Ιταλία, Τορίνο: Ξεκίνησε το εφετείο για την υπόθεση ”Scripta Manent” – Ενημερώσεις

Το πρωί της 1ης Ιουλίου 2020, έλαβε χώρα η πρώτη ακρόαση του εφετείου για την υπόθεση “Scripta Manent” στα δικαστήρια της φυλακής Vallette (στο Τορίνο).

Οι έγκλειστες κι οι έγκλειστοι διωκόμενοι (πέραν απ’ τον Gabriel Pombo Da Silva) παρακολούθησαν την ακρόαση μέσω τηλεδιάσκεψης. Στα δικαστήρια και στην πλατεία μπροστά συγκεντρώθηκαν μια χούφτα αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες.

Η υπόθεση του Gabriel αναβλήθηκε προς το παρόν, λόγω ζητημάων επικοινωνίας που προέκυψαν εξαιτίας της μεταγωγής του απ’ τη φυλακή του Μπανταχόθ σ’ εκείνη της Λεόν, και το δικαστήριο ανέβαλε την επαναδιεξαγωγή για μελλοντικό χρόνο, όταν θα έχουν επιλυθεί τα προβλήματα επικοινωνίας.

Το μεγαλύτερο μέρος της ακρόασης αφιερώθηκε στη συζήτηση διάφορων ενστάσεων που τέθηκαν απ’ τους συνηγόρους υπεράσπισης, αναφορικά με το αίτημα της έφεσης που παρουσιάστηκε στον εισαγγελέα Sparagna για τις καταδικαστικές του αποφάσεις στο πρωτοδικείο. Συγκεκριμένα, φαίνεται ύποπτο πως ο εισαγγελέας δε σεβάστηκε τα χρονικά περιθώρια για να παρουσιάσει την απόφασή του σχετικά με την έφεση, όμως μια ενδελεχής επανεξέταση των δικαστών επικύρωσε την έφεση αργά το μεσημέρι… συνεπώς, συνεχίζεται η δίκη των κατηγορουμένων που καταδικάστηκαν σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση.

Οι επόμενες ακροάσεις ορίστηκαν για τις 15 και 22 Ιουλίου, κι έπειτα θα συνεχιστούν τον Σεπτέμβρη (και ίσως να ξεκινήσουν από Οκτώβρη).

Όπως έγραφε και το πανό που ανοίχτηκε σήμερα έξω απ’ τη δικαστική αίθουσα:

“Ενάντια στην εγκληματοποίηση της αλληλεγγύης, πάντα συνένοχοι!”

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Κάλεσμα δράσης απ’ τον Ανταγωνιστικό Πυρήνα Fanny Kaplan (FAI-FRI)

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή. Ιούνιος 2020

«… Η αναρχία είτε θα είναι έκνομη είτε δε θα είναι αναρχία. Αυτή είναι η ουσία και το νόημά της. Η φύση της. Για τον ίδιο λόγο, κάποιες φορές μάς φαίνεται προφανές πως λησμονούμε να επιμένουμε σχολαστικά στον αντιεξουσιαστικό και άρα, κατ’ επέκταση, στον αντισυστημικό χαρακτήρα της αναρχίας. Λυσσασμένα αντισυστιμηκό! Είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία. Ιδού το μότο μας… Πως είμαστε ενάντια σε κάθε σύστημα κυριαρχίας, πως πολεμάμε ενάντια στην κοινωνική ευταξία ως ολότητα · η τάξη της και οι νόμοι που τη στηρίζουν βρίσκονται στο στόχαστρό μας. Όλοι οι νόμοι έχουν κατασκευαστεί και θα κατασκευάζονται για τη νομική υποστήριξη της καταπίεσης και της κυριαρχίας…»

– Gustavo Rodriguez

Τούτο αποτελεί ένα κάλεσμα στις φίλες και τους φίλους μας, στα συντρόφια μας, στις ομοϊδεάτισσες και στους όχι και τόσο ομοϊδεάτες. Μια θερμή πρόσκληση να υλοποιήσουμε έμπρακτα την όμορφη ανυπακοή και να ξεκλέψουμε τις ζωές μας. Ένα κάλεσμα μάχης ενάντια στο υπάρχον εδώ και τώρα, αναλαμβάνοντας τις συνέπειες μιας ζωής σε πόλεμο.

Για καθεμιά και καθέναν που ζει στην περιοχή που κυριαρχείται απ’ το Αργεντίνικο Κράτος, ή σχεδόν οπουδήποτε στον κόσμο, ακόμα υφίσταται μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μπρος στην παρούσα συνθήκη. Η εμφάνιση κι η εξάπλωση του Covid-19 μετατράπηκε ραγδαία σε παγκόσμιο πρόβλημα και, καθώς δε θέλουμε ν’ αμφισβητήσουμε την ύπαρξη ή την εγκυρότητά του, θέλουμε ν’ αναδείξουμε το πώς η “επιδημιολογική έξαρση” ξεσκεπάζει το επιβλαβές της ταξικής κοινωνίας και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που συντηρείται απ’ τα Κράτη και τις κυρίαρχες οικονομικές γκρούπες του.

Ο ιός κατέληξε η τέλεια δικαιολογία για την τελειοποίηση και την εφαρμογή νέων μηχανισμών ελέγχου, λίαν αποδοτικότερων και αποτελεσματικότερων. Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία για την ενίσχυση των Κρατών και των καταναγκαστικών τους μηχανισμών. Καθώς επίσης και για να τεστάρουν νέες μορφές παραγωγικότητας και κοινωνικοποίησης, ενώ αυτές που επλήχθησαν περισσότερο κι εκείνοι που θα βιώσουν τις συνέπειες τούτης της μόνιμης κρίσης ήταν και θα είναι οι ίδιοι όπως πάντα: οι καταπιεσμένες, οι προλετάριοι, τα περιθωριοποιημένα και τα πιο απαξιωμένα κομμάτια της κοινωνίας.

Τα μέτρα που ελήφθησαν απ’ το Αργεντίνικο Κράτος δε μας εξέπληξαν, απ’ την εξαναγκαστική κοινωνική απομόνωση, ως τα φιλανθρωπικά “προγράμματα” και τις επιχορηγήσεις, των οποίων ο σκοπός δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ τον κατευνασμό του πληθυσμού και την αποφυγή πάσης πιθανής ρηγμάτωσης της κανονικότητας, με τη διαμεσολάβηση της πιο προστατευτικής και χαρισματικής εικόνας του νυν επικεφαλής της κυβέρνησης, Alberto Fernandez. Τούτες οι πολιτικές δυστυχίας είναι τυπικές στη σοσιαλδημοκρατία και στο λεγόμενο “κράτος πρόνοιας”, το οποίο έχει κατορθώσει να εκμεταλλευτεί πολύ καλά τους “Περονιστές” και τους εκπροσώπους τους, προκειμένου να κάνει εμφανίσεις και να συντηρεί τούτο το θέαμα. Ανταποκρινόμενος μοναχά στη λογική τού: “ψωμί σήμερα, αύριο πείνα”, κρύβει κάτω απ’ το χαλί την πρεκαριοποίηση των εργατών, τα κύματα των διάφορων απόκληρων, και τη συσσώρευση χρεών που συνδέονται με τα νοίκια και με βασικές παροχές, αναμεταξύ των λοιπών συνεπειών της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού η οποία μεταμφιέζεται σε επιδημία.

Ας προστεθεί κι ο θάνατος αρκετών κρατουμένων, οι οποίοι, αντιμέτωποι με την απειλή της πανδημίας, κινητοποιήθηκαν και μπαχάλεψαν κάμποσες φυλακές στη χώρα, παλεύοντας ενάντια στις άθλιες συνθήκες υγιεινής, τον συνωστισμό και τον εγκλεισμό. Κι επιπροσθέτως, οι απαγωγές κι οι δολοφονίες διάφορων ανθρώπων με ενεργή πολιτική και/ή κοινωνική συμμετοχή.

Το κάλεσμά μας είν’ ένα κάλεσμα για έμπρακτη αλληλεγγύη κι αμοιβαία στήριξη αναμεταξύ των καταπιεσμένων, για την εγκατάλειψη των φιλοδοξιών και της δουλοπρέπειας που προμοτάρεται απ’ τους κυρίαρχους και τις επίπλαστες κριτικές τους. Να μην υπακούσουμε σε καμία εντολή εγκλεισμού και κοινωνικής απομόνωσης, και σίγουρα ας μην αναπαράγουμε τον ρόλο της αστυνομίας για εκείνες κι εκείνους που έχουν την ανάγκη ή το τσαγανό να βγουν έξω στους δρόμους και να σμίξουν με τους δικούς τους. Αρνούμαστε τον διανοουμενίστικο αβανγκαρντισμό και τη δημαγωγία όσων ενορχηστρώνουν τον πόλεμο γύρω μας, όπως επίσης και όλες τις εξουσίες.

Καλούμε τα συντρόφια και τους συμμάχους μας να περάσουμε στην επίθεση, να οπλιστούμε, ν’ αγκαλιάσουμε την επαναστατική δράση, με όλα τα μέσα, ενάντια στην εξουσία σε κάθε της έκφανση, εδώ και τώρα.

– Βασικός μας εχθρός είν’ το Κράτος, το Κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας.

– Κάτω οι φυλακές, αλληλεγγύη με τις αιχμάλωτες και τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου ανά τον κόσμο.

– Για τη διάχυση του νέου αντάρτικου πόλης.

Ανταγωνιστικός Πυρήνας Fanny Kaplan (FAI-FRI)

Πηγή: Anarchists Worldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Σουηδία, Μάλμε: Εμπρηστική επίθεση σε πύργο τηλεπικοινωνιών

Πριν τρεις βδομάδες, πυρπολήθηκε ένας πύργος τηλεπικοινωνιών 4G/3G. Το πράξαμε ως απάντηση αγνής εχθρότητας ενάντια στον τεχνο-βιομηχανικό εφιάλτη εντός του οποίου ζούμε.

Σαν ένα πνεύμα της εκδίκησης, τοποθετήσαμε τους μαγεμένους μας εμπρηστικούς μηχανισμούς στα καλώδια που συνδέουν τον πύργο με το δίκτυο-Λεβιάθαν. Αλυχτίσαμε κάτω απ’ τη σελήνη όταν ανάψαμε τα φιτίλια, ρίχνοντας στον πολιτισμό κατάρες για μια αιωνιότητα. Μονάχα με φωτιά μπορούμε να ξορκίσουμε τον τεχνο-βιομηχανικό Λεβιάθαν. Λίγα λεπτά αργότερα, τα καλώδια τυλίχτηκαν από μια φλόγα αγριεμένη, κόβοντας τη σύνδεση του πύργου με τον κυβερνοχώρο. Μες στην άξαφνη σιωπή, καθώς τα
τηλεφωνήματα κι οι διαδικτυακές συνδέσεις βυθίστηκαν στην κενότητα, ακουγόταν μόνο η φωτιά που θρασομανούσε.

Μόνο το σκοτάδι μάς φέρνει κοντά στο μέρος που νιώθουμε σπίτι. Τα λαμπερά βιομηχανικά φώτα που κάνουν την πόλη ν’ ακτινοβολεί, καίνε τα μάτια μας και συννεφιάζουν τις καρδιές μας. Μα η κυβερνητική σιγή που προκαλέσαμε με τη φωτιά μας στον πύργο, έκανε τα σώματά μας να νιώθουν ζωντανά και τις καρδιές μας να γεμίζουν χαρά.

Σήμερα, όλα έχουν επιστρέψει στην κανονικότητα, εκτός των καμμένων καλωδίων και του αχρηστεμένου πύργου. Προγραμματιστές κι αφεντικά κερδοσκοπούν απ’ την επόμενη επίθεση στο αγαπημένο μας σκοτάδι. Πύργοι 5G έχουν ενεργοποιηθεί πλέον στο Μάλμε, στο Γκέτεμποργκ και στη Στοκχόλμη. Το επόμενο επίπεδο ελέγχου απ’ τον Λεβιάθαν ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας. Οι σκλάβοι της κοινωνίας χειροκροτούν τον ίδιο τους τον εγκλεισμό.

Ευχόμαστε η ολότητα του πολιτισμού να τυλιχθεί στις φλόγες. Αν γινόταν στάχτη, θα άνθιζε εν τέλει το σκοτάδι. Σε κάθε βήμα όπου το πόδι μας αγγίζει το τσιμέντο και την άσφαλτο, καταριόμαστε τον Λεβιάθαν. Σε κάθε βήμα όπου το πόδι μας αγγίζει γη και χώμα και φυτά και ρίζες, τραγουδάμε από χαρά για το σκότος και το άγριο.

Γνωρίζουμε πως ποτέ δε θά ‘ρθει ένα μέλλον δίχως τον Λεβιάθαν, μα αυτό δε μας εμποδίζει να ονειρευόμαστε τον θάνατό του. Ποτέ δε μας εμποδίζει να κατασκευάζουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς και να καίμε το αποσυντιθέμενο σώμα του. Ποτέ δε μας εμποδίζει να σιχτιρίζουμε την απαστράπτουσα αρματωσιά του και το τεχνο-βιομηχανικό του φως. Θάνατος, θάνατος, θάνατος, είναι το μόνο που μπορεί να πει ο Λεβιάθαν. Φωτιά, φωτιά, φωτιά, είν’ η απάντησή μας.

Little cursing and conjuring lovers of darkness
FAI/ELF

Πηγή: 325

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Ενημερώσεις σχετικά με το Εφετείο της υπόθεσης “Scripta Manent”

Η πρώτη δικαστική ακρόαση του Εφετείου της υπόθεσης “Scripta Manent” καθορίστηκε για την 1η Ιουλίου 2020, εντός του δικαστηρίου της φυλακής “Le Vallette”, στο Τορίνο. Οι ημερομηνίες που καθορίστηκαν για τις δικαστικές ακροάσεις έχουν ως εξής: 1, 8, 10, 15, 17, 22, 24, 29 Ιουλίου · 9, 11, 16 Σεπτεμβρίου.

Παρά την πανδημία, το Δικαστήριο του Τορίνο βρίσκεται μεταξύ εκείνων που έχουν εγγυηθεί για τη διεξαγωγή “σημαντικών” δικαστικών διαδικασιών οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για τούτο το καλοκαίρι, και αφορούν κόσμο που βρίσκεται στη φυλακή. Συνεπώς, κατά πάσα πιθανότητα αυτή η ημερομηνία παραμένει έγκυρη.

Τα συντρόφια κατηγορούνται με το άρθρο 270bis (ανατρεπτική οργάνωση με σκοπό την τρομοκρατία ή την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης), για διάφορες αντιμιλιταριστικές δράσεις, για δράσεις ενάντια στα CPRs (Centri di Permanenza per il Rimpatrio: “Κέντρα προσωρινής κράτησης μεταναστών με σκοπό την απέλασή τους”, προηγουμένως γνωστά ως CIEs, επί της ουσίας φυλακές μεταναστριών), για δράσεις σε αλληλεγγύη με έγκλειστα αναρχικά συντρόφια, για δράσεις ενάντια σε στρατώνες, αρχηγεία και θεσμικά στελέχη · δράσεις οι οποίες έχουν αναληφθεί απ’ τη FAI και τη FAI/FRI (Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία/Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο) απ’ το 2003 ως και σήμερα. Οι εναγόμενοι, οι οποίοι προς το παρόν είναι έγκλειστοι, θα συμμετάσχουν στη δίκη με τη μορφή της τηλεδιάσκεψης, όπως συνέβη και με όλες τις πρόσφατες πρωτόδικες ακροάσεις.

Γεγονός αποτελεί πως, καθ’ όλη την περίοδο των προανακριτικών ακροάσεων, δεν ήταν ακόμη νομικά επιβεβλημένη η τηλεδιάσκεψη. Ήταν αργότερα, με την έναρξη της πρωτόδικης διαδικασίας, που πέρασε ο νόμος ο οποίος επέβαλε την τηλεδιάσκεψη, και ο οποίος χρειάστηκε έναν χρόνο για να εφαρμοστεί πλήρως, ενώ εκείνη τη χρονιά επιβλήθηκε μόνο σ’ εκείνες κι εκείνους που κατηγορούνταν ως “αρχηγοί οργανώσεων”. Έπειτα απ’ τη χρονιά αυτήν, η τηλεδιάσκεψη επιβλήθηκε στους πάντες, όπως ήταν σχεδιασμένο.

Κατά την ακρόαση της 11ης Φεβρουαρίου 2019, στο δικαστήριο εντός της φυλακής του Τορίνο, μεγάλος αριθμός συντροφισσών και συντρόφων εξέφρασε την ένθερμη αλληλεγγύη του με τους διωκόμενους αναρχικούς κι αναρχικές. Ο εισαγγελέας, ο Roberto Sparagna, δεν κατάφερε να πάρει χώρο και ν’ απαγγείλει το κατηγορητήριο. Αφότου είχαν φωναχτεί πολλά συνθήματα και διαβάστηκε το κάτωθι κείμενο, το Δικαστήριο διέκοψε την ακρόαση. Η δικαστική αίθουσα εκκενώθηκε με την παρέμβαση των ΜΑΤ.

Σε πλήρη συμφωνία με τη στρατηγική που έχει επιστρατευθεί απ’ τους ανακριτές ως σήμερα, η οποία αποσκοπεί στην απομόνωση των κρατουμένων και στην υπονόμευση της εκφρασθείσας προς αυτούς στήριξης, καταδιώκοντας τις πάμπολλες διακηρύξεις συγγένειας και αλληλεγγύης, ακολουθώντας το κατασταλτικό παράδειγμα του δικαστηρίου τον Φεβρουάριο του 2019, η αστυνομία του Τορίνο εξέδοσε περίπου εξήντα “fogli di via” (δηλαδή απαγορεύσεις διαμονής ή επίσκεψης σε συγκεκριμένο δήμο ή περιοχή), και επτά διώξεις για διακοπή δημόσιας διαδικασίας και για αισχρή βιαιότητα.

Παραμένει σημαντικό να συνεχίσουμε να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στα διωκόμενα συντρόφια μας.

“Εδώ διώκονται είκοσι χρόνια αναρχικής ιστορίας.

Δε διωκόμαστε εμείς, μα η ιστορία μας και η επαναστατική μας ατραπός.

Κι οι πρακτικές που σήμερα δικάζονται ανήκουν ακριβώς σ’ αυτήν την ατραπό.

Όλες και όλοι μας εμπλεκόμαστε σ’ αυτό, και οι κρατικοί δολοφόνοι δε δύνανται να ορίσουν ή να κατανοήσουν τις ιδέες μας και τις ζωές μας.

Αλληλεγγύη με τους αναρχικούς και τις επαναστάτριες κρατούμενες!

Ούτε βήμα πίσω, κεφάλια πάντα ψηλά.

Σθεναρά κι ασυμβίβαστα προς τον στόχο μας.

Για την Αναρχία!”

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΝΑ, ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ, ΤΟΝ ΑΛΦΡΕΝΤΟ, ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ, ΤΟΝ ΣΑΝΤΡΟ!

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ιταλία: Κείμενο του αναρχικού συντρόφου Μάρκο Μπιζέστι από τις φυλακές της Αλεσάντρια

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗ, ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Δεν αρνούμαι μια ορισμένη μονομανία. Έχω έρθει συχνά αντιμέτωπος με την καταστολή. Το έχω δεχτεί, το έχω αντιμετωπίσει και μάταια προσπάθησα να καταλάβω κάτι από αυτό. Έγραφα σχετικά με αυτό για χρόνια σε περιοδικά αν οτιδήποτε εξαιτίας αυτού αφορούσε εμένα και άλλους συντρόφους προσωπικά. Παραδόξως, βρίσκω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο πράγμα εδώ και μερικά χρόνια, αλλά ως κρατούμενος και μαζί με άλλους στην ίδια κατάσταση, να σκέφτεται την έρευνα που οδήγησε στην σύλληψη την δική μου αλλά και άλλων συντρόφων, με πέντε από εμάς να έχουμε καταδικαστεί. Θα το έκανα ευχαρίστως χωρίς να είμαι το κέντρο της προσοχής, αλλά θέλω να κρατήσω όλους τους συντρόφους ενημερωμένους. Το θέλω επειδή μια δίκη είναι το αποκορύφωμα διαφόρων εμπειριών, οπότε είναι καλό να συζητάμε ξανά ανά καιρούς ώστε να μην τους αφήνουμε να πέφτουν σε μια μάταιη αντίθεση με το κυρίαρχο.

Στην επονομαζόμενη δίκη “Scripta Manent”, όλα τα είδη των πραγμάτων συνδυάστηκαν. Σε ενάμιση χρόνο δικαστικών ακροάσεων, για να μην αναφέρουμε το πλήθος των εγγράφων που υποβλήθηκαν, προφανώς προσωπικές βιογραφίες μοιράστηκαν σχετικά με τους κατηγορούμενους και όχι μόνο, υπήρξαν ιστορικές παρεκτροπές μπάτσων για την αναρχία, συζήτηση προηγουμένων δικαστικών διαδικασιών εναντίον αναρχικών, ένοπλων πρακτικών -παρελθοντικών και τωρινών-, εκδόσεων και εμπειριών δρόμου. “Ένα μερικές φορές αναπόφευκτο μπλέξιμο”, ένας δικαστής ανοίγει την έκθεση για τα κίνητρα της καταδίκης σχετικά με την υπόθεση. Είναι ήδη καλά νέα να γνωρίζουμε ότι η αναρχία είναι ακατανόητη για τις γυναίκες και τους άντρες του νόμου. Αλλά ας δούμε τι γράφουν στο τέλος της δίκης πρώτου βαθμού [οτιδήποτε σε εισαγωγικά (” “) έχει παρθεί από την έκθεση για τα κίνητρα της ποινής].

Κατ’ αρχάς η FAI. Προκειμένου να το περιγράψουν στην πρόταση, προσέφυγαν στη θεωρία των συνόλων. Υπάρχει ένα μικρότερο σύνολο που ανταποκρίνεται στους κανόνες μιας πραγματικής ανατρεπτικής τρομοκρατικής οργάνωσης με σταθερή δομή, με διάρκεια στο χρόνο, η οποία “βρίσκεται πάνω από τα άτομα και τις ομάδες που αποτελούν μέρος της“. Αυτή είναι “η ένωση FAI”. Στη συνέχεια υπάρχει ένα μεγαλύτερο σύνολο που περιλαμβάνει το πρώτο. Το μεγαλύτερο σύνολο είναι ο τρόπος με τον οποίο η οργάνωση FAI θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό της στο κοινό, δηλαδή σαν ένα μέσο που υπάρχει μόνο στην στιγμή της δράσης, ικανό να επικοινωνεί μέσω διεκδικήσεων και χωρίς άμεση γνώση. Έχει επομένως χαρακτηριστικά γνωρίσματα που είναι πιθανό να βρεθούν σε διάφορες αναλήψεις που υπογράφηκαν από την FAI, από την γέννηση της ως σήμερα, καθώς και στις διακηρύξεις και συζητήσεις συντρόφων για το θέμα αυτό. Υποτίθεται πως περιλαμβάνει, εκτός από την οργάνωση FAI, και διάφορους πυρήνες FAIεξουσιοδοτημένους από τους δημιουργούς του ακρωνυμίου να το χρησιμοποιούν, χωρίς να είναι μέλη της δομής FAI”. Αυτό το σύνολο είναι αυτό που ο δικαστής ονομάζει “μέθοδο FAI”, θεωρώντας πως είναι μια μάσκα που χρησιμοποιείται από την οργάνωση με μοναδικό σκοπό να προστατευτεί από την καταστολή.

Κι αυτό επειδή η μέθοδος FAI, σε αντίθεση με την οργάνωση FAI, δεν αντιστοιχεί στους κανόνες του άρθρου 270 του νόμου. Υποτίθεται ότι η οργάνωση κορόιδευε τους μπάτσους και τους ανόητους συντρόφους με αυτή τη μάσκα, εν μέρει για να προστατέψει τον εαυτό της, εν μέρει για να εκμεταλλευτεί τις ενέργειες των άγνωστων μοναχικών λύκων”, που ποτέ δεν αποτελεί πλήγμα.

Αυτό το όραμα της αναρχίας, που βρίσκεται κάπου στη μέση μεταξύ του σεχταρισμού στυλ Μπαμπέφ και της δειλίας, ένα όραμα που δεν αναδύθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, προσφέρεται να αποτελέσει ένα δικαστικό κενό που αποτρέπει τον δικαστή από το ασχοληθεί με όλες τις προηγούμενες δικαστικές αθωώσεις αναφορικά με την FAI σε σχέση με τον νόμο 270. Αυτά δεν λαμβάνονται υπόψη επειδή σε όλα αυτά τα δικαστικά προηγούμενα υποτίθεται ότι η μέθοδος FAI τέθηκε σε δίκη.

Άλλο ένα σύνολο, το οποίο περιλαμβάνει τις δύο ομαδοποιήσεις που περιγράφηκαν και άλλες ομάδες της FAI που βρίσκονται εκτός του ιταλικού κράτους, είναι η επονομαζόμενη FAIFRI, που με την σειρά της εντάσσεται στη Μαύρη Διεθνή.

Προκειμένου να δοθεί μια μίνιμουμ βάση στη θεωρία των συνόλων, το αξίωμα στο οποίο αναφέρεται η ποινή, είναι η πιο πρόσφατη νομολογία στα χρονικά της ισλαμικής τρομοκρατίας, της οποίας ο ίδιος δικαστής είναι ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές, τουλάχιστον στην περιοχή του Τορίνο, καθώς συχνά καλείται να αποφασίσει με συνήγορο την τύχη του Facebook. Έτσι προκύπτει η αναφορά στους μοναχικούς λύκους ως η ατομική τρομοκρατία που είναι χαρακτηριστική της ισλαμικής μήτρας, αλλά και αναδρομική στην αναρχική μήτρα, βασισμένη σε οριζόντιο μοντέλο”. Ο παραλληλισμός συνεχίζεται αποδίδοντας τόσο στο ISIS, όσο και στη FAI έναν οριζόντιο αγώνα, τόσο ευρύ ώστε να εκμεταλλεύονται κάθε πράξη βίας και τερορισμού” και να λαμβάνουν συνεισφορές ακόμα και από άγνωστους ανθρώπους.

Κάποιοι από αυτούς καταδικάστηκαν, που είχαν δοκιμαστεί στο παρελθόν με το άρθρο 270 σχετικά με την FAI, είναι υπό αποκλεισμό λόγω της δεύτερης δίκης για την υπό εξέταση περίοδο προηγούμενων ερευνών. Επομένως η οργάνωση καταλήγει με παύσεις και επανεκκινήσεις, λειτουργώντας μόνο κατά ορισμένα διαστήματα. Η επίθεση στον Adinolfi επιπλέον εισάγει μια μη λειτουργική περίοδο για τον Alfredo και μια λειτουργική για τον Nicola. Ένα αναπόφευκτο συνονθύλευμα”, στην πραγματικότητα, από το οποίο ο δικαστής φαίνεται να βγαίνει περισσότερο μπερδεμένος απ’ όσο ήταν ήδη στην πρότασή του.

Συνεπώς, οι μη λειτουργικές περίοδοι καλύπτονται από προηγούμενες δικαστικές απαλλακτικές αποφάσεις, αλλά ο δικαστής του Τορίνο καταλήγει να καταδικάζει άτομα με ακριβή επανεκτίμηση των στοιχείων που θεωρήθηκε πως δεν επηρεάζουν στις δίκες αυτές. Θεωρεί πως είναι δυνατό να το πράξει μόνο τώρα, επειδή οι αποκλειστικά προσεκτικοί αναλυτές των DIGOS του Τορίνο” θα καθιστούσαν τελικά δυνατό να διαβαστεί όλο αυτό με συνεκτικό τρόπο.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε ένα μέρος του γραπτού της εποχής της δίκης Marini που υπογράφηκε από διάφορους συντρόφους, συμπεριλαμβανομένων και μερικών από εκείνους που βρίσκονταν υπό δίκη. Ένα κομμάτι κειμένου στο οποίο ο δικαστής διέκρινε την σκέψη της FAI σε εμβρυική μορφή. Παραδόξως, σύμφωνα με τον ίδιο, την δεκαετία του 1990 μερικοί από όσους βρίσκονταν σε δίκη, εξέφρασαν την ανάγκη για μια ένοπλη οργάνωση σε ένα κείμενο που υπογράφηκε με ονόματα και επίθετα, ενώ από το 2003 και μετά, σε ανώνυμα κείμενα, που διαδόθηκαν μέσω της FAI, απέφυγαν να τους ξεφύγει το οτιδήποτε υπό τον φόβο των συνεπειών.

Το κείμενο αυτό με τη συνολική εικόνα” [ειρωνικά προσωποποιημένο από έναν μπάτσο γενικών καθηκόντων των DIGOS του Τορίνο που εμπλέκεται στην έρευνα, με το όνομα Quattrocchi (τέσσερα μάτια)] θα επέτρεπε, όπως προείπα, παλιά στοιχεία που έχουν ήδη εξεταστεί και έχουν απορριφθεί σε άλλες έρευνες, να γίνονται σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία”, καθώς τώρα οδηγούν, μεταξύ άλλων, στην αναγνώριση του Alfredo ως υποστηρικτή μιας εκ των ιδρυτικών ομάδων της FAI, της Cooperativa Artigiana Fuoco e Affini (occasionalmente spettacolare). Συγκεκριμένα, αυτό συμβαίνει μέσω της αλίευσης από μια αναφορά ενός εμπειρογνώμονα DNA που προηγουμένως είχε απορριφθεί από άλλον δικαστή. Από το σημείο αυτό, σαν καταρράκτης, με την ίδια διαδικασία και εξετάζοντας τις σχέσεις μεταξύ συντρόφων ως εξειδικευμένες επαφές”, οι υπόλοιπες καταδικαστικές αποφάσεις συνάχθηκαν σχετικά με την ένωση. Στο σύνολο πέντε.

Σύμφωνα με την απόφαση, αυτός ο πυρήνας των πέντε ατόμων φέρεται να διατηρεί σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο με ένα διαφορετικό, πιο διακριτικό τρόπο, ένα επίπεδο στο οποίο η FAI παρουσιάζει τον εαυτό της ως κάτι που δεν είναι, με το να καμουφλάρεται και να θωρακίζεται πίσω από ανυποψίαστους συντρόφους, και στις δύο ομάδες που δημοσιεύουν και στον ευρύτερο κόσμο δράσεων που αποτελούν μέρος της μεθόδου FAI.

Όσον αφορά τα περιοδικά και τα blogs, η υποκίνηση για διάπραξη εγκλημάτων δεν αναγνωρίζεται, επειδή για τον δικαστή ενεργοποιήθηκε η ανατρεπτική προπαγανδιστική ενέργεια, ένα έγκλημα που τώρα καταργείται.

Σχετικά με το Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο (IRF), λείπουν τα αποδεικτικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας οργάνωσης με πολλά άτομα, ικανή να έχει αυτόνομη βούληση σε σύγκριση με αυτή των ατομικοτήτων ή των ενιαίων ενώσεων”. Διαπιστώνεται πως η επικοινωνία μεταξύ των ομάδων γινόταν μόνο μέσω της δράσης και χωρίς αμοιβαία γνώση, αποκλείοντας έτσι την FRI από την εφαρμογή των κανόνων του άρθρου 270.

Η Operazione parchi puliti (Επιχείρηση καθαρά πάρκα)” από την Cooperativa Artigiana Fuoco e Affini (occasionalmente spettacolare) αποδίδεται στον Alfredo, μια επιχείρηση εναντίον των τότε CPTs (επιθέσεις εναντίον αστυνομικών RIS στην Πάρμα, τρομοδέμα στον Cofferati), ακόμα κι αν έχει αθωωθεί για το έγκλημα της τρομοκρατικής επίθεσης” -αλλά καταδικάστηκε για κατασκευή, κατοχή και μεταφορά εκρηκτικού μηχανισμού σε δημόσιο χώρο”- στην περίπτωση της Πάρμα, καθώς η βόμβα που βρέθηκε δεν είχε εκραγεί, αφού ο διακόπτης είχε τοποθετηθεί στο OFF. Του αποδόθηκαν επίσης οι τρεις φάσεις της επιχείρησης FAI DA TΕ” και πάλι εναντίον των CPTs, του RAT (επίθεση στο κέντρο εκπαίδευσης αστυνομικών στο Φοσάνο, πακέτα-βόμβες στην Κοέμα, τρεις εκρηκτικοί μηχανισμοί στη συνοικία Crocetta στο Τορίνο). Έχει καταδικαστεί ως μέλος της οργάνωσης με αναφορά το χρονικό διάστημα από το 2003 μέχρι τον Αύγουστο του 2007, και από την 23η Οκτωβρίου του 2013 μέχρι σήμερα. Έχει αθωωθεί για τη συμμετοχή στα πακέτα-βόμβες εναντίον των CPTs από την οργάνωση Narodnaja Volja. Είκοσι χρόνια φυλακή.

Η Anna καταδικάστηκε σε 17 χρόνια. Σε αντίθεση με τον Alfredo, αθωώθηκε επίσης για την “Επιχείρηση καθαρά πάρκα (Operazione parchi puliti)”. Επιπλέον, ο χαρακτηρισμός του μακελειού, αναφερόμενος στις επιθέσεις στο Fossano και στην Crocetta, αλλάζει και για τα δύο. Από πολιτικό μακελειό, σε κοινό. Κι αυτό επειδή, στην πρόταση αναφέρεται ότι ακόμη κι αν κάποιος έχει τα προσόντα δημοσίου λειτουργού, δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει την προσωπικότητα του κράτους και μια επίθεση σε ένα άτομο δεν μπορεί να ξεπεράσει μια επίθεση ενάντια στο κράτος”.

Ο Nicola καταδικάστηκε σε εννιά χρόνια ως μέλος της οργάνωσης για ολόκληρη την περίοδο από το 2003 ως σήμερα.

Ο Sandro κι εγώ καταδικαστήκαμε σε πέντε χρόνια ως συμμετέχοντες, ο Sandro για ολόκληρη την περίοδο, εγώ από την 18η Μαΐου του 2010 μέχρι σήμερα.

Η Francesca και ο Alessandro αθωώθηκαν για την συμμετοχή στην βομβιστική επίθεση εναντίον του δικαστηρίου της Civitavecchia που πραγματοποιήθηκε από το Comitato Pirotecnico per un anno straordinariο (Κομιτάτο πυροτεχνημάτων για μια εξαιρετική χρονιά).

18 συντρόφια απαλλάχθηκαν απ’ όλες τις κατηγορίες.

Όσον αφορά τις εκθέσεις εμπειρογνωμόνων που κατατίθενται στη δίκη από τους εισαγγελείς, δε δίνεται προσοχή στο γλωσσικό, το οποίο παράλογα αποτελεί αυτό που ενέπνευσε το όνομα της έρευνας. Μια αναφορά γραφημάτων αποδεικνύει την αδυναμία προσδιορισμού του συγγραφέα ενός αποτυπωμένου μέρους γραπτού, και τη μεσαία πιθανότητα” αναγνώρισης ενός χειρόγραφου. Η έρευνα DNA των εισαγγελέων σχετικά με την επίθεση στην Πάρμα, όπως ειπώθηκε, λαμβάνεται υπόψη.

Καθώς ο πρώτος βαθμός τελειώνει, ο Sparagna (ο εισαγγελέας της υπόθεσης) υποβάλλει την έφεσή του ενάντια στην ποινή, ενώ αποδέχεται την προσεταιριστική δομή που περιγράφεται από τον δικαστή, ακόμα κι αν διαστρεβλώνει εντελώς αυτό που υπέβαλε κατά την αρχική δίωξη. Με αυτό τον τρόπο μεταβάλλεται από μια στάση που αρμόζει σε ανθρωπάκια ευλαβή απέναντι στο δικαστήριο, σε εκείνη ενός τσαντισμένου νταή προέφηβου του οποίου του πήραν το παιχνίδι. Στην υστερία του απαιτεί να ακουστεί άλλος μάρτυρας στον δεύτερο βαθμό και να αποκτήσει τα τεκμήρια της ελληνικής δικαστικής αρχής σχετικά με τις δράσεις της Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς και σχετικές ποινές από το 2011. Στη συνέχεια δηλώνει πως δεν θα πρέπει να παραχωρούνται ελαφρυντικές συνθήκες σε όσους βρίσκονται σε δίκη, δεδομένης της επιθετικής συμπεριφοράς στο δικαστήριο και των προσβλητικών σχολίων κατά του ποινικού κώδικα, του ίδιου του εισαγγελέα και του μπάτσου Quattrocchi. Όσο για τα υπόλοιπα, επαναλαμβάνει όλες τις κατηγορίες του πρώτου βαθμού. Έτσι, είναι επίσης κατά της μετονομασίας του μακελειού σε εγκληματική πράξη, και της ιδέας μιας ένωσης που λειτουργεί σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Οι μόνες παραλλαγές: δεν αιτήθηκε ότι η Erika είχε σχέση με συμμετοχή σε ανατρεπτική οργάνωση, αλλά ότι είναι μόνο ηθική αυτουργός (για τη διάπραξη εγκλημάτων) σχετικά με το CΝΑ και την αναρχία · καμία προσφυγή κατά του Carlo, της Patrizia και του Alessandro Settepani.

Επιπλέον, φοβούμενος ότι μια από τις έρευνες που του χάρισαν την προαγωγή στην εθνική διεύθυνση κατά της μαφίας θα γλιστρήσει από τα χέρια του, ή με τη μαζοχιστική του επιθυμία να ακούσει ξανά προσβολές και στον δεύτερο βαθμό, ο Sparagna απαίτησε να διοριστεί γενικός δημόσιος βοηθός εισαγγελέα στο δικαστήριο της έφεσης, διεξάγοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο προσωπικά την υπόθεση της δίωξης στον δεύτερο βαθμό, καθώς επίσης και ελπίζοντας πιθανώς να φτάσει στην κυβέρνηση με μια πιο αρμονική, συνεκτική δομή, δίχως διακοπή, σε σχέση με αυτή που αναδύθηκε σε πρώτο βαθμό, έτσι ώστε να ευθυγραμμίσει τις αναφορές χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πρωτόκολλο.

Καθώς τελειώνω τούτο το γραπτό, θέλω να πω μερικά πράγματα ούτως ώστε η ποινή αυτή να μην παραμείνει ένα απλό γεγονός που δεν αξίζει τίποτα άλλο παρά να διαδοθεί ως πληροφορία.

Ούτε η βαρύτητα μιας ποινής ούτε η κατάθεση εμπειριών από δίκες αναφορικά με τον ποινικό κώδικα θα πρέπει να τρομάζει. Καθώς το εφετείο ξεκινάει στο Τορίνο, πάνω από 20 χρόνια αναρχικής ιστορίας, θεωρίες και πρακτικές θα επανέλθουν στην δίκη. Είναι καλό να βλέπουμε ένα δικαστήριο γεμάτο συντρόφια, μιας κι αποτελεί σημάδι ενδιαφέροντος για το τι συμβαίνει, καθώς και τρόπο ν’ αποτραπεί η υποβάθμιση της δίωξης σε προσωπική υπόθεση, σε ένα ατύχημα ζωής.

Δεν το λέω αυτό από άποψη υπεράσπισης. Ακόμα κι αν θέλαμε, θα αυταπατόμασταν εάν πιστεύαμε ότι μια δίκη θα μπορούσε να αναστατωθεί από την παρουσία του κοινού στο δικαστήριο. Αντίθετα, το λέω αυτό επειδή υπάρχει το ρίσκο ότι η τηλεδιάσκεψη μπορεί να οδηγήσει σε ερήμωση των δικαστηρίων, για τον πολύ συνηθισμένο λόγο ότι δε θα υπάρχει τρόπος αλληλεπίδρασης με τους κρατουμένους. Κι αυτό ίσως συμβαίνει εν μέρει και στην δική μας υπόθεση κατά τον 1ο βαθμό, όπου η τηλεδιάσκεψη πολλές φορές αποθάρρυνε τους αλληλέγγυους, και οι κρατούμενοι ενημέρωναν τους συντρόφους έξω από την δίκη.

Ένα κατασταλτικό συμβάν μπορεί επίσης να αποτελέσει κίνητρο, σίγουρα όχι ευχάριστο, αν θέλουμε να σκεφτόμαστε ευκαιρίες για να συζητήσουμε ή να διαφωνήσουμε για εκατοντάδες πράγματα. Μέσα σε αυτόν τον όγκο εγγράφων που ήχθησαν στη δίκη υπάρχει όχι μόνον η εμμονή ενός εισαγγελέα, εκείνων που τον μανουβράρουν και των υφισταμένων του, αλλά και μυριάδες διαφωνίες και απτές εμπειρίες που το αναρχικό κίνημα ήταν σε θέση να παράγει. Το να δείχνεις ενδιαφέρον για όλα αυτά μπορεί να είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη, πιο χρήσιμη από το άγχος του να δείχνεις τον εαυτό σου να είναι ενωμένος ώστε να μην κόψεις μια φτωχή φιγούρα ενάντια στην καταπίεση.

Η έρευνα της “Scripta Manent” λαμβάνει το πρόσχημα της συζήτησης εκείνων των συντρόφων που, κατά τη διάρκεια μιας άλλης δίκης, γνωστής ως Marini, μπόρεσαν να συνεχίσουν να μιλάνε για την αναρχία χωρίς αριθμομηχανή στα χέρια τους. Και δεν ήταν στείρα αντιπαράθεση. Για το αν είμαστε συνηθισμένοι στο γεγονός ότι οι δίκες παράγουν αντιπαραθέσεις , είναι επίσης αληθές ότι οι τελευταίοι πρέπει να ακολουθήσουν συζητήσεις , απολύτως ζωτική σημασίας για μια αναρχία που δεν θέλει να συνεχίσει με την δύναμη ης συνήθειας.

Εδώ μέσα, τα χρόνια αυτά, οι διαφωνίες ήταν πιο αισθητές από τις συζητήσεις, σύμφωνα με ό, τι έγινε γνωστό σε δημόσιο επίπεδο. Έχοντας συνηθίσει να βολιδοσκοπείται κάθε φύσημα του ανέμου, χάνουμε την αίσθηση της αντιπαράθεσης. Κριτικές συχνά εκλαμβάνονται ως προσωπικές επιθέσεις, αντιπαραγωγικές από πολλές απόψεις, και κυρίως η κατασταλτική. Στην τελική, άθλια άτομα όπως ο Sparagna θα ήθελαν να μας αναγκάσουν να κρατήσουμε χαμηλό προφίλ, τουλάχιστον σε μια αίσθηση κριτικής. Ακριβώς αυτό πρέπει να είναι αρκετό για να μας ωθήσει, εκτός από πείσμα, να έχουμε εμείς τον λόγο. Αλλά δεν είναι ο κύριος λόγος.

Η ιστορία είναι γεμάτη τόσο από αντιπαραθέσεις, όσο και από σιωπή. Παράδειγμα των προηγουμένων, μιλώντας για επανάσταση ακόμα και σε δύσκολες εποχές πολέμου μεταξύ κρατών, στην ‘’Απάντηση στους 16 αναρχικούς’’ – και ο τίτλος αρκεί για να καταλάβει κανείς το ύφος της αντιπαράθεσης-, ο Μαλατέστα διαφώνησε με όσους υπέγραψαν το ‘’παρεμβατικό’’ μανιφέστο του Κροπότκιν, τον Malato, τον Guillame, τον Cornelissen, τον Grave.. Ως παράδειγμα του τελευταίου μπορούμε να αναφέρουμε μια ευρέως διαδεδομένη αφήγηση πολλών αναρχικών που έδειξαν ανεκτικότητα στην συγκατάβαση του Berkman και της Goldman με τον μπολσεβικισμό μέχρι την σφαγή της Κρονστάνδης.

Για λόγους καλής θέλησης, δεν έχω πρόθεση να ψάξω ένδοξα προηγούμενα. Αλλά δεδομένου ότι κάποιος συχνά νιώθει προσβεβλημένος από διαφορές λόγω του ότι ζει μέσα σε απατηλές ανακλήσεις ενός ειδυλλιακού παρελθόντος σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των αναρχικών, θέλω απλά να πω ότι αυτή η ήρεμη άκριτη ζωή μπορεί να είναι περισσότερο προάγγελος καταστροφών παρά έντονη και ευγενής αντιπαράθεση. Ως εκ τούτου, είμαι απολύτως υπέρ των αντιπαραθέσεων γιατί οδηγούν σε εξέλιξη των συντρόφων, με την προϋπόθεση ότι όχι μόνο αντιλαμβανόμαστε τις αρνητικές πλευρές αλλά και τις ζωτικής σημασίας συζητήσεις που τις παράγουν.

Θέματα για να συνεχίσουν αυτά να γίνονται αυτά δεν λείπουν. Η FAI αποτελεί σίγουρα δύσκολο εγχείρημα, σχεδόν ανομολόγητο. Οι ενδοιασμοί στην αναφορά είναι εντελώς ‘’πάνω από τα μέρη’’, επηρεάζουν το ιταλικό αναρχικό κίνημα πλήρως. Μπορείτε πολύ καλά να καταλάβετε ότι η τόση σιωπή γύρω από την δίκη πηγάζει ακριβώς από το άγχος και τον φόβου που οι μπάτσοι θέλουν να δημιουργήσουν γύρω από αυτό. Αλλά αν κοιτάξουμε τις έρευνες των τελευταίων χρόνων, βλέπουμε ότι ασχολούνται με αντιμιλιταριστικές δράσεις, δράσεις ενάντια στους CPRs, αλληλεγγύη στους αναρχικούς κρατούμενους. Αν κοιτάξουμε τους συνεχείς αγώνες, πορείες, μπλοκ και διαδηλώσεις, προφανώς παρατηρούμε επανάληψη παρομοίων διαφωνιών.

Τώρα ας δούμε τη δίκη για την υπόθεση “Scripta Manent”: όχι λιγότερα από τρία ακρωνύμια που ανήκουν στη FAI πραγματοποίησαν πολλές εκστρατείες εναντίον των CPTs από το 2005 ως το 2007, το RAT που γιορτάστηκε την 2η Ιουνίου με τον δικό του τρόπο, χτυπώντας στρατώνες, σε μια άνιση σύγκριση με τις βόμβες που έπεφταν στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν από την Δύση, καθώς και άλλες δράσεις και αναφορές για τους κρατούμενους και κατά της καταστολής, ήταν πάντα παρόντα στην δίκη. Έτσι κι εδώ, στρατόπεδα συγκέντρωσης, μιλιταρισμός και καταστολή ενάντια στα υποκείμενα. Όποιος χτυπά με την υπογραφή της FAI σίγουρα δεν ξεχωρίζει στόχους ξένους προς την αναρχική περιοχή, αντίθετα χαρακτηρίζονται από συγκεκριμένη προσέγγιση στον αγώνα.

Αντιθέτως, σε πολλούς δημόσιους αγώνες διαπιστώνω μια δυσκολία στην αναφορά αυτής της δίκης, στα θέματα που ασχολούνται με αυτή, τις εκστρατείες που πραγματοποιήθηκαν και τους στόχους που χτυπήθηκαν, ακόμα κι αν υπάρχουν ζητήματα που επαναλαμβάνονται σε αυτούς τους αγώνες.

Πρέπει να ειπωθεί ότι οι σύντροφοι που πραγματοποιούν αυτούς τους αγώνες δεν αποτυγχάνουν ποτέ να δείξουν αλληλεγγύη σε όσους επλήγησαν από την έρευνα “Scripta Manent“, ακόμα κι αν δεν το αναφέρονται σε αυτό στους αγώνες. Υπάρχει λοιπόν διαίρεση στα δύο, ένα είδος αλληλεγγύης σύμφωνα με το γενικό πλαίσιο.

Δεν τίθεται ζήτημα σύγκλισης αγώνων αλλά τρόπων προσέγγισης ή παράκαμψής τους. Ούτε εγώ θέλω να φανώ ξαφνικά οικουμενικά, ακριβώς το αντίθετο. Είναι μόνο λυπηρό το ότι πρέπει να δούμε μέχρι ποιο σημείο οι συγκεκριμένες αγώνες τελειώνουν από μόνοι τους. Δεν μπορούν να δουν πίσω από τους εαυτούς τους, σχεδόν τυφλωμένοι από ένα περιορισμένο όραμα, όταν αντίθετα, η αναρχική κληρονομιά έχει πολλά να προσφέρει. Μια κληρονομιά για την οποία κανείς πρέπει να είναι περήφανος ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος, αντί να το θεωρεί ανέφικτο κατά περιόδους. Είναι σίγουρο πως δεν είναι οι ιδέες που λείπουν, αλλά η θέληση να μπορέσουμε να τις κατανοήσουμε και να τις διαδώσουμε.

Ευτυχώς δε μας έλειψε ποτέ η αλληλεγγύη αυτά τα χρόνια, από κανέναν. Αυτό πρέπει να ειπωθεί με σαφήνεια. Εάν κάτι μπορεί να ειπωθεί, είναι πως περισσότερο υπήρχε φόβος μήπως (η αλληλεγγύη) γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης απ’ την καταστολή, παρά ενδιαφέρον να εκφραστεί ελεύθερα, μαζί με τις ωφέλιμες εγγενείς αντιθέσεις της. Ακριβώς αυτή η αντίθεση απόψεων είναι το καλύτερο αντίδοτο στην ισοπέδωση της σκέψης. Είναι λοιπόν ευπρόσδεκτη.

Ίσως πρέπει να απαλλαγούμε από τον φόβο να μιλάμε επειδή φοβόμαστε ότι δεν θα είναι η σωστή στιγμή, λόγω του ότι οι μπάτσοι διαβάζουν, ακούν, βλέπουν… Ο έλεγχος είναι κάτι που πάντα θα υπάρχει. Ο μόνος τρόπος για να μην περιφερόμαστε στον κύκλο όπου η καταστολή θέλει να μας περιορίσει, είναι να μην προσαρμοστούμε σε αυτόν. Για να ξεκινήσουμε να μιλάμε ξανά για δράση, μεθόδους, εργαλεία… ή απλώς για ν’ αποφύγουμε να παραμείνουμε για πάντα σιωπηλοί!

Marco

______________________________

Marco Bisesti
C. C. di Alessandria “San Michele”
strada statale per Casale 50/A
15121
Alessandria
Italy

Πηγή: actforfreedomnow

Μετάφραση: Lobo Negro

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Εμπρηστική επίθεση σε αλληλεγγύη με την εξέγερση στη Χιλή (FAI/FRI)

ΕΜΠΡΟΣ ΓΑΜΩ ΤΟ: ΝΑ ΤΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΟΛΑ!

“Ο θάνατος δε δύναται
να πάρει τους νεκρούς
όταν εκείνοι δεν του ανήκουν…”
Sergio Terenzi (Urubu)

Η γλυκιά νύχτα κι η συνένοχη φωτιά είν’ τα καλύτερα συντρόφια μας. Μπουχτίσαμε -καιρό τώρα- απ’ τα ανώδυνα κακαρίσματα. Είμαστε επικίνδυνοι, και είμαστε παντού. Ο χρόνος για να επιτεθούμε, συντρόφια, είναι τώρα ή ποτέ… Η Χιλή γίνεται ρημαδιό, γεγονός που μας χαροποιεί · και μας δίνει κουράγιο να εξαπλώσουμε τη σύγκρουση και στην άλλη πλευρά της οροσειράς. Αποφασιστικότητα, τσαγανό και πολύμορφες πρακτικές άμεσης δράσεις επείγουν. Ας μη διστάσουμε κι ας λάβουμε τώρα μέρος στους ηρωικούς αγώνες.

Στην επικράτεια που προσπαθεί να ελέγξει (ανεπιτυχώς…) το σαπισμένο αργεντίνικο κράτος, μετά από αναρίθμητες δράσεις αντεκδίκησης έπειτα απ’ τη δειλή δολοφονία του συντρόφου Santiago Maldonado, τα πράγματα φαίνεται να έχουν “καταλαγιάσει” για λίγο. Ας διαλύσουμε την εκεχειρία · ας συνεχίσουμε να καθιστούμε τα όνειρα της ολικής απελευθέρωσης τον χειρότερο εφιάλτη της εξουσίας: από τούτη την ψευτο-προοδευτική κυβέρνηση θέλουμε να δούμε μοναχά ένα βουνό από στάχτες!

Ξημερώματα 26ης Ιανουαρίου, σε μια μικρή καλοκαιρινή πόλη στην επαρχία του Malos Aires, δυο κοντέινερ άρχισαν να ξερνούν ένα πυκνό σύννεφο καπνών, και αμέσως οι φλόγες αναδύθηκαν ανεξέλεγκτα απ’ το εσωτερικό τους. Σταματήσαμε λίγο πέρα ν’ απολαύσουμε την ανάφλεξη. Ένα περιπολικό κατέφτασε γρήγορα, αποκλείοντας την περιοχή, μα ήταν ήδη αρκετά αργά, αποχωρήσαμε απ’ το σημείο ικανοποιημένοι και με καρδιές παλλόμενες.

Το πράξαμε για να τιμήσουμε τις 100 ΜΕΡΕΣ της αδιάκοπης, άγριας κι ανεξέλεγκτης αναρχικής εξέγερσης απ’ τα συντράφια μας εκεί πέρα, αγάπη και εξεγερτικές αγκαλιές σε όλα τους! Νιώθουμε απερίγραπτη οργή για τα τόσα άτομα που σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν, βιάστηκαν ή βρέθηκαν διωκώμενα. Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει, όσο ο ήλιος της Αναρχίας φεγγοβολά μες στο στέρνο μας · και οξύνουμε όλο και πιο καταστροφικά την οργή για οτιδήποτε προσπαθεί να μας κρατά σκλάβους.

Το 2020 ας σημάνει το σημείο ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στον Παγκόσμιο Κοινωνικό Πόλεμο. Ας πολλαπλασιάσουμε την αντιεξουσιαστική συγκρουσιακότητα όπου κι αν βρισκόμαστε · με την πεποίθηση πως δεν είμαστε μόνοι, και πως ούτε είναι ικανοί να μας συλλάβουν (εύκολα), αν οργανώνουμε με συνείδηση την κάθε αγωνιστική χειρονομία… Κάθε πυρήνας ας είναι παρών στην περιοχή του, ξυπνώντας τους συναγερμούς και αποτελειώνοντας τη γαμημένη πλασματική “ειρήνη” της αστυνομίας. Δε σταματάμε εδώ. Λευτεριά ή θάνατος: τα θέλουμε όλα.

ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΩΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΥΣ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ!
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΔΙΕΘΝΗΣ

 

CELULA PAMPA LIBRE -ANTES M.A.K.(i)- FAI/FRI

Πηγή: anarchistsworldwide

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μεξικό, Οαχάκα: Άμεση δράση στη μνήμη του Μαουρίσιο Μοράλες

Ακυβέρνητη Οαχάκα: Οχτώ χρόνια από τον χαμό του πάνκη Μάουρι, η αντεπίθεση συνεχίζεται. Τοποθέτηση εμπρηστικών-εκρηκτικών μηχανισμών σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων πολυτελείας.

Οι νεκροί μας είναι λίπασμα και μαύρος σπόρος σύγκρουσης, τροφοδοτούν το παρόν της εξέγερσης και παραμένουν ζωντανοί σε κάθε χειρονομία που αψηφά την εξουσία. Το να μεταδίδουμε και να διαχέουμε το σθένος των αγώνων και των ιδεών τους είναι άκρως απαραίτητο για να τροφοδοτήσουμε το παρόν μας, για να μην λησμονήσουμε και για να δυναμώσουμε μια διαρκή πρακτική εξέγερσης.

Η κυριαρχία, ως ιδεολογία και πρακτική της εξουσίας, ισοπεδώνει τη ζωή σε κάθε της έκφανση. Η μιζέρια της καθημερινότητας δεν μας αφήνει αδιάφορους. Μπορεί η παραίτηση να είναι η διέξοδος για πολλούς και η παθητικότητα η πιο καλή καβάτζα τους, όμως κάθε πράξη άρνησης, εχθροπραξίας και ανυπακοής απέναντι σε όλα όσα μας επιβάλλονται αποδεικνύει πως ακόμα υπάρχουν ζωντανά άτομα.

Η καθημερινότητά μας, ο τρόπος με τον οποίο συσχετιζόμαστε, τα πάθη μας και η λογική μας προκύπτουν από τον καθένα μας ξεχωριστά, από την ατομικότητά μας. Μπορεί να στοχεύουμε στην οικοδόμηση κοινών χαρών και μπορεί να επιθυμούμε άλλα όντα, ο καθένας ωστόσο είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.

Συλλογικά ή ατομικά θα συνεχίσουμε να κάνουμε πράξη την επίθεση. Επιλέγουμε να ανατρέψουμε την κανονικότητα μιας κοινωνίας θλιβερής που αναλαμβάνει την προοδευτική αυτοκαταστροφή της.

Απέναντι στην απάθεια, στη σιωπή της μάζας, απέναντι στα κοινωνικά κινήματα που προδίδουν κι εμπορεύονται το αίμα των νεκρών, απέναντι στην καταστροφή και λεηλασία της γης, κι απέναντι στην πραγματικότητα της μη ζωής στην οποία μας καταδικάζουν: μπάχαλα, φωτιά και σπάσιμο της κοινωνικής ειρήνης.

Τα ξημερώματα της 22ας Μάη 2017, στη συμπλήρωση 8 χρόνων από τον χαμό του πάνκη Μάουρι, τοποθετήσαμε μερικούς εμπρηστικούς-εκρηκτικούς μηχανισμούς σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων πολυτελείας, αχρηστεύοντας κάμποσα απ’ αυτά.

Μ’ αυτή την πολεμική ιαχή στέλνουμε δύναμη στα συντρόφια που βρίσκονται στην παρανομία και στις/ους κρατούμενες/ους του κοινωνικού πολέμου, ενώ ταυτόχρονα ενθυμούμαστε όλους τους πεσόντες.

Θα συνεχίσουμε να συγκρουόμαστε με αυτή την πραγματικότητα με κάθε πιθανό τρόπο, υιοθετώντας την βία ως μέσο όποτε το κρίνουμε αναγκαίο, δίχως να την αφήνουμε μονάχα στα χέρια του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών του.

Μαουρίσιο Μοράλες παρών!

Μαχητικούς χαιρετισμούς στον σύντροφό μας Φερνάντο Μπάρσενας Καστίγιο!

Φωτιά στις φυλακές!

Ζήτω η αναρχία!

Άτυπες Αναρχικές Ατομικότητες
FAI-FRI

Πηγή: Contra Info

Πόλη του Μεξικού: Βομβιστική επίθεση σε υποκατάστημα της τράπεζας Citibanamex

Απαντώντας στο διεθνές κάλεσμα σε δράσεις αλληλεγγύης στα συντρόφια που κατηγορούνται για ληστεία στο Άαχεν της Γερμανίας, τοποθετήσαμε έναν εκρηκτικό μηχανισμό με κάτι περισσότερο από 1 κιλό μαύρης πυρίτιδας, στις 2:30 τα ξημερώματα της 20ης Απρίλη σε ένα υποκατάστημα της τράπεζας Citibanamex επί του αυτοκινητοδρόμου 10.

Επαναλάβαμε την δράση που είχαν φέρει εις πέρας τα συντρόφια του Εμπρηστικού Πυρήνα Νυχτόβια Γατόνια και Κακοποιά Μαγισσόπουλα πριν από μερικούς μήνες. Με το που είδαμε πως είχαν ανακατασκευάσει το υποκατάστημα έπειτα από την επίθεση των συντρόφων, αποφασίσαμε να τους βοηθήσουμε να το διακοσμήσουν εκ νέου.

Χρειάζεται μήπως να εξηγήσουμε γιατί επιτεθήκαμε σε μια τράπεζα; Αυτοί οι καριόληδες αφήνουνε τον κόσμο δίχως σπίτι, χρηματοδοτούν πολεμικές εταιρείες, εταιρείες που καταστρέφουν το περιβάλλον, εκμεταλλευτές, που αλυσοδένουν με χρέη και ψεύτικες υποσχέσεις εκατομμύρια ανθρώπων…

Αυτοί είναι οι τρομοκράτες, χρησιμοποιούν τον φόβο με τα ειδοποιητήρια πληρωμών και χρεών, απειλώντας σε πως θα σου πάρουν το σπίτι ή πως θα σ’ αφήσουν δίχως τίποτα. Κι ακόμα κι έτσι, τολμάνε και λένε πως εμείς είμαστε οι εγκληματίες, οι άκαρδοι, οι δολοφόνοι…

Προς τους μπάτσους: συγχαρητήρια για το έργο υπεράσπισης των συμφερόντων των αφεντικών σας, συνεχίστε έτσι…

Προς τους τραπεζίτες: τώρα είναι τα υποκαταστήματά σας, σύντομα θα είναι τα σπίτια σας.

Στα εξεγερμένα συντρόφια, και ειδικά αυτά που κατηγορούνται για τη ληστεία στο Άαχεν: σας στέλνουμε χαιρετισμούς και μια αγκαλιά, ας συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, ας συνεχίσουμε να ενοχλούμε.

Καμιά αναξιοπρεπή οπισθοχώρηση!

Φωτιά και μπούρμπερη στον δολοφόνο εκμεταλλευτή!

–Εξεγερτικός Πυρήνας Λίγοι Αλλά Τρελοί
F.A.I./F.R.I.

Πηγή: Contra Info

Πυρήνας Δράσης/Μητρόπολις Εάλω-FAI/IRF: Εμπρηστικός μηχανισμός κατά της εταιρείας Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.

Ανάληψη ευθύνης (μια συμβολή στο Σχέδιο Νέμεσις)

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού στις “Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.”, την 31/01 στο κέντρο της Αθήνας. Η συγκεκριμένη δημόσια επιχείρηση αποτελεί τον κατασκευαστικό φορέα του ελληνικού κράτους που αναλαμβάνει την κατασκευή φυλακών, δικαστηρίων, σχολικών συγκροτημάτων και λοιπών δημόσιων κτιρίων.

Πρόκειται για μια δομή του κράτους που λειτουργεί ως μια ακόμα επικερδής επιχείρηση. Από το διοικητικό συμβούλιο, τους διευθύνοντες συμβούλους, μέχρι τους κατώτερους σε ιεραρχία υπαλλήλους και εργάτες, ο καθένας μέσα από το ρόλο και τη θέση του, φέρνει σε πέρας την κρατική πολιτική της εξόντωσης των ανυπότακτων και των περισσευούμενων με σκοπό τη διατήρηση/εγκαθίδρυση της κοινωνικής απάθειας και τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης μέσα από την καταστολή και τον έλεγχο των κινήσεων. Ο καθένας απο τους ανωτέρω φέρει μερίδιο ευθύνης. Για τις αίθουσες της πλήξης και της στείρας γνώσης, για τον ανούσιο χρόνο της καθημερινής ρουτίνας που αντανακλάται στο νεκρό χρόνο της φυλακής καθώς και για την αισθητηριακή απομόνωση των συντρόφων/ισσων μας. Να είστε βέβαιοι οτι δεν πρόκειται ούτε για μια στιγμή να ξεχάσουμε τα συντρόφια μας που βρίσκονται στα μπουντρούμια της δημοκρατίας σας. Για κάθε πράξη που στόχο έχει τους έγκλειστους συντρόφους/ισσες μας, για κάθε άδεια που απορρίπτετε με συνοπτικές διαδικασίες, για οτιδήποτε αφορά τα έγκλειστα συντρόφια μας, ένας εμπρηστικός ή ένας εκρηκτικός μηχανισμός κατασκευάζεται, χωρίς ίχνος λύπησης, που στόχο θα έχει απο τους διευθυντές και τις κρατικές υποδομές μέχρι το τελευταίο καλοκουρδισμένο ρομποτάκι που χωρίς συνείδηση καλείται να διεκπεραιώσει οτι του διαμηνύουν τ’ αφεντικά του. Θέλουμε να μετακυλήσουμε ένα μέρος απο την φρίκη και τον φόβο που ανέξοδα προσφέρετε, τόσο στους υψηλά ιστάμενους όσο και στο μαλακό υπογάστριο του καθεστώτος σας, τις άβουλες μάζες που χωρίς ίχνος σκέψης και συνείδησης καλούνται να μετουσιώσουν σε πράξεις τα κρατικά σχέδια.

Χτίζοντας λοιπόν, τείχους και συρματοπλέγματα, κάγκελα και σιδερένιες πόρτες, αίθουσες καταδίκης και κελιά απομόνωσης υλοποιείται καθημερινά η ψυχρή συνθήκη φόβου, που δυστυχώς βρίσκεται ριζωμένη και διάχυτη στην κοινωνία και παρούσα στις κυρίαρχες κοινωνικες σχέσεις.

Στη συνθήκη αυτή εμείς ,ως αναρχικοί, παίρνουμε θέση μάχης απέναντι στο κράτος που επιβάλλει την τρομοκρατία και την κοινωνική βάση που την αποδέχεται και την ενσωματώνει. Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε αξιοπρεπή διωκόμενο και κρατούμενο προτάσσοντας την αλληλεγγύη μας σε εκέινους που διατηρούν μαχητική στάση απέναντι στην συνθήκη εγκλεισμού. Για να αποκτήσει όμως, η αλληλεγγύη το αυθεντικό της νόημα,τα λόγια πρέπει να μετουσιωθούν σε πράξεις. Μιλάμε λοιπόν, για έμπρακτη αλληλεγγύη που δεν αναγνωρίζει γεωγραφικά σύνορα. Έτσι,οπλίζουμε τις αρνήσεις μας, σχεδιάζουμε τις ενέργειες μας, στα πλαίσια ενός άτυπου συντονισμού με άλλους συντρόφους/ισσες και στην κοινή μας στόχευση που είναι η αδιάκοπη επίθεση με όλα τα μέσα, στο κράτος και τις κοινωνικές σχέσεις που αυτό επιβάλλει. Απορρίπτουμε δηλαδή, τη στείρα θεωρία και τις εκ του ασφαλούς επαναστατικές κορώνες και κάνουμε την αναρχία μια επικίνδυνη στάση ζωής. Για τους ανωτέρω λόγους επιλέγουμε να συστρατευθούμε με όλα τα συντρόφια που απαρτίζουν τους πυρήνες δράσης της FAI/IRF αφού το τρίπτυχο, άμεση δράση, κοινωνική κριτική και διεθνής αλληλεγγύη διέπουν τον πολιτικό πυρήνα σκέψης και δράσης μας. Αναγνωρίζοντας βέβαια οτι μπορεί να υπάρξουν τόσο θεωρητικές όσο και πρακτικές διαφορές μεταξύ των πυρήνων της FAI/IRF.

Μιλώντας για μας ,θεωρούμε ότι η δράση μας δεν είναι αποκομμένη απο τις ευρύτερες διεργασίες του αναρχικού χώρου. Αποτελούμε ενεργό κομμάτι του χώρου αυτού, συνδράμουμε στον αγώνα για την κατάργηση του κράτους και του καπιταλισμού με τους δικούς μας όρους. Έχοντας ως βασική κατευθυντήρια γραμμή την επίθεση σε στόχους της κυριαρχίας, βρισκόμαστε δίπλα σε αυτούς που οργανώνουν τις επιθέσεις τους και δρούν στα πλαίσια της αναρχικής πολυμορφίας.

Για μας προς αυτή την κατέυθυνση κινούνται τα ανοιχτά εγχειρήματα που δεν φέρουν ρεφορμιστικό μανδύα, οι μαχητικές αντιφασιστικές ομάδες, οι κοινότητες των καταληψιών, οι συνομωτικές ομάδες, οι πολιτικοί κρατούμενοι που αρνούνται να συμβιβαστούν, οι απαλλοτριωτές κεφαλαίου και κρατικής περιουσίας, οι ομάδες κρούσης αλλά και όσοι/όσες φορούν κουκούλες και εξεγείρονται στους δρόμους της μητρόπολης διαχέοντας τη φωτιά της εξέγερσης.

Θεωρώντας οτι η δράση των αναρχικών επαναστατών δεν πρέπει να καθορίζεται από την κοινωνική συναίνεση και τη μαζική αποδοχή,προσδιορίζουμε τον όρο κίνημα ως ένα σύνολο πολιτικών υποκειμένων που αμφισβητεί ριζικά τις αξίες αυτής της κοινωνίας και κυοφορεί μέσα του νέες αξίες και νέες μεθόδους επίθεσης,τις οποίες δεν μπορούμε να τις ορίσουμε εκ των προτέρων.Κρίνουμε πως αυτές δε θα προκύψουν μόνο μέσα απο μια νοητική διεργασία αλλα και μέσα από την εξωτερική και εσωτερική πάλη των δικών μας αντιφάσεων.Εξάλου,είμαστε απότοκα αυτής της κοινωνίας που θέλουμε να γκρεμιστεί και θεωρούμε ζητούμενο το αυτοξεπέρασμα των κοινωνικών ρόλων και σχέσεων,την άρνηση των προσδοκιών που απορρέουν απο αυτούς,τον απεγκλωβισμό απο τα δεσμά δουλείας που ονομάζεται μισθωτή εργασία και εν τέλει την άρνηση ενός προδιαγεγραμένου τρόπου ζωής,που καθορίζεται έξω και πάνω απο μας.Ερχόμαστε σε πλήρη αντίθεση με ένα “κίνημα” που προσδιορίζεται πρωτίστως ποσοτικά,αποδέχεται τις ταυτότητες του εργάτη,του μετανάστη,της γυναίκας,του άνδρα και διεκδικεί μερικά αιτήματα και ουσιαστικά την ελάφρυνση της μιζέριας του.Δηλαδή,ένα άμορφο κοπάδι που φέρει την ανάγκη καθοδήγησης.Για μας αναρχία και κίνημα είναι έννοιες ζωντανές που διαμορφώνονται στους δρόμους της φωτιάς,στην πορεία που διαγράφει μια σφαίρα, στην επίθεση, στην ανάγνωση και στην εξέγερση.

Κλείνοντας θέλουμε να στείλουμε ένα συνωμοτικό σινιάλο αλληλεγγύης σε όλους τους αναρχικούς επαναστάτες και αντάρτες πόλεων και να δηλώσουμε τη συμφωνία μας με τα όσα το Σχέδιο Νέμεσις αναφέρει καθώς και την αμέριστη χαρά που νιώσαμε μετά την επίθεση στο ανθρώπινο σκουπίδι που ακούει στο όνομα τσατσάνη. Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη να μεταφερθεί ο πόλεμος στις αυλές των σπιτιών των φερέφωνων της εξουσίας και προτείνουμε αυτή η μεταφορά να μην περιοριστεί μόνο στις αυλές των υψηλά ιστάμενων. Πιστεύουμε οτι υπάρχουν αρκετά μιάσματα,όπως είναι οι ελεγκτές,οι μπάτσοι,οι εργολάβοι, οι εφοριακοί,οι φασίστες, οι έντιμοι πολίτες που με “αυτοθυσία” θα προσπαθήσουν να σταματήσουν μια απαλλοτρίωση ή μια άμεση δράση  και πολλοί ακόμη που μένουν στη διπλανή μας πόρτα. Όλοι αυτοί που απο τη θέση του απλού εργαζόμενου, του καλοθελητή, που χωρίς ίχνος συνείδησης και με τον ωχαδερφισμό και την αδράνεια που τους διέπει ενισχύουν την υπάρχουσα αθλιότητα κάνοντας απλά τη “δουλειά” τους ή ζώντας απλά τη μίζερη ζωούλα τους. Πρέπει λοιπόν όλοι αυτοί να συνειδητοποιήσουν οτι όλα έχουν ένα κόστος και οι δικές τους αυλές είναι αφύλακτες απο τα σκυλιά του κράτους γιατί πολύ απλά είναι αναλώσιμοι ή αδιάφοροι για το καθεστώς της δημοκρατίας. Ας προσθέσουμε λοιπόν μερικές χαοτικές μεταβλητές στις ανούσιες εξισώσεις της καθημερινότητας τους.

Δύναμη και Αλληλεγγύη σε όλα τα έγκλειστα αναρχικά συντρόφια μας και στους 11 αμετανόητους έγκλειστους αντάρτες πόλης της Ε.Ο. Σ.Π.Φ. που θα τους νιώθουμε πάντα διπλα μας.

Πυρήνας Δράσης/Μητρόπολις Εάλω-FAI/IRF

Πηγή: Contra Info

Πόλη του Μεξικού: Εκρηκτική-εμπρηστική αλληλεγγύη στις αιχμάλωτες του Άαχεν

Από λόγους για ν’ αγωνιζόμαστε, άλλο τίποτα. Έχοντας λογαριάσει την αναγκαιότητα να δρούμε άμεσα κατά του Κεφαλαίου, βρίσκουμε κάθε φορά όλο και περισσότερα κίνητρα για να συνεχίσουμε ν’ αγωνιζόμαστε. Πριν από κάμποσες βδομάδες, για παράδειγμα, κάποιες συντρόφισσες κατηγορήθηκαν για ληστεία στο Άαχεν της Γερμανίας και, καταπώς προέβλεπε η δέουσα γραφειοκρατική διαδικασία της «έννομης δικαιοσύνης» της μπουρζουαζίας, στερήθηκαν τη λευτεριά. Δεν πρέπει να λησμονάμε, όπως πολλάκις έχει αναφερθεί σε αυτούς τους χώρους διάδοσης, ότι η απαλλοτρίωση είναι μια ενέργεια δίκαιη, άμεση και κομμάτι της ιστορίας κάθε επαναστατικού κινήματος. Με έμφαση στο σύνθημα: «Τι είναι η απαλλοτρίωση ή η πυρπόληση μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;».

Μας έχουν δυναμώσει η λύσσα κι η τσατίλα. Δεν έχουμε άλλο την πολυτέλεια να μένουμε σε στάση παθητικότητας και μέσα σε ανέσεις υπό όρους οι οποίες μας φυλακίζουν σε μια «πραγματικότητα» επιβαλλόμενη από μια γκρούπα δολοφόνων.

Τα ξημερώματα της 2ας Φλεβάρη του τρέχοντος έτους συγκεντρώσαμε την έλλειψη συμμόρφωσής μας σ’ ένα μπιτόνι με 8 λίτρα εξαιρετικά εύφλεκτου υλικού, μαζί με εκρηκτική ύλη κι έναν πυροκροτητή απ’ τους απλούστερους που παίζουν. Το τοποθετήσαμε ακριβώς στη μέση δύο ΑΤΜ του υποκαταστήματος της τράπεζας CitiBanamex που βρίσκεται επί της Έχε 10, στη γωνία με την οδό Σοκογιοακάν, καταστρέφοντας ολοσχερώς και τα δύο ΑΤΜ με τα μετρητά τους μέσα, απανθρακωμένα πια. Καταπώς φαίνεται, το υποκατάστημα θα παραμείνει κλειστό για μερικές βδομάδες.

Ο όμιλος Citigroup είναι η πιο τρανταχτή αντιπροσώπευση του σιχαμένου ιμπεριαλισμού. Οι τράπεζες τ’ αγιαστήρια του Κεφαλαίου. Κι εμείς το συνεπακόλουθο του σιχαμένου του συστήματος. Κάθε μέρα ολοένα πιο ενσυνείδητοι και συναφείς στον αγώνα για τη λευτεριά.

Έτσι, από πλευράς μας, εκφράζουμε αλληλεγγύη στις συντρόφισσες που είναι αιχμάλωτες στη Γερμανία. Όπως και στους συντρόφους Λουίς Φερνάντο Σοτέλο και Φερνάντο Μπάρσενας.

Μήτε ένοχες μήτε αθώες!
Αιχμάλωτοι πολέμου στον δρόμο!
Να καούν τα τείχη των φυλακών!

Ενάντια σε κράτος, Κεφάλαιο και κάθε μορφή εξουσίας.

F.A.I. F.R.I.
Εμπρηστικός Πυρήνας Νυχτόβια Γατόνια και Κακοποιά Μαγισσόπουλα.

Πηγή: Contra Info

Ιταλία: Φυλακές της Φερράρα: Πράξη αλληλεγγύης του Αλφρέντο Κόσπιτο για τα συντρόφια της ΣΠΦ

Το πρωί της 30ής Αυγούστου 2016 ο Αλφρέντο Κόσπιτο, αναρχικός αιχμάλωτος στην Ιταλία, έσπασε το διαχωριστικό τζάμι στην αίθουσα επισκεπτηρίου της πτέρυγας υψηλής ασφαλείας AS2 των φυλακών της Φερράρα σ’ ένδειξη αλληλεγγύης στα έγκλειστα συντρόφια της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα, που καταδικάστηκαν σε περισσότερα από εκατό χρόνια έκαστος/η για σχέδιο απόδρασης απ’ τις φυλακές Κορυδαλλού. Δεν ξέρουμε αν τον έχωσαν στην απομόνωση ή υπέστη πειθαρχικά μέτρα εντός της πτέρυγας. Ακολουθεί γραπτό του ίδιου του Αλφρέντο.

Σήμερα, 30 Αυγούστου, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά τη σύλληψή μου, θέλησα να γιορτάσω τούτη την επέτειο χαρίζοντάς μου το δώρο της καταστροφής των διαχωριστικών γυαλιών της αίθουσας επισκεπτηρίου.

Αυτή η δράση είναι η συμβολή μου στην επαναστατική αλληλεγγύη με τους αδελφούς μου και την αδελφή μου της ΣΠΦ-FAI-FRI, που καταδικάστηκαν στην πολλοστή δίκη σε 110 έτη ο καθένας/η καθεμία για μια ματαιωμένη απόπειρα απόδρασης.

Ο αναρχικός κρατούμενος δεν είναι καμιά σημαιούλα, κι ούτε πρέπει να στήσουμε κάνα μνημείο γύρω του, άλλες φορές είναι κομμάτι της καρδιάς μας κι άλλες όχι… ωστόσο εξακολουθεί να αγωνίζεται, να ζει… Δεν είναι να τον μνημονεύουμε, αλλά ν’ αποζητάμε να πάρουμε εκδίκηση για πάρτη του, ν’ αποζητάμε την απελευθέρωσή του, μα στο κάτω κάτω μπορεί επίσης να το κάνει και μονάχος του, επειδή από τη φύση του δεν ανήκει σε κάνα κοπάδι…

Ζήτω η FAI-FRI

Ζήτω η ΣΠΦ

Πηγή: Contra Info

Χαοτικές συμπεριφορές σε διαρκή εξέγερση-FAI/ELF: Εμπρησμός αυτοκινήτων στο Κολωνάκι, για τον Μαύρο Ιούλη

Στις 22 Ιουνίου τα καθήκια της γερμανικής αστυνομίας ζώσανε πάλι την κατάληψη Rigaer 94 μετά από μήνες που ολόκληρη η περιοχή Nordkiez έχει ανακυρηχθεί “ζώνη κινδύνου” με συνεχείς ελέγχους και αστυνομοκρατία. Ακόμα και έτσι ομως, δεν κατάφεραν να περιορίσουν την συγκρουσιακότητα σε αυτή την γωνιά του Βερολίνου.

Ως αναρχικοί, δεν μπορούμε να μένουμε με σταυρωμένα χέρια απέναντι στην επέλαση της εξουσίας ενάντια στις δομές ή ατομικότητες που μοιραζόμαστε μαζί τους κοινές επιθυμίες εξέγερσης και καταστροφής του υπάρχοντος είτε στο Βερολίνο είτε στην Αθήνα είτε οπουδήποτε.

Βέβαια πιστεύουμε πως δεν πρέπει να περιορίζουμε τις εκρήξεις αναρχικής βίας μόνο σαν αμυντική αντίδραση στις επιθέσεις της εξουσίας (εκκενώσεις, συλλήψεις, κτλ.) Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να περνάμε στην επίθεση με κάθε διαθέσιμο μέσο χωρίς να περιμένουμε κάποιο χτύπημα για να απαντήσουμε. Λόγους για να περνάμε πάντα και πρώτοι στην επίθεση έχουμε και με το παραπάνω.

Στην Nordkiez μπορεί η συγκρουσιακότητα να είναι μία διαρκής συνθήκη, σε πολλές άλλες ομως περιπτώσεις η ύπαρξη καταλήψεων ή άλλων “κινηματικών” δομών χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για την διατήρηση του κατεστημένου και την αναβολή της επίθεσης. Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί μ’αυτά τα μέρη είναι η “αυτοεκκένωση τους” για το σπάσιμο της κανονικότητας και την απελευθέρωση της σύγκρουσης μεσα στην πόλη.

Την νύχτα της 5 Ιουλίου πήγαμε μία βόλτα από το Κολωνάκι και ξεκινήσαμε να πυρπολούμε αυτοκίνητα αδιακρίτως ώστε η φωτιά να επεκταθεί ανεξέλεγκτα σε κάθε πιθανό όχημα σαν μία χειρονομία συνενοχής με την Rigaer 94 και στα πλαίσια του καλέσματος για ένα Μαύρο Ιούλη. Και γιατί πάντα υπάρχει λόγος για να χορτάσουμε τις καταστροφικές μας ορέξεις.

Η αδιάκριτη πυρπόληση αυτοκινήτων είναι για εμάς μία από τις πολλές μορφές άμεσης επίθεσης στον πολιτισμό και την κοινωνία των πειθήνιων σκλάβων αφού η λειτουργία των μηχανών έχει πρωταρχική σημασία για την αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. O κύριος ρόλος τους είναι η μεταφορά στην δουλειά ή στους χώρους κατανάλωσης και αλλοτριωτικής “διασκέδασης” και στην μαζική νοοτροπία των πολιτών – καταναλωτών συμβολίζουν το κοινωνικό status, την αγοραστική δύναμη και την προσωπική επιτυχία.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΟΠΡΑΞΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ.

Χαοτικές συμπεριφορές σε διαρκή εξέγερση, FAI/ ELF

Πηγή: Contra Info

Ιταλία: Καμπάνια ενάντια στα δηλητήρια σε όλη τη Λομβαρδία – Ανακοινωθέν του Πυρήνα Danaus plexippus-FAI/FRI

ΕΠΙΘΕΣΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ

…Προς το παρόν χρησιμοποιήσαμε τα εργαλεία του εχθρού εναντίον του.
Ταΐσαμε τον πολιτισμό με το δηλητήριο που παράγει…
Πυρήνας Nicola και Alfredo FAI/FRI
[Σχέδιο ‘Πράσινη Νέμεσις’]

Οι επιλογές της επίθεσης

Η ασφάλεια είναι ένα θέμα διαρκώς επαναλαμβανόμενο εντός της τωρινής βιομηχανοποιημένης κοινωνίας, που βέβαια δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής εφόσον διανέμει και ξαναχύνει καθημερινά τόσο μίσος, βία και δηλητήρια πίσω στην ίδια. Ρυθμίζοντας κατά καιρούς τα όρια ανεκτικότητας των καρκίνων που αναπτύσσει στο εσωτερικό της, επιζητά να μας εξοικειώσει με την αποδοχή τους. Έτσι, οι «λεπτές σκόνες» επιτρέπεται να συσσωρεύονται εντός συγκεκριμένου ορίου, τα βασανιστήρια στη φυλακή θα πρέπει να περιορίζονται μονάχα στην αποστέρηση ανάγνωσης κάθε είδους κειμένου μέσα στις πιο τιμωρητικές πτέρυγες κράτησης, το νερό είναι πόσιμο μόνον αν περιέχει προσδιορισμένη ποσότητα βαρέων μετάλλων… Αυτό που ’ναι «σίγουρο» λοιπόν είναι η συνεχής δηλητηρίαση στην οποία υποβαλλόμαστε, κι είναι μόνον η εξουσία που ρυθμίζει τη συνιστώμενη ημερήσια δόση.

Σ’ αυτούς τους καιρούς αποφασίσαμε να αναδείξουμε πως αυτά τα όρια δεν είναι διαχειρίσιμα. Αυτούς που θα μπορούσαν να αλυσοδέσουν την αναρχική πράξη, κάνοντάς τη μιαν απλή και δυσκοίλια επανάληψη βίαιων συνθημάτων και ακίνδυνων πρακτικών, τους έχουμε ξεπεράσει προ καιρού, απολαμβάνοντας κάθε φορά την ομορφιά στο να αποκαλύπτουμε και να επανεφεύρουμε καινούργιους τρόπους επίθεσης. Τα όρια τα οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι, απεναντίας, εκείνα που καθορίζουν την ασφάλεια ενός διατροφικού προϊόντος.

Αν ο μέσος καταναλωτής θεωρεί τον εαυτό του προφυλαγμένο με τους ελέγχους που οι ίδιοι οι παρασκευαστές επιζημιότητας εφαρμόζουν επάνω στους εαυτούς τους, εμείς με αυτήν τη δράση κάνουμε φανερό το ανέφικτο ενός μηχανισμού αυτοελέγχου στο εσωτερικό κλάδων όπως αυτοί της διατροφικής, χημικής, γεωργικής, μηχανικής (που όλο και περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους), στους οποίους το κέρδος δεν είναι αλήθεια ότι έρχεται πριν από την υγεία των καταναλωτών, αλλά περνάει πάνω από την υγεία τους σ’ έναν κύκλο δηλητήριο-αντίδοτο-δηλητήριο χωρίς τέλος.

Επί της παρούσης κάθε τρόφιμο προορισμένο για ανθρώπινη χρήση συνοδεύεται από ένα ανώτατο όριο υπολειμμάτων παρασιτοκτόνων που μπορεί να περιέχει «σύμφωνα με τον νόμο». Αποφασίσαμε να αυξήσουμε την ποσότητα αυτών των υπολειμμάτων, που μπορούν να βρεθούν στα ράφια όλων των σούπερ μάρκετ, κρυμμένα στο εσωτερικό προϊόντων τα οποία πλασάρονται σαν ασφαλή.

Ξεκινώντας από τις αρχές της εβδομάδας μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου [2016], καθώς οι περισσότεροι προετοιμάζονται να εκλέξουν ποιος θα παίρνει αποφάσεις για τη ζωή τους, αντικαθιστούμε ένα ένα μερικά προϊόντα που υπάρχουν εντός των σούπερ μάρκετ με τα «δικά μας», με υψηλότερα ανώτατα όρια καταλοίπων. Για την ώρα έχουμε αντικαταστήσει μόνο τον αριθμό προϊόντων που φαίνονται στις φωτογραφίες που παραθέτουμε. Προβλέπουμε πως το απόθεμά μας θα έχει τελειώσει μέχρι τα τέλη του Ιουνίου, μέγιστο όριο χρόνου που έχουμε θέσει γι’ αυτή μας τη δράση. Κάθε εβδομάδα θα προσθέτουμε μια σύριγγα δηλητηρίου στο διάλυμα νερού/δηλητηρίου που θ’ αντικαθιστούμε. Θα το κάνουμε έτσι γιατί ανακατεύουμε μονάχα ουσίες τις οποίες η βιομηχανία τροφίμων χρησιμοποιεί κατά την ευχαρίστησή της, και ξεκινάμε με μιαν ασήμαντη ποσότητα δηλητηρίου μη γνωρίζοντας, σε αντίθεση με τους επιστήμονες με τις λευκές ρόμπες, τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει. Μας ενδιαφέρει λοιπόν να ακριβολογούμε και να μην παίζουμε με τις λέξεις. Αυτό είναι το αρχικό μας τεστ. Η συνέχιση και κλιμάκωσή του εξαρτάται από το κατά πόσο τα οικονομικά και τα «κοινωνικά» συμφέροντα θα έρθουνε σε σύγκρουση.

Η επιχείρησή μας πιάνει όλη την περιοχή της Λομβαρδίας, εμπαίζοντας τις διάφορες αλυσίδες διανομής που έχουν τσεκαριστεί, μελετηθεί και τελικά σκοπίμως επιλεγεί για την καλύτερη έκβαση αυτής της εκστρατείας ενάντια στα δηλητήρια.

Σ’ αυτό στο οποίο ποντάρουμε είναι ξεκάθαρα η απόσυρση των προϊόντων που χρησιμοποιήσαμε από το εμπόριο, μέσα στη χρονική περίοδο που ανακοινώσαμε, αλλά επίσης επιδιώκουμε να χτυπήσουμε στα μούτρα όλων –ακόμα και σε όσους πάνε ν’ αποστρέψουνε το βλέμμα τους– τις αντιφάσεις στις οποίες έχουμε βυθιστεί και πάνω στις οποίες στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία. Επειδή γνωρίζουμε ότι δεν αρκεί ένα πράσινο πασάλειμμα για καθαρισμό ενός ολόκληρου κόσμου που είναι πια εθισμένος στις ίδιες του τις τοξικότητες· γιατί το να αποδέχεσαι να δηλητηριάζεσαι από λίγο κάθε φορά, ισοδυναμεί με το να πεθαίνεις κάθε μέρα.

Ας κάνουμε πρώτα μια τεχνική επεξήγηση της επιχείρησής μας:
το δηλητήριο που χρησιμοποιήθηκε είναι το ζιζανιοκτόνο Roundup της Monsanto, ένα μπουκάλι συμπυκνωμένου υγρού για 560 τ.μ. Τα σύνεργά μας: μια σύριγγα, ένα χωνί, ένα μπουκάλι νερού 1,5 λίτρου, τσιμπιδάκια, κατσαβίδι, πινέλο με λεπτή μύτη, κόλλα. Τα δηλητηριασμένα προϊόντα: μπισκότα σόγιας Misura, σάλτσα σόγιας Suzi Wan, σάλτσα σόγιας Kikkoman, σάλτσα σόγιας Save (στις εκδοχές «παραδοσιακή» και «ιαπωνικού στυλ»).

Επιδιώκουμε, και δικαίως, να δώσουμε όσο το δυνατόν λιγότερες ενδείξεις στους μπάτσους που διερευνούν, γι’ αυτό κάποιες από τις φωτογραφίες που παραθέτουμε έχουν ρετουσαριστεί (δεν είμαστε επαγγελματίες φωτογράφοι, κι έπρεπε να αντισταθμίσουμε όποια τεχνική έλλειψη ή και αμέλεια κατά την «πόζα»). Οι αριθμοί παρτίδων και άλλοι κωδικοί των προϊόντων καλύφθηκαν ή σβήστηκαν για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να κάνουν στοχευμένη απόσυρση καθορισμένων παρτίδων αφήνοντας άλλες προς πώληση.

Ξεκινήσαμε προσθέτοντας μια σύριγγα με Roundup στο μπουκάλι με το νερό, αλλά, όπως είπαμε, αυτό είναι μόνο το διάλυμα εκκίνησης. Προσέξαμε να αποφύγουμε οποιαδήποτε πιθανή αλλοίωση στην όψη των συσκευασιών των προϊόντων. Βρήκαμε για καθένα τον τέλειο τρόπο ώστε να παραβιάσουμε την απατηλή ασφάλεια των τροφίμων. Από όλες τις σάλτσες εξάγαμε μια σύριγγα σάλτσας και προσθέσαμε μία διαλύματος. Στα μπισκότα ενέσαμε μια σύριγγα διαλύματος Roundup στο σακουλάκι και ανακινήσαμε. Τα τσιμπιδάκια των φρυδιών μάς βοήθησαν στο άνοιγμα και των δυο τύπων σάλτσας Save. Βάλαμε τη μια λαβίδα στο μέσα μέρος του καπακιού κι από ’κεί ένα κατσαβίδι μάς επέτρεψε να αποσπάσουμε το καπάκι και το σχετικό σφράγισμα ανέπαφα. Για να το ξανακλείσουμε έπρεπε μόνο να ασκήσουμε πίεση στο καπάκι. Για τις σάλτσες Kikkoman, έφτανε μόνο να ξεβιδώσουμε το καπάκι μαζί με την πλαστική μεμβράνη, να αφαιρέσουμε την τάπα αντισταξίματος και να τα ξανακάνουμε όλα ανάποδα μετά την αντικατάσταση υγρών. Και για τη σάλτσα Suzi Wan η διαδικασία ήταν αρκετά απλή. Έγινε γρήγορα και καθαρά τραβώντας με δύναμη το καπάκι μαζί με το μέσο σφράγισης και μετά πιέζοντάς το όλο μαζί για την ανασυσκευασία. Με τα μπισκότα Misura ξεκινήσαμε από το κάτω μέρος της συσκευασίας, ανοίξαμε ελάχιστα τη θερμική σφράγιση, δημιουργώντας ίσα ίσα χώρο για να περάσει η βελόνα μας, και μετά επανασυσκευάσαμε με πινέλο και κόλλα.

Κι έτσι, οι πρώτοι διανομείς ανεφοδίασαν τα σούπερ μάρκετ γι’ αυτό το αρχικό τεστ.

Η επιλογή των πρωταγωνιστών για τη δράση μας έγινε εντελώς αβίαστα. Διάφοροι τεχνολογικοί τομείς επεκτείνουν τα συμφέροντά τους στη βιομηχανία τροφίμων ώστε να τη συγχωνεύσουν. Οι ίδιες επιχειρήσεις που επενδύουν στην τεχνολογική έρευνα, που στοχεύουν στην καθιέρωση των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (ΓΤΟ) ανά τον κόσμο, πρώτα ονόματα στη χημική βιομηχανία των φυτοφαρμάκων, γίνονται επίσης ιδιοκτήτες –στην κυριολεξία– σπόρων και φυτών. Άλλωστε, τα πιστοποιητικά ευρεσιτεχνίας κάνουν δυνατό το copyright οποιουδήποτε πράγματος.

Η Monsanto κατέχει έναν ρόλο κλειδί σε αυτό το πεδίο. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1900 κι έκανε αμέσως άνοιγμα στον χημικό κλάδο κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου χάρις στη διάχυση του εντομοκτόνου DDT, το οποίο ψεκάστηκε πάνω από ολόκληρους πληθυσμούς και πέρασε ως πανάκεια, αποκρύπτοντας την πραγματική τοξικότητά του. Από τότε έχει διαγράψει μια μακρά πορεία διανθισμένη με πολιτικές ίντριγκες, επιβολές και εξαναγκασμούς, μέσω των οποίων έγινε μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις, τόσο ώστε να λαμβάνει τις φιλοφρονήσεις ενός άλλου κολοσσού όπως η Bayer, που αυτές τις μέρες διαπραγματεύεται τη συγχώνευση μαζί της. Η αυτοκρατορία Monsanto εκτείνεται από χημικά στη γεωργία μέχρι τη γενετική μηχανική. Φέρει ευθύνη για την εξάπλωση του Πορτοκαλί Παράγοντα (100% διοξίνης) στο Βιετνάμ,* για τη συγκάλυψη των τοξικολογικών δεδομένων σχετικά με τα πιστοποιητικά ευρεσιτεχνίας της για πολυχλωριωμένα διφαινύλια (PCB), για ποικίλες έρευνες στο πυρηνικό πεδίο, φτάνοντας στο σήμερα. Πρώτη στη γραμμή για την κούρσα της ιδιοποίησης κάθε δικαιώματος πάνω στο υπάρχον, γρήγορα ενδιαφέρθηκε να εξισώσει τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς με τις φυσιολογικές καλλιέργειες. Χάρις σ’ αυτή την «ισοδυναμία ουσίας», την οποία εισηγήθηκε κατά τη δεκαετία του 1990 στις ΗΠΑ ένα κατοπινό διευθυντικό της στέλεχος, ο οποίος είχε παρεισφρήσει στους οργανισμούς ελέγχου, κατάφερε να αποφύγει τα τεστ και να εξασφαλίσει άδειες σχετικά με τα νέα της δημιουργήματα. Μετά την εμπορευματοποίηση μιας μεγάλης γκάμας ζιζανιοκτόνων, με τη χρήση της γενετικής μηχανικής κατάφερε να κατοχυρώσει πατέντες για πολυάριθμα γενετικά τροποποιημένα είδη φυτών καλλιέργειας που ’ναι ανθεκτικά στα δικά της ζιζανιοκτόνα ή, ακόμη, αναπτύσσουν το ζιζανιοκτόνο στο ίδιο το εσωτερικό τους. Και κάπου εδώ είναι που κλείνει ο κύκλος μας – σε αυτήν τη μετάβαση όπου τεχνητοποιούν κάθε πτυχή της ζωής μας, θαρρώντας πως η αδίστακτη ωμότητα των πράξεών τους θα απαντηθεί με μια ποταπή παραίτηση. Το Roundup είναι το πιο διαδεδομένο φυτοφάρμακο στον κόσμο. Το δραστικό συστατικό του είναι η γλυφοσάτη, ζιζανιοκτόνο που βρίσκεται τώρα πια στο μεγαλύτερο μέρος των υδροφόρων οριζόντων. Συσχετίζεται από τους ίδιους τους κατόχους της επιστημονικής αλήθειας με διάφορους τύπους καρκίνου, νεφρικά προβλήματα, το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ. Η Monsanto εξασφάλισε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το Roundup το 2002 και στη συνέχεια διέθεσε στην αγορά μια σειρά από γενετικά τροποποιημένα φυτά ανθεκτικά σ’ αυτό το ζιζανιοκτόνο. Από αυτά, η σόγια Roundup Ready (πρακτικά, το πιο καλλιεργούμενο είδος στον κόσμο) έχει κάνει σκλάβους αυτής της πολυεθνικής χιλιάδες αγρότες οι οποίοι αναγκάζονται να πληρώνουν τα δικαιώματα παραχώρησης ώστε να μπορούν να σπείρουν. Η «πράσινη επανάσταση», όπως επονομάστηκε η εκτεταμένη επιχείρηση διάδοσης των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών σε όλο τον κόσμο, της οποίας ηγείται το «ανθρωπιστικό» Ίδρυμα Ροκφέλερ, χάρις στις χρηματοδοτήσεις που προορίζονταν για τους γεωργούς που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, εξασφάλισε την εξάρτησή τους από τα «αφεντικά των σπόρων».

Αφού είναι εκατομμύρια τα λίτρα αυτού του παρασιτοκτόνου που ψεκάζονται στις φυτείες σόγιας σε όλο τον κόσμο, μια σύριγγα παραπάνω είναι μια σταγόνα στον ωκεανό.

Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να αναβάλλει την απόφαση για τις καρκινογόνους επιπτώσεις της γλυφοσάτης, εμείς ξαναρίχνουμε το πρόβλημα στο πιάτο.

Στους συνενόχους, στους επαναστατημένους

Είχαμε κουραστεί με τις σκέψεις ελευθερίας που ατροφούν απ’ τον πολιτικό ρεαλισμό των θεωρητικών της επανάστασης του όχι εδώ, όχι τώρα, και τις πράξεις που ’ναι ακρωτηριασμένες γιατί στερούνται συνεκτικότητας, αποτελεσματικότητας και επικοινωνιακής σαφήνειας. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε μια γερή στροφή στις ζωές μας και στους σχεδιασμούς μας με αυτή την πρώτη συμβολή στον αγώνα ενάντια στην επιζημιότητα του πολιτισμού κι ενάντια στις εξελισσόμενες οικονομικές στρατηγικές της κυριαρχίας με οικο-βιώσιμη κοψιά. Η στροφή μας υπήρξε διττή:

Η στροφή συνέβη με το είδος της δράσης που επιλέξαμε. Σε μια μορφή επίθεσης πλέον εμπεδωμένη, πάντα και οπωσδήποτε διεισδυτική, προσθέσαμε ένα καινούργιο δηλητήριο σταγόνα τη σταγόνα στα εμπορεύματα του εχθρού. Ένα στάξιμο δηλητηρίων που πολεμάει και φανερώνει την καθημερινή παγκόσμια δηλητηρίαση που η υπερτεχνολογική, καταναλωτική, αλλοτριωμένη και αλλοτριωτική κοινωνία επιβάλλει. Η ομοιοπαθητική χορήγηση των ίδιων τους των δηλητηρίων κάνει φανερή την καθημερινή πραγματικότητα της αυτοδηλητηρίασης στην οποία υποβάλλει σώματα και μυαλά ο βιομηχανοποιημένος πολιτισμός.

Η στροφή έγινε επίσης με την απόφαση να εισέλθουμε στην απέραντη θάλασσα της συζήτησης που αναπηδά από τη μιαν άκρη της γης στην άλλη χάρις στις δράσεις που από το μακρινό 2003 πραγματοποιούν πολλές και διάφορες συγγενικές ατομικότητες και ομάδες που πρόσκεινται στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία και στην περαιτέρω διεύρυνσή της, το Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο, συνεχίζοντας να δίνουν ζωντανές και διεγερτικές προοπτικές στο διώνυμο σκέψη-δράση που βρίσκεται στη ρίζα της αναρχίας. Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε διαβάσει τον διάλογο που εδραιώθηκε μέσα από πράξεις και αναλήψεις ευθύνης: θεμελιώδεις συνεισφορές κριτικής και μεθόδου έχουν εναλλαχτεί με συνθήματα και κατεβατά χαιρετισμών, συχνά με απλουστευτικές μειώσεις προβλημάτων. Εμείς θα επιχειρήσουμε να ξεδιαλύνουμε κάποια ζητήματα και να ξελύσουμε μερικούς ζόρικους κόμπους, που για εμάς συνιστούν πηγή καρποφόρων συζητήσεων.

– Το δίπολο μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας το δημιουργεί η κυριαρχία ανάλογα με το πόσο θέλει ν’ ανεβάσει τον πήχη της δικής της ανοχής, με βάση τις κοινωνικές πιέσεις και εντάσεις, αλλά και της εκτίμησης κινδύνου που κάνει (βλ. για παράδειγμα την εξέλιξη του νομικού οπλοστασίου με τη λεγόμενη αντιτρομοκρατική νομοθεσία, την καταστολή στους δρόμους κ.τ.λ.). Νομιμότητα και αποκατάσταση πάνε χέρι χέρι, γι’ αυτό εναπόκειται σ’ εμάς να ευνοήσουμε συγκεκριμένες πρακτικές, όχι ως προς τ’ ότι είναι παράνομες, αλλά επειδή είναι πιο αποτελεσματικές. Εκτιμούμε απλά ότι, αν πρέπει να αντιμετωπίσουμε με διεισδυτικό και σοβαρό τρόπο ένα πρόβλημα, η λύση απορρέει με φυσικότητα μέσα απ’ την παρανομία, δεδομένου ότι τα νόμιμα εργαλεία που μας «προσφέρονται» (αντιπληροφόρηση, κοινωνική ευαισθητοποίηση γύρω από ένα πρόβλημα, διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες) δεν μας φτάνουν και δεν μας ενδιαφέρουν.

– Είμαστε επαναστατημένοι, εξεγερμένοι και όχι εξεγερτιστές. Εξεγειρόμαστε κάθε μέρα, δουλεύοντας με τη λίμα για να κόψουμε τις δικές μας, τις ατομικές μας αλυσίδες. Δεν αναζητούμε μάζες για να τις διδάξουμε, να τις υποκινήσουμε στην «εξέγερση που θα έρθει». Δεν προετοιμάζουμε κανένα έδαφος γυρεύοντας να «φέρουμε κοντά συγκεκριμένο κίνημα και λαό, αντάρτικο και εξεγερσιακές προοπτικές». Δεν ψάχνουμε ρόλους αρχηγών ή πρωτοπορίας, τωρινής ή μελλοντικής. Διότι οι επαναστάτες αρχηγοί του σήμερα, με το που ακουμπήσουν τον κώλο τους σ’ ένα έδρανο, θα γίνουν οι δήμιοι των ανταρτών του αύριο. Γι’ αυτό σιχαινόμαστε την πολιτική, που με τη διαμεσολάβηση κακοφορμίζει την ελεύθερη διαλεκτική ροή ανάμεσα στη σκέψη και στη δράση. Δεν έχουμε καιρό ούτε επιθυμία να οικοδομήσουμε μια μακροπρόθεσμη επαναστατική διαδικασία. Δεν είναι ο μελλοντικός ήλιος που βρίσκουμε εκθαμβωτικό, αλλά ο κεραυνός στον ξάστερο ουρανό της διαλεγμένης, μελετημένης, σχεδιασμένης και πάνω απ’ όλα επιτακτικά αναγκαίας πράξης εξέγερσης ενάντια στην όλο και πιο ταχεία προέλαση της μηχανής της κυριαρχίας.

– Είμαστε προσκείμενοι στη FAI με κριτική συνέχεια· με κριτική γιατί δεν κατανοούμε προς τι το ρίσκο να μεταμορφώσουμε ένα ελεύθερο –στον χρόνο και στον χώρο– δίκτυο σε πλατφόρμα. Το να προτείνεται μια «άτυπη πλατφόρμα της πολύμορφης αναρχικής δράσης» με δομές και υποδομές είναι σαν να βάζεις σε κλουβί ένα θεριό που από τη φύση του πρέπει να παραμείνει άγριο. Η δράση είναι πολύμορφη, πολύπλευρη και μεταβαλλόμενη όπως η ζωή, παρ’ όλα αυτά η πολυμορφία δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα εύκολο σύνθημα που καλύπτει, σαν ένα στρώμα ομίχλης, τις ελλείψεις της ίδιας της δράσης. Κάθε μέρα είμαστε στους δρόμους, στις αναρχικές βιβλιοθήκες, στις κουζίνες, στις συναυλίες, στις καταλήψεις, αλλά, αν τα συσχετίζαμε όλα αυτά με την πραγματική επίθεση στην εξουσία που την αντιλαμβανόμαστε ως επιτακτική και αναγκαία, θα λέγαμε ψέματα στους εαυτούς μας. Αυτό θα σήμαινε την ισοπέδωση της αναρχίας, ανυψώνοντας αυτό που είναι, ή εν προκειμένω θα έπρεπε να είναι, η αναρχική «καθημερινότητα» σε υπέρτατο σκοπό.

– Δεν θέλουμε να αντισταθμίσουμε με «δομές» ή, χειρότερα, «υποδομές» τις οργανωτικές πρακτικές ανεπάρκειες των επιμέρους ατόμων· δεν προκύπτει η ισχύς εν τη –απλή– ενώσει· ίσα ίσα, οι δομές φρακάρουν τη δράση. Απεναντίας, πιστεύουμε πως εξακολουθεί να ισχύει η παλιά υπόθεση ενός δικτύου συντρόφων που, χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους, κάνουν διάλογο μέσω των πράξεων, όπως προτείνει το πρώτο κείμενο που εγκαινίασε τον άτυπο σχεδιασμό: τεχνική/θεωρητική/πρακτική ανάπτυξη μέσω της εξέλιξης των πράξεων. «Το να συνδυάζεις οργάνωση και θεωρητική/πρακτική συζήτηση με την ανωνυμία ομάδων/ατόμων είναι δυνατόν διαμέσου ενός διαλόγου που διαχέεται μέσω πράξεων, που εκτός από το να εισφέρουν τον ιδιαίτερο καταστροφικό τους λόγο μεταδίδουν και άλλα μηνύματα (επισημαίνοντας μεθόδους και μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, στόχος είναι η επικοινωνία), ανεξαρτήτως των υλικών ζημιών».

– Ο αυθορμητισμός δεν είναι συνώνυμο του άτυπου χαρακτήρα, ούτε βέβαια άτυπος χαρακτήρας πάει να πει αποδιοργάνωση και επιπολαιότητα. Οι πράξεις προκύπτουν αυθόρμητα σχεδιασμένες απ’ την ιδέα ενός ή περισσότερων επαναστατημένων μυαλών, εμπεδώνονται μέσω της κριτικής και της ανάλυσης για να επιλυθούν ζητήματα τακτικής και υλικοτεχνικά προβλήματα, και ύστερα ανθίζουν σαν δηλητηριώδη λουλούδια στους αγρούς της ναρκωμένης κοινωνίας.

– Άτυπος χαρακτήρας δεν σημαίνει συνάντηση με «άλλες πολιτικές ομάδες συγγένειας» για συντονισμό των αγώνων, αλλά αποτελεί το αντίδοτο στην πολιτική ανάθεση. Είναι η μέθοδος που παράγει ποιοτικά καλύτερους δεσμούς μεταξύ ατόμων, αποφεύγοντας την εξύφανση «πολιτικών» σχέσεων για χάρη μιας ποσοτικής αύξησης. Ο άτυπος χαρακτήρας είναι ανοιχτός, αλλά όχι εγκάρσιος.

– Είμαστε προσκείμενοι στο Διεθνές Επαναστατικό Μέτωπο με κριτική και συνέχεια. Με κριτική γιατί δεν είμαστε και δεν θέλουμε να γίνουμε μια «ένοπλη οργάνωση», ούτε αισθανόμαστε την ανάγκη να το αντιπαραβάλλουμε απέναντι στον αφοπλισμό και στις ρεφορμιστικές κριτικές των πολλών. Απεναντίας, είμαστε περήφανοι που είμαστε κομμάτι αυτού του χαοτικού μετώπου συντρόφων σε πόλεμο με την κοινωνία, πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό, με όπλα στα χέρια. Γυρίζοντας πάντα στο κείμενο από το οποίο γεννήθηκε η Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία: «Εξάλλου, όποιος μετέχει στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία είναι πλήρως ταγμένος μόνο τη συγκεκριμένη στιγμή της ενέργειας και της προετοιμασίας της· δεν επιφορτίζει όλη τη ζωή και τον σχεδιασμό των συντρόφων, πράγμα που επιτρέπει να καταχωνιαστεί οριστικά στη σοφίτα κάθε ειδίκευση ένοπλης πάλης».

– Είμαστε ατομικιστές και όχι κολεκτιβιστές. Η δράση μας αφορμάται από μιαν ατομική ώθηση. Δημιουργούμε ελεύθερους, μη σταθερούς συνδέσμους ατόμων ώστε να παράγουμε πιο κοφτερή πράξη. Οι συλλογικές αξιώσεις αγώνα οδηγούν στην ανάθεση, μικρόβιο της πολιτικής, και στον ρεφορμισμό. Οι σταθερές οργανώσεις σύνθεσης κρυσταλλώνουν τον περιέκτη αντί να ισχυροποιούν τα περιεχόμενα: παρέχουν ένα εφαλτήριο στους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς, μιαν εναλλακτική και το προπέτασμα του αριθμού (αν και ελαχιστότατος) στους νωθρούς.

Δεν υποτιμούμε τη θεμελιώδη σημασία της διαλεκτικής ανάμεσα σε συντρόφους που βρίσκονται μέσα και έξω από τα κάτεργα, γι’ αυτό κι είμαστε ευγνώμονες για τα ερεθίσματα που πρόσφεραν στο μυαλό και στις πρακτικές μας τα γραπτά συντρόφων στη φυλακή (Νίκου Ρωμανού, Αλφρέντο Κόσπιτο, Νικόλα Γκάι, των έγκλειστων συντρόφων της ΣΠΦ, …) και τ’ ανακοινωνηθέντα συντρόφων που πρόσκεινται στη FAI (ΣΠΦ πυρήνας αντάρτικου πόλης [Ελλάδα], Ομάδα Καπιμπάρα [Χιλή], Πυροτεχνικό κομιτάτο για ένα εξαιρετικό έτος [Ιταλία], …), τα οποία, αν και διαφορετικά και συχνά αντιφατικά, μας βοήθησαν να διαλύσουμε αμφιβολίες και μας ώθησαν να πραγματώσουμε τη δράση μας.

Το μεγάλο στοίχημα των καιρών είναι συγχρόνως τρελό και αναγκαίο.

Τρελό που διάσπαρτες χούφτες ονειροπόλων επιχειρούν να πολεμήσουν την κυριαρχία, αναγκαίο που το κάνουν.

Πυρήνας Danaus plexippus
ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου 2016
Μέχρι την επόμενη φορά

________________________________________________________

Το πρωτότυπο κείμενο στα ιταλικά.

* ‘Πορτοκαλί Παράγοντας’ είναι η κωδική ονομασία φυτοκτόνων και αποφυλλωτικών χημικών που χρησιμοποιήθηκαν απ’ τον στρατό των ΗΠΑ για αποψίλωση άγριων δασών του Βιετνάμ. Οι διοξίνες αυτές μόλυναν τεράστιες εκτάσεις, έχοντας επίσης τοξικότατη επίδραση στην υγεία του πληθυσμού.

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από την αναρχική αιχμάλωτη της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Όλγα Οικονομίδου, μέσα από τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Πηγή: Contra Info

Πυρήνας διάχυσης της εξεγερτικής βίας/FAI-IRF: Τριπλός εμπρησμός στο κέντρο της Αθήνας

Τις τελευταίες μέρες του Μαΐου, στο κέντρο της Αθήνας, πυρπολήσαμε 2 ATM της Alpha Bank, καθώς και έναν εκσκαφέα που χρησιμοποιούνταν για την επέκταση της γραμμής του metro στην περιοχή των Εξαρχείων.

Αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια του κράτους να αναβαθμίσει τον μηχανισμό ελέγχου και πειθάρχησης, με σκοπό να εδραιώσει μια καταναλωτική και ειρηνική κανονικότητα παντού και να επιτεθεί στους χώρους διάχυσης των αναρχικών θεωρήσεων και πρακτικών, γι’ αυτό και επιλέγουμε την επίθεση με όλα τα μέσα σε κάθε μορφή εξουσίας.

Πραγματοποιήσαμε αυτή τη δράση επιπλέον στη μνήμη του συντρόφου μας Mauricio Morales, που σκοτώθηκε στις 22/5/2009, και σε αλληλεγγύη με τα έγκλειστα συντρόφια μας.

ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΣΟΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ ΖΟΥΝ
ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΑΝΤΑΡΤΙΚΑ ΣΙΝΙΑΛΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΣΠΦ
ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΣΦΑΙΡΕΣ

FIGHT NATIONS, SQUAT THE WORLD

Πυρήνας διάχυσης της εξεγερτικής βίας/FAI-IRF

Πηγή: Contra Info

Πυρήνας Αντεπιτήρησης-FAI/IRF: Ανάληψη ευθύνης για καταστροφή καμερών παρακολούθησης

Η κοινωνία του εγκλεισμού κρύβει όλο και λιγότερο την πραγματική της όψη ελέγχου και καταστολής. Οι δρόμοι γεμίζουν όλο και περισσότερο με μόνιμη και μαζική αστυνομική παρουσία, ρουφιάνους, ασφαλίτες, ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης.

Αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε στην πρωτοβουλία συντρόφων από το Βόλο, αλλά και άλλες περιοχές της Ελλάδας και του κόσμου και να επιτεθούμε σε μηχανισμούς τεχνολογικού ελέγχου. Μέσα στο Μάιο καταστρέψαμε κάμερες παρακολούθησης στο κέντρο της Αθήνας και στα Εξάρχεια. Και όσες από τις κάμερες επισκευάσαν, πήγαμε και τις σπάσαμε ξανά.

Όλες οι κάμερες που εντοπίσαμε και καταστρέψαμε είχαν τοποθετηθεί έτσι ώστε να παρακολουθούν το δρόμο και όχι τις ιδιοκτησίες που υποτίθεται ότι “προστατεύαν”. Όσοι θέλουν να έχουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας τοποθετώντας κάμερες για να “προστατεύουν” τις γελοίες ιδιοκτησίες τους, καλύτερα να τις βάζουν παραμέσα και να μην παίρνουν μάτι το δρόμο.

Όσοι θαρρούν πως την βγάζουν καθαρή αντικαθιστώντας τις κατεστραμμένες κάμερες, κρύβοντας τες πίσω από τζαμαρίες ή τοποθετώντας τες σε ψηλά και δυσπρόσιτα σημεία, είναι γελασμένοι. Τους προειδοποιούμε ότι αν επιμένουν να μας καταγράφουν και να μας επιτηρούν θα έχουν τις ανάλογες συνέπειες. Ήδη επιτεθήκαμε σε διάφορα ακίνητα ρουφιάνων (δημόσια και ιδιωτικά) και θα συνεχίσουμε να ξεπαστρέφουμε κάμερες, ρουφιάνους και κάθε μέσο ελέγχου και επιτήρησης.

Για όσους δεν πήραν το μήνυμα: δε θέλουμε κάμερες εστιασμένες στους δρόμους, την πρώτη φορά φάγατε πέτρες, την επόμενη φορά δε θα είμαστε τόσο ευγενικοί.

Να πολλαπλασιάσουμε τις δράσεις ενάντια σε κάθε τι που ελέγχει τις ζωές μας!

Πυρήνας Αντεπιτήρησης-FAI/IRF

Πηγή: Contra Info