Jason McQuin: Η αναρχία ως Θεωρία και Κριτική της Ιδεολογίας

Η αναρχική κριτική της ιδεολογίας προέρχεται από το έργο του Max Stirner, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δε χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο για να περιγράψει την κριτική του. Η ιδεολογία είναι το μέσο με το οποίο η αλλοτρίωση, η κυριαρχία και η εκμετάλλευση εκλογικεύονται και δικαιολογούνται, μέσα από την παραμόρφωση της ανθρώπινης σκέψης και επικοινωνίας. Κάθε ιδεολογία παίζει, στην ουσία, το ρόλο του υποκατάστατου, όσον αφορά τις ξένες (ή και ελλιπείς) συλλήψεις και εικόνες τις ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Οι ιδεολογίες είναι συστήματα ψευδούς συνείδησης, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι παύουν, πια, να βλέπουν τον εαυτό τους κατά πρόσωπο, σαν υποκείμενα, σε σχέση με τον κόσμο τους. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται, κατά κάποιον τρόπο, τους εαυτούς τους ως υποδεέστερους συγκριτικά με κάποια ή κάποιες αφηρημένη ή αφηρημένες οντότητα ή οντότητες, τις οποίες εσφαλμένα ερμηνεύουν ως τα πραγματικά υποκείμενα ή τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της ζωής.

Κάθε φορά που δομείται ένα σύστημα ιδεών ή καθηκόντων, με μια αφηρημένη έννοια στο επίκεντρό του – αναθέτοντας στους ανθρώπους ρόλους ή καθήκοντα προς δικό του όφελος, το σύστημα αυτό αποτελεί πάντα μια ιδεολογία. Κάθε είδος ιδεολογίας δομείται πάνω σε μια διαφορετική αφηρημένη έννοια, εν τούτοις, κάθε μία απ’αυτές εξυπηρετεί τους στόχους των ιεραρχικών και αλλοτριωμένων κοινωνικών δομών, αφού η ίδια μετουσιώνει την ιεραρχία και την αλλοτρίωση, στη σφαίρα της σκέψης και της επικοινωνίας. Ακόμα κι αν μια ιδεολογία αντιτίθεται, ρητορικά, στην κυριαρχία ή την αλλοτρίωση ως προς το περιεχόμενό τους, η μορφή της εξακολουθεί να συνάδει με αυτό με το οποίο αντιτίθεται φαινομενικά, και η μορφή αυτή θα έχει πάντα την τάση να υπονομεύσει το προφανές περιεχόμενο της εκάστοτε ιδεολογίας. Είτε είναι κάποιος Θεός η αφηρημένη έννοια, είτε είναι το Κράτος, είτε είναι το Κόμμα, είτε είναι η Οργάνωση, είτε είναι η Τεχνολογία, είτε είναι η Οικογένεια, είτε είναι η Ανθρωπότητα, είτε είναι η Ειρήνη, είτε είναι η Οικολογία, είτε είναι η Φύση, είτε είναι η Εργασία, είτε είναι η Αγάπη, είτε είναι και η Ελευθερία ακόμα. Εάν γίνεται αντιληπτή και παρουσιάζεται ως ένα ενεργό αυθύπαρκτο υποκείμενο, το οποίο έχει απαιτήσεις από εμάς, τότε αποτελεί το επίκεντρο μιας ιδεολογίας. Ο Καπιταλισμός, ο Ατομικισμός, ο Κομμουνισμός, ο Σοσιαλισμός και ο Πασιφισμός είναι όλοι, σε αξιοσημείωτο βαθμό, φορείς ιδεολογίας, με βάση τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται. Η Θρησκεία και η Ηθική είναι από τη φύση τους φορείς ιδεολογίας. Ακόμα και η αντίσταση, η επανάσταση και η αναρχία, συχνά αποκτούν διαστάσεις ιδεολογίας όταν δε φροντίζουμε να διατηρήσουμε την κριτική μας σχετικά με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και το ποιός είναι ο πραγματικός σκοπός της σκέψης αυτής. Η ιδεολογία είναι, σχεδόν, παντού. Από τις αγγελίες και τα διαφημιστικά σποτάκια, μέχρι τις ακαδημαϊκές διατριβές και τις επιστημονικές σπουδές, σχεδόν κάθε πτυχή της σύγχρονης σκέψης και επικοινωνίας είναι φορέας ιδεολογίας, και η πραγματική της ουσία για τα ανθρώπινα υποκείμενα χάνεται κάτω από στρώματα μυστικοποίησης και σύγχυσης.

Ο αριστερισμός, ως η πραγμοποίηση και η διαμεσολάβηση της κοινωνικής εξέγερσης, είναι πάντα φορέας ιδεολογίας γιατί έχει, μονίμως, την απαίτηση από τους ανθρώπους να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους, πρώτα απ’όλα, στα πλαίσια των ρόλων τους και των σχέσεών τους μέσα στις αριστερές οργανώσεις και στις ομάδες των καταπιεσμένων, οι οποίες θεωρούνται, με τη σειρά τους, περισσότερο πραγματικές, σε σχέση με τα άτομα που τις συνθέτουν. Για τους αριστεριστές, η ιστορία δε γράφεται ποτέ από τα άτομα, αλλά από οργανώσεις, από κοινωνικές ομάδες και –κυρίως για τους Μαρξιστές- από τις κοινωνικές τάξεις. Κάθε μεγάλη αριστερή οργάνωση πλάθει, συνήθως, τη δική της ιδεολογική νομιμοποίηση, τα βασικότερα σημεία της οποίας έχουν ως στόχο τη διδαχή και την υπεράσπιση, αν όχι τον προσηλυτισμό. Μια σοβαρή κριτική ή αμφισβήτηση της ιδεολογίας αυτής, θέτει πάντα το ρίσκο της διαγραφής από την οργάνωση.

Οι μετα-αριστεροί αναρχικοί απορρίπτουν κάθε ιδεολογία, υπερασπίζοντας την ατομική και συλλογική δόμηση της αυτο- θεωρίας. Η ατομική αυτο-θεωρία είναι θεωρία στα πλαίσια της οποίας βρίσκεται ενσωματωμένο το περιεχόμενο της ατομικότητας του καθενός (συμπεριλαμβανομένων των σχέσεών του/της, της ιστορίας του/της, των επιθυμιών του/της, των έργων του/της κλπ) και το οποίο είναι πάντα το κεντρικό υποκείμενο της αντίληψης, της κατανόησης και της δράσης. Η αυτο-θεωρία του κομμουναλισμού θεωρεί, ομοίως, την ομάδα ως το υποκείμενο, αναγνωρίζοντας, όμως, κατά βάθος, τις διάφορες ατομικότητες (και την αυτο-θεωρία του καθενός), οι οποίες αποτελούν την ομάδα ή την οργάνωση. Οι αποϊδεολογικοποιημένες αναρχικές οργανώσεις (ή άτυπες ομαδοποιήσεις) βασίζονται πάντα και κατηγορηματικά, στην αυτονομία των ατόμων που τις δημιουργούν, εκ διαμέτρου αντίθετα με τις αριστερές οργανώσεις, οι οποίες απαιτούν την παράδοση της προσωπικής αυτονομίας, ως προυπόθεση για τη συντροφικότητα.

Σημείωση: Το κείμενο προέρχεται από το έργο του Ja- son McQuinn “Η μετα-αριστερή Αναρχία: Αφήνοντας πίσω την Αριστερά”. Ο Jason McQuinn είναι συγγραφέας άρθρων κοινωνικοπολιτικού ενδιαφέροντος, δημιουργός των εντύπων Anarchy: A Journal of Desire Armed και Modern Slavery.

Πηγή: Επιθεώρηση Φωτιάς τ2 Φεβρουάριος 2015

Μετάφραση: Κύκλος ατομικιστών αναρχικών

Renzo Novatore: Ο εικονοκλαστικός Ατομικισμός μου

Άφησα για πάντα μια ζωή στις πεδιάδες.

Ε. Ίψεν

 

Ακόμα και οι πιο καθαρές πηγές της Ζωής και της Σκέψης που δροσερές και χαμογελαστές αναβλύζουν μέσα από τα απόκρημνα βράχια των ψηλότερων βουνών, όταν ανακαλύπτονται από τους δημαγωγούς βοσκούς του νόθου κοπαδιού από αστούς και προλετάριους, αμέσως μετατρέπονται σε δύσοσμες μιαρές και λασπωμένες λακκούβες. Τώρα είναι η σειρά του Ατομικισμού. Από το χυδαίο απεργοσπάστη ως τον ηλίθιο και σιχαμερό αστυνομικό, από τον άθλιο πουλημένο ως τον κατάπτυστο χαφιέ, από το δειλό σκλάβο ως τον απεχθή τύραννο, όλοι μιλούν περί Ατομικισμού.

Είναι της μόδας.

Ακόμα και οι ραχιτικοί ψευτοδιανοούμενοι που που πρεσβεύουν το φθισικό φιλελεύθερο συντηρητισμό ή εκείνοι οι άρρωστοι που υποφέρουν από χρόνια δημοκρατική σύφιλη, μέχρι και οι ευνούχοι του σοσιαλισμού και οι αναιμικοί του κομμουνισμού, όλοι μιλούν και παίρνουν θέση για τους Ατομικιστές.

Αντιλαμβάνομαι ότι μη όντας ο Ατομικισμός μία σχολή και λιγότερο ένα κόμμα, δεν μπορεί να είναι μοναδικός ωστόσο είναι πιο αληθές ότι ακόμα και οι Μοναδικοί είναι ατομικιστές. Και γω σαν μοναδικός ορμάω στο πεδίο της μάχης, ξεγυμνώνω το σπαθί μου και υπερασπίζομαι τις πιο ακριβές μου ιδέες που εκφράζουν έναν ακραίο ατομικισμό, αδιαμφισβήτητα μοναδικό. Μπορεί να είμαστε σκεπτικιστές αδιάφοροι και είρωνες, αλλά όταν κάποιος είναι καταδικασμένος να ακούει συνεχώς τους σοσιαλιστές, λίγο η πολύ καταρτισμένους, να διατυμπανίζουν ξεδιάντροπα και με πλήρη άγνοια ότι δεν υπάρχει τίποτα το ασύμβατο μεταξύ της Ατομικιστικής και συλλογικής ιδέας, και προσπαθούν ηλίθια να συγκρίνουν ένα γιγάντιο βάρδο της ηρωικής ισχύος- έχοντα κυριαρχήσει πάνω στα ανθρώπινα φαντάσματα ηθικά και θεϊκά που τρέμει και καρδιοχτυπά τότε αναγαλλιάζει και απλώνεται πέρα από το καλό και το κακό της Εκκλησίας και του Κράτους, των Λαών και της Ανθρωπότητας μέσα σε παράξενες λάμψεις μιας νέας ερωτικής φωτιάς, παρερμηνευμένης όπως άλλωστε και ο λυρικός δημιουργός του Ζαρατούστρα, με κάποιον κοινό και φτωχό προφήτη του Σοσιαλισμού- τη σχολή της δειλίας. Ή ακόμα και έναν ακατανίκητο και αξεπέραστο Εικονοκλάστη όπως είναι ο Μαρξ Στίρνερ, τον θεωρούν σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο εκτεθειμένο στους φρενήρεις θιασωτές του κομμουνισμού, ε τότρ ναι, μπορεί να κάνει κάποιος μια ειρωνική γκριμάτσα με τα χείλη του αλλά κατόπιν πρέπει να εξεγερθεί αποφασιστικά προκειμένου να υπερασπιστεί και να επιτεθεί, εφόσον νιώθει Ατομικιστής από την αρχή ως το τέλος, δε μπορεί να ανέχεται να βρίσκεται έστω και στο ελάχιστο μπερδεμένος μέσα στους αδαείς κόλπους ενός νοσηρού βελάζοντος κοπαδιού.

Η Ιστορία, ο Υλισμός, ο Μονισμός, ο θετικισμός και όλοι οι -ισμοί αυτού του κόσμου είναι παλιές και σκουριασμένες πληγές που δε μου χρησιμεύουν πια και δε με απασχολούν. Έχω σαν αρχή τη Ζωή και σαν τέλος το Θάνατο. Θέλω να ζήσω έντονα τη Ζωή μου για να αγκαλιάσω το Θάνατό μου.

Εσείς περιμένετε την Επανάσταση! Ας είναι! Η δική μου έχει ξεκινήσει προ καιρού! Όταν θα είστε έτοιμοι- Θεέ μου τι μεγάλη αναμονή!- δε θα μου προκαλεί αποστροφή το να μοιραστώ μαζί σας ένα μέρος δρόμου.

Άλλα όταν θα σταματήσετε, εγώ θα συνεχίσω την τρελή και θριαμβευτική μου πορεία προς τη μεγαλειώδη και υπέρτατη κατάκτηση του Τίποτα!

Κάθε κοινωνία που θα φτιάξετε θα ‘χει τα όρια της και στα όρια της θα δρουν οι ηρωικοί και αναμαλλιασμένοι τυχοδιώκτες, με την παρθένα και άγρια σκέψη τους, που ξέρουν να ζούνε μονάχα, ετοιμάζοντας αδιάλειπτα νέες και τρομερές εξεγερσιακές εκρήξεις.

Εγώ θα είμαι μεταξύ αυτών!

Και μετά από μένα, όπως και πριν από μένα, θα υπάρχουν πάντα αυτοί που θα λένε στους ανθρώπους: “‘Εξεγερθείτε εσείς οι ίδιοι, όχι τόσο εναντίον των θεών σας ή των ειδώλων σας: ανακαλύψτε μέσα σας ότι υπάρχει και είναι κρυμμένο: φέρτε τα στο φως: αποκαλυφτείτε!”. Είναι η στιγμή που ο κάθε άνθρωπος ανασκαλεύοντας μέσα του, βγάζει ότι μυστηριωδώς ήταν κρυμμένο, σαν μια σκιά που κρύβει από τις ακτίνες του Ήλιου κάθε τύπο ζωντανής Κοινωνίας!

Κάθε Κοινωνία τρέμει όταν η περιφρονητική αριστοκρατία των Τυχοδιωκτών, των Μοναδικών, των Απροσπέλαστων, των Κυρίαρχων του Ιδεώδους και των κατακτητών του Τίποτα αψηφώντας τα πάντα προχωρά. Εμπρός, λοιπόν, ω Εικονοκλάστες, εμπρός!

“Ήδη ο ουρανός που είναι κυριευμένος από προαίσθημα κρύβεται και σιωπά!”

Άρκολα, Ιανουάριος 1920

Έργο του Renzo Novatore, που δημοσιεύτηκε από το Iconoclasta, στην Πιστόια, στις 15/01/1920.

Ιταλία, Ρώμη: Τόσο όμορφο όσο τα χριστούγεννα στις φλόγες

Ρώμη – 01.00 τη νύχτα της 26ης Δεκέμβρη

Έχοντας μπουχτίσει απ’ την τόση καλοσύνη και υποκρισία, τη νύχτα μεταξύ 25 και 26 Δεκέμβρη, σκοπίμως πυρπόλησα το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο πάρκο υδραγωγείου στην περιοχή Torpignattara της Ρώμης.

Το έπραξα ώστε να διαταράξω μια μέρα που καλύπτει πίσω απ’ το χαρωπό και γιορτινό της προσωπείο τον όλεθρο και την εκμετάλλευση που συνεπάγεται ο καταναλωτισμός σ’ ολάκερο τον κόσμο.

Έδρασα κατά μόνας, διότι πιστεύω πως είναι ζήτημα ατομικής δέσμευσης για κάθε άτομο που θέλει να μετατρέψει το μίσος του για την καταπίεση σε δράση, να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά τους φόβους του, διαρκώς γοητευόμενο απ’ την επίθεση, πολλαπλασιάζοντας τις δράσεις μέσω της υλικής σύγκρουσης, και οξύνοντας τις επιθετικές του ικανότητες. Έδρασα ώστε να εκτονώσω εγωιστικά το μίσος μου γι’ αυτήν την κοινωνία, η οποία βασίζεται στην εξουσία και στη συστηματική καταστροφή των φυσικών οικοσυστημάτων.

Γράφω ώστε να συνεισφέρω, τόσο με τα λόγια μου όσο και με τις δράσεις μου, στον διάλογο που επικρατεί εντός του σύνθετου αναρχικού γαλαξία · διότι, αν κάποιες φορές “οι δράσεις μιλούν από μόνες τους”, πολλές άλλες φορές οι προθέσεις κι οι αντιλήψεις από πίσω τους δεν ξεπροβάλλουν ξεκάθαρα, με αποτέλεσμα να αποκρύπτονται, να παραποιούνται ή να παρεξηγούνται από τα διάφορα όργανα αποκατάστασης. Γράφω ώστε να μην αυτο-αποκρύπτεται ο κοινωνικός πόλεμος πίσω απ’ τη ρητορική των ανώνυμων επιθέσεων που “ανήκουν σε όλους”.

Εν μέρει, επιθυμούσα να στείλω με αυτή τη μικρή φωτιά ένα πύρινο σινιάλο αλληλεγγύης στους Χιλιανούς και Έλληνες αναρχικούς. Οι πρόσφατες εμπειρίες τους μας διδάσκουν, αν ακόμη υπάρχει η ανάγκη, πως όπου υπάρχει αγώνας, όπου υπάρχει εξέγερση, πάντα θα υφίσταται και καταστολή απ’ την εξουσία, και πως καθείς οφείλει να είναι έτοιμος να την αντιμετωπίσει και να έχει το σθένος να ωθήσει τη σύγκρουση στις έσχατες συνέπειές της.

Ενάντια στην ανάπλαση και τον εξευγενισμό των γειτονιών, ενάντια στους καλούς πολίτες και στον ακτιβισμό τους κόντρα στην υποβάθμιση που, από προνομιακή θέση, θέτει σε κίνηση διαδικασίες που αποσκοπούν στην ολοένα και μεγαλύτερη περιθωριοποίηση όσων βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Ξεχύνουμε τη σύγκρουση και την υποβάθμιση στους δρόμους, τους οποίους θα ποθούσαν ειρηνευμένους και υποκείμενους στη λογική της ασφάλειας και του κέρδους.

Σε αλληλεγγύη με τους έγκλειστους και τις έγκλειστες των επιχειρήσεων Scripta Manent και Panico. Εμπρός συντρόφια, ο πόλεμος συνεχίζεται!

Για τον Manu και τον Juan, για τον Peppe που βρίσκεται σε απομόνωση, για τον Davide που κατηγορείται με το άρθρο 270bis (ανατρεπτική οργάνωση με σκοπό την τρομοκρατία και την υπονόμευση της δημοκρατικής τάξης), για τον Stecco που μετήχθη πρόσφατα, για τον Beppe, τη Nat, τον Madda, τον Leo, και τον Mauro.

Για τα τέσσερα συντρόφια που βρίσκονται υπό ειδική επιτήρηση. Ας είναι η αλληλεγγύη πλατιά κι επιθετική!

Για τις έγκλειστες και τους έγκλειστους στις ελληνικές, τις ρωσικές, τις χιλιάνικες, τις γερμανικές και τις γαλλικές φυλακές, για τη Lisa που βρίσκεται έγκλειστη στην Ισπανία, για όλες και όλους όσους βρίσκουν τους εαυτούς τους έγκλειστους, όπου κι αν βρίσκονται.

Για εκείνες και εκείνους που συνεχίζουν να σαμποτάρουν την ειρήνη του Κράτους και του κεφαλαίου!

Ενάντια στον καπιταλισμό και τις καταναλωτικές του φιέστες.
Για το τέλος της εκμετάλλευσης όλων των ανθρώπων, των ζώων και της γης.
Για την ολική απελευθέρωση!

Για ένα μαύρο 2020, για τον καπνό απ’ τις φλόγες και για νύχτες αγριεμένες!
Ο πυρσός είν’ ακόμη αναμμένος, ζήτω η αναρχία!

κάποιο κακόβουλο άτομο του elf

Πηγή: insuscettibilediravvedimento.noblogs.org

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Εμίλ Αρμάν: Μίνι εγχειρίδιο του Ατομικιστικού Αναρχισμού

I

Το να είσαι αναρχικός σημαίνει να αρνείσαι την εξουσία και να απορρίπτεις την οικονομική απόρροιά της: την εκμετάλλευση — και αυτήν σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο αναρχικός επιθυμεί να ζήσει χωρίς θεούς ή αφέντες· χωρίς πάτρονες ή διευθυντές· ά-νομα, χωρίς νόμους και προκαταλήψεις· ανήθικα, χωρίς υποχρεώσεις και συλλογικά ήθη. Θέλει να ζει ελεύθερα, να ζει τη δικιά του συγκεκριμένη αντίληψη της ζωής. Στο βάθος της καρδιάς του, είναι πάντοτε αντικοινωνικός, ένας ατίθασος, ένας παρείσακτος, περιθωριακός, η εξαίρεση, ένας απροσάρμοστος. Και μολονότι μπορεί να είναι υποχρεωμένος να ζει σε μια κοινωνία η σύνθεση της οποίας είναι αποκρουστική για το ταπεραμέντο του, είναι σαν να έχει κατασκηνώσει σε ξένη χώρα. Αν κάνει στο περιβάλλον του αναπόφευκτες παραχωρήσεις — πάντοτε με την πρόθεση να τις πάρει πίσω — προκειμένου να αποφύγει να ρισκάρει ή να θυσιάσει τη ζωή του βλακωδώς ή άσκοπα, είναι επειδή τις βλέπει ως όπλα για την άμυνά του στον αγώνα για την ύπαρξη. Ο αναρχικός εύχεται να ζήσει τη ζωή του, όσο πληρέστερα γίνεται, ηθικά, διανοητικά, οικονομικά, χωρίς να νοιάζεται για τον υπόλοιπο κόσμο, τους εκμεταλλευτές ή τους εκμεταλλευόμενους· χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει ή να εκμεταλλευτεί άλλους, αλλά έτοιμος να απαντήσει με όλα τα μέσα εναντίον οποιουδήποτε θελήσει να παρέμβει στη ζωή του ή να τον αποτρέψει απ’ το να εκφράσει τη σκέψη του γραπτώς ή προφορικώς.

Ο αναρχικός έχει για εχθρό του το Κράτος και όλους τους θεσμούς που τείνουν να διατηρούν ή να διαιωνίζουν τον ασφυκτικό κλοιό τους γύρω από το άτομο. Δεν υπάρχει πιθανότητα συμφιλίωσης μεταξύ του αναρχικού και οποιασδήποτε μορφής κοινωνίας βασισμένης στην εξουσία, είτε αυτή εκπορεύεται από ένα δικτάτορα, από μια αριστοκρατία ή από μια δημοκρατία. Κανένα κοινό έδαφος μεταξύ του αναρχικού και οποιουδήποτε περιβάλλοντος κυβερνιέται απ’ τις αποφάσεις της πλειοψηφίας ή τις επιθυμίες μιας ελίτ. Ο αναρχικός πολεμάει για τον ίδιο λόγο την Κρατικά παρεχόμενη εκπαίδευση και αυτήν που μοιράζεται από την Εκκλησία. Είναι ο αντίπαλος των μονοπωλίων και των προνομίων, είτε αυτά είναι διανοητικής, ηθικής ή οικονομικής τάξεως. Με μια λέξη, είναι ο ασυμβίβαστος ανταγωνιστής κάθε πολιτεύματος, κάθε κοινωνικού συστήματος, κάθε κατάστασης πραγμάτων που συνεπάγεται την κυριαρχία του ανθρώπου ή του περιβάλλοντος πάνω στο άτομο και την εκμετάλλευση του ατόμου από ένα άλλο ή από την ομάδα.

Το έργο του αναρχικού είναι πάνω απ’ όλα ένα έργο κριτικής. Ο αναρχικός προχωρεί, σπέρνοντας την εξέγερση ενάντια σε ό,τι καταπιέζει, εμποδίζει, αντιτίθεται στην ελεύθερη ανάπτυξη της ατομικής ύπαρξηςΕίναι της άποψης πρωτίστως να απαλλάξει το μυαλό από προκατειλημμένες ιδέες, να απελευθερώσει ταπεραμέντα που έχουν αλυσοδεθεί από το φόβο, να προκαλέσει νοοτροπίες να απελευθερωθούν απ’ την κοινή γνώμη και τις κοινωνικές συμβάσεις· γι’ αυτό ο αναρχικός θα ωθήσει όλους τους ελθόντες να πορευτούν μαζί του για να επαναστατήσουν πρακτικά εναντίον της νομοτέλειας του κοινωνικού περιβάλλοντος, να επιβεβαιωθούν ατομικά, να λαξεύσουν το εσώτερό τους άγαλμα, να καταστήσουν τον εαυτό τους, όσο το δυνατόν περισσότερο, ανεξάρτητο απ’ το ηθικό, πνευματικό και οικονομικό περιβάλλον. Θα παροτρύνει τον αδαή να διδάξει τον εαυτό του, τον απαθή να αντιδράσειτον αδύναμο να γίνει δυνατόςτον καμπουριασμένο να ορθώσει το ανάστημά του. Θα ωθήσει τους πτωχά προικισμένους και λιγότερο ικανούς να βγάλουν απ’ τον εαυτό τους όλους τους δυνατούς πόρους και να μην στηρίζονται σε άλλους.

Άβυσσος χωρίζει τον αναρχισμό απ’ το σοσιαλισμό σε αυτές τις διαφορετικές εκτιμήσεις, συμπεριλαμβανομένου του συνδικαλισμού.

Ο αναρχικός τοποθετεί στη βάση όλων των αντιλήψεων της ζωής του: την ατομική πράξη. Και αυτός είναι ο λόγος που πρόθυμα αποκαλεί τον εαυτό του αναρχικόατομικιστική.

Δεν πιστεύει ότι όλα τα δεινά απ’ τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι προέρχονται αποκλειστικά απ’ τον καπιταλισμό ή την ατομική ιδιοκτησία. Πιστεύει ότι οφείλονται κυρίως στην προβληματική νοοτροπία των ανθρώπων, λαμβανομένου ως μπλοκ. Υπάρχουν αφεντικά επειδή υπάρχουν δούλοι και οι θεοί συντηρούνται επειδή κάποιοι πιστοί γονατίζουνΟ ατομικιστικής αναρχικός χάνει το ενδιαφέρον του σε μια βίαιη επανάσταση που έχει ως στόχο το μετασχηματισμό του τρόπου κατανομής των προϊόντων με την κολεκτιβιστική ή κομμουνιστική έννοιαη οποία μόλις και μετά βίας θα επέφερε μια αλλαγή στη γενική νοοτροπία και η οποία δεν θα προκαλούσε καθόλου τη χειραφέτηση της ατομικής ύπαρξης. Σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς στο οποίο κάποιος θα ήταν τόσο εξαρτημένος όσο σήμερα στην καλή θέληση του περιβάλλοντος: θα έβρισκε τον εαυτό του τόσο φτωχό, τόσο δυστυχισμένο όσο τώρα· αντί να είναι κάτω απ’ την εποπτεία της σημερινής μικρής καπιταλιστικής μειοψηφίας, θα κυριαρχούνταν από το οικονομικό σύνολο. Τίποτα δεν θα ανήκε σωστά σ’ αυτόνΘα ήταν παραγωγός, καταναλωτής, βάλε λίγο ή πάρε κάτι απ’ το σωρό, αλλά ποτέ δεν θα ήταν αυτόνομος.

II

O ατομικιστής-αναρχικός διαφοροποιείται απ’ τον αναρχικό-κομμουνιστή κατά την έννοια ότι θεωρεί (εκτός απ’ την ιδιοκτησία σε ορισμένα αντικείμενα απόλαυσης που έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα) την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και της ελεύθερης διάθεσης του προϊόντος ως τη βασική εγγύηση για την αυτονομία του ατόμου. Εξυπακούεται ότι η ιδιοκτησία περιορίζεται στην πιθανότητα του να βάλει στη δούλεψη (ατομικά, ανά ζευγάρια, ανά οικογενειακές ομάδες, κλπ.) την έκταση του εδάφους ή τις μηχανές παραγωγής που είναι απαραίτητες για τις ανάγκες της κοινωνικής ενότητας· υπό τον όρο, για τον ιδιοκτήτη, να μην τις μισθώσει στον οποιονδήποτε ή να μην καταφεύγει στο να ρίχνει τη βελτίωσή τους σε κάποιον στην υπηρεσία του.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν σκοπεύει πια να ζει με κάθε κόστος, όπως ο ατομικιστής, απ’ το να ζει σύμφωνα με κανόνες, υπό την προϋπόθεση ότι ένα πιάτο φαί είναι εξασφαλισμένο, ο ρουχισμός σίγουρος και η κατοικία εγγυημένη.

Η ατομικιστικήςαναρχικός, εξάλλου, δεν διεκδικεί κανένα σύστημα που θα δέσμευε το μέλλον. Αξιώνει να θέσει τον εαυτό του σε κατάσταση νόμιμης άμυνας σχετικά με οποιαδήποτε κοινωνική ατμόσφαιρα (Κράτος, κοινωνία, περιβάλλον, ομαδοποίηση, κλπ.) που θα επέτρεπε, θα αποδεχόταν, θα διαιώνιζε, θα ενέκρινε ή θα καθιστούσε δυνατή:

α) την υποταγή στο περιβάλλον του ατομικού όντος, τοποθετώντας το αυτό σε μια κατάσταση εμφανούς κατωτερότητας απ’ τη στιγμή που δεν μπορεί να συμπεριφερθεί με το συλλογικό σύνολο ως ίσος προς ίσον, δύναμη με δύναμη·

β) την υποχρέωση (σε οποιονδήποτε τομέα) της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, του συνεταιρίζεσθαι·

γ) τη στέρηση της ατομικής και αναπαλλοτρίωτης κατοχής των μέσων παραγωγής και της πλήρους και απεριόριστης διάθεσης του προϊόντος·

δ) την εκμετάλλευση του οποιουδήποτε από κάποιον απ’ τους συντρόφους του, που θα τον έκανε να μοχθήσει για λογαριασμό του και προς όφελός του·

ε) τη μονοπώληση, δηλ. την πιθανότητα για ένα άτομο, ένα ζευγάρι, μια οικογενειακή ομάδα να κατέχει περισσότερα απ’ ό,τι είναι απαραίτητα για την κανονική της συντήρηση·

στ) το μονοπώλιο του Κράτους ή κάθε εκτελεστικής μορφής που το αντικαθιστά, δηλαδή την παρέμβασή τηςστο ρόλο του ως συγκεντρωτιστής, διαχειριστής, διευθυντής, οργανωτήςστις σχέσεις μεταξύ των ατόμων, σε οποιονδήποτε τομέα·

ζ) το δάνειο με τόκο, τοκογλυφία, επικαταλλαγή, συναλλαγή, κληρονομιά, κ.λπ., κ.λπ.

ΙΙΙ

O ατομικιστικήςαναρχικός κάνει «προπαγάνδα» προκειμένου να επιλέξει ατομικιστικέςαναρχικές διαθέσεις που θα έπρεπε να έχει, για να καθορίσει τουλάχιστον μια πνευματική ατμόσφαιρα ευνοϊκή στην εμφάνισή τους. Μεταξύ ατομικιστώναναρχικών οι σχέσεις είναι εδραιωμένες με βάση την «αμοιβαιότητα». Η «συντροφικότητα» είναι ουσιαστικά ατομικής τάξεως, ποτέ δεν επιβάλλεται. Ο «σύντροφος» που τον ικανοποιεί ατομικά να συναναστραφεί, είναι κάποιος που κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια προκειμένου να αισθάνεται ότι ζει, που παίρνει μέρος στην προπαγάνδα του της εκπαιδευτικής κριτικής και της επιλογής των προσώπων· που σέβεται την επιλογή υπάρξεως του καθενός, μην εμποδίζοντας την ανάπτυξη εκείνων που προοδεύουν μαζί του και εκείνων που τον αγγίζουν πιο στενά.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν είναι ποτέ ο δούλος κάποιου τύπουφόρμουλας ή ενός αποδεκτού μηνύματος. Αναγνωρίζει μονάχα απόψεις. Προτείνει μονάχα θέσεις. Δεν επιβάλλει ένα τέλος στον εαυτό του. Αν υιοθετεί μια μέθοδο ζωής σε κάποια μικρή λεπτομέρεια, είναι για να εξασφαλίσει περισσότερη ελευθερία, περισσότερη ευτυχία, περισσότερη ευημερία, αλλά επ’ ουδενί για να θυσιάσει τον εαυτό του. Και την τροποποιεί, και τη μεταμορφώνει όταν του φαίνεται ότι εξακολουθώντας να παραμένει πιστός σ’ αυτήν θα μείωνε την αυτονομία του. Δεν θέλει να αφήσει τον εαυτό του να κυριαρχείται από αρχές που καθορίζονται a priori· είναι μονάχα a posteriori, απ’ τις εμπειρίες του, που βασίζει τους κανόνες συμπεριφοράς του, μολαταύτα οριστικές, πάντοτε υποκείμενες στις τροποποιήσεις και τους μετασχηματισμούς που η καταγραφή νέων εμπειριών μπορούν να εγγράψουν, και στην αναγκαιότητα απόκτησης νέων όπλων στον αγώνα του ενάντια στο περιβάλλον — χωρίς να κάνει ένα απόλυτο a priori.

Ο ατομικιστικήςαναρχικός δεν λογοδοτεί ποτέ σε κανέναν άλλον πέρα απ’ τον εαυτό του για τις πράξεις και τις χειρονομίες του.

Ο ατομικιστικήςαναρχικός θεωρεί τη συναναστροφή μονάχα ως ένα τελεσφόρο, ένα προσωρινό. Γι’ αυτό, θέλει να συναναστρέφεται μονάχα σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης αλλά πάντοτε σε εθελοντική βάση. Και επιθυμεί μονάχα να συμβάλλεται, σε γενικές γραμμές, για σύντομο χρονικό διάστημα, θα είναι πάντα κατανοητό ότι κάθε συμβόλαιο μπορεί να ακυρωθεί απ’ τη στιγμή που βλάπτει ένα απ’ τα συμβαλλόμενα μέρη.

Ο ατομικιστήςαναρχικός δεν απαγορεύει καμιά αποφασισμένη σεξουαλική ηθική. Είναι στο χέρι του καθενός να καθορίσει τη σεξουαλική, συναισθηματική ή αισθηματική του ζωή, τόσο για το ένα φύλο όσο και για το άλλο. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι σε προσωπικές σχέσεις μεταξύ αναρχικών διαφορετικών φύλων ούτε η βία ούτε ο περιορισμός λαμβάνουν χώρα. Πιστεύει ότι η οικονομική ανεξαρτησία και η δυνατότητα τού να είναι μητέρα όπως επιθυμεί είναι οι αρχικές συνθήκες για τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Ο ατομικιστήςαναρχικός θέλει να ζει, θέλει να είναι σε θέση να εκτιμά τη ζωή ατομικά, ζωή θεωρούμενη σε όλες της τις εκφάνσεις. Παραμένοντας κύριος στο μεταξύ της βούλησής του, λαμβάνοντας υπόψη τόσους πολλούς υπηρέτες που τίθονται στη διάθεση του «εαυτού» του οι γνώσεις του, οι ικανότητές του, οι αισθήσεις του, τα πολλαπλά όργανα αντίληψης του σώματός του. Δεν είναι δειλός, αλλά δεν θέλει να μειώνει τον εαυτό του. Και ξέρει καλά ότι εκείνος που επιτρέπει στον εαυτό του να καθοδηγείται απ’ τα πάθη του ή να κυριαρχείται απ’ τις αρεσκείες του είναι δούλος. Θέλει να διατηρεί «την κυριότητα του εαυτού» προκειμένου να οδηγεί προς τις περιπέτειες στις οποίες η ανεξάρτητη έρευνα και η ελεύθερη μελέτη τον οδηγούν. Θα συνιστούσε πρόθυμα μια απλή ζωή, την αποκήρυξη του ψεύτικου, της υποδούλωσης, των άχρηστων αναγκών· την αποφυγή των μεγάλων πόλεων· μια λογική διατροφή και σωματική υγιεινή.

O ατομικιστήςαναρχικός θα ενδιαφερθεί για τις συναναστροφές που συγκροτούνται από συγκεκριμένους συντρόφους με σκοπό να τους σχίσει απ’ την εμμονή σε ένα περιβάλλον που τους αηδιάζει. Η άρνηση της στρατιωτικής θητείας, ή της πληρωμής των φόρων θα έχει όλη του τη συμπάθεια· ελεύθερες ενώσεις, μονές ή πολλαπλές, σαν διαμαρτυρία εναντίον των κοινών ηθών· ιλλεγκαλισμός ως βίαια ρήξη (και με ορισμένες επιφυλάξεις) με την οικονομική σύμβαση που έχει επιβληθεί δια της βίας· αποχή από κάθε ενέργεια, από κάθε δουλειά, από κάθε λειτουργία που σχετίζεται με τη διατήρηση ή την εδραίωση του επιβεβλημένου πνευματικού, ηθικού ή οικονομικού καθεστώτος· ανταλλαγή ζωτικών προϊόντων μεταξύ ατομικιστώναναρχικών ιδιοκτητών των αναγκαίων μηχανών παραγωγής, μακριά από κάθε καπιταλιστικό μεσάζοντα· κ.λπ., είναι πράξεις εξέγερσης σύμφωνες ουσιαστικά με το χαρακτήρα του ατομικιστικούαναρχισμού.

Μετάφραση: Αιχμή

Πηγή: aixmh

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ: Γράμμα σ’ένα Χιλιανό

Ο σύντροφος Γκουστάβο Ροντρίγκεζ μας έστειλε προς δημοσιοποίηση στην Ελλάδα το κείμενο-ανάλυση του το οποίο μεταφράσαμε και επιμεληθήκαμε στην ελληνική γλώσσα. Ο Ροντρίγκεζ, για όσους/ες δεν γνωρίζουν, είναι ένας πολύ γνωστός για τη θεωρία και τη δράση του Μεξικανός σύντροφος στους αναρχικούς κύκλους της Λατινικής Αμερικής. Εμείς από την πλευρά μας, σαν Έλληνες αναρχικοί, θεωρούμε δεδομένης της συγκυρίας των διεθνών εξεγερσιακών γεγονότων που συνταράσσουν τον πλανήτη τους τελευταίους μήνες, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα της Χιλής- την αναλυτική προσέγγιση του συντρόφου σημαντική, λόγω της αυστηρά κριτικής αναρχικής θεώρησης του μιας σειράς ζητημάτων τα οποία άπτονται των σημερινών δυνατοτήτων και προοπτικών της εξέγερσης σημαντικών τμημάτων των αποκλεισμένων, σε διεθνές επίπεδο. Πιστεύουμε ότι η δουλειά του συμβάλει αποφασιστικά στην διερεύνηση και την εξαγωγή χρήσιμων πρακτικών συμπερασμάτων ως προς αυτή την κατεύθυνση.
Για την μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου Νίκος Νικάνορας.


ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΙΛΙΑΝΟ

Στον Χοακίν Γκαρθία Τσανκς και στο Μαρτσέλο Βιλλαροέλ Σεπούλβεδα, συντρόφους και συνομώτες.

“…κάθε επαναστατική θέση αντλεί τη δύναμη της της από την κρυφή πεποίθηση ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει”

Τζορτζ Όργουελ , ο δρόμος προς το Βάϊγκαν Πάιρ

“Αλίκη: Πόσο θα διαρκέσει για πάντα;

Άσπρο κουνέλι: Μερικές φορές μονάχα μια στιγμή”

Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

Οι άσχημες κοινωνικές συνθήκες είναι το καινούριο σημείο αφετηρίας της θυελλώδους λαϊκής διαμαρτυρίας που απλώνεται από άκρο σε άκρο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Αλγερία, Ιράκ, Αϊτή, Λίβανος, Καταλονία, Ισημερινός, Βολιβία και Χιλή είναι οι εφήμεροι πρωταγωνιστές των πολύμορφων αστικών εξεγέρσεων που ταρακουνούν τον κόσμο.

Παρότι είναι βέβαιο ότι αυτές οι διαδεδομένες διαμαρτυρίες αντλούν τη καταγωγή τους από ιδιαίτερους επικρουστήρες που τις εξηγούν (ειδικά το Χονγκ Κονγκ και η Καταλονία, με τις ανεξαρτησιακές τους αξιώσεις), θα ήταν αφελές να σκεφτούμε ότι όλη αυτή η συσσωρευμένη οργή δεν είναι διασυνδεμένη. Η αύξηση των τιμών στα αγαθά και στις υπηρεσίες, προστιθέμενη στην οικονομική λιτότητα- με την επακόλουθη απώλεια θέσεων εργασίας και την άνιση οικονομική επιβίωση στο βαθμό που η παγκόσμια ανάπτυξη επιβραδύνεται- είναι ο κοινός παρανομαστής του μεγαλύτερου μέρους αυτών των κινητοποιήσεων.

Παρόλα αυτά, είναι αναμφισβήτητο ότι αυτές οι διαμαρτυρίες έχουν σαν κοινό στοιχείο επίσης μια άλλη μεγάλη στιγμή που προσπερνά ευρέως την οικονομικίστικη ανάλυση και που πολύ βολικά δεν αποτελεί αντικείμενο επεξεργασίας από πλευράς των μέσων μαζικής αποχαύνωσης και που σκόπιμα διαφεύγει επίσης από την ανάλυση των πολιτολόγων και των απολογητών της κυριαρχίας : τον αντικυβερνητικό σπασμό τους, την απέχθεια εναντίον οποιουδήποτε κυβερνά και ενάντια σε όλα τα πολιτικά κόμματα οποιασδήποτε απόχρωσης. Ένα χαρακτηριστικό που επιβάλει την απουσία αρχηγών και /ή διευθυνόντων, και διευκολύνει την εφήμερη συγκεκριμενοποίηση της αναρχίας.

Χωρίς αμφιβολία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της τελευταίας ανταγωνιστικής συναρμολόγησης, διεγείρουν a priori πολλούς αναρχικούς/ες συντρόφους/ισσες, που συνεχίζουν αναλύοντας τα συμβάντα διαμέσου του φακού της ιδεολογίας να παραμένουν στρατοπεδευμένοι μέσα σε σκληρωτικά παραδείγματα που ανάγονται στον 19ο αιώνα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο φονικό για τις ιδεολογίες από την ίδια την πραγματικότητα.

Προφανώς εκείνο το παλιό μοντέλο της αναρχικής κοινωνίας που εμφανίζονταν θετικά αξιολογημένη, σαν ένα πρωτότυπο κοινωνίας, σαν ένα σχέδιο αλλαγής συνοδευόμενο από μια αντίστοιχη πρακτική, δεν είναι πλέον δυνατό να επαναληφθεί στις ημέρες μας.

Όπως με εύστοχο τρόπο παρατήρησε ο σύντροφος Αλφρέντο Μπονάνο σε μια από τις διαλέξεις του που έγιναν πριν από μερικά χρόνια στην Αθήνα, με τίτλο “ Η καταστροφή της εργασίας” : “ Το πρώτο πράγμα που πρέπει να βγάλουμε από το μυαλό μας είναι να σκεφτούμε ότι στο μέλλον, επίσης και στην πιθανότητα υλοποίησης της ίδιας της επανάστασης, θα υπάρξει κάτι που να μπορέσουμε να το κληρονομήσουμε από το κράτος και το κεφάλαιο. Θυμάστε τις παλιές αναλύσεις των συντρόφων πριν από είκοσι, τριάντα χρόνια, όταν θεωρούνταν εφικτό ότι διαμέσου της επαναστατικής απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής από τα χέρια των καπιταλιστών και της παράδοσής τους στα χέρια των προλετάριων-κατάλληλα εκπαιδευμένων στην αυτοδιαχείριση-θα μπορούσε να δημιουργηθεί η καινούρια κοινωνία; Αυτό το πράγμα δεν είναι πλέον δυνατό”.

Σήμερα δεν ανταποκρινόμαστε στις συνθήκες ούτε με τον πολλαπλασιασμό των αυθόρμητων εξεγέρσεων ούτε με την γενική απεργία ούτε με τον θρίαμβο της κοινωνικής επανάστασης ούτε με την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και την αντιστροφή των πυραμιδοειδών δομών της κυριαρχίας έτσι ώστε οι αυτοδιαχειριστικές και ελευθεριακές συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης να υλοποιηθούν σαν άμεση δυνατότητα.

Όμως δεν μπορούμε να περιοριστούμε στην επισήμανση ότι οι παλιού τύπου αγώνες δεν είναι πλέον χρήσιμοι στις ημέρες μας. Βρισκόμαστε εκ νέου με την ίδια παντοτινή ανικανότητα να μπορέσουμε να διασχίσουμε τη γραμμή και να περάσουμε για πάντα από την άλλη πλευρά. Γινόμαστε ανήμποροι να εγκαταλείψουμε τον αδιέξοδο δρόμο που μας επιβάλει η εξουσία, να απελευθερωθούμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς, να καθαρίσουμε το δρόμο και να εγκαταλείψουμε οριστικά τον συνηθισμένο κύκλο. Κατά συνέπεια μας χρειάζεται να επανεξετάσουμε ενδελεχώς την ιστορική μας αποσκευή, να πετάξουμε τις σάπιες σανίδες που διαβρώθηκαν από τον χρόνο και να τις αντικαταστήσουμε με φρέσκο και στιβαρό ξύλο.

Έχουμε σαν άμεση αποστολή να αναστοχαστούμε την αναρχία. Ή να σκεφτούμε ενάντια στη σκέψη. Να αντιστρέψουμε τα διαγράμματα. Η σκέψη-μας υπενθυμίζει ο Ντελέζ από την κόλαση-συνίσταται στο να: “συνδέουμε κάθε φορά ένα βέλος στο ίδιο…. μμμμ!”.

DEJA VU

Για όσους ήμασταν έφηβοι εκείνο τον εικονικό χρόνο το 1968-και για αυτούς που ήταν μεγαλύτεροι και τον βίωσαν ρίχνοντας κομπολόγια ή μέσα σε πιο επικίνδυνες συνθήκες- οι σημερινές πληθωρικές εξεγέρσεις μας φαίνονται ένα “Deja vu”, δηλαδή μας προκαλούν εκείνη την αίσθηση του “ήδη βιωμένου” γεγονότος, της ιστορίας που επαναλαμβάνεται, κάτι το οποίο αντιμετωπίσαμε σαν εμπειρία στο παρελθόν.

Πράγματι, οι μαζικού χαρακτήρα κινητοποιήσεις δεν είναι καινούριες . Και οι μαζικές διαδηλώσεις με αφετηρία τον Μάη του ‘68 επίσης υπήρξαν πολύμορφες και διαμόρφωσαν ένα κίνημα εξισωτικού και αντιεξουσιαστικού περιεχομένου-που δεν είχε ποτέ προβλεφθεί και ακόμη λιγότερο προωθήθηκε από πλευράς των εκκλησιών του επίσημου αναρχισμού εκείνης της εποχής- το οποίο εκτροχιάστηκε από τις πολιτικές και τις οικονομικές συνισταμένες που το γέννησαν δίνοντας με τη σειρά του ζωή σε μια πολιτισμική κρίση που εξανάγκασε σε θέση ρουά-ματ την καταναλωτική κοινωνία της πειθαρχίας και ήταν προάγγελος της κρίσης του καπιταλιστικού κόσμου της δεκαετίας του εβδομήντα και του ξηλώματος του κοινωνικού κράτους.

Μετά ακολούθησαν οι διαμαρτυρίες-εξίσου πολύμορφες-ενάντια στον πόλεμο στη χερσόνησο της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη). Κατόπι ήλθε ο ιταλικός Μάης του ‘77, ακολουθούμενος από τις διαδηλώσεις ενάντια στα πυρηνικά όπλα και την τεχνολογία και τις κινητοποιήσεις ενάντια στη αποκαλούμενη “παγκοσμιοποίηση” σε διεθνές επίπεδο (Σηάτλ, Ουάσιγκτον, Πράγα, Κεμπέκ, Γένοβα, Θεσσαλονίκη, Βαρσοβία, Γκουνταλαχάρα) που διήρκεσαν μέχρι το 2004. Σε πιο πρόσφατη ημερομηνία είδαμε την εξέλιξη των μαζικών κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων που προωθήθηκαν από πλευράς του κινήματος 15-Μ, που βαπτίστηκε επίσης σαν “κίνημα των αγανακτισμένων”(2011-2015) στο Ισπανικό κράτος και, επίσης το αντίγραφο του, το κίνημα Occupy Wall Street (του 2011-2012)! Έτσι όπως ακριβώς και τις διαμαρτυρίες στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα καθώς και αυτές που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα Nuit debout a Paris και, ακόμη πιο πρόσφατα, αυτές που πραγματοποιήθηκαν από τους “Los chalecos amarillos”.

Παρόλο το πνεύμα αμφισβήτησης που τις εμψύχωσε και τον διάχυτο εκδηλωμένο αυθορμητισμό τους όλες αυτές οι κινητοποιήσεις (χωρίς εξαιρέσεις) εξάντλησαν τον αγέρωχο και ανυπότακτο χαρακτήρα τους αναδημιουργώντας τη μαρξιστική διαλεκτική της συντακτικής εξουσίας και κατέληξαν πιασμένες μέσα στους μηχανισμούς σύλληψης του συστήματος κυριαρχίας. Όπως μας υπενθυμίζει ο σύντροφος Μπονάνο : “Η μηχανή του ‘68 παρήγαγε τα καλύτερα στελέχη του καινούριου τεχνο-γραφειοκρατικού κράτους”. Να λοιπόν η θαυμάσια ικανότητα ενσωμάτωσης των κοινωνικών κινημάτων από πλευράς των δομών κυριαρχίας σαν ανεξάντλητη πηγή της αντίδρασης.

Έτσι λοιπόν βλέπουμε τη μεταμόρφωση του “κινήματος των αγανακτισμένων” μέσα στις πλατείες του ισπανικού κράτους σε “Podemos” που ανακηρύσσεται σε προστάτη του νόμου και της τάξης στο “όνομα των ταπεινών” ! Βλέπουμε τον Σύριζα να εγκαταλείπει τις πλατείες της Αθήνας και να εφαρμόζει τις πολιτικές λιτότητας της Ε.Ε. , να μεταλλάσσεται στον πιστό τους εκτελεστή στην κυβέρνηση. Ή το κίνημα Nuit debut στη Γαλλία να απαιτεί τη θεσμοθέτηση ενός καινούριου συντάγματος και το κίνημα Occupy Wall Street να ενισχύει τις γραμμές του Μπέρνυ Σάντερς στον αγώνα δρόμου για τον Λευκό οίκο.

Στην πραγματικότητα, αφού διηγηθήκαμε τις παρελθούσες κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες, μας προκύπτει μια κάποια αμφιβολία που μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε αν πράγματι αντιλαμβανόμαστε ένα γεγονός “deja vu”, δηλαδή αν αληθινά η ιστορία επαναλαμβάνεται και αν έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτά τα γεγονότα έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν, ή πειραματιζόμαστε με μια αλλοίωση της μνήμης που μας κάνει να πιστεύουμε ότι θυμόμαστε καταστάσεις που δεν συνέβησαν ποτέ και στα αλήθεια, βρισκόμαστε μπροστά από ένα φαινόμενο που όχι μόνο δεν έχει εμφανιστεί ποτέ πριν, αλλά ούτε και κάποιος το είχε ονειρευτεί ποτέ ή το είχε απλά ακούσει.

Αν τον Μάη του ‘68 οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις εμπνεύστηκαν από την συντακτική ουτοπία-όπως ακριβώς και οι περισσότερες από τις από τις προαναφερόμενες μαζικές κινητοποιήσεις της εποχής εκείνης-είναι άλλο τόσο προφανής η απουσία ουτοπικής προοπτικής μέσα στις παρούσες κινητοποιήσεις που συνταράσσουν ολόκληρο τον κόσμο. Η οργή και η απογοήτευση δεν διαθέτουν ουτιλιταριστικά κίνητρα, ούτε πολιτικά αλλά ούτε και ιδεολογικά, είναι παράλογες, πηγαίνουν πέρα από την άρνηση της πολιτικής και αποκτούν πνοή μέσα σε μια δυστοπική δυναμική.

Αν και από ορισμένες απόψεις η διαμαρτυρία αναμιγνύεται και συγχέεται με τα αιτήματα της αποκαλούμενης “κοινωνίας των πολιτών” τα οποία ενσωματώνονται από τα κόμματα και τα συνδικάτα-πάντα έτοιμα να ανακατευτούν με την κυριαρχούσα λαϊκιστική αντίδραση-η πληθώρα του αρνητισμού που προκύπτει καθορίζει τα καταπιεσμένα πάθη και την ερωτική δύναμη της στάσης, δημιουργώντας πτητικές εξεγερσιακές υποκειμενικότητες που δίνουν ευκαιριακή πνοή στην Αναρχία, ανατρέποντας την τάξη και προκαλώντας κρίση στους μηχανισμούς σύλληψης.

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΛΗ

Από τις 18 Οκτώβρη του τρέχοντος έτους, η Χιλή έγινε το επίκεντρο της λατινοαμερικάνικης εξέγερσης, δωρίζοντάς μας πραγματικές οδομαχίες ενάντια σε μπάτσους και στρατιώτες. Μέσα σε 15 ημέρες μιας πολυετούς εξέγερσης η γενικευμένη στασιαστική φωτιά κατόρθωσε να διακόψει την βρώμικη κανονικότητα που κυριαρχούσε μέσα στη διεφθαρμένη “μετάβαση στη δημοκρατία”, έπειτα από τόσα χρόνια φασισμού που είχαν επιβληθεί με τη φωτιά και το αίμα από την στρατιωτική-επιχειρηματική δικτατορία του στρατηγού Α. Πινοσέτ.

Χωρίς αμφιβολία η γενικευμένη εξέγερση που σήμερα βιώνει η Χιλή είναι το αναντίρρητο πρόσωπο της αποθάρρυνσης, η μηδενιστική έκφραση όποιου έχει χάσει κάθε ελπίδα, η έκρηξη της αναρχικής οργής που από τις αρχές του αιώνα είχαμε προαισθανθεί μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού συγγενών ανατρεπτικών, ένα σύνολο συνενόχων και συνωμοτών με ενεργή παρουσία και διαδεδομένη πρακτική εμπειρία ανά τον κόσμο. Πέρα από τα αμέτρητα συνθήματα στους τοίχους από τις ελεύθερες γροθιές που δίνουν αναπνοή στην παρατεταμένη εξέγερση στις πόλεις του Σαντιάγκο, του Βαλπαραϊσο και της Κονσεψιόν, η συγκρουσιακότητα εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους στην περιοχή της Χιλής.

Στο Σαντιάγκο, πέρα από την κινητοποίηση 1εκατομυρίου 200χιλιάδων διαδηλωτών που έγινε είδηση σε όλα τα μίντια-με όλες τις επιπτώσεις της συμβολικής μεγαλοπρέπειας- συγκεκριμενοποιήθηκε η συνηθισμένη επίθεση ενάντια στις εικόνες της κυριαρχίας, εκτονώνοντας όλη την καταπιεσμένη οργή ενάντια στις καπιταλιστικές πολυεθνικές, καταστρέφοντας το εμπόρευμα, καίγοντας δεκάδες λεωφορεία της δημόσιας συγκοινωνίας, αυτοκίνητα και κτήρια, σαμποταρίστηκαν και κάηκαν σταθμοί του μετρό και πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες απαλλοτριώσεις σε καταστήματα και γραφεία. Συνεχίζοντας με την έφοδο ενάντια στα σύμβολα, δέχτηκε επίθεση σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις το τηλεοπτικό κανάλι TV “Mega” από πλευράς νεαρών μασκοφόρων και με εμπρηστικούς μηχανισμούς. Ένα άγαλμα προς τιμή της αστυνομίας καταρρίφθηκε στο Δήμο Μπαρνέκεα, μαζί με πολλά άλλα μνημεία-εικονογραφικά σύμβολα της κυριαρχίας-που καταστράφηκαν σε αναρίθμητες πλατείες της χώρας. Με παρόμοιο τρόπο ποτάμια από διαδηλωτές επιχείρησαν να καταλάβουν την Λα Μονέδα σε επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες, αντιμετωπίζοντας την σκληρή απάντηση του στρατού και των καραμπινιέρων. Η έφοδος ενάντια στο μέγαρο της κυβέρνησης, έγινε ο κύριος στόχος της κοινωνικής εξέγερσης, ερεθίζοντας μια κάποια αναπόληση της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων η οποία θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

Για ποιο λόγο θα έπρεπε να καταλάβουμε την Λα Μονέδα; Ο στόχος μας δεν είναι να καταλάβουμε κτήρια αλλά αντίθετα να τα κατεδαφίσουμε. Η, που είναι το ίδιο πράγμα: να αρνηθούμε την εξουσία. Δηλαδή, να καταστρέψουμε κάθε άποψη της θεσμοποιημένης εξουσίας και ταυτόχρονα να καταπνίξουμε κάθε καινούρια απόπειρα συντακτικής εξουσίας.

Από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να μας γίνει πολύ σαφές ότι οι συγκλίνουσες προσπάθειες των ελάχιστα κόκκινων και πολύ πρακτόρων της αριστεράς του κεφαλαίου, με τη λειτουργία τους περί Εθνικής Ενότητας και τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις τους στο δημοψήφισμα, για “ ένα καινούριο σύνταγμα με την υποχρεωτική συμμετοχή των πολιτών” και τον σχηματισμό μιας συντακτικής συνέλευσης ! Έτσι ακριβώς όπως και η απόπειρα χειραγώγισης από πλευράς του κινήματος Αλιέντε για ένα καινούριο Σύνταγμα! Η το απεχθές κάλεσμα του πατριωτικού μετώπου Μανουέλ Ροντρίγκεζ στους “πατριώτες στρατιωτικούς”, στους “ενσυνείδητους καραμπινιέρους”, ούτως ώστε “να υποταχθούν στο λαό και να διευκολύνουν τον αγώνα για το τέλος των κακών κυβερνήσεων”! Και επίσης οι σχιζοειδείς φωνακλάδες της Izqierda Libertaria και της “Σοσιαλισμός και ελευθερία”που καλούν στη λαϊκή ενότητα ! Όχι μονάχα βρίσκονται πολύ μακρυά από τους δικούς μας στόχους του αγώνα αλλά επίσης αντιπροσωπεύουν μια καινούρια απόπειρα να διαιωνιστεί η κυριαρχία και να σταθεροποιηθεί το κεφάλαιο “με ανθρώπινο πρόσωπο”. Μια απόπειρα την οποία πρέπει να πολεμήσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα που πολεμάμε την θεσμοποιημένη εξουσία.

Επιπλέον, απέναντι στο πιο ριζοσπαστικό τμήμα της ένοπλης σοσιαλδημοκρατίας, το αποκαλούμενο Πατριωτικό μέτωπο Μανουέλ Ροντρίγκεζ-Αυτόνομο (FPMR-A) και το Κίνημα της επαναστατικής αριστεράς-Αντάρτικος στρατός των φτωχών (MIR-EGP), όχι μονάχα μας αντιστοιχεί να διατηρήσουμε μια απόσταση ασφαλείας αυστηρά κριτική αλλά επίσης να αξιολογήσουμε με όλα τα διαθέσιμα μέσα την πρότασή τους της Λαϊκής εξουσίας. Δυστυχώς υπάρχουν σύντροφοι και συντρόφισσες που επιμένουν αναφορικά με τον “κοινωνικό” χαρακτήρα της παρούσας εξέγερσης και διατηρούν προσδοκίες σε μια προφασιζόμενη-και ανεδαφική στις ημέρες μας-ελευθεριακή κοινωνία που, όπως σημείωσε εύστοχα ο Αλφρέντο στην προαναφερόμενη διάλεξη: “είμαι πεπεισμένος ότι ακόμη και στην περίπτωση που η αναρχία θα υλοποιούνταν, οι αναρχικοί θα συνεχίσουν να είναι κριτικοί απέναντι σε αυτή τη θεσμοποιημένη αναρχία. Διότι αυτός ο αναρχισμός θα αποτελεί ένα αναρχικό θεσμό, και είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο μέρος των συντρόφων θα είναι ενάντια σε αυτό τον τύπο αναρχισμού”.

Για πολλούς εραστές του κοινωνικού αγώνα των πολύμορφων και ιδιαίτερων ερμηνειών του αναρχισμού, πρέπει “να καταλάβουμε ότι ο αγώνας ενάντια στο κεφάλαιο έχει πολλαπλά μέτωπα και μορφές αγώνα” ούτως ώστε να προχωρήσουμε “προς το μέλλον, το δικό μας μέλλον”.

Μια δήλωση που όχι μονάχα είναι δύσκολη να γίνει κατανοητή αλλά ακόμη και να χωνευτεί από τη σύγχρονη αναρχική οπτική χωρίς να υποπέσουμε σε ρεφορμιστικές θέσεις ξεκάθαρου σοσιαλδημοκρατικού προσανατολισμού. Χωρίς καμιά αμφιβολία τα μέλη της εκδοτικής συλλογικότητας αυτού του περιοδικού-και όσοι το παράγουν εδώ και έξι χρόνια-διατηρούν την πίστη τους στο “μέλλον μας” και για αυτό τον λόγο δεν διστάζουν να συνάψουν συμμαχίες με “άλλους επαναστάτες” και να συμμετέχουν σε “διάφορα μέτωπα” σε διαφορετικές “μορφές δράσης”.

Αδιαμφισβήτητα όταν συνάπτονται συμμαχίες καταλήγουμε να τροποποιήσουμε τους στόχους σε αναζήτηση της πολιτικής νομιμοποίησης του αγώνα : “ένα καλύτερο μέλλον”. Χωρίς να σκεφτούμε ότι η πίστη στο μέλλον είναι ουσιαστική για να διαιωνισθεί η κυριαρχία. Να ζούμε πάντοτε στο μέλλον είναι ακριβώς η παραδοσιακή μέθοδος για να μην ζούμε εδώ και τώρα, αποσυρόμενοι για πάντα από την αυτονόητη διαρκή σύγκρουση της συμμετοχής στον αναρχικό αγώνα. Ένα γεγονός που ο Νοβατόρε είχε ήδη επισημάνει εδώ και ένα αιώνα ! Κατά βάθος, πίσω από μια παρόμοια θέση, διαμένουν οι εκτός φάσης “συντακτικές” προσδοκίες (δηλαδή αυτές που στοχεύουν στην εγκαθίδρυση νέων θεσμών). Πιστές στο κάλεσμα του τραγουδιού των σειρήνων, διαισθανόμαστε σε αυτές, αντίγραφα του ύμνου στην ελευθερία-που παιανίζουν πάντοτε στις παραμονές της κάθε επανάστασης- , αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερο από δοξαστικούς ύμνους στην καινούρια συντακτική εξουσία.

Παρακάτω θα ακολουθήσουν οι αφελείς αποσαφηνίσεις σαν απόπειρες προφασιζομένων κινήτρων και αιτιών των “ολισθημάτων”, των “προδοσιών” και θα επαναληφθεί μέχρι βαρεμάρας η παλιά ιστορία της “προδομένης επανάστασης”, αντί να αποσαφηνισθεί το γεγονός ότι η Επανάσταση δεν ήταν ποτέ (ούτε και θα είναι) με την πλευρά της ελευθερίας, αλλά είναι αντίθετα στην υπηρεσία της εξουσίας διότι κάθε επανάσταση (πολιτική) είναι ενδόμυχα συντακτική.

Οι Ροβεσπιέροι , η επιτροπή δημόσιας υγείας , οι Λένιν, οι Στάλιν, οι Κάστρο, η KGB, δεν είναι μεταλλάξεις και παραμορφώσεις των αποκαλούμενων “επαναστατικών διαδικασιών” αλλά αντίθετα είναι η φυσική τους συνέπεια.

Από εδώ πηγάζει η παθολογική μας εμμονή να “ξαναανακαλύψουμε” την Αναρχία, για να της αποδώσουμε στη θεωρία-αλλά κυρίως στη πρακτική-, τη χειραφετησιακή της ισχύ. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ντροπιαστικό στις ημέρες μας από την εγκατάλειψη της Αναρχίας στο όνομα μιας χυδαίας εκδοχής του μεταμοντέρνου “ελευθεριακού κομμουνισμού” στον οποίο προσκαλούν σαν εναλλακτική. Χρειάζεται να διαλύσουμε τα φετίχ που μας διατηρούν μέσα στις γιάλες και να παραιτηθούμε από τις εναλλακτικές (από όλες τις εναλλακτικές που πωλούνται αυτή τη στιγμή στην αγορά). Κάθε εναλλακτική στην Αναρχία είναι σημάδι ότι χωλαίνουμε και μια δειλή έξοδος που οδηγεί να διαιωνίσουμε την κυριαρχία κάτω από την ύπουλη μάσκα των μεταβολών.

Δυστυχώς, η διαστρεβλωμένη έννοια της ιδεολογίας-ριζωμένη βαθειά μέσα στους κύκλους μας-εξακολουθεί να προσκαλεί πολλούς να αντιληφθούν τον αναρχισμό σαν μια υλοποίηση (που “διαρκεί για πάντα”), αντί να θεωρηθεί σωστά το γεγονός ότι πρόκειται για μια δυστοπική δυναμική η οποία μας παραχωρεί στιγμές Αναρχίας που χρειάζεται να επεκτείνουμε διαμέσου της συγκεκριμένης επίθεσης (της διαρκούς!), όμως , για να συστηματοποιήσουμε την επίθεση, για να υλοποιήσουμε την καταστρεπτική θέληση, χρειάζεται μια προληπτική οργάνωση της αναρχικής εξέγερσης ! Δηλαδή καθίσταται αναγκαία η αφορμαλιστική διάρθρωση μικρών ομάδων συγγένειας οι οποίες είναι ικανές να συντονιστούν και να παρέμβουν αναρχικά κατά τη διάρκεια ενός αυθόρμητου εξεγερσιακού κινήματος.

Έτσι και μόνο έτσι δίνουμε ζωή στην Αναρχία μέσα από αυτές τις εφήμερες διακοπές της κάθε”κανονικότητας”, επεκτείνοντας το διάχυτο πνεύμα της ανομίας, επεκτείνοντας το χάος μέχρι τις έσχατες συνέπειες, καταστρέφοντας την εργασία και όλους τους πυλώνες της κυριαρχίας.

Όπως μας υπενθυμίζει το Άσπρο κουνέλι (Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων): Για πάντα μερικές φορές διαρκεί μονάχα μια στιγμή και είναι μέσα σε αυτό το κομμάτι του χρόνου που πρέπει να κατεδαφίσουμε όλες τις γέφυρες της επιστροφής, να κάψουμε τα πλοία της υποχώρησης και να πυρπολήσουμε το εμπόρευμα, να κατεδαφίσουμε τον μηχανισμό της ενσωμάτωσης . Για να το επιτύχουμε πρέπει να βρισκόμαστε σε ετοιμότητα, ακόμη και αν υλοποιηθεί μονάχα μια μικρή και εφήμερη στιγμή Αναρχίας, ενσυνείδητοι του γεγονότος ότι η υλοποίησή της είναι μονάχα εφήμερη.

Ο στόχος δεν είναι να αγωνιστούμε για να εγκαθιδρύσουμε τον αναρχισμό. Η ουσία του αγώνα μας είναι να βιώσουμε την Αναρχία μέσα στον καθημερινό αγώνα με αυτό το ζωτικό πάθος που ξεχυλίζει και ενδυναμώνει την ανυποχώρητη δράση μας, υπενθυμίζοντας διαρκώς στους νικητές του παρόντος ότι δεν θα καταφέρουν ΠΟΤΕ να κοιμηθούν ήσυχοι.

Γκουστάβο Ροντρίγκεζ, Πλανήτης γη, Νοέμβρης 2019


Πηγή : athensindymedia