Κάπου στη Γαλλία: Πυρπόληση κεραίας τηλεπικοινωνιών

Τον Μάη, κάναμε κι εμείς αυτό που μας αρέσει. Πυρπολήσαμε μια κεραία τηλεπικοινωνιών.

Θέλαμε να μετάσχουμε στο χαρμόσυνο αντι-τεχνολογικό κύμα που έχει διαδοθεί σ’ ολάκερο τον κόσμο. Κάποιες φορές, μέσω της μιντιακής φωνής, η εξουσία επιλέγει για διάφορους λόγους ν’ αποσιωπεί ορισμένα πράγματα · να τι συνέβη και στην παρούσα υπόθεση, και μας κάνει να ευελπιστούμε πως κατά την περίοδο αυτήν έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες δράσεις ενάντια στην κυριαρχία, δίχως νά ‘χουν αναφερθεί ή νά ‘χουν αναληφθεί.

Είναι ξεκάθαρο πως οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών έχουν ενεργό συμμετοχή στην ομαλή λειτουργία της καπιταλιστικής τάξης. Εδώ και πολύ καιρό, οι κεραίες τηλεπικοινωνιών αποτελούν σημαντικά κατασταλτικά εργαλεία για την παρακολούθηση και τον έλεγχο των επικοινωνιών και της κίνησής μας. Και όταν το Κράτος αποφασίζει πως μοναδική επιτρεπτή μορφή επικοινωνίας πρέπει νά ‘ναι η ψηφιακή, τότε η σημασία της τεχνολογίας αυξάνεται ακόμα περισσότερο. Το ίδιο λοιπόν κι ο πόθος μας να της επιτεθούμε.

Σε μια περίοδο όπου το Κράτος κι οι υπήκοοι επιδίωκαν ν’ απαγορεύσουν να βγαίνουμε έξω, υπήρξε η δυνατότητα να προετοιμάσουμε τούτη την επίθεση. Μας χαροποίησε ιδιαιτέρως το ότι ανακαλύψαμε πως, όταν το δίκτυο παραλύει, πάραυτα ανοίγονται κενά.

Στέλνουμε ολάκερη την αλληλεγγύη μας σ’ εκείνες κι εκείνους που πλήττονται απ’ την καταστολή, είτε βρίσκονται υπό εγκλεισμό, ηλεκτρονική επιτήρηση, δικαστική ομηρία, παρακολούθηση, είτε είναι επικηρυγμένοι.

Αλληλεγγύη στα αναρχικά συντρόφια που στοχοποιήθηκαν απ’ την επιχείρηση Bialystock.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Bure: Πυρηνική ενέργεια – Σαμποτάζ σε γεωτρύπανο

Ανάληψη ευθύνης για καταστροφή ενός γεωτρύπανου (Ιούνιος)

Η Andra (1) σχεδιάζει την αποκατάσταση ενός παλιού σιδηροδρόμου που ξεκινά απ’ το Gondrecourt-le-Chateau, για να μεταφέρονται ραδιενεργά απόβλητα στη Cigéo (2), την τεράστια υπόγεια χωματερή της. Σε όλο το μήκος της γραμμής, γεωτρύπανα θα συλλέγουν πληροφορίες στο χώμα και στα υπόγεια ύδατα.

Σαμποτάραμε ένα από δαύτα πυρπολώντας το.

Η Andra συνεχίζει το project της στην περιοχή, και για όσες και όσους δεν τη θέλουν εκεί υπάρχουν κάμποσα πράγματα που μπορούν να κάνουν για ν’ αντισταθούν!

Μια μικρή ομάδα

__________________________________

Σημειώσεις της ιταλικής μετάφρασης:

(1) Andra: Agence nationale pour la gestion des déchets radioactifs – Εθνική υπηρεσία για τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων.

(2) Cigéo: Έργο για μια τεράστια υπόγεια χωματερή πυρηνικών αποβλήτων στο Bure, μια πόλη της ανατολικής Γαλλίας.

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μπροσούρα: Αποδομώντας τις μάζες – Προς την ένοπλη ατομικότητα

Αποδομώντας τις Μάζες: Προς την Ένοπλη Ατομικότητα.

«Οι αναρχικοί εναντιώνονται στην εξουσία τόσο από τα πάνω όσο και από τα κάτω. Δε διεκδικούν την εξουσία για τις μάζες, μα αναζητούν τρόπους να καταστρέψουν κάθε κυριαρχία και ν’ αποσυνθέσουν τις μάζες σε ατομικότητες υπεύθυνες η κάθε μια για τη ζωή της. Συνεπώς, οι αναρχικοί είναι οι πιο ανένδοτοι εχθροί κάθε κομμουνισμού, και όσοι διατείνονται πως είναι κομμουνιστές ή σοσιαλιστές δεν μπορούν κατά καμία πιθανότητα να είναι αναρχικοί.»

– Enzo Martucci

Για μένα, η ατομικότητα είναι ένα όπλο. Είναι η ένοπλη πρακτική της μηδενιστικής αναρχίας και η προσωπική εναντίωση σε οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής. Ένα πρόσωπο γίνεται ακυβέρνητο κατασκευάζοντας και υποστηρίζοντας τις αρνήσεις του ενάντια στους κοινωνικά κατασκευασμένους ρόλους, στα επίσημα φορμαλιστικά σύνολα και στη μονολιθικότητα της μαζικής κοινωνίας. Υπό αυτό το πρίσμα, η άρνηση απηχεί την απροθυμία να απεμποληθεί η μοναδικότητα κάποιου στα πλαίσια μιας φορμαλιστικής ένωσης. Εδώ εγώ τραβάω μια γραμμή μεταξύ αναρχίας και αριστερισμού. Ο αριστερισμός επικροτεί την αναδιάταξη των κατασκευασμένων ταυτοτήτων, τους άκαμπτους σχηματισμούς και τους κοινωνικούς ρόλους εντός μιας άτεγκτης κοινωνικής δομής εντός της οποίας τα άτομα θυσιάζονται στον βωμό ενός “ανώτερου καλού” ή σκοπού. Απεναντίας, η αναρχία ως βίωμα σηματοδοτεί την αποσύνθεση πάσας τυποποιημένης κοινωνικής ομάδας, διανοίγοντας τις πιθανότητες ατομικής χειραφέτησης και απεριόριστης εξερεύνησης της υπαρξιακής αταξίας. Συμπερασματικά, για ‘μένα η αναρχία είναι μία ατομικιστική άρνηση του υποκειμένου να παραδώσει τον εαυτό του σε μία υπερβατική εξουσία που ανάγει τον εαυτό της σε απόλυτη αρχή.

Οι εξουσιαστικές δομές, κοινωνικές και θεσμικές, προϋποθέτουν την εγκατάλειψη της ατομικότητας προκειμένου να επεκτείνουν την κυριαρχία τους. Το κράτος δεν μπορεί να υπάρξει δίχως υποκείμενα πρόθυμα να φορέσουν τα εμβλήματα και τις στολές του. Ο καπιταλισμός αδυνατεί να εγκαθιδρυθεί δίχως την υποτέλεια ανθρώπων των οποίων η συσσωμάτωση συνιστά το μαζικό κοινωνικό σώμα ενίσχυσης της ψυχολογικής και κοινωνικής νομιμοποίσης του ιδίου, αλλά και της κυριαρχίας του. Το κράτος και ο καπιταλισμός αποβλέπουν στην απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης, ενώ ο πολλαπλασιασμός της συγκροτεί σταδιακά τη βιομηχανική μαζική κοινωνία. Θα αναγνωρίσω στους αριστεριστές το δίκιο πως μία αρκετά συμπαγής εργατική απεργία διαρκείας θα ήταν ικανή να παραλύσει τη βιομηχανική πρόοδο, εφόσον είναι ο εργάτης -ο μεμονωμένος μισθωτός σκλάβος- που συμβάλλει στη λειτουργία της μεγα-μηχανής. Αλλά, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, μία μαζική εργατική απεργία δεν είναι μονάχα εξαντλητικό να συντονιστεί, αλλά και ανέφικτο να συντηρηθεί αρκετά ως την κατάρρευση του καπιταλισμού. Καθώς πολλοί αριστεριστές, συμπεριλαμβανομένου και εμού μέχρι ενός σημείου, θα αναγνωρίσουν πως πολλοί εργάτες στερούνται την πρόσβαση σε εμψυχωτικές ριζοσπαστικές ιδέες, εγώ σταδιακά αντιλήφθηκα επιπλέον πως πλήθος εργατών πολύ απλά δεν επιθυμεί να απεργήσει. Για σωρεία λόγων, αδύνατο να καταγραφούν εδώ πέρα, αναρίθμητοι εργάτες συρρέουν στις δουλειές τους, αδιαφορώντας για το αν διεξάγεται κάποια απεργία ή όχι. Κάτι που συχνά παραβλέπεται είναι πως οι άνθρωποι είναι άτομα. Και, ως άτομα, ορισμένοι επιλέγουν να εξεγερθούν ενάντια στην εργασιακή τους συνθήκη και άλλοι όχι.

Κολεκτίβες, Συλλογική Ενδυνάμωση και Οργάνωση

Γύρω στο 2013, αποπειράθηκα να ενισχύσω την κοινωνική δυναμική μέσω συλλογικών εγχειρημάτων αφιερώμενων στην ευεργέτηση ανθρώπων στη γειτονιά μου. Πολύμορφα, με δανειστικές βιβλιοθήκες ριζοσπαστικών βιβλίων, παρουσιάσεις εντύπων, πραγματικά ελεύθερα λαϊκά παζάρια, “φαγητά-όχι-βόμβες”, και συλλογικές προβολές ταινιών. Το εγχείρημα στο οποίο συμμετείχα ήταν δραστήριο και γεμάτο ενέργεια. Κάποια στιγμή, στις 31 Ιουλίου, διοργανώσαμε μία Μέρα Δράσης Ενάντια στον Ρατσισμό και τον Φασισμό, η οποία περιλάμβανε στιγμιότυπα ταραχών από πορείες και βίντεο ισοπέδωσης ναζιστών. Αφήσαμε την πόρτα στον διάδρομό μας ανοιχτή για να συμμετάσχει κάθε ενδιαφερόμενη και ενδιαφερόμενος, και το μικρό διαμέρισμά μας γέμισε ασφυκτικά από παιδιά που κατοικούσαν τριγύρω και πανηγύριζαν ενθουσιασμένα καθώς παρακολουθούσαν τα βίντεο. Στο τέλος, μοιράσαμε στους παρευρισκομένους έντυπα και τρικάκια, και προπαγανδίσαμε ένα πραγματικά ελεύθερο ανταλλακτικό παζάρι που είχαμε οργανώσει για τις επόμενες δύο μέρες. Την επόμενη μέρα, μόνο 3 γείτονες απ’ όσους είχαν παραστεί στην εκδήλωση εμφανίστηκαν και συζήτησαν μαζί μας. Τη μεθεπόμενη μέρα, δεν εμφανίστηκαν ούτε αυτοί. Τη στιγμή εκείνη προσπαθούσα να κατανοήσω το γιατί -παρά τις προβολές, τα έντυπα, το προπαγανδιστικό υλικό και τις συζητήσεις- οι γείτονές μας, άνθρωποι που μας μίλησαν για την αντιμετώπιση του ρατσισμού στην καθημερινότητά τους, δε μεριμνούσαν να σχηματίσουν εγχειρήματα μαζί μας. Μία κατά πρόσωπο συζήτηση με δύο εξ αυτών, λίγες βδομάδες αργότερα, με προσγείωσε στην πραγματικότητα: «Είναι πολύ καλή φάση αυτό που όλοι εσείς επιχειρείτε να κάνετε, αλλά, ξέρεις, είμαστε απασχολημένοι αναζητώντας ρευστό. Προσπαθούμε απλά να βρούμε εισόδημα.». Μετά από έναν σύντομο διάλογο γύρω από την “οικονομική ανέλιξη”, αποχωριστήκαμε ανταλλάζοντας χειραψίες, κι εγώ ένιωθα μπερδεμένος και απογοητευμένος. Οι άνθρωποι της περιοχής μου, οι γείτονές μου δεν ψηνόντουσαν καθόλου γι’ αυτήν την “επαναστατική φάση”.

Μετά από μερικά ακόμα χρόνια τοπικών δράσεων, αναρτήσεων πανό, παρεμβάσεων με σπρέι, αφισοκολλήσεων, ενός εντύπου που επιμελήθηκα για να καταγράψω και να εγκωμιάσω την ιστορία των αντιρατσιστικών εξεγέρσεων της περιοχής μου, και συλλογικών εκδηλώσεων, συνειδητοποίησα μιαν αλήθεια ανεπιθύμητη για κάθε αριστεριστή: Δεν υφίσταται μια ομοιογενής κοινότητα προς ριζοσπαστικοποίηση. Τι σημαίνει η “κοινότητα”, όταν η γειτονιά σου συντίθεται από άτομα με το καθένα απ’ αυτά να έχει διαφορετικούς και, πολλές φορές, αντικρουόμενους στόχους στη ζωή του; Σύντομα κατάλαβα πως ο όρος “κοινότητα” είναι μια πολιτική έννοια που, συχνά, σκοπίμως απαλείφει σημαντικές διαφορές αναμεταξύ των υποκειμένων, διαμηνύοντας μιαν επίπλαστη ενότητα. Πρόκειται για μια κοινωνική κατασκευή που απλά περιγράφει ένα σύνολο ανθρώπων συνοίκων σε μια περιοχή. Σίγουρα υπήρξαν από ‘δώ κι από ‘κεί κάποια πρόσωπα υποστηρικτικά προς ό,τι εκπονούσαμε, αναμείχθηκαν και κόλλησαν μαζί μας για ένα εφήμερο διάστημα. Αλλά η γειτονιά ήταν ετερόκλητη. Και θα ήταν ανέντιμο να ισχυριστούμε πως εκπροσωπούσαμε τα συμφέροντα του συνόλου της. Ο καθένας είχε τις δικές του προσωπικές γνώμες και προσδοκίες απ’ τη ζωή.

Έχω, ανά καιρούς, συναντήσει ορισμένα τοπικά επαναστατικά σχήματα απαρτιζόμενα κατά μεγάλο ποσοστό από υλοποιημένες και ακμαίες κοινοτικές σχέσεις. Ορισμένες φορές διαρκούν για ένα διάστημα, ενώ άλλες τα μέλη τους απομακρύνονται και αποσαθρώνονται. Σε αυτό το σημείο, τα βιώματά μου ξεκίνησαν να διακρίνουν μιαν απόσταση μεταξύ ομαδοποιήσεων συγγένειας και μαζικών οργανώσεων. Όσα υποκείμενα ψηνόντουσαν όντως για ό,τι εκπροσωπούσαμε, μας προσέγγισαν ανεξαρτήτως του αν είχαμε προπαγανδίσει ή προτάξει κάποιο πρόγραμμα. Εμφανίστηκαν διότι εντόπισαν άλλες ατομικότητες με τις οποίες μπορούσαν να συσχετιστούν. Άλλοι άνθρωποι απλά αδιαφόρησαν, παρότι κατοικούσαμε όλοι μαζί στην ίδια γειτονιά, αντιμέτωπες με τον εξευγενισμό, και όντας στην πλειοψηφία μας έγχρωμοι.

Διακρίνω μία παραλληλία με ό,τι συμβαίνει στον αναρχισμό. Οι ίδιες μέθοδοι και προσφυγές στην κοινότητα, στις μάζες, στον “λαό”, είναι ενεργές και ειλικρινείς, αλλά παράγουν ελάχιστα αποτελέσματα. Έπειτα από αλλεπάλληλες συλλογικές κουζίνες, επαναστατικά κοινωνικά κέντρα ή ριζοσπαστικές δανειστικές βιβλιοθήκες, όλα στελεχώνονταν από τους προϋπάρχοντες εξεγερμένους και εξεγερμένες, καταντώντας έτσι συντεχνιακά στέκια κοινωνικοποίησης αντί για μέρη γεμάτα με αμύητους ανθρώπους σε αναζήτηση της κοινοτικής αμεσότητας. Οι προσπάθειες να κινητοποιήσουμε τις μάζες διαμέσου διαδηλώσεων κατέληγαν με άπλετους θεατές στο πεζοδρόμιο, ενώ οι ίδιοι εξεγερμένοι και εξεγερμένες φώναζαν συνθήματα, τραγουδούσαν και πορεύονταν στους δρόμους. Έγινα παρατηρητής της ίδιας πληγής σε πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις. Καθώς ο Τραμπ βρισκόταν στην προεκλογική του εκστρατεία, όλοι βρισκόντουσαν στους δρόμους μέχρι και με τις μητέρες τους. Οι εξεγερμένες είχαν επίσης ξεχυθεί, οπλισμένες με τρικάκια, έντυπα και μεγάφωνα, διαχέοντας την ριζοσπαστική τους συνθηματολογία. Σύντομα μετά το πέρας των εκλογών τα πράγματα εξομαλύνθηκαν και οι εξεγερμένοι έμειναν μόνοι στους δρόμους να συνεχίσουν τις γνωστές τους ασχολίες. Παραδέχομαι πως βρισκόμουν κι εγώ εκεί. Διαδηλώνοντας, φωνάζοντας, μοιράζοντας έντυπα και τρικάκια στους θεατές του πεζοδρομίου. Θυμάμαι, χρόνια πριν, μια πορεία Occupy που καλέσαμε στην οδό Μίσιγκαν του Σικάγο. Ένα πλήθος μαθητών μάς πρόσεξε, συμπορεύτηκε μαζί μας για περίπου 3 λεπτά, και έπειτα επέστρεψε βιαστικά στο πεζοδρόμιο ανταλλάσσοντας χειραψίες μαζί μας ώστε να συνεχίσουν τη μέρα τους. Παραμείναμε στον δρόμο προσπαθώντας να τους προσελκύσουμε ξανά μέσω δημοφιλούς μουσικής. Η ξαφνική αριθμητική σμίκρυνση του μπλοκ μας έδωσε την ευκαιρία στους μπάτσους να μας περικυκλώσουν και να μας απωθήσουν στο πεζοδρόμιο. Το πιο εξωφρενικό με δαύτη την κατάσταση είναι πως η εν λόγω τακτική επιστρατεύεται ακόμα από τους σημερινούς επαναστάτες. Λες κι οι πρώτες δεκάδες φορές δεν ήταν αρκετά ντροπιαστικές.

Καπιταλιστικός Aτομισμός εναντίον Ατομικιστικής Aναρχίας

Η ατομικότητα δύναται να εγκλιματιστεί και να υποταχθεί σ’ ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον που κατέχει το μονοπώλιο της έκφρασης λόγων περί της ζωής. Στην περίπτωση του καπιταλισμού, γεννιόμαστε σε μια ήδη ρυθμισμένη κοινωνία που ενισχύει τις αξίες, τους ρόλους και την ιδεολογία της μέσα απ’ την πνευματική και ψυχολογική ισχύ των θεσμικών ιδρυμάτων της. Καθώς περιπλανόμαστε έξω, αντικρίζουμε μια πραγματικότητα εκ των προτέρων ποσοτικοποιημένη και θεσμικά κατασκευασμένη επιμελώς ώστε να προπαγανδίζει τον εαυτό της. Αυτοκίνητα, αεροπλάνα, λεωφόροι, ουρανοξύστες, πρόχειρο φαγητό, κλπ – όλα κανονικοποιημένα ώστε να εξασφαλίζουν την ομαλότητα της τάξης. Πέρα απ’ αυτήν, πέρα απ’ τις νόρμες, ελοχεύει ένα χάος ικανό να σπάσει τη νηνεμία της ατομικής υποδούλωσης. Οργάνωση και τάξη πορεύονται χέρι-χέρι. Οι αξίες, οι ρόλοι και οι ιδεολογίες ενισχύονται αποτελεσματικότερα όταν μαζικοποιούνται, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση του κανονικού. Αυτή η διαδικασία καταρρακώνει την ατομικότητα, τη μοναδικότητα και το χάος, αφού τα τρία τους συνιστούν απειλές έναντι των μονολιθικών σχηματισμών. Όταν ο καπιταλισμός διατείνεται πως ενθαρρύνει τον αγνό ατομικισμό, πρόκειται για έναν ατομικισμό που προπαρασκευάζεται ούτως ώστε ν’ αναπαράγει τον καπιταλισμό σε ατομικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, όσες ατομικότητες παραδίνονται στο καπιταλιστικό σύστημα υποβαθμίζονται σε ανδράποδα, καταδικασμένα να εξυπηρετούν την εύρυθμη λειτουργία του. Οποιαδήποτε ατομικότητα αμφισβητεί τον καπιταλισμό ή κάθε κοινωνικό σύστημα εν συνόλω, θα αναζητήσει μια ζωή αντιτιθέμενη στα συμφέροντα του καπιταλισμού. Υπό αυτήν την έποψη, η ατομικιστική αναρχία αποτελεί μιαν αντίσταση του προσώπου στην πιθανότητα περιορισμού του στα σύνορα ενός φορμαλιστικού συστήματος. Το χάος είναι η προσωποποιημένη στρατηγική της άρνησης μιας προσχεδιασμένης τάξης, μιας τάξης διαμορφωμένης απ’ όσους ενδιαφέρονται απλώς για την αριθμητική αύξηση των ακολούθων τους.

Η στρατηγική δημιουργίας μιας μαζικής κοινωνίας ή ενός εύτακτου συστήματος είναι μια στρατηγική καταστρατήγησης της ατομικότητας, του χάους και της μοναδικότητας. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει την προώθηση ενός μονοδιάστατου τρόπου κατανόησης του ατομικισμού, προσχεδιασμένου απ’ τον καπιταλισμό. Αλλά, προκειμένου ο ατομικισμός να διατηρείται μοναδικός και χαοτικός, δεν μπορεί να εγκλείεται στα όρια τυπικών οργανώσεων και κοινωνικών κατασκευών. Ο καπιταλισμός είναι μια κοινωνική κατασκευή εξαρτώμενη από τη μαζική συναίνεση και συμμετοχή προκειμένου να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της κανονικότητας και να διατηρήσει την επικρατούσα κοινωνική τάξη. Η μαζική συμμετοχή, συντιθέμενη από δουλοπρεπή υποκείμενα, επιτρέπει στον καπιταλισμό να υλοποιείται διαμέσου ιδρυμάτων, θεσμών και κατασκευών φυσικής υπόστασης, όλα χτισμένα από τα χέρια μεμονωμένων εργατών. Είναι αληθές πως η εργατική τάξη έχτισε αυτόν τον κόσμο, διαθέτοντας έτσι και τη δύναμη να τον κατεδαφίσει. Αλλά αυτό προϋποθέτει πως δεν υφίστανται υποβολιμαίες εν ενεργεία δυνάμεις καθυπόταξης του υποκειμένου. Αυτό εξηγεί γιατί ο κοινωνικός πόλεμος δεν είναι αποκλειστικά απαραίτητος ενάντια στη μαζοποιημένη κοινωνική πραγματικότητα, αλλά επιτακτικός επιπλέον για τη διάρρηξη των δεσμών με τις κοινωνικά κατασκευασμένες ταυτότητες, και τη συντριβή της υποτακτικής λογικής.

Η Δεξιά και η Αριστερά: Δύο Πλευρές του Ίδιου Νομίσματος ονόματι “Κοινωνικές Ταυτότητες”

Οι πολιτικές της ταυτότητας απηχούν πως διαφορετικές ταυτότητες σχηματοποιούνται ώστε να δημιουργήσουν ιεραρχικούς συσχετισμούς δύναμης μεταξύ ανθρώπινων ομαδοποιήσεων. Αντανακλούν επιπλέον πως η ατομικότητα και η μοναδικότητα αποθαρρύνονται μέχρι το σημείο κοινωνικής απομόνωσης. Όταν τα υποκείμενα αντιδρούν εκτός των επιβεβλημένων από τις κοινωνικές τους ταυτότητες ορίων, αντιμετωπίζονται ως “Άλλοι”, μη αξιόπιστοι για να εκπροσωπήσουν ένα βίωμα. Αναλόγως το σύστημα, ορισμένες εμπειρίες και βιώματα προτιμούνται και σταχυολογούνται προς επικύρωση. Επί παραδειγμάτι, για έναν δεξιό Α, ένας επιτυχημένος “μαύρος” επιχειρηματίας εγκωμιάζεται και παρουσιάζεται ως θρίαμβος ενός συμπεριληπτικού και απαλλαγμένου από διακρίσεις καπιταλισμού. Αλλά για έναν δεξιό Β, ο ίδιος άνθρωπος θεωρείται απειλή για την τάξη της λευκής υπεροχής, συνεπώς δυσφημείται. Παρομοίως, υπό το πρίσμα ενός αριστεριστή Α, το ίδιο υποκείμενο θα χλευαστεί ως “Θείος Τομ” και “προδότης υποτακτικός”. Αντιθέτως, για τον αριστεριστή Β, ο “μαύρος” επιχειρηματίας αντιπροσωπεύει μια παραδειγματική αφομοίωση, κοινωνική πρόοδο κι ελπίδα για άλλους μαύρους ανθρώπους. Τόσο η αριστερά όσο και ο καπιταλισμός διαθέτουν αμφότεροι διφορούμενα χαρακτηριστικά. Όλοι όμως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, καταλήγουν να συμφωνούν σε κοινές αρχές σχετικά με την τάξη, τις ομογενοποιημένες ταυτότητες και την κοινωνική συνοχή. Συμπεραίνουμε αβίαστα ότι, ανεξαρτήτως μεθόδου, το άτομο αυτό επιστρατεύεται για την ενίσχυση του προπαγανδιστικού μηχανισμού ενός κοινωνικού συστήματος. Ας πάρουμε τώρα για παράδειγμα έναν “μαύρο” “άντρα” που αρνείται τη “μαύρη” κοινωνική ταυτότητα και τους συνεπαγόμενους “ρόλους” της, την πατριαρχία και την αφομοίωσή του δια της μισθωτής εργασίας. Απεναντίας, το εν λόγω πρόσωπο αρνείται και τον αριστερισμό και τον καπιταλισμό. Ποια κοινωνικά συστήματα κατορθώνουν να εκμεταλλευτούν το πρόσωπο αυτό υπέρ της προπαγάνδας τους; Υπό αριστερίστικη ή καπιταλιστική στοχοθεσία, ποια θετικά χαρακτηριστικά αυτού του υποκειμένου προσφέρονται για επικοινωνιακή εκμετάλλευση; Όσον αφορά την προώθηση ενός συστήματος, κανένα. Οι νόρμες και οι περιορισμοί του συστήματος στο κοινωνικό πεδίο έχουν ανασταλεί. Απομένει μόνο η αναρχία τού να γίνεις ακυβέρνητη μέσα από την προσωπική σου μοναδικότητα.

Οι αποκλίνουσες από την κανονικοποιημένη κοινωνική τάξη ατομικότητες δεν είναι μονάχα ακατάλληλες για προπαγάνδα, αλλά ενσαρκώνουν και τη ζωντανή απειλή να γίνουν η θρυαλλίδα για αλλεπάλληλες χειραφετήσεις. Όσες ατομικότητες κυνηγούν μιαν ελευθερία αποδεσμευμένη από το εκμαγείο των πολιτικών προγραμμάτων, δε γυρεύουν τα παζαρέματα μιας μελλοντικής ουτοπίας. Αντί να εργαστούν σήμερα ώστε να απολαύσουν στο μέλλον, η απόλαυση κι η περιπέτεια συντροφεύουν μιαν ήδη διεγερμένη αποφασιστικότητα για άγρια εξερεύνηση. Οπλισμένοι με μια αίσθηση αναγκαιότητας, μετατρέπουμε ξανά τη ζωή σ’ ένα παιχνίδι προσωπικής θαλερότητας και άρνησης κάθε κοινωνικής αλυσίδας – ένα παιχνίδι ευνοϊκό προς τις ελεύθερες κοινοτικές ενώσεις κι αλληλεπιδράσεις που δεν προσαρμόζονται στα πλαίσια μιας δομικής ακαμψίας.

Η ατομικότητα, με όπλο της το χάος, συλλαμβάνει τον εαυτό της ως έναν αποστάτη ενάντια σε όσες κοινωνικές δυνάμεις επιχειρούν την καθυπόταξή της. Καθώς η ατομικότητα γίνεται ανεξέλεγκτη, αποκτά την ιδιότητα της ανοσίας στα σχολαστικά σχεδιασμένα προγράμματα τα οποία οι πολιτικάντιδες των ταυτοτήτων και της επανάστασης διαφημίζουν. Οι αυτοανακυρηγμένοι τούτοι επαναστάτες εννοούν την επανάσταση με τον τρόπο μιας χωλής αναδιαμόρφωσης των κοινωνικών συνθηκών διατήρησης της τάξης. Κάποιοι εξ ημών προτιμάμε την εξέγερση όμως αντί της επανάστασης · μια εξέγερση που δε θα οδηγεί σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, αλλά σε μία ζωή δίχως μέτρο. Αποσκοπώ στη μετατροπή του χάους σε όπλο της ατομικής μου συντεταγμένης επίθεσης ενάντια σε κάθε κυβέρνηση και κοινωνική τάξη. Οραματίζομαι την αναρχία σα μια ξέφρενη πυρκαγιά που απανθρακώνει το εκπολιτισμένο, εξημερωνένο βασίλειο της θεσμικής και κοινωνικής κυριαρχίας. Η απελευθέρωση είναι κάτι περισσότερο από επίθεση στο κράτος και το κεφάλαιο. Τουλάχιστον για ‘μένα, σημαίνει επίσης να επανεφευρίσκεις τον εαυτό σου καθημερινά σε πείσμα των προσπαθειών της κοινωνίας να σε καθορίσει ως μια στατική οντότητα.

Ο πόλεμός μου είναι ένας ατομικιστικός πόλεμος ενάντια στη δεξιά και κάθε απόχρωσή της. Βρίσκομαι σε πόλεμο με τις υπάρχουσες δομές της πατριαρχικής “λευκότητας”, τους θεσμούς της και την υποτιθέμενη πολιτική υπεροχή της, που ενσαρκώνεται στην αποικιοκρατική κυριαρχία του βιομηχανικού καπιταλισμού. Στο στόχαστρό μου βρίσκεται ωσαύτως η αριστερά και οι προσπάθειές της να παράξει έναν κόσμο συστηματοποιημένης “ελευθερίας” διαμέσου τυποποιημένης οργάνωσης, συντήρησης κοινωνικά κατασκευασμένων ταυτοτήτων και υπαγωγής του υποκειμένου στα συλλογικά σώματα. Η απελευθέρωσή μου δεν απαντάται στα ιερά κείμενα όπως το “Κομμουνιστικό Μανιφέστο”, το “Forbes Magazine” ή η “Εξέγερση που Έρχεται”. Η ελευθερία δεν είναι μια προσχεδιασμένη μελλοντική ουτοπία · είναι μια βιωμένη εμπειρία όσων διαθέτουν το κουράγιο να την ανακτήσουν για τους εαυτούς τους εδώ και τώρα. Κόντρα στις επαναστατικές πρωτοπορίες που διεκδικούν το μέλλον με τις ποιητικές τους κοινωνικές πλάνες και τις ακαδημαϊκίστικες πραγματογνωμοσύνες τους, εγώ παραμένω ανυπότακτος.

Flower Bomb

Η μπροσούρα στα αγγλικά σε μορφή PDF

Πηγή: Warzone Distro

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Σαντιάγο: Ανάληψη ευθύνης για εκρηκτικούς μηχανισμούς σε δύο λεωφορεία κι ένα βενζινάδικο

ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΟ

Η ύπαρξη είναι μίζερη, ζούμε με τη θλίψη τού να παίρνουμε θέση σ’ έναν πόλεμο πού ‘ναι χαμένος από καιρό. Είναι λόγω αυτής της βαθύτατης οδύνης κι οργής που πραγματοποιήσαμε τούτες τις επιθέσεις, έχοντας πάντα στη μνήμη μας κάθε εξεγερμένη καρδιά, και σε αλληλεγγύη με όλα τα ανθρώπινα και μη-ανθρώπινα όντα.

Ακούσαμε το κάλεσμα της φύσης…

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις επιθέσεις σε δύο λεωφορεία κι ένα βενζινάδικο, όπου τοποθετήσαμε αυτοσχέδιες βόμβες αποτελούμενες από ‘να μπουκάλι βενζίνα δεμένο μ’ ένα γκαζάκι κουζίνας, κι ένα απλό φιτίλι. Παραδόξως, ήταν πανεύκολο να διεκπεραιωθούν οι δράσεις αυτές, αν αναλογιστούμε τις πολυπληθείς και άχρηστες στρατιωτικές και αστυνομικές ομάδες που γυρνοβολάνε σε μια πρωτεύουσα βυθισμένη στις καραντίνες, τους ελέγχους και τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας.

Δεν είμαστε δα καλλιτεχνάδες που γυρεύουν το χειροκρότημα των θεατών, δε μας ενδιαφέρει να σώσουμε τούτον τον κόσμο, εφόσον έχει ήδη σαπίσει, ούτε καν ρομαντικοποιούμε την πανδημία η οποία πήρε τόσες ανθρώπινες ζωές, επωφελώντας τη βιοποικιλότητα, ούτε και τις διάφορες εξεγέρσεις ανά την υφήλιο, επειδή ούτε έχουμε ελπίδα ούτε και πιστεύουμε στις μάζες. Πάραυτα, δεν αρνούμαστε πως μας αρέσει και μας χαρίζει μπόλικη ευγνωμοσύνη κι ευχαρίστηση το να βλέπουμε τον κόσμο να βυθίζεται στο χάος.

Είναι εύκολο να συμπεράνουμε πως η εξολόθρευση της γης, των πλασμάτων και των ψυχών που την κατοικούν, είναι ευθύνη του καπιταλισμού, της εξουσίας, του φασισμού, της προόδου, του κράτους και των πλουσίων · λοιπόν, πράγματι είναι, και θα πληρώσουν γι’ αυτό. Όμως, το πρόβλημα δε βρίσκεται μονάχα εκεί, αλλά στην τεχνο-βιομηχανική κοινωνία που συντηρεί και διαιωνίζει τον όλεθρο, και ως άνθρωποι δεν είμαστε απαλλαγμένοι από δαύτη την ευθύνη.

Ξεκλέβουμε τις ζωές μας απ’ την καταιγίδα, προσπαθώντας να βούμε ένα ψύγμα λευτεριάς στη διαρκή επίθεση, εξαπολύοντας τα αγριότερα ένστικτά μας, γνωρίζοντας πως είτε ανταμώσουμε τον θάνατο είτε τα γηρατειά, ακόμα η ύπαρξή μας θά ‘ναι κατάρα γι’ αυτό το σάπιο σύστημα.

Δεν έχουμε την ανάγκη να χαραμίζουμε τις ενέργειές μας κριτικάροντας τις δράσεις άλλων ομάδων (ξέρουμε ποιοι είναι οι εχθροί μας και επικεντρωνόμαστε σ’ αυτούς). Απευθύνουμε κάλεσμα για επίθεση στο υπάρχον, για αναζήτηση νέων μορφών επίθεσης που να ταιριάζουν στο συγκείμενο, και για πραγμάτωσή τους στο σήμερα, στο τώρα, διότι το αύριο δεν υφίσταται.

Η εξουσία δε ρηγματώνεται με ιδέες ή λόγια, η μνήμη είναι όπλο μονάχα όταν αποκτά υλική υπόσταση.

ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΧΗ

– Αγέλη του Βόρειου Ανέμου

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Παρίσι: Εμπρηστική επίθεση σε βανάκι της Enedis

Ας αφανιστεί ο κόσμος ο παλιός.

Κι ο νέος κόσμος που ξεπροβάλλει επίσης.

Τόσο νέος, με πανταχού παρόντα ψηφιακό έλεγο, μαζική αποχαύνωση μπρος σε οθόνες, γενετική μηχανική που επιδρά στα θεμέλια της ζωής.

Τόσο παλιός, με εξουσία σε κάθε μορφή, κτηνώδη ή ήπια, με τον φόβο της ελευθερίας και της ατομικής μοναδικότητας, και τη συνήθεια του κομφορμισμού.

Εκμεταλλευτήκαμε το σεληνόφως πίσω απ’ το κοιμητήριο Père Lachaise για να πυρπολήσουμε ένα βανάκι της Enedis (εταιρεία ηλεκτρισμού στη Γαλλία, η οποία ελέγχει την κατανομή της ηλεκτρικής παροχής), στην οδό des Rondeaux (στο Παρίσι), τη νύχτα μεταξύ 14ης και 15ης Μάη (2020).

Να πολεμήσουμε ενάντια σε όσους διατηρούν ζωντανό τούτον τον τεχνολογικό εφιάλτη.

Να μην παραιτηθούμε.

Να στείλουμε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον σύντροφό μας, Damien: Κράτα γερά!

Έκνομοι κουκουλοφόροι

Πηγή: actforfreedom

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

___________________________________

* Σημείωση: Η εικόνα είναι από παλιότερη δράση ενάντια στην εταιρεία Enedis. Προστέθηκε για αισθητικούς λόγους.

Σουηδία, Μάλμε: Εμπρηστική επίθεση σε πύργο τηλεπικοινωνιών

Πριν τρεις βδομάδες, πυρπολήθηκε ένας πύργος τηλεπικοινωνιών 4G/3G. Το πράξαμε ως απάντηση αγνής εχθρότητας ενάντια στον τεχνο-βιομηχανικό εφιάλτη εντός του οποίου ζούμε.

Σαν ένα πνεύμα της εκδίκησης, τοποθετήσαμε τους μαγεμένους μας εμπρηστικούς μηχανισμούς στα καλώδια που συνδέουν τον πύργο με το δίκτυο-Λεβιάθαν. Αλυχτίσαμε κάτω απ’ τη σελήνη όταν ανάψαμε τα φιτίλια, ρίχνοντας στον πολιτισμό κατάρες για μια αιωνιότητα. Μονάχα με φωτιά μπορούμε να ξορκίσουμε τον τεχνο-βιομηχανικό Λεβιάθαν. Λίγα λεπτά αργότερα, τα καλώδια τυλίχτηκαν από μια φλόγα αγριεμένη, κόβοντας τη σύνδεση του πύργου με τον κυβερνοχώρο. Μες στην άξαφνη σιωπή, καθώς τα
τηλεφωνήματα κι οι διαδικτυακές συνδέσεις βυθίστηκαν στην κενότητα, ακουγόταν μόνο η φωτιά που θρασομανούσε.

Μόνο το σκοτάδι μάς φέρνει κοντά στο μέρος που νιώθουμε σπίτι. Τα λαμπερά βιομηχανικά φώτα που κάνουν την πόλη ν’ ακτινοβολεί, καίνε τα μάτια μας και συννεφιάζουν τις καρδιές μας. Μα η κυβερνητική σιγή που προκαλέσαμε με τη φωτιά μας στον πύργο, έκανε τα σώματά μας να νιώθουν ζωντανά και τις καρδιές μας να γεμίζουν χαρά.

Σήμερα, όλα έχουν επιστρέψει στην κανονικότητα, εκτός των καμμένων καλωδίων και του αχρηστεμένου πύργου. Προγραμματιστές κι αφεντικά κερδοσκοπούν απ’ την επόμενη επίθεση στο αγαπημένο μας σκοτάδι. Πύργοι 5G έχουν ενεργοποιηθεί πλέον στο Μάλμε, στο Γκέτεμποργκ και στη Στοκχόλμη. Το επόμενο επίπεδο ελέγχου απ’ τον Λεβιάθαν ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Οι σκλάβοι της κοινωνίας χειροκροτούν τον ίδιο τους τον εγκλεισμό.

Ευχόμαστε η ολότητα του πολιτισμού να τυλιχθεί στις φλόγες. Αν γινόταν στάχτη, θα άνθιζε εν τέλει το σκοτάδι. Σε κάθε βήμα όπου το πόδι μας αγγίζει το τσιμέντο και την άσφαλτο, καταριόμαστε τον Λεβιάθαν. Σε κάθε βήμα όπου το πόδι μας αγγίζει γη και χώμα και φυτά και ρίζες, τραγουδάμε από χαρά για το σκότος και το άγριο.

Γνωρίζουμε πως ποτέ δε θά ‘ρθει ένα μέλλον δίχως τον Λεβιάθαν, μα αυτό δε μας εμποδίζει να ονειρευόμαστε τον θάνατό του. Ποτέ δε μας εμποδίζει να κατασκευάζουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς και να καίμε το αποσυντιθέμενο σώμα του. Ποτέ δε μας εμποδίζει να σιχτιρίζουμε την απαστράπτουσα αρματωσιά του και το τεχνο-βιομηχανικό του φως. Θάνατος, θάνατος, θάνατος, είναι το μόνο που μπορεί να πει ο Λεβιάθαν. Φωτιά, φωτιά, φωτιά, είν’ η απάντησή μας.

Little cursing and conjuring lovers of darkness
FAI/ELF

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γαλλία, Γκρενόμπλ: Συντονισμένες εμπρηστικές επιθέσεις σε κεραίες αναμετάδοσης

Εμπρηστικές επιθέσεις στην Γκρενόμπλ

Κενή ζωή ή ανυπακοή;

Κάθε μέρα της ζωής σου, το σώμα σου μιλά. Και το σώμα σου δεν μπορεί να πει ψέματα.

Ακούς τον αχό των μηχανών, το βουητό των drones, των ελικοπτέρων… το τρεμόπαιγμα απ’ τα φώτα neon, απ’ τα φώτα του δρόμου;

Πόσες ώρες της μέρας σπαταλάς μπροστά από μια οθόνη τηλεόρασης; Από μια οθόνη υπολογιστή; Tablet; Smartphone; Πίσω από ‘να παράθυρο; Πίσω από ‘να παρμπρίζ;

Δε σ’ ενοχλεί που τα παράθυρα δεν ανοίγουν; Το air-condition λύνει το πρόβλημα;

Τα προγράμματα, τα apps, οι αλγόριθμοι καθοδηγούν τη ζωή σου;

Πόσες ώρες τη μέρα κοιμάσαι; Και, ακόμη πιο σημαντικό, ποια η ποιότητα του ύπνου σου;

Αντιλαμβάνεσαι ακόμα τα ερεθίσματα που σε περιτριγυρίζουν;

Πώς αντιδράς στον ήχο, στο φως, στη θερμότητα, στο άγγιγμα;

Η μουσική είν’ ένας τρόπος να καλύπτεται η σιωπή ή να εγείρονται συναισθήματα;

Πόσα απ’ τα συναισθήματά σου χρειάζονται αλκοόλ ή ναρκωτικά για να εκφραστούν;

Με το σώμα σου κάνεις άραγε πολλές και ποικίλες κινήσεις; Εξερευνάς για καινούργιες, για ένα νέο εύρος;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνθήκη επιβεβλημένης απάθειας;

Πώς σ’ επηρεάζει η συνεχής επέλαση ήχων, τεχνητών φωνών, βίντεο, διαφημίσεων, διαφημιστικών σλόγκαν;

Ποια αισθήματα αιώνιου μεγαλείου εγείρουν όλα δαύτα;

Δε χρειάζεσαι κάποιες στιγμές στοχασμού; Θυμάσαι καν πώς είναι;

Πόσο μακριά μπορείς να κοιτάξεις; Αν είναι μόλις λίγες δεκάδες μέτρα μακριά, τι ψυχική κατάσταση πιστεύεις πως γεννά κάτι τέτοιο;

Πώς σ’ επηρεάζει το πλήθος; Πόσο χώρο χρειάζεται το σώμα σου;

Πώς σ’ επηρεάζει το μέγεθος του δωματίου στο οποίο ζεις; Ο αριθμός των γωνιών στα δεξιά; Ο αριθμός των παράλληλων γραμμών, των τετραγώνων, των γεωμετρικών σχημάτων;

Δε χρειάζεσαι να κοιτάξεις τον ουρανό; Να χαζέψεις το νερό; Ν’ αντικρίσεις τα δέντρα, τα ζώα;

Αυτός είν’ άραγε ο λόγος για τον οποίον έχεις σκυλιά, γατιά, φυτά σε γλάστρα, μπαλκόνι, ή για τον οποίον πας στο πάρκο;

Από πού προέρχεται η τροφή σου; Ποια η σχέση σου μ’ αυτήν; Θεωρείς πως ό,τι τρως είναι καλό για ‘σένα;

Θυμάσαι την τελευταία φορά όπου έφαγες κάτι που να μην προέρχεται από σούπερ μάρκετ;

Πόσο μπορείς ν’ αντέξεις δίχως να γνωρίζεις τι ώρα είναι;

Πόσο σ’ επηρεάζει η αναμονή; Η αναμονή στην ουρά, η αναμονή στην κίνηση, η αναμονή για κατούρημα, η αναμονή να μάθεις πώς να ιεραρχείς τις ανάγκες σου;

Πώς σ’ επηρεάζει η καταστολή των επιθυμιών σου; Το καλούπωμα, η διάψευση, η ερωτική απογοήτευση απ’ την παιδική ηλικία; Ο φόβος ή η ανταγωνιστικότητα για τα άτομα του ίδιου βιολογικού φύλου; Ο ερωτισμός ως μέσο αναπαραγωγής/ελέγχου;

Η απόλαυση είν’ άραγε επικίνδυνη; Δύναται ο κίνδυνος να προσφέρει ευχαρίστηση;

Δε νιώθεις ακόμη καμιά φορά την αγριότητα μέσα σου; Το ζωώδες;

Δε νιώθεις δα ένα κενό, μια έλλειψη νοήματος τόσο αβάσταχτη που δύσκολα μπορεί ν’ αποτυπωθεί με λέξεις;

Δε νιώθεις καμιά φορά να βρίσκεσαι στις παρυφές της έσχατης απώλειας του ελέγχου;

Δε θεωρείς πως τούτο αποτελεί σημάδι;

Τη νύχτα 17-18 Μάη του 2020, πυρπολήσαμε την κεραία αναμετάδοσης στο Haute-Jarrie.

Τουλάχιστον δύο ακόμη κεραίες δέχθηκαν επίθεση την ίδια ώρα σε άλλα σημεία της Γκρενόμπλ.

Οι κεραίες αναμετάδοσης συγκαταλέγονται αναμεταξύ των όσων έχουν εισβάλει και παραμορφώσει το τοπίο. Χρησιμοποιούνται για μαζική επικοινωνία, σύντομα και στα πιο απομακρυσμένα σημεία. Προς το παρόν, οι εγκαταστάσεις του 5G αξιοποιούνται για τον σκοπό αυτόν.

Οι ασυναρτησίες και το κουβεντολόι των μαζών, καθώς κι οι ατελεύτητες διαφημίσεις, αποκαλύπτουν το πραγματικό επικοινωνιακό κενό, την απουσία αληθινής επικοινωνίας. Δε δύναται, όμως, να υπάρξει αληθινή επικοινωνία δίχως αληθινές κοινωνικές σχέσεις. Οι απατηλές “κοινωνικές σχέσεις” των κοινωνικών δικτύων αποτελούν σαφέστατη ένδειξη περί αυτού.

Τούτη η υπαρξιακή κενότητα της εποχής είναι λοιπόν μετρήσιμη, συγκεκριμένα μέσω του ατέρμονου επικοινωνιακού κενού που τη διαπερνά.

Δεν ποθούμε έναν κόσμο όπου η εγγύηση πως μπορούμε να επικοινωνούμε εξ αποστάσεως, πάντα και παντού, ανταλλάσσεται με το να παρακολουθούμαστε και να επιτηρούμαστε συνεχώς.

Μακριά απ’ τους ηλιθίους που είναι χαρούμενοι μ’ έναν κόσμο και μια ζωή “βελτιστοποιημένη”, και οι οποίοι δε συνειδητοποιούν –ή δε δέχονται– πως ανταλλάσσουν μια ολοένα αυξανόμενη ποσότητα περιορισμών με μια όλο και πιο φρικτή ποιότητα ζωής. Τίποτα πιότερο από μια ύπαρξη ενδεδυμένη με τ’ αξιομίσητα κουρέλια μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό.

Μες σ’ έναν κόσμο εγκλωβισμένο στο κενό, η γη –πέραν του ότι έχει αποικιοποιηθεί απ’ τα ανθρώπινα όντα, πέραν του ότι έχει υπερκαλυφθεί από ασφάλτινες πληγές, πέραν της καταστροφής τόσο πολλών άλλων μορφών ζωής που φιλοξενεί, κλπ.– απ’ άκρη σ’ άκρη είναι μπουκωμένη και τετραγωνισμένη από εγκαταστάσεις τηλεπικοινωνιών (μεταξύ πολλών άλλων). Ακόμη και στον ουρανό, ο οποίος τέμνεται από πάμπολλες γραμμές αερομεταφορών, δεν είναι πια οι αστερισμοί μα ο καταιγισμός δορυφόρων που ταξιδεύουν στον χώρο.

Ραδιενέργεια, ηλεκτρομαγνητικά κύματα, μόλυνση και κάθε είδους ιοί συνθέτουν το όλο και πιο μολυσμένο οξυγόνο του 21ου αιώνα.

Δεν εκπλήσσει το ότι τούτος ο κόσμος, έχοντας υπόψιν όλα δαύτα, μιλά για μια “ανοιχτή φυλακή”. Κι όλα αυτά ενόσω η τρέχουσα πανδημία έχει επιτρέψει και θα συνεχίσει να επιτρέπει στο Κράτος να μας θέτει, μέσω των περιορισμών, σε απομόνωση – πλασμένη ομολογουμένως στα μέτρα των περισσοτέρων.

Για εκείνες που αμφισβήτησαν τη συνθήκη αυτή, το σύστημα εγκλεισμού αποτελεί την αναγκαία τιμωρητική έκφανση της κυβερνητικής οργάνωσης της ζωής. Μια οργάνωση η οποία σύντομα θα οδηγήσει σε ευρύτατη επιτήρηση κι έλεγχο των μαζών, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη, τις κάμερες και τα smartphones με αναγνώριση προσώπου, κι όλα αυτά μέσω των πλησιέστερων δικτύων στο ίντερνετ.

Τα περιοριστικά μέτρα απέδειξαν επαρκώς πως οι τηλεπικοινωνίες είναι κεντρικής σημασίας για τις ζωές των ανθρώπων, σε σημείο οι τελευταίοι ν’ αποδέχονται τον αυτο-εγκλεισμό.

Ενόσω κάποια άτομα πίσω απ’ τις βιτρίνες τους (“πορείες”, “διαδηλώσεις”…) έχουν διαλέξει το διαστρευλωμένο είδωλό τους, κάποια άλλα (συνέχισαν να) προπαγανδίζουν την εξέγερση βάφοντας, σπάζοντας, σαμποτάροντας και πυρπολώντας.

Τι επιλογές μάς έχουν απομείνει σ’ αυτόν τον κόσμο;

Αυτές μιας ζωής εγκλωβισμένης στο κενό, με ανησυχίες μονάχα για το νέο gadget προς αγορά, ή το νέο app προς download;

Ή εκείνες της ανυπακοής και της εξέγερσης, με ανησυχίες για εμπειρίες ευαίσθητες και βιωμένες σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας, για ατομική αυτοπραγμάτωση απεκδεδυμένη απ’ όσο το δυνατόν περισσότερους κοινωνικούς φραγμούς…;

Ανυπακοή είναι να ξεμακραίνουμε από δαύτη την κενή ζωή.

Νυχτερίδες που διαχέουν τη Φωτιά

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία, Ροβερέτο: Σαμποτάζ γραμμών τηλεπικοινωνίας σε αλληλεγγύη με τα συλληφθέντα συντρόφια στην Μπολόνια

Μαθαίνουμε απ’ τις τοπικές φυλλάδες πως, τη νύχτα μεταξύ Πέμπτης και Παρασκευής (14 Μάη 2020), μια ανώνυμη δράση κατέστρεψε 5 θαλάμους με τηλεπικοινωνιακές γραμμές για τηλέφωνο και διαδίκτυο. Ως αποτέλεσμα είχε την πρόκληση “blackout” σε ένα μέρος της πόλης (έγινε λόγος για 2000 χρήστες).

Στο σημείο γράφτηκε: “ΑΣ ΛΕΥΤΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΚΕΛΙΑ”, “ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΜΠΟΛΟΝΙΑ”, “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ”.

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Niger Lupus Negationis: Η εσωτερική εξέγερση, κατασπαράσσοντας την ιδεολογικοποίηση του Μηδενισμού

Ο Μηδενισμός, η διαρκής και καθαρή Άρνηση, δεν είναι ποτέ δυνατόν να μεταβληθεί από εργαλείο ερμηνείας της πραγματικότητας και σύμμαχο στο διαρκή πόλεμο ενάντια στο Κράτος και την Κοινωνία, σε ένα σύστημα, μια απονεκρωμένη ψευδοσυνείδηση. Μια τέτοια μεταβολή θα καθιστούσε ακαριαία την Άρνηση ανίσχυρη και αυτοαναιρούμενη, τον ίδιο το «Μηδενισμό» από εργαλείο, δυνάστη της συνείδησης. Το μείζον στην αναζήτηση κάθε αναρχικού συντρόφου στις πεδιάδες της Επίθεσης και του άγριου Χαοτικού χορού είναι η προσήλωση στη ίδια του τη συνείδηση. Μπορεί ποτέ το πρόσωπο να απαλλαγεί από τη συνείδησή του ; Φυσικά όχι. Είναι, όμως, πιθανό, εφόσον το πρόσωπο δε φέρει μια κλειστή, βαθιά προσωπική συνείδηση, να μετατρέψει το ίδιο το εργαλείο, τη μέθοδο της επίθεσης, σε εσωτερικευμένη αξία. Να μετατρέψει τον ανόθευτο Μηδενισμό σε μία καχεκτική μάζα ηθικών κανόνων και υποχρεώσεων.

Η Ιδεολογικοποίηση του Μηδενισμού

Η μηδενιστική σκέψη αναπτύσσεται έξω από προκαθορισμένες νόρμες και ιερότητες. Ο πόλεμος ενάντια στον κόσμο διέπεται μονάχα από μια «αρχή». Κάθε πράξη του προσώπου πρέπει να είναι σύμφυτη με το ορμέμφυτο, με την καθαρή του βούληση. Ο,τιδήποτε άλλο είναι συμβιβασμός, άτακτη υποχώρηση μπροστά σε συμβάσεις και «πρέπει». Μια τέτοια ιδεολογικοποίηση, μια ταύτιση του εργαλείου με τη βούληση, είναι επικίνδυνη και αποπροσανατολιστική. Όταν ο Μηδενισμός εκλαμβάνεται και αυτός ως σύστημα ιδεών, ως μια ιδεολογία με συγκεκριμένα όρια και στοχεύσεις, τότε το πρόσωπο παύει να αναζητεί στιγμές αυτοκυριότητας και Χάους, αλλά αναπτύσσει την προσωπικότητα, τις ιδέες και τις στοχεύσεις του ώστε να μετατραπεί σταδιακά σε «ολοκληρωμένο μηδενιστή».

Φυσικά, μια τέτοια προσπάθεια σύνδεσης του Μηδενισμού με κάποιο Ιδανικό, ακόμα και αν αυτό ονομάζεται Αναρχία ή μηδενιστική αυτοπλήρωση, οδηγεί σε «Ιερότητα». Ο Μηδενισμός μετατρέπεται σε Ιερό με τον ίδιο τρόπο που ο Θεός των παπάδων αποκαθηλώνεται για να πλασαριστεί κομψός πάνω από το πτώμα του, μα πάντα το ίδιο δουλικός και αδύναμος, ο «Άνθρωπος». Φτάνουμε, δηλαδή, σε ένα οξύμωρο κατ’αρχήν σχήμα ταύτισης του Αρνητή με το αντικείμενο της Άρνησης. Φυσικά, ένας τέτοιος «μηδενισμός» που αναφέρεται σε ιερά και όσια και προτάσσει ιδανικά που πρέπει να εκπληρώσει ο κοινωνός του, είναι και αυτός το ίδιο σηψαιμικός με την Ηθική και την Ιδεολογία και πρέπει να τσακιστεί χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γιατί, όμως, φτάνουν κάποιοι στο σημείο να θεωρούν το Μηδενισμό ένα άτυπο Ευαγγέλιο ; Γνώμη μου είναι πως για να απαντήσουμε, θα πρέπει να προχωρήσουμε καταρχάς σε μία σημαντική διάκριση. Η διάκριση αυτή αφορά τη σχέση ανάμεσα στο Μηδενισμό (που Εγώ προτάσσω) και το Ρώσικο Νιχιλισμό. Ας γίνει, λοιπόν, πλέον ξεκάθαρο. Ο ρώσικος νιχιλισμός και ο νετσαγιεφισμός δεν έχουν σχέση με το φιλοσοφικό ρεύμα του αναρχοατομικισμού, δεν έχουν σχέση με το Μηδενισμό και τους αναρχικούς της πράξης. Και αυτό διότι, ο ρώσικος νιχιλισμός, κραυγαλέα και χωρίς κανένα δισταγμό, προτάσσει την ευημερία της μάζας και προωθεί με κάθε μέσο, έστω και αν χρειαστεί να ασπαστεί μπλανκιστικές πρακτικές, την επανάσταση των μαζών.
Ο Μηδενισμός, δε φέρει καμία ιερότητα στον πυρήνα του. Αντίθετα, αρνείται να συνεργαστεί, πόσο μάλλον να εκθειάσει, με τις μάζες, αρνείται τη μαζικότητα και την κοινωνία. Ο Μηδενισμός στρέφεται θεωρητικά και πρακτικά, ενσαρκώνοντας την Άρνηση στην πιο όμορφη και καθαρή της μορφή, ενάντια στα ιδανικά και τα ιερά του νετσαγιεφισμού, την Ηθική και το Λαό. Δηλώνει σε όλους τους τόνους πως κινητροδοτείται από την απόλαυση και τη χαρά της Καταστροφής και δε μετατρέπει ποτέ το πρόσωπο σε καλόγερο της επανάστασης, αλλά αντίθετα, ο ίδιος ο μηδενιστής είναι κατ’ επιλογή «αντάρτης της απόλαυσης», όπως πολύ εύστοχα σημειώνουν οι σύντροφοι της ΣΠΦ.

Η διάκριση αυτή είναι απαραίτητη, τόσο για να απομακρυνθούν οι όποιες παρεξηγήσεις, όσο και για να εντοπιστούν τα αίτια της ιδεολογικοποίησης της Άρνησης.

Η δόμηση αντι-αξιών και η ανάπτυξη νέας Ηθικής

Ανεξάρτητα από την προέλευση της ιδεολογικοποίησης της μηδενιστικής σκέψης, είναι σαφές πως δεν αναφερόμαστε πλέον σε ουσιαστικό μηδενισμό, αλλά σε έναν κατ’ επίφαση τέτοιο, ο οποίος χρησιμοποιείται είτε από το άτομο (με το διαχωρισμό μεταξύ ατόμου και προσώπου που έχει γίνει σε προηγούμενα κείμενα να διατηρείται ως έννοια), είτε από την ίδια την κοινωνία ως ανάχωμα, διαφυλάσσοντας ιερά. Εάν η Άρνηση δεν είναι ισοπεδωτική και ολοκληρωτική ή εάν το άτομο προσκολληθεί σε αντι-αξίες και δομήσει μέσα του μια νέα Ηθική, ψευδομηδενιστική, με βάση τα ιερά αυτά, τότε οδηγούμαστε σε μία από τις πολλές αλλαγές «στο θρόνο» χωρίς κατάργηση της «μοναρχίας».

Έτσι, το άτομο, ενώ αρνείται την αστική ή εργατική Ηθική, αδύναμο να σκεφτεί, να δράσει και εν γένει να ζήσει χωρίς Ηθική, προσκολλάται στην ίδια την Άρνηση και ψάχνει αγωνιωδώς αντι-αξίες που στο φαντασιακό του πηγάζουν από αυτή, ώστε να γατζώσει την ύπαρξή του πάνω τους.

Παράδειγμα στα παραπάνω αποτελεί η αναρχική μηδενιστική εξέγερση. Εάν η εξέγερση καταστεί αυτοσκοπός ή ιερό, τότε μετατρέπεται σε αυτό που ο Μαξ Στίρνερ ονομάζει «έμμονη ιδέα», το άτομο ζει για την εξέγερση και όχι για τον εαυτό του, η ίδια η εξέγερση από μέσο για αναζήτηση στιγμών αυτοπραγμάτωσης, αυτοκυριότητας και Χάους, μετατρέπεται σε τελικό σκοπό, γεγονός που απονεκρώνει το νόημά της και τελικά οδηγεί σε αλλοτρίωση και «ψυχαναγκασμό».

Το ίδιο θεωρώ πως συμβαίνει με την Αναρχία, όπως γίνεται αντιληπτή από την πλειοψηφία των κοινωνικών αναρχικών. Η μετατροπή, δηλαδή, του μέσου σε σκοπό, στραγγαλίζει την ίδια την Αναρχία. Από αυτή την αφετηρία ξεπηδά ο σηψαιμικός και βαθιά ιδεολογικοποιημένος Αναρχισμός.

Απονέκρωση από την Πράξη

Εμείς είμαστε αναρχικοί της πράξης. Οι ιδέες και οι θεωρίες που δεν τολμούν να γίνουν πράξεις, παραμένουν δειλές φλυαρίες και τρέφονται με δικαιολογίες και αναστολές απραξίας. Εμείς δε διωκόμαστε απλά για κάποιες όμορφες αναρχικές ιδέες που αποτυπώσαμε σε κάποιο κομμάτι χαρτί, αλλά για την ΕΠΙΛΟΓΗ μας οι ιδέες μας να μιλήσουν και μέσα απ’ τη φλόγα που ανάβει το φιτίλι, απ’ το στουπί που αγκαλιάζει τη μολότοφ, απ’ την κάννη ενός όπλου που είναι ακόμα ζεστή…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς

Η απομόνωση της σκέψης από την πράξη, η μη μετουσίωση της πέννας σε μαχαίρι απονεκρώνει επίσης το Μηδενισμό. Η σκέψη, παρότι πολύτιμο και πανίσχυρο εργαλείο λυσσασμένης επίθεσης στο Κράτος και την Κοινωνία, όταν δεν τροφοδοτεί την έμπρακτη αναρχική μηδενιστική δράση, φτάνει μόνο ως τα μισά του δρόμου.

Θα πρέπει, ωστόσο, να ποινικοποιηθεί η αδυναμία επίθεσης με όρους αντισυμβατικού πολέμου στα σύμβολα του υπάρχοντος. Φυσικά και όχι. Κάθε μηδενιστής θέτει μόνος του το όριο της δράσης του, δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να στραφεί στο ένοπλο. Αυτό που είναι, όμως, επιζήμιο για τον ίδιο το Μηδενισμό, την ίδια την Άρνηση και την επίθεση εν γένει, είναι το καλούπωμα της αδυναμίας σε ιδεολογικά πλαίσια.

Μια τέτοια προσπάθεια να εμφανιστεί ο Μηδενισμός ως μια μόνον φιλοσοφική τάση, αποκομμένη από την έμπρακτη δράση, τον περιορίζει και τον εξισώνει με τις συζητήσεις του καφέ στα μικροαστικά σαλονάκια. Ο Μηδενισμός είναι ό,τι ο μηδενιστής θέλει να είναι, είναι το μέσο το καθενός προκειμένου να απαλλαγεί από τις αλυσίδες της κοινωνίας και της ηθικής, δεν είναι ούτε αποκλειστικά θεωρητικό ζήτημα, ούτε και αποκομμένος από κάθε σκέψη.

Το τσάκισμα, λοιπόν, της ιδεολογικοποίησης του Μηδενισμού διέρχεται από το πεδίο του ίδιου του Μηδενισμού. Μόνο μέσω της άρρηκτης σύνδεσης θεωρίας και πράξης (στο βαθμό που μπορεί ο καθένας να την υποστηρίξει), μπορεί να νοείται Μηδενισμός, μόνο έτσι κατορθώνει η Λύσσα και το Μίσος προς το Κράτος και την Κοινωνία να μετουσιωθεί σε ουσιαστική απειλή.
Το σημείο αυτό προσφέρεται για μια ουσιαστική παρατήρηση. Η προσκόλληση στην ανάγκη για δράση, όσο απαραίτητη και αν εμφανίζεται η τελευταία, δεν μπορεί παρά να μεταβάλλεται σε φετιχισμό και να καταλήγει πολλές φορές σε θλιβερά αποτελέσματα, όπως η a priori αποδοχή και υποστήριξη του όποιου ενόπλου (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΕΛΑΣ), αλλά και η ταύτιση της μηδενιστικής βίας με οποιαδήποτε μορφή βίας ενάντια στο κράτος. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως οποιοσδήποτε εξεγείρεται εναντίον της κρατικής μηχανής δεν είναι αυτόματα σύντροφος, ούτε φυσικά θα πρέπει να θεωρείται τμήμα της αντικρατικής τάσης ή ακόμα και της μαύρης Αναρχίας.

Εάν, λοιπόν, τίθενται συγκεκριμένες προϋποθέσεις και χαρακτηριστικά που αποδελτιώνουν τη μηδενιστική βία, μπορούμε να θεωρήσουμε πως συμβαίνει κάποιου είδους φιλτράρισμα όσον αφορά τα ίδια τα υποκείμενα ; Και αν, ναι, αποτελεί η θέση αυτή ολίσθηση προς τον ελιτισμό ; Για να έρθω στα λόγια των «συντρόφων» της Συσπείρωσης, οι οποίοι τόσο αβίαστα συνέρραψαν πρόσωπα και γεγονότα, αγιάζει ο σκοπός τα μέσα ή όχι ;

Για το ζήτημα της εργαλειακής χρησιμοποίησης

Κατ’ αρχάς, θεωρώ χρήσιμη την αποδόμηση της ίδιας της φράσης. «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», λοιπόν. Έχει διατυπωθεί ήδη με κάθε τρόπο η θέση πως ο Μηδενισμός είναι ένα εργαλείο ερμηνείας και επίθεσης, την ίδια ώρα που η Αναρχία αποτελεί όχι ένα τελικό στάδιο ή μια κοινωνική πανούκλα, αλλά το μέσο για την πλήρη απαλλαγή από τις αλυσίδες που φορτώνει η κοινωνία και η εξουσία στη συνείδηση. Επομένως, η Αναρχία δεν είναι ο «σκοπός».

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως με βάση την παραπάνω παραδοχή, η Αναρχία όντως δεν είναι ο τελικός σκοπός, θέτοντας όμως στη θέση της την ίδια την αυτοκυριότητα. Θα ούρλιαζε τότε στ’ αυτιά μας, «η Αυτοκυριότητα είναι ο σκοπός σας!». Τι είναι όμως η αυτοκυριότητα ;

To θεϊκό είναι υπόθεση του Θεού το ανθρώπινο, «του ανθρώπου». Η δική μου υπόθεση δεν είναι το θεϊκό ούτε το ανθρώπινο, δεν είναι το αληθινό, το καλό, το δίκαιο, το ελεύθερο κ.ο.κ.• είναι μόνο το δικό μου, και δεν είναι γενική, αλλά -μοναδική, όπως είμαι κι εγώ μοναδικός. Για μένα, τίποτε δεν βρίσκεται πάνω από μένα!

Μαξ Στίρνερ, Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του

Μια τοποθέτηση επάνω στην αυτοκυριότητα, θα πρέπει να ξεκινήσει από μια συγκεκριμένη για μένα παραδοχή. Η ουσία που εκφράζει ο όρος δεν πραγματώνεται στο απόλυτό του. Με άλλα λόγια, όπως συμβαίνει και με την ελευθερία, δεν υπάρχει απόλυτη αυτοκυριότητα, αλλά καταρχήν η έννοια αφορά τη συνείδηση και την απαλλαγή της από κάθε εσωτερικευμένη αξία, κάθε απότοκο της κοινωνίας που παρασιτεί σε βάρος του ενστίκτου του προσώπου.

Και στη βάση αυτή, καθίσταται ανούσια η εργαλειακή χρησιμοποίηση των υποκειμένων ώστε να εξυπηρετηθεί ο «σκοπός», επειδή πολύ απλά ο «σκοπός» δεν είναι ποτέ δυνατόν να πραγματωθεί στην ολότητά του. Δεν ορίζεται σκοπός. Χωρίς σκοπό όμως, δεν έχει νόημα η καθαγίαση του μέσου.

Τι σημαίνει όμως αυτό πρακτικά, πέρα από αοριστολογίες και θεωρητικές συζητήσεις ; Σε πρώτη φάση ποιος μπορεί να ονομάζεται σύντροφος ; Για μένα το ζήτημα είναι απλούστατο, σύντροφός μου είναι ο αντικοινωνικός, ο μηδενιστής αναρχικός της πράξης, ο χαοτικός και ο εγωιστής. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι σύντροφοί μου, το εάν συμπράττω ή όχι μαζί τους, καθορίζεται από άλλους παράγοντες.

Οι παράγοντες αυτοί αφορούν τη στόχευση του μηδενιστή και είναι χρονικά προσδιορισμένοι. Η σύμπραξη με τον καθένα, εάν εξυπηρετεί κάποια βραχυπρόθεσμη επιδίωξη και φυσικά δε δρα επιβαρυντικά για το πρόσωπο σε συνειδησιακό και πρακτικό επίπεδο, δε θα πρέπει να δαιμονοποιείται. Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση «επαφή» του Μηδενισμού με το Ρώσικο Νιχιλισμό, καθώς ο δεύτερος δρα στο όνομα της μάζας, ποδοπατά το προσωπικό συμφέρον και την παρόρμηση, θέτει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, ενώ ο Μηδενισμός, όντας εχθρικός προς τη θεωρητικοποίηση και τον προγραμματισμό όπως αυτός παρουσιάζεται από τους νιχιλιστές, πυροδοτεί ένα πρωτόγνωρο χαοτικό χορό., χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς δεσμεύσεις και ιερατεία, χωρίς επαναστατικά υποκείμενα και προφητείες που πρέπει να εκπληρωθούν.

Εν ολίγοις, ο Μηδενισμός απορρίπτει και φτύνει στο πρόσωπο κάθε ντετερμινισμό, ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό ή οικονομικό και παραδίδει το μηδενιστή στην τρελή πορεία προς το Τίποτα. Σε μια τέτοια πορεία, δεν υπάρχει σκοπός, δεν υπάρχει «πρέπει», αλλά ορμέμφυτο και «θέλω». Και σε αυτό το διεστραμμένο χαοτικό χορό, ο νιχιλισμός και η λατρεία του για την τελική στόχευση ασφυκτιά.

Γράφει ο Φ. Νίτσε στο «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα»:

«Δε λέτε, ότι ο καλός σκοπός αγιάζει κάθε πόλεμο ; Κι εγώ σας λέω, ο καλός πόλεμος αγιάζει κάθε σκοπό.»

Ακόμα, όμως, και η αυτοκυριότητα δεν είναι παρά ένα τμήμα του διαρκούς πολέμου κατά του υπάρχοντος. Ας γίνει ξεκάθαρο. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο παύσης του Πολέμου, ο πόλεμος είναι διαρκής και δεν αφορά μόνο την παρούσα κοινωνία, αλλά επεκτείνεται σε κάθε μελλοντική. Από τη στιγμή που το φάντασμα δεν καρατομείται, αλλά απλώς αντικαθίσταται από ένα άλλο, η επίθεση συνεχίζεται. Έτσι είναι και έτσι θα είναι για όσο υπάρχουν Κοινωνίες και Κράτη. Είναι όμως αυτοσκοπός ο Πόλεμος και κατ’ επέκταση, είναι οι μηδενιστές καλόγεροι του πολέμου ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που έχει απαντηθεί πολλές φορές, ωστόσο εάν χρειαζόταν να επανέλθω συνοπτικά, θα έλεγα πως ο μηδενιστής δεν αντιλαμβάνεται τον πόλεμο ενάντια στο υπάρχον ως αυτοσκοπό, αλλά ως ένα τμήμα της δραστηριότητάς του. Ο πόλεμος, δηλαδή, ως ιδέα και πρακτική δεν αυτονομείται στη συνείδηση του δρώντος και δε μετατρέπεται σε «έμμονη ιδέα», αλλά διεξάγεται όσο το πρόσωπο έχει συμφέρον και επιθυμεί να δράσει κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο,τιδήποτε άλλο είναι τυφλή πίστη.

Το ιδανικό του ήρωα

Η ζωή μου είναι δική μου και μόνο και δε θυσιάζεται σε κανένα βωμό καμιάς αξίας. Ας γίνει κατανοητό πως ο μηδενιστής είναι πρωτίστως βαθιά Εγωιστής (για μένα τουλάχιστον). Ως εκ τούτου, ο θάνατος είναι ήττα, το ζήτημα είναι να ζήσεις για να πολεμήσεις. Γιατί, λοιπόν, να θυσιάσω τη Ζωή για την αφύπνιση της κοινωνίας ; Γι’ αυτό για μένα μπροστά στο θάνατο ο μηδενιστής επιλέγει τη Ζωή του, την επιβίωσή του, όχι τον ηρωικό θάνατο. Το ιδανικό του μάρτυρα είναι κοινωνικό ιδανικό και ο μηδενιστής, ως βαθιά αντικοινωνικός δε θα μπορούσε να το ενσαρκώσει. Είναι λάθος της εξουσίας που μου δίνει τη δυνατότητα να ζήσω, συμβιβάζομαι πρόθυμα, υπογράφω όσες μετάνοιες χρειαστούν και μετά επιτίθεμαι ξανά εναντίον της. Μπορείς να πεις το ίδιο ; Μπορείς να πεις ότι προτιμάς τη Ζωή από την κοινωνική εξύψωση ;

Το ιδανικό του ηρωικού θανάτου, το κυνήγι της υστεροφημίας, παρότι μπορεί να φαντάζει επιθυμητό και παρότι υιοθετείται συχνά ακόμα και από μηδενιστές συντρόφους, είναι πέρα για πέρα κοινωνική κατασκευή. Ο Θάνατος, είτε σε βρει μισοσαπισμένο σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, είτε με μια σφαίρα μπάτσου στον κρόταφο είναι Ήττα. Ο Θάνατος είναι πάντα Ήττα.
Το ιδανικό του Ήρωα, η ανάγκη για προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, μια προσφορά που συχνά μετουσιώνεται σε αυτόβουλη ανθρωποθυσία, είναι κατασκεύασμα του κοινωνικού βάλτου, της ίδιας της αγέλης των αδύναμων γλειφτών, των περιφρονητών της Επίθεσης και των δηλητηριοποτών. Μια παγίδα είναι λοιπόν ο ηρωικός θάνατος, ένα βολικό ξεπάστρεμα συντρόφων προς όφελος του Κράτους και του κοινωνικού Κτήνους. Η μάζα είναι ανίκανη να πολεμήσει, ανίκανη να σταθεί εμπρός στους πολεμιστές και να τους κοιτάξει στα μάτια. Και αυτή η αναβλύζουσα δυσωδία αγέλη, κατεχόμενη από αυτήν της την κατωτερότητα επιδιώκει να εξαλείψει τους πολεμιστές. Και το καταφέρνει με τον «Ηρωικό Θάνατο».

Είναι πράγματι πολύ εύκολο να αποθεώσει η πλέμπα το νεκρό, να κλάψει μέρες και νύχτες για το χαμό του, να πέσει σε βαθιά περισυλλογή και κατάθλιψη. Μα πόσο βαθιά ανακούφιση και εμετικό γέλιο κρύβει αυτός ο θρήνος ; Πόσοι και πόσοι σύντροφοι, πόσοι και πόσοι πολεμιστές και εικονοκλάστες χάθηκαν ανούσια και ηλίθια, υπηρετώντας αυτό το φάντασμα ; Πόσοι δεν επέλεξαν άραγε τον ηρωικό θάνατο από την «ατίμωση» ;

Ε λοιπόν, αρνούμαι να παραδοθώ στους κήρυκες του Θανάτου, αρνούμαι να θυσιαστώ για Ιδανικά και Κοινωνίες, αρνούμαι να πεθάνω για να καταλάβω μια θέση στο «πάνθεον» των κοινωνικών φιόγκων – ηρώων. Ας είμαι Εγώ και κάθε σύντροφος δέκτης της κοινωνικής απαξίωσης, ας είμαστε εμείς οι «δηλωσίες» του σύγχρονου υπάρχοντος, το ζήτημα είναι να ζήσεις αυτό που είσαι και όχι να πεθάνεις γι’ αυτό που είσαι.

Σηκώνουμε τα όπλα ενάντια στο Κράτος και την Κοινωνία ως αντάρτες της απόλαυσης και κινητροδοτούμαστε από τη δική μας λύσσα για καταστροφή αυτού του κόσμου. Εάν ο Θάνατος είναι βέβαιος, θα χαμογελάσουμε για μια τελευταία φορά και θα δοθούμε με όση δύναμη μας έχει απομείνει στο Χαοτικό χορό, αγκαλιάζοντας το μαύρο άγγελο. Όμως, εάν συμβεί και πέσουμε στα χέρια του εχθρού, γονατισμένοι μπροστά στους διώκτες μας θα υπογράψουμε κάθε χαρτί, θα μετανιώσουμε χίλιες κι ακόμα μία φορές εάν μας δοθεί η ευκαιρία, θα ποδοπατήσουμε κάθε σύμβολο και θα κάψουμε μπροστά τους κάθε κείμενό μας. Όταν η παγωμένη κάννη τους βρεθεί στον κρόταφό μας θα δηλώσουμε, αν είναι τόσο ηλίθιοι και δε μας εκτελέσουν αμέσως, αν είναι τόσο ηλίθιοι και μας δώσουν την ευκαιρία να ξεφύγουμε, πιστοί στην κοινωνία και θα αποκηρύξουμε κάθε σύντροφο και οργάνωση.

Έχοντας, λοιπόν, υπογράψει τη «δήλωση μετανοίας» μας, θα αφεθούμε ελεύθεροι, βαθιά περιφρονημένοι από τον κοινωνικό πολτό, μισημένοι από τους ηλίθιους «συντρόφους» μας που θα προτιμούσαν να μας νεκροφιλήσουν από το να περπατάμε δίπλα τους δηλωμένοι νομιμόφρονες. Αλλά πόσο γελοία μας φαίνονται όλα αυτά ! Πόσο δυνατά γελάμε, ω αγαπημένοι μου σύντροφοι με τις αντιδράσεις του.

Ελευθερωμένοι, λοιπόν, θα βαδίσουμε ξανά στα ίδια μονοπάτια της Άρνησης, θα σηκώσουμε και πάλι τα όπλα ενάντια στο υπάρχον και θα ριχτούμε με το ίδιο καταστρεπτικό πάθος στον Πόλεμο εναντίον Όλων. Γιατί δεν είμαστε εμείς και δε θα γίνουμε, σύντροφοι, οι οσιομάρτυρες του Λαού και της Μάζας, γιατί δε θα γίνουμε επαναστατικό εικόνισμα, αλλά θα συνεχίσουμε τον πόλεμο. Γιατί ο Θάνατος είναι ήττα, το ζήτημα είναι να ζήσεις. Και όσες φορές πάλι μας φέρουν εμπρός στην κάννη του όπλου και αν είναι ακόμη το ίδιο ηλίθιοι να μας δώσουν την επιλογή, το ίδιο θα πράξουμε.

Γιατί τι άλλο παρά εξόφθαλμος χριστιανισμός είναι η θυσία για κάτι που δε θα γνωρίσει το Εγώ ; Ας γίνει ξεκάθαρο. Ο Μηδενισμός είναι τόσο επικίνδυνος επειδή δεν υπακούει σε θεωρητικές αρχές, δε διέπεται από Ιερότητες, δεν έχει στεγανά. Η υποταγή στη βούληση και τις αξίες της μάζας είναι Ήττα, είναι ακρωτηριασμός του Μηδενισμού, είναι δεύτερος Θάνατος.

Το τι είσαι ή τι δεν είσαι είναι και μένει πάντα ολότελα άσχετο με το τι θα υποχρεωθείς να πεις ή να πράξεις. Με καμιάς λογής υποχώρηση στη βία δεν αλλάζει ποτέ αυτό που ‘σαι αν εσύ έχεις την επίγνωση και ξέρεις πόσο αδύναμο είναι το πρόσωπο κατέναντι των όπλων. Εκτός αν μέσα σου έχει οργανωθεί το σύμπλεγμα εκείνο της συνέπειας. Και σ’ αυτό βασίζονται οι άλλοι, στο να ‘χει μέσα σου οργανωθεί το καθαρά ψυχωτικό αυτό σύμπλεγμα οπότε με την ελάχιστη υποχώρησή σου στο βάσανο ή στη βία ή στην απειλή του θανάτου όλο το πυρινωμένο πάνω στη συνέπεια Εγώ σου συντρίβεται, καταλύεται, καταργείται. Ε λοιπόν, όχι. Το σκευώρημα, κύριοι, είναι πολύ φτηνό, πολύ άτεχνο. Θρυμματίζεται ,να. Στηρίξετέ μου όσες κάννες θέλετε στους κροτάφους, αφού το πρόβλημα το καταντήσατε εκεί. Εγώ τη χάρη δε θα σας την κάνω να πεθάνω σαν ήρωας, πολύ φτηνά απαλλάσσοντάς σας έτσι από την παρουσία μου.

Η απολογία ενός κυνικού, «Πυραμίδα 67», Ρένος Αποστολίδης

Οπαδοί κανενός

Θεωρώ χρήσιμο να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου αυτή με την παράθεση ενός αποσπάσματος στα πλαίσια της κοινωνιστικής πολεμικής:

Αφού έχουμε να κάνουμε με τη λατρεία ενός συγκεκριμένου προσώπου, του Νίτσε, μπορούμε να μιλήσουμε καθαρά για νιτσεϊσμό και όχι για μηδενισμό ή αναρχομηδενισμό ή τι άλλο έχουν κατασκευάσει ορισμένοι στο μυαλό τους.

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει αλλά τουλάχιστον μη μπερδεύουμε άσχετα μεταξύ τους πράγματα. Θέλουν κάποιοι να έχουν για ίνδαλμα τον Νίτσε, ας τον έχουν, στο βαθμό που εμάς δε μας ενοχλεί σε κάτι, ας κάνουν το κομμάτι τους.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια προσπάθεια να φορτωθεί επάνω μας ο ετεροκαθορισμός της οπαδικής λατρείας. Ας είμαστε όλοι ειλικρινείς. Τέτοιου τύπου πολεμική είναι γελοία και παντελώς αθεμελίωτη. Θα έπρεπε, όμως, να μας ανησυχεί ένα ενδεχόμενο μετατροπής της καθαρά προσωπικής σκέψης και κατ’ επέκταση συνείδησης σε όργανο αναπαραγωγής λόγων τρίτων ; Η απάντηση είναι προφανής.

Είναι θεωρώ απόλυτα σαφές πως ούτε νιτσεϊκοί, ούτε στιρνερικοί είμαστε, είμαστε αναρχικοί μηδενιστές, όχι ακολουθούντες κάποια αρχή ή δόγμα, αλλά ελεύθερα διαμορφώνοντες τη σκέψη και τη δράση μας. Ο χαρακτηρισμός της σκέψης, παρότι μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να φαντάζει ασήμαντος ή και δικαιολογημένος, είναι και αυτός ετεροκαθορισμός, είναι και αυτός αλυσίδα την οποία πρέπει, αν θέλουμε να μην κοροϊδευόμαστε, να αποτινάξουμε.

Σαφώς επηρεάζομαι από τη σκέψη των μεγάλων Γερμανών εξεγερμένων, του Φ. Νίτσε και του Μ. Στίρνερ και από την ποίηση και τη δράση των μηδενιστών των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα, αλλά είναι αυτό το ίδιο με το να τοποθετήσω πάνω από μένα έναν τέτοιο χαρακτηρισμό (ο οποίος μάλιστα προέρχεται από το ίδιο το όνομα του Στίρνερ, έχει και αυτό τη σημασία του) ; Όχι.

Θα ειπωθεί μία φορά και ας γίνει κατανοητό. Το ζήτημα είναι να κάψεις τη λατρεία των προσώπων, να κάψεις μέσα σου τα ίδια τα πρόσωπα. Δεν υπάρχουν άλλοι, είμαι Εγώ και Εγώ δρω και γράφω, απόλυτα συνειδητοποιημένος για τη Μοναδικότητα και την Ύπαρξή μου. Οι άλλοι, οι μάζες και οι λαοί, ας έχουν αλλότριους φάρους και πυξίδες. Εγώ έχω εμένα και εμένα μόνο. Κάψτε, λοιπόν, τα πορτραίτα των μεγάλων ψυχών εντός σας, είστε η μόνη ουσία που γνωρίζετε και θα γνωρίσετε ποτέ, εάν και εφόσον υπάρχει τέτοια.
Οπαδοί κανενός, λοιπόν, ούτε ακόλουθοι, ούτε διαφωτιστές. Ας πάνε στο διάολο όλα και ας αφεθεί ο καθένας στην παρανοϊκή τρέλα του. Βεβηλώστε τα ιερά και τα όσια, μόνο έτσι θα πιείτε από τις αρχαίες πηγές. Σκοτώστε τα σύμβολα, και ας είμαστε εμείς και Εγώ ανακόλουθοι, διακόψτε κάθε επαφή με το μαζισμό του κοινωνικού πτώματος αν δε θέλετε να σας δηλητηριάσουν οι τοξίνες του.

Ενεργητικός και Παθητικός Μηδενισμός

Ο Μηδενισμός των Μοναδικών διακρίνεται από τον παθητικό μηδενισμό της μάζας, ο οποίος είναι προϊόν ενός κοινωνικοπολιτικού συμπλέγματος, ενός συμπλέγματος που σχετίζεται με το Κράτος, με φορείς εκπαίδευσης υπηκόων όπως το σχολείο και η εκκλησία, αλλά και με την ίδια την Κοινωνία. Όταν μιλάμε για παθητικό μηδενισμό, δεν μπορούμε φυσικά να μιλήσουμε για πρόσωπα, αλλά μόνο για άτομα, για κοινωνικούς πυρήνες.

Ο παθητικός μηδενισμός είναι αποτέλεσμα είτε μαζισμού, είτε απογοήτευσης, μιας απογοήτευσης που μπορεί να συνδέεται με την αντίληψη της αποτυχίας των μαζικών κινημάτων ή ακόμα και με τη συνειδητή παραδοχή της προσωπικής αδυναμίας για σκέψη και δράση. Αυτού του είδους ο μηδενισμός προέρχεται από κυκλικές διαδικασίες (όπως η συμμετοχή στο μαζικό και η μετέπειτα απογοήτευση, από την άποψη ότι με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ένας κύκλος μαζισμού που ξεκινά από τη συλλογική πίστη σε ένα φάντασμα, ας πούμε τον εργατισμό, και ολοκληρώνεται με το μαζισμό του παθητικού μηδενισμού) και είναι σώμα απ’ το σώμα της κοινωνίας.

Από τη στιγμή που το άτομο αισθάνεται μέρος ενός τέτοιου συνόλου – φαντάσματος όπως είναι η κοινωνία, είναι σχεδόν επόμενο πως η απογοήτευση από κάποια κοινωνική διεργασία θα έχει ως αποτέλεσμα μια συλλογική «έμμονη ιδέα» που ενσαρκώνεται με τη μορφή του παθητικού μηδενισμού. Για όσους έχουμε πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι από το Κράτος και την Κοινωνία ο Μηδενισμός είναι ξέρασμα της συνείδησης, είναι ένα εργαλείο στο οποίο φτάσαμε μετά από επίμονη αναζήτηση και εκφράζει πρώτα και κύρια την εσωτερική Εξέγερση. Ο μηδενισμός μας δεν είναι προϊόν απογοήτευσης, είναι ειλικρινής και μαχητικός.

Κλείνοντας

Το παρόν κείμενο δεν επιδιώκει να φωτίσει κάθε πτυχή της μηδενιστικής κριτικής στην ιδεολογικοποίηση του Μηδενισμού, ούτε φυσικά θα πρέπει να λαμβάνεται ως ευαγγέλιο σχετικά με τα ζητήματα που τέθηκαν. Εκφράζω εμένα και μόνον εμένα και απαιτώ οποιαδήποτε κριτική να αφορά το πρόσωπό μου και μόνο αυτό.

Niger Lupus Negationis

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος του εντύπου “Μηδενιστική Πορεία για τη διάχυση της Φωτιάς και του Χάους”

Γαλλία, Τουλούζη: Εμπρησμός 11 υπηρεσιακών οχημάτων της Toulouse Métropole Habitat

Όχι, δε χτυπήσαμε λάθος στόχο – Θάνατος στο Κράτος, κοινωνικό και μη!

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ 24 και 25 Απρίλη του 2020, πυρπολήθηκαν 11 υπηρεσιακά οχήματα της Toulouse Métropole Habitat (εταιρεία κοινωνικής στέγασης στη μητρόπολη της Τουλούζης).

Σήμερα, όπως και χθες, πάντα ποθούμε να επιτεθούμε σε κάθε προσβάσιμο δομικό στοιχείο τούτου του πολιτισμού, απ’ το πιο στρατιωτικοποιημένο ως το πιο “κοινωνικό”, και τα περιοριστικά μέτρα δε θα μας αποτρέψουν απ’ το να συνεχίσουμε τις εξωτερικές μας δραστηριότητες, είτε πρόκειται για έναν πρωινό περίπατο ώστε να εντοπίσουμε έναν στόχο, είτε για ένα νυχτερινό σουλάτσο ώστε να τον πυρπολήσουμε.

Η Toulouse Métropole Habitat, όπως όλα τα υπόλοιπα “κοινωνικά” παραρτήματα της κυβέρνησης, αποτελεί ένα μέσο κοινωνικής ειρήνευσης.

Δε γουστάρουμε το άθλιο “κοινωνικό κράτος” σας, δε θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε μια φυλακή, μα να την κάψουμε συθέμελα!

Μην ανησυχείτε, όταν βγήκαμε έξω είχαμε και βεβαίωση-λόγο για τη μετακίνησή μας: να πυρπολήσουμε τον σκατένιο τούτο κόσμο.

Ανεύθυνες/οι

ΥΓ: Η δράση αυτή δεν είναι δα και τίποτε το συνταρακτικό: δίχως να θέλουμε να μπούμε σε λεπτομέρειες, αποφεύγοντας τη διευκόλυνση της προανάκρισης των γαμωερευνητών, άπαντα όσα χρησιμοποιήθηκαν στη σύντομη αυτή τσάρκα μπορούν να βρεθούν σε όλα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Δε χρειάζονται και πολλά: λίγη οργή, λίγη κατόπτευση, ένα πακετάκι προσανάμματα κι ένα μπουκαλάκι βενζίνα.

Σ’ εκείνες κι εκείνους που διώχνονται απ’ τα σπίτια ή τις χώρες όπου διέμεναν, σ’ εκείνες κι εκείνους που βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι στις φυλακές -είτε πρόκειται για κλουβιά είτε για δουλειές-, σ’ εκείνες κι εκείνους που δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους να δεθούν, σ’ εκείνες κι εκείνους που δολοφονούνται επειδή δεν είχαν συμπληρώσει ένα κωλόχαρτο… ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ & ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ!

ΥΓ2: Κατά τύχη συμπέσαμε με την επέτειο μιας άλλης δράσης *

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

____________________________________

* Γαλλία: Επίθεση με μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα της Τουλούζης

Τη νύχτα της Τρίτης 26 Απρίλη επιτεθήκαμε με βόμβες μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα [στην περιοχή Ζολιμόν της Τουλούζης].

Δε θα σας αραδιάσουμε ψέματα.
Έχουμε μπουχτίσει.
Μπουχτίσαμε να μας πλασάρουνε πως «αύριο θα ’ναι καλύτερα τα πράγματα».
Μπουχτίσαμε να περιμένουμε το κοινωνικό το κίνημα.
Μπουχτίσαμε απ’ τα μονότονα και θλιβερά «πάει για την επόμενη βδομάδα».
Μπουχτίσαμε με το θέαμα της αμφισβήτησης όπου ο φόβος κολλάει στο στομάχι και η παραίτηση μες στο κεφάλι.
Μπουχτίσαμε να τσεκάρουμε στο ίντερνετ «πού παίζει και γαμώ τις φάσεις» ή ν’ αυνανιζόμαστε με συγκρούσεις βιντεοσκοπημένες κι ανεβασμένες στο youtube.
Μπουχτίσαμε να διανύουμε 600 χιλιόμετρα για ένα μπάχαλο.
Μάλλον πρόκειται για νέο άθλημα. Ή ακόμη χειρότερα. Για νέα επιδεξιότητα.
Επαγγελματίες μπάχαλοι κοινωνικών κινημάτων.
Κωλολέει για το αγωνιστικό βιογραφικό.
Μπουχτίσαμε να περνιέται για νίκη το να ρίχνουμε δυο τενεκεδάκια ή να μπλοκάρουμε τον δρόμο μ’ έναν κάδο και να μας την πέφτουνε με δακρυγόνα.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι γουστάρουμε ενώ δεν κουνιέται φύλλο.
Μπουχτίσαμε να προσποιούμαστε ότι συμφωνούμε.
Μπουχτίσαμε να παριστάνουμε ότι μας καίγεται καρφί για τον [εργασιακό] νόμο Ελ-Κομρί.
Δεν περιμέναμε τη νέα έκδοση αγανακτισμένων 2.0 [με τις «Ολονυχτίες» τους] για να ’μαστε στο πόδι τις νύχτες.
Να το πούμε το πράμα όπως είναι.
Είμαστε ανυπόμονοι.
Δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο θα πρέπει να δώσουμε ραντεβού με την εξουσία για να την αμφισβητήσουμε περικυκλωμένοι απ’ όλο και περισσότερους ένστολους και μπατσοπασιφιστές.

Το κάναμε για να το φχαριστηθούμε.
Το κάναμε για να σηματοδοτήσουμε μια ρήξη.
Επειδή νιώθουμε χαρά, αλλά είμαστε και τίγκα στην οργή.
Όπου κι αν μας περιμένετε, δε γουστάρουμε να σκάσουμε εκεί.

Θα θέλαμε να στείλουμε μια διπλή μαχητική αγκαλιά.
Πρώτα, στη Μόνικα και στον Φρανσίσκο στην Ισπανία.
Μετά, στους συντρόφους και στις συντρόφισσες απ’ τις Βρυξέλλες που επίσης υφίστανται καταστολή, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για τρομοκρατία.

Η αλληλεγγύη μας είναι η επίθεση, το έγκλημά μας η λευτεριά.

Τα ματαλέμε.

ΣΑΕΚΜ, Μπροσούρα: Πολεμώντας τον ιό της εξουσίας

Λάβαμε: 18/4/2020

Aνοίχτε μια ρωγμή κριτικής και ολάκερη η σκαλωσιά της αντικειμενικότητας θα καταρρεύσει.

-Alfredo M. Bonanno

Μέσα από το πιθάρι της Πανδώρας ξεχύθηκε ο ιός μαζί με ολόκληρο το καλοστημένο σχέδιο της κυριαρχίας, η οποία κραδαίνοντας το όπλο της νόσου, εγκαθιδρύει ένα νέο καθεστώς επιτήρησης. Εν είδει μιας βιολογικής απειλής εφαρμόζει με τον πιο οφθαλμοφανή τρόπο (ακόμη πιο) ακραία κατασταλτικά μέτρα. Μέτρα πλήρως οικειοποίησιμα από ολόκληρο το κοινωνικό σώμα, μιας και μεγάλη μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού πλήττεται. Η χειμαρρώδης εξάπλωση προστάζει απαγορεύσεις συναθροίσεων, εκούσιο εγκλεισμό, βεβαιώσεις εξόδου, γενικευμένο έλεγχο και μπατσοκρατία.

Η θεϊκή κατάρα του μεσαίωνα δίνει τη σκυτάλη στην υγειονομική βόμβα του σήμερα. Aπό τις προσευχές και τις λιτανείες περνάμε στο δελτίο του τσιόδρα στις 18:00, στο διαχωρισμό υπάκουων και ανυπάκουων, στην πλήρη υποταγή στον κρατικό μηχανισμό. Είτε έτσι είτε αλλιώς η ανθρωπότητα θα επιζήσει με κάθε κόστος, αλλάζοντας απλά τα σκηνικά και τους κομπάρσους. Η σωτηρία της άλλωστε, είναι προ των πυλών, πάντοτε με τη “συμβολή” των μη ανθρώπινων πλασμάτων.

Κι εμείς που βρισκόμαστε; Εμείς που συμβιβαστήκαμε αλλάζοντας έστω και λίγο τον τρόπο ζωής μας. Που φοβηθήκαμε, που δικαιολογηθήκαμε, που μας βόλεψε ίσως αυτή η αδράνεια, που, που, που… Ήρθε η ώρα όμως. Η ώρα που φεύγει το μούδιασμα και ξεχειλίζει η οργή. Και είναι στο χέρι μας να βρούμε διόδους μέσα σε αυτή, αλλά και κάθε πρωτόγνωρη συνθήκη. Να σπάσουμε τον μονότονο ήχο των δελτίων ενημέρωσης, τον ήχο των σειρήνων από τα μπατσικά στους δρόμους, αντικαθιστώντας τον με εκείνον από το λαχάνιασμα, τα ποδοβολητά, τις ανάσες, τις ζωές μας. Το αύριο που ξημερώνει είναι δυσοίωνο. Ώρα, λοιπόν, να ανακαλύψουμε τις δυνατότητες μας και να πράξουμε με πυξίδα την αναρχική μας συνείδηση. Πέρα από την τυφλή υπακοή, τις κρατικές υποδομές, τους μηχανισμούς της κυριαρχίας, τα εξοδόχαρτα. Χαράσσοντας δικές μας διαδρομές, μακριά από τις υποδείξεις του κράτους και του τεχνικού συστήματος. Ώρα να θυμηθούμε πως για όσες φωτιές δεν άναψαν, φταίμε εμείς και πως πάντα όταν κυριαρχεί η σιωπή πρέπει να είμαστε ο κρότος που τη σπα.

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

 Η Μπροσούρα σε ηλεκτονική μορφή: Πολεμώντας τον ιό της Εξουσίας

Χιλή, Σαντιάγο: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε λεωφορείο της Transantiago

31 Μαρτίου 2020

12 χρόνια μετά τον θάνατο του Jonny Cariqueo Yáñez, ο οποίος έφυγε απ’ τη ζωή στις 31 Μάρτη από καρδιακό, δολοφονούμενος ουσιαστικά απ’ τα εξοντωτικά χτυπήματα των κατασταλτικών δυνάμεων του Κράτους της Χιλής κατά τη διάρκεια της σύλληψής του, καθώς τον κυνηγούσαν στις 29 Μάρτη του 2008 στην κοινότητα του Πουδαουέλ.

Το μεσημέρι της φετινής 31ης Μάρτη, λίγες ώρες πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας, τοποθετήσαμε αυτοσχέδιο εμπρηστικό μηχανισμό σ’ ένα λεωφορείο της Transantiago, με σκοπό να πάρει φωτιά στο εσωτερικό του κοντά στην τερματική του στάση, σε μιαν απ’ τις περιφέρειες της πόλης.

Αυτή είναι μια επίθεση έναντι σ’ έναν βάναυσο κι αιμοδιψή μηχανισμό που κυβερνά την αστική ζωή, μια επίθεση έναντι στη λήθη, την παθητικότητα και τη νωθρότητα, συμπεριφορές που αρνούμαστε ακόμη και σε καιρούς υγειονομικής προστασίας, καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται. Η πολιτική-κοινωνική-οικονομική κρίση που βιώθηκε στη χώρα, η οποία εντείνεται με την παρούσα παγκόσμια υγειονομική κρίση, μας αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ευκρινέστατα τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες της εξουσίας, να συντηρεί δηλαδή τα πορτοφόλια των πλουσίων και των εταιρειών τους, όχι να φροντίζει για την ευημερία των απλών ανθρώπων, των φτωχών, των περιθωριοποιημένων και των αιχμαλώτων της αστυνομοκρατίας. Επιμένουμε λοιπόν να διαταράσσουμε τη γαλήνη που επιδιώκει και προωθεί η εξουσία.

Γνωρίζουμε πως φέτος η Μέρα του Νεαρού Μαχητή επηρεάστηκε κι εμποδίστηκε απ’ την παρούσα συγκυρία (κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, προληπτική ή υποχρεωτική καραντίνα και απαγόρευση κυκλοφορίας με στρατό στους δρόμους), μα κανένα υγειονομικό-πολιτικό-οικονομικό μέτρο δε θ’ αποτελέσει επαρκή δικαιολογία για να βυθιστούμε στην αδράνεια. Θα συνεχίσουμε να συναντιόμαστε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αδιάκοπη αναζήτηση για τη διάχυση της σύγκρουσης, και θα κρατάμε τη φλόγα της αναρχίας ζωντανή μες στις καρδιές μας.

Αφιερώνουμε τούτην τη χειρονομία συνενοχής σ’ εκείνες που διαρκώς συνωμοτούν και προκαλούν το κράτος και το κεφάλαιο, και ιδίως σ’ εκείνους που, λόγω της ατραπού της σύγκρουσης και της ανυπακοής που διάλεξαν, βρίσκονται προς το παρόν αιχμάλωτοι και απομονωμένοι στις φυλακές. Το να παραμένουν έγκλειστοι σημαίνει πως εγκαταλείπονται στη μοίρα τους μπρος στη θνησιμότητα που προκαλεί ο ιός. Οι κρατούμενες και οι κρατούμενοι ανά τον κόσμο, στους δρόμους!

Φωτιά στον πολιτισμό, ο οποίος ευθύνεται για τη διάδοση ιών και ασθενειών παγκοσμίως, μα και για την καταστροφή της γης και της ζωής όλων των πλασμάτων.

Norma Vergara, Jonny Cariqueo, Javier Recabarren, όλες και όλοι οι αγωνιστές που σκοτώθηκαν απ’ τους μπάτσους ή απ’ το σύστημα που πολεμούσαν: Παρόντες!

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αγγλία: Εμπρησμός κεραιών κινητής τηλεφωνίας δικτύου 5G

Εμπρησμός πυλώνων κινητής τηλεφωνίας δικτύου 5g στο Μπέρμιγχαμ και στο Μέρσεϊσαϊντ.

Πυλώνες δικτύου 5g πυρπολήθηκαν στο Σπαρκχιλ του Μπέρμιχαμ την Πέμπτη 2 Απριλίου και στο Μέλινγκ του Μέρσεϊσαϊντ την Παρασκευή 3 Απριλίου.

Ο πύργος 70 ποδιών στο Μπέρμιγχαμ πυρπολήθηκε λίγο μετά τις 8 μ.μ. Πυροσβέστες κλήθηκαν στην ”λαμπαδιασμένη” Ευρωπαϊκή κατασκευή του σιδηροδρομικού σταθμού Spring Road στο Tyseley. Η αστυνομία παρευρέθηκε επίσης εκεί μπλοκάροντας τον δρόμο ενώ η πυρκαγιά μαινόταν για πάνω από μία ώρα.

Στο Μέλινγκ, Το πυροσβεστικό σώμα του Μέρσεϊσαϊντ και η υπηρεσία διάσωσης ανακοίνωσαν πως έσβησαν μία φωτιά σε πυλώνα δικτύου 5g δίπλα στον αυτοκινητόδρομο M57 αργά το βράδυ της Παρασκευής.

Επιπλέον, τέλη Σεπτέμβρη του 2019, ένας πύργος EE/BT πυρπολήθηκε και καταστράφηκε στο Πορθ της Ουαλλίας.

Ενάντια σε κάθε τι επιβλαβές και νοσηρό.

Ενάντια στην τεχνο-βιομηχανική φυλακή του κόσμου.

Πηγή: theplagueandthefire
Μετάφραση: Δ.ο Ragnarok

Ο πολιτισμός και οι επιδημίες του

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΤΟΥ

Οι σωτήριες για την ζωή επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής παρατίθενται συχνά για να προκαλέσουν τους αναρχικούς, οι οποίοι είναι επικριτικοί με τον πολιτισμό. Αυτό που οι πρωτοπόροι της ιατρικής επιστήμης αγνοούν, παρ’ όλα αυτά, είναι οι επικίνδυνες αποτυχίες αυτού του είδους της ιατρικής.

Πρόσφατα, τα Κέντρα για την Ασθένεια, τον Έλεγχο και την Πρόληψη (CDC) αναγνώρισαν ότι τα αντιβιοτικά αποδεικνύονται άχρηστα για έναν αυξανόμενο αριθμό ασθενειών. Σύμφωνα με τα κέντρα αυτά, η αντίσταση στα αντιβιοτικά θα είναι πολύ περισσότερο θανατηφόρα και από τον καρκίνο το 2050. Σήμερα, πάνω από 23 χιλιάδες άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες πεθαίνουν κάθε χρόνο από μολύνσεις που είναι ανθεκτικές στα αντιβιοτικά.

Η πρώτη ετήσια αναφορά του Παγκόσμιου Συμβουλίου Παρακολούθησης της Προετοιμασίας, που δημοσιεύτηκε το 2019, προειδοποίησε πως υπάρχουν “ολοένα και πιο δεινοί κίνδυνοι” από επιδημίες που θα μπορούσαν να εξαπλωθούν σε ολόκληρο τον κόσμο και ενδεχομένως να σκοτώσουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Η έκθεση αναφέρει την κλιματική κρίση, την αυξανόμενη μετανάστευση, την αστικοποίηση και την έλλειψη νερού ως τους κύριους λόγους λόγω των οποίων τέτοιες ασθένειες εξαπλώνονται όλο και ταχύτερα. Από τότε, ο νέος κορονοϊός έχει ήδη σκοτώσει πάνω από 1.486 άτομα από τα μέσα Φεβρουαρίου (οι αριθμοί είναι πιθανόν πολύ μεγαλύτεροι από ό, τι έχει αναφερθεί μέχρι τώρα).

Όπως αναφέρθηκε και πριν, η θανατηφόρος φύση αυτών των ασθενειών πιο πολύ ενισχύεται, παρά αποτρέπεται από αυτό που ο καπιταλιστικός πολιτισμός ονομάζει “εξέλιξη”. Η παγκοσμιοποίηση -το αποτέλεσμα της ανάγκης του καπιταλισμού να επεκταθεί ολοένα και περισσότερο στον κόσμο- έχει αυξήσει την κινητικότητά μας, κινητοποίησε τους ανθρώπους να παγιδευτούν όλο και πιο στενά στις πόλεις καταπατώντας όλο και περισσότερο τα εδάφη των άγριων ζώων, όλα αυτά ενθαρρύνουν την εξάπλωση της ασθένειας. Οι παγκόσμιες πανδημίες θα επιδεινώνονται όλο και περισσότερο όσο συνεχίζουμε τέτοιες πρακτικές.

Ενώ ιοί που προέρχονται από ήδη περιθωριοποιημένες περιοχές του κόσμου τείνουν να λαμβάνουν τη μεγαλύτερη προσοχή, είναι στην πραγματικότητα η κοινή γρίπη που ενδέχεται να προκαλέσει τους περισσότερους θανάτους. Περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν το 1918-1919 από την ισπανική γρίπη · οι ειδικοί της δημόσιας υγείας τη χαρακτήρισαν ως τη “χειρότερη πανδημία στη σύγχρονη ιστορία”.

Η ενίσχυση της υγείας και της ευεξίας είναι ιδιαίτερα σημαντική, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της σύγχρονης ιατρικής βιομηχανίας. Αυτή η βιομηχανία αναπτύχθηκε κατά τα πρώιμα στάδια του καπιταλισμού για να απομακρύνει τη δύναμη από τις γυναίκες και τους παραδοσιακούς ολιστικούς θεραπευτές, δίνοντας εξουσία σε “ειδικούς” με ελάχιστη κατανόηση του ανθρώπινου σώματος, και των οποίων οι σπουδές έχουν επηρεαστεί, συνειδητά ή μη, από τις ανάγκες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η υγεία και η ευτυχία είναι, παρ’ όλα αυτά, στόχος των περισσότερων αναρχικών. Οι αναρχικοί είναι υπερασπιστές της ζωής, όχι για να παρατείνει κανείς την ύπαρξή του, αλλά για να εμβαθύνουμε τη ζωή και την ευτυχία μας στο έπακρο.

Το έργο της μετάβασης προς μια υγιή και ευτυχισμένη κοινωνία, στην οποία αποκαθίσταται η ισορροπία και η σχέση μεταξύ των έμβιων όντων, δεν μπορεί να πραγματωθεί στα πλαίσια του “πολιτισμού”. Ο πολιτισμός ορίζεται από τη μη βιωσιμότητά του, από την ανάγκη μιας ομάδας να εκμεταλλεύεται μια άλλη για την επιβίωσή της, η οποία στην καλύτερη των περιπτώσεων οδηγεί στην αλλοτρίωση, ενώ στη χειρότερη στον θάνατο. Η λύση στην κατάσταση της παγκόσμιας υγείας που επιδεινώνεται δεν μπορεί να βρεθεί στις βιομηχανίες που την παρήγαγαν. Πρέπει να χαράξουμε τα δικά μας μονοπάτια προς τη φυσική και πνευματική ευημερία!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Lobo Negro

3 (+1) κείμενα σχετικά με την εφαρμογή νέων τεχνολογιών

Η παραγωγή και η επιτάγχυνση των ρυθμών λανσαρίσματος νέων τεχνολογιών, παράλληλα με το άνοιγμα ασύλληπτων έως τώρα πεδίων εφαρμογής τους, πυροδοτεί σκέψεις αναφορικά με τις πιθανές συζεύξεις γνώσης, αλήθειας και εξουσίας, εφόσον θεωρούμε το πλέγμα ερμηνείας και κυριαρχίας αράγιστο. Μονόδρομος των επίδοξων εξεγερμένων είναι να ανατρέψουν το κραταίο καθεστώς αλήθειας του καπιταλιστικού κόσμου, προχωρώντας στην ανασύσταση των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων σε νέες βάσεις. Αυτό δεν μπορεί να εφαρμοστεί δίχως συνεπή, ψύχραιμη, σταθερή και οξυμένη πολεμική στα υλικά προϊόντα που κατασκευάζει η συγκεκριμένη ιστορικά αξιοποίηση της βούλησης για γνώση υπό την ποδηγέτηση του καπιταλιστικού κόσμου και των όψιμων φιλελεύθερων πολιτικών.

Οι νέες τεχνολογίες, οι απολήξεις και οι εφαρμογές τους δεν είναι ουδέτερες, ούτε αντιστρέψιμη η χρήση τους. Δεν μπορούν να διακριθούν από το υπάρχον πλαίσιο παραγωγής, απο το οικονομικό πλέγμα εξασφάλισης πρώτων υλών, από την ισχύουσα κατανομή της εργασίας, από την προσήκουσα για την εμπορευματική κοινωνία παραγωγή γνώσης, από τη βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία διάταξη των αξιών. Είναι μέσα διακίνησης όσων συνιστούν τον σύγχρονο κόσμο και, αφού τον ενσταλάξουν μέσα σε κάθε ομάδα, κάθε σπίτι, κάθε σώμα, θα επιστρέψουν στην πηγή απολαμβάνοντας τη συγκομιδή.

Οι νέες τεχνολογίες, ερειδόμενες στη λογική ολοκληρωτικής αξιοποίησης των ανθρώπινων εκδηλώσεων και των φυσικών δυνάμεων για την αέναη τροφοδότηση της εμπορικής μεγαμηχανής, αποσκοπούν στην ταύτιση ιδιωτικού και δημοσίου, εφόσον το δημόσιο έχει ήδη καταληφθεί από την αστική παρακμή και έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με τις επιταγές των αγορών. Ως απότοκο, διέπονται από τις βλέψεις και τις ανάγκες του συστήματος, σπέρνοντας όσες συνέπειες αφήνει πίσω του η επέλαση του λεβιάθαν της οικονομίας. Αποξένωση, επιτήρηση, αντικειμενοποίηση, προγραμματισμός, σχηματοποίηση, εκμετάλλευση, αυτοματοποίηση και τυποποίηση.

Οι τραγικές αυτές συνέπειες για τις ζωές μας δε σχεδιάζονται επιμελώς και αποφασίζονται σε “μυστικά εργαστήρια κρυμμένα κάτω από τη γη”. Επιρρώνονται και ενσαρκώνονται στις καθημερινές επιλογές το μέσου ανθρώπου, του καθενός από εμάς, αφού ο κόσμος μας, παρά τη διάχυτη παραίτηση, αποτελεί την πεμπτουσία της αγελαίας, οριζόντιας συντήρησης των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Η τεχνολογική απειλή, συνάμα με την περαιτέρω εδραίωση του καπιταλιστικού λόγου, προελαύνει μέσα από κάθε μικρή και ασήμαντη αναζήτηση ανέσεων. Από την καθημερινή αδιαφορία μπροστά στην επέκταση της επιτήρησης σε κάθε κρυφή γωνία της ζωής μας. Από την καθιέρωση της τεχνολογικής μεσολάβησης σε κάθε επαφή μας. Από το ακατάσχετο κυνήγι αποδοτικότερων τρόπων να ωφεληθείς σε κάθε έκφανση της ζωής σου, αποτελεσματικότερων μεθόδων να γλιτώσεις χρόνο, πιο τελεσφόρων μέσων για τον εμπλουτισμό της ψυχαγωγικής ρουτίνας. Από την κατανάλωση των διαρκώς ανανεωμένων θεαμάτων ως αντιστάθμισμα της ολοκληρωτικής υπαγωγής της ζωής στο εκμαγείο του πολιτισμένου κόσμου. Από την αδυναμία να διαρρηχθούν οι δεσμοί με ό,τι διαιωνίζει την αποσύνθεση της μαλθακής ζωής μας.

Παρατηρούμε ολοένα και πιο ευκρινώς πως η εγκαθίδρυση των νέων τεχνολογιών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δε συνιστά μία θεσμικά επιβεβλημένη μέσω της ισχύος των όπλων εφαρμογή ενός πολιτικού σχεδίου. Απεναντίας, η εξουσία αυτή εκπορεύεται από τα αγελαία πρότυπα ζωής που υιοθετούνται αφειδώς από τους σύγχρονους τεχνοκαμένους. Όταν η παραδεδεγμένη επιλογή πολλών να κάνουν την κινητή σκατούλα στο χέρι τους προέκταση του σώματός τους στοχοποιεί τον αρνητή ως περίεργο σε μία κοινωνία που έτσι είναι τα πράγματα και οφείλεις να προσαρμοστείς. Όταν οι αδιάκριτοι φακοί των αμέτρητων καμερών απαθανατίζουν αδιάκοπα κάθε ασήμαντο γεγονός της άθλιας καθημερινότητας γιατί αυτό χαρακτηρίζεται ψυχαγωγία εντός της επιπολάζουσας σήψης. Όταν όλη η επικοινωνία μεσολαβείται από τα τεχνολογικά μαραφέτια παρέχοντας αλόγιστα πληροφορίες στον κάθε επίδοξο παρατηρητή γιατί “έτσι γλιτώνεις χρόνο”, διευκολύνεις τη συνεννόηση και διευρύνεις τον κοινωνικό σου κύκλο. Όταν η πανοπτική επόπτευση όσων χώρων επισκέπτεσαι σαν τουρίστας είναι ασήμαντη μπροστά στη μακάρια φυγή σου από την καθημερινή ρουτίνα, όπως ορμηνεύουν οι κοινωνικές έξεις.

Όσοι λοιπόν παρακολουθούν black mirror και ψυχαγωγούνται δια του σοκ που τους προκαλεί η απλοϊκή παράθεση στιγμιοτύπων από τις μελλοντικές δυστοπίες, ας έχουν την αξιοπρέπεια να παρατηρήσουν πόσο τους μοιάζουν οι πρωταγωνιστές αντί να αναρωτιούνται πώς φτάσαν έως εκεί τα πράγματα. Η δυστοπία ίσως να υποβόσκει πολύ πιο κοντά.

Δ.ο Ragnarok

—————————————————————-

Το γαλλικό κράτος θέτει σε εφαρμογή πρόγραμμα αναγνώρισης προσώπων σε δημόσιους χώρους

Τον δρόμο που χάραξε η Κίνα φαίνεται να ακολουθεί και η Γαλλία που προτίθεται μέχρι τα μέσα του 2021 να έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα αναγνώρισης προσώπων σε δημόσιους χώρους. Η βιντεοεπιτήρηση μέσω του προγράμματος Social Credit System ισχύει, ήδη, σε πολλές πόλεις της Κίνας. Από τον νέο χρόνο θα ισχύει σε ολόκληρη την Κίνα και είναι προπομπός για το ζοφερό μέλλον σε όλες τις χώρες της γης.

Η Γαλλία μετά τις παρατεταμένες μαζικές και συγκρουσιακές διαδηλώσεις, καθώς και τις συνεχόμενες απεργίες, φαίνεται πως εξετάζει νέες μεθόδους καταστολής, μέσω αυτών των βιντεοεπιτηρήσεων. Ο Γάλλος υπουργός Ψηφιακής πολιτικής Cédric σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Parisien δήλωσε πως η δοκιμαστική φάση της βιντεοεπιτήρησης και αναγνώρισης προσώπων θα διαρκέσει από έξι μήνες μέχρι ένα χρόνο.

Μέχρι τώρα οι γενικές διατάξεις για την προστασία των προσωπικών  δεδομένων  απαγορεύουν τη χρήση της αναγνώρισης προσώπου χωρίς την συγκατάθεση αυτών που θα βιντεοσκοπηθούν.

Αυτά τα προβλήματα όπως φαίνεται θα ξεπεραστούν  ώστε να μπορέσει το γαλλικό κράτος να περάσει στην επόμενη φάση της καταστολής του.

———————————————————————————–

Αναγνώριση ερήμην…

Τετάρτη 22 Γενάρη. Μέχρι να γίνει, απ’ τα εκατομμύρια των μαγεμένων πελατών της 3ης και της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, κατανοητό το ότι ο καθολικός έλεγχος μέσω τεχνολογιών / μηχανών θα διαπερνάει ακόμα και τα κυτταρά τους, αυτές οι τεχνολογίες θα έχουν εξελιχθεί τόσο ώστε…

Ήταν μόλις λίγους μήνες πριν, το περασμένο καλοκαίρι, που μια (μάλλον παλιά) εφαρμογή «αλλαγής προσώπου» (πρόσθεσης ή αφαίρεσης ηλικίας), ονόματι faceapp αν δεν κάνουμε λάθος, έγινε τόσο «μόδα» παγκόσμια ώστε πολλά εκατομμύρια ηλίθιοι και ηλίθιες τροφοδότησαν άγνωστο ποιές βάσεις δεδομένων με τις φάτσες τους (σε συνδυασμό με το κινητό και την γεωγραφική τους θέση: πάμπολλα δεδομένα!) έτσι, στη μαλακία. Αν πριν 20 ή και 10 χρόνια προέβλεπε κάποιος ότι ακόμα και την αυτοϊκανοποίηση θα βρουν τα αφεντικά του καπιταλισμού τρόπο να την μεσολαβούν μηχανικά και, άρα, να βγάζουν κέρδος, θα τον κορόιδευαν. Τώρα απλά γίνεται.

Πέρυσι ένας αυστραλός ονόματι Hoan Ton-That παρουσίασε στο ευρύ κοινό (και όχι μόνο) μια ακόμα εντυπωσιακή εφαρμογή, της startup εταιρείας του Clearview AI: μπορείτε να φωτογραφήσετε οποιονδήποτε / οποιανδήποτε στο δρόμο, να «ανεβάσετε» την φωτογραφία του / της, και κάνοντας σύγκριση βάσεις τέτοιου είδους φωτογραφικών data η «μαγική μηχανή» να σας δείξει άλλες φωτογραφίες του / της, καθώς και links με τους λογαριασμούς που αυτές έχουν εμφανιστεί.

Γιατί μια τέτοια εφαρμογή θα μπορούσε να γίνει πιασάρικη απ’ το ευρύτατο ηλίθιο κοινό των σύγχρονων τεχνο-καμμένων; Για λόγους περιέργειας και κουτσομπολιού – τόσο απλά. Φυσικά, κάθε καινούργια φωτογραφία θα ανατροφοδοτεί τις βάσεις δεδομένων (ο Ton-That λέει ότι προέρχονται απ’ το facebook, το youtube, και χιλιάδες sites, και περιλαμβάνουν 3 δις φωτογραφιών) και θα συμβάλει στην εξέλιξη των αλγορίθμων επεξεργασίας των συγκεκριμένων data.

Καθόλου παράξενο εκείνοι που χρησιμοποιούν ήδη από πέρυσι την εφαρμογή τηςclearview είναι διάφορες αστυνομίες. Πάνω από 600 ήδη κοκορεύεται ο Ton-That – και γιατί όχι; Ο ίδιος θα μπορούσε θαυμάσια να είναι συνεργάτης μιας απ’ αυτές, αφού άλλωστε είναι εξαιρετικά φειδωλός στο να δώσει στοιχεία για την εταιρεία του. Ένας διαπιστωμένος χρηματοδότης του είναι πάντως χαρακτηριστικός: λέγεται Richard Schwartz και ήταν χρηματοδότης του δημάρχου της Ν. Υόρκης που πρωτοκαθιέρωσε το αστυνομικό δόγμα της «μηδενικής ανοχής» Rudolph Giuliani (δικηγόρος του ψόφιου κουναβιού πλέον ο πρώην δήμαρχος…).

Πιο σημαντικό απ’ το ποιοί φτιάχνουν τι είναι το ποιοί βάζουν τα χεράκια τους και βγάζουν τα ματάκια τους χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μπιχλιμπίδι βρουν μπροστά τους. Πρόκειται για έναν εξελισσόμενο μαζικό παλιμπαιδισμό που έχει διάφορες μορφές και προεκτάσεις: απ’ τον γενικευμένο ναρκισσισμό μέχρι την εξίσου γενικευμένη α-νοησία.

Δυστυχώς, από ένα σημείο και μετά (έχει ξεπεραστεί ήδη) δεν μπορούμε καν να πούμε καλά να πάθετε, ας προσέχατε! Επειδή διαμορφώνονται καθολικές νόρμες εθελοδουλείας· κι αν κάποιος τις αντιμετωπίζει αρνητικά χαρακτηρίζεται όλο και πιο εύκολα από «παράξενος» έως «ύποπτος»…

Δεν θα συνθηκολογήσουμε φυσικά. Αλλά δεν είμασταν και τόσο καλά προετοιμασμένοι για τέτοια παρακμή…

—————————————————————————–

big data: επιτήρηση και διαμόρφωση συμπεριφορών στην 4η βιομηχανική επανάσταση

Η επιτήρηση έχει μεταμορφωθεί από ένα στοιχείο της διακυβέρνησης στη βάση της την ίδια. Είναι ταυτόχρονα διακυβέρνηση (σύστημα) και κυβερνησιμότητα (η αυτο-εννόηση και η συνέργεια, όπου ο φυλακισμένος γίνεται ο δεσμοφύλακας του εαυτού του). Μ’ αυτή την έννοια, η επιτήρηση έχει γίνει ο νέος ρυθμιστικός μηχανισμός. Ο νόμος έχει γίνει ο υπηρέτης του. Και το κράτος … είναι ένας (αλλά όχι ο μοναδικός) κόμβος της ρυθμιστικής δύναμης της τεχνολογίας. Μ’ αυτή την έννοια είναι που μπορεί να γίνεται λόγος για τον “θάνατο” του “κράτους”…. ή τον “θάνατο” της διάκρισης ιδιωτικού / δημόσιου… [1]

Η σχέση ανάμεσα στην επιτήρηση, την εξουσία και την τεχνολογία δεν είναι απ’ τα ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητα των υπηκόων. Ούτε είναι τέτοιο ζήτημα οι βασικές αλλαγές που ήδη συμβαίνουν αφού εκατομμύρια τέτοια υπήκοοι της προωθούν υπηρετώντας τες χαρούμενα. Αν, για παράδειγμα, υποδείξουμε σε οποιονδήποτε χρήστη των λεγόμενων social media ότι καταστρέφει την διάκριση ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο χρόνο και χώρο στην ίδια του την ζωή, και ότι αυτή η καταστροφή έχει και θα έχει συνέπειες (καθόλου ευχάριστες…) που δεν μπορεί καν και καν να τις φανταστεί όταν χαϊδεύει την οθόνη αφής της συσκευής του, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα αντιδράσει με αδιαφορία.

Ωστόσο αυτή η σχέση (ανάμεσα σε επιτήρηση, εξουσία και τεχνολογία) δεν είναι αόρατη. Οι μετασχηματισμοί και οι νέες μορφοποιήσεις αυτής της σχέσης γίνονται μπροστά στα μάτια μας. Τα big data, η καινούργια πρώτη ύλη για τον καπιταλισμό του 21ου αιώνα, είναι στο μεγαλύτερο μέρος τους (και εφόσον δεν αφορούν τους γαλαξίες ή τα μικρόβια) τα διαρκή στιγμιαία αποτυπώματα της καθημερινής ζωής των υπηκόων· και οι διαρκείς αλληλουχίες αυτών των αποτυπωμάτων. [2] Πόσοι αγνοούν ότι το λιγότερο που γίνεται ήδη εδώ και χρόνια μέσα απ’ την επεξεργασία αυτών των (προσωπικών) δεδομένων είναι η διαμόρφωση του “προφίλ” του καθενός / της καθεμιάς; Αλλά το profiling δεν είναι στατική διαδικασία όπως νομίζουν πολλοί. Η “φωτογραφία της στιγμής” είναι πρακτικά άχρηστη αν δεν συνοδεύεται από χιλιάδες επόμενες. Η “φωτογραφία της στιγμής” είναι μόνο ένα απ’ τα καρέ του διαρκούς “video”, αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι, της καθημερινής ζωής. Το profiling είναι δυναμικό.

Ούτε είναι παθητική διαδικασία. Αν μπορείς να “ξέρεις” τα χαρακτηριστικά κάποιου, θέλεις και να τα διαμορφώσεις. Εδώ στο πεδίο που ως πριν φαινόταν “κατασκοπείας” εισέρχεται η εξουσία· με εντελώς καινούργιες μορφές! Για παράδειγμα, ο επιχειρηματίας που ξέρει την δυναμική των “προφίλ” των πελατών του, δεν έχει κανένα λόγο να αρκεστεί σ’ αυτή τη “γνώση”, αφήνοντας την εξέλιξη (αυτών των “προφίλ”) αδέσποτη. Θέλει, και έχει πολλούς λόγους, να διαμορφώσει αυτήν την δυναμική. Ο πιο απλός λόγος; Για να κρατήσει τους πελάτες του, για να μην τους χάσει αφήνοντάς τους ελεύθερους να επιλέξουν κάποιον ανταγωνιστή του.

Οι έννοιες κλειδί εδώ είναι διαμόρφωση των συμπεριφορών. Στο βαθμό που μιλάμε για επιχειρήσεις, πρόκειται για διαμόρφωση των καταναλωτικών συμπεριφορών· που, όμως, σε εποχές γενικευμένης κατανάλωσης, σημαίνει διαμόρφωση των συμπεριφορών σ’ ένα καλό τμήμα της καθημερινής ζωής. Ο επιχειρηματίας, που έχει ήδη συγκεντρωμένα και επεξεργασμένα τα data των πελατών του, μπορεί να καθοδηγήσει τις συμπεριφορές τους (ας πούμε: τις καταναλωτικές επιλογές τους) επιβραβεύοντας (με διάφορους τρόπους) εκείνες που υπηρετούν τα δικά του (όχι φανερά…) συμφέροντα. Ο καταναλωτής που, χειραγωγημένος απ’ τα “δωράκια”, ακολουθεί την συμπεριφορά που έχει προ-οριστεί απ’ την επιχείρηση (απ’ τις επιχειρήσεις…) θεωρεί τον εαυτό του κερδισμένο. Στην πραγματικότητα είναι χαμένος· κερδισμένος είναι μόνο ο επιχειρηματίας. Τα μηδαμινής αξίας “δωράκια”, οι “προσφορές”, τα “bonus” είναι τα αντίδωρα της υποδούλωσης στην κανονικοποιημένη συμπεριφορά, όπως αυτή έχει σχεδιαστεί για να υπηρετεί τα συμφέροντα της επιχειρηματικής κερδοφορίας. Είναι η συνειδητοποίηση της αλήθειας ότι κανείς δεν “χαρίζει” τίποτα στον καπιταλιστικό κόσμο που αποκαλύπτει ότι ο φυλακισμένος γίνεται δεσμοφύλακας του εαυτού του.

Όμως η διαμόρφωση και ο έλεγχος των συμπεριφορών μέσα από την (και χάρη στην) γενικευμένη datoποίηση της καθημερινής ζωής, που ως πρόσφατα υλοποιούνταν στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο κυρίως σαν επιχειρηματικές στρατηγικές, είναι μόνο η αρχή. Ξέρουμε ήδη την εκστρατεία διαμόρφωσης και ελέγχου των συμπεριφορών όχι στη σφαίρα της εμπορευματικής κατανάλωσης αλλά σ’ εκείνη την “πολιτικής” (εκλογικής) συμπεριφοράς: η Cabridge Analytica και οι “επιτυχίες” της τόσο στο δημοψήφισμα για το brexit στην αγγλία στις 23 Ιούνη του 2016, όσο και στις αμερικανικές εκλογές το Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς, είναι λίγο πολύ γνωστές· αν και όχι αναλυμένες σωστά. [3] Αν οι επιχειρήσεις σαν χωριστές (και κάποτε ανταγωνιστικές μεταξύ τους) καπιταλιστικές διαδικασίες ασκούν την δική τους εξουσία στους πελάτες, η δυνατότητα μιας κεντρικής διαχείρισης και ελέγχου των συμπεριφορών, που σημαίνει την ανάληψη αυτού του έργου από κάποια μορφή “κεντρικής εξουσίας”, είναι ήδη τεχνικά πολύ πραγματική. Το κινεζικό social credit system δεν είναι κάποια κινεζική “ιδιομορφία”. Είναι το ιερό δισκοπότηρο στο οποίο προσβλέπουν όλες οι δυτικές “κεντρικές εξουσίες”. Η σχετική επιχείρηση έχει ήδη ξεκινήσει, από (πού αλλού;) τις ηπα. (Περισσότερα σε χωριστή αναφορά στη συνέχεια: νευροσυμπεριφορικά σήματα: “υγεία” αντί “άμυνας”).

Η έσχατη αυταπάτη στην οποία μπορεί να οδηγήσει η απώθηση αυτών των εξελίξεων είναι ότι “αυτά δεν πρόκειται να συμβούν εδώ, στην ελλάδα”. Θα συμβούν και εδώ (συμβαίνουν ήδη…) πρώτα και κύρια επειδή η διαμόρφωση και ο έλεγχος των συμπεριφορών έχει γίνει βασικό εργαλείο καπιταλιστικής κερδοφορίας. Στη συνέχεια υποδεικνύουμε μια τέτοια περίπτωση, από πρώτη ματιά αθώα, που αφορά ασφαλιστική εταιρεία: “ασφάλιση οχήματος και οδηγητική συμπεριφορά” είναι το ουσιαστικό όνομα της “εφαρμογής”. [4] Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο ένα (επαινετικό) ρεπορτάζ, επειδή περιλαμβάνει εκείνα τα στοιχεία που κάνουν απτό, χειροπιαστό, τον τρόπο με τον οποίο τα big data αξιοποιούνται για την επιτήρηση και τον έλεγχο.

Πηγές:
anarchypress
sarajevomag
sarajevomag