεις επειδή ο μελλοντικός καρκίνος στα πνευμόνια σου θα επιβαρύνει το σύστημα υγείας, μην παχαίνεις, μην πίνεις κ.λπ.), πόσοι 12χρονοι, 20χρονοι, 30χρονοι, 40χρονοι, 50χρονοι επιβάρυναν τα νοσοκομεία στα προηγούμενα κύματα, με θέσεις που έπιαναν σε κλίνες; Τα δεδομένα του Ανώτερου Ινστιτούτου Υγείας (6) δίνουν την απάντηση. Από τις 23 Φεβρουαρίου 2020 ως τις 4 Οκτωβρίου 2021 (19 μήνες) οι συνολικές αναρρώσεις είναι 433.835· μόλις το 17,16% αφορά την ηλικιακή ομάδα των 12-50 ετών (0,91% για τα 12-20 έτη· 2,79% για τα 21-30 έτη· 4,74% για τα 31-40 έτη· 8,71% για τα 41-50 έτη). Αν κοιτάξουμε τις ΜΕΘ, το σύνολο των εισαχθέντων στους ίδιους 19 μήνες είναι 58.950: μόνο το 10,16% των ατόμων μεταξύ 12 και 50 ετών (το 0,25% της ηλικιακής ομάδας 12-20· το 0,82% της ομάδας 21-30· το 2,41% της ομάδας 31-40· το 6,68% της ομάδας 41-50 ετών). Αριθμοί που δεν επιβαρύνουν τίποτα.

Η δεύτερη σκέψη εστιάζει στην πολιτική επιλογή της έναρξης μιας εμβολιαστικής εκστρατείας σε ολόκληρο τον πληθυσμό άνω των 12 ετών –ενώ εξετάζεται το εμβόλιο ακόμα και για τα μικρά παιδιά–: με βάση τα δεδομένα και τους παράγοντες που έχουμε αναλύσει πιο πάνω, είναι μια απόφαση χωρίς καμία λογική βάση. Είναι ένα πράγμα η διάθεση του εμβολίου σε όλους τους πολίτες, δίνοντας προτεραιότητα στις «ευπαθείς» κατηγορίες: αυτή η προσέγγιση αφήνει τον καθένα να κάνει αμετάκλητα τη δική του ελεύθερη επιλογή (ελεύθερη θα σήμαινε με πλήρη γνώση των στοιχείων, που είναι το ακριβές αντίθετο της προπαγάνδας με την οποία χτυπιόμαστε, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα με την οποία δεν θα ασχοληθούμε)· είναι άλλο πράγμα η υποχρέωση όλου πρακτικά του πληθυσμού να εμβολιαστεί, με την εισαγωγή του Green Pass – το οποίο θα δούμε.

Προς στήριξη του μαζικού εμβολιασμού συνεχίζει να προβάλλεται η σχέση οφέλους-κινδύνου, μα αυτό είναι ένα αφήγημα εξαρχής διαστρεβλωμένο επειδή αποκρύπτει τους πραγματικούς παράγοντες που μας είναι γνωστοί ως τώρα: ακόμα και αν αγνοήσουμε τα πρόσφατα δεδομένα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που παραθέσαμε πιο πάνω (πρώτα και κύρια τη μείωση της προστασίας που δίνει ο εμβολιασμός ενάντια στη μετάδοση μετά από 12 εβδομάδες, επιπρόσθετα το ζήτημα των ασυμπτωματικών), από τη μία έχουμε τα εκατομμύρια άτομα που έχουν ήδη αποκτήσει μακρόχρονη φυσική ανοσία και τη συνεισφορά τους στην επιβράδυνση της κυκλοφορίας του ιού, από την άλλη ότι είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες του εμβολιασμού· μια πλευρά που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ελαφρά τη καρδία, κυρίως για τους εφήβους και τους νέους – για να μην αναφέρουμε τα παιδιά.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων EMA έχει παραχωρήσει σε όλα τα εμβόλια «έγκριση υπό όρους» (conditional marketing authorisation) ακριβώς λόγω της έλλειψης πληροφοριών για τους μακροπρόθεσμους κινδύνους. Η Pfizer, για παράδειγμα, προβλέπει το τέλος των κλινικών δοκιμών της για τις 2 Μαΐου 2023 (7). Ένα κρίσιμο σημείο που έχει αναφέρει και ο ΠΟΥ («Δεν υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα δεδομένα για την ασφάλεια μακροπρόθεσμα και το διάστημα της επίβλεψης είναι ακόμα περιορισμένο» [8]) και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων («Αυτή τη στιγμή το εμβόλιο διατίθεται, αλλά η μακροπρόθεσμη ασφάλεια του εμβολίου BNT162b2 mRNA [Pfizer] δεν είναι εντελώς γνωστή […] οι πληροφορίες που λείπουν αφορούν: στοιχεία μακροπρόθεσμης ασφάλειας· χρήση σε εγκυμοσύνη και κατά τον θηλασμό· χρήση σε ανοσοκατασταλμένους ασθενείς· χρήση σε ασθενείς ευπαθείς με υποκείμενα νοσήματα […] χρήση σε ασθενείς με αυτοάνοσες ή φλεγμονώδεις παθήσεις· αλληλεπίδραση με άλλα εμβόλια» [9]). Τώρα, για να το πούμε ωμά, ένα ηλικιωμένο άτομο μπορεί αρκετά λογικά να θεωρήσει πως λίγο το αφορούν οι πιθανές μακροπρόθεσμες συνέπειες του εμβολίου μπροστά σε έναν πολύ πιο υπαρκτό κίνδυνο σοβαρής νόσησης Covid-19· ένας έφηβος ή ένας 50χρονος αντιστρέφει τα δεδομένα της εξίσωσης.

Φυσικά υπάρχει ένα μέρος του πληθυσμού που δεν μπορεί να εμβολιαστεί για λόγους υγείας, μα δυστυχώς αυτή την πλευρά τα εμβόλια δεν την έχουν επιλύσει καθόλου, δεδομένης της αδυναμίας τους να αποτρέψουν την κυκλοφορία του ιού. Στην πραγματικότητα είναι ένα επιπλέον στοιχείο που θα έπρεπε να προσελκύσει επενδύσεις και ενδιαφέρον στη μελέτη των πρωτόκολλων θεραπείας, που αντιθέτως έχουν παραμείνει παγωμένα: τα εμβόλια θα μας σώσουν είναι η μοναδική προσέγγιση που έχει ακολουθηθεί στην υγεία, από την αρχή ως το τέλος. Και αν ρίξουμε μια ματιά στο αύριο, αυτή η ρύθμιση δεν φαίνεται να αλλάζει: στις 4 Οκτωβρίου ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων ενέκρινε την τρίτη δόση για όλα τα άτομα άνω των 18 ετών ενώ ο Ουγκούρ Σαχίν, διευθυντής της BioNTech (σε μια συνέντευξη στους Financial Times), ο Άλμπερτ Μπουρλά, διευθυντής της Pfizer (στο ABC) και ο Στεφάν Μπαρσέλ, διευθύνων σύμβουλος της Moderna (στην ελβετική εφημερίδα Neue Zuercher Zeitung) έχουν ήδη απλώσει τα χέρια τους ανακοινώνοντας εν χορώ ότι το μέλλον είναι ο ετήσιος εμβολιασμός (10). Μια δήλωση που ξέφυγε και από το στόμα του Ντράγκι, στη συνέντευξη τύπου της 8ης του περασμένου Απριλίου: «Πρέπει να συνεχίσουμε να εμβολιαζόμαστε τα επόμενα χρόνια γιατί θα υπάρχουν μεταλλάξεις, οπότε αυτά τα εμβόλια θα προσαρμόζονται». Μια προσέγγιση προφανώς πολύ καλή για τις πλούσιες χώρες που μπορούν να αγοράζουν και να πληρώνουν στις φαρμακευτικές εταιρείες τις δόσεις του εμβολίου: οι «ευπαθείς» πολίτες των φτωχών χωρών μπορούν να ελπίζουν και να κάνουν υπομονή (11).

Για να στηριχτεί η επιβολή ενός μαζικού εμβολιασμού πρέπει να ξεχαστεί και το δυνητικό φαινόμενο “long covid”, για το οποίο δεν υπάρχουν ακόμα μελέτες που να το προσδιορίζουν με βέβαια στοιχεία, καθώς και το θέμα «μεταλλάξεις»: οι οροί που έχουμε σήμερα έχουν αναπτυχθεί πριν να απομονωθούν οι μεταλλάξεις. Το άνοιγμα της εμβολιαστικής καμπάνιας σε αυτές τις συνθήκες ήταν ένα ρίσκο: στην πραγματικότητα, μόνο εκ των υστέρων έδειξαν τα δεδομένα πως τα εμβόλια προστατεύουν και από την παραλλαγή Δέλτα. Μια επιλογή σίγουρα συζητήσιμη στο επίπεδο της σχέσης οφέλους-κινδύνου.

Εν κατακλείδι, η πραγματικότητα που ζούμε είναι ομιχλώδης και παράλογη: ομιχλώδης για τα τόσα που δεν είναι ακόμα ξεκάθαρα, παράλογη για όλα τα υπόλοιπα που είναι. Και αντί να δρα με περίσκεψη, να κρατάει το εμβόλιο για τις «ευπαθείς» κατηγορίες σε όλες τις χώρες του πλανήτη, να ενημερώνει επαρκώς τους πολίτες, να ενισχύει τις τοπικές δομές υγείας και την έρευνα των θεραπευτικών πρωτοκόλλων, να εγγυάται την πρόσβαση σε δωρεάν τεστ, η Ευρωπαϊκή Ένωση εφηύρε το Green Pass και η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο της Ιταλίας το μετέτρεψαν σε υποχρέωση για εμβολιασμό.

Η υποχρέωση εμβολιασμού του Green Pass

Μιλούν για «μια ελαφριά ώθηση» και για «συγκαλυμμένη υποχρέωση», επικαλούμενοι τελικά έναν νόμο που δείχνει ξεκάθαρα την υποχρέωση. Το Green Pass είναι ένας εκβιασμός: η επέκτασή του στα πανεπιστήμια (1 Σεπτεμβρίου) και στη δουλειά (15 Οκτωβρίου) διαμορφώνει μια εμβολιαστική υποχρέωση και μια διάκριση ενάντια σε όποιον δεν δέχεται μια υγειονομική πράξη.

Είναι υποχρέωση γιατί στερεί την επιλογή από εκατομμύρια ανθρώπους, εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν δύο/τρία τεστ την εβδομάδα, επιβάλλοντας μια οικονομική διάκριση σε μια βασική ανάγκη: τη δουλειά. (Και δεν θα την αποκαλέσουμε δικαίωμα γιατί αυτό παραπλανά: δικαίωμα είναι κάτι που μου ανήκει και που μπορώ να επιλέξω αν θα το χρησιμοποιήσω ή όχι, ανάγκη είναι κάτι που δεν μου αφήνει επιλογή. Είναι διαφορετικό εκείνο που ο Μαρξ όριζε ως «δραστηριότητα» σε μια μη καπιταλιστική κοινωνία, μα αυτό είναι μια άλλη κουβέντα…) Η εργασία είναι ανάγκη γιατί για να ζήσουμε, για να πληρώσουμε το φαγητό, το νοίκι και τους λογαριασμούς, πρέπει να δουλέψουμε. Στην καθορισμένη τιμή των 15 ευρώ ανά τεστ έχουμε σύνολο 45 ευρώ την εβδομάδα, 180 ευρώ τον μήνα. Για ένα άτομο. Σε μια οικογένεια, ίσως με παιδιά στο πανεπιστήμιο, ο λογαριασμός μπορεί να είναι πολλαπλάσιος. Η επιλογή που δίνεται σε αυτούς τους ανθρώπους, στην ομιχλώδη και παράλογη κατάσταση όπου βρισκόμαστε, είναι να δεχτούν μια υγειονομική πράξη που δεν θέλουν ή να στερηθούν τα λεφτά για να επιβιώσουν.

Και υπάρχει και η πλευρά της διαχείρισης: να βρει κανείς το φαρμακείο που εφαρμόζει την καθορισμένη τιμή, να παραγγέλνει το τεστ κάθε δύο μέρες, να υπολογίσει το ωράριο –συνυπολογίζοντας το ωράριο εργασίας του– για να μπορέσει να εκμεταλλευτεί πλήρως τις 48 ώρες… πόσο μπορεί να αντισταθεί ώσπου να υποκύψει στον εκβιασμό; Αυτή τη στιγμή, η Ιταλία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει επεκτείνει το Green Pass στους χώρους εργασίας, ενώ μόνο τέσσερα κράτη έχουν επιβάλει την εμβολιαστική υποχρέωση απευθείας με νόμο: η Ινδονησία, το Τουρκμενιστάν, το Τατζικιστάν και η Μικρονησία.

Για να μη μιλήσουμε για το παράδοξο που γεννιέται: μέσα στους χώρους «μόνο Green Pass» είναι οι εμβολιασμένοι που μπορεί να φέρουν τον ιό· όσοι επιλέγουν να μην κάνουν το εμβόλιο έχουν στο χέρι ένα αρνητικό τεστ και έτσι προστατεύουν πραγματικά τους άλλους.

Όντως, τα τεστ και τα πρωτόκολλα θεραπείας, μαζί με τον εμβολιασμό των «ευπαθών» ατόμων, είναι υγειονομικά εργαλεία· το Green Pass είναι μία πολιτική άδεια μετακίνησης.

«Το Κοινοβούλιο προτρέπει τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Ένωση», τονίζει η Απόφαση 2361 της 27 Ιανουαρίου 2021 του Συμβουλίου της Ευρώπης (12), «να εξασφαλίσουν την πληροφόρηση των πολιτών πως ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός και πως κανένας δεν υφίσταται πολιτικές, κοινωνικές ή άλλου είδους πιέσεις για να εμβολιαστεί σε περίπτωση που δεν το επιθυμεί· να εξασφαλίσουν πως κανείς δεν θα υποστεί διάκριση επειδή δεν έχει εμβολιαστεί, λόγω πιθανών κινδύνων για την υγεία ή επειδή δεν επιθυμεί να εμβολιαστεί· να δίνουν διαφανείς πληροφορίες για την ασφάλεια και τις πιθανές παρενέργειες των εμβολίων […] να δημοσιεύουν με διαφάνεια το περιεχόμενο των συμβολαίων με τους παραγωγούς εμβολίων και να το καθιστούν δημόσια διαθέσιμο για τον κοινοβουλευτικό και τον δημόσιο έλεγχο» (13). Λόγια του αέρα, χωρίς καμία δυνατότητα να επιβάλουν οτιδήποτε στις κυβερνήσεις των χωρών και που μπορούν να παρακαμφθούν με την ψεύτικη εναλλακτική του τεστ.

Υπάρχει και κάτι άλλο: το Green Pass δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Είναι ταυτόχρονα και μια τεχνολογία και μια πρακτική εξουσίας. Ας ξεκινήσουμε από την πρώτη.

Το blockchain του ελέγχου

Το Green Pass μπαίνει σε ισχύ την πρώτη Ιουλίου και είναι ευρωπαϊκό δημιούργημα: εγκρίνεται από το κοινοβούλιο της ΕΕ και στη συνέχεια παρουσιάζεται ως «διευκόλυνση» για τα ταξίδια ανάμεσα σε χώρες στο εσωτερικό της ΕΕ, γιατί καταργεί καραντίνες και τεστ. Το εφαρμόζουν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη: κάποια αφήνουν τους πολίτες ελεύθερους να το κατεβάσουν ή όχι, άλλα (προς το παρόν η Γαλλία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα, η Ρουμανία, η Δανία, η Κροατία) το συνδέουν με την πρόσβαση σε εστιατόρια, κινηματογράφους, μουσεία κλπ. Από τις 22 Ιουλίου μέχρι τις 16 Σεπτέμβρη η κυβέρνηση Ντράγκι εγκρίνει μια σειρά από διατάγματα –που η βουλή τα μετατρέπει σε νόμους με μια ταχύτητα που σπάνια έχουμε ξαναδεί– που το καθιστούν υποχρεωτικό πρώτα για τους κλειστούς χώρους εστιατορίων, τους κινηματογράφους, τα μουσεία κλπ., μετά για τα τρένα με μεγάλες διαδρομές και τα πανεπιστήμια, στο τέλος για τους χώρους εργασίας, δημόσιους και ιδιωτικούς.

Το Green Pass βασίζεται σε μια τεχνολογία blockchain με κρυπτογραφία ασύμμετρου κλειδιού, δηλαδή με δύο κλειδιά κρυπτογράφησης, ένα δημόσιο και ένα ιδιωτικό (14). Χωρίς να μπούμε σε υπερβολικες τεχνικές λεπτομέρειες, επιτρέπει τη σύνδεση συγκεκριμένων «συνθηκών» με ένα άτομο, το οποίο κατεβάζοντας το Pass ανοίγει την ψηφιακή του ταυτότητα στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή δικτυακή πλατφόρμα (το DGCG, Digital Green Certificate Gateway ή αλλιώς Gateway, υπό την άμεση διαχείριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: επιτρέπει τη διαλειτουργικότητα των εθνικών δικτύων Digital Green Certificate – DCG) (15). Σήμερα η «συνθήκη» που εφαρμόζεται είναι υγειονομική: ο εμβολιασμός ή το αρνητικό τεστ ή η ανάρρωση από την Covid-19 επιτρέπουν στο άτομο να μπαίνει σε συγκεκριμένους χώρους, ανοίγοντάς του τον δρόμο με τη χρήση του λογισμικού VerificaC19 που ελέγχει τον κωδικό QR του Pass. Οι «συνθήκες», όπως έχουμε δει, έχουν αποφασιστεί από την ιταλική κυβέρνηση και το ιταλικό κοινοβούλιο μέσω της νομοθετικής οδού, και με τον ίδιο τρόπο μπορούν και να αλλάξουν. Αυτό που κάνει το Green Pass μοναδικό είναι στην πραγματικότητα ο χαρακτηριστικός τρόπος λειτουργίας του που το καθιστά δυναμικό εργαλείο, του οποίου η χρήση θα μπορέσει να επεκταθεί και να εμπλουτιστεί με τους πιο διαφορετικούς τρόπους: θα μπορεί να επιτρέπει την πρόσβαση στα άτομα με βάση τη διαγωγή και τη συμπεριφορά τους (σήμερα το εμβόλιο, αύριο οι πληρωμές…) ή με βάση την κοινωνική του θέση (κατοικία, επάγγελμα, φορολογική δήλωση, ποινικό μητρώο… οτιδήποτε).

Όχι μόνο. Η δομή του blockchain επιτρέπει μια συλλογή δεδομένων (δυνητικά απεριόριστη) που δεν είναι συναθροισμένη: το blockchain εξατομικεύει τα δεδομένα, προσδένοντάς τα στην νέα ψηφιακή ταυτότητα, και τα διατηρεί εξατομικευμένα. Λοιπόν το Green Pass υλοποιεί ένα μαζικό φακέλωμα. Στο καλύτερο σενάριο, τεστάρει τη λειτουργικότητα της υποδομής –που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση του μελλοντικού ψηφιακού ευρώ– στο χειρότερο, δημιουργεί από τώρα τις ψηφιακές ταυτότητες των πολιτών και κατασκευάζει τη βάση δεδομένων μιας πλατφόρμας που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τους πιο διαφορετικούς σκοπούς. Μαζί με το Green Pass έρχεται πράγματι μια νομοθετική αλλαγή στη χρήση των προσωπικών δεδομένων.

Με το διάταγμα-νόμο νο. 139 της 8ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση έβαλε χέρι στον νόμο 196/2003 για την ιδιωτικότητα: με το άρθρο 9, το νέο διάταγμα ορίζει πως «η χρήση των προσωπικών δεδομένων από μια δημόσια διοίκηση […] και επίσης από μια δημόσια ελεγχόμενη επιχείρηση […] είναι πάντοτε νόμιμη αν είναι αναγκαία για την εκτέλεση καθήκοντος προς το δημόσιο συμφέρον ή για την άσκηση δημόσιας εξουσίας που συνδέεται με την ανωτέρω χρήση. Ο σκοπός της επεξεργασίας, αν δεν προβλέπεται ρητά από νόμο ή, στις περιπτώσεις που προβλέπει ο νόμος, από κανονισμό, καθορίζεται από τη διοίκηση ή από τη δημόσια ελεγχόμενη επιχείρηση ανάλογα με το καθήκον ή με την εξουσία». Επίσης καταργείται το άρθρο 2-ιε’ του κώδικα για τα προσωπικά δεδομένα, που επέτρεπε στον Επόπτη να παρέμβει προληπτικά στη δραστηριότητα της δημόσιας διοίκησης και να επιβάλει «εγγυητικά μέτρα» στην επεξεργασία των δεδομένων που παρουσιάζουν «υψηλό κίνδυνο», ακόμα και αν πρόκειται «για την εκτέλεση καθήκοντος προς το δημόσιο συμφέρον» Με άλλα λόγια, τώρα οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας ή δημόσια ελεγχόμενη επιχείρηση θα μπορεί να αποφασίζει αυτόνομα («ο σκοπός της επεξεργασίας καθορίζεται από την ίδια τη διοίκηση») να χρησιμοποιεί όλα τα προσωπικά δεδομένα του πολίτη για οποιοδήποτε σκοπό (η αοριστία της φράσης «δημόσιο συμφέρον»)· ξεφεύγοντας επιπλέον από τον προληπτικό έλεγχο του Επόπτη της Ιδιωτικότητας.

Ο συνδυασμός Gateway και νομοθετικής αλλαγής θέτει τις βάσεις για μια νέα πραγματικότητα. Η διασταύρωση των δεδομένων ήταν πάντοτε το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης: το κράτος διαθετει ήδη πολλά προσωπικά στοιχεία του πολίτη, μα σε ξεχωριστές βάσεις δεδομένων. Το εθνικό Digital Green Certificate είναι η πλατφόρμα στην οποία θα μπορέσει να μεταφέρει, και στη συνέχεια λίγο λίγο να ενημερώνει, όλα τα δεδομένα των πολιτών (κτηματολόγιο, μηχανογράφηση, Υπηρεσία Εσόδων, ιατρικό φάκελο, δικαστικά δεδομένα… για να μην επεκταθούμε στις πληροφορίες που έχουν οι διάφορες εταιρείες με κρατική συμμετοχή), συνδέοντάς τα με τις ψηφιακές ταυτότητες· το ευρωπαϊκό Gateway θα επιτρέπει τη διαλειτουργικότητα μεταξύ των εθνικών δικτύων· το blockchain θα επιτρέπει την έκδοση Pass «υπό συνθήκες».

Και το χρονικό διάστημα διατήρησης των δεδομένων γίνεται δυνητικά απεριόριστο. Μέχρι σήμερα, το Green Pass και τα παρεχόμενα στοιχεία επικοινωνίας (τηλέφωνο ή/και ηλεκτρονική διεύθυνση), όπως και οι πληροφορίες που αποτελούν το Pass (εμβόλιο, τεστ ή ανάρρωση), διατηρούνται μέχρι την εκπνοή του ίδιου του Pass και μετά «διαγράφονται»· αυτές οι τελευταίες, ωστόσο, μπορούν να διατηρηθούν στην περίπτωση που «χρησιμοποιούνται σε άλλες επεξεργασίες, καθορισμένες από κατάλληλες κανονιστικές διατάξεις, που προβλέπουν επιμήκυνση του χρόνου διατήρησης».

Υπάρχει τέλος και το θέμα της παρακολούθησης. Σήμερα η εφαρμογή VerificaC19 λειτουργεί χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο: ο νόμος επιβάλλει να συνδέεται στο Gateway τουλάχιστον μία φορά ανά διάστημα 24 ωρών και να ενημερώνει, εντοπισμένα, τους υπάρχοντες κωδικούς των Green Pass. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, το δίκτυο δεν θα άντεχε. Αλλά μπορούμε εύκολα να υποθέσουμε πως όταν ενεργοποιηθεί το 5G θα καταστεί δυνατός ο εντοπισμός, μαζί με τη δημιουργία νέων Pass, νέων «συνθηκών» και νέων εφαρμογών εξακρίβωσης που θα δουλεύουν στο διαδίκτυο.

Ο συνεχής έλεγχος της ζωής μας που διενεργείται από τη Google, το Facebook, τη Microsoft κλπ. για οικονομικούς σκοπούς έχει γίνει «συνηθισμένος» και είναι δύσκολο να αποφευχθεί· ακόμα και η χρήση των δεδομένων που συλλέγει η Big Tech για πολιτικούς σκοπούς είναι κάτι με το οποίο έχουμε ήδη συμφιλιωθεί (βλέπε Cambridge Analytica)· μα ο έλεγχος από το κράτος είναι μια άλλη υπόθεση. Το θέμα δεν είναι να εμποδίσουμε τον Μεγάλο Αδερφό του Όργουελ –συν τοις άλλοις επειδή μάλλον πρόκειται για τον «καινούριο κόσμο» του Χάξλεϊ, δεδομένης της υπακοής με την οποία τον έχει δεχτεί ο πληθυσμός– μα να συνειδητοποιήσουμε πως η πλευρά της πολιτικής εξουσίας είναι πάντοτε, δυνητικά, η κυρίαρχη: γιατί κατέχει το μονοπώλιο της βίας και γιατί γράφει τους νόμους, δηλαδή καθορίζει τι είναι νόμιμο και τι δεν είναι· ποια συμπεριφορά αντιστοιχεί σε έγκλημα και επομένως και σε ποινή, φυλάκισης ή μικρότερη. Με το Gateway, το blockchain και το Green Pass, το κράτος θα μπορεί να ασκεί λεπτομερή και εξατομικευμένο έλεγχο σε κάθε πολίτη, προληπτικό ή εκ των υστέρων, και να πραγματοποιεί διαχωρισμούς (όπως ήδη έχει κάνει). Χωρίς καν την ανάγκη για smartphone, γιατί ο κωδικός QR μπορεί να επαληθευτεί ακόμα και από το χαρτί.

Είναι περίεργο, βέβαια, το όνομα που επιλέχθηκε για την άδεια μετακίνησης: Green Pass. Είναι δεδομένο πως σήμερα όλα εντάσσονται στο αφήγημα green επειδή ό,τι είναι green είναι και cool, μα τώρα πια είναι προφανές πως δεν πρόκειται απλώς για μάρκετινγκ: το Pass ήρθε για να μείνει. Το όνομά του δεν θα μπορούσε να αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, και μάλιστα δραματικό, όπως μια πανδημία.

Αυτή είναι η Τεχνολογική Επανάσταση; Η νέα ψηφιοποιημένη κοινωνία που μας περιμένει; Ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε πως η ιδιωτικότητα δεν είναι ο προσωπικός μας χώρος μα η σχέση εξουσίας ανάμεσα σε άτομο, κράτος και αγορά.

Πειθήνια σώματα

Με όρους πρακτικών της εξουσίας, πού ανήκει το Green Pass;

«Η πειθαρχία κατασκευάζει άτομα», «κατασκευάζει σώματα υποταγμένα και εξασκημένα, σώματα “πειθήνια”. Η πειθαρχία αυξάνει τις δυνάμεις του σώματος (με όρους οικονομικής χρησιμότητας) και μειώνει τις ίδιες αυτές δυνάμεις (με όρους πολιτικής υπακοής)». Και ακόμα: «Η πειθαρχική εξουσία είναι μια εξουσία που αντί να απομυζά και να χαρατσώνει, έχει ως μείζονα ρόλο να “εκγυμνάζει”· ή μάλλον: να εκγυμνάζει για να απομυζά και να χαρατσώνει καλύτερα. Δεν αλυσοδένει τις δυνάμεις για να τις καθυποτάξει· προσπαθεί να τις συνάψει έτσι ώστε να τις πολλαπλασιάσει και να τις χρησιμοποιήσει»· «δεν πρόκειται για μια θριαμβευτική εξουσία που, βασιζόμενη στην ίδια την υπερβολή της, μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στην ανώτερη δύναμή της· αλλά για μιαν εξουσία σώφρονα, καχύποπτη, που λειτουργεί σύμφωνα με μιαν υπολογισμένη αλλά μόνιμη οικονομία». Είναι λόγια του Μισέλ Φουκώ, από το έργο Επιτήρηση και τιμωρία (17). Δεν γίνεται να μην ανατρέξει στον Γάλλο διανοητή κάποιος που θέλει να σκεφτεί για τις πρακτικές της εξουσίας. Το κείμενο ανοίγει διάφορα σημεία για σκέψη όταν ξαναδιαβάζεται μέσα στην πραγματικότητα του Green Pass. Ας προσπαθήσουμε να τα αγγίξουμε.

Πρώτο σημείο: επανόρθωση.

Η πειθαρχία, συλλογίζεται ο Φουκό, παράγει σώματα έτοιμα να εκτελέσουν τις εργασίες που τους ζητούνται· ενώ ο νόμος απαγορεύει ή επιβάλλει και οι μηχανισμοί ασφάλειας διαχειρίζονται μια πραγματικότητα, η πειθαρχία ορίζει. Αυτή η τελευταία εμπεριέχει και την τιμωρία (την ποινή για όποιον αρνείται το Green Pass, που μπορεί να είναι από χρηματική μέχρι και αναστολή εργασίας χωρίς μισθό) μα ο σκοπός της δεν είναι να τιμωρήσει αλλά να επανορθώσει: «Ρόλος της πειθαρχικής τιμωρίας είναι να περιορίζει τις παρεκτροπές. Η τιμωρία πρέπει λοιπόν να είναι ουσιαστικά επανορθωτική»· «στην πειθαρχία, η τιμωρία δεν είναι παρά ένα στοιχείο του διττού συστήματος: ανταμοιβή-κύρωση. Και αυτό ακριβώς το σύστημα λειτουργεί στη διαδικασία της εκγύμνασης και της επανόρθωσης». Μετά από μήνες lockdown και έλλειψης κοινωνικότητας, η εξουσία «ανταμείβει» τον πολίτη με την «ελευθερία»: δεν επιβάλλεται (νόμος) με μια υποχρέωση για εμβολιασμό αλλά ορίζει μια συμπεριφορά. Τα πάντα για να γλιτώσουμε ένα ακόμα lockdown είναι κάτι που μάλλον ο καθένας μας έχει ακούσει από τουλάχιστον έναν φίλο του· Το Green Pass είναι ελευθερία είναι το πολιτικό σύνθημα που μεταφέρουν δουλικά τα μεγάλα μμε.

Μια «ελευθερία» –είναι προφανές, αλλιώς δεν θα υπήρχε η ανάγκη για το δεύτερο στοιχείο, τη συνέτιση– προσβάσιμη μόνο στον καλό πολίτη, εκείνον που είναι έτοιμος να εκτελέσει την πράξη που του ζητείται: τον εμβολιασμό. Οποιαδήποτε μορφή εξουσίας ξέρει πως δεν θα μπορέσει ποτέ να προσδοκά πως θα επιβληθεί στο σύνολο των πολιτών· και πράγματι η πειθάρχηση περιορίζει τις παρεκτροπές, δεν τις εξαλείφει. Όποιος χρησιμοποιεί την πειθώ για να πείσει τους αντιεμβολιαστές –και κακόπιστα δεν αναγνωρίζει καμία διαφορά ανάμεσα σε αντιεμβολιαστές και αυτούς που αντιτίθενται στο πιστοποιητικό– κάνει πως δεν ξέρει ότι ιστορικά η εξουσία πάντοτε δεχόταν πως ένα μέρος του πληθυσμού θα ξεφεύγει από την κυριαρχία της, καταλήγοντας στο περιθώριο της κοινωνίας, στα βάθη ενός «άλλου κόσμου» – μικροεγκληματικότητα, υποπρολεταριάτο, φτωχοί, παράτυποι ξένοι… Αυτό που μετράει είναι το μέγεθος: αυτή η αποκλεισμένη αλλότητα πρέπει να είναι ποσοτικά ελάχιστη για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα από τη δυσκολία διαχείρισης. Η πρώτη κύρωση χτύπησε την κοινωνικότητα –το Green Pass του Αυγούστου– η δεύτερη ανέβασε τον πήχη στο πανεπιστήμιο, η τρίτη στον χώρο εργασίας: προοδευτική αύξηση των κυρώσεων για αύξηση της επανόρθωσης και περιορισμό των παρεκτροπών.

Δεύτερο σημείο: κανονικοποίηση.

«Η τέχνη της τιμωρίας, στο καθεστώς της πειθαρχικής εξουσίας,» γράφει ο Φουκό, «δεν στοχεύει ούτε στον εξιλασμό ούτε ακριβώς στην καταστολή. Προβαίνει σε πέντε πολύ διαφορετικές ενέργειες: […] συγκρίνει, διαφορίζει, ιεραρχεί, εξομοιώνει, αποκλείει. Με μια λέξη: κανονικοποιεί. […] Μέσ’ από τα διάφορα πειθαρχικά συστήματα αναφαίνεται η δύναμη του Κανόνα». Λίγη σημασία έχει αν ο «κανόνας» που έχει κατασκευαστεί είναι εντελώς παράλογος, αυτό που μετράει είναι να τον αντιλαμβάνεται ο πληθυσμός ως φυσιολογικό. Και είναι η αργή πρόοδος της πειθάρχησης που τον κάνει να φαίνεται τέτοιος, η αργή μετατόπιση των σημείων αναφοράς, η συνήθεια που αποκτιέται στη νέα πραγματικότητα, ξεχνώντας την προηγούμενη: η διαρκής ασυνέπεια στη διαχείριση της επιδημίας έχει γίνει κάτι το φυσιολογικό, τα εμβόλια που παύουν να λειτουργούν μετά από έξι μήνες είναι φυσιολογικά, το να παρουσιάζουμε το ίδιο μας το κινητό σε ένα σκάνερ για να μπούμε σε ένα εστιατόριο, στο σινεμά, στη δουλειά είναι φυσιολογικό.

Τρίτο σημείο: διαχωρισμός.

Μετά τη δημιουργία του «κανόνα», το πειθαρχικό σύστημα αναπαράγει, συνεχώς, τον «διαχωρισμό του φυσιολογικού και του μη φυσιολογικού» και ό,τι εντάσσεται σ’ αυτή την τελευταία κατηγορία –δημιουργημένη από την ίδια την κοινωνία– είναι, προφανώς, αυτό που η κοινωνία περιθωριοποιεί και αποκλείει. Είναι μια τόσο εμφανής διαδικασία που αρκούν λίγα παραδείγματα: «Προτείνω να μαζέψουμε λεφτά για να κεράσουμε τους αντιεμβολιαστές συνδρομές στο Netflix γιατί από τις 5 Αυγούστου και μετά θα μπουν σε κατ’ οίκον περιορισμό σαν τα ποντίκια» (Ρομπέρτο Μπουριόνι, 23 Ιουλίου)· «Είναι λάθος να θεωρούμε την επίθεση των αντιεμβολιαστών σαν επίθεση που μπορεί να διωχθεί νομικά: στη σημερινή κατάσταση είναι μια επίθεση ενάντια στο κράτος και ως τέτοια θα πρέπει να διωχθεί» (Ματτέο Μπασσέττι, 25 Ιουλίου)· «Εγκληματίες αντιεμβολιαστές» (Libero, 31 Αυγούστου, πρωτοσέλιδο)· «Ας αποκλείσουμε από την πολιτική ζωή όσους δεν εμβολιάζονται» (Ματτία Φέλτρι, Il Domani, 5 Σεπτεμβρίου).

Τέταρτο σημείο: επιτήρηση.

«[Η πειθαρχική εξουσία] οργανώνεται σαν εξουσία πολλαπλή, αυτενεργή, ανώνυμη· διότι, αν αληθεύει πως η επιτήρηση βασίζεται σε άτομα, η λειτουργία της είναι λειτουργία ενός δικτύου σχέσεων, από τα πάνω προς τα κάτω, αλλά και, ως ένα σημείο, από τα κάτω προς τα πάνω και πλαγίως. […] Η πειθαρχία θέτει σε “κίνηση” μιαν εξουσία σχεσιακή, που στηρίζεται στους δικούς της μηχανισμούς και που υποκαθιστά τη λάμψη των εκδηλώσεων με την αδιάλειπτη εναλλαγή σχεδιασμένων παρακολουθήσεων. Χάρη στις τεχνικές της επιτήρησης, η “φυσική” της εξουσίας, η επίδραση στο σώμα, πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους νόμους της οπτικής και της μηχανικής, σύμφωνα μ’ ένα ολοκληρωμένο σύστημα από χώρους, γραμμές, οθόνες, δέσμες, βαθμίδες, και χωρίς να καταφεύγει, θεωρητικά τουλάχιστον, στην υπέρβαση, στον καταναγκασμό ή στη βία. Εξουσία που, φαινομενικά, είναι τόσο λιγότερο “σωματική” όσο περισσότερο επιστημονικά είναι “φυσική”». Χώροι (μέρη στα οποία η πρόσβαση γίνεται μόνο με το Green Pass), επιτήρηση κατακόρυφη (Gateway και blockchain) και πλάγια (ο σερβιτόρος, ο ελεγκτής στο τρένο, ο ταμίας του σινεμά, ο υπάλληλος στη δουλειά στον οποίο πρέπει να δειχτεί το Pass): ένα δίκτυο από βλέμματα που ελέγχουν καθημερινά. Φυσική εξουσία όχι μόνο επειδή επιβάλλεται στο σώμα, αλλά επειδή το σώμα είναι το πρώτο «αντικείμενο» που γίνεται στόχος του πειθαρχικού μέτρου της άδειας μετακίνησης: πρέπει να υποβληθεί σε μια ιατρική πράξη (εμβόλιο) ή σε μια διαγνωστική εξέταση (τεστ).

Πέμπτο σημείο: εργαλειοποίηση.

«Η πειθαρχία είναι μια ενωτική τεχνική μέθοδος που, με ελάχιστη δαπάνη, περιορίζει τη δύναμη του σώματος ως ‘πολιτικής’ δύναμης και τη μεγιστοποιεί ως ωφέλιμη δύναμη». Ήδη έχουμε δει, στη διάρκεια του πρώτου κύματος, ποια ήταν τα κρίσιμα σημεία της επιδημίας, αυτά που κίνησαν τις πολιτικές αποφάσεις· ξέρουμε όλοι, χωρίς το παχύ κάλυμμα υποκρισίας στους επίσημους διαλόγους και τα δάκρυα στα τηλεοπτικά στούντιο, πως για την πολιτική και οικονομική άρχουσα τάξη αυτής της χώρας το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο θάνατος χιλιάδων ηλικιωμένων συνταξιούχων, μα το μπλοκάρισμα της οικονομίας και τα γεμάτα νοσοκομεία, η πίεση του ιταλικού ΣΕΒ Confindustria από τη μία και η κοινωνική σύγκρουση που μπορούσε να ξεσπάσει από την άλλη. Το Green Pass πετυχαίνει να μεγιστοποιήσει τη χρησιμότητα όλων των σωμάτων: αυτά των ενεργών πολιτών παράγουν και καταναλώνουν, πάνε στη δουλειά και στο εστιατόριο· αυτά των ηλικιωμένων ή/και «ευπαθών» ασκούν πίεση για να συμμορφωθεί το υπόλοιπο του πληθυσμού: δεν σε νοιάζει που εγώ μπορεί να πεθάνω; Το ανθρώπινο αίσθημα της αλληλεγγύης μετατρέπεται σε χρήσιμο εργαλείο για τις πειθαρχικές πρακτικές και σε καταστροφέα της κριτικής σκέψης.

Με λίγα λόγια, το Green Pass έχει διορθώσει, κανονικοποιήσει, διαχωρίσει, επιβλέψει και εργαλειοποιήσει τους πολίτες, πειθαρχώντας τους. Είναι, μέχρι σήμερα, η τελική πράξη σε μια σειρά από πολιτικές πρακτικές (18) που έχουν δημιουργήσει έναν πληθυσμό πειθήνιο επειδή είναι φοβισμένος, πρώτα μέσω του σοκ και μετά με την κανονικοποίηση μιας νέας συνήθειας, που εμπιστεύεται τον «κυρίαρχο» για τη σωτηρία του, είναι πεπεισμένος πως η ίδια του η ζωή εξαρτάται από μια ιατρική πράξη στην οποία μπορεί να υπόκειται σε ετήσια βάση και η οποία του δίνει μια πολιτική άδεια μετακίνησης που του χρησιμεύει ως απόδειξη και του εξασφαλίζει την πρόσβαση σε χώρους στους οποίους θα μπορεί να αλληλεπιδρά μόνο με άτομα εξίσου τσεκαρισμένα και ελεγμένα. Ένας πληθυσμός που τώρα νιώθει επιβεβαίωση από την πτώση του αριθμού των κρουσμάτων και των νοσηλευμένων (μα ας περιμένουμε την εποχή με το κρύο για να δούμε τι θα συμβεί, δεδομένων των χαρακτηριστικών των τωρινών εμβολίων) και δεν αναρωτιέται αν η ίδια κατάσταση θα μπορούσε να επιτευχθεί και με τον εμβολιασμό μόνο των κατηγοριών που κινδυνεύουν και τη συνέχιση της ελεύθερης επιλογής: γιατί εξαλείφοντας τη βαριά νόσηση στους ηλικιωμένους και τους «ευπαθείς» τα νοσοκομεία θα ήταν και πάλι άδεια· γιατί μετά από 19 μήνες πανδημίας, η φυσική ανοσία εκατομμυρίων ασυμπτωματικών θα είχε παρ’ όλα αυτά επιβραδύνει τη διασπορά του ιού, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και την εξάπλωση μιας ανοσίας μακράς διάρκειας. Δεν διερωτάται, κοντολογίς, μήπως χωρίς τον εκβιασμό και τη διάκριση του Green Pass θα υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται τώρα στην ίδια κατάσταση η δημόσια υγεία, μα σε πολύ διαφορετική η κοινωνία: τα άτομα, και όχι το κράτος, να μπορούν ακόμα να αποφασίζουν για τη σχέση οφέλους-κινδύνου μιας ιατρικής πράξης στο ίδιο τους το σώμα.

Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Όπως έχουμε ήδη υποστηρίξει, η κατάσταση είναι ομιχλώδης και παράλογη. Μα αυτό που μας ανησυχεί είναι πως δεν υπάρχουν –και ούτε έχουν υπάρξει– ερωτήσεις.

Διάκριση

Στις 22 Ιουλίου, ημερομηνία του πρώτου διατάγματος για το Green Pass, το 47,6% των πολιτών ήταν ήδη εκούσια εμβολιασμένοι και το ποσοστό έφτανε στο 62,4% αν προσθέσουμε κι εκείνους που είχαν κάνει την πρώτη δόση του εμβολιασμού: σίγουρα δεν θα μπορούσε να ειπωθεί για τον ιταλικό πληθυσμό ότι απέφευγε το εμβόλιο. Στις 20 Ιουλίου είχαν ήδη εκδοθεί εκούσια 36 εκατομμύρια Green Pass (19)· στις 29 Ιουλίου, ελάχιστες μέρες μετά το διάταγμα, είχαν γίνει 41,3 εκατομμύρια (20). Προκαλεί έκπληξη το ότι εκατομμύρια ανθρώπων δέχτηκαν ελαφρά τη καρδία τη διάκριση που ήδη πραγματοποιούσε το Pass, μη αντιδρώντας που σε κάποιους χώρους όπου πριν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες τηρώντας τα μέτρα της θερμομέτρησης, της μάσκας και της απόστασης, από τις 6 Αυγούστου θα μπορούσαν να μπουν, πάντα με θερμομέτρηση, μάσκα και απόσταση, μόνο εκείνοι που είχαν συναινέσει σε μια ιατρική πράξη ή ένα διαγνωστικό τεστ. Λίγη σημασία έχει αν οι κλειστοί χώροι των εστιατορίων, τα σινεμά, τα θέατρα κλπ. δεν θεωρούνται βασικά δικαιώματα ή ανάγκες: η ουσία δεν αλλάζει. Η διάκριση δεν ποσοτικοποιείται: ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Είναι δύσκολο να πούμε αν αυτή η υποχωρητικότητα επέτρεψε στην κυβέρνηση και τη βουλή να ανεβάσουν τον πήχη του εκβιασμού μέχρι και τη δουλειά· σίγουρα τις διευκόλυνε. Συναντώντας αντιστάσεις, ίσως η πολιτική εξουσία να είχε εγκαταλείψει την ιδέα (όπως σε προηγούμενη φάση είχε συμβεί με την εφαρμογή Immuni**) και η υποχρέωση να μην είχε επεκταθεί. Τα «αν» είναι πάντα ένα άχρηστο παιχνίδι γιατί η γραμμή του χρόνου δεν γυρίζει πίσω· μα όταν χρησιμοποιούνται για μια εποικοδομητική ανάλυση δεν είναι καθόλου στείρες υποθέσεις. Το άνοιγμα μιας κοινωνικής σύγκρουσης ξεκινάει πάντα με μία ατομική επιλογή: η απεργία, η έξοδος στην πλατεία, η άρνηση, είναι πρώτα πρώτα ατομικές επιλογές –και ευθύνες–, που μόνο εκ των υστέρων μετατρέπονται σε συλλογικές. Όποιος αγωνίζεται ξέρει πως η αδυναμία και η απελπισία είναι διάχυτα συναισθήματα, γιατί στη σημερινή πολιτική και οικονομική πολυπλοκότητα είναι δύσκολο το άνοιγμα μιας σύγκρουσης με την εξουσία να φέρει μια κοινωνική αλλαγή σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μα το Green Pass, όπως και η εφαρμογή Immuni πριν απ’ αυτό, προσέφερε αυτή τη δυνατότητα. Τη δυνατότητα να πει κανείς ΟΧΙ, της άρνησης να επικυρώσει με τις πράξεις του –κατεβάζοντας και χρησιμοποιώντας το Pass– μια πρακτική διακρίσεων. Ήταν μια πολιτική επιλογή που, ας θυμηθούμε, δεν είχε τίποτα να κάνει με την αδιαπραγμάτευτη απόφαση του εμβολιασμού, και σίγουρα δεν απαιτούσε μεγάλες θυσίες: να μην πάει κανείς στο εστιατόριο, το θέατρο, το σινεμά…

Πολλοί πολίτες, περισσότεροι σε σχέση μ’ εκείνους που γεμίζουν τις πλατείες ενάντια στο Pass, τώρα δηλώνουν αντίθετοι στην εφαρμογή του στη δουλειά· και όμως, με μια ασυνέπεια που φαίνεται να μην τους απασχολεί, συνεχίζουν να επικυρώνουν τη διάκριση χρησιμοποιώντας την άδεια μετακίνησης για να γεμίζουν μαγαζιά· δεν άλλαξαν τη συμπεριφορά τους μετά τις 16 Σεπτεμβρίου, τότε που η κυβέρνηση επέκτεινε την υποχρέωση του εμβολιασμού στη δουλειά από τις 15 Οκτωβρίου, ανεβάζοντας τον πήχη των διακρίσεων. Το να αφήσουμε άδεια εστιατόρια, σινεμά, θέατρα κλπ. μπορεί να γίνει όπλο οικονομικής πίεσης στην πολιτική εξουσία, πέρα από τη σημασία που έχει ως πράξη συλλογικής διαμαρτυρίας και προσωπικής συνέπειας.

Δεν μπορούμε ούτε να ελπίζουμε ούτε να περιμένουμε ένα δομημένο και οργανωμένο κάλεσμα γι’ αυτή τη σύγκρουση από τον ευρύτερο α/α/α χώρο: εκτός από λίγες δράσεις ή μεμονωμένα άτομα, οι κινηματικοί χώροι που συνεχώς ξεστομίζουν τη λέξη «διάκριση», δηλώνοντας πως θέλουν να την αντιπαλέψουν, έχουν ξαπλώσει πάνω στις θέσεις της κυβέρνησης με το μυαλό τους να λείπει σε διακοπές. Είναι, λοιπόν, στο χέρι του καθενός μας. Ας επιλέξουμε.

(Paginauno νο. 74, Οκτώβριος – Νοέμβριος 2021. Τελική επιμέλεια: 12 Οκτωβρίου 2021)

1) Giovanna Cracco, Covid-19. Lockdown, Paginauno νο. 67/2020, https://rivistapaginauno.it/covid-19-lockdown/ (στα ιταλικά)

2) Βλ. https://www.epicentro.iss.it/coronavirus/sars-cov-2-decessi-italia (στα ιταλικά)

3) Βλ. Lancet: “Due dosi Pfizer efficaci fino a sei mesi” [«Δύο δόσεις Pfizer είναι αποτελεσματικές μέχρι και για έξι μήνες»], Il Fatto Quotidiano, 5 Οκτωβρίου 2021 (στα ιταλικά)

4) Βλ. The impact of SARS-CoV-2 vaccination on Alpha & Delta variant transmission [Οι συνέπειες του εμβολιασμού για SARS-CoV-2 στη μετάδοση των παραλλαγών Άλφα και Δέλτα], https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2021.09.28.21264260v1.full-text (στα αγγλικά)

5) Βλ. Covid-19 ed immunità: quanto a lungo può durare la protezione? [Covid-19 και ανοσία: πόσο μπορεί να διαρκέσει η προστασία;] https://www.marionegri.it/magazine/covid-19-durata-immunita (στα ιταλικά)

* Ηθικό κράτος: ιδανικό του Χομπς και του Χέγκελ που μετουσιώθηκε σε πρόταγμα του ιταλικού φασισμού (σ.τ.μ.)

6) Για ευκολία έχουμε πάρει τους αριθμούς που έχει ήδη αναλύσει η ομάδα CovidStat του Εθνικού Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής, που βασίζονται στα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί από το Ανώτερο Ινστιτούτο Υγείας. Βλ. https://covid19.infn.it/iss/ (στα ιταλικά)

7) Βλ. https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT04368728?term=NCT04368728&draw=2&rank=1 (στα αγγλικά)

8) Βλ. https://apps.who.int/iris/rest/bitstreams/1327316/retrieve (στα αγγλικά)

9) Βλ. https://www.ema.europa.eu/en/documents/rmp-summary/comirnaty-epar-risk-management-plan_en.pdf (στα αγγλικά)

10) Βλ. «Varianti, servirà un nuovo vaccino» [«Μεταλλάξεις, θα χρειαστεί νέο εμβόλιο»], Α. Καπέρνα, Il Giornale, 4 Οκτωβρίου 2021

11) Βλέπε Αναφορά Oxfam International, σ. 36

12) Το Συμβούλιο της Ευρώπης, με έτος ίδρυσης 1949, είναι ένας διεθνής οργανισμός που προωθει την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου· αποτελείται από 47 κράτη μέλη και είναι ανεξάρτητο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

13) Βλ. https://pace.coe.int/en/files/29004/html (στα αγγλικά)

14) Ήδη έχουμε μιλήσει για το blockchain σε σχέση με το bitcoin: τα τεχνικά χαρακτηριστικά παραμένουν ίδια. Βλ. Giovanna Cracco, Bitcoin, tra tecnologia e politica [Bitcoin, μεταξύ τεχνολογίας και πολιτικής], Paginauno νο. 56, Φεβρουάριος 2018, https://rivistapaginauno.it/bitcoin-tra-tecnologia-e-politica/ (στα ιταλικά)

15) Βλ. Disposizioni attuative dell’articolo 9, comma 10, del decreto-legge 22 aprile 2021, n. 52 [Εφαρμοστικές διατάξεις του άρθρου 9, παρ. 10, του διατάγματος-νόμου της 22ης Απριλίου 2021, νο. 52]

16) Disposizioni attuative dell’articolo 9, comma 10, del decreto-legge 22 aprile 2021, n. 52, art. 16 [Εφαρμοστικές διατάξεις του άρθρου 9, παρ. 10, του διατάγματος-νόμου της 22ης Απριλίου 2021, νο. 52, άρθ. 16] (στα ιταλικά)

17) Όλα τα παραθέματα αυτού του τμήματος του άρθρου είναι παρμένα από το: Μισέλ Φουκό, Επιτήρηση και τιμωρία, εκδ. Ράππα

18) Η πειθάρχηση των σωμάτων αρχίζει με τους περιορισμούς στην ελευθερία κίνησης· η υποχρέωση να πιστοποιεί κανείς γραπτά μόνο και μόνο το ότι βρίσκεται έξω από το σπίτι μέσω ενός εγγράφου που πρέπει να έχει μαζί του και να επιδεικνύει, αν του ζητηθεί, στις αστυνομικές δυνάμεις· η επιβολή των μασκών και της απόστασης μεταξύ των ατόμων. Ακόμα και το τελετουργικό του καθημερινού δελτίου ειδήσεων που ανακοινώνει τον αριθμό των αρρώστων και των νεκρών ήταν μέρος του μηχανισμού πειθάρχησης: δεδομένα χωρίς συστηματική συνέπεια με στόχο να συνεχίσουν να εκφοβίζουν έναν πληθυσμό ήδη εντελώς αποπροσανατολισμένο, καθιστώντας τον ακόμα πιο υπάκουο στην πειθάρχηση. Βλ. Giovanna Cracco, Covid-19. Lockdown, Paginauno νο. 67, Απρίλιος 2020, https://rivistapaginauno.it/covid-19-lockdown/ (στα ιταλικά)

19) Βλ. https://www.lastampa.it/cronaca/2021/07/20/news/speranza-vaccino-essenziale-anche-sotto-i-40-anni-36-milioni-di-green-pass-scaricati-fino-ad-oggi-1.40517764 (στα ιταλικά)

20) Βλ. https://www.adnkronos.com/green-pass-speranza-strumento-anti-restrizioni-gia-scaricati-41-3-mln_4pPX4QasGLTwn7c96t1TiN (στα ιταλικά)

** Immuni: εφαρμογή παρακολούθησης και εντοπισμού που προσπάθησε να επιβάλει η ιταλική κυβέρνηση για τον έλεγχο της διασποράς του κορονοϊού (σ.τ.μ.)

Πηγή: athensindymedia

Γράμμα από τη φυλακή: Δεν υπάρχει υγεία χωρίς ελευθερία

Τον χειμώνα του 2019 άρχισε η παγκόσμια εξάπλωση του πρωτοεμφανιζόμενου ιού SARS-CoV-2. Παρότι κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αποδείξεις για την ακριβή προέλευση αυτού του ιού, είναι δεδομένο ότι η κερδοσκοπική βιομηχανική λεηλασία κaι εκμετάλλευση του ζωϊκού και φυτικού κόσμου δημιουργούν παθογόνες συνθήκες, και ειδικότερα νέους ιούς (πχ. νόσοι «των αγελάδων», «των χοίρων», «των πτηνών»). Επιπλέον όμως, υπάρχουν ενδείξεις επιστημονικές (η σύσταση του συγκεκριμένου ιού) και άμεσες ενδείξεις (η πειραματική δραστηριότητα του βιοτεχνολογικού εργαστηρίου της Γιούχαν), ότι ο CoV-2 αποτελεί εργαστηριακό υβρίδιο. Ενδεχομένως, η βιασύνη των τεχνοκρατών να αποδώσουν την πατρότητά του στους παγκολίνους (ένα άγριο ζώο που είχε γίνει αντικείμενο πολυτελούς κατανάλωσης), αναγνωρίζοντας εμμέσως τα ζημιογόνα παράγωγα της βιομηχανικής κυριαρχίας και της λεηλασίας της ζωντανής ύλης, να οφείλεται στη βασιμότητα της υπόθεσης ότι ο CoV-2 αποτελεί πειραματικό κατασκεύασμα. Είτε έτσι είναι είτε αλλιώς, είναι καταφανές ετούτη τη στιγμή ότι ο πολιτισμός του κέρδους είναι παθογόνος και παράγει θάνατο. Είναι ο ίδιος πολιτισμός που θέσπισε τη μαζική αιχμαλωσία ως απάντηση στις παραβιάσεις του νόμου.

Η παγκόσμια εξάπλωση του CoV-2 έγινε η αφορμή για να εξαπολυθεί από το ελληνικό και από πολλά άλλα κράτη, ένας ολοκληρωτικός μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, με τα εξής χαρακτηριστικά:

Περαιτέρω εμπορευματοποίηση και πλήρης ιδιωτικοποίηση της υγείας

Η ήδη υποβαθμισμένη δημόσια πρωτοβάθμια περίθαλψη εκμηδενίστηκε. Η μετατροπή των κρατικών νοσοκομείων σε, κατά κύριο λόγο, κέντρα διαχείρισης των ασθενών με CoV-2, διέλυσε το ήδη εγκαταλελειμμένο σύστημα δημόσιας παροχής ιατρικής φροντίδας. Το σύνολο των ιατρικών αναγκών, και ειδικότερα των θανατηφόρων ασθενειών που σαρώνουν τις αστικές κοινωνίες και αυξάνονται στατιστικά, λόγω των νοσογόνων παραγόντων του πολιτισμού του κέρδους (όπως ο καρκίνος και οι καρδιοαγγειακές), έγιναν δώρο προς εκμετάλλευση στους επιχειρηματίες της αρρώστιας. Η ίδια η διαχείριση όλων των ασθενών από CoV-2 με διαδικασίες ΜΕΘ, συρρίκνωσε τη δημόσια ιατρική φροντίδα στην αποκλειστική σφαίρα της διαχείρισης στατιστικά αναπόφευκτων θανάτων (σύμφωνα με τις συνθήκες και τις στατιστικές που διαμορφώνουν τα ίδια τα κράτη), και μάλιστα από μία και μόνο αιτία. Άλλωστε αρκετοί πνευμονολόγοι που έχουν εργαστεί με ασθενείς από CoV-2, στην Ελλάδα και αλλού, έχουν σχεδόν απόλυτη επιτυχία εφαρμόζοντας κατάλληλη ανά ασθενή φαρμακευτική αγωγή, κι ορισμένοι έχουν επισημάνει ότι η τυπική διαδικασία της ΜΕΘ είναι ένας φαύλος κύκλος που πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες θανάτου.

Η κατάργηση όλων των υποδομών πρόληψης και η επιβολή μέσω πρωτοκόλλου, μιας ιατρικής αντιμετώπισης στα όρια του θανάτου, άνοιξε τον δρόμο για τη μονοπώληση της αγοράς γύρω από τον CoV-2 από το εμβολιαστικό ΚΑΡΤΕΛ. Πρόκειται για μια προσχεδιασμένη πολιτική οριστικής καθολικής εξάρτησης από τη φαρμακοβιομηχανία. Η διαχείριση μιας ασθένειας σαν ως επί το πλείστον θανατηφόρα, με την ταυτόχρονη απουσία κάθε έρευνας για τη θεραπεία της, στρέφει το σύνολο της ανθρωπότητας σε κατ’ επίφαση προληπτικά μέτρα έκτακτης ανάγκης. Ένα εμβόλιο που πλασάρεται ως αποκλειστικό προληπτικό μέτρο για μια πανδημία, καθιστά το σύνολο των υγειών ανθρώπων, πελάτες των φαρμακευτικών ΚΑΡΤΕΛ, ενώ το φάρμακο είναι ένα προϊόν μόνο για τους νοσούντες. Τα φράγκα που μεταφέρονται από τα κρατικά ταμεία στα βιομηχανικά ΚΑΡΤΕΛ και τις τσέπες των πολιτικών αρχόντων (μίζες), για τα δήθεν δωρεάν εμβόλια, είναι φόροι που έχουν αρπαχτεί από την εργασία εκείνων που δεν έχουν εξουσία.

Ένας ιός όπως ο CoV-2 αποτελεί το καταλληλότερο υπόστρωμα για την ατέρμονη εξάρτηση καθενός από μας από τη χημική βιομηχανία, διότι μεταλλάσσεται σε βάθος χρόνου. Εξασφαλισμένη κυριαρχία των μονοπωλίων πάνω στο σύνολο των ανθρώπινων σωμάτων.

Τα ίδια τα βιοτεχνολογικά εμβόλια για τον CoV-2 είχαν, πριν την πειραματική εφαρμογή τους πάνω σ’ όλη την ανθρωπότητα, και εξακολουθούν να έχουν, αστάθμητες παραμέτρους άμεσων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων επιπλοκών στην υγεία του εμβολιαζόμενου, αλλά και στη βιολογική του υπόσταση. Ορισμένα εμβόλια είναι πιθανό να μετατρέψουν ή να έχουν ήδη μετατρέψει το ανθρώπινο γονιδίωμα σε ανεξέλεγκτο υβρίδιο του CoV-2, δηλαδή, να έχουν ενσωματώσει εσαεί τον ιό στον άνθρωπο. Η μικρή πιθανότητα παρείσφρησης του ιού στο ανθρώπινο γονιδίωμα γίνεται βεβαιότητα, εφόσον το πείραμα εφαρμόζεται σ’ έναν τεράστιο πληθυσμό, και θα είναι διαρκείας με τους αλλεπάλληλους εμβολιασμούς.

Αυτή η διακινδύνευση των εταιριών και των κυβερνήσεων, ενώ με την πρώτη ματιά φαίνεται παράλογη, ουσιαστικά εξυπηρετεί τον κερδοσκοπικό έλεγχο. Όπως τα χωράφια που έχουν σπαρθεί με σπόρους της Monsanto-Bayer, εμμέσως γίνονται κτήματα του βιοτεχνολογικού μονοπωλίου, έτσι και τα σώματα που υποδέχονται τα συγκεκριμένα εμβόλια γίνονται εργαστήρια εξαρτημένης υγείας. Περισσότερη αρρώστια, περισσότερη ζήτηση για τα προϊόντα του ΚΑΡΤΕΛ. Νέες μορφές ασθένειας, νέες βιομηχανικές καινοτομίες. Και βέβαια, δεν κινδυνεύουν οι εταιρίες και οι κυβερνήσεις, αλλά ο κάθε άνθρωπος ως μεμονωμένος αριθμός. Όση ζημιά και να κάνει ο καπιταλισμός, θα έχει διαχειρίσιμους πληθυσμούς, εφόσον αντιμετωπίζει υποτελείς κοινωνίες.

Κατασκευή μιας κοινωνίας-φυλακής

Τα πρώτα μέτρα του ελληνικού κράτους με αφορμή τον ιό δεν ήταν μέτρα υγείας, αλλά επιβολής ενάντια στην κοινωνία. Εμείς οι κοινωνικοί αιχμάλωτοι των φυλακών αμέσως αναγνωρίζουμε ότι οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας και συναθροίσεων, ο ηλεκτρονικός ή γραφειοκρατικός έλεγχος κάθε κίνησης, η στρατιωτική κατοχή του δημόσιου χώρου από την αστυνομία, η τρομοκρατία των προστίμων και οι κάθε είδους τεχνικές πειθάρχησης, αποτελούν γενίκευση του συστήματος της φυλακής. Στο όνομα ενός κινδύνου επιβλήθηκε η πιο ολοκληρωτική χούντα που έχει περάσει από τη χώρα. Βιώνοντας το σύστημα της φυλακής μπορούμε αμέσως να βεβαιώσουμε ότι ο εγκλεισμός αποτελεί εχθρό της υγείας. Ήταν αυτονόητο εξαρχής, όταν κλειδώθηκαν τα πάρκα, έγιναν πογκρόμ και στρατιωτική κατοχή στις πλατείες, και απαγορεύτηκε κάθε υπαίθρια δραστηριότητα, ότι το κράτος όχι μόνο αδιαφορεί για την υγεία των λαϊκών ανθρώπων, που δεν έχουν ιδιωτικές επαύλεις και πρόσβαση σε ιδιωτικά νοσοκομεία, αλλά επιπλέον επενδύει στη μαζική εξασθένηση της υγείας.

Οι παθογόνες συνθήκες του κερδοσκοπικού πολιτισμού εντάθηκαν. Η σπάνη κίνησης, καθαρού αέρα, ζωντανού περιβάλλοντος, κοινωνικής επαφής και ταυτόχρονα ελεύθερου χώρου, δηλαδή δυνατότητας απομάκρυνσης από παθογόνους παράγοντες, παράγει αρρώστια. Ειδικά ο εγκλεισμός των παιδιών και των γυναικών σε μικρόκοσμους καταπίεσης, τροφοδοτεί τα χείριστα εγκλήματα και διαμορφώνει έναν κόσμο εξ ολοκλήρου κανιβαλικό, και μια γενιά ανάπηρη.

Τα υποτιθέμενα προληπτικά μέτρα εν αναμονή των εμβολίων ήταν μια σαρωτική επίθεση στις ευπαθείς ομάδες. Οι γέροι, που χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για κάθε χουντικό μέτρο, εγκαταλείφθηκαν αβοήθητοι στα γηροκομεία ή στα φτωχόσπιτά τους. Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες πέθαιναν μαζικά μες στα ιδρύματα χωρίς καμία περίθαλψη. Στα νοσοκομεία επίσης, εφόσον η υγεία έχει μετατραπεί σ’ ένα στατιστικό οικονομικό ζήτημα διαχείρισης του θανάτου, οι γηραιότεροι έχουν μειωμένες πιθανότητες να προλάβουν την τυπική ιατρική μεταχείριση όσο ζουν (το λεγόμενο triage εκτοξεύτηκε).

Τα αντικοινωνικά, καταπιεστικά και αντιθεραπευτικά μέτρα δεν είναι και δεν γίνεται να είναι ισότιμα. Απ ’τη μία υπάρχουν εκείνοι που αγοράζουν ιδιωτικό χώρο κι υπηρεσίες (ευεξίας, περίθαλψης, συναθροίσεων διασκέδασης, φυγής και κατά βούληση απομόνωσης), κι απ’ την άλλη εκείνοι που όντας δέσμιοι κάθε σπάνης, κι ως εκ τούτου εξαρτημένοι από τους κόμβους της πυραμίδας ελέγχου κι εκμετάλλευσης, χάνονται υπό το βάρος του παθογόνου συστήματος και των παρεπόμενων ασθενειών τους. Κάτω κάτω γίνεται σφαγή. Η χουντική αξιοποίηση της παρουσίας του CoV-2 αποτελεί έμμεση μορφή ευγονικής, και η ευγονική είχε πάντα ταξικό υπόβαθρο.

Η φυλακή αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για την αντίθεση ανελευθερίας και υγείας. Και αποδεικνύει κραυγαλέα ότι το κράτος μετράει την υγεία των υποτελών του μόνο με όρους κέρδους, αφού το σύστημα του μαζικού εγκλεισμού έχει επινοηθεί προκειμένου να κρύβει τη φτώχεια και την παράβαση, μέσα στην κοινωνικά αδιόρατη μακρόσυρτη εξόντωση.

Η θέση στην οποία βρέθηκαν οι αιχμάλωτοι του κράτους, σ’ όλη τη Γη και στις ελληνικές φυλακές, είναι αποκαλυπτική: Στην πρώτη φάση της ολοκληρωτικής καταστολής με αφορμή τον CoV-2, η μαζική εξέγερση σε πολλές ιταλικές φυλακές χτυπήθηκε με στρατιωτικές μεθόδους. 14 αιχμάλωτοι δολοφονήθηκαν με σφαίρες στη φυλακή της Μοντένα. Αργότερα, επαναλήφθηκαν κινητοποιήσεις στις ιταλικές φυλακές, με άρνηση κλεισίματος των κελιών και απεργίες πείνας, απαιτώντας την επαναλειτουργία των επισκεπτηρίων, και προμήθειες. Τον Μάρτη του ‘20 έγινε εξέγερση σε φυλακή της Βολιβίας, μετά τον θάνατο 2 αιχμαλώτων από CoV-2. Τον ίδιο μήνα, σε φυλακές του Ιράν, η διαμαρτυρία για τη μη εφαρμογή της αποσυμφόρησης που είχε εξαγγείλει το κράτος χτυπήθηκε με σφαίρες και δακρυγόνα. 36 νεκροί και πολλοί τραυματίες. Παραδίδοντας τους νεκρούς στους συγγενείς τους, το κράτος δήλωνε ότι αυτοκτόνησαν ή πέθαναν από ναρκωτικά. Στη Βενεζουέλα, 46 νεκροί και περισσότεροι από 70 τραυματίες, στην καταστολή εξέγερσης που έγινε λόγω του κοψίματος των εξωτερικών προμηθειών, χωρίς τις οποίες οι αιχμάλωτοι δεν μπορούν να επιβιώσουν. Σε φυλακή του Σεντ Λούις των ΗΠΑ, όπου εμφανίστηκαν κρούσματα CoV-2, χτυπήθηκε η ειρηνική διαμαρτυρία των αιχμαλώτων που ζητούσαν τον μη συγχρωτισμό τους, την πραγματοποίηση test, την επαναφορά του προαυλισμού και των επισκεπτηρίων, που είχαν καταργηθεί εκτάκτως, και τη βελτίωση του φαγητού. Ως απάντηση στην καταστολή, οι αιχμάλωτοι εξεγέρθηκαν και κατέστρεψαν πολλές υποδομές της φυλακής. Στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Σαντιάγκο της Χιλής έγινε επίσης κινητοποίηση. Πολλές ακόμη είναι οι αντιστάσεις των αιχμαλώτων στις νέες εξοντωτικές συνθήκες. Πολλές ίσως δεν έχουν μαθευτεί δημόσια.

Στις ελληνικές φυλακές, η πρώτη καταγεγραμμένη κινητοποίηση ήταν η απεργία πείνας 1200 αιχμαλώτων μεταναστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κορίνθου. Επίσης στο Παρανέστι, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, τον Απρίλη του ‘20 έγινε εξέγερση και απεργία πείνας μόλις ανακοινώθηκε η αναστολή όλων των διαδικασιών ασύλου. Η κινητοποίηση χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ, οι αιχμάλωτοι βασανίστηκαν, κλειδώθηκαν στα κοντέινερ και ακολούθησαν μεταγωγές.

Τον ίδιο μήνα, στη φυλακή γυναικών στη Θήβα, η κινητοποίηση των αιχμαλώτων γυναικών, μετά το θάνατο της Αζιζέ Ντενίρογλου, χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ. Οι παθολογικές αιτίες του θανάτου της κουκουλώθηκαν. 11 γυναίκες δικάστηκαν και υπέστησαν πειθαρχικές μεταγωγές ή και αφάιρεση πόντων και μεροκάματων για ένα έτος, που ισοδυναμεί με αντίστοιχη επιπλέον αιχμαλωσία. Κατά την ποινική αντεκδίκηση για την εξέγερση των γυναικών, στοχοποιήθηκε ιδαιτέρως η συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, μέλος της αντάρτικης οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας.

Οι σφαίρες, τα ρόπαλα και οι ποινές, δεν πέφτουν για την υγεία, αλλά ενάντια στην υγεία. Αν χρειάζεται εξηγήσεις για την ανάδειξη της αντίθεσης υγείας και κρατικής τρομοκρατίας, σημαίνει ότι ο φασισμός έχει μπολιάσει τις καρδιές και τη γλώσσα. Στις ελληνικές φυλακές, η ιατρική πρόληψη και περίθαλψη ήταν ανέκαθεν ανύπαρκτες. Άνθρωποι που θα έπρεπε να χειρουργούνται ή να νοσηλεύονται μένουν αβοήθητοι, καταδικασμένοι στις ασθένειές τους. Άνθρωποι πεθαίνουν στις φυλακές λόγω έλλειψης διαγνώσεων. Η κατάσταση δεν άλλαξε μετά την έλευση του CoV-2. Αντιθέτως, αφότου ο ιός έγινε το πρόσχημα του ολοκληρωτικού γύψου, οι συνθήκες εγκλεισμού αμέσως επιδεινώθηκαν.

Το πρώτο μέτρο για τις φυλακές, με αφορμή τον ιό, ήταν η κατάργηση των επισκεπτηρίων. Αρχικά και για μεγάλο διάστημα έκοψαν όλα τα επισκεπτήρια, παρότι τα τακτικά είναι έτσι κι αλλιώς αποστειρωμένα, αφού μεσολαβεί τζάμι-τοίχος. Εκτός αυτού, αναφερόμενοι στα ανοιχτά επισκεπτήρια, όπου επιτρέπεται το άγγιγμα, η απομόνωση μιας ευπαθούς ομάδας έχει νόημα μόνο αν συνοδεύεται από ιδιαίτερη μέριμνα για την υγεία των μελών της στον μέγιστο βαθμό, δηλαδή μέριμνα υγείας πλουσιότερη από εκείνη που απολάμβαναν (ή δεν απολάμβαναν) πριν, κι από εκείνη που απολαμβάνουν γενικότερα οι υγιείς. Πρακτικά, σημαίνει διαρκή και προσωποκεντρική ιατρική φροντίδα με τα μέγιστα μέσα, άπλετος χώρος και φυσικό περιβάλλον. Και σίγουρα, μόνο αν είναι οικειοθελής μια τέτοια απομόνωση μπορεί να είναι προστατευτική για την υγεία. Σπανιότατα βρίσκεται κάποιος οικειοθελώς στη φυλακή. Και κανένας κρατούμενος δεν ζήτησε την κατάργηση των επισκεπτηρίων. Θα ήταν παράλογο εξ ορισμού αυτό το αίτημα αφού τα επισκεπτήρια δεν είναι υποχρεωτικά! Οι πιο ευπαθείς θα μπορούσαν να ζητήσουν την απομόνωσή τους από τους υπόλοιπους αιχμαλώτους, αλλά κανένας αιχμάλωτος δεν διανοείται ως δίκαιη την απαίτηση να υποβληθούν σε βαθύτερη καταστολή όλοι, προκειμένου να μην κινδυνέψει ο ίδιος. Έτσι ακριβώς λογίζονται οι ταξικά βολεμένοι.

Ο μηχανισμός της φυλακής έχει έναν αυτοτελή τρόπο ανταπόκρισης σε οποιοδήποτε πρόβλημα εγείρεται μέσα στο κοινωνικό σώμα: περισσότερη απομόνωση. Αν ένας αιχμάλωτος ζητούσε να απομονωθεί από τους υπόλοιπους για λόγους υγείας, η φυλακή θα είχε να του προσφέρει μόνο την υποδομή της πειθαρχικής απομόνωσης. Οι χείριστες συνθήκες από τη σκοπιά της υγείας. Μα είναι αυτό που εφαρμόζεται σε όποιους αιχμαλώτους βρεθούν θετικοί στο ιολογικά test και σε όποιους μπουν στη φυλακή, από μεταγωγή. Κρίθηκες ασθενέστερος; Είσαι επικίνδυνος και θα τιμωρηθείς επαυξημένα. Η ευγονική ιδεολογία, ως πρακτική ταξικής εκκαθάρισης, στην καθολική καθημερινότητα.

Τα γεγονότα στη φυλακή της Λάρισας τον Δεκέμβρη του ‘20 δίνουν μια συμπυκνωμένη εικόνα του τι συνέπειες έχουν πάνω στους αιχμαλώτους οι υγειονομικές πρακτικές που βρίσκονται στα χέρια του κράτους. Όταν ασθένησαν κάποιοι αιχμάλωτοι της φυλακής, η κοινότητά τους διαμαρτυρήθηκε μαζικά και παρατεταμένα, ζητώντας test, υλικά αντισηψίας και ιατρική φροντίδα για όλους. Λόγω της κινητοποίησης, τα κράτος αναγκάστηκε να φέρει κλιμάκιο του ΕΟΔΥ. Αφού τα test έβγαλαν πολλά θετικά αποτελέσματα, η φυλακή επέβαλε ένα και μόνο μαγικό θεραπευτικό μέτρο: κλείδωσε επ’ αορίστω όλους τους αιχμαλώτους στου θαλάμους, χωρίς διαχωρισμό φορέων και μη, νοσούντων και υγειών! Αυτό που φαίνεται και είναι μια μακάβρια τιμωρία, αντανακλά σε υπερθετικό βαθμό το πνεύμα της φυλακής. Για κάθε πρόβλημα, απομόνωση και εγκατάλειψη του προβληματικού υποκειμένου στις τεχνητές συνθήκες φτώχειας, εξασθένησης, αρρώστιας και θανάτου.

Μέσα στις παρανοϊκές αφηγήσεις της εξουσίας, η ελευθερία έχει στιγματιστεί σαν δημόσιος κίνδυνος. Κάθε νόμιμη προσωρινή έξοδος απ’ τη φυλακή (ακόμη κι αν είναι από κάγκελο σε κάγκελο), τιμωρείται πλέον με απομόνωση κατά την επιστροφή. Με τα πρόσφατα διατάγματα, όποιος έχει δίκη διαρκείας θα εκτίει στο ίδιο διάστημα ποινή απομόνωσης.

Ένα σημερινό παράδειγμα της εγκληματικής υποκρισίας: κάποιος αιχμάλωτος μετάγεται στον Κορυδαλλό για μία δίκη διάρκειας μίας μέρας. Εκεί παραμένει σε απόλυτη απομόνωση επί μία βδομάδα, αφού υπήρχε ο χώρος, μέχρι να μεταχθεί πάλι πίσω. Στη φυλακή ύψιστης ασφάλειας του Δομοκού, όπου επέστρεψε, κλειδώθηκε επί 4 μέρες σ’ ένα στενό κελί, χωρίς έξοδο σε διάδρομο (ούτε προάυλιο), μαζί με άλλους αιχμάλωτους που μετήχθησαν από άλλες φυλακές. Προφανώς αν ένας έφερε τον ιό, οι συνθήκες ήταν οι ιδανικότερες για να μεταφερθεί στους υπόλοιπους. Κι επειδή ο θάλαμος όπου στοιβάζονται μαζικά οι εισερχόμενοι ως «καραντίνα» ήταν υπερπλήρης (κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλον), οι πλεονάζοντες τοποθετήθηκαν σε κελιά της πτέρυγας του αναρρωτηρίου, όπου κρατούνται και οι φορείς του CoV-2 δίπλα σε όλους τους ασθενείς αιχμάλωτους. Εκκολαπτήριο επιδημίας. Το test που κάνουν κατά την άφιξή τους οι εισερχόμενοι δεν θεωρείται αρκετό ώστε να κριθούν μη φορείς, αλλά κατόπιν, για να βγουν από την απομόνωση εκβιάζονται να κάνουν νέο test. Double face υγειονομική αφήγηση, η απομόνωση απομόνωση, και η τεχνομυστικιστική πειθάρχιση ανεξάρτητη συνθηκών. Να σημειώσουμε ότι στη συγκεκριμένη φυλακή συνεχίστηκαν επί εποχής CoV-2 οι πολύωρες καθημερινές διακοπές παροχής νερού, δηλαδή η πιο ανθυγιεινή κατάσταση.

Εκ των συνθηκών οι αιχμάλωτοι έχουμε τη θέληση να αλληλοβοηθηθούμε. Αν ο καθένας ήταν ό,τι δηλώνει (π.χ. οι πολιτικάντηδες και οι φαρμακοβιομηχανίες δημόσιοι υπηρέτες, οι ανθρωποφύλακες κοινωνικοί λειτουργοί και οι γιατροί γιατροί), θα ήταν εύλογη η συνεργασία μας στην ιατρική πρόληψη. Ξέρουμε όμως ότι τα test για SARS μόνο περισσότερη απομόνωση και συνθήκες ασθένειας φέρνουν, και η «καραντίνα» είναι μόνο πειθαρχική ποινή για όλους, και ρατσιστική για όποιους ονομάζονται «κρούσματα» (ανεξάρτητα του τι σημαίνει πραγματικά αυτό το στίγμα). Με δεδομένο ότι οι φυλακές δεν είναι στελεχωμένες με γιατρούς και νοσηλευτές, και δεν έχουν καμία ιατρική υποδομή, εκτός από την καθημερινή ροή φαρμάκων (κυρίως ψυχοκατασταλτικών ναρκωτικών), το στοίχημα υπέρ της υγείας δεν έχει καμία ελπίδα.

Η ολοκληρωτική ακινητοποίηση ως αποκλειστικό, κατ’ όνομα προληπτικό μέτρο, μπροστά σε μια επιδημία στη φυλακή, είναι παράγωγο της γενικής ακινητοποίησης που επιβλήθηκε σ’ όλη την κοινωνία, ως μέτρο στατιστικής διαχείρισης. Ο τραγικός παραλογισμός της εφαρμογής αυτής της μεθόδου στις φυλακές καταδεικνύει το γενικό αδιέξοδό της ως ιατρική πρακτική. Η ιατρική καραντίνα μέχρι το 2019 ήταν ένα μέτρο που εφαρμοζόταν μόνο κατά χωροχρονική εξαίρεση. Τα μέτρα καθολικού αποκλεισμού (η λεγόμενη αποστασιοποίηση) είναι εξωπραγματικά: Δεν γίνεται να αυτοκαταργηθεί ο κοινωνικός βίος και η επιβιωτική δραστηριότητα μιας κοινωνίας, ειδικότερα αν βρεθεί αποκλεισμένη. Η επιβολή και η διαχείριση του καθολικού αποκλεισμού αποτελούν εργαλεία του κέρδους και της καταστολής. Η στατιστική πρόληψη δεν είναι υγεία – είναι ισοπέδωση της υγείας· δείχνει μια κοινωνία που έχει εγκαταλείψει την υγεία της κι έχει αφεθεί στην οικονομία συσσώρευσης εξουσίας. Όλ’ αυτά δείχνουν ότι η φυλακή είναι δομή εγγενώς απάνθρωπη κι αντικοινωνική.

Η φυλακή αποτελεί έναν στρατοκρατούμενο τόπο· το πρότυπο αντιμετώπισης της κοινωνικής απειθαρχίας. Όλοι οι αιχμάλωτοι ξέρουμε ότι μέχρι να γκρεμίσουμε τη φυλακή, οι σφαίρες, τα ρόπαλα κι οι ποινές θα πλεονάζουν, ενώ οι θεραπείες θα σπανίζουν.

Οι ευρύτερες αντιδράσεις απέναντι στο φονικό κύμα της κρατικής καταστολής στις φυλακές παγκοσμίως (με δεξιές κι αριστερές κυβερνήσεις, ιμπεριαλιστικά ή αντιαμερικάνικα καθεστώτα) ήταν ισχνές. Τον Σεπτέμβρη του 1971 εξεγέρθηκαν 2000 αιχμάλωτοι στη φυλακή Άττικα των ΗΠΑ. Κατά την καταστολή της εξέγερσης δολοφονήθηκαν 30 αιχμάλωτοι και 10 φύλακες, ενώ τραυματίστηκαν 89 απ’ τις σφαίρες της αστυνομίας. Το γεγονός έχει σημαδέψει την ιστορία. Επίσης, η καταστολή της εξέγερσης στη φυλακή Καραντιρού της Βραζιλίας τον Οκτώβρη του 1992, έμεινε στην ιστορία. Η στρατοχωροφυλακή δολοφόνησε με σφαίρες 111 αιχμαλώτους και τραυμάτισε 37. Όπως και στην Άττικα, όπως και παντού όπου η εξουσία δρα στο σκοτάδι, οι περισσότεροι νεκροί είχαν πυροβοληθεί αφού είχαν πρώτα ακινητοποιηθεί από τους δολοφόνους τους. Το βραζιλιάνικο κράτος καταδικάστηκε από διεθνές δικαστήριο γι’ αυτό το γεγονός. Ο στρατιωτικός επικεφαλής της εισβολής στη φυλακή καταδικάστηκε από εθνικό δικαστήριο σε 632 χρόνια φυλάκισης. Κατόπιν, η απόφαση ακυρώθηκε κι αυτός πήρε βουλευτική καρέκλα. Τελικά, την ίδια χρονιά (2006), εκτελέστηκε από αντάρτες.

Στις τούρκικες φυλακές οι μαζικοί αγώνες, οι απεργίες πείνας μέχρι θανάτου και η στρατιωτική καταστολή είναι ακατάπαυστα επί δεκαετίες.

Οι νεκροί εξεγερμένοι του ταξικού πολέμου φωτίζουν την ιστορία. Πού χάθηκαν όμως οι δολοφονημένοι αιχμάλωτοι της τρέχουσας περιόδου; Τι έχει αλλάξει, ώστε οι δολοφονημένοι από τα όπλα του κράτους να χάνονται σαν ένας αριθμός μέσα στη στατιστική της ευταξίας του θανάτου; Γιατί στεκόμαστε άοπλοι μέσα σ’ έναν κόσμο που επιζητά να βαδίσει προς τον θάνατό του με εφησυχαστική άγνοια;

Τουλάχιστον να επαναλάβω την κοινή διεκδίκηση όλων των εξεγερμένων αιχμαλώτων της Γης, μετά την εμφάνιση του CoV-2, αλλά και πριν, για την οποία πολλοί θυσιάστηκαν:

Μέχρι να φτιάξουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης κι όχι κέρδους, και να καταστραφεί το απάνθρωπο σύστημα φυλακή , αποκλειστικό μέτρο μείωσης των παθογόνων συνθηκών που επιβαρύνουν τους αιχμαλώτους είναι η μαζική αποφυλάκιση και η κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Περισσότεροι άνθρωποι ελεύθεροι, όλοι πιο υγιείς.

Οι κινητοποιήσεις της 17ης Νοέμβρη, της 6ης Δεκέμβρη, ενάντια στον αντιφοιτητικό νόμο και για τον αιχμάλωτο αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα, με αποκορύφωμα τη μάχη της Ν. Σμύρνης στις 9 Μάρτη, θύμισαν ότι το θεμελιακότερο επίδικο στην ταξική πάλη είναι η αντίσταση στην ακινητοποίηση, τον διαχωρισμό και τον αποκλεισμό· αντίσταση στην καθολική φυλακή.

Επίθεση στην εργατική τάξη και άλμα στον ολοκληρωτικό ψηφιακό έλεγχο

Με πρόσχημα τις οικονομικές συνέπειες του αντικοινωνικού παγώματος, το ελληνικό κράτος μετασχηματίζει ριζικά το σύνολο των ταξικών σχέσεων. Ό νέος νόμος για τη μισθωτή εκμετάλλευση κατάργησε και τις στοιχειωδέστερες εργατικές εγγυήσεις, και συμπλήρωσε τον αντισυνδικαλιστικό νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, ποινικοποιώντας εξ ολοκλήρου τα μέσα της εργατικής αντίστασης.

Η ληστρικότητα του κράτους εναντίον των ταξικά αδύνατων εντείνεται με κάθε ευκαιρία. Η ολοκληρωτική καταστολή που εξαπολύθηκε εξ αφορμής του CoV-2 αποτέλεσε χρυσή ευκαιρία. Κρατική τρομοκρατία και ληστρικότητα πάνε χέρι-χέρι. Ξεκινώντας από τα εξοντωτικά πρόστιμα για την παραβίαση του καθολικού εγκλεισμού, σήμερα οι ταξικά μη προνομιούχοι υφίστανται το εκβιαστικό δίλλημα: εμβολιασμός (δηλαδή, παράδοση στο ΚΑΡΤΕΛ) ή ατέρμονη χρηματική αφαίμαξη μέσω μικροβιολογικών test, ώστε να μην αποκλειστούν από τα πεδία διαβίωσής τους, τα οποία ως επί τω πλείστον ελέγχονται από το κράτος και τα αφεντικά. Τον ίδιο εκβιασμό υφίστανται οι αιχμάλωτοι και οι συγγενείς τους, πάνω στην ανάγκη των επισκεπτηρίων (που πλέον γίνονται μόνο κλειστά). Και υπάρχουν πράγματι άνθρωποι, οικογένειες, που αδυνατούν ανταπεξέλθουν σ’ αυτό το εκβιαστικό έξοδο, αφού το επισκεπτήριο αποτελούσε γι’ αυτούς τη μόνη δυνατότητα επικοινωνίας, καθώς δεν έχουν χρήματα για τηλεκάρτες.

Ο εκβιασμός που έχει επιβληθεί σ’ όλο τον λαϊκό κόσμο χτυπάει τους αιχμαλώτους στο πιο αδύναμο σημείο τους: Για να σου επιτραπεί να υπερασπιστείς τον εαυτό σου σ’ ένα δικαστήριο, απαιτείται να συμμετάσχεις τουλάχιστον στην υποκρισία της στατιστικής διαχείρισης του θανάτου (παρότι οι φυλακές δεν έχουν ούτε μικροβιολογικά εργαστήρια, ούτε σύνδεση με το σύστημα υγειονομικού φακελώματος και πιστοποίησης απ’ τον ΕΟΔΥ). Όταν τα τσουτσέκια του ΚΑΡΤΕΛ που στελεχώνουν την κρατική επιτροπή «υγείας» αποφανθούν ότι ολοκληρώθηκε θετικά ο πειραματικός κύκλος των εμβολίων CoV-2 (όπως πρόσφατα στις ΗΠΑ), και συνακόλουθα η Επιτροπή Βιοηθικής αποφανθεί ότι οι δια της βίας μικροβιολογικές παρεμβάσεις στο ανθρώπινο σώμα δεν παραβιάζουν κανένα δικαίωμα, θα εξοριστούν από κάθε νόμιμο μέσο επιβίωσης και συνολικά από κάθε κοινωνική δραστηριότητα ελεγχόμενη από το κράτος όλοι όποιοι υπερασπίζονται ότι τα ανθρώπινα σώματα δεν ανήκουν στα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια, όπως εκδιώχθηκαν από την εργασία τους οι μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι της υγείας. Ήταν μια ακόμη επίθεση στη δημόσια παροχή υγείας, και εκκαθάριση των αντιφρονούντων της «αρμόδιας» τεχνοκρατίας. Μ’ έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια. Οι αιχμάλωτοι που θα επιμείνουν σ’ αυτή την άρνηση θα στερηθούν το Ηabeas Corpus, το θεμέλιο του «κράτους δικαίου»: την υποχρέωση των κρατικών οργάνων να προσάγουν τον αιχμάλωτο σε δικαστήριο.

Δεν αποκλείεται τα κράτη να επιχειρήσουν να επιβάλουν τον δια της βίας εμβολιασμό. Ήδη η επιλογή και η άρνηση μιας ιατρικής πρακτικής (τώρα η διασωλήνωση) από τον πάσχοντα, τέθηκαν στην αρμοδιότητα των εισαγγελέων. Πριν έξι χρόνια, ως απάντηση στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάνθηκε με νόμο ότι η βίαιη λήψη γενετικού υλικού είναι εφικτό να μην προσβάλει την αξιοπρέπεια του προσώπου. Η μετάπτωση στη λεηλασία του βιολογικού υποστρώματος του ανθρώπινου σώματος δεν φαντάζει πια εξωφρενική. Από τη σκοπιά του αστικού δικαίου, το ζήτημα του αυτεξούσιου πάνω στο σώμα μας ήταν γαρνιτούρα, αφού τα πάντα μετριούνται σε χρήμα. Έμμεσα, όλες οι σχέσεις εξουσίας κι εκμετάλλευσης δεν παραβιάζουν την αυτονομία μας επί των σωμάτων μας; Η στρατιωτική και αστυνομική τρομοκρατία, που θεμελιώνει την κρατική κυριαρχία, δεν επεμβαίνει άμεσα στη σχέση των υπηκόων με τα σώματά τους, και στα ίδια τα σώματα; Γιατί να εξακολουθούμε να μιλάμε με τη νεκρή γλώσσα περί δικαιωμάτων, που θεσπίζονται και καταργούνται κατά βούληση των δημίων; Μπορεί σήμερα να διεξαχθεί αντικαπιταλιστικός αγώνας, αν δεν προτάσσει την αποαποίκιση της ύπαρξης;

H κεραυνοβόλα και παρατεταμένη έφοδος της εξουσίας για την άλωση των ανθρώπινων οργανισμών σε γενετικό βάθος, που έχει το δικό της μακρύ ιστορικό προετοιμασίας του εδάφους (ιδεολογικά, πολιτικά, φαντασιακά, τεχνολογικά…) αφορά στην καπιταλιστική ιδιοποίηση του βασικότερου υλικού της κερδοσκοπικής παραγωγής: του εργαζόμενου σώματος. Ο εργάτης που ανταλλάσει την εργασία, αποτελεί ένα εμπόδιο ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Στη νέα καπιταλιστική δυστοπία που χτίζεται βήμα βήμα, δεν θα υπάρχει εργάτης παρά μόνο οργανισμός εργασίας, μικροβιολογικά εξαρτημένος από το βιομηχανικό σύμπλεγμα, και άμεσα ελεγχόμενος απ’ αυτό. Αν επιτρέψουμε στους τεχνοκράτες να προχωρήσουν τα σχέδιά τους. Ήδη ο εργάτης ως συλλογική ταυτότητα, οικουμενική κοινότητα και υποκείμενο δημιουργίας του κόσμου ή ενός άλλου κόσμου, έχει σκορπιστεί σωματικά, συναισθηματικά, διανοητικά, ηθικά, ταξικά και γεωγραφικά. Ήταν εύκολο ν’ ανοίξει η πύλη της ενδοσωματικής κατοχής. Τα βιοτεχνολογικά εμβόλια που βάζουν τον οργανισμό να προσομοιάσει ο ίδιος τον ιό, δεν είναι μια αμφιλεγόμενη τεχνολογία, ούτε ένα λάθος βιοηθικής: Είναι μια πρώτη μικρή απόπειρα μετατροπής της ανθρωπότητας σε βιοτεχνολογικό εργοστάσιο, όπου εργοστάσιο, εργασία κι εργάτης θα συγχωνευτούν. Το πιο μαζικό εργοστάσιο που έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα. Δεν έχει σημασία αν οι βιοτεχνολόγοι του ΚΑΡΤΕΛ ξέρουν ή δεν ξέρουν τι φτιάχνουν σήμερα. Όπως είχε γράψει ο Κομφούκιος, ένα μεγάλο ταξίδι ξεκινάει μ’ ένα βήμα.

Η στρατηγική της μικροβιολογικής αποίκισης αλληλοσυμπληρώνεται με τη στρατηγική της ψηφιοποίησης όλων των σχέσεων και των δραστηριοτήτων της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονη και συναρτημένη αποικία του σώματος, των αισθήσεων και του νου του κι αυτοματοποιημένος έλεγχος, άμεση αναδιάρθρωση και διαχείριση ροών του μέγα-εργοστασίου.

Το βραχιολάκι του κατάδικου, το PDA του εργάτη και το smartphone κάθε καταναλωτή δεν απέχουν πολύ από τη βιολογική προσάρτηση στους ψηφιακούς αλγόριθμους της εξουσίας: Ήδη η φυσική κίνηση κι η κοινωνική δραστηριότητα έχουν εισαχθεί στο σύστημα. Η τηλεργασία και η τηλεκπαίδευση προωθήθηκαν ως λύσεις σε μια κατάσταση τεχνητής σπάνης ελευθερίας κίνησης και συνάντησης, όπως ακριβώς το βραχιολάκι εδραιώθηκε σαν δυνατότητα σχετικής ελευθερίας πάνω στην πραγματικότητα του εγκλεισμού. Οι τηλεματικές τεχνολογίες προσφέρουν πολλαπλά οφέλη στην εξουσία, επιπλέον του άμεσου συγκεντρωτικού ελέγχου: Καθώς η δραστηριότητα του ελεγχόμενου απεγκλωβίζεται από τον δομημένο χώρο, ελαχιστοποιείται το λειτουργικό κόστος που επωμίζεται το αφεντικό. Επιπλέον, μεταμορφώνεται το ιδεολογικό ή και νομικό υπόστρωμα της σχέσης, η ψηφιακή αλυσίδα βαφτίζεται ελευθερία, κι εκείνος που φοράει τον χαλκά καλείται να αυτοδιαχειριστεί την πειθάρχησή του. Η χαρτογράφηση του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων μέσω των κινητών τηλεφώνων, όπως εφαρμόστηκε από ορισμένα κράτη ως μέτρο περιορισμού της εξάπλωσης του CoV-2, απομονώνοντας τους υπόλοιπους κοινωνικούς ιστούς, αποτελεί πιλοτικό εγχείρημα ολοκλήρωσης της καθολικής φυλακής.

Παράλληλα με την ψηφιοποίηση της εργασίας και του χωροχρόνου επεκτείνεται σταδιακά η απαγόρευση των συναλλαγών με χειροπιαστό χρήμα. Η εκστρατεία γενικής αποστείρωσης ήταν το τέλειο πρόσχημα. Όλοι καταλαβαίνουν, και τα κράτη δεν το έκρυβαν ποτέ, ότι η επιβολή των αποκλειστικά ψηφιακών συναλλαγών αποσκοπεί στον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας. Πρόκειται για ζήτημα που αγγίζει τους αιχμάλωτους, ανεξαρτήτως οικονομικής κλάσης. Ελάχιστα εγκλήματα που επιφέρουν πραγματική φυλάκιση δεν συνδέονται διόλου με την παραοικονομία. Η επιβολή του ψηφιακού χρήματος, πλαστικού και διαδικτυακού, αποτελεί στρατηγική ταξικής εκκαθάρισης. Η πρόβλεψη για όσους πετιούνται εκτός αγοράς είναι το πρότυπο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που έχει δοκιμαστεί πάνω στους μετανάστες. Γκέτο, μεταμορφωμένα σε στρατοκρατούμενες ζώνες αποκλεισμού, συσσίτια για τους μελλοθάνατους, κι οι αρρώστιες να θερίζουν σιωπηλά. Η παραοικονομία σίγουρα δεν θα πληγεί. Η αστική τάξη κρύβει τις απάτες και τους εκβιασμούς της στη νομιμοφάνεια. Οι τράπεζες θα συνεχίσουν να λειτουργούν με παράλληλα ανεπίσημα δίκτυα και άτυπες συμφωνίες. Οι εφοπλιστές, τα ΝΑΤOϊκά μεταγωγικά και τα κοντέινερ του Βατικανού, του οποίου την τράπεζα έχει εξαγοράσει η Γερμανική Τράπεζα, δεν θα πάψουν να μεταφέρουν το χοντρεμπόριο των ναρκωτικών. Η οικονομική εξόντωση των φτωχοδιαβόλων ανήκει σε μια εποχή στην οποία η καπιταλιστική ολιγαρχία, έχοντας αποδεσμευτεί από κάθε δημόσιο έλεγχο, αφού οι ταξικοί αντίπαλοί της βρέθηκαν ανίσχυροι, τρέχει απροκάλυπτα τα καθημερινά deal της με τους πολιτικούς άρχοντες.

Το κεφάλαιο ποτέ δεν χρειαζόταν τους εργάτες ελεύθερους· χρειάζεται μόνο μια δεξαμενή πλεονάζουσας εργατικής δύναμης, κι αυτή εξασφαλίζεται δομικά λόγω της συσσωρευτικής φύσης του. Όμως, η περισσευούμενη εργατική δύναμη είναι επικίνδυνη. Για τον έλεγχό της έχει φτιαχτεί το σύστημα της φυλακής. Ο απόλυτος οικονομικός αποκλεισμός της εγγυάται ότι ο έλεγχος της φτώχειας θα γίνει εξ ολοκλήρου στρατοκρατικός.

Έχουμε κάθε λόγο να αρνηθούμε την ψηφιακή και βιοτεχνολογική αποικιοκρατία. Για να επιβιώσουμε πρέπει να χτίσουμε ασύνορες κοινότητες άμεσης αυτοδιεύθυνσης στην υγεία, την οικονομία και κάθε πτυχή της διαβίωσής μας, διαμορφώνοντας αυτόνομες πρακτικές, ελέγχοντας τις πρακτικές του κράτους, επιβάλλοντάς του κοινωνικούς όρους, και απαλλοτριώνοντας πόρους για όλα αυτά.

Ο κύριος εχθρός μας είναι η ιδιοτέλεια, η ηθική του κέρδους και η συνθηκολόγηση με τις δομές εκμετάλλευσης. Ο μικρόκοσμος της φυλακής αποτελεί συμπυκνωμένη έκφραση της καπιταλιστικοποίησης των σχέσεων που έχει αποσυνθέσει την εργατική τάξη. Κανένας αγώνας δεν αντέχει αν δεν εδράζεται στην οργανωμένη αλληλεγγύη. Και η αλληλεγγύη είναι καλά θεμελιωμένη όπου πηγάζει από την κοινότητα της ισότητας και της ελευθερίας. Οι αγώνες που έχουν δοθεί από τους αιχμάλωτους, και το αυξανόμενο πλήθος των αναγκών μας που δεν βρίσκουν αγωνιστικό δρόμο, κουβαλάνε τη συνείδηση της καταστροφικής επίδρασης των καθεστωτικών μεσολαβήσεων και των πατριαρχικών κι εθνικιστικών δεσμών.

Οι φαινόμενες στρατιωτικές ήττες των κινημάτων είναι αντικατοπτρισμοί της καπιταλιστικής αποσύνθεσης της κοινωνικής βάσης. Πάλι η κατάσταση των αιχμάλωτων είναι ενδεικτική. Ποιες είναι οι αιτίες της μακράς σιωπής στις ελληνικές φυλακές; Πού χάθηκε σταδιακά η κοινότητα εκείνων που δεν φοβήθηκαν το φάντασμα της φυλακής; Ποτέ δεν νικήθηκε από την κρατική βία, που πίσω από τα κάγκελα έπαιρνε πάντα τις πιο βάναυσες μορφές της. Απλά, αφομοιώθηκε στον πολιτισμό του εχθρού.

Σ’ αυτήν την κρίσιμη ιστορική μετάβαση, επίσης, αρκετοί πολιτικοί κρατούμενοι αναπαρήγαγαν το ταξικό σύστημα της φυλακής, αφήνοντας βαριά παρακαταθήκη για τον αγώνα των αναρχικών μέσα στις ελληνικές φυλακές και την αμφίδρομη αντήχηση της πάλης μέσα κι έξω.

Διαμόρφωση μιας κοινωνίας γενικευμένου αμοιβαίου φόβου και φασιστικού κανιβαλισμού

Οι αιχμάλωτοι του κράτους είναι γνώστες της ευπάθειας: μας επιβάλλεται καθημερινά ως εκβιασμός σωφρονισμού. Όποτε η ανθρώπινη ευπάθεια εισέρχεται στον δημόσιο διάλογο, το κάνει εκρηκτικά, με τον τρόπο της εξέγερσης. Οι αγώνες των αιχμάλωτων, που και στην τρέχουσα φάση χτυπήθηκαν με δολοφονικά μέσα, είναι αμιγώς φωνή της ευπάθειας. Γιατί όμως το κράτος επένδυσε στην έμφαση της ευπάθειας κατά την άφιξη του CoV-2;

Ο αδιάλειπτος βομβαρδισμός με καταμετρήσεις και στατιστικές θανάτων είναι χυδαία υποκρισία. Οι καθημερινοί θάνατοι πάνω στη Γη, λόγω της ταξικής κυριαρχίας και των φυσικών συνεπειών της ενάντια στη βιόσφαιρα και την ανθρώπινη υγεία, είναι πολλαπλάσιοι απ’ όσους προκαλεί ο CoV-2 κι η καθεστωτική αξιοποίησή του, και πάραυτα παραμένουν κουκουλωμένοι. Η επιλεκτική υποκριτική ευαισθησία αποτελεί παράμετρο ενός ιδιαίτερου πλαισίου αντικοινωνικού ελέγχου. Η εξουσία «ανακάλυψε» την ευπάθεια, όταν θεώρησε ότι έχει οργανώσει τους όρους για την ολοκληρωτική αξιοποίησή της ερήμην των πασχόντων και του κοινωνικού σώματος. Οι ευπαθείς βγήκαν στο προσκήνιο σαν παθητικά αντικείμενα, πάνω σ’ ένα υπόστρωμα καθολικής άγνοιας και συστηματικής τρομοκράτησης. Ο CoV-2 έγινε αμέσως ένα φάντασμα, ο «αόρατος εχθρός» που θα εξασφάλιζε τη σκοταδιστική επιβολή κάθε βούλησης των πολιτικών και οικονομικών αρχόντων, οι οποίοι ντύθηκαν με τα λευκά ράσα της τεχνοκρατικής αυθεντίας.

Ο τεχνοκρατικός μυστικισμός ενεργοποίησε τη δυνατότητα των media να πλάσουν ένα κλειστό σύμπαν ολοκληρωτικού πολέμου, μοριακού, με την έννοια της διείσδυσης σ’ όλες τις κοινωνικές σχέσεις, και κυριολεκτικά, ως πρόσχημα για την αποίκιση του ανθρώπινου σώματος. Ο τέλειος συνδυασμός για μια εκστρατεία εκφασισμού πάνω στο ριζικότερο πεδίο αυτοπροσδιορισμού του φασισμού: Η κοινωνία ως παθολογικό αντικείμενο, ο άλλος ως εξ ορισμού φορέας ασθένειας, και η υγειονομία ως κύρια πολιτισμική πρακτική (πολιτικοστρατιωτική, οικονομική, ιδεολογική, αισθητική κ.λπ.). Το άρμα γι’ αυτή τη βουτιά ήταν η σαρωτική εμπέδωση της παθολογικοποίησης των σχέσεων και του εαυτού. Καθαρή τρομοκρατία, θεμελιωμένη σε μια κοσμοκατασκευή που αντανακλά αυτούσια την κυριαρχία των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων πάνω στην επιστήμη. Κυριαρχία σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα συγκροτητικά κριτήρια της επιστήμης ν’ αντικαθίστανται πραξικοπηματικά από τις ανάγκες της πολιτικής κυριαρχίας. Μέχρι σήμερα μόνο ο γερμανικός ναζισμός είχε επιτύχει τέτοια ιδεολογική ενσωμάτωση της επιστήμης. Έτσι και σήμερα, ο υγειονομισμός λάδωσε τους στρατιωτικούς και ποινικούς μηχανισμούς.

Σ’ αυτή τη διεστραμμένη προβολή της ευπάθειας, αντιμετωπίζεται ο καθένας, το κοινωνικό σύνολο και η κοινωνικότητα, πρώτα και κατεξοχήν ως κίνδυνοι, και ύστερα και κατ’ επίφαση ως ασθενείς. Ο ασθενής έχει ενοχοποιηθεί για την ασθένειά του απέναντι στην κοινωνία, που πλέον σημαίνει έναν εξιδανικευμένο χώρο προσεγγίσιμο αποκλειστικά από τους πειθαρχημένους, και επιπλέον ο ασθενής έχει ενοχοποιηθεί για την αναποτελεσματικότητα του ιατρικού συστήματος. Περνώντας η υγεία στην αρμοδιότητα της καταστολής δεν υπόκειται μόνο υποβάθμιση: Μεταμορφώνεται σ’ ένα αντεστραμμένο εργαλείο εξόντωσης.

Κάθε αιχμάλωτος (νυν ή πρώην) μπορεί να περιγράψει εμπεριστατωμένα πώς η ασθένεια αξιοποιείται σαν δίκαιο ποινικό συμπλήρωμα κι εκβιασμός. Επί CoV-2 η αστυνομία αναγορεύτηκε σε Εθνικό Σύστημα Υγείας, ωστόσο οι ανθρωποφύλακες είχαν ανέκαθεν την ιατρική πρωτοκαθεδρία στις φυλακές.

Η επιβολή ποινικών διατάξεων ενάντια στον ελεύθερο διάλογο του ιατρικού κόσμου, και ευρύτερα στον δημόσιο διάλογο περί ιατρικών ζητημάτων, είναι φυσιολογικό τέκνο της ολοκληρωτικής στρατιωτικοποίησης της ιατρικής (και ιδεολογικής υγειονομικοποίησης του ταξικού πολέμου). Μα η ποινική λογοκρισία φανερώνει την αδυνατότητα συγκάλυψης των ψεμάτων της εξουσίας. Οι καπιταλιστικές δημοκρατίες εγκατέλειψαν την κυριαρχία του Λόγου, την καθοδηγητική ιδέα του Διαφωτισμού που χρύσωνε μέχρι σήμερα την κοινωνική συναίνεση. Η ισχύς της τρομοκρατίας όμως, δεν εγγυάται την αλήθεια της· ειδικά, όταν επιδιώκει την αποσιώπηση υποδηλώνει ένα έλλειμμα διεισδυτικότητας.

Το απαραίτητο επιστημονικό ψέμα για την ιδεολογική κατασκευή του «αόρατου εχθρού» ήταν η ενοχοποίηση των ασυμπτωματικών φορέων. Μέχρι τώρα δεν υπάρχουν ερευνητικά αποτελέσματα που να δείχνουν αν και σε τι ποσοστά οι φορείς που δεν νοσούν, μεταδίδουν τον CoV-2. Όπως εξοβελίστηκε κάθε έρευνα θεραπείας για τον CoV-2, έτσι επίσης αποκλείστηκε οποιαδήποτε έρευνα ενδέχετο να καταρρίψει τις κατασκευασμένες στατιστικές «προβλέψεις» του ΚΑΡΤΕΛ, και τη μεταφυσική της καθολικής ενοχής.

Η αντιεπιστημονική και αντι-ιατρική αγυρτεία δεν περιορίστηκε στην ιδεολογική κοσμοκατασκευή, την καθημερινή επιλεκτική προβολή θανάτων, και τη λογοκρισία. Ενεργητικές πρακτικές παραγωγής των θεμιτών δεδομένων, και ηθικολογικής διαμόρφωσης του κοινωνικού πεδίου, ενάντια στην υγεία, κατέλαβαν τη θέση της προληπτικής και θεραπευτικής φροντίδας. Οι μικροβιολόγοι κι οι γιατροί που κάνουν τα test PCR, εκτελώντας εντολές του ΚΑΡΤΕΛ τις οποίες διακομίζουν οι κρατικοί αξιωματούχοι, δουλεύουν τις συσκευές έξω από τις προδιαγραφές τους (το Cycle Threshold που ορίζει το ελάχιστο αποδεκτό ίχνος), έτσι ώστε να πολλαπλασιάζονται οι χαρακτηριζόμενοι «κρούσματα», συμπεριλαμβάνοντας στους φορείς όσους έχουν εξουδετερώσει τον ιό και κρατάνε νεκρά κομμάτια του. Μ’ αυτόν τον τρόπο βέβαια δεν θα καταμετρηθεί ποτέ η πληθυσμιακή ανοσία, αφού προστίθεται στην παθολογική δεξαμενή. Δεν αναγνωρίζεται ανοσία δίχως εμβόλιο (και πάλι προσωρινά). Το ΚΑΡΤΕΛ μάς θέλει όλους διαρκώς άρρωστους. Τα κράτη κατάλαβαν ότι πρόκειται για μια ιδανική κατάσταση υποταγής. Το ελληνικό κράτος έκανε ό,τι μπορούσε (μέχρι τη μαζική μάχη της Ν. Σμύρνης) για να μας κάνει όλους ασθενέστερους, κι όσους νικάνε την αρρώστια τους αντιμετωπίζει σαν παθολογικούς. Ακόμα κι ο χαρακτηρισμός των μη νοσούντων φορέων ως κρουσμάτων είναι μια αντι-ιατρική αγυρτεία.

Στο ξεκίνημα της παθογόνου επιχείρησης καθολικού εγκλεισμού, οι ίδιοι οι καθεστωτικοί γιατροί ενημέρωναν ότι η μασκοφορία αποτελεί ανθυγιεινή συνθήκη που δικαιολογείται μόνο σε μολυσματικό περιβάλλον, ή για ανθρώπους που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο. Η πολιτική σκοπιμότητα αναίρεσε την ιατρική χρήση της μάσκας, επιβάλλοντάς την ως μέτρο καθολικής πειθάρχησης στην ιδεολογική κατασκευή της υγειονομικής τρομοκρατίας. Η μάσκα ταυτίζει τα πρόσωπα με την τρομοκρατική ιδεολογία του ΚΑΡΤΕΛ και των πολιτικών λακέδων του. Μέσα σ’ ένα κοινωνικό πεδίο ισοπεδωμένο από τα χουντικά μέτρα και τη θανατοπολιτική, η άνευ συγκεκριμένου ιατρικού λόγου χρήση μάσκας αποτελεί δήλωση παράδοσης της ανθρωπινότητας στον τεχνοκρατικό μυστικισμό της κυριαρχίας. Τα μασκοφορεμένα πρόσωπα-μη πρόσωπα συνομολογούν την αδυναμία τους μέσα κι απέναντι στον καπιταλιστικό πολιτισμό ως κοινή παθολογία.

Ο CoV-2 μπορεί και νικάει τους ασθενέστερους ανθρώπινους οργανισμούς κι είναι μεταδοτικός. Ο καπιταλισμός και τα παράγωγά του σκοτώνουν, και παρ’ όλα αυτά, παραμένουν μεταδοτικά. Αν ισχύει η βάσιμη κι εύλογη υπόθεση ότι αυτός ο ιός φτιάχτηκε σε εργαστήριο, ανεξαρτήτως του αν διέρρευσε κατά λάθος ή σκόπιμα, φτιάχτηκε για να είναι φονικός. Είναι δεδομένο με ντοκουμέντα, ότι οι βιο-τεχνοκράτες πειραματίζονται με φονικούς ιούς, προκειμένου, όπως δηλώνουν, να βρίσκονται ένα βήμα μπροστά από τη «φύση-τρομοκράτη». Ο συντηρητικός σκοταδισμός, που, όντας ανίκανος να κατανοήσει την εξέλιξη της κυριαρχίας, αρνείται την ύπαρξη του ιού και μπερδεύεται με τις ιδεολογικές κατασκευές, αποτελεί τον κατάλληλο εχθρό για τον τεχνοκρατικό φασισμό. Άλλη μια ενεργητική ολοκληρωτική λογοκρισία: Όποιοι αντιστέκονται κατατάσσονται στην εύκολα αντιμετωπίσιμη συντηρητική παρέκκλιση.

Υπάρχει πρόβλημα που γίνεται να λυθεί χωρίς ν’ αντιμετωπίσουμε τις αιτίες του; Η άγνοια βαφτίζεται τυχαιότητα, κι έτσι εγκαθίσταται η μοιρολατρία που παραχωρεί στα κρατικά ιερατεία κάθε αυτονομία. Εξετάζοντας τις πολιτισμικές συνθήκες, αναλύοντας συγχρόνως τους ταξικούς ιστορικούς καθορισμούς τους, το νόημα του πραγματικού ξεδιπλώνεται· πέφτουν τα πέπλα της μυστικοποίησης. Για παράδειγμα, η φονική έφοδος του CoV-2 στην Ευρώπη. Τα νοσοκομεία της Μπέργκαμο μεταμορφώθηκαν σε αλυσίδες εξαγωγής ανώνυμων πτωμάτων στον σωρό. Η μάστιγα του Θεού; Με νεωτερική γλώσσα, η αχαλίνωτη φύση ως αόρατος εχθρός. Ή μήπως επέδρασε καταλυτικά το γεγονός ότι η Μπέργκαμο είναι ένας τόπος βιομηχανικής συσσώρευσης, με μολυσμένο περιβάλλον κι ασθενή υπέργηρο πληθυσμό…; Το γεγονός ότι το σύστημα δημόσιας ιατρικής πρόληψης και περίθαλψης του ιταλικού κράτους ήταν ήδη διαλυμένο από τη νεοφιλελεύθερη αναδόμηση… Το γεγονός ότι η παροχή υγείας είχε συρρικνωθεί στη νοσοκομειακή διαχείριση της εκδηλωμένης ασθένειας, και έτσι υπερσυγκεντρώθηκε αιφνίδια σε περιορισμένους χώρους τεράστιο ιϊκό φορτίο και πλήθος ασθενών (με παρεπόμενο να αναμεταδίδουν τον ιό οι νοσοκομειακοί εργαζόμενοι και να πεθαίνουν και οι ίδιοι)… Το γεγονός ότι η περίθαλψη κατά τους τελευταίους δυο αιώνες καπιταλιστικής ανάπτυξης έχει δομηθεί με βάση το νοσοκομειακό πρότυπο νοσηλείας σε συγκεντρωτικές μονάδες που χωροθετούνται, χτίζονται και λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια… Το γεγονός ότι η εξάρτηση των αστικών κοινωνιών από την κεντρική διαχείριση του βίου τους και της υγείας τους τις σπρώχνει στον μαζικό θάνατο, στις πιο κρίσιμες στιγμές, όπως γνωρίζαμε από τους δυο παγκόσμιους πολέμους, το Τσέρνομπιλ, τη Φουκουσίμα κ.λπ… Οι τεχνοκράτες του θανάτου μεταμφιέζονται κάθε μέρα σε σωτήρες. Εν τέλει, αφού ήμασταν ήδη απρόσωποι αριθμοί στην οικονομία του κέρδους, ήρθε αυτόματα, ανεμπόδιστα, η απόφαση ν’ αναλάβει ο στρατός να εξαφανίσει τους νεκρούς σε μαζικούς τάφους, και τα media να τους αναστήσουν ως τεκμήρια αναγκαιότητας ενός έκτακτου καθεστώτος τρομοκρατίας. Πολιτισμός-ζόμπι.

Σε αντιδιαστολή με το εργοστάσιο θανάτου Μπέργκαμο, στέκεται το παράδειγμα της εξέγερσης στις ΗΠΑ, Μάη με Σεπτέμβρη 2020. Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων συγκεντρώνονταν επί ώρες, μέρες και βδομάδες, με το αναπνευστικό τους να βομβαρδίζεται από τα δακρυγόνα, κορμιά μούσκεμα απ’ τον ιδρώτα και το νερό που εκτόξευαν οι αύρες (εμποτισμένο με χημικά) να δακρύζουν και να φτερνίζονται αγκαλιασμένα, και τα αίματα από τους πυροβολισμούς με πλαστικά και μεταλλικά βλήματα να περνάνε από χέρι σε χέρι, καθώς φρόντιζαν όλοι όλους. Κι όμως, οι μετρήσεις διασποράς και θανάτων δεν έβγαλαν ιδιαίτερη αύξηση από τις πολιτείες που βίωσαν την αναταραχή, αλλά αντιθέτως, έβγαλαν χαμηλά ποσοστά σε σύγκριση με τις πολιτείες που έμειναν ατάραχες.

Η πρώτη μαζική εξέγερση της υγειονομικής εποχής, μέσα στον πλούτο των διδαγμάτων της, άφησε και μια ισχυρότατη πρακτική διάψευση της προπαγανδιζόμενης διάχυσης του «αόρατου εχθρού» διαμέσου των μη νοσούντων. Ελλείψει ερευνών, δεν έχουμε επίσημη εικόνα της μεταδοτικότητας του CoV-2 σε διαφορετικές συνθήκες. Πάντως ξέρουμε ότι η ελευθερία είναι θεραπευτική.

Τιτλοφορώντας τον εμβολιαστικό πόλεμο, «Επιχείρηση Ελευθερία», το κράτος διαμήνυσε τη βούλησή του να επιβάλει μιαν ολοκληρωτική σκλαβιά. Ένας ειρωνικός τίτλος, αποκλειστικά για τα πειραματόζωα του φαρμακευτικού μονοπωλίου. Η δικτατορία του 1967 έκανε σημαία της την κοινωνιολογική ορθοπεδική («γύψος»). Η σύγχρονη δικτατορία επιστράτευσε τη μικροβιολογική μεταφυσική. Κάθε εποχή έχει τις γλώσσες της. Κάθε εποχή της εξουσίας αφήνει τις δικές της καταστροφές. Η επικινδυνότερη συνέπεια της επιχείρησης «Ελευθερία» δεν είναι τα βιολογικά παρεπόμενά της. Η ανθρωπότητα έχει αντέξει όλες τις καταστροφικές μαλακίες της αλαζονείας της εξουσίας. Κρισιμότερη είναι η σκοταδιστική υποτέλεια. Ας φανταστούμε ένα παιδί που γνωρίζει ότι γνωρίζει ελάχιστα, και βρίσκεται αιχμάλωτο στα χέρια ενός παρανοϊκού εκμεταλλευτή. Η ανασφάλεια που παράγει αυτή η συνθήκη σπρώχνει το παιδί πιο βαθιά στην αγκαλιά του τέρατος. Από ένα σημείο και μετά το ευκολότερο είναι να εναποθέτει τις ελπίδες του στον δολοφόνο του. Τέτοια είναι η κοινωνική κατάστασή μας. Έτσι βέβαια, δουλεύει κι ο σωφρονισμός.

Υπάρχει διέξοδος; Παλιό μάθημα: Αντίσταση στην τρομοκρατία των εκμεταλλευτών και των ανθρωποφυλάκων. Μάχες για την κοινωνικοποίηση των αναγκαίων πόρων, για την ευζωΐα όλων. Συλλογική ανάπτυξη ελεύθερης γνώσης και θωράκιση της ελευθερίας του λόγου, μέσα από τις οριζόντιες κι ανοιχτές δομές αντιπληροφόρησης. Εμπιστοσύνη στη δύναμη της ζωής, εμπιστοσύνη στον διπλανό μας και στη συνάντησή μας. Καμία εμπιστοσύνη στους ολιγάρχες και τους υποταγμένους διπλωματούχους τους.

Στις φυλακές, ο πιο ανθυγιεινός αποκλεισμός που επιβλήθηκε με αφορμή τον CoV-2 είναι η κατάργηση των ανοιχτών επισκεπτηρίων. Επί ενάμιση χρόνο, παιδιά και γονείς δεν αγγίζονται. Οι αιχμάλωτοι δεν αγκαλιάζονται πλέον από τους ανθρώπους που τους αγαπούν. Αφότου επιβλήθηκε το δίλημμα, εμβολιασμός ή χαράτσωμα (test), το κράτος δεν έχει προσχήματα για την παράταση αυτού του βασανιστηρίου εναντίον ενός συνόλου που είναι ευπαθές μόνο και μόνο επειδή είναι δια της βίας δέσμιο. Να μην αφήσουμε αυτόν τον απάνθρωπο πολιτισμό να τον απολογίσουν οι επόμενοι εγκληματολόγοι του. Να τον αποδομήσουμε σήμερα εμείς. Αν δεν αγωνιστούμε τώρα για την πρωταρχική σχέση της ζωής, το άγγιγμα, θ’ ανοίξουμε τον δρόμο στο χτίσιμο μιας νέας φυλακής, όπου το ανθρώπινο σώμα θ’ αξιοποιείται σαν αναίσθητο ανακυκλώσιμο σκουπίδι.

Sol

Ένας αιχμάλωτος των ελληνικών φυλακών

(Κρατούμενοι είμαστε όλοι)

Πηγή: athensindymedia

css.php