Αναφορικά με τα βιοτεχνολογικά εμβόλια και την μιντιακά τροποποιημένη αντιπολίτευση

Αναφορικά με τα βιοτεχνολογικά εμβόλια και την μιντιακά τροποποιημένη αντιπολίτευση

“Η δράση των βιολόγων που, μέχρι την ανακάλυψη της δομής του DNA, παραμέριζε τη διαλεκτική της φύσης προς όφελος της αποσπασματικής γνώσης αυτής της τελευταίας, άφηνε σε τελική ανάλυση τον κοσμο όπως πάνω κάτω ήταν πριν. Αντίθετα, από τη στιγμή που επιχειρεί την τροποποίηση ενός μόνο οργανισμού μέσα στα εργαστήρια της, η βιοτεχνολογία αρχίζει στην πραγματικότητα ένα πείραμα πάνω σε πλανητική κλίμακα, δηλαδή ένα πράγμα αρκετά διαφορετικό από ένα απλό πείραμα”.

“Το βάθος του ζητήματος είναι ότι αυτοί οι μισθωτοί τεχνικοί που περνιούνται για επιστήμονες όταν καταγγέλουν το σκοταδισμό των αντιπολιτευόμενων στις πρακτικές τους δεν είναι πλέον τίποτε παρόμοιο, ούτε καν με την στενή και εξιδικευμένη έννοια του όρου: στο βαθμό που είναι οι εκπεσμένοι απόγονοι των επιστημόνων της αστικής εποχής, είναι αυτοί οι ίδιοι τα παραδείγματα του εκπεσμού των ειδών των οποίων είναι οι κατασκευαστές. Η αποκρυσταλωμένη σύλληψη της τεχνικής τους δεν είναι επιστημονική αλλά-λογικά, εφόσον είναι ένας πόλεμος αυτός που διεξάγουν- στρατιωτική: προχωράμε μπροστά και μετά βλέπουμε”.”Η συνέχεια που υπάρχει μεταξύ της βιομηχανικής γεωργίας και της βιοτεχνολογικής της τελειοποίησης είναι επίσης αυτή που οδηγεί φυσικά από την μηχανιστική ιατρική στην εφαρμοσμένη γενετική μηχανική πάνω στα άνθρώπινα όντα.

Είναι κατά συνέπεια βλακώδες να θέλουμε να διαχωρίσουμε, όπως κάνουν πολλοί αντιπολιτευόμενοι της διάχυσης των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, τις ενδεχόμενες θεραπευτικές εφαρμογές των βιοτεχνολογιών, που θα μας προφύλασσαν από την απόρριψή τους ώστε να μην συγκρουστούμε με την κοινη γνώμη ή γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτές αντιπροσωπεύουν πράγματι μια επιθυμητή πρόοδο”.

Αυτά ακριβώς έγραφε, το μακρινό 1999, η Εγκυκλοπαίδεια των τοξικοτήτων (Encyclopedie des nuisances) στο κεφάλαιο: Παρατηρήσεις πάνω στη γενετικά τροποποιημένη γεωργία και τον εκπεσμό των ειδών. Μέσα στο ίδιο αυτό κείμενο, μεταφρασμένο και διανεμημένο εκείνη την εποχή μέσα στα πλαίσια ενός διεθνούς αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές της γενετικής μηχανικής (άρα όχι μόνο μέσα στη γεωργία, αλλά επίσης μέσα στα θεραπευτικά και τα αναπαραγωγικά πλαίσια), μπορούν να αναγνωστούν επίσης άλλες δηλώσεις μιας συγκλονιστικής επικαιρότητας:

“Η οργανωμένη σε παγκόσμια κλίμακα κοινωνία ζει πλέον μέσα σε ένα κλίμα κατάστασης έκτακτης ανάγκης που σίγουρα αντανακλά την πραγματική της κατάσταση αλλά είναι επίσης η ατμόσφαιρα της καταστροφής μέσα στην οποία πρέπει να μας κάνει να ζήσουμε ώστε να μας επιβάλει τους τεχνικούς της νεωτερισμούς”.”Η σωτηρία της ανθρωπότητας που διατάχθηκε από τους γενετιστές έχει σημαδευτεί εξαρχής από τη σφραγίδα της καταστροφής”.”Τους ιδιοκτήτες και διαχειριστές της τεχνικής ισχύος ελάχιστα ενδιαφέρουν αυτές οι κατ’εξακολούθηση αποτυχίες, αυτές οι απρόβλεπτες καταρρεύσεις […] Πράγματι οι καταστροφές αφορούν μονάχα τους ανθρώπους και τη φύση: για την οικονομία αυτές σηματοδοτούν το κατάλληλο άνοιγμα καινούριων αγορών”.

Αυτές οι λέξεις μας φαίνονται ως το πιο κατάλληλο σχόλιο όχι μόνο αναφορικά με τον μαζικό πειραματισμό των εμβολίων της γενετικής μηχανικής, αλλά επίσης απέναντι στην αναξιοπρεπή μέχρι γελοιότητας γενική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε τον τελευταίο καιρό. Ακριβώς τις ίδιες ημέρες κατά τις οποίες διάφορες χώρες ανέστελαν “προληπτικά” την χορήγηση του εμβολίου της AstraZeneca (βασισμένου-μικρή λεπτομέρεια που παραλήφθηκε από τη “δημόσια συζήτηση”-πάνω στην τεχνική του ανασυνδιαστικού DNA) εξαιτίας των αυξημένων περιπτώσεων των επιπλοκών και των πρώτων θανάτων, η επωνομαζόμενη ριζοσπαστική αριστερά ήταν παρούσα σε ορισμένες ευρωπαϊκές πλατείες με το σύνθημα: “Τα εμβόλια κοινό αγαθό”, για να αμφισβητήσει την πρακτική της πατέντας καθώς και την υποταγή των “δημοσίων θεσμών” στις μεγάλες πολυεθνικές των φαρμακευτικών εταιριών. Ο πειραματισμός των βιοτεχνολογικών εμβολίων (που παράχθηκαν μέσα σε χρονικό διάστημα δέκα μηνών…) είναι επομένως εντάξει. Ακόμη περισσότερο: “Τα θέλουμε για όλους και γρήγορα”. Το πρόβλημα είναι μονάχα και αποκλειστικά το κέρδος των πολυεθνικών που τα παρήγαγαν και τα έκαναν να αδειοδοτηθούν.

Όσον αφορά τους “δημόσιους θεσμούς”, αντίθετα, τι να πρωτοπούμε; Για τον Π.Ο.Υ.(Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) το εμβόλιο είναι απόλυτα ασφαλές και πρέπει να συνεχιστεί (τα συμφέροντα που παίζονται είναι τόσο τεράστια, που δεν εκφράζεται από πλευράς του ούτε ένα πλάγιο και διπλωματικό “θα το επιβεβαιώσουμε”). Ταυτόσημη είναι και η αρχική θέση του Ευρωπαϊκού του Παραρτήματος, που κατόπιν εξαναγκάζεται να διεξάγει μια “έρευνα”. Η δική μας Aifa (Ιταλία) περνά, μέσα σε διάστημα εικοσιτεσσάρων ωρών, από τη δήλωση “αδικαιολόγητου συναγερμού” στην απόφαση να αναστείλει τη χορήγηση όλων των δόσεων του εμβολίου της AstraZeneca, μια αναστολή στην οποία εντωμεταξύ προχώρησαν 14 κράτη (όχι φυσικά η Μεγάλη Βρετανία, της οποίας οι αρχές δεν μπορούν προφανώς να διασπείρουν αμφιβολίες αναφορικά με ένα προϊόν made in U.K). Οι “ύποπτες περιπτώσεις” θα πρέπει να είναι πραγματικά αρκετές δεδομένου ότι αποφασίστηκαν αυτές οι αναστολές, διατρέχοντας τον κίνδυνο να διαραγεί η εμπιστοσύνη προς τα “σίγουρα και αποτελεσματικά” εμβόλια. Μονάχα στην Ισπανία, οι διάφορες τοπικές ειδήσεις σημειώνουν τουλάχιστο 900 νεκρούς στους οίκους ευγηρίας αφού έλαβαν την πρώτη ή τη δεύτερη δόση του εμβολίου (χωρίς να υπολογιστούν οι σχεδόν τρεις χιλιάδες που, αφού εμβολιάστηκαν, θα προέκυπταν ακόμη θετικοί στον Covid-19).

Το κύριο πρόβλημα της επωνομαζόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς, είναι ότι όλα αυτά ενδυναμώνουν…τις “παράνοιες των αντιεμβολιστών (No Vax)”. Με λίγα λόγια, μέσα στο παρόν κύμα του επιστημικού σκοταδισμού δεν είναι πλέον εφικτή ούτε καν η απλή διατύπωση μιας “δειλής αρχής προφύλαξης”. Η αντιπαράθεσή μας στη γενετική μηχανική είναι ξεκάθαρη και ριζοσπαστική. Δεν χρειάζεται να βυθιστεί μέσα στις τεχνικές λεπτομέρειες-που συχνά προκύπτουν αποπροσανατολιστικές-ούτε και να προσκομίσει “επιστημονικές αποδείξεις” επάνω στις εν δυνάμει “παράπλευρες βλάβες”.

Λεχθέντων αυτών, όχι μονάχα δεν λείπει η σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση αναφορικά με τα δυνατά αποτελέσματα αυτών των εμβολίων σε μεσο-μακροπρόθεσμη χρονική περίοδο( που αποτελούν τις περισσότερο επικίνδυνες επιπτώσεις, διότι είναι ενδυνάμει επιγενετικές, δηλαδή μεταδιδόμενες σε κληρονομική βάση)! Αλλά επίσης και οι πιθανές άμεσες βλάβες τους προσδιορίστηκαν έγκαιρα από πλευράς διαφόρων γιατρών και επιστημόνων. Πολύ πριν, δηλαδή, από ειδήσεις όπως η ακόλουθη: “Οι εμπειρογνώμονες του Paul-Ehrlich-Institut (το ομοσπονδιακό γερμανικό ινστιτούτο εμβολίων) βλέπουν τώρα μια εντυπωσιακή συσσώρευση μιας πολύ σπάνιας ιδιαίτερης μορφής αρτηριακής εγκεφαλικής θρόμβωσης (θρόμβωση της στηθιακής αρτηρίας) σε διασύνδεση με μια έλλειψη αιμοπεταλίων (θρομβοκυτοπενία) και απώλεια αίματος σε συνάρτηση με την χρονική εγγύτητα των εμβολιασμών με το εμβόλιο της AstraZeneca” (Από μια είδηση του πρακτορείου Ansa της δέκατηςπέμπτης Μαρτίου 2021).

Εδώ, ακολούθως μπορείτε να βρείτε τη μετάφραση από τα αγγλικά μιας ” επείγουσας ανοιχτής επιστολής” που μια ομάδα γιατρών και επιστημόνων απέστειλε στον ΕΜΑ (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκου) στις 28 του περασμένου Φεβρουαρίου. Πρόκειται για γιατρούς και επιστήμονες που δεν φαίνεται ότι είναι αντίθετοι στις βιοτεχνολογίες και δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την πρακτική των πειραμάτων πάνω στα ζώα, των οποίων όμως εκτιμούμε το θάρρος. Αυτή η επιστολή καταδεικνύει ότι τα καταγεγραμμένα ζημιογόνα αποτελέσματα δεν ήταν μονάχα αναμενόμενα, αλλά ότι είχαν επίσης προβλεφθεί με αξιοσημείωτη ακρίβεια δεκαπέντε ημέρες πρωτού να “σκάσει η βόμβα”.

“Η αναμονή για να μπορέσουμε να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα των βιοτεχνολογιών ώστε να τις κρίνουμε, όπως θα περιμέναμε το αποτέλεσμα ενός πειράματος για να πάρουμε θέση αναφορικά με τη χρησιμότητα μιας υπόθεσης, σημαίνει να παραβλέψουμε, μεταξύ άλλων, ότι είμαστε τα πειραματόζωα αυτού ακριβώς του πειράματος”.

Όμως, για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε μια παρόμοια κριτική άποψη, θα πρέπει επίσης να διαθέτουμε κάποια σταθερή ιδέα-όχι μιντιακά τροποποιημένη δηλαδή-αναφορικά με το ανθρώπινο ον, τη φύση, την ελευθερία.

Επείγουσα ανοικτή επιστολή ιατρών και επιστημόνων προς τον Ευρωπαϊκό οργανισμό φαρμάκου αναφορικά με τις ανησυχίες πάνω στην ασφάλεια του εμβολίου για τον COVID-19

Emer Cooke, εκτελεστικό διευθυντή, Ευρωπαϊκού Οργανισμού για τα φάρμακα,

Άμστερνταμ, Κάτω χώρες 28 Φεβρουαρίου 2021

Αξιότιμοι κύριοι, κυρίες,

ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΥΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΤΟΥ: ΕΜER COOKE, ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ

Ως γιατροί και επιστήμονες, σε γραμμή αρχών υποστηρίζουμε τη χρήση νέων ιατρικών επεμβάσεων που να έχουν αναπτυχθεί και εφαρμοστεί κατάλληλα, κατόπιν φυσικά της πληροφόρησης και της συναίνεσης του ίδιου του ασθενούς. Αυτή η θέση μας περιλαμβάνει τα εμβόλια με τον ίδιο τρόπο όπως και τις θεραπίες.Παρατηρούμε ότι μια εύρεία γκάμα παράπλευρων συμπτωμάτων επισημάνθηκε σε ακολουθία του εμβολιασμού πιο νεαρών ατόμων προηγουμένως υγιών με τα εμβόλια για τον COVID-19 βασισμένων πάνω στο γονίδιο. Επιπλέον, υπήρξαν πολλές ειδήσεις από πλευράς των μέσων πληροφόρησης σε όλο το κόσμο αναφορικά με θεραπευτικά ιδρύματα που επλήγησαν από τον COVID-19 λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό των ενοίκων τους. Παρότι αναγνωρίζουμε ότι αυτά τα γεγονότα θα μπορούσαν να ήταν, το κάθε ένα απ΄αυτά, ατυχείς συμπτώσεις, ανησυχούμε ότι η διερεύνηση των δυνατών αιτίων της ασθένειας ή του θανάτου σε παρόμοιες συνθήκες ήταν και εξακολουθεί να είναι ανεπαρκής, ιδιαίτερα μάλιστα εν τη απουσία των μετά θάνατο διερευνητικών διαδικασιών.

Με ιδιαίτερο τρόπο αναρωτιόμαστε αν τα θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των εμβολίων αντιμετωπίστηκαν με επαρκή τρόπο, πρωτού αυτά να εγκριθούν από πλευράς του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκου (ΕΜΑ).

Με επείγον τρόπο, ζητούμε διαμέσου της παρούσης μας ώστε ο ΕΜΑ να μας χορηγήσει απάντήσεις στα ακόλουθα ζητήματα:

1. Μετά τη ενδομυϊκή ένεση, πρέπει να αναμένουμε ώστε τα εμβόλια γονιδιακής βάσης να προσεγγίσουν τη αιματική ροή και να διαχυθούν μέσα σε ολόκληρο το σώμα [1]. Ζητούμε την απόδειξη ότι αυτή η δυνατότητα έχει αποκλειστεί κατά τη διάρκεια των προ-κλινικών πειραματικών μελετών πάνω στα ζώα όσο αφορά και τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

2. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι τα εμβόλια θα παραμείνουν παγιδευμένα μέσα στην κυκλοφορία και θα απορροφηθούν από τα ενδοτελειακά μόρια. Υπάρχει βάσιμος λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό θα συμβεί ιδιαίτερα μέσα στα κυκλώματα αργής κυκλοφορίας του αίματος, δηλαδή μέσα στις μικρές και κοίλες λεκάνες [2]. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα αποκλείστηκε κατά τη διάρκεια των προ-κλινικών πειραματικών μελετών πάνω στα ζώα και για τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

3. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι κατά τη διάρκεια της έκφρασης του νουκλεϊκών οξέων των εμβολίων, τα πεπτιδικά που θα προκύψουν από την πρωτεϊνη spike θα εμφανιστούν διαμέσου της διαδρομής ΜΗC I επάνω στην φωτεινή επιφάνεια των κυτάρων. Πολλά υγιή άτομα έχουν λινφοκυτικά CD 8 που αναγνωρίζουν παρόμοια πεπτιδικά, γεγονός που είναι δυνατό να οφείλεται σε μια προηγούμενη μόλυνση από COVID, αλλά επίσης σε διασταυρούμενες αντιδράσεις με άλλους τύπους κορωνοϊού [3,4] [5]. Πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτά τα λινφοκύτη θα επιτεθούν στα αντίστοιχα κύταρα. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα έχει αποκλειστεί μέσα στις πειραματικές προ-κλινικές μελέτες πάνω στα ζώα και για τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

4. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι η ενδοτελιακή ζημιά με επακόλουθη εκδήλωση της πήξης του αίματος θα εκδηλωθεί σε αναρίθμητα σημεία μέσα σε ολόκληρο το σώμα. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα έχει αποκλειστεί μέσα στις πειραματικές προ-κλινικές μελέτες πάνω στα ζώα για όλα τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για τη χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

5. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι αυτό θα επιφέρει μια πτώση των αιμοπεταλίων, την εμφάνιση διμερών τύπου D στο αίμα και μια μυριάδα ισχαιμικών καταγμάτων μέσα σε όλο το σώμα, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, του νωτιαίου μυελού και της καρδιάς. Αιμοραγικές διαταραχές θα μπορούσαν να εκδηλωθούν πάνω στα ίχνη αυτής της νέας μορφής συνδρόμου DIC, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ των άλλων δυνατοτήτων, ισχυρές αιμοραγίες και αιμοραγικό ίκτερο. Ζητάμε την απόδειξη ότι όλες αυτές οι δυνατότητες έχουν αποκλειστεί κατά τις προ-κλινικές πειραματικές μελέτες πάνω στα ζώα για όλα τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

6. Η πρωτεϊνη spike SARS-CoV-2 συνδέεται με τον παραλήπτη ACE2 πάνω στα αιμοπετάλια, πράγμα που μεταφράζεται στην ενεργοποίησή τους [6]. Η θρομβοκυτοπενία εντοπίστηκε στις σοβαρές περιπτώσεις μόλυνσης από SARS-CoV-2 [7]. H θρομβοκυτοπενία εντοπίστηκε όμως επίσης σε εμβολιασμένα άτομα [8]. Ζητάμε την απόδειξη ότι ο ενδυνάμει κίνδυνος ενεργοποίσης των αιμοπεταλίων που θα μπορούσε να οδηγήσει επίσης σε διεσπαρμένη ενδοφλεβική πήξη έχει αποκλειστεί με τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για τη χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

7. Η διάδοση σε όλοκληρο τον κόσμο του SARS-CoV-2 δημιούργησε μια πανδημία ασθένειας συνδεμένης με πολλούς θανάτους. Παρόλα αυτά, τη στιγμή της αξιολόγησης για την έγκρισή των εμβολίων, τα υγειονομικά συστήματα του μεγαλυτέρου μέρους των χωρών δεν βρίσκονταν πλέον κάτω από την άμεση απειλή της διάλυσης τους διότι ένα αυξανόμενο ποσοστό του κόσμου είχε ήδη προσβληθεί και τα χειρότερα της πανδημίας είχαν πλέον παρέλθει. Κατά συνέπεια, ζητάμε συμπερασματικές αποδείξεις της ύπαρξης μιας πραγματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης τη στιγμή που ο ΕΜΑ επέτρεψε την αδειοδότηση για την ενδυνάμει εμπορική κυκλοφορία και των τριών εμβολίων από πλευράς των παραγωγών τους, ούτως ώστε να δικαιολογηθεί η έγκρισή τους για χρήση στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ, προφανώς εξαιτίας ακριβώς αυτής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Σε περίπτωση που όλες αυτές οι αποδείξεις δεν θα ήταν διαθέσιμες, ζητάμε ώστε η έγκριση για τη χρήση των εμβολίων γενετικής βάσης να ανακληθεί μέχρις ότου όλα τα ζητήματα που εκτέθηκαν προηγουμένως να έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς με την εκδήλωση της απαιτούμενης φροντίδας από πλευράς του ΕΜΑ.

Υφίστανται σοβαρές ανησυχίες, συμπεριλαμβανόμενες και μη περιοριζόμενες στις προαναφερθείσες, ότι η έγκριση των εμβολίων για τον COVID-19 από πλευράς του ΕΜΑ υπήρξε πρώϊμη και αμέριμνη και ότι η χορήγηση των εμβολίων απετέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί αυτή τη στιγμή “ανθρώπινο πειραματισμό” και ότι ήταν αλλά και εξακολουθεί να είναι μια παραβίαση του κώδικα της Νυρεμβέργης.

Δεδομένης της επείγουσας αναγκαιότητας αυτής της κατάστασης, σας ζητάμε να απαντήσετε σε αυτό το e-mail μέσα σε διάστημα επτά ημερών καθώς και να αντιμετωπίσετε με ουσιαστικό τρόπο όλες μας τις ανησυχίες. Σε περίπτωση που επιλέξετε να μην ικανοποιήσετε αυτό το λογικό αίτημα, θα δημοσιοποιήσουμε την παρούσα επιστολή.

Το παρόν e-mail αποστέλεται στους:Charles Michel, Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ursula von der Leyen, Προέδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Γιατροί και επιστήμονες μπορούν να υπογράψουν την επιστολή αποστέλοντας ένα e-mail με το ονοματεπώνυμό τους, ειδικότητες, πεδία ειδίκευσης, χώρα και ενδεχόμενα σχόλια που θα ήθελαν να υποβάλλουν, στοDoctors4CovidEthics@protonmail.com

Αναφορές

[1] Hasset, K. J. Benenato, K.E. Jacquinet, E. Lee, A. Woods, A.Yuzahakov, O.Himansu, S. Deterling, J. Geilich, B.M.Ketova, T.Mihai, C. Lynn, A.Mc Fadyen, I.Moore, M.J. Senn, J.Standon, M.G. Almarsson, O.Ciaramella, G.and Brito, L.A. (2019). Optimization of Lipid Nanoparticles for Intramuscular Administration of mRNA Vaccines, Molecular therapy.Nucleic acids 15: 1-11. [2] Chen, Y.Y.Syed, A.M.MacMillan, P.Rocheleau, J.V. and Chan, W.C.W.(2020). Flow Rate Affects Nanoparticle Uptake into Endothelial Cells, Advanced materials 32:1906274. [3] Grifoni,A.Weiskopf, D.Ramirez, S.I.Mateus, J.Dan, J.M.Moderbacher, C.R. Rawlings, S.A. Sutherland, A.Premkumar, L.Jadi, R.S. and et al. (2020). Targets of T Cell Responses to SARS-CoV-2 Coronavirus in Humans with COVID-19 Disease and Unexposed Individuals, Cell 181: 1489-1501 e 15. [4] Nelde, A. Bilich, T. Heitmann, J.S. Maringer, Y. Salih, H.R. Roerden, M.Lubke, Μ.Bauer, J. Rieth, J. Wacker, M. Peter, A. Horber, S. Traenkle, B. Kaiser, P.D. Rothbauer, U. Becker, M.Junker, D. Krause, G. Strengert, M. Schneiderhan-Marra, N. Templin, M.F. Joos, T.O. Kowalewski, D.J. Stos-Zweifel, V. Fehr, M. Rabsteyn, A. Mirakaj, V. Karbach, J. Jager, E.Graf, m. Gruber, L.C. Rachfalski, D. Preub, B. Hagelstein, I. Marklin, M. Bachoul, T. Gouttegangeas, C. Kohlbacher, O. Klein, R. Stevanovic, S. Rammensee, H.G. and Walz, J.S. (2020) SARS-CoV- 2-derived peptides define eterologous and COVID-19-induced T cell recognition, Nature immunology. [5] Sekine, Perez-Potti. A. Rivera-Ballesteros, O. Stralin, K. Gorin, J.B. Olsson, A. Llewellyn-Lacey, S. Kamal, H.Bogdanovic, G. Muschiol, S. and et al (2020) Robust T Cell Immunity in Convalescent Individuals with Asymptomatic or Mild COVID-19, Cell 183 : 158-168 e 14. [6] Zhang, S. Liu, Y. Wang, X. Yang, L.Li, H.Wang, Y. Liu, M.Zhao, X. Xie, Y. Yang, Y.Zhang, S.Fan, Z.Dong, J. Yuan, Z.Ding, Z. Zhang, Y. and Hu, L. (2020). SARS-CoV-2 binds platelet ACE2 to enhance thrombosis in COVID-19, Journal of hematology & oncology 13: 120. [7] Lippi, G. Plebani, M. and Henry, B. M. (2020) Thrombocytopenia is associated with severe coronavirus disease 2019 (COVID-19) infections: A meta-analysis, Clin. Chim. Acta 506: 1145-148. [8] Grady, D. (2021) A few Covid Vaccine Recipients Developed a Rare Blood Disorder, The New York Times, Feb 8, 2021.

Θερμούς χαιρετισμούς

Καθηγητής Sucharitt Bhakdi MD, Επίκουρος καθηγητής ιατρικής Μικροβιολογίας και ανοσιολογίας, Πρώην πρόεδρος, Ινστιτούτο ιατρικής μικροβιολογίας και υγειινής, Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg Mainz (Ιατρικό και επιστημονικό) (Γερμανία και Ταϋλάνδη)

Δόκτορας Marco Chiesa MD FRG Psych, Ψυχιατρικός σύμβουλος και καθηγητής, University College of London ( Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία)

Δόκτορας C Stephen Frost BSc MBChB Eιδικός Διαγνωστικής Ραδιολογίας, Στοκχόλμη, Σουηδία (Ιατρός) (Ηνωμένο Βασιλειο και Σουηδία).

Δοκτορέσσα Margareta Griesz-Brisson MD PhD, Νευρολόγος και Νευροφυσιολόγος (σπούδασε ιατρική στο Friburg, Γερμανία, Εξειδίκευση στην Νευρολογία στο New York University, Εξειδίκευση στην Νευροφυσιολογία στο Mount Sinai Medical Center, New York City, PhD Φαρμακολογίας με χαμηλού επιπέδου νευρο-τοξικολογικό ενδιαφέρον και αποτελεσμάτων των κλιματικών παραγόντων στην υγεία του εγκεφάλου, Ιατρικός διευθυντής, The London Neurology and Pain Clinic (Ιατρός και επιστήμων) (Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο).

Καθηγητής Martin Haditsch MD PhD εξειδικευμένος (Αυστρία) στην υγειινή και μικροβιολογία, ειδικός (Γερμανία) στην μικροβιολογία, ιολογία, επιδημιολογία/ επιμολυντικές ασθένειες, ειδικός (Αυστρία) στις επιμολυντικές ασθένειες και την τροπική ιατρική, ιατρικός διευθυντής του TravelMedCenter, Leonding, Αυστρία, ιατρικός διευθυντής του Labor Hannover MVZ GmbH (Ιατρός και επιστήμονας) (Αυστρία και Γερμανία).

Καθηγητής Stefan Hockertz, καθηγητής Τοξικολογίας και Φαρμακολογίας, Τοξικολόγος στα ευρωπαϊκά αρχεία, εξειδικευμένος στην Ανοσιολογία και στην Ανοσιοτοξικολογία, CEO της tpi consult GmbH (επιστήμονας) (Γερμανία)

Δοκτορέσα Lissa Johnson, BSc BA (Media) MPsych (Clin) PhD, Κλινική συμπεριφορολογική ψυχολόγος, Εξιδείκευση στην κοινωνική ψυχολογία των βασανιστηρίων, των αθλιοτήτων και της συλλογικής βίας και προπαγάνδας διασποράς του φόβου, Πρώην μέλος της συμβουλευτικής ομάδας δημοσίου συμφέροντος της Australian Psychological Society (Κλινική ψυχολόγος και συμπεριφορολογική επιστήμων) (Αυστραλία) Καθηγήτρια Ulrike Kammerer PhD, Επίκουρη καθηγήτρια αναπαραγωγικής πειραματικής Ανοσιολογίας και Βιολογίας των καρκίνων στο τμήμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας, Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Wurzbourg, Γερμανία, Μοριακή ιολόγος εκπαιδευμένη (Διπλωματική θέση) και Ανοσιολόγος (υπό κατάρτιση), Ερευνήτρια σε ερευνητικό κέντρο (Μοριακή βιολογία, ατομική βιολογία) (Επιστήμων) (Γερμανία)

Επίκουρος καθηγητής Michael Palmer MD, Τμήμα Χημείας (σπούδασε ιατρική και ιατρική μικροβιολογία στη Γερμανία, δίδαξε Βιοχημεία από το 2001 στο πανεπιστήμιο που εργάζεται τώρα στον Καναδά . Ειδίκευση στην φαρμακολογία, στο μεταβολισμό, στις βιολογικές μεμβράνες, στον προγραμματισμό υπολογιστών, πειραματική έρευνα πάνω στις βακτηριδιακές τοξίνες και τα αντιβιοτικά Δαπτομυκίνη) Συγγραφέας ενός σημαντικού βιβλίου πάνω στη Βιοχημική φαρμακολογία. Πανεπιστήμιο του Waterloo, Ontario, Καναδάς (Ιατρός και επιστήμων) (Καναδάς και Γερμανία).

Καθηγήτρια Karina Reiss PhD, Καθηγήτρια Βιοχημίας, Χριστιανικό πανεπιστήμιο Albrecht του Κιέλου, Εξιδίκευση στην μοριακή, βιοχημική βιολογία, (Επιστήμονας) (Γερμανία)

Καθηγητής Andreas Sonnichsen MD, Καθηγητής Γενικής και οικογενειακής ιατρικής, Τμήμα Γενικής ιατρικής και οικογενιακής ιατρικής, Κέντρο Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο ιατρικής της Βιέννης, Βιέννη (Ιατρός) (Αυστρία) Δόκτωρ Michael Yeadon BSc (Joint Honours στη Βιοχημεία και την Τοξικολογία) PhD (Pharmacology), πρώην αντιπρόεδρος και επιστημονικός διευθυντής του τμήματος Αλλεργιών και Αναπνοής, Pfizer Global R&D, συνιδρυτήs και CEO της Ziarco Pharma Ltd, Ανεξάρτητος σύμβουλος (επιστήμων) (Ηνωμένο Βασίλειο)

Διεθνής αναρχική αντιπληροφόρηση

Πηγή: il rovescio.info

Πηγή: athensindymedia

Wolfi Landstreicher: Το Κυβερνοδίκτυο της Κυριαρχίας

(Σημείωση του συγγραφέα: Αυτό το άρθρο είναι πιο υποθετικό από ό, τι θα ήθελαν να ήταν, επειδή προσπαθεί να εντοπίσει τις τάσεις που ενυπάρχουν σε μια πτυχή της σύγχρονης κοινωνίας, τάσεις οι οποίες, φυσικά, σχετίζονται με άλλες πτυχές αυτής της κοινωνίας. Δεν πρέπει να διαβαστεί ως πρόβλεψη, αλλά ως μια προσπάθεια να δείξει γιατί η κυβερνητική δεν είναι καν δυνητικά απελευθερωτική και τελικά θα αντιταχθεί από ελεύθερα πνεύματα εξεγερμένων.)

Η δικτατορία του εργαλείου, είναι το χειρότερο είδος δικτατορίας, Αλφρέντο Μπονάννο

Υπάρχει μια επανάσταση. Με αυτό δεν εννοώ μια εξέγερση, μια εξέγερση ατόμων ενάντια στην εξουσία (αν και αυτή η επανάσταση κατάφερε να ανακτήσει κάποιες αντι-αυταρχικές τάσεις προς τα τέλη της). Εννοώ μια ουσιαστική, ποιοτική αλλαγή στους τρόπους κοινωνικής αναπαραγωγής. Η κυριαρχία του βιομηχανικού κεφαλαίου σε αυτές τις διαδικασίες αντικαθίσταται από την κυριαρχία του κυβερνητικού κεφαλαίου. Όπως με όλες αυτές τις επαναστάσεις, αυτή δεν θα είναι μια ομαλή, εύκολη, ειρηνική μετάβαση. Η παλιά απόφαση και η νέα απόφαση είναι σε σύγκρουση. Η δύναμη των αντιδραστικών στοιχείων στην αμερικανική πολιτική τα τελευταία χρόνια δείχνει την επιμονή με την οποία η παλιά τάξη προσπαθεί να διατηρήσει την κυριαρχία της. Όμως όλο και περισσότερο η κυριαρχία είναι καθαρά πολιτική και η κυβερνητική νέα τάξη κυριαρχεί στην οικονομία. Μερικοί από τους τεχνόφιλους αναρχικούς φίλους μου έχουν πει ότι «πρέπει να αντιμετωπίσω τις πραγματικότητες της κυβερνητικής εποχής». Για μένα, αυτό σημαίνει εξέταση της φύσης της κυριαρχίας στην κυβερνητική εποχή και επίθεση αδιάκοπα. Το μόνο που έχω παρατηρήσει δείχνει ότι η κυβερνητική επιστήμη και η τεχνολογία είναι βασικές πτυχές αυτής της κυριαρχίας.

Οι καινοτόμοι της Κυβερνητικής τείνουν να είναι νέοι (σε ​​σύγκριση με τους περισσότερους από τους πολιτικούς ηγέτες της «παλιάς τάξης») και θεωρούν τους εαυτούς τους επαναστάτες, στην αιχμή. Οι αναρχο-τεχνόφιλοι που έχω γνωρίσει είναι ειλικρινά επαναστατικοί και θεωρούν ότι αντιτίθενται σε κάθε εξουσία. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της κυβερνητικής επανάστασης – συμπεριλαμβανομένης μιας δίκαιης ποσότητας της “αναρχικής” κυβερνητικής επανάστασης – μοιάζει με επανάσταση των επιχειρηματιών, μια επανάσταση για την απελευθέρωση ενός τρόπου παραγωγής / αναπαραγωγής και όχι για την απελευθέρωση ατόμων. Δεδομένου ότι αυτοί οι κυβερνητικοί καινοτόμοι είναι οι ανθρώπινοι παράγοντες μιας ποιοτικής αλλαγής στη φύση του καπιταλισμού, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι επιλέγουν να παίξουν ρόλο παρόμοιο με αυτόν των προηγούμενων καπιταλιστικών επαναστατών. Τα περισσότερα από τα φαινόμενα της κυβερνητικής δικτύωσης που γνωρίζω είναι πολύ φτωχά και ειλικρινά αναρχικά για να γίνουν ποτέ μέρος μιας νέας άρχουσας τάξης. Αλλά οι κυβερνητικοί καινοτόμοι με χρήματα δημιουργούν μια τέτοια κυρίαρχη τάξη – ωστόσο, όπως θα προσπαθήσω να δείξω παρακάτω, αυτή η «τάξη» μπορεί να γίνει πιο ακριβής ως σύστημα σχέσεων στο οποίο η ίδια η τεχνολογία κυβερνά και η ανθρώπινη «άρχουσα τάξη», τεχνικών και επιστημόνων του κυβερνοχώρου εξυπηρετεί μόνο το όργανο, τη μηχανή. Η επανάσταση των κυβερνητικών καινοτόμων είναι, από τη γέννησή της, καθαρά πραξικόπημα. Δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά απελευθερωτικό γι ‘αυτό.

Όσο χιλιοειπωμένο κι αν είναι, φαίνεται να χρειάζεται συνεχή επανάληψη: ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία η εικόνα κυριαρχεί στην πραγματικότητα, στην οποία οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την εικόνα ως πραγματικότητα. Αυτό καθιστά πολύ εύκολο για την κυβερνητική τάξη να ανακτήσει την επανάσταση, επειδή αυτή η νέα τάξη όχι μόνο έχει πολύ καλύτερη αντίληψη των τεχνολογιών λήψης εικόνων από ό, τι η παλιά, όλο και περισσότερο, γίνεται αυτές οι τεχνολογίες. Μια σύγκριση της παλιάς τάξης – η οποία εξακολουθεί να είναι η κύρια πηγή κυριαρχίας στις περισσότερες ζωές μας – και της νέας τάξης – η οποία τελειοποιεί τα εργαλεία κυριαρχίας, αλλά εις βάρος της παλιάς τάξης – θα ήταν χρήσιμη εδώ.

Η παλιά τάξη είναι αυτή του βιομηχανικού / χρηματοοικονομικού κεφαλαίου. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από αυτό – είναι επίσης η τάξη του έθνους-κράτους και της πραγματικής πολιτικής δύναμης. Η εξουσία είναι κατάφωρα συγκεντρωμένη και ανοιχτά ιεραρχική – κανένας άλλος δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν κυβερνάται. Αυτό είναι κατάφωρο, διότι η ουσιαστική δύναμη αυτής της τάξης βρίσκεται στην πραγματικότητα στα ανθρώπινα όντα στο ρόλο τους ως μέρος της κοινωνικής δομής. Ο πολιτικός τρόπος αυτής της τάξης είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή μία από τις παραλλαγές της, όπως ο φασισμός, η σοσιαλιστική δικτατορία και άλλες μορφές δικτατορίας. Η κυριαρχία του πολιτισμού σε όλη την μη ανθρώπινη ύπαρξη γίνεται ανοιχτά αποδεκτή ως θετικό και απαραίτητο πράγμα. Οι εντολές και η ψηφοφορία για μια επιλογή μεταξύ διαφόρων εντολών είναι οι μέθοδοι για την ολοκλήρωση των πραγμάτων. Η τιμωρία είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των παρεκκλίσεων από τους κοινωνικούς κανόνες (αν και ακόμη και η παλιά τάξη χρησιμοποιεί συχνά τη γλώσσα θεραπείας για να περιγράψει τις τιμωρίες της). Με άλλα λόγια, η παλιά τάξη είναι αρκετά ανοιχτή σχετικά με τον αυταρχικό της χαρακτήρα.

Προς το παρόν, σε μεγάλο μέρος του κόσμου (αρκετά αισθητά στις ΗΠΑ), η τεχνολογία της νέας τάξης ελέγχεται ως επί το πλείστον από την παλιά τάξη, η οποία είναι ανίκανη να την χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά, επειδή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή στους όρους της παλιάς τάξης. Το κοινωνικό δυναμικό της κυβερνητικής είναι, επομένως, καλύτερα ανακαλυμμένο διαβάζοντας και ακούγοντας τα κυβερνο-πειρατικά. Εάν τα οράματά τους ήταν καθαρά φαντασιώσεις επιστημονικής φαντασίας, θα τα αγνοούσα, αλλά οι κοινωνικοπολιτικές δομές που ταιριάζουν στα οράματά τους προωθούνται και δημιουργούνται από διάφορες ημι-ελευθεριακές «ριζοσπαστικές» ομάδες και άτομα (π.χ. οι Πράσινοι, οι ελευθεριακοί δήμοι , κοινωνικοί οικολόγοι, Robert Anton Wilson, Timothy Leary …).

Στη νέα τάξη, η κυρίαρχη μορφή κεφαλαίου είναι το κυβερνητικό / πληροφορικό κεφάλαιο. Αυτό δεν σημαίνει το τέλος του βιομηχανικού, οικονομικού και εμπορικού καπιταλισμού, αλλά μάλλον την υπαγωγή τους στον κυβερνητικό τρόπο κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτή η νέα λειτουργία επιτρέπει ορισμένες αλλαγές στις κοινωνικές δομές που, στην επιφάνεια, εμφανίζονται σχεδόν αναρχικές – αλλαγές όπως αυτές που προωθούν οι Murray Bookchin, οι Πράσινοι, ο RA. Wilson και άλλοι ελευθεριακοί αριστερά και δεξιά. Αυτές οι αλλαγές δεν είναι μόνο δυνατές, αλλά πιθανώς είναι απαραίτητες σε κάποιο βαθμό για την αποτελεσματική αναπαραγωγή της κυβερνητικής κοινωνίας. Η αποκέντρωση είναι μια σημαντική κραυγή πολλών κυβερνητικών ριζών. Αυτός ο φαινομενικά αναρχικός στόχος, στην πραγματικότητα, δεν είναι ούτε έστω και λίγο αντι-αυταρχικός στο πλαίσιο του κυβερνητικού καπιταλισμού. Η κυβερνητική τεχνολογία όχι μόνο επιτρέπει, αλλά προωθεί, την αποκέντρωση της εξουσίας. Ο βιομηχανικός καπιταλισμός ξεκίνησε τη διαδικασία με την οποία η εξουσία θα υφίστατο ολοένα και περισσότερο στα ίδια φυσικά μηχανήματα που αναπαράγουν την κοινωνία. Η κυβερνητική τεχνολογία τελειοποιεί αυτή τη διαδικασία στο βαθμό που φέρνει ακόμη και τεχνολογίες κοινωνικού ελέγχου στα πεδία του ελεύθερου χρόνου – τον οικιακό υπολογιστή, τα βιντεοπαιχνίδια και τα παρόμοια. Όλα αυτά τα φαινομενικά μεμονωμένα κομμάτια κυβερνοτεχνολογίας – τα οποία έχουν διαπεράσει χώρους εργασίας, σχολεία, arcade παιχνιδιών και, τουλάχιστον στις ΗΠΑ, σπίτια σχεδόν όσων δεν είναι πολύ φτωχοί για να αποκτήσουν προσωπικό υπολογιστή – αποτελούν μέρος ενός δυνητικά ενοποιημένου, παγκόσμιου δικτύου. Αυτό το δίκτυο γίνεται το κέντρο εξουσίας και ισχύος. Περιλαμβάνει τόσο την υλική τεχνολογία των κυβερνητικών μηχανών όσο και την κοινωνική τεχνολογία των κυβερνητικών συστημικών δομών. Όσοι είναι πολύ φτωχοί για να αγοράσουν τα υλικά μηχανήματα περιλαμβάνονται στο δίκτυο καθιστώντας τους εξαρτώμενους από κοινωνικά προγράμματα που αποτελούν μέρος του δικτύου – αυτή η εξάρτηση οφείλεται στην έλλειψη πρόσβασης που έχουν στη γνώση που θα τους επέτρεπαν να δημιουργήσουν τη ζωή τους για τους εαυτούς τους. Η αποκέντρωση που προσφέρεται από την κυβερνητική τεχνολογία μπορεί ακόμη και να επεκταθεί στη βιομηχανία, ταιριάζοντας καλά με τα οράματα ορισμένων τεχνο-αναρχικών. Ορισμένες εταιρείες πειραματίζονται ήδη με την παραγωγή μερικών από τη βιομηχανία εξοχικών σπιτιών. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε πιθανώς να είναι τόσο αυτοματοποιημένο που θα χρειαζόταν μόνο λίγοι τεχνικοί σε ένα εργοστάσιο ως προσωπικό έκτακτης ανάγκης. (Έχω δει ένα τεράστιο εργοστάσιο που φάνηκε να έχει μόνο τέσσερις εργαζόμενους.) Επομένως, η κυβερνητική τεχνολογία επιτρέπει την φαινομενική αποκέντρωση της παραγωγής. Όμως, φυσικά, η ίδια η παραγωγή παραμένει αναμφισβήτητη. Αυτό συμβαίνει επειδή η κυβερνητική «αποκέντρωση» δεν είναι ούτε έστω και λίγο αντι-αυταρχική, κεντράρει απλώς την εξουσία σε ένα κοινωνικο-τεχνολογικό δίκτυο που δεν έχει χωρικό ή υλικό κέντρο, επειδή το δίκτυο είναι το ίδιο το κέντρο και είναι (σχεδόν) παντού. Και μπορεί εύκολα να εισβάλει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Μαζί με την φαινομενική αποκέντρωση, η κυβερνητική τεχνολογία προσφέρει τη δυνατότητα μιας φαινομενικής «άμεσης» δημοκρατίας. Αυτό φαίνεται να προσελκύει εκείνους τους αναρχικούς και τους ελευθεριακούς αριστερούς που τρέχουν πάνω από αυτήν την τεχνολογία. Ο καθένας που «κατέχει» έναν υπολογιστή συνδέεται, τουλάχιστον πολιτικά, με όλους τους άλλους που «κατέχουν» έναν υπολογιστή. Δεν θα ήταν έκπληξη εάν κάποια μορφή προσωπικού υπολογιστή διατίθεται ακόμη και στους φτωχότερους ανθρώπους στις πιο προηγμένες περιοχές της καπιταλιστικής κυριαρχίας, καθώς αυτό θα τους εντάσσει πληρέστερα στο κυβερνοδίκτυο. Εάν όλοι σε ένα συγκεκριμένο έθνος είχαν έναν υπολογιστή, θα μπορούσαν εύκολα να πείσουν ότι θα μπορούσαν να λάβουν τις πραγματικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους – ότι θα μπορούσαν να ψηφίσουν «απευθείας» μέσω των υπολογιστών τους για όλα τα σημαντικά ζητήματα. Ότι αυτό αποτελεί όσο το δυνατόν πληρέστερο διαχωρισμό μεταξύ της απόφασης και της δράσης, μπορεί να ξεχαστεί εύκολα, όπως και το γεγονός ότι το ίδιο το κυβερνητικό σύστημα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί σημαντικά με αυτόν τον τρόπο, καθώς το ίδιο το σύστημα ελέγχει τι μπορεί και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από την ίδια τη φύση της τεχνολογίας του. Η κυβερνητική γλώσσα είναι ένα μεγάφωνο τεχνολογίας. Η «άμεση» δημοκρατία που προσφέρει είναι μόνο εκείνη που μπορεί να αναπαραγάγει την κυβερνητική κοινωνία. Δεν εξαλείφει την αντιπροσώπευση. Μπορεί απλώς να το κεντράρει στην τεχνολογία και όχι σε εκλεγμένους ανθρώπους. Αλλά όπως όλες οι αντιπροσωπεύσεις, αυτή η τεχνολογία θα λειτουργήσει ως ηγεμόνας.

Η ιδεολογία πίσω από την κυβερνητική τεχνολογία είναι η ανάλυση συστημάτων. Η ανάλυση συστημάτων επιδιώκει να κατανοήσει όλες τις αλληλεπιδράσεις σε όρους συστημάτων ή δικτύων σχέσεων στις οποίες κάθε πράγμα επηρεάζει όλα τα άλλα πράγματα. Προσπαθεί να κατανοήσει επιστημονικά (δηλαδή μαθηματικά) αυτά τα συστήματα σχέσεων προκειμένου να τα ελέγξει καλύτερα. Έτσι, η έννοια της «διαδικασίας», σε αντίθεση με τις αλυσίδες διοίκησης, καθίσταται όλο και πιο σημαντική στην κυβερνητική κοινωνία. «Διαδικασία» – μια ριζοσπαστική λέξη-κλειδί για «πολιτικά ορθούς» τρόπους επικοινωνίας και συσχέτισης – ταιριάζει πολύ καλά με την ανάλυση συστημάτων, επειδή είναι μια προσπάθεια να επισημοποιηθούν οι σχέσεις λήψης αποφάσεων χωρίς να κάνει κανείς που εμπλέκεται να αισθανθεί ότι εξαναγκάζονται. Η «σωστή» διαδικασία είναι δυνητικά, ο τρόπος για το κυβερνοδίκτυο να ενσωματώσει όλους όσο το δυνατόν πληρέστερα στον εαυτό του. Η διαδικασία καταπολεμά τη μη συμμετοχή, τείνει να κάνει τη μη συμμετοχή να εμφανίζεται ως θυματοποίηση και όχι ως ελεύθερη επιλογή. Η ιδεολογία πίσω από τη «σωστή» διαδικασία προϋποθέτει ότι το άτομο είναι απλώς ένα μέρος της διαδικασίας του συστήματος σχέσεων που είναι η ομάδα (σε μικρο-επίπεδο) ή κοινωνία (σε μακρο-επίπεδο). Η διαδικασία είναι ανάλυση συστημάτων που εφαρμόζεται σε ομαδικά και κοινωνικά έργα. Είναι η κυριαρχία της ιδεολογίας του κυβερνοδικτύου στις αλληλεπιδράσεις μας. Η διαδικασία χρησιμοποιείται τακτικά κυρίως σε ριζοσπαστικές, οικολογικές, φεμινιστικές και παρόμοιες ομάδες. Αλλά πολλές εταιρείες ενσωματώνουν τη διαδικασία – συναίνεση, διευκόλυνση και τα παρόμοια – με παλιές αλυσίδες εντολών σε πειράματα που έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν τους υπαλλήλους να αισθάνονται ότι είναι πραγματικά αληθινά μέρος της εταιρείας. Τελικά, η «διαδικασία» που δημιουργήθηκε από κυρίως ριζοσπαστικές ομάδες μεσαίας τάξης παρέχει ένα σύστημα για τον έλεγχο των επαναστατικών τάσεων που ταιριάζει απόλυτα στο πλαίσιο του κυβερνητικού ελέγχου.

Εάν ένα μέρος της κυβερνητικής διαδικασίας δεν λειτουργεί σωστά, δεν το τιμωρείτε, προσπαθείτε να το διορθώσετε. Στο πλαίσιο της κυβερνητικής κοινωνίας, η τιμωρία των εγκληματιών και των αποκλινόντων φαίνεται να γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη και παράλογη. Ο αποτελεσματικός κοινωνικός έλεγχος απαιτεί από όλους να ενσωματωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο στο κοινωνικό σύστημα και η τιμωρία δεν κάνει τίποτα για να ενσωματώσει τους τιμωρημένους – συχνότερα από ό, τι δεν κάνει το αντίθετο. Έτσι, τα πιο «προοδευτικά» στοιχεία στην κοινωνία δημιουργούν θεραπευτικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση της κοινωνικής απόκλισης. Προς το παρόν, οι εγκληματίες τιμωρούνται κυρίως αν και η γλώσσα της θεραπείας χρησιμοποιείται ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο. Η μη εγκληματική απόκλιση (π.χ. «υπερβολική» χρήση αλκοόλ, «ακατάλληλη» σεξουαλική συμπεριφορά, κακή συμπεριφορά στο σχολείο, «τρέλα») τείνει να χαρακτηρίζεται ως ασθένεια και «να θεραπεύεται». Ο πολλαπλασιασμός των ομάδων 12 βημάτων και των θεραπειών νέας ηλικίας είναι μόνο ένα μέρος αυτού του φαινομένου. Πολλές από αυτές τις ομάδες διδάσκουν κατάφωρα ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για τα φερόμενα προβλήματά σας μόνοι σας, πρέπει να γίνετε μέλος μιας αλληλεξαρτώμενης ομάδας συμπολιτών, βοηθώντας ο ένας τον άλλον να ανακάμψει – για πάντα και πάντα – και να γίνετε παραγωγικά μέλη της κοινωνίας. Περιστασιακά, ακόμη και εγκληματίες – ιδιαίτερα άτομα που καταδικάζονται για DUI ή δευτερεύοντα αδικήματα ναρκωτικών – έχουν την επιλογή μεταξύ τιμωρίας ή αναγκαστικής θεραπείας. Μια θεραπευτική προσέγγιση για την κοινωνική απόκλιση φαίνεται πολύ ανθρώπινη – αρκετά ώστε πολλοί αναρχικοί έχουν ενσωματώσει πτυχές της θεραπευτικής ιδεολογίας στις προοπτικές τους – αλλά αυτό είναι παραπλανητικό. Ο σκοπός της θεραπείας είναι η επανένταξη των κοινωνικών αποκλίσεων στην κοινωνική μηχανή όπως και τα γρανάζια. Ορίζει την τεχνολογία ή την αντίληψη της άγριας φύσης ως ολοκληρωμένα συστήματα που θα χρησιμοποιούνται με ολοκληρωμένο τρόπο από την κοινωνία. Ακόμη και οι «βαθιοί οικολόγοι» απορρίπτουν μόνο την ενσωμάτωση πολιτισμένων κοινωνικών συστημάτων και άγριων «οικοσυστημάτων», επειδή πιστεύουν ότι τα πολιτισμένα κοινωνικά συστήματα έχουν απομακρυνθεί πολύ μακριά από τα «φυσικά» συστήματα για να είναι σε θέση να ενσωματωθούν (κάνοντας κάποιο είδος κοινωνικής αποκάλυψης αναπόφευκτο), όχι επειδή απορρίπτουν την ιδέα ότι η μη συσχετισμένη σχέση και αλληλεπίδραση μπορούν να συστηματοποιηθούν. Ενώ οι περισσότερες εταιρείες συνεχίζουν με ταχύτητα να καταστρέφουν το περιβάλλον, είναι αρκετά επίκαιρο τώρα να μιλάμε για την οικολογία και οι πιο προοδευτικές εταιρείες προσπαθούν ακόμη και να ενεργούν οικολογικά. Σε τελική ανάλυση, είναι προς όφελός τους. Πώς μπορείτε να επεκτείνετε το κεφάλαιο εάν καταστρέψετε τους απαραίτητους πόρους για μια τέτοια επέκταση; Έτσι, ο κυβερνητικός καπιταλισμός τείνει προς μια οικολογική πρακτική ως μέσο εξημέρωσης των αγρίων χωρίς να τους καταστρέφει, για την ενσωμάτωσή τους στο κοινωνικό σύστημα του κυβερνοδικτύου.

Φυσικά, αυτές είναι απλώς τάσεις στις οποίες φαίνεται να ωθεί η ανάπτυξη και η αυξανόμενη δύναμη του κυβερνητικού κεφαλαίου. Η παλιά τάξη του βιομηχανικού κεφαλαίου είναι ακόμα αρκετά ισχυρή, κυριαρχεί στον πολιτικό χώρο, και είναι ακόμη αρκετά σημαντική ως τρόπος κοινωνικής κυριαρχίας. Αλλά μια έξυπνη επανάσταση πρέπει να κατανοήσει την κυριαρχία στο σύνολό της, πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσει τα νέα της πρόσωπα, έτσι ώστε οι αντάρτες να μην εξαπατηθούν να αγκαλιάσουν μια νέα μορφή κυριαρχίας ως απελευθέρωση. Τα περισσότερα από τα άτομα που γνωρίζω που έχουν αγκαλιάσει κάποια εκδοχή του οικοτοπικού, κυβερνητικού, πράσινου αναρχισμού φαίνεται να είναι αρκετά ειλικρινείς στην επιθυμία τους να ζήσουν χωρίς όλους τους περιορισμούς. Φαίνεται όμως να αγνοούν κάποιες πολύ βασικές πτυχές της κυβερνητικής. Ως επιστήμη, η κυβερνητική τεχνολογία είναι η μελέτη συστημάτων ελέγχου. Πρακτικά, είναι η παραγωγή τέτοιων συστημάτων, τεχνολογικά και κοινωνικά – η παραγωγή ολοκληρωμένων συστημάτων κοινωνικού ελέγχου. Μερικές από τις πιο κοινές λέξεις της κυβερνητικής γλώσσας το καθιστούν προφανές. «Τα δεδομένα» προέρχονται από μια ελληνική λέξη που σημαίνει «Αυτό που δίνεται» – αυτό είναι ένα αξίωμα, αυτό που σας λένε, χωρίς απόδειξη, και απλά δεν πρέπει να αμφισβητήσετε. Οι πληροφορίες (information) αρχικά εννοούσαν, κυριολεκτικά «σε σχηματισμό» (in formation) στα Λατινικά. Το κυβερνοδίκτυο δεν προσφέρει καμία απελευθέρωση, απλώς την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης για να κρατήσει τους επαναστάτες «σε σχηματισμό». Υπονομεύει την ατομική εμπειρία και την εμπιστοσύνη των ατόμων στη δική τους εμπειρία δημιουργώντας σφαίρες ψευδο-εμπειρίας, δηλαδή «των δεδομένων» πληροφοριών που δεν έχουν καμία σχέση με τίποτα εκτός του κυβερνοχώρου. Τα άτομα, όλο και περισσότερο, βασίζονται μόνο σε αυτά που τους λέει το κυβερνοδίκτυο, και έτσι εξαρτώνται από την κυβερνητική κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο, το κυβερνοδίκτυο γίνεται το πιο αληθινά ολοκληρωτικό σύστημα ακόμη – ακριβώς με την «αποκέντρωση» και χρησιμοποιώντας τις ολοκληρωμένες μεθόδους διαδικασίας και θεραπείας που καθιστούν τα άτομα τους πράκτορες της δικής τους εξημέρωσης σε μια κατάσταση στην οποία κανείς δεν εμπιστεύεται τον εαυτό τους, αλλά όλα είναι εξαρτημένα από το κυβερνοδίκτυο.

Υπάρχει ένα ελάττωμα σε αυτό το σύστημα. Απελευθερώνει αυτούς που δεν θέλουν ή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να έχουν κυβερνητική τεχνολογία στο σπίτι τους. Ακόμα και όταν οι οικιακοί υπολογιστές διατίθενται στους πολύ φτωχούς, πολλοί μπορεί να μην ενδιαφέρονται ακόμη και να μάθουν πώς να τους χρησιμοποιούν. Είναι ακόμη πολύ αμφίβολο ότι οι πλήρως απαλλαγμένοι – οι τεχνικοί και οι επιστήμονες που ξέρουν πώς να παράγουν και να χρησιμοποιούν πλήρως αυτές τις τεχνολογίες – θα ενδιαφέρονται να φέρουν τον καθένα στο επίπεδο των γνώσεών του για το κυβερνοδίκτυο. Έτσι, οι αποσυρμένοι – ειδικά οι εθελοντικά αποσυρμένοι – θα τείνουν να γίνονται ολοένα και περισσότεροι, έως ότου βρίσκονται σχεδόν τελείως έξω από το κυβερνοδίκτυο. Ενώ μέσα στο κυβερνοδίκτυο η τάση είναι προς τον απόλυτο έλεγχο, – έξω από το κυβερνοδίκτυο η τάση θα ήταν προς τη συνολική διάσπαση του κοινωνικού ελέγχου. Τελικά, σε μια τέτοια κατάσταση, η αντάρτικη εξέγερση θα ήταν δυνατή μόνο εκτός δικτύου.

Προς το παρόν, αυτή η κατάσταση προλαμβάνεται καθώς η νέα κυβερνητική τάξη και η παλιά τάξη έχουν μια άβολη ανακωχή. Η παλιά τάξη χρειάζεται τις τεχνολογίες πληροφοριών που δημιουργούν και δημιουργούνται από τη νέα τάξη. Και η νέα τάξη δεν είναι ακόμη αρκετά ισχυρή για να απαλλαγεί από μερικά από τα σκληρότερα μέσα κοινωνικού ελέγχου που παράγονται από την παλιά τάξη. Η νέα τάξη βρήκε επίσης τρόπους ενσωμάτωσης ορισμένων από τα πιο προοδευτικά στοιχεία της παλιάς τάξης, όπως οι πολυεθνικοί οργανισμοί, μέσα της. Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι το κυβερνοδίκτυο θα βρει συνεχείς χρήσεις για μπάτσους, φυλακές και παρόμοια μέσα στο συστηματικό του δίκτυο κοινωνικού ελέγχου. Ή η άβολη ανακωχή μπορεί να συνεχιστεί επ ‘αόριστον. Δεδομένου ότι οι πραγματικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων δεν ταιριάζουν, στην πραγματικότητα, με τους τύπους του κυβερνοδικτύου και των αναλυτών συστημάτων του, δεν υπάρχει τρόπος πρόβλεψης του τι θα μπορούσε να συμβεί. Η δική μου επιθυμία είναι για μια εξέγερση που θα πλήξει όλα τα συστήματα κοινωνικού ελέγχου.

Αλλά η κυβερνητική τεχνολογία γίνεται ο κυρίαρχος τρόπος μεταβιομηχανικού κεφαλαίου. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο το κεφάλαιο, η τεχνολογία, η εξουσία και η κοινωνία ενσωματώνονται τόσο πλήρως που είναι πραγματικά ένα. Η εξέγερση, σε αυτό το πλαίσιο, σημαίνει εξέγερση ενάντια στο κυβερνοχώρο και εξέγερση ενάντια στην κοινωνία στο σύνολό της ή δεν σημαίνει τίποτα. Αυτό σημαίνει ότι ο αντάρτης αντιμετωπίζει την πραγματικότητα της κυβερνητικής τεχνολογίας. Το αντάρτικο άτομο δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα λιγότερο από να επαναστατήσει ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας – συμπεριλαμβανομένων όλων αυτών των «ριζοσπαστικών» προοπτικών που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αιχμή της πραγματικής «νέας παγκόσμιας τάξης».

Αυτό το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο “Anarchy: A Journal Of Desire Armed” Issue #35 Winter 1993”

Πηγή: Πράσινοι Ελευθεριακοί

Γαλλία, Isère: Διπλή εμπρηστική επίθεση στην εταιρεία Constructel

Κι αν οι αποθήκες καλωδίων κατέληγαν παρανάλωμα πυρός;

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη διπλή εμπρηστική επίθεση στην εταιρεία Constructel, στην περιοχή της Isère. Αρχικά στον δήμο του Brézins και, 48 ώρες αργότερα, στην Grenoble.

Στα δύο αυτά σημεία πυρπολήσαμε οχήματα (μισή ντουζίνα), μια κεραία αναμετάδοσης για κινητά τηλέφωνα και, κυρίως, αποθήκες με καλώδια για κεραίες και με καλώδια οπτικών ινών, τα οποία, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, καίγονται ιδιαιτέρως όμορφα.

Και στις δύο περιπτώσεις, η φωτιά ξεκίνησε έξω απ’ τις μάντρες, και μόνο το μόνο που απέτρεψε τη διάδοσή της και στις υπόλοιπες εγκαταστάσεις ήταν η άμεση επέμβαση της πυροσβεστικής.

Αν πιστεύουμε πως έχει νόημα να στοχοποιούμε όσους εγκαθιστούν, επιδιορθώνουν και προμηθεύουν τούτα τα καλώδια, δεν είναι επειδή θέλουμε να διαμαρτυρηθούμε συγκεκριμένα ενάντια στο 5G, αλλά επειδή τίθεται για εμάς ζήτημα αγώνα ενάντια στον τεχνο-κόσμο σε ευρύτερη κλίμακα.

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε θεατές αντίκρυ σ’ αυτή τη μεγα-μηχανή, η οποία εκτείνεται παντού, λεηλατεί, καταστρέφει, υπολογίζει και ελέγχει καθετί ζωντανό.

Δε μας ενδιαφέρει πλέον να μουρμουράμε ασταμάτητα για το ότι είν’ αδύνατο να νικήσουμε, ούτε κι έχουμε την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να σαμποτάρουμε συγκεκριμένες τεχνολογίες, να “χακάρουμε” τη μηχανή (κάτι που ίσως είναι εύστοχο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις στα πλαίσια της ευρύτερης πολύμορφης σύγκρουσης, αλλά που δεν μπορεί ν’ αποτελέσει στόχευση από μόνο του).

Το να στοχεύουμε τα καλώδια σημαίνει την εμβάθυνση της αναζήτησης για λιγότερο άμεσα ορατούς στόχους, οι οποίοι μπορούν να αποβούν εξαιρετικά ενδιαφέροντες αν συνδυαστούν και μ’ άλλους.

Τι θα μπορούσε να συμβεί σε μια συνθήκη όπου συνεχώς επιτιθόμαστε σε κεραίες αναμετάδοσης, και συνάμα πυρπολούμε και τις αποθήκες των καλωδίων;

Θέλουμε να στείλουμε χαιρετισμούς στους εμπρηστές που, τη στιγμή αυτή, δρουν στις σκιές και προκαλούν μια σειρά χτυπημάτων ενάντια στην τεχνολογική λαίλαπα.

Θέλουμε επίσης να ευχαριστήσουμε όσες κι όσους -αντί να είναι θερμοκέφαλοι- διατηρούν την ψυχραιμία τους, προετοιμάζονται και σκέφτονται καλά για τα μέσα των δράσεών τους · μας εμπνέουν με τους αγώνες τους και τις σκέψεις τους.

Θέλουμε να στείλουμε έναν συλλογισμό γεμάτο δύναμη στα συντρόφια στην Ιταλία, που, παρά τη συστηματική και ανένδοτη καταστολή, εξακολουθούν να διατηρούν τη φλόγα ζωντανή.

Τέλος, θέλουμε ν’ αφιερώσουμε μια ξεχωριστή σκέψη αλληλεγγύης στα 7 άτομα υπό έρευνα για τρομοκρατία* · τα λόγια των δικών τους και οι πράξεις για τις οποίες κατηγορούνται μιλούν στην καρδιά μας (η αθωότητα ή η ενοχή τους δε μας αφορούν στο σημείο αυτό).

Διότι χρειάζεται κουράγιο για να δραπετεύσεις απ’ τις επίπλαστες κοινοτοπίες και την κινηματίστικη λογική, η οποία παραμένει καθηλωμένη σε μια διαρκή αναμονή για τις λαοθάλασσες των κοινωνικών κινημάτων.

Διότι χρειάζεται κουράγιο για να εφαρμόσεις και να δημιουργήσεις τους δικούς σου χρόνους, να επιλέξεις το πότε και το πώς ν’ αντιμετωπίσεις τον εχθρό, καθώς και τον τόπο.

Διότι χρειάζεται κουράγιο για να αγκαλιάσεις τις ίδιες σου τις ιδέες και ν’ ασκήσεις έμπρακτα την εξέγερση σε τούτον τον επίπεδο, ομοιόμορφο και γκρίζο κόσμο.

Χρειάζεται κουράγιο, όμως αυτό είναι το ωραιότερο μονοπάτι.

Η πανωλεθρία δεν έρχεται όταν όλα σταματούν, μα όταν όλα συνεχίζουν όπως πριν.

Πόλεμος στο τεχνο-βιομηχανικό σύστημα και την κανονικότητά του.

Κάποιοι λυκάνθρωποι

* Σημείωση: Στις 8 Δεκέμβρη 2020, οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες συνέλαβαν 7 άτομα σε διάφορα σημεία της χώρας, τα οποία, σύμφωνα με τις έρευνές τους, προετοίμαζαν “τρομοκρατική επίθεση” (χωρίς να ξέρουν τι είδους επίθεση). Αναφέρθηκαν ως μέλη της “υπερ-αριστεράς” (στη γλώσσα των δημοσιογράφων: όσοι άνθρωποι μάχονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο και δεν εντάσσονται σε κανένα πολιτικό κόμμα). Τα στοιχεία εναντίων των επτά -οι πέντε εκ των οποίων βρίσκονται ακόμα προφυλακισμένοι- ήταν μια κυνηγετική καραμπίνα, κάποια αντικείμενα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή εκρηκτικών, και, πάνω απ’ όλα, τα προφίλ τους (ο ένας που χαρακτηρίστηκε ως αρχηγός είχε πάει για ένα διάστημα στη Ροζάβα, ένας άλλος είχε πάει στην Κολομβία, και ένας τρίτος εργαζόταν με πυροτεχνήματα στην… Disneyland!).

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αυστρία, Βιέννη: Πυρπόληση οχημάτων της εταιρείας security Schrack

Η Schrack είναι μία απ’ τις μεγαλύτερες εταιρείες security στην Αυστρία, με παραρτήματα από τη Ρουμανία, την Πολωνία, την Τουρκία… ως και την Ινδία. Η Schrack δεν αναπτύσσει μόνο τεχνολογίες πυρανίχνευσης και θυρασφάλειας, δραστηριοποιείται επίσης και στο πεδίο των τεχνολογιών χαρτογράφησης κίνησης (profiling) και επιτήρησης. Ειδικά η χαρτογράφηση κίνησης επιστρατεύεται για την ανάλυση και πρόληψη πιθανών εγκληματικών ενεργειών. Οι περισσότερες ή λιγότερες ορατές κάμερες αποτελούν απλώς την κορυφή του παγόβουνου. Σήμερα, πίσω από την αποτελεσματικές καταγραφή και ανάλυση, υπάρχουν εργαλεία που αναγνωρίζουν μοτίβα στη ροή της πληροφορίας, αντιλαμβάνονται τα επίπεδα κινδύνου, τα αναλύουν και τα υπολογίζουν, ώστε να παράξουν αποδοτικές τακτικές πρόληψης. Υπό αυτό το πρίσμα, όλοι οι άνθρωποι είναι εν δυνάμει εγκληματίες. Η Schrack αποτελεί θυγατρική που ανήκει εξ ολοκλήρου στην ελβετική πολυεθνική εταιρεία Securitas. Η Securitas συνεργάζεται με πληθώρα μεγαλοεταιρειών. δίχως τεχνολογίες από εταιρείες όπως η Schrack, δε θα επιβίωνε η παρούσα οικονομική και κοινωνική αδικία. Η Schrack περιγράφει τις τεχνολογίες της ενδελεχώς στον ιστότοπό της, και τις χαρακτηρίζει κυνικά ως “συναρπαστική προοπτική”.

  • αφημένα τμήματα αποσκευών που μένουν ακίνητα για κάποιο καθορισμένο χρονικό διάστημα ενεργοποιούν τον συναγερμό σε αεροδρόμια.
  • προγράμματα αναγνωρίζουν συγκεκριμένα μοτίβα ανθρώπινης κίνησης για “γκραφίτι” και “βανδαλισμούς”, ή εμπορεύονται καταγεγραμμένα συμπεριφορικά μοτίβα συγκεκριμένων καταναλωτικών ομάδων.
  • μικροεφαρμογές (apps) δίνουν τη δυνατότητα για τηλε-διαχείριση των συστημάτων επιτήρησης μέσω κινητών τηλεφώνων.

Η τεχνολογία της επιτήρησης επηρεάζει τους ανθρώπους στον δημόσιο χώρο, καθώς και κάθε επικοινωνία μεταξύ τους. Μας προβληματίζει ειλικρινά τούτη η εξέλιξη. Παρότι η εταιρεία αυτή κατασκευάζει συστήματα πυρανίχνευσης, γνωρίζουμε με μεγάλη ευχαρίστηση πως δύο οχήματά της παραδόθηκαν στις φλόγες, στο 12ο και 14ο τομέα της Βιέννης.

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Wolfi Landstreicher: Η φύση ως θέαμα

Η εικόνα της «άγριας φύσης*» ενάντια στην αγριότητα

(Σημείωση του συγγραφέα: Η συχνή χρήση εισαγωγικών γίνεται για να ενισχύσει την άποψη πως η φύση και η «ερημιά» είναι έννοιες και όχι πραγματικά όντα).

Η Φύση δεν υπήρχε ανέκαθεν. Δε βρίσκεται στα βάθη του δάσους, στην καρδιά του λιονταριού του βουνού ή στα τραγούδια των πυγμαίων· βρίσκεται στις φιλοσοφίες και στις κατασκευασμένες γι’αυτήν εικόνες των πολιτισμένων ανθρώπων. Οι φαινομενικά αντίθετες θέσεις περιπλέκονται, δημιουργώντας τη φύση ως μια ιδεολογική κατασκευή, που υπηρετεί την εξημέρωσή μας, την καταστολή και τη διοχεύτευση των άγριων εκφράσεών μας.

Ο Πολιτισμός είναι μονολιθικός και  ο πολιτισμένος τρόπος αντίληψης όλων εκείνων, που μπορούν να παρατηρηθούν, είναι επίσης μονολιθικός. Όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τα εκατομμύρια όντα, που υπάρχουν γύρω του, το πολιτισμένο μυαλό χρειάζεται να τα κατηγοριοποιήσει για να νομίζει ότι τα καταλαβαίνει (ενώ στην πραγματικότητα, το μόνο που καταλαβαίνει είναι πώς να τα κάνει χρήσιμα στον πολιτισμό). Η φύση είναι μια από τις πιο βασικές κατηγορίες του Πολιτισμού, μια από τις πιο χρήσιμες για να περιορίζει την αγριότητα των ατομικοτήτων και να επιβάλλει τον αυτοπροσδιορισμό τους ως πολιτισμένα, κοινωνικά όντα.

Κατά πάσα πιθανότητα, μια από τις πρώτες αντιλήψεις για τη φύση ήταν παρόμοια με αυτήν, που παρατηρούμε στην Παλαιά Διαθήκη: η κακή «αγριάδα», ένας τόπος ερημιάς, που κατοικείται από άγρια και δηλητηριώδη κτήνη, μοχθηρούς δαίμονες και τρελούς. Αυτή η αντίληψη εξυπηρετούσε ένα σκοπό ιδιαίτερα σημαντικό για τους πρώτους πολιτισμούς. Είχε ενσταλάξει το φόβο για ό,τι ήταν άγριο, κρατώντας τον περισσότερο κόσμο εντός των τειχών της πόλης και προκαλώντας σε όσους έβγαιναν να εξερευνήσουν την ανάγκη να έχουν μια αμυντική στάση, σα να βρίσκονταν σε εχθρικό έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο, αυτή η αντίληψη βοήθησε να δημιουργηθεί η διχοτόμηση μεταξύ «ανθρώπου» και «φύσης», η οποία εμποδίζει τους ανθρώπους να ζήσουν άγρια, δηλαδή σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.

Αλλά, αυτή η εντελώς αρνητική αντίληψη περί φύσης θα έφτανε κάποια στιγμή στα όρια της αχρηστείας της, αφού κρατούσε τον πολιτισμό μέσα σε ένα κλειστό και υπό πολιορκία φρούριο, ενώ για να επιβιώσει, ο πολιτισμός έχει την ανάγκη να επεκταθεί, να έχει τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί όλο και πιο πολλά. Η «Φύση» έγινε ένα καλάθι πόρων, μια «μητέρα», που θρέφει την «ανθρωπότητα» και τον πολιτισμό της. Ήταν πανέμορφη, άξια λατρείας, ενατένισης, μελέτης και… εκμετάλλευσης.Δεν ήταν πλέον κακή… αλλά, ήταν χαοτική, ιδιότροπη και αναξιόπιστη. Ευτυχώς για τον πολιτισμό, η «ανθρώπινη φύση» είχε εξελιχθεί, είχε γίνει λογική και χρειαζόταν να βάλει τα πράγματα σε τάξη, να τα θέσει υπό τον έλεγχό της. Τα άγρια μέρη ήταν απαραίτητα στους ανθρώπους, για να μελετούν και να θαυμάζουν τη «φύση» στην ανέγγιχτη μορφή της, ακριβώς, όμως, για να μπορούν τα πολιτισμένα ανθρώπινα όντα να κατανοήσουν και να ελέγξουν τις «φυσικές» διαδικασίες, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσουν για να επεκτείνουν τον πολιτισμό. Έτσι, η «κακή αγριάδα» επισκιάζεται από μια «φύση» ή μια «αγριότητα», που έχει θετική αξία για τον πολιτισμό.

Η αντίληψη περί φύσης δημιουργεί συστήματα κοινωνικών αξιών και ηθικής. Λόγω των προφανώς αντιθετικών αντιλήψεων, που έχουν εμπλακεί στην ανάπτυξη της έννοιας της «φύσης», αυτά τα συστήματα ίσως φαίνονται, επίσης, αντιθετικά· όμως, όλα έχουν τον ίδιο σκοπό: την εξημέρωσή μας. Εκείνοι, που μας λένε «να φέρεστε πολιτισμένα» και εκείνοι, που μας λένε «να φέρεστε φυσικά», μας λένε στην πραγματικότητα το ίδιο πράγμα: «Ζήστε σύμφωνα με εξωτερικές από εσάς αξίες, όχι σύμφωνα με τις επιθυμίες σας». Η ηθική των νατουραλιστών δεν είναι λιγότερο φαύλη από κάθε άλλη ηθική. Άνθρωποι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν, επειδή έκαναν «αφύσικες πράξεις»  και αυτό συμβαίνει ακόμα. Η «Φύση» είναι και αυτή ένας άσχημος και απαιτητικός θεός.

Από την απαρχή της, η φύση ήταν μια κατασκευή της εξουσίας, για να ενισχύσει τη δύναμή της. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως στη σύγχρονη κοινωνία, όπου το θέαμα κυριαρχεί στην πραγματικότητα και πολλές φορές φαίνεται να τη δημιουργεί, η «φύση» λειτουργεί ως μια μέθοδος εξημέρωσης. Προγράμματα για τη «Φύση» στην τηλεόραση, ημερολόγια του SierraClub*, οι έμποροι «αγριότητας», τα τρόφιμα και οι ίνες «φυσικής» προέλευσης, ο «οικολόγος» πρόεδρος και η «ριζοσπαστική» οικολογία, όλα συνωμοτούν δημιουργώντας τη «φύση» και τη «σωστή» σχέση μας με αυτήν. Η προβαλλόμενη εικόνα εμπεριέχει την «κακή αγριάδα» των πρώτων πολιτισμών, σε μια υποσυνείδητη μορφή. Τα τηλεοπτικά προγράμματα για τη «Φύση» περιέχουν πάντα σκηνές άγριου κυνηγιούκαι έχει ειπωθεί πως οι σκηνοθέτες αυτών των προγραμμάτων χρησιμοποιούν ράβδους, που παράγουν ηλεκτρικές εκκενώσεις, για να προκαλέσουν μάχες μεταξύ των ζώων. Οι προειδοποιήσεις, που δίνονται στους μελλοντικούς εξερευνητές  για τα επικίνδυνα ζώα και φυτά και οι ποσότητες προϊόντων, που παράγονται από τους εμπόρους «αγριότητας» για να αντιπετωπιστούν αυτά, είναι μάλλον υπερβολικά, από την προσωπική μου εμπειρία περιπάτων σε άγρια μέρη. Μας δίνεται η εικόνα πως η ζωή εκτός του πολιτισμού είναι μια μάχη επιβίωσης.

Αλλά, η κοινωνία του θεάματος χρειάζεται η εικόνα της «κακής αγριάδας» να είναι υποσυνείδητη, για να την εκμεταλλεύεται αποτελεσματικά. Η κυρίαρχη εικόνα για τη «φύση» την απεικονίζει ως πόρο και ως αντικείμενο ομορφιάς για ενατένιση και μελέτη. Η «Άγρια φύση» είναι ένα μέρος, που μπορούμε να αποτραβηχτούμε για ένα σύντομο διάστημα, αν αυτό έχει διαμορφωθεί κατάλληλα, για να ξεφύγουμε από την πλήξη της καθημερινότητας, να χαλαρώσουμε και να διαλογιστούμε ή για να ζήσουμε την έξαψη και την περιπέτεια. Και, βέβαια, η «φύση» παραμένει η «μητέρα», που καλύπτει τις ανάγκες μας, ο πόρος από τον οποίο δημιουργείται ο πολιτισμός.

Στην εμπορευματική κουλτούρα, η «φύση» γιατρεύει την επιθυμία για άγρια περιπέτεια, για ελεύθερη ζωή χωρίς εξημέρωση, με το να μας πουλάει την εικόνα της. Η υποσυνείδητη αντίληψη της «κακιάς αγριάδας» προσδίδει στην περιπλάνηση στα δάση μια δόση κινδύνου, που ικανοποιεί τους περιπετειώδεις και ανήσυχους τύπους. Επίσης, ενισχύει την ιδέα πως δεν ανήκουμε εκεί στην πραγματικότητα και επομένως, μας πουλάει τα πολλά σχετικά προϊόντα που κρίνονται απαραίτητα για τις εκδρομές σε άγρια μέρη. Η θετική αντίληψη περί φύσης  μας κάνει να πιστεύουμε πως πρέπει να βιώσουμε την εμπειρία στα άγρια μέρη (μη συνειδητοποιώντας πως οι αντιλήψεις, που μας έχουν ταίσει, διαμορφώνουν αυτήν την εμπειρία, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με το πραγματικό περιβάλλον). Έτσι, ο πολιτισμός γιατρεύει επιτυχώς και τις περιοχές, που φαινομενικά δεν έχει αγγίξει άμεσα, μεταμορφώνοντάς τες σε «φύση», σε «αγριάδα», σε πτυχές του θεάματος, που μας κρατάει εξημερωμένους. Η «Φύση» εξημερώνει επειδή μετατρέπει την αγριότητα σε μια μονολιθική έννοια, μια τεράστια περιοχή διαχωρισμένη από τον πολιτισμό. Εκφράσεις της αγριότητας, μέσα στον πολιτισμό, αποκαλούνται ανωριμότητα, τρέλα, παραβατική συμπεριφορά, ανηθικότητα ή έγκλημα και απορρίπτονται, φυλακίζονται, λογοκρίνονται ή τιμωρούνται, διατηρώντας ταυτόχρονα το γενικό πλαίσιο  πως ό,τι είναι «φυσικό» είναι καλό. Όταν η «αγριότητα» γίνεται ένα μέρος έξω από εμάς αντί μιας έκφρασης του ατομικού μας ελεύθερου πνεύματος, τότε μπορούν και υπάρχουν ειδικοί στην «αγριότητα», που μας μαθαίνουν τους «σωστούς» τρόπους να «συνδεόμαστε» μαζί της. Στη δυτική ακτή, υπάρχουν όλων των ειδών οι πνευματικοί δάσκαλοι, που βγάζουν τα προς το ζην, πουλώντας «αγριότητα» σε γιάπηδες, με έναν τρόπο, που καθόλου δεν απειλεί τα όνειρα καριέρας, τις πόρσε και τα διαμερίσματά τους στην πόλη. Η «Αγριότητα» είναι μια πολύ επικερδής βιομηχανία, σήμερα.

Οι οικολόγοι, ακόμα και οι «ριζοσπάστες», πέφτουν κατευθείαν στην παγίδα. Αντί να προσπαθούν να αγριέψουν και να καταστρέψουν τον πολιτισμό με την ενέργεια των αδέσμευτων επιθυμιών, προσπαθούν να «σώσουν την άγρια φύση». Πρακτικά, αυτό σημαίνει το να ζητιανεύουν ή να προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις αρχές, ώστε αυτές να σταματήσουν τις πιο επιβλαβείς δραστηριότητες κάποιων βιομηχανιών και να μετατρέψουν μικρά κομμάτια σχετικά ακέραια δάση, ερήμους και βουνά σε προστατευόμενες «Περιοχές Άγριας Φύσης».  Αυτή η πρακτική, απλά, ενισχύει την αντίληψη περί αγριότητας ως μια μονολιθική οντότητα, «αγριάδα» ή «φύση», και εμπορευματοποίηση, που είναι εγγενής σε αυτήν την οπτική. Η ίδια η βάση των προστατευόμενων «Περιοχών Άγριας Φύσης» είναι ο διαχωρισμός μεταξύ «αγριότητας» και «ανθρωπότητας». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως μια από τις τάσεις της «ριζοσπαστικής» οικολογικής ιδεολογίας δημιούργησε τη σύγκρουση μεταξύ «βιοκεντρισμού» και «ανθρωποκεντρισμού», ενώ δε θα έπρεπε να είμαστε τίποτα άλλο από εγωκεντρικοί.

Ακόμα κι εκείνοι οι «ριζοσπάστες» οικολόγοι, που θέλουν να επανεντάξουν τον άνθρωπο στη «φύση», ξεγελούν τον εαυτό τους. Το όραμα τους (όπως το θέτει ένας από αυτούς) για ένα «άγριο, συμβιωτικό σύνολο» είναι, απλά, η μονολιθική αντίληψη, που δημιούργησε ο πολιτισμός, ειπωμένη με ένα μυστικιστικό τρόπο.  Για αυτούς τους οικολόγους μυστικιστές, η «Άγρια Φύση» συνεχίζει να είναι μια μονολιθική οντότητα, ένα ον ανώτερο από μας, στο οποίο πρέπει να υποτασσόμαστε. Όμως, η υποταγή είναι εξημέρωση. Η υποτακτικότητα είναι το καύσιμο του πολιτισμού. Το όνομα της ιδεολογίας, που επιβάλλει την υποταγή, έχει μικρή σημασία, είτε λέγεται «φυσική», είτε λέγεται «άγριο συμβιωτικό σύνολο». Το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι η συνέχιση της εξημέρωσης.

Όταν η αγριότητα γίνεται αντιληπτή ως κάτι, που δεν έχει να κάνει καθόλου με μια μονολιθική οντότητα, συμπεριλαμβανομένης της «φύσης» και της «αγριάδας», όταν γίνεται αντιληπτή ως η πιθανή ελευθερία πνεύματος των ατομικοτήτων, που μπορεί να πάρει σάρκα και οστά οποιαδήποτε στιγμή, μόνο τότε αποτελεί απειλή για τον πολιτισμό. Ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να περάσει αρκετά χρόνια στην «άγρια φύση», αλλά θα συνεχίζαμε να βλέπουμε το περιβάλλον μας από τον παραμορφωτικό φακό του πολιτισμού, αν συνεχίζαμε να αντιλαμβανόμαστε τα εκατομμύρια πλάσματα μονολιθικά ως «φύση», ως «αγριάδα», ως το «άγριο, συμβιωτικό σύνολο», θα είμαστε ακόμα πολιτισμένοι και όχι άγριοι. Αλλά, αν καταμεσής της πόλης αρνούμαστε δραστήρια κάθε στιγμή την εξημέρωση, αν αρνούμαστε την κυριαρχία των κοινωνικών ρόλων, που μας φοριούνται με τη βία, αντί να ζούμε  σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες, πάθη και βίτσια, αν γίνουμε τα μοναδικά και απρόβλεπτα όντα, που βρίσκονται κάτω από τους ρόλους, είμαστε, για εκείνες τις στιγμές, άγριοι. Παίζοντας άγρια ανάμεσα στα συντρίμμια ενός παρηκμασμένου πολιτισμού (όμως, μην ξεγελιέστε, ακόμα και παρηκμασμένος, ο πολιτισμός είναι ένας επικίνδυνος εχθρός και ικανός να αντέξει για πολύ καιρό), μπορούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον ανατρέψουμε. Και οι εξεγερμένοι με το ελεύθερο πνεύμα θα απορρίψουν τον «επιβιωτισμό» της οικολογίας ωςμια ακόμα προσπάθεια του πολιτισμού να καταστείλει την ελεύθερη ζωή  και θα παλέψουν για να ζήσουν τον χαοτικό, συνεχώςεναλλασσόμενο χορό των ελεύθερα συσχετιζόμενων, μοναδικών ατομικοτήτων, ενάντια τόσο στον πολιτισμό, όσο στην προσπάθειά του να περιορίζει την άγρια, με ελεύθερο πνεύμα ζωή: «Φύση».

Wolfi Landstreicher

Υποσημειώσεις:

1. Στο πρωτότυπο χρησιμοποιείται η λέξη wilderness. Κατά τη διάρκεια του κειμένου, μεταφράζεται με διαφορετικούς, αλλά παρόμοιους τρόπους , ανάλογα με τι ταιριάζει σε κάθε σημείο.

2. Πρόκειται για παλαιότερο κείμενο του Wolfi Landstreicher (Feral Faun), το οποίο εμείς αλιεύσαμε από το πρώτο τεύχος του αγγλικού εξεγερσιακού περιοδικού Return Fire.

Μετάφραση: Έρεβος

Χιλή: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε λεωφορείο της RED

Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε λεωφορείο της RED (πρώην Transantiago), στις 8 Φεβρουαρίου

Η επίθεσή μας στοχεύει σε κάθε οντότητα, σύμβολο και έκφραση καταπίεσης που ζει και συντηρείται απ’ την ουσία του καπιταλισμού. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής μας, μας έχουν δείξει πως τίποτα δε μας ανήκει και, μπροστά στον πασιφισμό που υπογράφει μια επίπλαστη συνθήκη ειρήνης, κηρύττουμε πόλεμο!

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΕ ΥΠΑΚΟΗ!

Κάθε μας δράση κυοφορεί τις ιδέες, τις μνήμες και τα συναισθήματα κάθε πεσόντος συντρόφου και κάθε συντρόφισσας που έχει απαχθεί απ’ το χιλιάνικο κράτος. Στη μνήμη και στον δρόμο, βαστάμε ακόμη δίψα για εκδίκηση, ενάντια στην ψευδή κανονικότητα που συγκαλύπτεται μέσω της πανδημίας.

Όσο το Βαλμάπου (η γη των Μαπούτσε) στέκει εξεγερμένο, καλούμε σε διασπορά των εμπρηστικών δράσεων.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ!

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Γένοβα: Πυρπόληση τριών κεραιών

Στις 2 Φεβρουαρίου, πυρπολήσαμε τρεις κεραίες αναμετάδοσης στο Val Bisagno. Η μία ανήκε στη RAI (Radiotelevisione Italiana), μία στην DEDALUS, και η τρίτη δεν ξέρουμε, αλλά ας είναι.

Πολλά έχουν ήδη γραφτεί για την κοινωνική/κατασταλτική επίδραση της τεχνολογίας πάνω στις ζωές μας. Αυτό που τώρα μας ενδιαφέρει και πάνω στο οποίο στοχαζόμαστε είναι η επίθεση, η επίθεση, και πάλι η επίθεση.

Τούτη η μικρή θερμή χειρονομία ανήκει σ’ ένα ευρύτερο φάσμα άμεσων δράσεων που λαμβάνουν χώρα ανά τον κόσμο, με την αναρχική επίθεση στο υπάρχον ως τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή.

Αναλογιζόμενοι την τεχνο-βιομηχανία, δεν πρέπει να λησμονούμε πως όσο περισσότερο εξαπλώνεται, τόσο πιο ευάλωτη γίνεται. Αυτό αποτελεί έναν απλούστατο υπολογισμό, ο οποίος έχει μια εξίσου απλή απάντηση: Η επίθεση έχει ακόμα περισσότερες πιθανότητες!

Με τον όρο “τεχνο-βιομηχανία”, δεν εννοούμε μόνο τα κέντρα ελέγχου οπτικών ινών, τα εργαστήρια, τις κεραίες αναμετάδοσης ή τις κάμερες παρακολούθησης, αλλά, επιπροσθέτως, φυσικά και τους “ανθρώπινους πόρους” που διαχέουν με περίσσιο ζήλο τις ιδέες οι οποίες είναι χρήσιμες ώστε να γίνουμε σκλάβοι με ολοένα πιο “έξυπνο” τρόπο.

Οι υποδομές, οι πηγές, οι ιθύνοντες της τεχνο-βιομηχανίας πρέπει να συναντήσουν εμπόδια με κάθε κόστος και μέσο!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΕΧΝΟ-ΚΟΣΜΟ!

ΖΗΤΩ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ!

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Ρώμη: Εμπρησμός σε καλώδια οπτικών ινών σιδηρόδρομου

Σαμποτάζ στην ηλεκτροδότητη σιδηρόδρομου υψηλής ταχύτητας / σε καλώδια οπτικών ινών.

1011010010101010001
1010000101010111101
1010101111010101101
001010011… μπζζζζ…
ΣΙΓΗ.

Φωτιά ξέσπασε στα καλώδια οπτικών ινών κατά μήκως του σιδηρόδρομου TAV, χαρίζοντάς μας μια στιγμή αποσύνδεσης.

Ενάντια στο lockdown ως πείραμα μαζικού ελέγχου και επιταχυντή της ψηφιοποίησης και της ιατρικοποίησης των ζωών μας.

Η σκέψη μας δίπλα στον Δημήτρη και σε όλες και όλους όσους αγωνίζονται εντός των φυλακών.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Βιβλίο: Έρημος (Μετάφραση του βιβλίου Desert)

Στις καρδιές μας, όλα ξέρουμε πως ο κόσμος δεν θα σωθεί.

Μπορεί η διάψευση παραισθήσεων να είναι απελευθερωτική?

Τι πιθανότητες για ελευθερία και αγριάδα μπορεί να κλείσουν, ή να ανοίξουν, απο την ασταμάτητη κλιματική αλλαγή, την αυξανόμενη παρακολούθηση, και τις αντιφάσεις του πολιτισμού?

Σε αυτά τα ερωτήματα απαντά το βιβλίο Έρημος, που υπάρχει, εκτός από γερμανική, πλέον και σε ελληνική μετάφραση, και που είναι μία αρκετά απλή εισαγωγή σε κάποιες πράσινες, αντι-πολιτισμικές, και αναρχικές ιδέες. Γραμμένο από ανώνυμ_ συγγραφέα.

Συνημμένο pdf της μετάφρασης.

Για επικοινωνία: tomvns@protonmail.com

Αρχεία:

desert_4.5.pdf

Πηγή: Athens Indymedia

Θεσσαλονίκη: Aυτοκόλλητα για την προώθηση του αναρχικού αγώνα

Τέσσερα αυτόκολλητα για τη διάχυση των αναρχικών προταγμάτων. Για ψηφιακή χρήση, αλλά και τύπωση. Τα αρχεία σε pdf και jpg.

antispe2

szasz

Στάχτη_θα_γίνεις_κόσμε_γερασμένε

αντισπε1

Πηγή: Athens Indymedia

Το σώμα στην εργασία

Ενώ έχει ξεκινήσει ήδη η μεγαλύτερη στην ιστορία στρατο-εμβολιαστική εκστρατεία, στην οποία οι φαρμακευτικές πολυεθνικές και τα κράτη μοιράζονται τα συμφέροντά τους (τα γιγαντιαία κέρδη, οι πρώτες· την προπαγανδιστική εξουσία, την εθνικιστική ρητορική και τον παροπλισμό κάθε διαφωνίας, τα τελευταία), μας φάνηκε χρήσιμο να αναδημοσιεύσουμε ένα κείμενο γραμμένο προ τριετίας, κατά την περίοδο των υποχρεωτικών εμβολιασμών που εισήγαγε η ιταλική κυβέρνηση για λογαριασμό της Glaxo. Όχι μόνο για το γεγονός, όπως αναφέρεται στο κείμενο, ότι φάρμακα, που δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη, έχουν πατενταριστεί και έχουν εισαχθεί στο χρηματιστήριο εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά και επειδή σήμερα, για πρώτη φορά, εγκρίνεται η χορήγηση εμβολίων mRNA ‒ που βασίζονται, δηλαδή, σε τεχνική γενετικής επεξεργασίας ‒ μετά από μόλις τρεις μήνες δοκιμών, ενώ φάρμακα που βασίζονταν στην ίδια τεχνική (και στόχευαν σε πολύ πιο περιορισμένο κοινό) δεν είχαν λάβει ακόμη έγκριση, ακόμα και μετά από χρόνια κλινικών δοκιμών. Το ότι πρόκειται για ένα μαζικό βιοτεχνολογικό πειραματισμό (και με την «κλινική» έννοια) είναι γεγονός. Ένα άλμα προς τα εμπρός του οποίου το βεληνεκές δεν μπορεί να παραβλέψει καμία κριτική σκέψη.

 

Το σώμα στην εργασία

Το τελικό σχέδιο της επιστήμης, με έναν απροκάλυπτο πια τρόπο, είναι τώρα η απόλυτη κυριαρχία του αντικειμένου επί του υποκειμένου, της «μηχανής» επί του ανθρώπου, της μη-ύπαρξης, πλασαρισμένης ως αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει, επί της ύπαρξης.

G. Cesarano1, E. Ginosa, Η καπιταλιστική ουτοπία, 1969

Το πραγματικό περιεχόμενο της εναλλακτικής που διακυβεύεται είναι αποκάλυψη ή επανάσταση … η επανάσταση της ζωής ενάντια στο θάνατο είναι μια ολική επανάσταση, μια βιολογική επανάσταση, που καθορίζει την τύχη του είδους.

G. Cesarano, G. Collu, Αποκάλυψη και επανάσταση, 1973

Μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970, η πιο διαυγής ριζοσπαστική κριτική είχε ήδη αναγνωρίσει την τάση της κυριαρχίας ‒ σε μια φάση που το ιδιωτικό κεφάλαιο και το κράτος συγχωνεύτηκαν σε ένα τεχνοκρατικό σύστημα ‒ να κάνει το ανθρώπινο σώμα ως τέτοιο ένα νέο πεδίο κατάκτησης. Αν στην εποχή της «επίσημης κυριαρχίας» το σώμα γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης ως εργατική δύναμη (και το κεφάλαιο ενδιαφερόταν ελάχιστα για τη ζωή που δεν ήταν ενθυλακωμένη στην παραγωγή), με το πέρασμα στην «πραγματική κυριαρχία» η διάκριση μεταξύ χρόνου εργασίας και χρόνου ζωής αρχίζει να παραβλέπεται.  Πρώτα ήταν το πιστωτικό σύστημα που έκανε τη ζωή έναν όμηρο για τον οποίο ο προλετάριος πρέπει να πληρώνει συνεχώς λύτρα στο κεφάλαιο: «Το προλεταριάτο που πουλά την εργατική του δύναμη σήμερα είναι “ένα έτος” πίσω σε χρήματα. Το νόμισμα που μαζεύει σήμερα, είναι το νόμισμα που ξόδεψε μία πράξη πριν» (Η καπιταλιστική ουτοπία). Στη συνέχεια, έχοντας νικήσει την επαναστατική έφοδο στον ουρανό που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, το κεφάλαιο, το οποίο πλέον είχε τον άξονα του στην επιστήμη, επέβαλε το δικό του υλικό όραμα για το άτομο ως αυτο-κεφαλαιοποιούμενο2 πρόσωπο-επιχείρηση: «η ολοκαίνουργια διαδικασία που συνδέει τους αγωγούς της εξωτερικευμένης κεφαλαιοποίησης με τους αγωγούς της εσωτερικευμένης κεφαλαιοποίησης» (Αποκάλυψη και επανάσταση). Αυτό που παρέμενε ακόμα μια καπιταλιστική μεταφορά της ζωής (οι διανοητικές και σωματικές ικανότητες ως ένα αυθεντικό «μέσο παραγωγής» του ατόμου ως μια μικρογραφία εργοστασίου) έγινε όλο και πιο κυριολεκτικό, ώσπου κατέληξε στη μετατροπή των ίδιων των κύκλων της ζωής του είδους σε γρανάζια του κεφαλαίου, σε παραρτήματα του Ανόργανου, σε λειτουργίες της Μηχανής.

Εάν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όλα τα είδη παραγωγικών, ιατρικών και φαρμακολογικών πειραμάτων διεξήχθησαν στην έγκλειστη ζωή μέσα στα διάφορα μπλοκ του καπιταλισμού, η επακόλουθη ανάπτυξη της μαζικής βιομηχανικής κοινωνίας έχει επεκτείνει σε ολόκληρο τον πληθυσμό αυτό που είχε προηγουμένως βιωθεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα νοσοκομεία, στα άσυλα. Οι τρόφιμοι ‒ πάνω στους οποίους οι φαρμακευτικές εταιρείες σε όλο τον κόσμο έχουν διεξάγει τις κλινικές δοκιμές τους ‒ ήταν το ταπεινό σώμα αυτής της μετάβασης. Αλλά επειδή η αντεπανάσταση δεν είναι ποτέ απλώς ένα αντιδραστικό και κατασταλτικό κίνημα, αλλά είναι επίσης μια διαδικασία κεφαλαιοποίησης αυτού που αντιτίθεται σε αυτήν, δηλαδή, της εξέγερσης, του λόγου της, των ανησυχιών της, των πρακτικών της, η απαλλοτρίωση  των σωμάτων έχει αρχίσει να μιλάει τη γλώσσα της επιθυμίας. Το σύνθημα των Καταστασιακών «Ζήστε χωρίς νεκρό χρόνο, απολαύστε δίχως φραγμούς» σήμερα θα μπορούσε να είναι η διαφήμιση ενός ιστότοπου διαδικτυακού σεξ.

Η διαλεκτική φυλακισμένη μεταξύ ευφορίας και κατάθλιψης σε όλο και πιο σύντομα διαστήματα, η φρενήρης αναζήτηση νοήματος που έχει ανασταλεί λόγω του φόβου της κενότητας φαίνεται να είναι η συναισθηματική κατάσταση του σύγχρονου καταναλωτή. Ο Giorgio Colli είχε παρατηρήσει ήδη στα τέλη της δεκαετίας του 1950: «Τα αισθητήρια όργανα προσλαμβάνουν το εξωτερικό· το υπόλοιπο ανθρώπινο σώμα, εκτός από αυτό που προορίζεται για τη συντήρησή του, φαίνεται να προορίζεται κυρίως για αυθορμητισμό. Έτσι είναι ο εγκέφαλος, η φωνή, τα χέρια και τα πόδια, τα γεννητικά όργανα. Στη σύγχρονη ζωή, το ερέθισμα είναι σαφώς επικρατέστερο έναντι του αυθορμητισμού. Αυτό είναι ένα σοβαρό σημάδι ζωτικής φθοράς» (Ο λόγος περιπλανιέται). Οι τεχνολογίες τηλεματικής αντιπροσωπεύουν ένα ισχυρό και διαρκές ερέθισμα που ωθεί μυαλά και σώματα, που μετατρέπονται σε απλές δέσμες ψυχικής και συναισθηματικής αντίδρασης. Η ελκυστική και παιδαγωγική δύναμη των αντικειμένων υπερβαίνει κατά πολύ αυτήν της ομιλίας. Και μάλιστα, σε γονείς και δασκάλους, ανίκανους να αντιτάξουν μια κουλτούρα ελευθερίας, που είναι η αυτο-εκπαίδευση στην αυτονομία και στην προσπάθεια, μπροστά στην άμεση διέγερση των επιθυμιών που παράγονται από τα πανταχού παρόντα smartphones, μένει μόνο η ταυτολογία της απαγόρευσης: «Όχι γιατί όχι». Απαγόρευση που καθιστά το Αντικείμενο ακόμη πιο επιθυμητό. Αλλά η διείσδυση των τεχνολογιών στα σώματα και τις επιθυμίες είναι ακόμη πιο βαθιά, παραμορφώνοντας την αίσθηση της αναπόσπαστης περατότητας της ανθρώπινης κατάστασης. Η ασθένεια, η στειρότητα, ο θάνατος δεν είναι πλέον όρια με τα οποία πρέπει να συμβιώσουμε, αλλά σχεδόν προϊστορικά εμπόδια που η Πρόοδος μπορεί να εξαλείψει. Η υπόσχεση για την κατάργηση της φυσικής αναγκαιότητας πάει χέρι-χέρι με τον πιο κτηνώδη αναγωγισμό που εφαρμόζεται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Οι βιο-ιατρικές τεχνολογίες ‒ οι οποίες σήμερα αποτελούν μια από τις ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές ‒ μετατρέπουν τα σώματα σε εργοστάσια και αποθήκες από τις οποίες εξάγονται όργανα, κύτταρα, ιστοί και υγρά. Αποσυναρμολογώντας και επανασυναρμολογώντας τα οργανικά στοιχεία σαν να ήταν ανόργανα κομμάτια μιας μηχανής, η βιο-ιατρική συγκεντρώνει σπέρματα, ωοκύτταρα, μήτρες, έμβρυα που προέρχονται από ζώντα σώματα καθώς και από τις τράπεζες όπου αποθηκεύεται το βιολογικό υλικό για να γίνουν παραγγελίες στους κατάλληλους ιστότοπους.

Αλλά αν η συνύφανση της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, της παρένθετης μητρότητας, της έρευνας βλαστοκυττάρων και του πειραματισμού με νέα φάρμακα (όλα αλληλένδετα και αδιαχώριστα φαινόμενα) επαναπροσδιορίζει τα βιολογικά όρια του ανθρώπινου όντος, αναδιανέμει και επιδεινώνει τα ιστορικά και κοινωνικά όρια που το κεφάλαιο αντιτάσσει στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Η αφήγηση που βλέπει αφενός την Τεχνική και αφετέρου την Ανθρωπότητα ως αφηρημένες, μετα-ιστορικές οντότητες, είναι η αφήγηση που συντηρεί η ίδια η κυριαρχία, ο μονόλογός της. Στη Γη όπου λαμβάνει χώρα αυτό το δράμα, η εξέλιξη του τεχνοεπιστημονικού συστήματος στην πραγματικότητα ακολουθεί ακριβείς γραμμές τάξης, φύλου και «φυλής». Ακριβώς όπως οι «ανεπτυγμένες ζώνες» και οι «υπανάπτυκτες ζώνες» ήταν πάντα λειτουργικά οργανωμένες για τον διεθνή καταμερισμό της καπιταλιστικής εργασίας, έτσι και σήμερα τα σώματα-αποθήκες επιλέγονται και τίθενται σε παραγωγή ξεκινώντας από καλά προσδιορισμένες ιστορικές και υλικές συνθήκες. Ακριβώς όπως η τρέχουσα τεχνοεπιστημονική εξέλιξη έχει τη βάση της στην πολιτική εξουσίας και πειραματισμού που ασκήθηκε από τα Κράτη κατά τη διάρκεια του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, οι αναπαραγωγικές τεχνολογίες και γενικότερα η βιοϊατρική κατέστησαν δυνατές χάρη στο σύνολο των νόμων και των αναδιαρθρώσεων με τις οποίες τα Κράτη ανταποκρίθηκαν στους αγώνες των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Και μάλιστα οι κανόνες που ρυθμίζουν την αγορά τεχνητής ανθρώπινης αναπαραγωγής είναι ακριβώς εκείνοι που ιστορικά προηγούνται της συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργασιακών συνθηκών. Και μάλιστα η «ειδική εκτέλεση της σύμβασης» με την οποία η «μητέρα φορέας» μπορεί να υποχρεωθεί από τη νομοθεσία να παραδώσει το νεογέννητο στο ζευγάρι-πελάτη είναι ο ίδιος κανόνας με τον οποίο προσλαμβάνονταν οι βρετανοί εργάτες στα τέλη του 19ου αιώνα και υποχρεώνονταν από το νόμο να εκτελούν ορισμένα εργασιακά καθήκοντα. Και μάλιστα οι ζώνες του «τουρισμού γονιμότητας»3 αντιστοιχούν στις βιομηχανικά εγκαταλελειμμένες περιοχές που κάποτε χαρακτηρίζονταν από έντονες εργατικές συγκρούσεις. Και μάλιστα ο φαρμακολογικός βομβαρδισμός είναι πολύ συχνά η άλλη πλευρά του στρατιωτικού βομβαρδισμού. Και μάλιστα τα υποκείμενα που υποβάλλονται στις κλινικές δοκιμές της φαρμακοβιομηχανίας είναι εκείνα που στερούνται κάθε είδους πρόνοιας. Και μάλιστα οι μήτρες για την παρένθετη μητρότητα και οι οργανικοί ιστοί για τα βλαστοκύτταρα προέρχονται από τα σώματα του παγκόσμιου Νότου και της Ανατολής.

Ο λευκός φοιτητής μπορεί να παρέχει το σπέρμα του σε τράπεζες σπέρματος για να πληρώσει την εγγραφή του στο αναγνωρισμένο κολέγιο, αλλά η φθηνότερη μήτρα προς ενοικίαση θα είναι αυτή των ινδών γυναικών. Ενώ στη Δύση προσποιούνται ότι πιστεύουν ότι η συναίνεση και η ελευθερία ρυθμίζουν τη σύμβαση αγοράς και πώλησης βιολογικών ικανοτήτων, η παρένθετη μητρότητα σε ορισμένες Χώρες είναι ένα “εθνικό ομόλογο”, όπως σε άλλες είναι το πετρέλαιο. Όταν το να κάνεις παιδιά για άλλους ‒ ή το να υποβληθείς σε επικίνδυνες κλινικές δοκιμές σε ένα ιατρικό εργαστήριο ‒ γίνεται το μόνο εισόδημα για προλεταριακές οικογένειες, ασκείται έντονη κοινωνική πίεση στη γυναίκα ή στον άνεργο που είναι ικανοί για δοκιμή. Όταν το να σου χορηγούνται φάρμακα που έχουν ήδη πατενταριστεί και έχουν ήδη εισαχθεί στο χρηματιστήριο, αλλά δεν έχουν ακόμη δοκιμαστεί, είναι ο μόνος τρόπος για να πληρώσεις για μια χειρουργική επέμβαση ή για να εξασφαλίσεις τη φροντίδα υγείας, επιστρέφεις στη δουλεία με σύμβαση.

Όταν, το 1981, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων κατάργησε επίσημα τις κλινικές δοκιμές σε κρατούμενους των ΗΠΑ (μία πραγματική εφεδρεία για πολυεθνικές εταιρείες σε όλο τον κόσμο), οι κρατικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης είχαν ήδη εξασφαλίσει στον βιοϊατρικό πειραματισμό μια μάζα αφροαμερικανών και λατινοαμερικανών “ελεύθερων” να υποβληθούν σε δοκιμές με «συναίνεση κατόπιν ενημέρωσης» (άλλη μια νομική “επανεφεύρεση” από τον φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα: εάν υπογράψεις, τότε δεν μπορείς να μιλήσεις για βλάβη και επομένως ούτε για αποζημίωση).

Όπως φαίνεται από αυτά τα παραδείγματα, πίσω από την ανάπτυξη του καπιταλισμού υπάρχει πάντα το οργανωτικό έργο του Κράτους, χωρίς του οποίου τις νομικές παρεμβάσεις για την ιδιωτικοποίηση της φροντίδας υγείας και την ελαστικοποίηση της εργασίας, οι πολυεθνικές δεν θα είχαν πρώτη ύλη. Για να μην αναφέρουμε τις περιπτώσεις στις οποίες τα εργαστήρια και οι «κλινικές γονιμότητας» ελέγχονται άμεσα από το Κράτος, σε μια διαπλοκή κέρδους και δημογραφικού προγράμματος, όπως συμβαίνει στο Ισραήλ (όπου η παραγωγή ζωής είναι αυστηρά εγχώρια ακόμη και αν το «βιολογικό υλικό» ‒ ωοκύτταρα και γαμέτες ‒ μπορεί να εισαχθεί). Μπορεί κανείς να ανταποκριθεί στις επιθυμίες ορισμένων περισσότερο ή λιγότερο πλούσιων καταναλωτών, επειδή έχει μια μάζα φτωχών ανθρώπων αναγκασμένων να μετατρέψουν τα σώματά τους σε μέσα παραγωγής. Προλετάριοι με τη ριζική/ακραία έννοια.

Η ιατρική όχι μόνο συμβάλλει στην εξάπλωση των όλο και πιο μυστηριωδών ασθενειών, αλλά είναι η ίδια ένα εργαλείο καπιταλιστικής επέκτασης και κοινωνικού ελέγχου.

Ο Ivan Illich έγραψε το 1976: «Η εντατική εκπαίδευση καθιστά τον αυτοδίδακτο υποψήφιο για ανεργία, η εντατική γεωργία εξαλείφει τον αυτάρκη αγρότη, η ανάπτυξη της αστυνομίας υπονομεύει την ικανότητα της κοινότητας για αυτοέλεγχο. Η κακοήθης εξάπλωση της ιατρικής έχει ανάλογα αποτελέσματα: μετατρέπει την αλληλοβοήθεια και την αυτοθεραπεία σε παράνομες ή εγκληματικές πράξεις» (Ιατρική Νέμεση – Η απαλλοτρίωση της υγείας). Ο ρόλος του Κράτους στη μετάδοση της ιατρογένεσης της ασθενείας (δηλ. της ιατρικής της προέλευσης) είναι θεμελιώδης, λόγω της προπαγανδιστικής, της γραφειοκρατικής και εξαναγκαστικής εξουσίας που μόνο αυτό μπορεί να αναπτύξει. Για να το συνειδητοποιήσουμε, αρκεί να παρατηρήσουμε τι συνέβη και συμβαίνει στην Ιταλία με τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, με τη συνοδεία μιας μιντιακής τρομο-εκστρατείας, στην οποία τα επιστημονικά ψευδο-επιχειρήματα και οι κατηγορηματικές απειλές προς τους απείθαρχους συγχωνεύτηκαν σκοπίμως. Και πάλι, μόνο ένας νόμος του Κράτους μπορεί να εξασφαλίσει στις φαρμακευτικές πολυεθνικές (συγκεκριμένα, στην Glaxo) μια μάζα πληθυσμού πάνω στην οποία θα δοκιμαστούν εμβόλια που δεν έχουν περάσει και τα τέσσερα στάδια των κλινικών δοκιμών. Ένας νόμος, για μια αλλαγή, ξεκάθαρα ταξικός. Για τους πλούσιους, σίγουρα δεν είναι πρόβλημα ούτε να κάνουν τεστ αντισωμάτων για να λάβουν απαλλαγές, ούτε να πληρώσουν το διοικητικό πρόστιμο, ούτε να βρουν μια γκουβερνάντα για να εμπιστευτούν τα μωρά τους που δεν γίνονται δεκτά στα νηπιαγωγεία. Όλα τα άλλα μπορούν καλώς να γίνουν κοπάδια για «ανοσοποίηση».

Όπως επεσήμανε κάποιος πριν από χρόνια, ενώ η ιατρική είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει σύγχρονες ασθένειες (όπως ο καρκίνος) ‒ επειδή, για να το κάνει, θα έπρεπε να αμφισβητήσει έναν τρόπο ζωής του οποίου η ίδια είναι έκφραση και εργαλείο ‒ υπερηφανεύεται ότι νίκησε εκείνες του Μεσαίωνα (χωρίς να λέει, εξάλλου, ότι οι εκπρόσωποί της εκείνη την εποχή, υποταγμένοι στη θρησκεία όσο και οι σημερινοί στη βιομηχανία, απέδωσαν την εξάπλωση της πανούκλας στους εβραίους).

Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι οι μεταφορές της ιατρικής στο ανθρώπινο σώμα, όπως έδειξε με αξιοθαύμαστο τρόπο η Susan Sontag (Η Νόσος ως Μεταφορά – Το AIDS και οι Μεταφορές του) ήταν από καιρό πανομοιότυπες με εκείνες της αστυνομίας και του στρατού στην κοινωνία: το σώμα ως φρούριο πολιορκούμενο από εξωτερικούς εχθρούς (ιούς) και το ανοσοποιητικό σύστημα ως όργανο ελέγχου και καταστολής. Με αυτήν την αντίληψη του ζωντανού υποκειμένου, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η λύση στην ασθένεια είναι ο φαρμακολογικός βομβαρδισμός, ο οποίος είναι ο ίδιος μια αιτία που συμβάλει, μαζί με την πυρηνική ακτινοβολία, τα φυτοφάρμακα, τη βιομηχανική ρύπανση, τις βλάβες από το «γρήγορο φαγητό», το άγχος, στην εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ούτε και θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη εάν το πεδίο στο οποίο αναπτύχθηκε η κρυοσυντήρηση του σπέρματος, των κυττάρων και των εμβρύων ήταν η βιομηχανική εκτροφή ζώων. Το κεφάλαιο, μόλις αγγίξει τα όρια του πλανήτη και των πόρων του, όχι μόνο μπαίνει στο ανθρώπινο σώμα, αλλά διαμορφώνει ολόκληρο τον κόσμο της ζωντανού και της φύσης κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δική του.

Εάν πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια κάποιος υποστήριζε ήδη το τέλος κάθε Προόδου, που αντικαταστάθηκε από την «αυταρχική διακυβέρνηση του υπάρχοντος», η επιβεβαίωση έρχεται ακριβώς στο πλαίσιο στο οποίο η «καινοτομία» διαλαλείται περισσότερο: σε αυτό της φαρμακευτικής βιομηχανίας, στην οποία κάθε ελάχιστη παραλλαγή του ολόιδιου4 πατεντάρεται και εισάγεται στο χρηματιστήριο. Αφού το σώμα δεν προσαρμόζεται σε ένα όλο και πιο άρρωστο και νοσηρό περιβάλλον, αλλάζουμε το σώμα, προσαρμόζοντάς το στη μηχανή.

Ποτέ όπως σήμερα, η ατομική απελευθέρωση, ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, η υπεράσπιση της φυσικής ποικιλότητας και των ικανοτήτων του είδους δεν είχαν γίνει τρεις πτυχές της ίδιας χειραφέτησης.

Ποτέ όπως σήμερα, σε αυτή την τεράστια χειραγώγηση των αναγκών και των επιθυμιών, δεν έλειπε τραγικά η ιδέα της ελευθερίας.

 

Από το 5ο τεύχος του αναρχικού περιοδικού i giorni e le notti (οι μέρες και οι νύχτες), Οκτώβριος 2017.

 

Πρωτότυπο στα Ιταλικά: il Rovescio

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιαγτζόγλου

 

Σημειώσεις του μεταφραστή:

  1. Για μια επισκόπηση του έργου και μια βιογραφία του Giorgio Cesarano (στα Αγγλικά) βλ. εδώ.
  2. auto-valorizza. Πρόκειται προφανώς για παραγωγό της μαρξικής έννοιας Kapitalverwertung, με τον (πρωτότυπο) γερμανικό όρο Verwertung, στις περισσότερες μεταφραστικές απόπειρες, να έχει αποδοθεί ως valorisation στα Αγγλικά και στα Γαλλικά, και valorizzazione στα Ιταλικά. Πιθανότατα ο όρος κεφαλαιοποίηση (που χρησιμοποιείται εφεξής στη μετάφραση, παρότι σχετικά ανακριβής) να είναι ο πιο κοντινός στην έννοια που εισήγαγε ο Marx.
  3. Γνωστός και ως «αναπαραγωγικός τουρισμός». Δεν ξέρω εάν μπορεί να θεωρηθεί «εθνικό ομόλογο», όπως αναφέρεται παρακάτω στο κείμενο, πάντως είναι σίγουρα «τουριστικό προϊόν» τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, οι οποίες, με τις κλινικές, τα (νόμιμα και παράνομα) κυκλώματα και τις νομοθεσίες τους, αποτελούν «δημοφιλείς» τουριστικούς προορισμούς αυτού του είδους ‒ δυστυχώς λείπει εκείνος ο απαραίτητος φεμινισμός (για τον οποίο η Rote Zora άφησε μια σπουδαία αγωνιστική παρακαταθήκη) που θα μπορούσε να προβάλει αντιστάσεις λόγω και έργω.
  4. ogni minima variazione dell’identico. Πιθανότατα αναφέρεται στα «γενόσημα φάρμακα» τα οποία, ακόμα και αν δεν εννοεί αυτό, είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.

Πηγή: athensindymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εκρηκτικό μηχανισμό σε κυνηγετικό σύλλογο στην Καισαριανή

Στις 28/12, ξημερώματα, κινηθήκαμε σιωπηλά και τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό στον 3ο κυνηγετικό σύλλογο Καισιαριανής (εντευκτήριο), υπό το άγρυπνο βλέμμα των μπάτσων. Πρόκειται για αναγνωρισμένο σωματείο που συνεργάζεται με το υπουργείο περιβάλλοντος, ενέργειας και κλιματικής αλλάγης. Κάθε νύχτα που περνά είναι μια ακόμα ευκαιρία να σπάσουμε τις απαγορεύεσεις και να ξεχυθούμε στους δρόμους για να ταράξουμε τα στάσιμα νερά αυτής της δυστοπικής πόλης που ούτε τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, ούτε τα λαμπερά στολίδια, μπορούν να καλύψουν τη μιζέρια και τη δυστυχία. Από τη μια είμαστε όλοι κλεισμένοι στα σπίτια μας για το “κοινό καλό” ενώ από την άλλη οι κυνηγοί, ανενόχλητοι, μπορούν να εξολοθρέυουν ότι κινείται. Παρά τις απαγορεύεσεις και τα νέα μέτρα, με πρόφαση τον κορονοιό, που προσπαθούν να μας αποτρέψουν από την άμεση δράση εμείς αποδεικνύουμε πως η θέληση για περισσότερες πράξεις, από λόγια, μπορούν να γίνουν στο εδώ και το τώρα. Με το συγκεκριμένο μηχανισμό καταφέραμε να κατεβάσουμε όλη την τζαμαρία της πρόσοψης, να ανατινάξουμε την πόρτα και να κάψουμε το εσωτερικό του χώρου.

Ο στόχος μας είναι, πέρα για πέρα, ξεκάθαρος ώστε να εκφράσουμε το μένος μας για τους πατροπαράδοτους σφάχτες της άγριας φύσης. Για εμάς κυνηγετικοί σύλλογοι, αμάξια, παρατηρητήρια, και γιατί όχι και οι ίδιοι οι κυνηγοί, είναι ένας ακόμα λόγος για δράση.

Τα ζώα και η φύση ήταν και θα είναι πάντα τα θύματα της ανθρώπινης αλαζονίας και του σάπιου πολιτισμού που είναι χτισμένος πάνω σε γερές βάσεις εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσης. Ο άνθρωπος καυχιέται για την εξέληξη του είδους του, με τις επιστήμες και τις τεχνολογίες, αλλά την ίδια στιγμή επιλέγει τους πιο απάνθρωπους και απαρχαιωμένους τρόπους να διασκεδάσει με το να σκοτώνει, για χόμπυ, ότι ζωντανό και όμορφο υπάρχει στη φύση. Η φύση προσπαθεί με τους δικούς τις ρυθμούς να φέρει σε ισορροπία το έκτρωμα που έχει αφήσει πίσω της η ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος, από την άλλη, εκμεταλλεύεται με ταχύτατους ρυθμούς τη φύση με σκοπό την πλήρη καταστροφή της. Σύμφωνα μάλιστα με την Ορνιθολογική εταιρία θανατώνονται ετησίως πάνω από 600.000 ζώα διαφόρων ειδών. Είναι τουλάχιστον ανήθικο, αν θέλετε να μιλήσουμε για ηθική, το να αποδεκατίζεις ολόκληρο οικοσύστημα για ένα καπρίτσιο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πολλά άγρια ζώα πεθαίνουν αργά και βασανιστικά από μολυβδίαση από τα σκάγια των κυνηγών.

Ο άνθρωπος, από την αρχή της ιστορίας του, δεν είχε το προνόμιο της άμεσης πρόσβασης σε τροφή. Ξεκίνησε ως καρποφάγο ζώο και στη συνέχεια έφτιαξε εργαλεία, με σκοπό το κυνήγι, καθώς δεν είχε την ικανότητα να σκοτώσει το θήραμα του και να καλύψει την ανάγκη του για τροφή. Ενώ έχουν περάσει τόσα χρόνια και ο άνθρωπος πλέον δεν χρειάζεται να κυνηγήσει, έξω στη φύση, για να διεκδικήσει την τροφή του, μιας και υπάρχει σε κάθε γωνία σουπερ μάρκετ με άπειρες επιλογές, συνεχίζει να συμπεριφέρετε σαν “απολίτιστος” άνθρωπος των σπηλαίων για να ικανοποιήσει το εγώ του. Αυτό μάλιστα, γίνεται αντιληπτό, γιατί θήματα των κυνηγών είναι και ζώα τα οποία δεν καταναλώνονται ως τροφή από τους ανθρώπους όπως πχ η αλεπού. Το κυνήγι, λοιπόν, δεν αποτελεί βασική ανάγκη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Πρόκειτε για ένα ανόητο χόμπυ για ματαιόδοξους. Το σύγχρονο κυνήγι είναι ένα ακόμα μέσο κακοποίησης του περιβάλλοντος και μια λογική που μετατρέπει τη φύση και τα ζώα σε προιόντα προς κατανάλωση ανάλογα με τα κέφια του εκάστοτε ανθρώπου.

Ως αντισπισιστές είμαστε κατά κάθε εκμετάλλευσης των μη ανθρώπινων ζώων, είτε σε βιομηχανίες και εργοστάσια, είτε σαν μια ακόμα επιλογή για διασκέδαση.

Ένας λόγος ακόμα, που σιχαινόμαστε τους κυνηγούς, είναι γιατί χρησιμοποιούν μη ανθρώπινα ζώα ως εργαλεία για να καταφέρουν το σκοπό τους. Μη ανθρώπινα ζώα τα οποία μόλις γεράσουν, θεωρούνται άχρηστα, για αυτούς, και τα παρατάνε σε βουνά ή απομακρυσμένες περιοχές, αφήνοντας τα να πεθάνουν με τον πιο βάναυσο τρόπο, ή τα κρεμάνε ζωντανά για να τα αποτελειώσουν. Επίσης επιδίδονται σε παράνομες αγοραπωλησίες κυνηγόσκυλων από γέννες και εκτροφεία όπου έχουν σε άθλιες συνσθήκες τα τόσο “πολύτημα” εργαλεία τους. Αν το εργαλείο πάλι δεν βγει “σωστό”, όπως τους υποσχέθηκε ο εκτροφέας, έχει την ίδια κατάληξη με το “παλιό” και “γερασμένο”. Όταν ο κυνηγός σιγουρευτεί ότι το εργαλείο είναι κατάλληλο, μετά από εξαντλητική εκπαίδευση, πετιέται σε ένα κουτί και αναγκάζεται να υπομείνει χιλιόμετρα και ακραίες καιρικές συνθήκες μέχρι τον τελικό προορισμό. Όλη αυτή η διαδικασία και ιδιοσυγκρασία μας φαίνεται αρρωστημένη και αδιανόητη.

Επιστρέφουμε την ελάχιστη βία που δέχεται καθημερινά το οικσύστημα από τους “πολιτισμένους” ανθρώπους και επιτιθόμαστε στις δομές τους.

Για εμάς μόλις άρχισε η κυνηγετική περίοδος και τα θύματα είστε εσείς.

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΟΥΣ

-Αγρίμια-

Πηγή: Athens Indymedia

Wolfi Landstreicher: Για μια μη-πρωτογονιστική αντι-πολιτισμική κριτική

Κριτική, όχι πρόγραμμα!

 

Για μια μη-πρωτογονιστική αντι-πολιτισμική κριτική

Σημείωση: Το κείμενο που ακολουθεί παρουσιάστηκε από τον Wolfi Landstreicher (γνωστότερο με το ψευδώνυμο Feral Faun), στην Αντιπολιτισμική Συνάντηση της Βαρκελώνης, του 2007, σαν εισαγωγικό κείμενο για μια συζήτηση που έλαβε χώρα κατά τη συνάντηση.

Έτσι ο αναρχικός ατομικιστής όπως τον εννοώ εγώ, δεν έχει να περιμένει τίποτα […] Είμαι ήδη ένας αναρχικός και δεν μπορώ να περιμένω για μια μαζική επανάσταση προκειμένου να εξεγερθώ ο ίδιος, ούτε να μου εξασφαλίσει ο κομμουνισμός την ελευθερία μου. – Renzo Novatore

Αντιλαμβάνομαι τον αναρχισμό με την έννοια της καταστροφής. Σε αυτόν τον τομέα επεκτείνεται η αριστοκρατική λογική του: στην καταστροφή! Ιδού η αληθινή ομορφιά της αναρχίας. Θέλω να καταστρέψω όλα αυτά που με υποδουλώνουν, με κρατούν δέσμιο και καταπιέζουν τις επιθυμίες μου, θέλω να τα αφήσω όλα πίσω μου, σαν κουφάρια. Οι τύψεις, η αναποφασιστικότητα, η ευσυνειδησία, είναι πράγματα που το εικονοκλαστικό μου πνεύμα έχει διαλύσει […] Ναι λοιπόν, η εικονοκλαστική άρνηση είναι πιο πρακτική. – Armando Diluvi

Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει τίποτα αόριστα πρωτογονιστικό όταν μιλάμε για μια κριτική στον πολιτισμό, ιδιαίτερα όταν αυτή η κριτική είναι ορισμένη και από επαναστατική οπτική. Ανάλογες κριτικές υπάρχουν όσο υπάρχει και ένα συνειδητοποιημένο αναρχικό κίνημα, και δεν υπήρξαν πάντοτε συνδεδεμένες με μια κριτική στην τεχνολογία ή και την πρόοδο. (Ο Dejacques πίστευε πως κάποια τεχνολογική ανάπτυξη θα επέτρεπε στους ανθρώπους να ξεπεράσουν τον πολιτισμό, ενώ από την άλλη, ο Enrico Arrigoni ή αλλιώς Frank Brand έβλεπε τόσο τον πολιτισμό όσο και την βιομηχανική τεχνολογία σαν εμπόδια της πραγματικής ανθρώπινης προόδου). Το πραγματικό ερώτημα, κατά την άποψή μου, είναι κατά πόσο ο πρωτογονισμός ωφελεί μια αναρχική και επαναστατική κριτική του πολιτισμού.

Η λέξη πρωτογονισμός μπορεί να σημαίνει δυο μάλλον διαφορετικά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, μπορεί να σημαίνει να λαμβάνουμε υπόψη μας τα όσα γνωρίζουμε για τις «πρωτόγονες» κοινωνίες ως μια κριτική προς τον πολιτισμό. Αυτή η μορφή πρωτογονισμού φαίνεται σχετικά ανώδυνη. Είναι όμως; Ακόμα κι αν παρακάμψουμε τα προφανή ερωτήματα σχετικά με την εξάρτηση για τις πληροφορίες μας από τους ειδικούς αυτούς που αποκαλούμε ανθρωπολόγους, όσον αφορά τις «πρωτόγονες κοινωνίες, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ. Οι πραγματικές κοινωνίες που αποκαλούμε «πρωτόγονες» ήταν, και στο βαθμό που υπάρχουν ακόμη, είναι ζωντανές σχέσεις ανάμεσα σε ζωντανά, με σάρκα και οστά ανθρώπινα όντα, υποκείμενα που αναπτύσσουν τη δική τους αλληλεπίδραση με τον κόσμο γύρω τους. Να εκλάβουμε κάτι τέτοιο ως μοντέλο σύγκρισης σημαίνει την φετιχοποίηση αυτών των ζωντανών σχέσεων, τον μετασχηματισμό τους σε μια αφαίρεση – το «πρωτόγονο» – σε μια εξιδανικευμένη εικόνα του «πρωτογονισμού». Έτσι, η χρήση τέτοιων μεθόδων κριτικής στον πολιτισμό αφαιρεί την ανθρώπινη και την υποκειμενική υπόσταση των πραγματικών ανθρώπων που έζησαν ή ζουν τις σχέσεις αυτές. Επιπλέον, αυτό το είδος κριτικής, δεν μας παρέχει κάποιο πραγματικό εργαλείο για να βρούμε πως θα πολεμήσουμε τον πολιτισμό εδώ και τώρα. Στην καλύτερη περίπτωση, η φετιχιστική, αφηρημένη σύλληψη του «πρωτόγονου» θα γίνει ένα μοντέλο, ένα πρόγραμμα για μια πιθανή μελλοντική κοινωνία.

Ερχόμαστε έτσι στη δεύτερη σημασία του πρωτογονισμού – την ιδέα ότι οι «πρωτόγονες» κοινωνίες προσφέρουν ένα μοντέλο για την μελλοντική κοινωνία. Οι οπαδοί αυτής της μορφής πρωτογονισμού μπορούν δίκαια να αποκαλούνται πρωτογονιστές, μιας και, όσο κι αν το αρνούνται, αυτό που προάγουν δεν είναι παρά ένα πρόγραμμα και μια ιδεολογία. Με την μορφή αυτή, πιστεύω ότι ο πρωτογονισμός έρχεται σε σύγκρουση με την αναρχική σκέψη και δράση. Ο λόγος γι αυτό μπορεί να βρεθεί στο απόφθεγμα του Novatore παραπάνω. Απλώς αντικαταστήστε το «κομμουνισμός» με «πρωτογονισμός» και το «μαζική επανάσταση» με το «βιομηχανική κατάρρευση», και θα ξεκαθαρίσουν όλα. Όπως το βλέπω εγώ, μια από τις πιο σημαντικές διαφορές μεταξύ του μαρξισμού και του αναρχισμού είναι ότι ο τελευταίος δεν είναι στην ουσία μια τελεολογική θέαση ενός αναμενόμενου μέλλοντος, αλλά ένας τρόπος αντιμετώπισης του κόσμου εδώ και τώρα. Έτσι, η επανάσταση για τους αναρχικούς δεν είναι μια εγγυημένη ιστορική διαδικασία του μέλλοντος, αλλά κάτι που το ζούμε και το δημιουργούμε εδώ και τώρα. Ο πρωτογονισμός δεν είναι λιγότερο αβίωτος από τον μαρξιστικό κομμουνισμό. Είναι κι αυτός ένα πρόγραμμα για το μέλλον, και μάλιστα ένα πρόγραμμα βασισμένο σε πλαίσια όπου δεν είναι στο χέρι μας να παρέμβουμε. Έτσι, δεν έχει τίποτα περισσότερο κοινό με την αναρχική πρακτική, απ’ όσο έχει και η μαρξιστική τελεολογία.

Έχω ήδη καταδείξει πως η ακριβής σύλληψη του «πρωτόγονου» φετιχοποιεί την πραγματική ζωή και τις σχέσεις αυτών που περικλείει αυτή η ταμπέλα. Αυτό εκδηλώνεται ανοιχτά ανάμεσα στους πρωτογονιστές που επιθυμούν να εφαρμόσουν την ιδεολογία τους εδώ και τώρα, και στο πως τελικά προσδιορίζεται αυτή η εφαρμογή. Με έναν τρόπο εν πολλοίς όμοιο του μαρξισμού, η «πρωτόγονη» ζωή μειώνεται τελικά σε ένα ζήτημα οικονομικής αναγκαιότητας, σε ένα άθροισμα ικανοτήτων, το άναμμα φωτιάς με ξυλαράκια, το πρωτόγονο κυνήγι, η γνώση των άγριων φυτών που τρώγονται ή έχουν ιατρικές ιδιότητες, του πώς να φτιάξεις ένα τόξο ή ένα καταφύγιο κλπ κλπ. έτσι ώστε να μπορείς να επιβιώσεις.

Αυτό στη συνέχεια μπορεί να πάρει μια γεύση νατουραλιστικής πνευματικότητας, δανεισμένης από κάποιο βιβλίο ή την κάθε new age μαλακία που αναφέρεται σε μια επιστροφή στη «φυσική ενότητα», αν κι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Η ολότητα των ανθρώπων που αποκαλούνται «πρωτόγονοι» αγνοείται, μιας και είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη και καθόλου προσβάσιμη σε όσους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον βιομηχανικό καπιταλιστικό πολιτισμό που τώρα κυριαρχεί τον κόσμο – κι αυτό περιλαμβάνει όλους εμάς που αναπτύσσουμε μια αναρχική κριτική στον πολιτισμό. Όμως, ακόμη κι αν εξετάσουμε απλώς το ζήτημα των ικανοτήτων επιβίωσης, είναι γεγονός ότι ακόμα και στις ΗΠΑ ή τον Καναδά, όπου υπάρχουν πραγματικές, αρκετά εκτεταμένες (αν και πληγωμένες σε μεγάλο βαθμό) άγριες εκτάσεις, ελάχιστοι άνθρωποι θα μπορούσαν να επιβιώσουν με τον τρόπο αυτό. Έτσι αυτοί που μαθαίνουν ανάλογες δραστηριότητες με τη λογική ότι θα ζήσουν πραγματικά σαν «πρωτόγονοι» τις ζωές τους, αυτό που έχουν στο μυαλό τους δεν είναι η καταστροφή του πολιτισμού (εκτός ίσως αν επέλθει μια αναπόφευκτη μελλοντική συγκυρία για την οποία θεωρούν ότι θα βρεθούν προετοιμασμένοι), αλλά η απόδραση από αυτόν. Δεν θα τους το προσάψω αυτό, πάντως δεν έχει τίποτα να κάνει με την αναρχία ή την κριτική στον πολιτισμό. Σε πρακτικό επίπεδο, δεν είναι παρά μια πιο ανεπτυγμένη μορφή του «παίζουμε τους ινδιάνους» όπως έκαναν πολλοί από μας στις ΗΠΑ ως παιδιά, και στην πραγματικότητα, το έχουν πάρει πολύ σοβαρά. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζω κι έχουν ασχοληθεί με την ανάπτυξη των «πρωτόγονων» ικανοτήτων τους, στο όνομα του «αναρχο-πρωτογονισμού» αποδεικνύουν πόσο έτοιμοι είναι για μια τέτοια ζωή με τον χρόνο που περνούν στον υπολογιστή τους, στήνοντας ιστοσελίδες, παίρνοντας μέρος σε φόρουμ, γράφοντας μπλογκ κλπ κλπ. Συνήθως, μου φαίνονται περισσότερο σαν παιδιά της τεχνολογίας που παίζουν role games στο δάσος, παρά ως αναρχικοί σε μια διαδικασία απεξάρτησης από τον πολιτισμό.

Μια αναρχική κι επαναστατική κριτική του πολιτισμού δε ξεκινά από μια σύγκριση με άλλες κοινωνίες ή με κάθε μελλοντικό ιδεώδες. Ξεκινά με την αντιπαράθεσή μου, την αντιπαράθεσή σου, με την άμεση πραγματικότητα του πολιτισμού στις ζωές μας εδώ και τώρα. Είναι η αναγνώριση ότι η ολότητα των κοινωνικών σχέσεων που ονομάζουμε πολιτισμό μπορεί να υπάρξει μόνο λεηλατώντας τις ζωές μας από μας, και κατακερματίζοντάς τις σε bits που η κυρίαρχη τάξη μπορεί να χρησιμοποιήσει για την αναπαραγωγή της. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία που έχει ολοκληρωθεί μια για πάντα, κάποτε στο μακρινό παρελθόν, αλλά συνεχίζεται διαρκώς, ανά πάσα στιγμή. Εδώ είναι που υπεισέρχεται η αναρχική θεώρηση για τη ζωή. Ανά πάσα στιγμή, χρειάζεται να καθορίσουμε πώς θα αρπάξουμε πίσω την ολότητα των ζωών μας ενάντια στην ολότητα του πολιτισμού. Έτσι όπως το είπε ο Armando Diluvi, ο αναρχισμός μας είναι ουσιωδώς καταστροφικός. Ως τέτοιος, δεν έχει ανάγκη από μοντέλα ή προγράμματα όπως αυτά του πρωτογονισμού. Όπως το έθεσε κι ένας παλιός, νεκρός πια, γενειοφόρος κλασσικός του αναρχισμού: Το πάθος για καταστροφή είναι επίσης πάθος δημιουργικό. (Σ.τ.μ.: η περίφημη φράση του Μ. Μπακούνιν). Κι επίσης ένα πάθος που μπορεί να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή. (Ένας άλλος επίσης νεκρός, αντιεξουσιαστής επαναστάτης μιας-δυο γενιών έπειτα είπε για την παθιασμένη καταστροφή ότι δεν είναι παρά «ένας τρόπος να απολαμβάνεις την ευτυχία άμεσα»).

Γράφοντας όλα αυτά, δεν είμαι ενάντια σε κάθε παιγνιώδη φαντασία ενός πιθανού από-πολιτισμένου κόσμου. Όμως για να γίνει μια τέτοια φαντασία πραγματικά παιγνιώδης και να αποκτήσει μια πειραματική πιθανότητα, δεν μπορούν να υπάρχουν μοντέλα προερχόμενα από αφηρημένες συλλήψεις παλιών είτε μελλοντικών κοινωνιών. Στην πραγματικότητα, κατά την άποψή μου, είναι καλύτερα να αφήσουμε την ιδέα της «κοινωνίας» στην άκρη, και να σκεφτούμε καλύτερα με τους όρους διαρκώς αναγεννημένων, εφήμερων σχέσεων μεταξύ μοναδικών, παθιασμένων ατόμων. Τη στιγμή αυτή, μπορούμε μόνο να παίξουμε και να πειραματιστούμε, εκεί που η επιθυμία μας για το φαινομενικά «αδύνατο» συναντά την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Αν ο πολιτισμός πρόκειται να καταλυθεί στη διάρκεια της ζωής μας, αυτό που θα συναντήσουμε δε θα είναι ένας κόσμος άγριων δασών και πεδιάδων ή ερήμων γεμάτων με άγρια πανίδα. Αυτό που θα αντιμετωπίζαμε θα ήταν στην πραγματικότητα ένας κόσμος γεμάτος με τα σκουπίδια του πολιτισμού: εγκαταλελειμμένα κτίρια, μηχανήματα, μπάζα κλπ κλπ.

Η φαντασία που δεν δεσμεύεται ούτε από την πραγματικότητα ούτε από μια πρωτογονιστική ηθική ιδεολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους, για εξερεύνηση ή για παιχνίδι, οι πιθανότητες είναι σχεδόν άπειρες. Το πιο σημαντικό, κάτι τέτοιο αποτελεί μια άμεση δυνατότητα, κι ο καθένας μπορεί να συνδεθεί εκτενώς με μια καταστροφική επίθεση ενάντια στον πολιτισμό. Κι αυτή η αμεσότητα είναι ουσιαστικής σημασίας, μιας και εγώ ζω τώρα, κι εσείς ζείτε τώρα, όχι σε εκατοντάδες χρόνια από τώρα οπότε ένα βεβιασμένο πρόγραμμα προς ένα πρωτογονιστικό ιδανικό ίσως να μπορεί να δημιουργήσει έναν κόσμο μέσα στον οποίο το ιδανικό αυτό θα μπορεί να πραγματωθεί παγκόσμια – αν οι πρωτογονιστές κάνουν την επανάστασή τους τώρα, και επιβάλλουν το πρόγραμμά τους. Ευτυχώς, κανένας πρωτογονιστής δε φαίνεται πρόθυμος να επιβάλλει τέτοια εξουσιαστικά επαναστατικά μέτρα, και προτιμά να επαναπαύεται σε ένα είδος μισο-μυστικιστικού μετασχηματισμού προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα όνειρά του (ίσως πρόκειται για κάτι σαν τα όραματα των ιθαγενών αμερικανών, του θρησκευτικού χορού των φαντασμάτων, όπου το τοπίο όπως το διαμόρφωσαν οι ευρωπαίοι εισβολείς υποτίθεται ότι θα ξεφλουδιστεί ως δια μαγείας, αφήνοντας στη θέση του βοσκοτόπια γεμάτα άγρια ζώα).

Για τον λόγο αυτό, ίσως είναι λίγο άδικο να αποκαλείται το πρωτογονιστικό όραμα ως πρόγραμμα (αν και μιας και δε μου κάνουν οι αστικές αξίες, χέστηκα αν είμαι άδικος…). Ίσως του ταιριάζει καλύτερα η λέξη προσμονή. Όταν θέτω κάποια από τα ερωτήματα αυτά σε γνωστούς μου πρωτογονιστές, συχνά επικαλούνται τις «επιθυμίες» τους, τις οποίες αντανακλά το πρωτογονιστικό όραμα. Μάλλον έχουμε διαφορετικές επιθυμίες λοιπόν. Οι «επιθυμίες» που βασίζονται σε αφηρημένες και φετιχοποιημένες εικόνες – στην περίπτωσή μας, του «πρωτόγονου» – είναι εκείνα τα φαντάσματα των επιθυμιών που υπαγορεύουν την κατανάλωση εμπορευμάτων. Αυτό εκδηλώνεται ξεκάθαρα σε ορισμένους πρωτογονιστές, όχι απλά στην κατανάλωση των βιβλίων του κάθε θεωρητικού του πρωτογονισμού, αλλά και στα χρήματα ή/και το χρόνο που ξοδεύουν ώστε να αποκτήσουν κάποιες απ’ τις λεγόμενες «πρωτόγονες» ικανότητες σε σχολές που ειδικεύονται σ αυτό. Όμως, αυτό το φάντασμα της επιθυμίας, αυτή η προσμονή για μια εικόνα που δεν έχει καμία σύνδεση με την πραγματικότητα, δεν αποτελεί πραγματική επιθυμία, γιατί το αντικείμενο μιας πραγματικής επιθυμίας δεν μπορεί να είναι μια αφηρημένη εικόνα, πάνω στην οποία επικεντρώνει κανείς – μια εικόνα που δεν μπορεί να αποκτήσει πραγματικά κανείς. Η επιθυμία ανιχνεύεται μέσα στη δραστηριότητα και τις σχέσεις που αναπτύσσονται στον κόσμο εδώ και τώρα. Η επιθυμία, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι στην πραγματικότητα ο οδηγός της δράσης, της επικοινωνίας, της δημιουργίας. Με την έννοια αυτή, το αντικείμενό της αποκτά υπόσταση μονάχα με την εκπλήρωση της επιθυμίας, με την πραγματοποίησή της. Κι εδώ επανερχόμαστε στην αναγκαιότητα της αμεσότητας. Και είναι με αυτήν την έννοια και μόνο που η επιθυμία γίνεται ο εχθρός του πολιτισμού στον οποίον ζούμε, του πολιτισμού που η ύπαρξή του βασίζεται στην διαδικασία φετιχοποίησης κάθε σχέσης και δραστηριότητας, στον μετασχηματισμό του σε αντικείμενα που στέκονται πάνω από μας και μας ορίζουν, στο να τις προσδιορίσει, να τις θεσμίσει και να τις εμπορευματοποιήσει. Έτσι, η επιθυμία, σαν ένας οδηγός κι όχι μια προσμονή, δρα άμεσα, επιτιθέμενη σε κάθε τι που την εμποδίζει από το να κινηθεί αυτοδύναμα. Ανακαλύπτει τα αντικείμενά της στον κόσμο γύρω της, όχι σαν αφηρημένες έννοιες, αλλά ως δυναμικές σχέσεις. Αυτός είναι κι ο λόγος που επιτίθεται στις θεσμοθετημένες σχέσεις που καλουπώνουν την κάθε δραστηριότητα σε ρουτίνα, πρωτόκολλα, έθιμα και συνήθειες – σε πράγματα που πρέπει να γίνουν ή να διαταχθούν. Αναλογιστείτε σχετικά τι σημαίνουν δραστηριότητες όπως η κατάληψη, η απαλλοτρίωση, η χρήση του χρόνου εργασίας κάποιου/ας για τον εαυτό του/της, το γκράφιτι κλπ, και πως σχετίζονται με μια ακόμα πιο καταστροφική δραστηριότητα.

Τελικά, αν φανταζόμαστε μια κατάλυση του πολιτισμού, ενεργά και συνειδητά καταστρέφοντάς τον, όχι για να πραγματοποιήσουμε ένα θεσμικό πρόγραμμα ή ένα προσδιορισμένο όραμα, αλλά για να διευρύνουμε ατέλειωτα τις πιθανότητες να πραγματώσουμε τους εαυτούς μας και να ανακαλύψουμε τις ικανότητες και τις επιθυμίες μας, μπορούμε πλέον να ξεκινήσουμε να το κάνουμε εδώ και τώρα ενάντια στην κυρίαρχη τάξη. Αν, αντί να ελπίζουμε σε έναν ακόμη παράδεισο, αρπάξουμε τη ζωή, τη χαρά και την αναζήτηση τώρα, θα ζήσουμε μια πραγματικά αναρχική κριτική του πολιτισμού που δεν έχει τίποτα κοινό με μια εικόνα περί «πρωτόγονου», αλλά μάλλον με την άμεση ανάγκη μας να αποτινάξουμε την εξημέρωση, την ανάγκη μας να είμαστε Μοναδικοί, κι όχι υπάκουοι-υπήκοοι, επιτηρούμενοι, περιορισμένοι. Έπειτα, θα βρούμε τρόπους να αρπάξουμε όλα όσα μπορούμε να οικειοποιηθούμε και να καταστρέψουμε όλα όσα θέλουν να μας επιβληθούν.

Wolfi Landstreicher

[Μετάφραση: …για τη διάδοση της μεταδοτικής λύσσας, Αύγουστος 2007]

Ragnarok: Για τη συμπλήρωση 12 χρόνων από την Εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08

«Δεν μας αρμόζει ούτε είμαστε οι κατάλληλοι να εκφωνήσουμε επικήδειο. Εμείς διαλέγουμε μέσα απ’ την θλίψη, τον πόνο, την οργή να γεννάμε αχαλίνωτες σκέψεις και να τις μετουσιώνουμε σε πράξεις. Πράξεις φτιαγμένες από αίμα, από φωτιά, από σπασμένες τζαμαρίες, λεηλατημένες τράπεζες και πύρινα οδοφράγματα. Μέσα στις ατελείωτες νύχτες και σ’ αυτές τις ετοιμοπόλεμες μέρες βαδίσαμε, τρέξαμε, ουρλιάξαμε απαλλοτριώνοντας και καίγοντας, αφήνοντας πίσω μας τ’ αποκαΐδια του σάπιου κόσμου σας και την κοινωνική ηθική κατακρεουργημένη. Αυτή είναι για εμάς η Ζωή και το οριστικό μας φευγιό δεν υπάρχει παρά μόνο μέσω των μοναχικών δρόμων του Θανάτου. Στον κόσμο που ζούμε και για τις επιλογές που αρματωθήκαμε, έχουμε μάθει πως ο Θάνατος είναι η τελική στιγμή της Ζωής.»

Συμμορίες Συνείδησης

«Ορκιστήκαμε να μην θάψουμε το τσεκούρι του πολέμου αυτές τις στιγμές άνθισης της ανταρσίας, όπου το τοπίο ξεθολώνει, οι ισορροπίες της ειρηνικής και δημοκρατικής συμβίωσης ξεχαρβαλώνουν και η όξυνση ενός νέου εμφυλίου πολέμου ευδοκιμεί. Μετά τον Δεκέμβρη κάτι καινούριο γεννιέται. Οι υπέροχες στιγμές αυθόρμητης μηδενιστικής βίας στους δρόμους βάλανε σε επιταχυντική τροχιά τις διαδικασίες ατομικής συνειδητοποίησης και συλλογικής ζύμωσης όσων δεν καλύπτονται από 5, 10 ή 100 μέρες φωτιάς. Η ανταρσία στελεχώνεται απο όλο και περισσότερους που είναι έτοιμοι να παίξουν τα πάντα χωρίς καμία καβάτζα. Τα χτυπήματα πολλαπλασιάζονται και οι ομάδες ξεπηδούν η μια μετά την άλλη. Οι χαλαρές σχέσεις φιλίας αντικαθιστούνται απο συντροφική εμπιστοσύνη που γεννιέται εκεί που πρέπει. Στα πεδία μάχης που εμείς επιλέξαμε. Η πολυπόθητη κοινωνική πόλωση και διχόνοια αρχίζει να οικοδομείται.»

Συμβούλιο Αποδόμησης της Τάξης

6 Δεκέμβρη του 2008, και μία τομή στο ιστορικό συνεχές της ελληνικής αστικής δημοκρατίας σημαδεύτηκε από μία απόφαση και μία υπόσχεση, αποτυπωμένες στις συνειδήσεις των εξεγερμένων με τη στάχτη των εμπορικών ναών, το αίμα των τραυματισμένων μπάτσων και τα θρύψαλλα των κατεστραμμένων οχημάτων: Τίποτα όπως πριν – Καμία ανακωχή με το υπάρχον. Νέες αρνήσεις σφυρηλατήθηκαν, παλιές έχθρες εντάθηκαν, καινούριες επιθυμίες θέριεψαν, διαφορετικές διαδρομές ζωής συναντήθηκαν δημιουργώντας ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Όπως, όμως, κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ για όσους συνεχίζουν να πορεύονται κάθε μέρα με οδοδείκτη την επιμονή για λυσσαλέα, αδιάκοπη ρήξη με το υπάρχον, ωσαύτως κανένας Δεκέμβρης δε σήμανε την αρχή της αναρχικής επίθεσης στην κυριαρχία.

Οι δρόμοι καταλήφθηκαν θριαμβευτικά, στερώντας τους από το πνεύμα όσων τους θεωρούσαν ένα ακόμη τμήμα της μίζερης καθημερινής τους περιπλάνησης μεταξύ δουλειάς, σπιτιού, διασκέδασης και πλήξης. Οι χριστουγεννιάτικα στολισμένοι ναοί του εμπορεύματος φώτισαν για πρώτη φορά τα δικά μας όνειρα ενόσω παραδίδονταν στις έκλυτες φλόγες των οργισμένων συντρόφων μας. Οι θαλερές ιαχές των εξεγερμένων και οι μεγαλειώδεις κρότοι από την καταρρέουσα μητρόπολη αντικατέστησαν τη χλαπαταγή των διερχόμενων οχημάτων. Τα στιγμιότυπα των βέβηλων φιλοδοξιών μας κοινοποιήθηκαν και υλοποιήθηκαν μέσα σε μια διάρκεια μικρότερη από τον χρόνο ανάφλεξης ενός εμπρηστικού μηχανισμού. Οι πιο βάρβαρες και περιθωριοποιημένες από την εξευγενισμένη ηθική των υπηκόων της δημοκρατίας επιθυμίες μας μετατράπηκαν σε επιτακτική ανάγκη ενός μεγάλου και ετερόκλητου πλήθους, το οποίο πλέον αρνούταν εμπράκτως ό,τι καθόριζε την αφομοιωμένη υπόστασή του. Ένστικτα ζωντάνεψαν, αντιθέσεις αναδείχθηκαν, ρολόγια έσπασαν και τα σχέδια για το μέλλον κατέληξαν προσανάμματα για τις φωτιές τού σήμερα. Ο Μηδενισμός μας έγινε η απελευθέρωσή τους, και η απελευθέρωσή τους λύτρωσε τον Μηδενισμό μας από την αφάνεια και τη μοιρολατρία.

Για όλους του παραπάνω λόγους, ο Δεκέμβρης του ’08 θα αποτελεί ορόσημο στο μνημονικό κάθε αναρχικού μαχητή και κάθε εξεγερμένης αγωνίστριας. Γιατί, εκείνες τις βαθύσκιωτες νύχτες, ο πόλεμος με το υπάρχον δεν ήταν απλά ένας ευσεβής πόθος στην ευερέθιστη φαντασία κάποιων ανυπότακτων μειοψηφιών, αλλά η άμεσα προσιτή σε όλους κοινή πραγματικότητα. Τώρα, στο γέρμα αυτής της έκλαμψης γενικευμένης ανταρσίας, κρίνουμε πως αναγκαιότητα συνιστά να μην επιτρέψουμε στις εικόνες (παρά τον τεράστιο αριθμό τους) να επικαλύψουν το νόημα. Η νοσταλγία και ο πόθος για ό,τι φαινομενικά παρήλθε είναι κακός οδηγός για όποιον και όποια αναζητά τρόπους να αγωνιστεί σήμερα. Η μνημόνευση και η καθιέρωση επετείων είναι ο τρόπος του εξουσιαστικού πολιτισμού και της πολιτικής ομαλότητας να χτίζει ταφόπλακες και να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά ό,τι είναι στο χέρι μας να διατηρηθεί ζωντανό. Το παρελθόν, οι διεγραμμένες μέρες από τα ημερολόγια, τα γέλια ή τα δάκρυα για ό,τι παρήλθε, οι ακίνδυνες αναμνηστικές εκδηλώσεις, είναι κατασταλτική μέθοδος προκειμένου να εξωστρακίζεται στη διάσταση του παρελθόντος ό,τι αποτελεί ενεργή απειλή για την τάξη στο σήμερα. Καθώς οι κοινωνίες μας προσανατολίζονται στο μέλλον, το παρελθόν είναι ο τόπος του μη υπαρκτού. Εμείς όμως διαφωνούμε, και γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε πως κανένας Δεκέμβρης δεν άρχισε και δεν τέλειωσε ποτέ. Ο Δεκέμβρης του ’08 απειλεί τώρα την εξουσία, όπως την απειλούσε και πολλές μέρες πριν τον σπαραχτικό θάνατο του αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ο Δεκέμβρης θα απειλεί την εξουσία, όσα χρόνια κι αν μετρήσει μακριά από εκείνη τη μέρα.

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΘΡΥΑΛΛΙΔΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΩΝ

ΚΑΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

ΑΝΕΙΡΗΝΕΥΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ

Δ.Ο. Ragnarok

ΥΓ.: Το ότι ο Δεκέμβρης είναι απειλή στο σήμερα, το απέδειξε και η φετινή 6η. Δε ζούμε χούντα: Η χούντα θα ζήλευε την αστική δημοκρατία. Οι 143 συλλήψεις και το μπαράζ αστυνομικών αυθαιρεσιών, απονενοημένων κινήσεων επίδειξης δύναμης και σκατοψυχιάς (από το τσούρμο των κωλοπαιδαράδων της ΕΛ.ΑΣ., που όλες οι βρισιές του κόσμου δεν αρκούν για να περιγράψουν τη μικροπρέπειά τους και τη σβουνιά που έχουν για εγκέφαλο), δε θυμίζουν εικόνες απ’ το ζοφερό παρελθόν, αλλά προοικονομούν το ακόμα πιο ζοφερό μέλλον που καιροφυλακτεί, αν δεν οργανωθούμε κι αν δεν αντισταθούμε στη βαρβαρότητα των καιρών, στη βαρβαρότητα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και των διακρατικών ανταγωνισμών, στη βαρβαρότητα της δήθεν “ουδετερότητας” και των “ίσων αποστάσεων”, στη βαρβαρότητα του ολοκληρωτισμού που επελαύνει με πρόφαση την πανδημία. Δύναμη στις συλληφθείσες και τους συλληφθέντες της 6ης Δεκέμβρη 2020. Δύναμη σε όσους και όσες στάθηκαν στα πόδια τους και διεκδίκησαν τη δημόσια παρουσία τους και την αξιοπρέπειά τους.

*

Μια προβολή από τον Βόλο για τις μέρες της Εξέγερσης του ’08

Γαλλία, Aubenas: Εμπρηστική επίθεση στην Εθνική Υπηρεσία Δασοκομίας (ONF)

Άκουσα να λένε πως τα δάση χρειάζονται “διαχείριση”. Ακόμα χειρότερα, πως χρειάζεται να “καθαριστούν”.

Άκουσα πως τα δάση χρειάζεται να “μπουν σε τάξη”, να γίνουν πιο κερδοφόρα, προσιτά, ελκυστικά. Πως οι άνθρωποι πρέπει να τα περιδιαβαίνουν τις Κυριακές, σε ασφαλή μεγάλα μονοπάτια, με σκυλιά σε λουριά, με πικνίκ σε προσφερόμενα τραπέζια.

Άκουσα πως τα δάση χρειάζονται “προστασία”. Με άλλα λόγια, “έλεγχο”.

Άκουσα πως τα δέντρα πρέπει να φυτεύονται σε σειρές για να παράγουν σημειωματάρια για αδιάφορες σημειώσεις, άνοστα βιβλία, αποβλακωτικά περιοδικά, καθώς και ράφια πάνω στα οποία θα τοποθετούνται όλα δαύτα.

Άκουσα πως είναι αναγκαίο να στηρίζουμε τα δάση μέσω οικολογικών νόμων και κομμάτων, και πως αυτός είν’ ο τρόπος για να τα υπερασπιστούμε απ’ τους κακούς βιομήχανους.

Άκουσα πως τα πεσμένα ξύλα δεν πρέπει να μαζεύονται, ούτως ώστε να μη διαταράσσεται το εύθραυστο οικοσύστημα.

Άκουσα πως κανείς δεν πρέπει να βγαίνει απ’ το τεχνητό μονοπάτι, προκειμένου να μην προκαλεί ζημιά στα φυτά.

Άκουσα πως το να περπατάς μονάχος στο δάσος μπορεί να είναι “επικίνδυνο”.

Άκουσα πως δεν πρέπει ν’ ανάβουμε φωτιά επειδή θα μπορούσε να καταστρέψει το δάσος. Όμως με το να κόβονται όλα τα δέντρα, κανένα πρόβλημα;

Άκουσα πως μπορείς να πας σε σούπερ-μάρκετ στην καραντίνα, αλλά όχι να μαζέψεις λουλούδια. Σε άλλες περιπτώσεις χρειαζόσουν άδεια. Όχι απ’ τα φυτά, αγαπητοί απλοί άνθρωποι, αλλά απ’ τη δημόσια διοίκηση.

Άκουσα πως θά ‘πρεπε να είμαι ευτυχής που υπάρχουν “φυσικά πάρκα”.

Άκουσα πως τα δάση έχουν ιδιοκτήτες. Και πως αυτοί οι ιδιοκτήτες δεν είναι οι κάτοικοί τους, με τις γούνες τους, τα φτερά τους και τα γρυλλίσματά τους.

Άκουσα πως οι κάτοικοι αυτοί πρέπει να ελέγχονται μέσω κυνηγετικών επεμβάσεων.

Άκουσα πως τα σκυλιά πρέπει να κρατούνται με λουρί, όμως οι άνθρωποι -οι οποίοι έχουν την άδεια του Κράτους- μπορούν ελεύθερα να σκοτώνουν, με όπλα τόσο εκλεπτυσμένα που δεν τους αφορά καν πιο είναι το θήραμά τους.

Άκουσα πως είναι αναγκαίο να οξύνουμε την αντίληψη περί “σεβασμού της φύσης” στους νέους, οι οποίοι γεννιούνται για να περιβάλλονται από τσιμέντο.

Άκουσα να λέγεται πως μια τεχνολογικά υπερανεπτυγμένη κοινωνία θα μπορούσε να είναι “πράσινη”.

Άκουσα πως οι όροι “βιώσιμο” και “οικολογικό” σημαίνουν την προμελετημένη καταστροφή του 99% των δέντρων, το σκάψιμο αυλακιών βάθους 40 εκατοστών μες στη λάσπη, καθώς και τα σιδερένια θεριά που τρέφονται με βενζίνα κι είν’ αναγκαία για να έρθουν εις πέρας όλα δαύτα. Άκουσα τον ήχο των δέντρων που πέφτουν, τις μηχανές που τα ρίχνουν στο έδαφος, τον βρυχηθμό των οχημάτων 4×4 που ανήκουν στους “προστάτες” των δασών.

Άκουσα πως τα εργοστάσια ξυλείας μπορούν να “αυτοδιαχειριστούν”. Η εκμετάλλευση της ξυλείας που αξιοποιείται για καλό σκοπό, θεωρείται “εναλλακτική”.

Άκουσα πως χρειάζεται να φυτευτούν δέντρα προκειμένου να σωθεί το ανθρώπινο είδος.

Άκουσα πως θα μπορούσες να συμβάλεις στο φύτεμα ενός δέντρου αγοράζοντας ένα πακέτο ζυμαρικά.

Άκουσα πως τα δέντρα μπορούν να θεραπεύουν τον καρκίνο. Ποιος όμως θα θεραπεύσει αυτά απ’ την παρουσία μας;

Έτσι, έκλεισα τ’ αυτιά μου και ούρλιαξα. Ούρλιαξα τόσο δυνατά που αναρίγησαν τα φύλλα των δέντρων. Ούρλιαξα τόσο πολύ που ξεράθηκε η φωνή και η δική μου και των άλλων. Σαν επανήλθε η σιωπή, θυμήθηκα κάποια άλλα πράγματα που είχα μάθει.

Είχα μάθει πως ο έλεγχος των δασών σημαίνει και έλεγχο των πληθυσμών, έλεγχο επί της ίδιας μου της ζωής.

Είχα μάθει πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ηλίθια, δειλή, αδαής ή θλιβερά ρεαλιστική. Πως όταν δέχονται δύο χτυπήματα είναι για το καλό τους, ή χαζοχαίρονται που δε δέχθηκαν και τρίτο. Πως είναι μάλιστα περήφανοι που άφησαν πίσω τη “φυσική κατάσταση”. Μεγάλο βήμα μπρος!

Είχα μάθει πως δεν αγαπώ τα δάση μόνο για τον πλούτο της ζωής, του θανάτου και οτιδήποτε ενδιάμεσου, αλλά γι’ αυτό που είναι. Πως η απέχθειά μου για τη μοίρα που τους επιφυλάσσεται δεν είναι απλή ενσυναίσθηση, και πως οι ίδιες μου οι δυνατότητες επίσης περιορίζονται, ελέγχονται, κατασκευάζονται, συνθλίβονται.

Έπειτα θυμήθηκα τις δράσεις σαμποτάζ ενάντια στην καταστροφή των δασών. Βανδαλισμός μηχανών, ολοσχερής πυρπόληση εργοστασίων ξυλείας, επιθέσεις σε ανθρώπους υπεύθυνους για την καταστροφή αυτή.

Θυμήθηκα πως θα μπορούσα να δράσω και να μην ξεπέσω στο να μείνω κουφός και τυφλός προκειμένου να μείνω ασφαλής. Συνεπώς, συμμετείχα σε εμπρηστική επίθεση στην Εθνική Υπηρεσία Δασοκομίας (ONF), στο Aubenas (στο Ardèche της Γαλλίας), τη νύχτα μεταξύ 5ης και 6ης Οκτωβρίου.

Σαφέστατα είναι μια εξευτελιστικά ισχνή δράση, μπρος στην τόσο ακραία εξολόθρευση του πλανήτη και όλων των ζωντανών πλασμάτων ανά τον κόσμο. Είναι όμως μια δράση που θέλει να εκφράσει περισσότερα απ’ ότι ο άμεσος αντίκτυπός της. Να γιατί γράφω τούτες τις αράδες. Για ν’ αποτρέψω να καταλήξει απλά μια ακόμη είδηση που αγνοείται απ’ τα μίντια. Επίσης, επειδή αποδεικνύει πως είναι δυνατό να αυτοοργανωθούμε και να επιτεθούμε άμεσα στην κοινωνία του ελέγχου, της επιτήρησης και της εκμετάλλευσης. Μια κοινωνία βασισμένη στην κατασκευασμένη μας συμπεριφορά, την οποία και πρέπει να παλέψουμε, αλλά και σε συγκεκριμένα ιδρύματα, τα οποία δεν πρέπει να λησμονούμε να παλεύουμε να τα καταστρέψουμε.

Χαιρετισμούς, στην περίπτωση αυτή, σε όσες και όσους δεν ξεχνούν να επιτίθενται, να μην υποτάσσονται, να αντιδρούν και να συνεχίζουν να προσπαθούν.

Δύναμη σε όσους και όσες βρίσκονται στη φυλακή για τις ιδέες ή τις δράσεις τους.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok