Ιταλία: Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Θάνατος στο Κράτος – Θάνατος στην Πατριαρχία

Το πρωί της 12ης Ιουνίου του 2020, οι ROS (Raggruppamento Operativo Speciale / Μονάδα Ειδικών Επιχειρήσεων) προέβη σε μια ακόμη αντι-αναρχική κατασταλτική επιχείρηση, τούτη τη φορά υπογεγραμμένη απ’ την Εισαγγελική Αρχή της Ρώμης. Δυο συντρόφια κατέληξαν υπό κατ’ οίκον κράτηση, και πέντε ακόμη βρίσκονται έγκλειστα στα ιταλικά, γαλλικά και ισπανικά εδάφη.

Μεταξύ των κατηγοριών, ως είθισται πλέον, είναι αυτές της ανατρεπτικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς σκοπούς και της υποκίνησης σε διάπραξη εγκληματικών πράξεων. Για μία ακόμη φορά, ο σκοπός είναι να επιτεθούν σ’ εκείνες κι εκείνους που αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ως επιθετική πρακτική και ενεργή στήριξη των αναρχικών συντροφισσών και συντρόφων που αντιμετωπίζουν την καταστολή. Όπως και στην Μπολόνια τον προηγούμενο μήνα, με την Επιχείρηση “Ritrovo”, οι μέθοδοι επαναλαμβάνονται: μπάτσοι με μπαλακλάβες, σε κάποιες περιπτώσεις με όπλα, σπασμένες ανοιχτές πόρτες, τηλέφωνα να αρπάζονται, έρευνες και κατασχέσεις υπολογιστών και έντυπου υλικού.

Το κράτος, μέσω αυτών των φανταχτερών επιδείξεων, προσπαθεί να μας φοβίσει και να μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένες, ακολουθώντας την ίδια γραμμή με δαύτη την πατριαρχική κοινωνία που θα μας ήθελε πειθήνιες, κλειδαμπαρωμένες στους προκαθορισμένους έμφυλους ρόλους μας. Δε μας εκπλήσσει που, όπως και στην περίπτωση αυτήν, τα media δίνουν έμφαση στην παρουσία γυναικών στις έρευνες, δείχοντας κατάπληξη που δεν υποβιβαζόμαστε στη δεύτερη γραμμή. Αρνούμαστε τούτη τη λογική που διανθίζεται με πατερναλισμό, δε γυρεύουμε για προστασία μα για συνενοχή στην επίθεση. Πάντα πολεμούσαμε και πάντα θα πολεμάμε ενάντια σε προσπάθειες ν’ αποφευχθεί η χρήση βίας ως απάντηση στα όσα μας καταπιέζουν.

Δεν ποθούμε μια θέση εντός της πατριαρχικής αυτής κοινωνίας -η οποία συντηρεί κι επίσης αναπαράγει τον εαυτό της μέσω της κατανομής της εξουσίας-, εντός του φύλου που εκλαμβάνεται κοινωνικά ως θηλυκό · ποθούμε μονάχα να χορέψουμε στα συντρίμια της.

Δε μας αφορούν οι νομικές λεπτομέρειες και οι διχαστικές λογικές ενοχής και αθωότητας. Ως φεμινίστριες και αναρχικές μπορούμε μοναχά να δείχνουμε αλληλεγγύη μ’ εκείνες κι εκείνους που επιτίθενται στο πατριαρχικό σύστημα και όλες του τις εκφάνσεις.

Μετατρέπουμε τον φόβο σε οργή, και την οργή σε δύναμη. Κι αυτό μάς κάνει επικίνδυνες.

Θάνατος στο Κράτος

Θάνατος στην Πατριαρχία

Για την Αναρχία

Συνενοχή κι αλληλεγγύη με τα συλληφθέντα συντρόφια της Επιχείρησης “Bialystok”

Λευτεριά σε όλους κι όλες

Κάποιες φεμινίστριες αναρχικές

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αφίσα: Να τσακίσουμε την αστυνομία, να υπερασπιστούμε τους λεηλάτες

Η παράταιρη ιδεολογική αντίληψη πως οι λεηλασίες είναι βίαιες και απολίτικες έχει σφυρηλατηθεί ενδελεχώς απ’ την κυρίαρχη τάξη, καθώς η βίαιη διατήρηση της ιδιοκτησίας τους είναι, ακριβώς, και η βάση και το τέλος της ισχύος τους. Οι λεηλασίες είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνες για τους πλουσίους (και για τους περισσότερους λευκούς), διότι αποκαλύπτει, με μια αμεσότητα που την καθιστά απονομιμοποιήσιμη, πως η ιδέα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας είναι απλώς τούτο: μια ιδέα, ένας σαθρός κι αποσπασματικός μηχανισμός συγκατάνευσης, υποστηριζόμενος απ’ τη θανάσιμη δύναμη του κράτους. Όταν οι ταραχοποιοί παίρνουν έδαφος και λεηλατούν, αποκαλύπτουν ξεκάθαρα το πώς μπορούν, σε έναν χώρο δίχως μπάτσους, να καταστραφούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας και να διατίθενται τα αγαθά ελεύθερα.

“Οι μπάτσοι υπάρχουν ώστε ο κόσμος να μην μπορεί να λεηλατεί, να αποκτήσει δηλαδή όμορφα πράγματα δωρεάν, οπότε δεν κατανοώ γιατί προκαλεί τόση σύγχυση το ότι ο κόσμος λεηλατεί όταν διαδηλώνει ενάντια στους μπάτσους”. Μονάχα αν πιστεύεις πως είναι ανήθικο το να αποκτάς όμορφα πράγματα δωρεάν, αν με λίγα λόγια πιστεύεις πως το υπάρχον (λευκό ρατσιστικό, αποικιοκρατικό) καθεστώς της ιδιοκτησίας είναι δίκαιο, μπορείς να πιστεύεις πως οι λεηλασίες είναι καθ’ εαυτό ανήθικες.

Οι σύγχρονες αμερικανικές αστυνομικές δυνάμεις προέρχονται απ’ τις φρουρές για δραπέτες σκλάβους, οι οποίες υπήρχαν κυριολεκτικά για ν’ αποτρέπουν την ιδιοκτησία να ξεφύγει απ’ τους κατόχους της. Η ιστορία της αστυνομίας στην Αμερική είναι η ιστορία των μαύρων ανθρώπων που αποτρέπονται βίαια απ’ το ν’ αποτελέσουν κίνδυνο για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των λευκών. Όταν, εν μέσω ενός κινήματος αντι-μπατσικών διαδηλώσεων, οι άνθρωποι λεηλατούν, δε δρουν απολίτικα, δεν αποσπάται η προσοχή τους απ’ το ζήτημα της αστυνομικής βίας και κυριαρχίας, ούτε και ρίχνουν λάδι στη φωτιά των ήδη και ανέκαθεν ρατσιστικών μιντιακών διαλόγων. Αντιθέτως, αγγίζουν κατευθείαν την καρδιά του προβλήματος της αστυνομίας, της ιδιοκτησίας και του λευκού ρατσισμού.

Να τσακίσουμε την αστυνομία

Να υπερασπιστούμε τους λεηλάτες

Gimme the loot!

thenewinquiry.com/in-defense-of-looting

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Τσακίστε τους όπου τους βρίσκετε: Κείμενο και αφίσα ενάντια στον κατασταλτικό μηχανισμό

Λάβαμε στις 14/06/2020

Τσάκισε τους μπάτσους όπου τους συναντάς. Δεν έχει σημασία να ξέρεις τον λόγο, τον ξέρουν αυτοί.

Δυστυχώς, όμως, οι αποκτηνωμένοι υποτακτικοί της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας δε γαλουχούνται να κατανοούν και να διαπιστώνουν ό,τι δε σχετίζεται άμεσα με την ταυτοποίηση υπόπτων και την εξόντωση παραβατικών -για το κυρίαρχο δικαϊκό σύστημα- ανθρώπων. Το κατεργασμένο και εύπλαστο εγκεφαλικά φύραμα που καταχρηστικά τούς κατατάσσει στους νοήμονες οργανισμούς, είναι η απαραίτητη πρώτη ύλη όταν ο κόσμος του κεφαλαίου μηχανεύεται μεθόδους υπεράσπισης της παραδεδεγμένης κοινωνικής του οργάνωσης. Δεν εξυπηρετεί στον αναστοχασμό και την καλλιέργεια της αυτοσυνείδησης, αλλά στην άμεση και τελεσφόρα κατάπνιξη όσων στοχάζονται και καλλιεργούν τη δική τους σε ένα αντίξοο περιβάλλον αφανισμού εν μέσω κρίσης. Δεν είναι εφικτό γι’ αυτούς να προσεγγίσουν στοχαστικά τον αντίκτυπο των επιλογών τους σε κοινωνική κλίμακα, άρα εξίσου ανέφικτη είναι και η ανάλυση οποιουδήποτε παράγοντα θίγει και διαταράσσει τη σαθρή διανοητική δομή της σκέψης τους, ικανή να τους εξασφαλίζει μόλις μία υποτυπώδη βιολογική συνέχεια. Αντιθέτως, αναρίθμητοι ανά την πλούσια σε αίσχη ιστορία των κρατικών οντοτήτων, δέκτες των συνεπειών του κοινωνικού τους ρόλου (χαρακτηριζόμενου ως επάγγελμα κεφαλαιώδους σημασίας μόνον απ’ όσους αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε ό,τι επιτείνει την παρακμή του ανθρώπου), μπορούν να επιβεβαιώσουν ήδη ότι καθεμιά και καθένας μας, πάντα επηρεασμένος από τις διαφορετικές αφετηρίες, επιθυμίες και στοχεύσεις του, γνωρίζει έστω επιφανειακά: Ο μπάτσος δεν έχει πρόσωπο, και όποιος αγωνίζεται να αποκτήσει πρόσωπο δε γίνεται μπάτσος. Οι μπάτσοι, μια αξιολύπητη ασπίδα επιστρατευμένη ανέκαθεν για την προστασία όσων προσώπων ευδαιμονούν κάνοντας τα δικά μας να συνοφρυώνονται, έχουν -εφόσον εκτελούν μια ενιαία λειτουργία- την ίδια μούρη, και μοναδικός μας ευσεβής και διαχρονικός στόχος: να την κάνουμε να ματώνει.

Δεν πρόκειται, όπως ήδη αναγράφηκε, για δικό μας προνομιακό συμπέρασμα. Όλα τα πληθυσμιακά σύνολα -πάντα λαμβάνοντας υπόψιν τις κοινωνικές τους καταβολές και ατομικές ιδιαιτερότητες- γνωρίζουν ασυναίσθητα πως ο μπάτσος είναι κάτι λιγότερο από άνθρωπος, και εμείς θα προσθέταμε -επηρεασμένοι σαφώς απ’ τα δικά μας κίνητρα- ίσως λίγο λιγότερο από έμβια ύλη. Είναι πρωτίστως μηχανισμός, και οι μηχανισμοί κρίνονται πάντα σε σχέση με τη χρησιμότητα και την αποδοτικότητά τους.

Εδώ, οι άνθρωποι και τα διαφορετικά συλλογικά σώματα ξεκινούν να βαδίζουν σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια αποτίμησης. Οι μπάτσοι, εν είδει ενός δαπανηρού και πολυέξοδου μηχανισμού, συγκεντρώνουν πάνω τους το άχθος ποικίλων αξιολογήσεων, προσδοκιών και χρήσεων. Ανταγωνιστικών πολλές φορές, μα πάντα υπό την κοινή θέαση πως η αστυνομία μαζί με όσους την επανδρώνουν συνιστά, στην καλύτερη περίπτωση, έναν θεσμό ζωτικό για την ομαλή συνέχεια της κυρίαρχης κοινωνικής οργάνωσης. Θεσμός · όχι πλάσμα ή ανθρώπινο ον. Ακόμα και ο μέσος φιλήσυχος νοικοκοιραίος γνωρίζει ότι την αστυνομία θα καλέσει εφόσον απειληθούν τα θεσμικά του δικαιώματα, όπως γνωρίζει πως την αστυνομία πρέπει ν’ αποφύγει όταν παρκάρει παράνομα ή όταν λογομαχεί με κάποιον παραβιάζοντας τους κανόνες κοινής ευπρέπειας. Ας αναλογιστούμε πως μέχρι κι οι οργανωμένοι φασίστες προσαρμόζουν την άποψή τους για την αστυνομία και τους μπάτσους αναλόγως τη συγκυρία: Είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι όταν αξιοποιούνται για την αναχαίτιση κατατρεγμένων στα σύνορα ή την εξολόθρευση πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά τους επιτίθενται χυδαία όταν το ίδιο σώμα επιστρατεύεται για την καταστολή τους σε στιγμές όπου υπερβαίνουν τα όρια ενός επιτρεπόμενου -στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας- ακτιβισμού. Όλοι συμφωνούν πως οι μπάτσοι -και όχι ο Τάσος, Ο Γρηγόρης και ο Βασίλης- κάνουν ή δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, είναι χρήσιμοι ή επιβλαβείς, επικίνδυνοι ή ηρωικοί. Κρίνονται πάντα ως σώμα, ως μηχανισμός, ως ρόλος, βάσει του πώς αξιολογείται κοινωνικά η δουλειά τους και από ποιους. Η δουλειά τους είναι να πολεμούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου της καπιταλιστικής κοινωνίας, και όταν πολεμάς στην πρώτη γραμμή είναι φυσικό επακόλουθο να δέχεσαι και τα πρώτα βόλια του αντιπάλου.

Οι μπάτσοι δεν είναι άνθρωποι, δεν είναι ζωντανά πλάσματα, δεν είναι υποκείμενα με ιδιαιτερότητες, προτιμήσεις και ευαισθησίες. Είναι μηχανισμός. Ένας κοινωνικός αυτοματισμός οχύρωσης μιας κοινωνίας θεμελιωμένης στην υπαγωγή του ζωντανού στη μηχανή, ενός κόσμου βασισμένου στην αυτοματοποίηση και απομύζηση κάθε πτυχής του ανθρώπινου βίου και του φυσικού κόσμου.

Δεν είναι απλά ένας ακόμα ρόλος, απότοκος του εργασιακού καταμερισμού και της οργάνωσης της παραγωγής, αλλά ο προαπαιτούμενος για τη διαφύλαξη αμφότερων από τα βέλη της αμφισβήτησης και τις επαναστατικές απόπειρες. Σε μια κοινωνία συστηματικής καθυπόταξης κάθε ατόμου στον μισερό του ρόλο -συνέπεια της εξειδικευμένης εργασίας, της θεαματικής προώθησης απομιμήσεων ζωής, της αδιάκοπης κατασκευής πλασματικών αναγκών, του γενικευμένου διαχωρισμού του ανθρώπου από τις συνθήκες αναπαραγωγής της κοινωνικής του ύπαρξης, και της προώθησης ιδεοληψιών απαραίτητων για τη διαιώνιση των κυρίαρχων σχέσεων-, οι μπάτσοι είναι οι θεματοφύλακες της καθολικής απαξίωσης του ανθρώπινου προσώπου. Ο ρόλος τους, στον οποίο έχουν αφιερώσει τη ζωή τους και βασίσει την υλική αναπαραγωγή τους ως μισθωτά ανδράποδα, είναι η εξασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας των υπολοίπων, καταστέλλοντας, τιμωρώντας και εξολοθρεύοντας όποιον θελήσει να αρνηθεί τον δικό του. Ο ρόλος τους αναπαριστά τον ρόλο της βαρύτητας στο καπιταλιστικό σύμπαν, θέτοντας όλους τους υπολοίπους σε τροχιά. Είναι το ειδοποιό χαρακτηριστικό των κρατικών ζωνών διαχείρισης της παραγωγής, αφού εκπροσωπούν τη βία που το κράτος εποφθαλμιά να μονοπωλήσει αναζητώντας την ολοκλήρωσή του, όντας τίποτα παραπάνω από οργανωμένη και συγκεντρωτική βία. Ο ρόλος τους καθορίζει τον τρόπο έκφρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε μεμονωμένου μπάτσου, και όχι το αντίστροφο. Ο μπάτσος είναι πάντα πρωτίστως μπάτσος, και αυτό τού υπενθυμίζει το υπηρεσιακό όπλο που φέρει μαζί του ακόμα και με την λήξη της βάρδιάς του.

Η αστυνομία είναι επιπλέον το πρότυπο, ο ιδανικός σύμβουλος και ο οδοδείκτης για όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα και τους κοινωνικούς ρόλους. Η στρατιωτική πειθαρχία κατά τη διάρκεια του καθήκοντος και η απόλυτη υποχώρηση του προσώπου μπροστά στις επιταγές του επαγγέλματος αποκαλύπτει εμφατικά τον δέοντα δρόμο για σύνολη την κοινωνική αναπαραγωγή. Δεν είναι διόλου παράξενο το γεγονός ότι τεχνικές πειθάρχησης εφαρμοσμένες στον στρατό και την αστυνομία από τα πρώιμα χρόνια των καπιταλιστικών εθνών-κρατών, τεχνικές όπως η εξάλειψη της ιδιωτικότητας του υποκειμένου, η ιδεολογική κατήχηση στο εκμαγείο των κυρίαρχων ιδεών, η αυστηρή ενστάλαξη του σεβασμού της ιεραρχίας, και η ταύτιση του ατομικού συμφέροντος με αυτό του συλλογικού σώματος, πλέον υιοθετούνται πιστά από τους επιχειρηματικούς ομίλους και τις δεξαμενές σκέψης τους σε μια προσπάθεια εντατικοποίησης της παραγωγής και κατάπνιξης των ατομικών και συλλογικών αντιστάσεων. Στον δρόμο που χάραξε το παράδειγμα της αστυνομίας, ένα επίκαιρο στοίχημα για την οργάνωση της παραγωγής αποτελεί το εγχείρημα απόλυτης ταύτισης του κάθε προσώπου με τις κοινωνικές του λειτουργίες. Από το επάγγελμα μέχρι τις καταναλωτικές του προτιμήσεις εντός μιας καθημερινότητας πλήρως υποταγμένης στην οικονομική αξιολόγηση του κόσμου, στόχος είναι ο άνθρωπος να καθίσταται φορέας του συμβόλου της λειτουργίας του κάθε ώρα και στιγμή.

Αν ως αναρχικές κι αναρχικοί αρνούμαστε πεισματικά την περιχαράκωση της ζωής μας στα στενά πλαίσια των χρήσιμων για την κυρίαρχη πραγματικότητα κοινωνικών ρόλων, αν αναζητούμε διακαώς τους αποτελεσματικότερους τρόπους να τους σαμποτάρουμε, επιφέροντας από τη μία πλήγματα στην κυριαρχία, και διανοίγοντας από την άλλη απελευθερωτικές προοπτικές μέσω των τερπνών στιγμών σύγκρουσης με ό,τι μας καθυποτάσσει, τότε πόσο μίσος πρέπει δικαιολογημένα να υποθάλπτουμε για όσους επέλεξαν να φορέσουν τη στολή της ντροπής και να παραταχθούν απέναντί μας αναλαμβάνοντας τις πιο βρώμικες υπηρεσίες στο όνομα προστασίας της καθεστηκύιας τάξης;

Ρητορικό το ερώτημα αφού σε όποια γωνία υποχώρησης των δημοκρατικών ιδεολογικών προφάσεων κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα, η αποφορά από τα ένστολα περιττώματα είναι ανυπόφορη. Ξεχειλίζει όταν τους βλέπουμε στους δρόμους να περιπολούν υπάκουα, σε επαγρύπνηση για ό,τι απειλεί με την παρουσία του να ξεσκεπάσει τις αντιφάσεις αυτής την κοινωνίας εκθέτοντας την παρακμή της. Όταν τους βλέπουμε στα σύνορα να σακατεύουν κολασμένους. Όταν τους βλέπουμε στις πορείες ξαμολημένους να χτυπούν και να εξευτελίζουν με τις πλάτες του νόμου. Όταν τους βλέπουμε με τα παραχωρημένα όπλα τους να δολοφονούν νόμιμα, αδιαφορώντας για την προέλευση και την ταυτότητα του θύματός τους, αφού αυτοί δεν αναγνωρίζουν στους παραβατικούς το προνόμιο να είσαι άνθρωπος. Όταν τους βλέπουμε να μολύνουν όλο και περισσότερο τους δρόμους της πόλης με την ποταπή παρουσία τους, παρενοχλώντας κατατρεγμένους και εκτονώνοντας τους κτηνώδεις συμπλεγματισμούς τους σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους, προασπίζοντας τα συμφέροντα και την περιουσία κάθε αφεντικού ή πολιτικού, όσο οι αποφάσεις τους μαζί με το βάθεμα των ταξικών χασμάτων και την περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής συνυπογράφουν τη συνέχεια του αστυνομικού κράτους ως απάντηση στις παραπάνω συνέπειες. Όταν τους βλέπουμε στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης να αναχαιτίζουν τους αγώνες των εγκλείστων, φροντίζοντας εν συνεχεία την εκτέλεση οποιασδήποτε εκδικητικής διοικητικής απόφασης. Όταν τους βλέπουμε να φρουρούν με σθένος κάθε εμπορικό, καταναλωτικό και χρηματιστηριακό ναό, αποτρέποντας οποιαδήποτε υποτίμηση των θεμελιωδών για την κοινωνία του εμπορεύματος (που καθιστά τον παρασιτισμό τους απαραίτητο) κατηγοριών μέσω απαλλοτριώσεων, βανδαλισμών, λεηλασιών και άλλων επιθέσεων. Και τους βλέπουμε παντού, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους: να φαίνονται στη θέση όσων αποτελούν τα πραγματικά διαχειριστικά και οργανωτικά εξαρτήματα του νόμου και της αγοράς. Όπου αυτά προσκρούουν σε σκοπέλους αντίστασης, οι μπάτσοι είναι εκεί να εκτελέσουν το λειτούργημά τους. Και όταν αυτό επιτελείται, κανένας και καμιά απέναντί τους δεν αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστό πρόσωπο, μα ως αφαίρεση δεσποτικά εξομοιωμένη από τις τεχνικές ποινικοποίησης και καταστολής.

Το παράδοξο εντοπίζεται στο ότι, ενώ οι μπάτσοι υπάρχουν ώστε να τους βλέπουμε -καθώς στην επιβλητική παρουσία τους παίζεται η αποτελεσματικότητα της δραστηριότητάς τους-, τείνουμε καμιά φορά παράλληλα να τους παραβλέπουμε, έμφορτοι από ανθρωπιστικά ιδεώδη και λοιπούς ρομαντικούς εξωραϊσμούς. Τους αντιμετωπίζουμε σαν ανθρώπους, σαν νοήμοντα όντα, σαν πρόσωπα, ξεχνώντας πως οι μηχανές δεν έχουν πρόσωπο, και πως, όταν χρησιμοποιούνται για την καταστολή, την καθυπόταξη και τον έλεγχό μας (ζημιώνοντάς μας), οφείλουμε να τους διαλύουμε.

Ο εξανθρωπισμός της αστυνομικής μηχανής πραγματοποιείται απ’ όσους πιστεύουν ακόμα πως μπορούν να μεταχειριστούν τη σκόπιμα καλοκουρδισμένη αυτή μηχανή παραγωγής δυστυχίας, απόγνωσης, φτώχιας, ασχήμιας, βίας και ταπείνωσης προς το συμφέρον και τους σκοπούς τους, ή προς το συμφέρον και τους σκοπούς όσων ποδηγετούν τη συνείδησή τους. Αυτοί, ενώ μετέρχονται την αστυνομική μηχανή και, κατ’ επέκταση, τους μπάτσους ως απλά όργανα του νόμου και εξυπηρετικούς για τις επιδιώξεις τους εκτελεστές θεσμικών αποφάσεων, επιχειρούν να καταστήσουν οικεία και προσιτή στην υπόλοιπη κοινωνία μία μηχανή υποτίμησης του ανθρώπου, εξανθρωπίζοντάς την. Εμείς, κομμάτι μιας πολιτικής παράδοσης εναντίωσης σε κάθε υπαγωγή του ανθρώπου στους κοινωνικούς αυτοματισμούς, καθώς και όσες και όσοι δεν προσδοκούν ν’ αποκτήσουν θέση περιωπής εντός μιας τάξης ολοκληρωτικής καθυπόταξης του υποκειμένου στον ρόλο και την λειτουργία του, αντιλαμβανόμαστε τους μπάτσους ως έναν στυγνό μηχανισμό εξουσίας, έχοντας απομακρυνθεί από κάθε ανθρωπιστική πρόφαση που θολώνει το πεδίο κατανόησης της καθημερινής μας εμπειρίας. Εξάλλου, κάθε παραμορφωτικό φτιασίδωμα απόκρυψης ενός ωμού μηχανισμού καταστολής προσιδιάζει στην ψυχοσύνθεση όσων αυτο-θυματοποιούνται και δικαιολογούν την απραξία τους μπροστά στην ισχύ και τα όργανα του νόμου.

Όσο λοιπόν προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάθε ξεχωριστός μπάτσος είναι κάτι περισσότερο από μία στολή, όλα τα επιχειρήματα και οι λογικοί συνειρμοί δίχως στρεψοδικίες διαφωνούν. Αν υποχρεωτικά συρθούμε στη θέση να ποσοτικοποιήσουμε τη σύγκριση, τότε ενδείκνυται να ομολογήσουμε πως ο κάθε μεμονωμένος μπάτσος είναι κάτι λιγότερο από μία στολή. Γιατί η ζωή ενός ανδρείκελου πρόθυμου να εκποιήσει την ατομικότητά του με αντάλλαγμα έναν χωλό μισθό και μία θέση υποτυπώδους εξουσίας, είναι από μόνη της ενδεικτική των προτεραιοτήτων του κάθε ενστόλου, και δεν πρόκειται να διαφωνήσουμε στην προκειμένη μαζί τους.

Η ζωή κάθε μεμονωμένου μπάτσου αξίζει λιγότερο από την επονείδιστη στολή του, άρα είναι αποτελεσματικότερο για όλες και όλους μας να προτιμάμε τη συμπλοκή μαζί τους όταν βρίσκονται εκτός υπηρεσίας. Το καλό είναι πως, μαζί με τα καθημερινά τους ρούχα, δεν ανακτούν και την ξεπουλημένη τους ανθρωπινότητα. Όπως εμείς δεν είμαστε αναρχικές κι αναρχικοί μόνο όταν φοράμε κουκούλα, όταν επιτιθόμαστε στην έννομη τάξη ή κατεβαίνουμε σε συνελεύσεις, έτσι κι αυτοί δε σταματούν να είναι μπάτσοι όταν περιδιαβαίνουν δίχως τη στολή, όταν μοιράζονται χρόνο με όσους έχουν το θράσος να είναι φίλοι τους ή αράζουν στα εξαγορασμένα από τον μισθό της ξεφτίλας σπίτια τους. Δεν είναι λιγότερο μπάτσοι, απλά είναι μπάτσοι ανυπεράσπιστοι, ανυποψίαστοι κι ευάλωτοι μπρος στις ξαφνικές εμπνεύσεις μας. Ας μην τους παραδώσουμε αμαχητί το προνόμιο να μας αποσπούν από την “οικιακή γαλήνη” όποτε αυτοί θελήσουν, επειδή δεν αναγνωρίζουν στην εξόντωσή μας κάτι πέραν της δικαιολόγησης του μισθού τους. Ας τους το ανταποδώσουμε επιστρέφοντάς τους ό,τι προέκυψε από την συνειδητοποίηση των αιτιών του άλγους μας. Κάθε αποσυναρμολογημένο εξάρτημα της αστυνομικής μηχανής αποτελεί κερδισμένο έδαφος από την ασφυκτική καπιταλιστική κανονικότητα. Συνεπάγεται περισσότερες ελεύθερες πνοές στο πνιγηρό περιβάλλον της αυτοματοποιημένης μητρόπολης.

Γι’ αυτό τσακίστε τους όπου τους βρείτε. Σακατέψτε τους τις πιο ευάλωτες κι απρόσμενες στιγμές, και μαζί τους κάθε όνειρο να γαλουχήσουν μόμολα τα οποία καρτερούν να μπουν σε μπατσοσχολές ενισχύοντας τις άμυνες του κυρίαρχου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης. Ένας τραυματισμένος ή αποσυρμένος μπάτσος, εκτός της συμβολικής του αξίας, είναι επίσης ένας ένστολος εκτελεστής των κατασταλτικών πολιτικών λιγότερος, ένα πετυχημένο σαμποτάζ όπως όλα τα άλλα στην καπιταλιστική μηχανή. Πολλές φορές μάλιστα, το ίδιο το σύστημα πρόσληψης και τροφοδότησής τους αποδεικνύει πόσο κοστίζει η ζωή και η ακεραιότητά τους, όταν τους εκθέτει προκειμένου ν’ αποτρέψει πιθανές καταστροφές άλλων κοινωνικών δομών, όπως εμπορικά κέντρα, πολιτικά μέγαρα, γραφεία εταιρειών, λεωφόροι. Κάποιος μάλιστα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τους σεβόμαστε περισσότερο από το σύστημα χρηματοδότησης που υπηρετούν, όταν ως ανθρώπινους στόχους τούς ιεραρχούμε πιο ψηλά από τα κέντρα κυριαρχίας που καλούνται να προστατέψουν ως μέρος του επαγγέλματός τους. Αφού συμφωνούμε όμως πως όντως ένας μπάτσος αξίζει λιγότερο από ένα άδειο ταμείο ή έναν πυρπολημένο στόχο, και αφού γνωρίζουμε πως όπου κι αν κινηθούμε θα τους βρούμε απέναντί μας, ας ξεκινήσουμε το σμπαράλιασμά τους για να χαράξουμε ρότα προς πιο ουσιώδεις κι ευγενείς σκοπούς.

Τσακίστε τους στα σπίτια, στις γειτονιές και στις εξόδους τους. Σε δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους. Με παρέα ή μόνους τους. Με στολή ή χωρίς. Όλοι μας έχουμε έναν γνωστό μπάτσο, έναν συγγενή ή έναν γνωστό γνωστού. Τα μιάσματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας ως επί το πλείστον αφύλακτα κι ανυποψίαστα. Αν διστάζουμε οι ίδιοι να αναλάβουμε δράση και πρωτοβουλίες, ας μιλήσουμε σε όσες δε συγκρατούνται από ενδοιασμούς κι αδημονούν ν’ αξιοποιήσουν δημιουργικά τις πληροφορίες. Στο εξωτερικό έχουν ήδη ξεκινήσει οι μαζικές εκθέσεις προσωπικών δεδομένων μπάτσων σε αντιεξουσιαστικά μέσα αντιπληροφόρησης, και κάτι τέτοιο σίγουρα συνιστά παράδειγμα προς μίμηση. Μην ξεχνάμε πως πρόκειται για αδύναμα, θρασύδειλα, απρόσωπα σκουπίδια που, δίχως τη στολή και την προστασία των υπερεξοπλισμένων από το κράτος συναδέλφων τους, θα τρέκλιζαν από φόβο αντιμέτωπα με τις ερεθισμένες από την άθλια δράση τους ορέξεις μας. Η αύξηση των περιστατικών επιθέσεων σε αστυνομικούς είναι προσέτι ο ενδεδειγμένος τρόπος να υπερφορτώσουμε τον μηχανισμό πρόληψης και αντιμετώπισης εγκλήματος, πολλαπλασιάζοντας τις πιθανότητες οι δράστες να μην προλαβαίνουν να ταυτοποιηθούν και να συλληφθούν από τους εύθικτους γραφειάτους ερευνητές.

Ξύλο, μηχανισμοί, στοχοποίηση, όπλα, αναλόγως τα ευκταία επίπεδα βίας των ενδιαφερομένων, όλα είναι χρήσιμα και επιθυμητά για την καταστροφή όσων καταστέλλουν επί μισθώση. Καθώς η τεχνολογία, οι πολιτικές ηγεμονίες και οι κυρίαρχες δεξαμενές σκέψης αφιερώνουν σταδιακά όλο και περισσότερο χρόνο στην αναβάθμιση του οπλοστασίου της κρατικής μηχανής υλικά και ιδεολογικά, είναι θανάσιμη παγίδα η υιοθέτηση στάσης οίκτου απέναντι στους φρουρούς της όψιμης καπιταλιστικής δυστοπίας. Ειδικά μάλιστα όταν καταντάει να συνεισφέρει στην αποσιώπηση της διόλου τυχαίας αύξησης των κρουσμάτων αστυνομικής βίας και κατάχρησης εξουσίας, συγκαλύπτοντας υποκριτικά τα αίτιά της.

Κλείνοντας, οφείλουμε ν’ αποδεχτούμε μία δυσοίωνη πρόβλεψη. Όσο δεν επιτιθόμαστε στα οπλισμένα χέρια που υπερασπίζονται τα τείχη της φιλελεύθερης δημοκρατικής αυτοκρατορίας, αυτή θα τα ενισχύει, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα ανατροπής της με υλικούς όρους σε ένα υποθετικό μέλλον. Το θέμα δυστυχώς καθίσταται ολοένα και πιο απλό: Ή θα τσακίσουμε την αστυνομική μηχανή μαζί με τα εξαρτήματά της ή θα χάσουμε σύντομα κάθε ευκαιρία να αρθρώνουμε λόγο πάνω στη λειτουργία και τις μεθόδους της, αποκλεισμένες και αποκλεισμένοι βίαια εντελώς από τις δυνατότητες διαχείρισης των ζωών μας.

Επίθεση, εκδίκηση και μνήμη πάντα ακονισμένη.

Να χαράξουμε την προοπτική της ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού κόσμου, περνώντας πάνω απ’ την πρώτη γραμμή της πολεμικής του μηχανής.

Δεν ξεχνάμε τον George Floyd, και τον κάθε George Floyd που έπεσε κάτω απ’ την μπότα των σύγχρονων πραιτωριανών.

Δεν ξεχνάμε τα έγκλειστα αναρχικά συντρόφια μας, και κάθε άνθρωπο που βιώνει τη βίαιη συνθήκη της αιχμαλωσίας.

Δεν ξεχνάμε τα 2 συντρόφια μας στη Θεσσαλονίκη που συνελήφθησαν στις 27/5 λόγω υποθέσεων των μπάτσων περί στοχοποίησης του Δ. Σταμάτη, πρώην υπουργού της Ν.Δ. και νυν προέδρου του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.

Δεν ξεχνάμε τα συντρόφια μας στην Ιταλία που διώχθηκαν και αφέθηκαν με περιοριστικούς όρους στα πλαίσια της επιχείρησης “Ritrovo”, όπως επίσης και τα συντρόφια που συνελήφθησαν στα πλαίσια της επιχείρησης “Bialystock” στις 12/6, 5 εκ των οποίων φυλακίστηκαν και 2 τέθηκαν υπό κατ’ οίκον κράτηση.

Consumimur Igni

Απρόσωπη πρωτοβουλία ενάντια στη μηχανή παραγωγής βίας και θανάτου

Κρήτη: Αφίσα με αφορμή τη δολοφονία του George Floyd

Λάβαμε 7/6/2020

Στις 25.5.2020 στην Minneapolis (ΗΠΑ), ο αφροαμερικάνος George Floyd συλλαμβάνεται από τέσσερις μπάτσους, επειδή πήγε να ψωνίσει με πλαστό 20δόλαρο. Ο ένας μπάτσος τον έχει ξαπλώσει στο έδαφος και τον πιέζει στον λαιμό με το γόνατο του. Ο άλλος μπάτσος απομακρύνει τους περαστικούς που φωνάζουν ότι τον πνίγουν. Ο George Floyd, χωρίς να φέρει καμία αντίσταση, παρακαλάει συνεχώς τον μπάτσο να πάρει το γόνατο διότι δε μπορεί να αναπνεύσει. Ο μπάτσος, με άνετο ύφος και τα χέρια στις τσέπες, τον αγνοεί και κοιτάει επιδεικτικά τους περαστικούς. Μετά από περίπου 5 λεπτά στο πάτωμα, ο George Floyd πεθαίνει. Ο μπάτσος εξακολουθεί να κάθεται από πάνω του, μέχρι να έρθει ασθενοφόρο και να τον παραλάβει.

O George Floyd δεν ήταν συγκεκριμένος στόχος. Ήταν απλώς ένας από εμάς, ένας ακόμα από αυτούς που περισσεύουν, είτε γιατί βρίσκονται ταξικά στον πάτο, είτε γιατί έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά (έθνος, φυλή, κουλτούρα, σεξουαλικότητα και πάει λέγοντας). Ήταν το περιθώριο, εκεί που μπαίνουμε όλοι όσοι δεν συμβαδίζουμε με τα πρότυπα του κράτους, εκεί όπου δεν υπάρχει μια καθημερινή ζωή σαν όλων των υπόλοιπων, παρά μόνο έλεγχος, καταστολή και βία.

Σκηνικά σαν αυτά τα ζούμε ή τα βλέπουμε γύρω μας συνέχεια. Περιστατικά που ξεκινούν από άγρια μπατσοβλέμματα και τραμπουκισμούς στο δρόμο και καταλήγουν σε ξυλοδαρμούς, βασανισμούς στα τμήματα και κάποιες φορές δολοφονίες εν ψυχρώ. Δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά”, είναι η στρατηγική του κράτους για την επιβολή και τον έλεγχο στη ζωή μας.

Απέναντι λοιπόν στα κρατικά σκουπίδια, απέναντι σε κάθε ρουφιάνο δημοσιογράφο και μικροαστό πολίτη που εγκαλούν τη Δικαιοσύνη να λύσει το θεματάκι και να πάμε παρακάτω, απέναντι σε κάθε αφεντικό-ιδιοκτήτη που κοιτάει μονάχα μην τυχόν και τα σκηνικά αυτά διαταράξουν τον τζίρο και την ασφάλεια της περιουσίας του,

εμείς κάνουμε ξεκάθαρο…

Κάθε μορφής κρατική βία εναντίων μας είναι μία ακόμη σταγόνα μίσους και συσσωρευμένης απέχθειας εναντίον τους

και κάθε φορά που δολοφονείται ένας George Floyd η οργή θα ξεχειλίζει, οι φωτιές θα ανάβουν, ο κόσμος της αφθονίας τους θα λεηλατείται και η πόλη θα καίγεται

Βίαιοι και συνεπείς αγώνες

μέχρι το γκρέμισμα αυτού του γερασμένου κόσμου

Λύσσα και συνείδηση


ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αφίσα με αφορμή την 11η Ιούνη

11 IOYNH-ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ

ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ: ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ ΔΕ ΜΕΤΡΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΥΤΙΣΗ

ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣΣΤΟΝ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΜΑΧΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΙΖΕΡΟΥ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΥΠΡΕΠΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ

ΟΣΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΙ ΑΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΘΑ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΝΤΑΙ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

11.06 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΡΝΤΙ Κ.

11.06 ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ 11 ΙΟΥΝΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΜΠΑΡ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Χιλή, Αφίσα: Φωτιές κι εκρηκτικά στην εξουσία και στα μπουντρούμια της

Αλληλεγγύη με τις έγκλειστες/ους και τα συντρόφια που έχουν ξεσηκωθεί στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας και στις περισσότερες φυλακές της Χιλής.

MAURICIO MORALES ΠΑΡΩΝ!

(Στην εικόνα: Ένας δεσμοφύλακας τυλιγμένος στις φλόγες από επίθεση με μολότοφ σε βανάκι της υπηρεσίας των δεσμοφυλάκων, κατά τη διάρκεια οδομαχιών έξω απ’ το Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής, τον Ιανουάριο του 2012.)

ΦΩΤΙΕΣ ΚΙ ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ
ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ ΤΗΣ

«Τώρα είν’ η ώρα να δράσουμε, στην καθημερινή μας ζωή παρέα με τους κοντινούς μας, για την καταστροφή της κοινωνίας-φυλακή και για την κατακρήμνιση κάθε κοινωνικής προσπάθειας για μεταρρύθμιση δαύτου του σιχαμένου συστήματος θανάτου.»

Mauricio Morales,
αναρχικός που έπεσε εν ώρα δράσης, κουβαλώντας μια βόμβα η οποία
επρόκειτο να τοποθετηθεί στη Σχολή Δεσμοφυλάκων, στις 22 Μάη του 2009.

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Λέκκο: Πώς να καταστήσουμε “ορατό” έναν αόρατο εχθρό

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ “ΟΡΑΤΟ” ΕΝΑΝ ΑΟΡΑΤΟ ΕΧΘΡΟ

Ιστορικά, η εξουσία βασιζόταν πάντα στην κατασκευή ενός κοινού εχθρού που πρέπει να καταπολεμηθεί, μια ιδέα με την οποία μπολιάζεται ο “λαός”, προκειμένου να συνεχίσει να εκτυλίσσεται η εκμετάλλευση, η υποδούλωση και η τυφλή υπακοή στην εξουσία.

Ο πατριωτισμός αποτελεί απλούστατο παράδειγμα όλων αυτών, όπως επίσης και κάθε είδους εθνικισμός. Και είναι σαφές το γεγονός πως, μπρος σε κάθε πόλεμο, το σύγχρονο Κράτος αισθάνεται την αναγκαιότητα της κατασεκευής της εικόνας ενός εχθρού που πρέπει να καταπολεμηθεί, είτε είναι ο πλούσιος Εβραίος που κυβερνά τον κόσμο, ο επικίνδυνος κομμουνιστής, ένας καπιταλιστικός εχθρός, είτε -το πιο πρόσφατο παράδειγμα- ο φονταμενταλιστής τρομοκράτης. Με άλλα λόγια, ένας κοινός εχθρός γεννά και κοινούς σκοπούς. Μια μορφή ενιαίου μετώπου αναμεταξύ των εκμεταλλευομένων και των εκμεταλλευτών, των κυβερνωμένων και των κυβερνώντων, των καταπιεσμένων και των καταπιεστών.

Ποιος όμως ο πραγματικός σκοπός; Τι δυναμικές εξουσίας υφέρπουν πίσω από μια τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας; Αρκεί να στοχαστούμε πάνω στη σημερινή επικαιρότητα: τους Ιταλούς, οι οποίοι στον πόλεμο ενάντια στον COVID 19 βαφτίζονται “ο λαός”. Αντίκρυ σ’ έναν αόρατο κι επικίνδυνο εχθρό, η εξουσία χρειαζόταν απλώς να κατασκευάσει έναν ορατό εχθρό, ούτως ώστε να ωθήσει τους ανθρώπους να βαφτιστούν “ο λαός”, να εμψυχώνουν ο ένας τον άλλον, προωθώντας την ακόμη ευκολότερη παράδοσή τους ψυχή τε και σώματι στην Κυβέρνηση, αντίκρυ σ’ έναν κοινό εχθρό: ΤΗ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ!

Στην πραγματικότητα, απ’ την αρχή αυτής της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, καθεμιά και καθείς έχει βιώσει στο πετσί του τ’ αποτελέσματα μιας ατμόσφαιρας κυνηγιού μαγισσών που έχει εγκαθιδρυθεί έναντι του κόσμου. Επιφυλακτικότητα, πληροφόρηση μέσω φωτογραφιών και βίντεο, ρουφιανιά αναμεταξύ ανθρώπων που βιώνουν την ίδια ασφυκτική συνθήκη, επιθετικότητα, παθητική υπακοή στις εντολές, όλα τούτα έχουν καταστεί πλέον τυπική διαδικασία.

Προκειμένου να θεωρείται κανείς λειτουργικός σύμφωνα με το Κράτος, δε χρειάζεται να συλλογιέται δα και πολύ για τις ευρύτερες αιτίες της εμφάνισης του ιού, όπως η παγκοσμιοποίηση και η έλλειψη επαρκών μηχανισμών ανοσίας, εξαιτίας, επί παραδείγματι, της μόλυνσης και του ανθυγιεινού lifestyle που επιβάλλεται απ’ το παραγωγικό σύστημα · αντιθέτως, χρειάζεται να στρέφει πρωτίστως το βλέμμα του προς έναν κοινό εχθρό ο οποίος δύναται να εντοπιστεί παντού, και θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος που βαδίζει στον δρόμο, ένας οδοιπόρος, ή οποιαδήποτε κι οποιοσδήποτε δε μένει στη γειτονιά.

Γιατί να σταματήσω και ν’ αναλογιστώ πόσα νοσοκομειακά κρεβάτια έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια; ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΣΠΙΤΙ!

Γιατί ν’ αντιληφθώ το γεγονός πως μονάχα όσοι έχουν την οικονομική ευχέρεια μπορούν να ζήσουν δίχως μισθό; ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΣΠΙΤΙ!

Γιατί να χωρέσει στην γκλάβα μου το ότι, ακόμη κι αν αναγκαζόμαστε να μείνουμε σπίτι, υπάρχουν κάποιες και κάποιοι που δεν έχουν καν σπίτι; ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΣΠΙΤΙ!

Αρκεί να σκεφτούμε λίγο παραπάνω ώστε να κατανοήσουμε πως δεν είναι οι περίπατοι στους δρόμους που οξύνουν τη μετάδοση του ιού, μα όλοι τώρα είναι έτοιμοι να δώσουνε οιονδήποτε δε συμμορφώνεται με τους κανόνες έκτακτης ανάγκης που θεσπίζει η κυβέρνηση. Δεν είναι τόσο σημαντικό να βρούμε τρόπους να μειώσουμε της πιθανότητες μετάδοσης, αυτό που μετρά είναι ν’ αποδεχθούμε άκριτα την εξουσία, φτάνοντας στο σημείο να γινόμαστε ίδιοι με τα σιχάματα τους μπάτσους. Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της προστασίας της “δημόσιας υγείας”, αλλά με τι κόστος;

Σε τόσο χαλεπούς καιρούς όπως αυτοί των φυλετικών νόμων (του Μουσολίνι), μέρος του “ιταλικού λαού” αντιμετώπισε τις εξορίες κλείνοντας τα παντζούρια ώστε να μη βλέπει. Αντιθέτως, σήμερα, σε μιαν αντίστοιχη κατάσταση, σχεδόν ολάκερος ο “ιταλικός λαός” ανοίγει τα παντζούρια για να μπανίσει αν υπάρχει κανείς που δεν πάει με τους κανόνες.

Ενδεχομένως, πολλοί εκ των θανάτων προκλήθηκαν όχι απ’ τον ιό, μα απ’ τα ξεκάθαρα ελευθεροκτόνα μέτρα που εφαρμόστηκαν απ’ το Κράτος. Το πραγματικό τίμημα για να μη μολυνθούμε απ’ τον ιό, αν ποθούμε να υποταχθούμε στους επιβεβλημένους νόμους, θα είναι η πλήρης απώλεια των εαυτών μας, της δυνατότητας να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, στο όνομα ενός μορφώματος που δήθεν μας εκπροσωπεί, (στο όνομα) του Κράτους.

Εν τέλει, υπάρχει ένας χειρότερος δαίμων απ’ τον Covid, και ο συγκεκριμένος είναι πραγματικά δύσκολο να εξαλειφθεί… άπαξ κι ενστερνιστούμε τα χείριστα στοιχεία της εξουσίας, θα εξακολουθούμε να έχουμε μιαν αξιοβίωτη ζωή;

Αναρχικές – Αναρχικοί

Πηγή: actforfreedom

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Αφίσα αλληλεγγύης για τους κατηγορουμένους της Επιχείρησης Arca

Στις 13 Μάη 2019, δυο συντρόφια μας συνελήφθησαν στη Μαδρίτη · έγινε έρευνα απ’ την αστυνομία στις οικίες τους και στον αυτόνομο χώρο La Emboscada. Έκτοτε, αναμένουν τη δίκη με κατηγορίες περί τρομοκρατίας, και ερευνώνται σε σχέση με διάφορες δράσεις ενάντια σε κατασταλτικές μονάδες, τράπεζες, πολιτικά κόμματα και μεσιτικές εταιρείες.

Δε μας αφορά αν είναι αθώοι ή ένοχοι σύμφωνα με το Κράτος, αν είναι εγκληματίες ή τρομοκράτες. Δε θέλουμε να νομιμοποιήσουμε το θεατράκι τους, ούτε ένα δικαστικό και πολιτικό σύστημα που έχει δημιουργηθεί για τα συμφέροντά τους. Ο μόνος προσδιορισμός που αποδεχόμαστε από τη μεριά μας ως συνένοχοι, είναι αυτός του αναρχικού. Διότι παλεύουμε ν’ ανακτήσουμε τις ζωές και την αυτονομία μας απέναντι σε τούτο το εξουσιαστικό σύστημα.

Για εμάς, ο καλύτερος τρόπος να δείξουμε την αλληλεγγύη μας είναι η συνέχιση των αγώνων που μοιραζόμαστε, που αποτελούν και τον λόγο για τον οποίο τα συντρόφια εκείνα που πλήττονται καθημερινά απ’ το σύστημα είναι παρόντα σ’ αυτούς και τους εμπνέουν. Ένα νεύμα συνενοχής, είτε είναι εγκληματίες, τρομοκράτες, ή πιο απλά αναρχικοί.

Τα κελιά τους δε μας σταματούν.

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Αφίσες ενάντια στην τεχνολογική πρόοδο

Ας καταστρέψουμε ό,τι μας καταπιέζει.

Ενάντια στα κοινωνικά δίκτυα, τις νέες τεχνολογίες και τον κόσμο τους.

Οι συνελεύσεις, οι καταλήψεις, οι άμεσες δράσεις, οι διαδηλώσεις… όλο και περισσότερο διαμεσολαβούνται απ’ τις νέες τεχνολογίες. Κατά συνέπεια, τα συναισθήματα, οι εμπειρίες, οι αισθήσεις, οι συναντήσεις, οι σχέσεις… μέσα στα αναρχικά περιβάλλοντα προσαρμόζονται σε αυτές τις τεχνολογίες, δίνοντας έτσι χώρο σε αυτά τα περιβάλλοντα κι αυτά τα μέρη ν’ ακολουθούν τη λογική της τεχνο-βιομηχανικής κοινωνίας: αμεσότητα, ρηχότητα, αποτελεσματικότητα, τάξη, αποδοτικότητα… δίχως αμφιβολία το σύστημα αποικίζει τους χώρους και τις στιγμές αγώνα μας. Να διαρρήξουμε τους δεσμούς μας με αυτήν την κατάσταση, να ξανασυναντηθούμε πολεμώντας στους δρόμους, μακριά από εικονικούς χώρους, μακριά από την δεσποτεία των εικόνων και της συνδεσιμότητας, μακριά από αυτήν την προοπτική. Να επιβραδύνουμε και να αναστοχαστούμε, να κρίνουμε, να επιτεθούμε, να ζήσουμε απαλλαγμένοι από την αγωνία της ταχύτητας. Για τη δημιουργία αναρχικών σχέσεων δίχως διαμεσολαβήσεις και τεχνολογίες. Ν’ αλλάξουμε τον τρόπο κατανόησης του κόσμου μας προκειμένου να τον καταστρέψουμε.

Θάνατος στην πρόοδο και ζήτω η αναρχία!

 

Ας καταστρέψουμε ό,τι μας καταπιέζει.

Ενάντια στα κοινωνικά δίκτυα, τις νέες τεχνολογίες και τον κόσμο τους.

Η χρήση των κοινωνικών δικτύων και των τεχνολογιών διαμεσολαβεί τις ζωές μας, τις περιστάσεις, τον τρόπο πρόσληψης και κατανόησης του κόσμου, ανασκευάζει τον χωροχρόνο, μετρέποντάς τον σε εικονικό, εμπορευματοποιεί και ρηχοποιεί τις κοινωνικές σχέσεις αποξενώνοντάς μας όλο και περισσότερο. Όλη αυτή η διαδικασία μάς απομακρύνει απ’ το όνειρό μας για ελευθερία, μας μετατρέπει σε αλλοτριωμένα όντα τροποποιημένα σύμφωνα με τις ανάγκες του βιομηχανικού κόσμου. Δεν πρόκειται περί μιας ουδέτερης διαδικασίας. Συνιστά μία συνθήκη του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος ώστε ο προγραμματισμένος κόσμος να λειτουργεί σε υψηλούς ρυθμούς. Μια συνθήκη αποδοτική, αποτελεσματική, επιφανειακή, εικονική και κατακερματισμένη. Δεν προσφέρεται χώρος για “εναλλακτικά κοινωνικά δίκτυα”, εφόσον διέπονται από τα ίδια χαρακτηριστικά. Πρέπει να καταστρέψουμε τον κόσμο τους, να βγούμε στους δρόμους, να ανακτήσουμε τις ζωές μας, να παλέψουμε για πραγματικές κοινωνικές σχέσεις μακριά από κάθε τεχνολογική και εξουσιαστική διαμεσολάβηση.

Θάνατος στην πρόοδο, Ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: anarchistsworldwide
Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Διεθνές κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη

Από κάποιο σημείο: Κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη

Η κοινωνία τούτη διαρθρώνεται από ποικίλες αλυσίδες που αλληλοδιαπλέκονται, και κατανοούμε πως μονάχα η ριζοσπαστική σύγκρουση είναι ικανή για να ξεπαστρέψει καθεμιά εξ αυτών. Οι βαριές αυτές αλυσίδες έχουν ως ένα απ’ τα βασικά τους θεμέλια την πατριαρχία. Να λοιπόν γιατί απευθύνουμε κάλεσμα για έναν ανατρεπτικό, αναρχο-φεμινιστικό κι αντιστασιακό Μάρτη.

Δεν αντιλαμβανόμαστε τη σύγκρουση με την πατριαρχία ως έναν αγώνα μεμονωμένο, πάντως η καταστροφή της εξουσίας στις πολλαπλές της διαστάσεις δεν μπορεί να διαχωριστεί απ’ τη διαρκή αμφισβήτηση και σύγκρουση με τις μάτσο νόρμες και συμπεριφορές. Ο Μάρτης, ιστορικά, έχει υπάρξει ένας μήνας μαχητικός, και σκοπεύουμε να τον διατηρήσουμε ως τέτοιον.

Στεκόμαστε επικριτικά απέναντι στις ηγεμονικές θέσεις του σοσιαλδημοκρατικού φεμινισμού, ο οποίος περιθωριοποιεί και αποκλείει τις σεξουαλικότητες και τα σώματα που δεν υπάγονται σε νόρμες. Τα γένη αποτελούν επιβεβλημένα κοινωνικά κατασκευάσματα των οποίων δεν ενδιαφερόμαστε να είμαστε μέρος, μας ελκύει η σύνολη αναδόμηση των τρόπων θέασης των εαυτών μας και της συσχέτισης αναμεταξύ μας… δίχως να υπάγεται σε κανόνες αυτό που ποθούμε νά ‘μαστε.

Την ίδια στιγμή, δε βλέπουμε τον αντι-πατριαρχικό αγώνα σε απόσταση από τις αντι-σπισιστικές πρακτικές. Η άσκηση κυριαρχίας διασταυρώνεται σε όλα τα είδη, συνεπώς η απελευθέρωση οφείλει να είναι ολική. Κατά τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουμε τις καταπιέσεις που εξορθολογίζουν τις σωματικές εμπειρίες.

Καλούμε αυτόν τον μήνα όλες τις ατομικότητες και/ή συλλογικότητες να συμμετάσχουν στη σύγκρουση ενάντια σε κάθε θεσμό, κάθε συμβολική ή υλική αναπαράσταση που ενισχύει, εκπροσωπεί και/ή καλλιεργεί την αρσενική κυριαρχία. Αρχινάμε αυτόν τον μήνα αντι-πατριαρχικού και αναρχικού αγώνα, κατά τον οποίον τόσα άλλα άτομα θα καταλάβουν τους δρόμους, όχι για να γιορτάσουν, ούτε για να ζητήσουν δικαιώματα ή ισότητα.

Είμαστε αντιεξουσιαστικά άτομα σε ελεύθερη σύμπραξη, μακριά από κάθε ομάδα, συλλογικότητα ή αιτηματική επιτροπή που υποστηρίζει την αναμόρφωση του υπάρχοντος συστήματος κυριαρχίας, δεν απαιτούμε τίποτα από κανενός είδους θεσμό, δε μας ενδιαφέρει ο εξανθρωπισμός του καπιταλισμού. Απ’ όσους κατέχουν το μονοπώλιο της εξουσίας και της βίας, το μόνο που επιθυμούμε είναι η καταστροφή τους. Οι αλλαγές στις ζωές μας θά ‘ρθουν από εμάς, όταν στηρίζουμε αμοιβαία ο ένας την άλλη ως ίση προς ίσο. Δε μας αφορά μια γυναικεία αδελφότητα, ειδωμένη από μια οπτική που δίνει έμφαση σε κάθε άτομο που προσδιορίζεται ως γυναίκα · η αλληλεγγύη μας πάει στα συντρόφια με τα οποία βαδίζουμε απ’ την ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων, και οι κοινωνικοί ή ψυχολογικοί ντετερμινισμοί με έμφυλους όρους δεν αποτελούν για εμάς λόγο ώστε να δημιουργήσουμε κανενός είδους συντροφικότητα. Εκείνες που ασκούν εξουσία ως μπατσίνες και/ή δικαστίνες, με οποιαδήποτε μορφή, καθίστανται αμέσως εχθροί μας, και δε δίνουμε δεκάρα για την κοινωνική, βιολογική ή ψυχολογική κατάσταση τούτων των γυναικών.

Αυτή τη μέρα, την 8η του Μάρτη, καλούμε όλα τα περιθωριοποιημένα άτομα, εκείνα από ‘μάς που έχουν παραστρατήσει από θέσεις ρεφορμιστικές, πασιφιστικές ή θέσεις ευυπόληπτου πολίτη, ώστε να σχηματίσουν ένα αντιστασιακό αναρχο-φεμινιστικό μαύρο μπλοκ. Συντρόφια, να καταλάβουμε τους δρόμους, να τους γεμίσουμε με προπαγάνδα και αντι-εξουσιαστικές δράσεις, επικυρώνοντας την όμορφη πρακτική της πολιτικής βίας.

ΑΝΤΙ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία: Αφίσα – “Βρισκόμαστε σε πόλεμο”

Βρισκόμαστε σε πόλεμο: Ορισμένες κατασταλτικές υποθέσεις ενάντια στον αναρχικό χώρο στην Μαδρίτη

29 Μαΐου και 19 Οκτωβρίου 2018. Έρευνες της αστυνομίας στην Μαδρίτη και την Παλέντσια σχετικές με το κύμα καταστολής ενάντια στις διαδηλώσεις στο Αμβούργο για την σύνοδο των G20 τον Ιούλιου του 2017. Η επιχείρηση αυτή ενορχηστρώθηκε σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με ιδιαίτερη συνεργασία μεταξύ διαφορετικών κρατών. Επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ως απόκριση σε αυτές τις έρευνες και συνεχίζουν να συμβαίνουν.

29 Οκτωβρίου 2018. 2 Αναρχικοί συλλαμβάνονται στη Μαδρίτη κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό ενός ΑΤΜ της τράπεζας Bankia στις 11 Απριλίου του ίδιου χρόνου. Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε σε αλληλεγγύη με τη Lisa, μιας έγκλειστης αναρχικής ακόμα φυλακισμένης για ληστεία τράπεζας στη Γερμανία. Πολλές τράπεζες εισπράττουν την αλληλεγγύη των αναρχικών.

25 Απριλίου 2019. Ένας αναρχικός συλλαμβάνεται για επίθεση με σφυρί στα κεντρικά του VOX στη Μαδρίτη. Aρκετά κομματικά γραφεία δέχονται επιθέσεις στην διάρκεια των εκλογών.

13 Μαΐου 2019. Αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Tetuan (Μαδρίτη). 2 αναρχικοί συλλαμβάνονται κατηγορούμενοι για τρομοκρατία. Η αστυνομία εισβάλει σε ένα σπίτι και στον κατειλημμένο χώρο αναρχικών “La Emboscada”. Ποικίλες επιθέσεις αλληλεγγύης διαδραματίζονται σε όλη την επικράτεια.

Συνολικά το 2019. Αύξηση των εκκενώσεων κατειλημμένων χώρων σε όλη την Ισπανική επικράτεια. Δεκάδες άνθρωποι συλλαμβάνονται αναμένοντας τα δικαστήριά τους. Επιθέσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιούνται προς υπεράσπιση των κατειλημμένων χώρων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ * ΣΥΝΕΝΟΧΗ * ΕΠΙΘΕΣΗ

Καμία ανακωχή με τους εκμεταλλευτές.

Καμία ανακωχή με την εξουσία.

Καμία ειρήνη με το κράτος.

Πηγή: contramadriz

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ρέθυμνο: Αφίσα και πανό για τους συλληφθέντες συντρόφους

Λάβαμε: 6/2/2020

Αφίσα που κολλήθηκε στους τοίχους του Ρεθύμνου για την σύλληψη των συντρόφων Μιχαηλίδη, Αθανασοπούλου, Βαλαβάνη. Αλλά και πανό που σηκώθηκε για την ίδια υπόθεση.

Αφίσα: pdf

Αναρχικοί/ες