Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ιωαννίνων)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού δεν μπορεί να σημαίνει παρα μόνο ένα πράγμα: την όξυνση της ταξικής επίθεσης απο πλευράς κράτους και αφεντικών σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό πεδίο. Την απαξιωση των μισθών και συντάξεων, την χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου, την υπερφορολόγηση και την υποβάθμιση των απο καιρό τώρα στοιχειωδών κοινωνικών παροχών, την εντατικοποίηση και επισφαλειοποίηση της δουλειάς, ακολούθησε ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό μούδιασμα, μια αδυναμία του εργατικού κινήματος να απαντήσει, να οργανωθεί και να βάλει ένα φρένο σε αυτή την επέλαση. Το κλίμα ηττοπάθειας που επικρατεί, παρουσίαζει τους μαζικούς αγώνες και αντιστάσεις ως ανώφελους και καταδικασμένους. Εκμεταλλευόμενοι την ρευστή αυτή κατάσταση, οι θιασώτες της εξουσίας – όποιας απόχρωσης και προσανατολισμού- προσπαθούν να ταΐσουν ελπίδες τους καταπιεσμένους με την μεγαλύτερη αυταπάτη των δημικρατικών θεσμών: Την συμμετοχή στα κοινά μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Το εκλογικό πανηγύρι αποτελούσε πάντα ιδανική μέθοδο αποπροσανατολισμού, εκτόνωσης και αφομοίωσης. Αποπροσανατολισμού, γιατί μετατοπίζει την λύση των καθημερινών προβλημάτων στις πλάτες επίδοξων σωτήρων, εκτόνωσης κάθε φορά που ξεδιπλώνεται η δυναμική του κινήματος και πολλοί προσπαθούν να την μερήσουν στην κάλπη και αφομοίωσης, μέσω της ψευδαίσθησης οτι όλοι μπορούν να μοιραστούν την πίτα της
εξουσίας.

Εκλογές
Ιδιαίτερα σε επίπεδο ανάδειξης περιφερειακών και δημοτικών συμβουλίων, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι γνωστοί και οι γείτονες προσπαθούν να γίνουν διαχειριστές των τοπικών πολιτικών επιλογών της κεντρικής εξουσίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως παρά τις περικοπές στους προϋπολογισμούς και τις εξαγγελίες για νοικοκυρέματα, το ρουσφέτι και σε αυτές τις εκλογές θα πάει γόνατο. Για μια κωλοσύμβαση 5μηνούς διάρκειας, ή καμιά πρόσληψη σε μαγαζί υποστηρικτή κάποιου δημάρχου, θα πουληθούν αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Ταυτόχρονα το παιχνίδι των συσχετισμών δυνάμεων όσων διεκδικούν την κυβέρνηση, πατάει πάνω στις ευρωεκλογές διαμορφώνοντας ένα εικονικό διακύβευμα ( μιας και την ευρωβουλή ο περισσότερος κόσμος την έχει γραμμένη) και αποσκοπεί στην ουσία στην νομιμοποίηση του προγράμματος μιας φιλελέυθερης ή σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης της εξουσίας. Ένα ιδανικό άλλωθι δηλαδή για τους καπιταλιστές να συνεχίσουν να ισωπεδώνουν την ζωή μας και για τους φασίστες να το παίξουν δημοκράτες. Η εκλογική διαδικασία υποτίθεται πως είναι το μέσο που εκφράζεται η λαϊκή θέληση. Δεν υπάρχει όμως πιο ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά, απο τα κύτταρα που δημιουργεί η κοινωνία για να αντισταθεί στους δυνάστες της. Αν τα συνδικάτα δεν ήταν δεξαμενές ψηφοφόρων, αν συνελεύσεις ζωντανεύαν τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια τότε ίσως οι εκλογές να μην είχαν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Κι όποιος περιμένει κόμματα, φορείς εξουσίας και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς να κάνουν κάτι τέτοιο, είνα βαθιά νυχτωμένος.

 

ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΑΠΟΧΗ – ΑΚΥΡΟ – ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.

 

ΤΡΙΤΗ 13 ΜΑΗ, 18:00 ΝΟΜΑΡΧΙΑ

 

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 

ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
eseioanninon.squat.gr

Φαρμακονήσι: Δεν είναι η εξαίρεση… Είναι ο κανόνας! (Κατάληψη Ματσάγγου)

“Όταν προσπάθησε η γυναίκα μου να πιαστεί από τη βάρκα του λιμενικού, οι άνδρες του λιμενικού την κλωτσούσαν. Δεν με άφησαν να πέσω στη θάλασσα να σώσω τη γυναίκα και το παιδί μου”

“Οι άνδρες του λιμενικού μας έβριζαν και μας απειλούσαν με τα όπλα. Έβλεπαν να πνίγονται γυναίκες και παιδιά και δεν έκαναν τίποτα”

Το πρωί της Δευτέρας 21 Ιανουαρίου 2014, σκάφος που μετέφερε τουλάχιστον 28 μετανάστες βυθίστηκε ενώ έπλεε στα ανοιχτά του Φαρμακονησίου. Ο πνιγμός 12 μεταναστών, μεταξύ των οποίων 9 παιδιά, ήρθε να προστεθεί στο τεράστιο κατάλογο θανάτων που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια στα νερά του Αιγαίου και στα ελληνικά σύνορα. Μόνο που αυτή τη φορά θα συνοδευόταν από τις σαφείς μαρτυρίες των επιζώντων μεταναστών για τις συνθήκες των γεγονότων.
Η μετανάστευση από το πως δημιουργείται ως ανάγκη έως την τελική της κατάληξη μυρίζει αίμα και λεφτά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μία αλυσίδα διαφορετικών συνθηκών και καταστάσεων που το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η εκμετάλλευση, ο έλεγχος και ο θάνατος. Η ανάγκη για μετανάστευση ξεκινάει από την επίθεση που δέχονται ολόκληρες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και των Βαλκανίων από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες. Μία επίθεση άλλοτε οικονομική και άλλοτε στρατιωτική. Σκοπός τους ο έλεγχος αυτών των περιοχών και πολλές φορές η αφαίμαξη του φυσικού πλούτου τους με αποτέλεσμα να  δημιουργείται μία ασφυκτική καθημερινότητα λόγω της ανεργίας, της φτώχειας και των πολιτικών διώξεων από τα εκάστοτε χειραγωγούμενα από τη Δύση καθεστώτα για τους κατοίκους των περιοχών που δέχονται την επίθεση. Έτσι χιλιάδες κόσμου αναγκάζεται ή επιλέγει να μεταναστεύσει προς την Ευρώπη. Εκεί ξεκινάει ένας Γολγοθάς… Σε αυτή τους την προσπάθεια έρχονται σε επαφή με δουλεμπόρους οι οποίοι με αντάλλαγμα υπέρογκα ποσά τους υπόσχονται ότι θα φτάσουν με ασφάλεια στη γη της επαγγελίας, την Ευρώπη. Κάθε άλλο παρά ασφαλές είναι όμως το ταξίδι τους. Διανύουν με τα πόδια ή με αμφιβόλου ποιότητας μέσα τεράστιες αποστάσεις με απόρροια κάποιοι να πεθαίνουν από τις κακουχίες ή από τους στρατούς στα διάφορα σύνορα. Εάν τα καταφέρουν και αφού εργαστούν αμισθί σε χώρες-σταθμούς (Τουρκία) για να ξεπληρώσουν τα δουλεμπορικά κυκλώματα , πρέπει να διασχίσουν το Αιγαίο, αφού πλέον είναι η μόνη λύση ,  καθώς  ο φράχτης του Έβρου, ο ελληνικός στρατός και τα ναρκοπέδια έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η είσοδος στη Μεσόγειο δεν είναι ταξιδάκι αναψυχής. Μεταφέρονται με σαπιοκάραβα, στοιβαγμένοι και αφημένοι στη τύχη τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, η μεταναστευτική πολιτική του κράτους έχει στόχο να τους εξαφανίσει πριν πατήσουν στη στεριά. Το λιμενικό είναι το σώμα που θα αναλάβει αυτό το έργο. Οι στυγνές δολοφονίες στο Φαρμακονήσι δεν ήταν ένα μεμονωμένο συμβάν αλλά ακόμα μία δολοφονική επιχείρηση του λιμενικού εναντίων προσφύγων.
Η εκμεταλλευτική και απάνθρωπη μεταχείριση τους ωστόσο, δεν σταματά στα σύνορα. Ακόμα κι αν σταθούν τυχεροί και φτάσουν στην Ελλάδα, τους περιμένει ένας άλλος θάνατος, πιο αργός και πιο “ανήθικος”,αυτός της φυλάκισης σε κέντρα κράτησης (βλ. Στρατόπεδα συγκέντρωσης επί ναζιστικής Γερμανίας), σε αστυνομικά τμήματα και φυλακές. Τους περιμένουν φασιστικές επιθέσεις, ο “Ξένιος” Δίας, τα πογκρόμ. Τους περιμένει η ρατσιστική συνείδηση του Νεοέλληνα που βλέπει μόνο ειδήσεις των 8 και όχι ότι η μεταναστευτική πολιτική είναι εικόνα από το παρελθόν  και ίσως προάγγελος του δικού του μέλλοντος. Αγνοεί ότι οι πρόσφυγες που φτάνουν στη χώρα του έχουν σκοπό να διαφύγουν σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης και όχι να μείνουν στη ψωροκώσταινα του. Φοβάται για την ασφάλεια της Ελλάδας αλλά ξεχνάει ότι η Ελλάδα συνυπέγραψε ευρωπαϊκές συνθήκες (Δουβλίνο) που απαιτούν τον εγκλωβισμό των μεταναστών  μέσα σε αυτή, αποκομίζοντας μάλιστα μεγάλα οικονομικά οφέλη.
Σκοπός της κυριαρχίας είναι το οικονομικό κέρδος. Για να εξασφαλίσει την επιτυχία της γεννά τεχνολογίες ελέγχου και πειθάρχησης. Αναπαράγει ρατσιστικούς Λόγους προβάλλοντας τους μετανάστες ως πανούκλα που θα μολύνει την “υγιή κανονικότητα” της ελληνικής κοινωνίας, ως μίασμα, ως το σκουπίδι που πρέπει να περιθωριοποιηθεί. Άλλωστε καλλιεργεί τις συνθήκες που συνηγορούν σε αυτή την εικόνα αφού τους εμποδίζει να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο. Δημιουργεί διαχωριστικά κανονιστικά δίπολα όπως ντόπιος-ξένος, Έλληνας-μετανάστης.
Στόχος μας είναι να σπάσουμε αυτούς τους διαχωρισμούς και να πολεμήσουμε ενάντια στην αλυσίδα εκμετάλλευσης και του θανάτου. Να επιτεθούμε σε κάθε δομή-θεσμό τη διαιωνίζει!

ΣΚΕΨΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ-ΔΡΑΣΕ ΤΟΠΙΚΑ!

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΑΤΣΑΓΓΟΥ

Πηγή:

Athens Indymedia

Ψηφίζω σημαίνει παραδίνομαι (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) Ιωαννίνων)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ιωαννίνων

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού δεν μπορεί να σημαίνει παρα μόνο ενα

πραγμα: την όξυνση της ταξικής επίθεσης απο πλευράς κράτους και αφεντικών σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό πεδίο. Την απαξιωση των μισθών και συντάξεων, την χειροετέρευση του βιοτικού επιπέδου, την υπερφορολόγηση και την υποβάθμιση των απο καιρό τώρα στειχειωδών κοινωνικών παροχών, την εντατικοποίηση και επισφαλειοποίηση της δουλειάς, ακολούθησε ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό μούδιασμα, μια αδυναμία του εργατικού κινήματος να απαντήσει, να οργανωθεί και να βάλει ένα φρένο σε αυτή την επέλαση.
Το κλίμα ηττοπάθειας που επικρατεί, παρουσίαζει τους μαζικούς αγώνες και αντιστάσεις ως ανώφελους και καταδικασμένους. Εκμεταλλευόμενοι την ρευστή αυτή κατάσταση, οι θιασώτες της εξουσίας -όποιας απόχρωσης και προσανατολισμού-προσπαθούν να ταΐσουν ελπίδες τους καταπιεσμένους με την μεγαλύτερη αυταπάτη των δημικρατικών θεσμών: Την συμμετοχή στα κοινά μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Το εκλογικό πανηγύρι αποτελούσε πάντα ιδανική μέθοδο αποπροσανατολισμού, εκτόνωσης και αφομοίωσης. Αποπροσανατολισμού, γιατί μετατοπίζει την λύση των καθημερινών προβλημάτων στις πλάτες επίδοξων σωτήρων, εκτόνωσης κάθε φορά που ξεδιπλώνεται η δυναμική του κινήματος και πολλοί προσπαθούν να την μερήσουν στην κάλπη και αφομοίωσης, μέσω της ψευδαίσθησης οτι όλοι μπορούν να μοιραστούν την πίτα της εξουσίας.
Ιδιαίτερα σε επίπεδο ανάδειξης περιφερειακών και δημοτικών συμβουλίων, τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι γνωστοί και οι γείτονες προσπαθούν να γίνουν διαχειριστές των τοπικών πολιτικών επιλογών της κεντρικής εξουσίας. Είναι γνωστό άλλωστε πως παρά τις περικοπές στους προϋπολογισμούς και τις εξαγγελίες για νοικοκυρέματα, το ρουσφέτι και σε αυτές τις εκλογές θα πάει γόνατο. Για μια κωλοσύμβαση 5μηνούς διάρκειας, ή καμιά πρόσληψη σε μαγαζί υποστηρικτή κάποιου δημάρχου, θα πουληθούν αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Ταυτόχρονα το παιχνίδι των συσχετισμών δυνάμεων όσων διεκδικούν την κυβέρνηση, πατάει πάνω στις ευρωεκλογές διαμορφώνοντας ένα εικονικό
διακύβευμα( μιας και την ευρωβουλή ο περισσότερος κόσμος την έχει γραμμένη) και αποσκοπεί
στην ουσία στην νομιμοποίηση του προγράμματος μιας φιλελέυθερης ή σοσιαλδημοκρατικής
διαχείρισης της εξουσίας. Ένα ιδανικό άλλωθι δηλαδή για τους καπιταλιστές να συνεχίσουν να
ισωπεδώνουν την ζωή μας και για τους φασίστες να το παίξουν δημοκράτες.
Η εκλογική διαδικασία υποτίθεται πως είναι το μέσο που εκφράζεται η λαϊκή θέληση. Δεν
υπάρχει όμως πιο ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά, απο τα κύτταρα που δημιουργεί η κοινωνία
για να αντισταθεί στους δυνάστες της. Αν τα συνδικάτα δεν ήταν δεξαμενές ψηφοφόρων, αν
συνελεύσεις ζωντανεύαν τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια
τότε ίσως οι εκλογές να μην είχαν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Κι όποιος περιμένει κόμματα,
φορείς εξουσίας και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς να κάνουν κάτι τέτοιο, είνα βαθιά
νυχτωμένος.
ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
ΑΠΟΧΗ -ΑΚΥΡΟ – ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ.
ΤΡΙΤΗ 13 ΜΑΗ, 18:00 ΝΟΜΑΡΧΙΑ
ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΕΣΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
eseioanninon.squat.gr

Ως τώρα είμαστε το τίποτα, τώρα θα γίνουμε τα πάντα (Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW) Ελληνικό Τμήμα)

Βιομηχανικοί Εργάτες Του Κόσμου-01

… εργάτες κόκκινοι, λευκοί, κίτρινοι, μαύροι, ελάτε,

ψηλά σηκώστε τα κεφάλια, πετάξτε κάτω τα  εργαλεία σας,

Στο διάβολο τα αφεντικά.

Στο διάβολο η σειρήνα του εργοστασίου

Αυτή είναι ημέρα των εργαζομένων, η δική μας μέρα. Εμπρός

Το τραγούδι του οχτάωρου

Έχουν περάσει 128 χρόνια από την πρωτομαγιά στο Σικάγο και 109 χρόνια από την ίδρυση των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, απότοκου των γεγονότων αυτών κι η ιστορία επιστρέφει πάλι πίσω από εκεί που άρχισε: Στις ελαστικές συνθήκες εργασίας, στους επισφαλώς εργαζόμενους, στην απλήρωτη και μαύρη εργασία. Το κεκτημένο του οκταώρου καταργήθηκε στην πράξη με την συναίνεση της κρατικοδίαιτης ηγεσίας του θεσμοθετημένου και άκρως ευεργετημένου από το καθεστώς, «συνδικαλιστικού» κινήματος. Των “συνδικαλιστών” που, αφού ευνούχισαν τους αγώνες και τους μετέτρεψαν από ταξικούς σε κλαδικούς, αφού μετέτρεψαν την απεργία από όπλο ενάντια στον καπιταλισμό σε χαλαρή πανήγυρη, τώρα επιστρέφουν για να κλάψουν πάνω στο κουφάρι του πτώματος που εκείνοι δημιούργησαν.

Το ταξικό και εργατικό ζήτημα, όμως, είναι και παραμένει διαχρονικό:

“…Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτε κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εφόσον η πείνα και η ανάγκη μαστίζουν εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που απαρτίζουν την εργοδοτική τάξη έχουν όλα τα αγαθά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις πρέπει να λάβει χώρα μια πάλη, έως ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, καταλάβουν τη γη και τα εργαλεία παραγωγής και καταργήσουν το σύστημα των μισθών…

…Θεωρούμε ότι η συγκέντρωση της διαχείρισης των βιομηχανιών σε ολοένα και λιγότερα χέρια αφαιρεί τη δυνατότητα των συνδικάτων να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη δύναμη της τάξης των εργοδοτών. Τα σημερινά συνδικάτα υποθάλπουν μια κατάσταση στην οποία μια ομάδα εργατών έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη ομάδα στον ίδιο τομέα, ώστε εργάτης να κατατροπώνει εργάτη στη μάχη για το μισθό. Επιπλέον, τα σημερινά συνδικάτα βοηθούν την εργοδοτική τάξη να δώσει στους εργάτες την ψευδαίσθηση ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργοδότες τους…

…Οι συνθήκες αυτές μπορούν να αλλάξουν και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης να στηριχτούν μόνο από μια οργάνωση που έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε τα μέλη της σε μια βιομηχανία, ή σε κάθε βιομηχανία αν είναι δυνατόν, να σταματούν τη δουλειά όταν συμβαίνει μια απεργία ή μια στάση εργασίας σε οποιοδήποτε τμήμα τους, κάνοντας έτσι πραγματικότητα την αλληλεγγύη των εργατών και το σύνθημα “η αδικία σε έναν είναι αδικία για όλους”. Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “τίμιος μισθός για τίμιο μεροκάματο”, πρέπει να γράψουμε στη σημαία μας το επαναστατικό σύνθημα “κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας!”…

…Είναι ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό. Η στρατιά της παραγωγής πρέπει να οργανωθεί όχι μόνο για την καθημερινή πάλη με τους καπιταλιστές, αλλά για να συνεχίσει την παραγωγή όταν θα έχει ανατραπεί ο καπιταλισμός. Όταν οργανωνόμαστε στις βιομηχανίες, σχηματίζουμε τη δομή της νέας κοινωνίας μέσα στο κέλυφος  της παλιάς…”

(Προοίμιο του καταστατικού των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου – IWW).

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των κατά τόπους σωματείων βάσης για έναν δυνατό ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό όλων των εργαζομένων και όχι των εργατοπατέρων.

Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW) Ελληνικό Τμήμα

Ανακοίνωση έναρξης απεργία πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων

Φυλακές - 22

Ξεκινάμε με μία διαπίστωση που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όλα κατακτιούνται με αγώνες. Αν στις φυλακές σήμερα μπορούμε να έχουμε βιβλία, τηλεόραση, ελεύθερη τηλεφωνική επικοινωνία, άδειες, αναστολές, αν δε μας χτυπάνε οι δεσμοφύλακες το οφείλουμε στις αιματηρές εξεγέρσεις και τις απεργίες πείνας παλιότερων κρατουμένων.

Σήμερα είναι η δικιά μας ώρα να παλέψουμε και να κερδίσουμε. Ήρθε η ώρα να μειωθούν οι εξωφρενικές ποινές που αφειδώς μοιράζονται, να δίνονται υποχρεωτικά οι άδειες και οι αναστολές στο τυπικό όριο, να μειωθεί η ισόβια σε 12 χρόνια υποχρεωτικής έκτισης και 4 χρόνια μεροκάματα, να δίνεται η αναστολήστα 2/5 έκτισης στις υπόλοιπες ποινές, να μειωθεί ο χρόνος προφυλάκισης στους 12 μήνες, να υπάρχει η δυνατότητα χρήσης internet, να μετατραπούν τα επισκεπτήρια σε ελεύθερα, να εξασφαλιστεί η ερωτική συνεύρεση.

Να μην ξαναχτιστούν φυλακές αισθητηριακής απομόνωσης όπως αυτές σε Μαλανδρίνο, Τρίκαλα, Γρεβενά, Δομοκό, Χανιά, Νιγρίτα, Δράμα, όπου οι κρατούμενοι δεν έχουν καμία επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον και βλέπουν ακόμα και τον ουρανό μέσω μεταλλικού πλέγματος. Οι ήδη υπάρχουσες πρέπει να μετασχηματιστούν αρχιτεκτονικά και να πάψουν να δίνουν βάση μόνο στην αποτροπή εξεγέρσεων κι αποδράσεων βάζοντας σε τρίτο πλάνο τις συνθήκες διαβίωσης.

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών πρέπει να κλείσουν. Όλα αυτά είναι ζητήματα που οι κρατούμενοι στο σύνολο μας πρέπει να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε. Με αφορμή τον αγώνα που ξεκινάμε τα αναδεικνύουμε και ζητάμε από τους κρατούμενους σε όλες τις φυλακές να τα λάβουν υπόψην για τις νέες μάχες που έρχονται.

Η φυλακή και η καταστολή γενικότερα αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος. Στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρισης που επικρατεί σήμερα η καταστολή κεντρικοποιείται όλο και περισσότερο ως επιλογή του κράτους εκφραζόμενη συμπυκνωμένα στο δόγμα Νόμος και Τάξη. Η εγκατάλειψη του προηγούμενου μοντέλου, του κεϋνσιανού κράτους κοινωνικής πρόνοιας οδήγησε στη φτωχοποίηση περισσότερων ανθρώπων τόσο στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων όσο και στην καπιταλιστική περιφέρεια. Από τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν μπόρει να απορρόφηθεί στην παραγωγική και καταναλωτική διαδικασία, η διαχείριση τους μπορεί να γίνει μόνο κατασταλτικά.

Η αποτελεσματική κατασταλτική διαχείριση επέβαλε τη δημιουργία ειδικών καθεστώτων εξαίρεσης οριοθετώντας παράνομες πράξεις σ’ ένα ειδικό νοηματικό πλαίσιο. Πράξεις που δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα με τη συγκεκριμένη ποινική βαρύτητά τους, αλλά ανάλογα με την επικινδυνότητα τους για την εύρυθμη καθεστωτική λειτουργία..

Σε αυτό το καθεστώς εξαίρεσης εντάσσεται η αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού (με την εφαρμογή του «τρομονόμου» για τους κατηγορούμενους για ένοπλη πάλη και του «κουκουλονόμου» για όσους συλλαμβάνονται μετά από συγκρούσεις σε πορείες), του λεγόμενου «οργανωμένου εγκλήματος» ή καλύτερα της «μαύρης» καπιταλιστικής λειτουργίας, των μεταναστών οι οποίοι πλέον κρατούνται χωρίς τη διάπραξη κάποιου αδικήματος, αλλά απλώς λόγω της υπαρξής τους. Των χούλιγκαν που διώκονται με ειδικούς αθλητικούς νόμους, των γυναικών που στιγματίστηκαν ως μάστιγα για την κοινωνία κι ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί. Ό,τι εν δυνάμει μπορεί να προκαλέσει κλυδωνισμούς στην αποτελεσματική συστημική λειτουργία αντιμετωπίζεται με κάποια ειδική ρύθμιση.

Στην ελληνική πραγματικότητα η διαδικασία αυτή ξεκίνησε νομικά στις αρχές του 2000 κι έκτοτε εξελίσσεται συνεχώς. Το 2001 το ελληνικό κράτος συμπορευόμενο με τον από τότε ονομαζόμανο «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία», που σε παγκόσμιο επίπεδο αναβάθμισε και το πόλεμο ενάντια στον εσωτερικό εχθρό ψήφισε το άρθρο 187 περί εγκληματικής οργάνωσης. Το 2004 ψήφισε το άρθρο 187Α περι τρομοκρατικής οργάνωσης.

Την ίδια χρονική περίοδο λειτούργησαν οι πρώτες φυλακές υψίστης ασφαλέιας στο Μαλανδρίνο, όπου μεταφέρθηκαν οι πιο απείθαρχοι κρατούμενοι, οι οποίοι βίωναν μια ειδική σωφρονιστική μεταχείριση με αισθητηριακή απομόνωση, κράτηση σε ολιγομελείς πτέρυγες και δυσκολίες στις άδειες και στις αναστολές.

Το 2002 οι κρατούμενοι της υπόθεσης 17Ν φυλακίστηκαν στα υπόγεια κελιά των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού επίσης σε συνθήκες απομόνωσης, φυσικής κι αισθητηριακής. Η λειτουργία των φυλακών Μαλανδρίνου και των υπόγειων κελιών στον Κορυδαλλό για ποινικούς και πολιτικούς κρατούμενους αντίστοιχα αποτέλεσε την πρώτη εφαρμογή ειδικών συνθηκών κράτησης στον ελλαδικό χώρο μεταπολιτευτικά.

Με τα άρθρα 187 και 187Α διευρύνονται τα πλαίσια ώστε να χωρέσουν περισσότερες πράξεις κι ανεβαίνει ο πήχης της τιμωρίας. Η λειτουργία αυτών των νομθεσιών ορίζει ειδικούς δικαστές και εισαγγελείς, ειδικές αίθουσες δικαστηρίων, απουσία ενόρκων, μεγαλύτερες ποινές για κάθε αδίκημα και τελευταία τη δίωξη πρόθεσης τέλεσης παρόμοιου αδικήματος. Πρόκειται για ξεκάθαρα εκδικητική νομοθεσία που στοχεύει στην εξόντωση των κρατουμένων.

Μια ξεχωριστή περίπτωση εδώ είναι ο πολυτραυματίας αντάρτης Σάββας Ξηρός ο οποίος επί 13 χρόνια αντιμετωπίζει έναν αργό θάνατο μέσα στη φυλακή.

Η τελευταία χρονικά εφαρμογή του καθεστώτος εξαίρεσης είναι η λειτουργία των φυλακών τύπου Γ. Μέσα από την επιβάρυνση του νομικού πλαισίου που τις ορίζει επιμηκύνεται υπέρμετρα η έκτιση της ποινής όσων κρατούνται εκεί. Και αυτό εκτός της φυσικής κι αισθητηριακής απομόνωσης που συνεπάγεται ο εγκλεισμός σε φυλακές τύπου Γ.

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καθεστώτος εξαίρεσης είναι η αρχικά πιλοτική εφαρμογή του κι η μετέπειτα συνεχόμενη διεύρυνσή του. Παράδειγμα η εφαρμογή του άρθρου 187 που αρχικά αφορούσε κάποιες δεκάδες κρατουμένων και πλέον μ’ αυτό κατηγορείται περίπου το 30% του συνολικού αριθμού των εγκλειστων.

Η εφαρμογή των φυλακών τύπου Γ είναι ένα άλλο παράδειγμα, όπου εκτός από όσους ορίζονται αρχικά ως κρατούμενοι τύπο Γ (κατηγορούμενοι με τα άρθρα 187 και 187Α) οποιοσδήποτε απείθαρχος φυλακισμένος μπορεί να οριστεί επικίνδυνος και να μεταχθεί εκεί.

Εκτός από το νόμικο το καθεστώς εξαίρεσης αποκρυσταλλώνεται και στο ερευνητικό- αποδεικτικό πεδίο. Η εμφάνιση της ανάλυσης του DNA δημιούργησε μια νέου τύπου αστυνομική- δικαστική προσέγγιση, η οποία παρουσιάζει τα πορίσματά της ως αναμφισβήτητες αλήθειες.

Εκ φύσεως το γενετικό υλικό αποτελεί ένα εξαιρετικά επισφαλές στοιχείο ως προς τα συμπεράσματα που μπορεί να εξάγει κάποιος αναλύοντάς το. Η ευκολία μεταφοράς του από άνθρωπο σε άνθρωπο ή σε αντικείμενα κι η ανάμιξή του αφήνει τόσες πιθανότητες ανοιχτές όσα και τα συμπεράσματα που θέλει να εξάγει κάποιος χρησιμοποιώντας το ως αποδεικτικό μέσο.

Αν κι αυτά είναι απολύτως γνωστά τόσο στους επιστήμονες που ασχολούνται με το ζήτημα όσο και στους κατασταλτικούς μηχανισμούς που το χρησιμοποιούν, η συλλογή, η επεξεργασία κι η καταγραφή του γενετικού υλικού αποτελεί το νέο νομικά κατασταλτικό υπερόπλο ακριβώς λόγω της ασάφειας που εμπεριέχει.

Η ανεπάρκεια της χρησιμοποιούμενης μεθόδου εμφαίνεται από την ηχηρή απουσία των βιολόγων αστυνομικών στα δικαστήρια προκειμένου να στηρίξουν τις αναλύσεις τους σε αντίθεση με αστυνομικούς που διενήργησαν τη σύλληψη, την ανάκριση, πυροτεχνουργούς κι άλλες ειδικότητες.

Η σημασία που αποδίδει η κατασταλτική πρακτική στην ανάλυση του DNA καταδεικνύεται από τη συνεχώς αυξανόμενη χρήση του στις δικαστικές αίθουσες. Άνθρωποι έχουν κατηγορηθέι για διάφορα αδικήματα με μοναδική ένδειξη ένα μίγμα γενετικών τύπων κοντά στον ύπο διερεύνυση χώρο. Παρόλο που η διεθνής επιστημονική μέθοδος ορίζει ως επισφαλή την ανάλυση μιγμάτων, έχουν υπάρξει αρκετές καταδίκες με μόνη ένδειξη την ανεύρεση μίγματος.

Εξ άλλου η επιμονή της αστυνομίας στη βίαια λήψη του DNA που όχι απλά επιτρέπεται αλλά επιβάλλεται μετατρέποντας την όλη διαδικασία σε βασανιστήριο είναι άλλη μια ένδειξη της σημασίας που έχει για το καθεστώς η δημιουργία βάσεων βιοδεδομένων.

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούμε πως είναι καίριο πολιτικά να μπει ένας φραγμός στον τρόπο αξιολόγησης του γενετικού υλικού.

Δε χωράει καμία αμφισβήτηση ότι το κράτος μεταχειρίζεται κάθε μέσο που του επιτρέπουν οι εκάστοτε κοινωνικοί συσχετισμοί για τη διατήρηση της ταξικής κυριαρχίας. Επομένως θα ήταν κουτό να περιμένουμε από όσους βλάπτονται από τον ανατρεπτικό αγώνα να μην πάρουν τα μέτρα τους. Αυτό που μπορούμε να απαιτήσουμε από τα αφεντικά και το κράτος τους μέσα απ’ το ανάλογο κόστος που θα τους επιφέρουμε είναι να οπισθοχωρήσουν καταργώντας :

  • το άρθρο 187
  • το άρθρο 187Α
  • την επιβαρυντική διάταξη για την πράξη που τελέστηκε με καλυμμένα χαρακτηριστικά («κουκουλονόμο»)
  • το νομικό πλαίσιο που ορίζει τη λειτουργία των φυλακών τύπου Γ.

Και οριοθετώντας την επεξεργασία και χρήση του γενετικού υλικού.Συγκεκριμένα απαιτούμε :

  • την κατάργηση της εισαγγελικής διάταξης που επιβάλλει τη βίαιη λήψη του DNA
  • την πρόσβαση κι ανάλυση του γενετικού δείγματος από πραγματογνώμονα βιολόγο της εμπιστοσύνης τους κατηγορουμένου, αν το επιθυμεί
  • την κατάργηση της ανάλυσης δειγμάτων που εμπεριέχεται μίγμα γενετικού υλικού άνω των δύο ατόμων

Επίσης απαιτούμε :

  • την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού προκειμένου να μπορεί να λάβει τη νοσηλεία που χρειάζεται.

Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στα λόγια οποιασδήποτε κυβέρνησης και δεν ξεχνάμε ότι όλα μέσα από αγώνες κατακτιούνται. Γι’ αυτό το λόγο ξεκινάμε απεργία πείνας από 2/3 απαιτώντας την ικανοποίηση των αιτημάτων μας.

Δίκτυο Αγωνιστών Κρατουμένων

* Από σήμερα ξεκινούν απεργία πείνας οι συμμετέχοντες στο Δ.Α.Κ σύντροφοι Αντώνης Σταμπούλος, Τάσος Θεοφίλου, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος και Γιώργος Καραγιαννίδης μαζί με τους συντρόφους Δημήτρη Κουφοντίνα, Νίκο Μαζιώτη και Κώστα Γουρνά. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες στο δίκτυο σύντροφοι θα ακολουθήσουν σε μεταγενέστερο χρόνο.

Την υγειά μας νά ‘χουμε… (Delirium Απόπειρες Παρέκκλισης)

Delirium Απόπειρες Παρέκκλισης

 Ο πρόσφατος διασυρμός των οροθετικών γυναικών μέσω των mediaκαι η προφυλάκισή τους αποτελεί – μέχρι στιγμής – το τελευταίο επεισόδειο στην γελοιότητα που ονομάζεται «υγεινομική βόμβα». Ακόμα και το τελευταίο blogτοπικών ειδήσεων ανακαλύπτει υγειονομικές βόμβες από σκουπίδια αφημένα πλάι στους κάδους. Πέρα, όμως, από την πιασάρικη χρήση του όρου από τους λειτουργούς του θεάματος είναι εμφανής μια κεντρική διαδικασία που, με επίκεντρο την υγεία (και την απειλή της), διαμορφώνει ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, το οποίο τείνει προς τη μονιμότητα. Και σ’αυτή τη διαδικασία συναρθρώνονται διάφορες δομές εξουσίας: από το επίσημο κράτος με τους μπάτσους και τις υγεινομικές υπηρεσίες του μέχρι τα media, τις φαρμακοεταιρίες, τις μκο και τη σαβούρα του πατριωτικού χώρου.

Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που η δημόσια υγεία «απειλούνταν» από τον ιό των πουλερικών και τη γρίπη των χοίρων, ενώ σχεδόν μια δεκαετία πίσω το ίδιο έργο παίχτηκε και με τον ιό sars. Ήταν τότε που σε πολλές χώρες κομμάτια του πληθυσμού έμπαιναν σε καραντίνα και αποκλείονταν από καθημερινές δραστηριότητες ενώ σε δημόσιους χώρους πραγματοποιούνταν υγεινομικοί έλεγχοι. Το ελληνικό κράτος συμμετείχε σ’ αυτή τη διαδικασία καλώντας μαζικά τον πληθυσμό να εμβολιαστεί και να πάρει τα μέτρα του, ενώ δεν ήταν σπάνια η εικόνα να κυκλοφορούν άτομα με χειρουργικές μάσκες σε μετρό και άλλους δημόσιους χώρους. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι αυτοί οι «ιοί – φονιάδες» προκάλεσαν απειροελάχιστους θανάτους σε σύγκριση με την απλή εποχιακή γρίπη. Παρόλα αυτά δημιουργήθηκε μια χρυσή παρακαταθήκη ως προς τη διαχείριση πληθυμού «όταν υπάρχει ανάγκη».

Την αμέσως επόμενη περίοδο η «απειλή» της δημόσιας υγείας αποτελεί βασικό ιδεολογικό εργαλείο της κρατικής αντιμεταναστευτετικής πολιτικής. Η πηγή του «κακού», ενώ αφορούσε μη ανθρώπινους παράγοντες, τώρα περιλαμβάνει συγκεκριμένα κομμάτια του πληθυσμού. Ξαφνικά οι πλατείες του κέντρου που αράζουν πολλοί μετανάστες, τα σπίτια και οι οικισμοί που μένουν αποτελούν υγεινομικές βόμβες, όπου χρειάζεται κρατική παρέμβαση και η οποία πραγματοποιείται με στρατιωτικούς όρους . Η απαγόρευση εξόδου των μεταναστών από τον καταυλισμό στο λιμάνι της Πάτρας και μετέπειτα ο εμπρησμός του καταυλισμού, οι συνεχείς επιθέσεις των μπάτσων στο χώρο που έμεναν μετανάστες στην Ηγουμενίτσα, τα καθημερινά πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας και η εκδίωξη τους από τα κτίρια που έχουν καταληφθεί για να εξασφαλίσουν τη στέγαση (παλιό εφετείο, Κολούμπια κλπ) συνθέτουν μια διαδικασία που από τη μια σπρώχνει τους μετανάστες στην εξαθλίωση και στη συνέχεια τους παρουσιάζει ως απειλή για τη δημόσια υγεία. Για να έρθει μετά το στοργικό κράτος να δώσει τη λύση, δηλαδή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – τα οποία παρουσιάζονται σαν πεντάστερα ξενοδοχεία.

Στο πλαίσιο της ίδιας αντιμεταναστευτικής εκστρατείας είχε χρησιμοποιηθεί το επιχείρημα της «υγεινομικής βόμβας» για τις μετανάστριες εκδιδόμενες στο κέντρο της Αθήνας αρκετούς μήνες νωρίτερα. Για να γενικευτεί, τώρα, σε όσες γυναίκες δούλευαν στο πεζοδρόμιο, εξορθολογιοποιώντας ταυτόχρονα τα οργανωμένα κυκλώματα της πορνείας.

Μέσα σ’ όλη αυτή τη συνθήκη, και ειδικά στα πρόσφατα γεγονότα, φάνηκε εύγλωτα ο ρόλος και η λειτουργία του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (κεελπνο). Το εν λόγω κέντρο, όντας από 1992 εποπτευόμενο και χρηματοδοτούμενο από το υπουργείο υγείας, έχει στην αρμοδιότητά του την πραγματοποίηση ερευνών και την πρόταση πολιτικών στρατηγικών που αφορούν τη «δημόσια υγεία». Γενικά, θα λέγαμε ότι από τη μια δρα ως ιδεολογικός μηχανισμός, ταγμένος στην προώθηση του υγειινισμού, αναγνωρίζοντας σε κάθε σημείο «κινδύνους» για την υγεία (με εκστρατείες πληροφόρησης του στυλ «πώς να πλένετε σωστά τα χέρια σας», «πώς να μην κολλήσετε ασθένειες από τα κουνούπια» κλπ). Κι από την άλλη, δρα ως συμπληρωματικό κομμάτι της αστυνομίας απέναντι στα υποκείμενα που παίνουν στο στόχαστρο της δημόσιας τάξης, με ένα τρόπο που φανερώνει ότι η κοινωνική πρόνοια είναι η ανεστραμμένη μορφή του κράτους ασφάλειας.

Και όπως ειπώθηκε, κύριο αντικείμενο της σύγχρονης βιοπολιτικής είναι οι μετανάστες και η διαχείρισή τους. Έτσι, λοιπόν, αρχές Απρίλη, οι πρώην υπουργοί υγείας και προ.πο θα ανακοινώσουν «ένα ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας της δημόσιας υγείας από τους λαθρομετανάστες»[1] το οποίο πατάει στους εξής 6 άξονες:

1) Θα ερευνηθούν και θα διαπιστωθούν ποιες είναι οι μολυσματικές ασθενείες που μεταφέρουν κάποιοι από τους μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στη χώρα

2) Θα γίνονται υποχρεωτικοί έλεγχοι σε όλους του μετανάστες, και όχι προαιρετικοί, όπως ήταν μέχρι τώρα

3) Θα δημιουργηθούν στα νοσοκομεία ειδικοί χωροί που θα φυλάσσονται από την αστυνομία και στους οποίους θα μεταφέρονται όλοι οι μετανάστες που αντιμετωπίζουν κάποια μολυσματική ασθένεια

4) Θα υπάρχουν σαφείς περιορισμοί στην απασχόληση έτσι ώστε να μην εργάζονται μετανάστες σε θέσεις που επηρεάζουν τη δημόσια υγεία

5) Κλιμάκια αστυνομικών σε συνεργασία με το ΚΕΕΛΠΝΟ θα ελέγχουν με κινητές μονάδες λαθρομετανάστες

6) Θα δημιουργηθεί μια γραμμή επικοινωνίας όπου ο πολίτης θα μπορεί να καλεί και να δίνει στοιχεία και πληροφορίες για διαμερίσματα οπού στοιβάζονται δεκάδες αλλοδαποί κάτω από άθλιες συνθήκες ή χώροι όπου μαζεύονται πολλοί μετανάστες και αποτελούν εστίες μόλυνσης.[2]

Κατά αυτόν τον τρόπο, τη στιγμή που το «μεταναστευτικό ζήτημα» αποτελεί σημείο αιχμής, από πλευράς εξουσίας, στην ιδεολογική διαχείριση της παρούσας κοινωνικής συγκυρίας, οι κατασταλτικοί και υγειονομικοί μηχανισμοί του κράτους εφαρμόζουν πρακτικές ολοκληρωτικού τύπου πάνω στους μετανάστες.

Αντίστοιχες πρακτικές, μικρότερης κλίμακας, έχουμε δει να συμβαίνουν κατά καιρούς και στους τοξικοεξαρτημένους, με τη μεταφορά των σημείων διακίνησης σε συγκεκριμένα σημεία μέσα στην πόλη και την οριοθέτησή τους από την αστυνομία, τις επιχειρήσεις «σκούπα» και τις μαζικές συλλήψεις, αλλά και την – από τα πάνω – προώθηση συγκεριμένων προγραμμάτων αποτοξίνωσης έναντι άλλων.

Οι μετανάστες, οι τοξικοεξατημένοι και οι εκδιδόμενες αποτελούν τις κοινωνικές ομάδες που η μέχρι τώρα κατασταλτική τους διαχείριση γίνεται – και – με υγειονομικούς όρους. Επίσης, είναι και τα κομμάτια αυτά, που παραδοσιακά αποκλείονται από το δημόσιο σύστημα υγείας. Την παρούσα περίοδο, η αύξηση της ανεργίας και η συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας αποκλείει όλο και περισσότερα τμήματα του πληθυσμού από την υγειονομική περίθαλψη. Έτσι, η ολοκληρωτική διαχείριση τμημάτων του πληθυσμού αποκτά και μια εξελικτική μορφή, όπου σιγά-σιγά στο πεδίο της μπαίνουν και περισσότερα κοινωνικά κομμάτια.

Παράλληλα, διακρίνουμε και μια εργαλειακή χρήση των συνεχώς ανακαλυπτόμενων υγειονομικών βομβών στο κέντρο της Αθήνας. Εδώ και καιρό, στο λεγόμενο «ιστορικό κέντρο» της Αθήνας εξελίσσεται μια διαδικασία ανάπλασης και εξευγενισμού. Ήδη, σε περιοχές όπως ο κεραμεικός και το γκάζι που υπέστησαν τη διαδικασία του gentrification, για να μετατραπούν σε ζώνες διασκέδασης και πολιτιστικής κατανάλωσης, διώχτηκαν μαζικά οι τότε κάτοικοί τους, κυρίως φτωχοί και μετανάστες. Έτσι, λοιπόν, και στο κέντρο της Αθήνας που είναι συγκεντρωμένοι πολλοί μετανάστες, καθώς και εκδιδόμενες και τοξικοεξαρτημένοι, η βιοπολιτική τους διαχείριση σχετίζεται άμεσα με τα σχέδια καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά και την οικονομία του εγκλήματος στην περιοχή.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η υγεία αποτελεί ήδη – και στο μέλλον ακόμη περισσότερο – ένα πεδίο που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή που θα πάρει ο κοινωνικός ανταγωνισμός. Από τη μια το κράτος με τους υγεινομικούς/κατασταλτικούς μηχανισμούς του, η επιστήμη με την αέναη κατασκευή και οριοθέτηση του κανονικού και του πραγματικού, και τα αφεντικά που ενώ δεν δίνουν δεκάρα για κοινωνική ασφάλιση, η υγεία απλώνεται μπροστά τους ως ένα πεδίο επιχειρηματικότητας και παραγωγής κέρδους. Κι από την άλλη, όλοι εμείς, αποκλειόμενοι και αποκλεισμένοι από την εξασφάλιση της κοινωνικής μας αναπαραγωγής, χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας, που η υγεία εμφανίζεται απέναντι μας ως ιδεολογία και τεχνολογία ελέγχου. Δυο κόσμοι σε σύγκρουση.

[1] http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=187226

[2] Ό.π.

Delirium Απόπειρες Παρέκκλισης

1η Μάη όλοι στους δρόμους (Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε Τοπική Ένωση Θεσσαλονίκης)

Ενώ ο οικονομικός πόλεμος που υφίσταται η τάξη μας μαίνεται, το κράτος-κεφάλαιο και τα καθεστωτικά μέσα επιχειρούν να καλλιεργήσουν ένα ψευδές κλίμα που δημιουργεί αυταπάτες για ανάπτυξη και έξοδο από την κρίση. Η οικονομική και πολιτική κατοχή της εργασίας από το κεφάλαιο έχει λάβει πλέον χαρακτήρα ολοκληρωτικού πολέμου. Βιώνουμε την πλήρη απαξίωση του εργατικού δυναμικού και μια παρατεταμένη ανεργία που οδηγεί καθημερινά την εργατική τάξη στην φτωχοποίηση και την εξαθλίωση της.

Η εξέγερση του Σικάγου το 1886, η Κομμούνα του Παρισιού, η γέννηση των Σοβιέτ στη Ρωσία, η επανάσταση του 1936 στη Βαρκελώνη,  είναι μερικές μόνο από τις μεγάλες μάχες αυτού του πολέμου, που συνεχίζεται καθημερινά στους δρόμους και σε κάθε εργασιακό χώρο. Οι οργανώσεις και οι δομές, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις αυτές είναι εικόνες μιας νέας κοινωνίας που προωθεί την αυτοργάνωση, την αλληλεγγύη και την ισότητα.

Σ’ αυτές τις συνθήκες του ολοκληρωτικού πολέμου που μας επιβλήθηκε οφείλουμε να αρνηθούμε κάθε ιεραρχική δομή και κάθε λογική ανάθεσης με μέσο την οριζοντιότητα και όπλο την αλληλεγγύη. Κρίνεται επιτακτική η ανάγκη να αντισταθούμε στις μαζικές απολύσεις, τις μειώσεις μισθών, τα απελευθερωμένα ωράρια, την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και την γενικότερη υποτίμηση των ζωών μας κάτω από το σύγχρονο καθεστώς εργασιακής τρομοκρατίας.

Κράτος και αφεντικά θα ήθελαν την πρώτη του Μάη να είναι απλά μια αργία. Εμείς απαντάμε ότι είναι απεργία, υπενθυμίζουμε τους αγώνες και τις ιστορικές διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος προωθώντας τις μαζικές κινητοποιήσεις, γεμίζοντας τους δρόμους και  οργανώνοντας την ταξική μας αντεπίθεση στην κοινωνία φυλακή. Εναντία σε κράτος, φασίστες, αφεντικά και εργατοπατέρες.

– Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ

– ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

– ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε Τοπική Ένωση Θεσσαλονίκης

Κλουβιά, κελιά, κάγκελα ορατά, καταστροφή σε όλα τα κρατικά δεσμά (Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο)

Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο Πράσινο

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε τη δημιουργία πολλών εστιών αντίστασης σε όλα τα πεδία από τη μεριά των από τα κάτω, με αποτέλεσμα την αυξανόμενη ένταση της καταστολής. Το κράτος, βρισκόμενο μέσα σε μία κρίσιμη πολιτική συγκυρία, έρχεται αντιμέτωπο με πολλές από αυτές τις εστίες ταυτόχρονα, απεργίες, πορείες, αποκλεισμούς, αποδράσεις από φυλακές, άμεσες δράσεις. Οι πιο πρόσφατες αυτών ήταν οι απεργιακές συγκεντρώσεις για την κυριακάτικη αργία, τις οποίες και κατέστειλε άγρια και η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού, η οποία έλαβε μεγάλες διαστάσεις και συσπείρωσε πανελλαδικά μία δυναμική, που όπως και απέδειξε θα έφτανε μέχρι τέλους. Έτσι, λοιπόν, μέσα σε όλη αυτήν την πολιτική αστάθεια, βρίσκει την ευκαιρία και επιδεικνύει το δόγμα μηδενικής ανοχής στις όποιες αντιστάσεις, εξαγγέλλει περισσότερα μέτρα ασφαλείας και νομοσχέδια με αποκορύφωμα την δημιουργία φυλακών τύπου Γ’.

Εν όψει των επερχόμενων εκλογών, το κράτος επιλέγει να επισπεύσει τη λειτουργία των φυλακών αυτών, προσπαθώντας να συσπειρώσει συντηρητικά κοινωνικά στρώματα, προσφέροντας περισσότερη τάξη και ασφάλεια. Από την άλλη ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., μέσα στο ίδιο προεκλογικό κλίμα ψηφοθηρίας, υπόσχεται την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’ στοχεύοντας στην πολιτική συναίνεση της κοινωνίας αλλά και του ευρύτερου ριζοσπαστικού κινήματος.

Ωστόσο, ενώ οι φυλακές Δομοκού δεν είναι έτοιμες να ¨υποδεχτούν¨ τους ¨τρομοκράτες και βαρυποινίτες¨, ξεκινάνε οι πρώτες μεταγωγές πολιτικών κρατουμένων καθώς και άλλων φυλακισμένων. Στις 30/12/2014 μετάγεται ο σύντροφος Ν. Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ακολουθούν στις 2/01/2015 οι μεταγωγές των συντρόφων Κ. Γουρνά (Ε.Α.), Δ. Κουφοντίνα (17Ν), Ναξάκη και Σαραφούδη και των καταδικασμένων για συμμετοχή στην 17Ν Τζωρτζάτου και Γιωτόπουλου, και φυσικά η μεταγωγή του Χ. Ξηρού στις 9/01/15.

Ο στόχος του συστήματος μέσα στα πλαίσια της φυλακής είναι η καταστολή των κρατουμένων σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Ως προς το συλλογικό, καταλύονται οι κοινότητες που έχουν διαμορφωθεί και έχουν ως σκοπό την ριζοσπαστική ρήξη με τον θεσμό της φυλακής και συνθλίβεται κατ’ αυτόν τον τρόπο κάθε δυνατότητα εξέγερσης. Εγκαθιδρύεται έτσι η απάθεια και η αδρανοποίηση των κρατουμένων μέσω της κατάπνιξης του συλλογικού αισθήματος. Οι δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στους κρατούμενους καταστρέφονται και αποξενώνονται μεταξύ τους. Με την σκληρή απομόνωση οι κρατούμενοι στερούνται κάθε δυνατότητα κοινωνικοποίησης και η τιμωρία παίρνει την πιο ωμή της μορφή.

Έτσι λοιπόν είναι αυτονόητο πως η οποιαδήποτε αναδιάρθρωση με στόχο την ένταση της καταστολής μέσα στην φυλακή, έχει αναπόφευκτο αντίκτυπο και έξω από αυτήν. Αφενός δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και προκαλεί την αδρανοποίηση του γενικότερου κοινωνικού συνόλου και αφετέρου προσπαθεί να σπείρει τον τρόμο στα ριζοσπαστικότερα κομμάτια της κοινωνίας. Ο εκφοβισμός αυτός έχει στο στόχαστρο όσους εξεγείρονται ενάντια στο σύστημα, επιδιώκοντας να τσακίσει το φρόνημά τους και να φθείρει κάθε ψυχολογία αντίστασης. Το κράτος δηλαδή με την τροποποίηση αυτή αποσκοπεί στον παραδειγματισμό και την τρομοκράτηση, χειραγωγώντας την κοινή γνώμη και στοχοποιώντας τους αναρχικούς ως την πιο επικίνδυνη απειλή για αυτό.

Ο εγκλεισμός δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο και δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους. Και αν ο εγκλεισμός των ανθρώπινων ζώων αποσκοπεί στην τιμωρία και την «πειθάρχηση», στα υπόλοιπα ζώα ξεφεύγει από τα στενά αυτά πλαίσια. Κλειδωμένα και αυτά μέσα σε κελιά, αναγκάζονται να ζούνε κάτω από εξίσου άθλιες συνθήκες, με τη μόνη διαφορά ότι δεν γνωρίζουν τι θα απογίνουν και δεν μπορούνε να αντιδράσουν και να πράξουν ενάντια σε αυτό.

Ως αναρχικοί-ες, δεν διαχωρίζουμε κανένα είδος εγκλεισμού, αναγνωρίζουμε τη σύνδεσή του με την κυριαρχία και την εξουσία, γι’ αυτό και η αλληλεγγύη μας σε όλα τα όντα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μας δράσης για την καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος. Ο λόγος και οι πράξεις μας ενάντια σε κάθε είδος εξουσίας, εκμετάλλευσης και επιβολής πρέπει να είναι καθολικοί για να είμαστε όλοι ελεύθεροι, και γι’ αυτό ο πόλεμός μας δεν τελειώνει μέχρι την καταστροφή κάθε κλουβιού/κελιού.

Υψίστης ασφαλείας ποτέ και πουθενά, μπουρλότο και φωτιά σε όλα τα κλουβιά!

Ανυποχώρητος αγώνας για την Ολική Απελευθέρωση και την Αναρχία!

Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο

Θεσ/νίκη Ιανουάριος 2015

mavroprasino.espivblogs.net

Να απαντήσουμε έμπρακτα στην μιζέρια που μας επιβάλουν (Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών Γαλατσίου)

To ελληνικό κράτος, η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. αγνοεί τους δυστυχείς και επαινεί τους κεφαλαιοκράτες που εμπορεύονται την ζωή μας. Κάθε τους πρόταγμα και λέξη περί «ανάπτυξη» προσπαθεί να εξαπατήσει και να κρύψει για άλλη μια φορά, μα μάταια, την όλο και αυξανόμενη εξαθλίωση του μεγαλύτερου πληθυσμού στη γη.

Η φτώχεια και η ανέχεια είναι το Success story του κάθε κυβερνόντα πολιτικού και των κοράκων τους που τρέχουν να ρουφήξουν το αίμα των δυστυχισμένων.

H ιδιοκτησία και η καταπάτηση της γης από τα μεγάλα συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού, με σκοπό το ξεζούμισμα και την καταστροφή της για το υπερκέρδος, οδηγούν στην εξαθλίωση, στην πείνα και στην εξόντωση ολόκληρους λαούς. Οι αυτοοργνωμένοι χώροι και η κολεκτιβοποίηση εγκαταλελειμμένων χώρων καταπολεμούν τον ατομικισμό, την στέρηση, την ανεργία και αναζητούν το βιοτικό επίπεδο και την αξιοπρέπεια της ζωής του ανθρώπου.

Όπως στην Αργεντινή με τα αυτοοργανωμένα εργοστάσια, στη Βραζιλία με τους κατειλημμένους αγρούς και την απαλλοτρίωση τους από τους αγρότες, στην Τσιάπας με τις αυτοοργανωμένες κοινότητες, στο Κόμπανι και στην Παλαιστίνη με τους αγώνες αυτοοργανωμένων ομάδων για την αυτοδιάθεση στη γη που τους ανήκει.

Στην Ελλάδα, διάφοροι αυτοοργανωμένοι χώροι που χουν απαλλοτριωθεί λειτουργούν δημιουργικά. Στο Γαλάτσι, η Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών πήρε την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσει τη δημιουργία εγκαταλελειμμένου χώρου προς όφελος της γειτονιάς με την κοινή συναίνεση των ανθρώπων που το περιβάλλουν.

Στόχος αυτού του εγχειρήματος είναι να συμμετέχουν οι κάτοικοι του Γαλατσίου και άλλοι, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των ατόμων που τον διαχειρίζονται και πάνω απ΄όλα να δημιουργήσουμε ένα ελεύθερο χώρο μακριά από φασιστικές νοοτροπίες και ιεραρχίες.

Με αυτόν το τρόπο μπορούμε να καταπολεμήσουμε την υποδούλωση, την ηθική και υλική μιζέρια, δημιουργώντας π.χ αυτοδιαχειριζόμενες λαϊκές, και πολλά άλλα, όπου η ανταλλαγή των προϊόντων θα έχει τον πρωταρχικό ρόλο αλληλεγγύης μεταξύ μας. Έτσι θα έχουμε πραγματοποιήσει την ουτοπία, την κατάργηση της εξουσίας και των αφεντικών.

Η τέχνη του να δημιουργείς δεν είναι προς πώληση και ούτε προς υποδούλωση και χειραγώγηση από τους κρατιστές και τα τσιράκια τους, αλλά η δίκαιη δημιουργία της ίδιας της ζωής.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΝΤΟΥ

10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ !!!

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών Γαλατσίου

Ανακοίνωση της ΕΣΕ για τις εισβολές στις 16 Δεκέμβρη (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης)

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

Την Τρίτη 16 logoΔεκέμβρη η “Επιχείρηση Πανδώρα” που ξεκίνησαν οι Ισπανικές αρχές προκάλεσε μάλλον θαυμασμό στην ελληνική αστυνομία για τα κατορθώματα των Ισπανών συναδέλφων τους και σκέφτηκαν να τους μιμηθούνε. Τις μεσημεριανές ώρες τις ίδιας ημέρας η ασφάλεια Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε εισβολές σε τρία σπίτια συντρόφων, ένας από τους οποίους μέλος της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης. Αφού ολοκλήρωσε τις “έρευνές” και την χαρτογράφηση χωρίς να βρει στοιχεία αποχώρησε πιθανόν απογοητευμένη αφού δε μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων που δημιούργησαν οι συνάδελφοι στην Βαρκελώνη.
Η εντεινόμενη καταστολή και σκευωρίες των αρχών εναντίον ανθρώπων και κομματιών της κοινωνίας που αντιστέκονται συνθέτει μια ξεκάθαρη εικόνα για την κατάσταση την οποία βρίσκονται τόσο το ελληνικό κράτος όσο και υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης στην προσπάθειά τους να φιμώσουν την όποια ριζοσπαστική κίνηση ξεπηδάει. Οι διώξεις των Ισπανών συντρόφων και η ψήφιση του “Νόμου Φίμωτρο” ,οι εξώσεις σε καταλήψεις στέγης στο Μιλάνο, η «σκούπα» στους Σύριους απεργούς πείνας για να μην χαλάνε την μόστρα του γιορτινού Συντάγματος είναι μερικά από τα τελευταία περιστατικά που συμπληρώνουν την ατέλειωτη αυτή λίστα. Είναι φανερό και σε αυτούς με την ελάχιστη κριτική σκέψη ότι τους τελευταίους μήνες η ελληνική κυβέρνηση έχοντας χάσει κάθε κοινωνική νομιμοποίηση παραπαίει. Σε αυτή την ρευστή πολιτική κατάσταση και με το κόστος για του κυβερνώντες να μεγαλώνει πόσο μάλλον όταν βρίσκονται προ εκλογών η δημιουργία “τρομοκρατών”, μαζί φυσικά με όλο το συρφετό του θεάματος παρουσιάζεται σαν ένα καλό χαρτί για την εικόνα ενός κράτους εγγυητή.

Βασική λειτουργία του κράτους άλλωστε είναι η διατήρηση μια σχέσης υποταγής που επιβάλλεται από τις προσταγές του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για προσωπική εκδίκηση ή για προσωποποίηση των διώξεων αλλά για το μονοπώλιο πάνω στη βία και έναν μονόλογο προς την κοινωνία που κοιτάζει παθητικά και που πρέπει να εξασφαλίστει η εθελοδουλεία της προς συνέχιση αυτής της κατάστασης στήνοντας απέναντι όσους προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι. Ωστόσο στην διαδικασία εγκόλπωσης, συμπίεσης και εκφυλισμού της κοινωνικής ετερογένειας συνεχώς αναδύονται αντιτιθέμενες κοινωνικές δυνάμεις που αμφισβητούν, αντιστέκονται στην πειθάρχηση και τείνουν στην καταστροφή αυτού.

Μέσα από τη σύγκρουση διαφαίνονται δύο πράγματα με βεβαιότητα, ότι ο ταξικός ανταγωνισμός παίρνει νέες διαστάσεις και ότι η συλλογική συνείδηση και οι πρακτικές των αντιστεκόμενων υποκειμένων επαναπροσδιορίζονται. Δεν δέχονται να περιοριστούν μέσα σε πολιτικές διαχείρισης της μιζέριας ούτε σε ελεημοσύνες και δείχνουν πια να αναγνωρίζουν το πρόσωπο του καταπιεστή. Η αυτοοργάνωση σε χώρους εργασίας και κλάδους που πρωτύτερα ο μαχητικός συνδικαλισμός ήταν ανέκδοτο, οι αγώνες κατοίκων στις γειτονίες για την διεκδίκηση ζωτικού χώρου και αξιοπρέπειας μέχρι τις εξεγέρσεις μεταναστών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και των κρατουμένων στις φυλακές είναι παραδείγματα που συμπληρώνουν μια λίστα πολύ μακρύτερη από αυτή που έχει να παραθέσει το κράτος με “έρευνες”, εξώσεις και φυλακίσεις.

•Αλληλεγγύη στου διωκόμενους της “Επιχείρησης Πανδώρα”
•Αλληλεγγύη στους συντρόφους του Μιλάνο
•Αλληλεγγύη στους Σύριους πρόσφυγες

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης

Ενάντια σε κράτος και κάθε εξουσία για την ολική απελευθέρωση και την Αναρχία (Κρακατόα)

Περιγράφοντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, είναι εμφανής η συνεχώς εντεινόμενη επίθεση της κυριαρχίας στους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας και η ολοκληρωτική εκμετάλλευση του φυσικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των μη ανθρώπινων ζώων. Σε ελλαδικό επίπεδο, η βίαιη αναδιάρθρωση του κράτους, το οποίο προσπαθεί να ανταπεξέλθει στην κρίση που διέρχεται το καπιταλιστικό οικοδόμημα παγκοσμίως, πραγματοποιείται μέσα από το ξερίζωμα κεκτημένων χρόνιων αγώνων και την εξαθλίωση των εκμεταλλευόμενων. Απαραίτητη προϋπόθεση για την άντληση της κοινωνικής συναίνεσης είναι η ενστάλαξη του φόβου στις τάξεις των καταπιεσμένων. Έτσι το πρώην προνοιακό μοντέλο έρχεται να αντικατασταθεί από το κράτος ασφάλειας-καταστολής. Τμήμα αυτής της αναδιάρθρωσης είναι οι συνέπειες για όποιον επιλέξει να αντισταθεί στο περιβάλλον που επιβάλλεται, μέσα από ριζοσπαστικούς αγώνες, οι οποίες έχουν σκιαγραφηθεί μέσα από τις επιστρατεύσεις των απεργιών, τις εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων, τις συλλήψεις διαδηλωτών και τις φυλακίσεις αναρχικών και κομμουνιστών αγωνιστών.

Η εξουσία ωστόσο, ανεξάρτητα από τις αναδιπλώσεις και τις διαφοροποιήσεις που εμφανίζουν μέσα στο ιστορικό συνεχές οι κρατικές πολιτικές και η καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά και πριν την εμφάνιση αυτών, δομείται και εξαπλώνεται, διαχρονικά, σαν πλέγμα μέσα στο κοινωνικό πεδίο. Αν θέλουμε να μιλήσουμε ολιστικά γι’ αυτήν πρέπει να την αντιληφθούμε σε όλες της τις εκφάνσεις. Τόσο στην εκβιαστική πραγματικότητα της μισθωτής σκλαβιάς όσο και στο θεσμό της ιδιοκτησίας. Τόσο στο ξεζούμισμα των από τα κάτω απ’ τα αφεντικά τους, όσο και στο όνειρο ορισμένων για ανέλιξη στην κοινωνικοταξική πυραμίδα πατώντας στα κεφάλια των διπλανών τους. Τόσο στην επιβολή των κατασταλτικών μηχανισμών και την ύπαρξη των φυλακών, όσο και στο αίτημα των νοικοκυραίων για ασφάλεια. Τόσο στη φρίκη των ψυχιατρείων όσο και στη μετατροπή του σώματος σε δεξαμενή φαρμάκων. Τόσο στο ρόλο του αυταρχικού καθηγητή, όσο και στον ανταγωνισμό και το γλείψιμο στο σχολείο. Η εξουσία εντοπίζεται μέσα στις κοινωνικές σχέσεις και στους ρόλους που μοιράζει εντός της κοινωνίας, δημιουργώντας «δυνατούς» και «αδύναμους», «καθαρούς» και «βρώμικους», «άξιους» και «περιθωριακούς», «ανώτερους» και «κατώτερους». Στην πατριαρχία εντός της «ιερής» οικογένειας, στον ατομισμό, στις ανταγωνιστικές σχέσεις, στο ρατσισμό που επιτίθεται στη διαφορετικότητα και στις αποκλίνουσες από τη νόρμα επιλογές.

Οφείλουμε, όμως, εν τέλει, να εντοπίσουμε την εξουσία και στην καταστροφή του φυσικού κόσμου, να την αναγνωρίσουμε ως κύριο συστατικό της αντίληψης εκείνης που τοποθετεί τον άνθρωπο σε μία ανώτερη θέση από τα υπόλοιπα ζώα και ορίζει τη φύση σαν μηχανή παραγωγής χρήσιμων πόρων για τον ίδιο.

Η λεηλασία της φύσης

Υπεύθυνοι για τις περιβαλλοντικές αποδιαρθρώσεις δεν είναι οι άνθρωποι γενικά αλλά η αρπακτική κοινωνία και οι πλούσιοι που επωφελούνται από αυτή, όπως διατύπωνε το 1989 ο Μάρεϊ Μπούκτσιν. Έτσι, λοιπόν, τεράστιες εκτάσεις δασών αποψιλώνονται για εξορυκτικές διεργασίες με σκοπό την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, όπως συμβαίνει στην περιοχή των Σκουριών στην Β.Α Χαλκιδική, όπου πάνω από 3.300 στρέμματα αρχέγονου δάσους καταστρέφονται και είδη άγριας ζωής απειλούνται λόγω της ρύπανσης από τις τοξικές ουσίες που απελευθερώνονται στην περιοχή από τις εξορύξεις. Έτσι, για την επιβίωση και την επέκταση της κυριαρχίας και του καπιταλισμού σε όλο τον κόσμο, όλο και περισσότερα ορυχεία εμφανίζονται σκάβοντας το υπέδαφος, ρυπαίνοντας τους βιότοπους και οδηγώντας, εντέλει, στον θάνατο πολλά από τα έμβια όντα των τοπικών οικοσυστημάτων. Όλες αυτές βέβαια οι διαδικασίες έχουν σαν σκοπό την εκπλήρωση και κατασκευή περισσότερων επίπλαστων αναγκών στηρίζοντας έτσι την υπερκατανάλωση και τελικά τα προνόμια της εκάστοτε εξουσίας.

Οι επιπτώσεις, όμως της εκβιομηχάνισης ή αλλιώς της επέλασης του κεφαλαίου και των λογικών του στη φύση δεν περιορίζονται στις εξορύξεις, τα ορυχεία και τις εκχερσώσεις. Η επέκταση της αστικοποίησης οδηγεί στον κατακερματισμό των ενδιαιτημάτων, των βιοκατοικιών, δηλαδή, στις οποίες διαβιούν τα εναπομείναντα εν ζωή μη ανθρώπινα ζώα και οι εναπομείναντες ιθαγενείς ανθρώπινοι πληθυσμοί. Η απομύζηση των φυσικών πόρων προς όφελος της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ συνδυάζεται με τη διοχέτευση τεραστίων ποσοτήτων λυμάτων και αποβλήτων σε φυσικά ή ημιφυσικά, υδάτινα ή χερσαία οικοσυστήματα. Η σύνθεση της ατμόσφαιρας έχει τροποποιηθεί ριζικά καθώς μεγάλες ποσότητες αζώτου και διοξειδίου του άνθρακα χαρακτηρίζουν πια τον αέρα που αναπνέουμε. Ρύπανση της ατμόσφαιρας και των εδαφών, αποψίλωση των δασών, πυρκαγιές, αποξήρανση υγροτόπων, εξαφανίσεις ειδών, δραματικές μειώσεις σε πληθυσμούς άγριων ζώων φαντάζουν αναστρέψιμα μπροστά στο νέο κίνδυνο που εγκυμονεί η τερατώδης επιστημονική ανάπτυξη του τενχοβιομηχανικού συμπλέγματος. Η επίδραση στο DNA από τους λακέδες του καθεστώτος, μοριακούς βιολόγους/ γενετιστές ανανεώνει το καπιταλιστικό βιοπολιτικό οπλοστάσιο με τερατόμορφες τεχνικές επιβολής του ελέγχου απειλώντας ταυτόχρονα το φυσικό κόσμο. Οι επιπτώσεις των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (φυτικών και ζωικών) στο περιβάλλον είναι ήδη ορατές.

Η εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων

Η ίδια τακτική επιβολής της κυριαρχίας στη φύση ασκείται και στα μη ανθρώπινα ζώα. Δισεκατομμύρια ζώα εκτρέφονται, κακοποιούνται και δολοφονούνται κάθε χρόνο από τη βιομηχανία κρέατος και ζωικών προϊόντων για να τραφεί και να ντυθεί ο άνθρωπος. Κατά αυτή τη διαδικασία χιλιάδες στρέμματα αποψιλώνονται είτε για την κατασκευή κτηνοτροφικών φυλακών είτε για την καλλιέργεια ζωοτροφών, ενώ τεράστιες ποσότητες νερού σπαταλούνται και τεράστιες ποσότητες CO2 απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα. Οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων στις κτηνοτροφικές φυλακές είναι άθλιες καθώς στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο με συνέπεια να πάσχουν από σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ζωντανοί οργανισμοί με σκέψεις και συναισθήματα αντιμετωπίζονται σαν εμπορεύματα, αφού ο προορισμός τους είναι να τεμαχιστούν και να βρεθούν στο πιάτο ή στη ντουλάπα του καταναλωτή. Με την ίδια ακριβώς λογική του εμπορεύματος λειτουργούν και άλλα είδη σύγχρονων φυλακών. Έχουμε λοιπόν τους ζωολογικούς κήπους και τα τσίρκο, όπου διάφορα είδη, απειλούμενα και μη, απαγάγονται από το φυσικό τους περιβάλλον ή γεννιούνται και εκτρέφονται εκεί με μοναδικό σκοπό να αποδώσουν κέρδη σε κάθε λογής άρρωστο μυαλό, που κερδοφορεί απομυζώντας τα. Συγκεκριμένα αναγκάζονται να ζήσουν όλη τους τη ζωή ως αντικείμενα θεάματος μέσα σε ένα κλουβί ζωολογικού κήπου με το πρόσχημα της «εκπαίδευσης» και της «διατήρησης της βιοποικιλότητας», είτε να κάνουν διάφορα κόλπα για να διασκεδάσουν τους διεστραμμένους λάτρεις των τσίρκο. Αυτοί οι «πρωταγωνιστές» της παράστασης προφανώς και δεν κάνουν τα διάφορα κόλπα από δικιά τους βούληση, αντίθετα η συμπεριφορά τους είναι αποτέλεσμα χρόνιας καταπίεσης, τιμωρίας και ταπείνωσης της προσωπικότητάς τους. Επίσης αν θεωρούμε ότι τα παραπάνω διδάσκουν κάτι, τότε σίγουρα αυτό είναι ότι τα μη-ανθρώπινα ζώα, υπάρχουν για να φυλακίζονται και να ψυχαγωγούν και ότι όλος ο φυσικός κόσμος υπάρχει για να είναι εκμεταλλεύσιμος.

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή των pet shop όπου τα μελλοντικά κατοικίδια του ανθρώπου της πόλης ζουν φυλακισμένα μέχρι κάποιος να τα αγοράσει ενώ πολλά πεθαίνουν από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και μεταφοράς. Επιπλέον γύρω στα 100 εκατομμύρια ζώα χρησιμοποιούνται κάθε χρόνο σε πειράματα τα οποία, ούτως η άλλως, τις περισσότερες φορές είναι άχρηστα λόγω της διαφοράς του ανθρώπινου οργανισμού από αυτόν των πειραματόζωων. Οι πειραματιστές φυλακίζουν τα ζώα, τα μετατρέπουν σε εργαλεία και τα αναγκάζουν να ζουν μια ζωή στον πόνο υπό τη στέρηση της ελευθερίας και της αυτενέργειας στο όνομα μιας «ανθρώπινης προόδου» η οποία πατάει επί πτωμάτων.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες επεκτείνονται όμως και στους υδρόβιους οργανισμούς είτε σαρώνοντας την θάλασσα με φονικά εργαλεία και παγίδες είτε εκτρέφοντας τους στα ιχθυοτροφία. Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί ψάρια και άλλα είδη που ζουν στη θάλασσα, στα ποτάμια και στις λίμνες κυρίως ως κομμάτι της διατροφής του αλλά και κάποιες φορές για την προσωπική ευχαρίστηση και αυτοπροβολή. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με άλλα είδη που κυνηγιούνται από διάφορους επίδοξους δολοφόνους με γεμάτο στομάχι οι οποίοι επιστρατεύουν όπλα και ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά για αυτό το σκοπό. Τέλος, άλλες περιπτώσεις επιβολής του ανθρώπου πάνω στα ζώα είναι οι μάχες μεταξύ τους, οι ιπποδρομίες, η εκπαίδευση κι η χρήση τους από κατασταλτικούς μηχανισμούς κ.ά.

Όλα όσα έχουν ειπωθεί παραπάνω και πολλά ακόμα που δεν έχουμε αναφέρει, δεν τα διαχωρίζουμε ως προς την σημασία τους, αλλά για να περιγράψουμε την φρίκη που χαρακτηρίζει όλες τις μορφές εκμετάλλευσης του φυσικού περιβάλλοντος και των ζώων, ανθρώπινων και μη, θα θέλαμε ολόκληρους τόμους.

Το πρόταγμα της ολικής απελευθέρωσης στο εδώ και το τώρα

Η επίθεση που δεχόμαστε από την πλευρά της κυριαρχίας είναι συνολική, και μόνο με ένα πρόταγμα συνολικό, όπως αυτό της ολικής απελευθέρωσης, μπορούμε να αντεπιτεθούμε. Καμιά απελευθέρωση δεν θα υπάρξει ποτέ αν δεν απορριφθεί κάθε είδους εξουσία, είτε αυτή ασκείται στα ανθρώπινα είτε στα μη ανθρώπινα ζώα. Η απελευθέρωση της φύσης και των στοιχείων που την αποτελούν θα έρθει από την καταστροφή του κράτους και του κεφαλαίου, των δομών τους και των σχέσεων που προωθούν. Προϋποθέτει επίσης την καλλιέργεια της αντίληψης ότι η ελευθερία των ανθρώπων είναι ισάξια με την ελευθερία των υπόλοιπων ζώων και της φύσης συνολικά και την αποδόμηση της ανθρωποκεντρικής λογικής, η οποία προτάσσει την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους έναντι των άλλων και πως η φύση είναι αποκομμένη από εμάς και υπάρχει μόνο για να την εκμεταλλευόμαστε.

Έτσι, στην κατεύθυνση της συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας ενάντια στο εξουσιαστικό οικοδόμημα επιλέξαμε να δημιουργήσουμε αυτή τη συλλογικότητα. Μέσα σε μια εποχή που το μούδιασμα των κοινωνικών αντανακλαστικών και η αφομοίωση του κόσμου από τους μηχανισμούς του κράτους είναι τόσο έντονα, προτάσσουμε ένα συνολικό αγώνα ενάντια στο οικοδόμημα της κυριαρχίας, με ριζοσπαστικότητα όχι μόνο σε επίπεδο λόγου αλλά και δράσης. Ως αναρχικοί/αντιεξουσιαστές λειτουργούμε στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, ισότιμα και αντι-ιεραρχικά. Αντιτασσόμαστε στη λογική διαχωρισμού των καταπιεσμένων, συνδέοντας αγώνες που εναντιώνονται σε κάθε μορφή επιβολής της εξουσίας. Γιατί κανένας δεν θα είναι ελεύθερος μέχρι την εξ ολοκλήρου συντριβή και των τελευταίων εξουσιαστικών μηχανισμών, οι οποίοι ξεζουμίζουν καθημερινά τη γη και στερούν την ελευθερία και την αυτενέργεια από όλους και όλες μας.

Ανυποχώρητος αγώνας για έναν ανεξούσιο ελεύθερο κόσμο.

αναρχική/ αντιεξουσιαστική συλλογικότητα για την ολική απελευθέρωση, κρακατόα.

Πάτρα, Δεκέμβρης 2014.

olikiapeleutherosi@espiv.net

olikiapeleutherosi.espivblogs.net

Δημόσια Ανακοίνωση – Παλλαϊκό κάλεσμα στο πυροβολικό (Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης)

Μετά από μια καταδίκη φυλάκισης ενός έτους για ανυποταξία, για την οποία καταβάλω εκατό ευρώ κάθε μήνα, μετά από δυο ακόμα κλήσεις στράτευσης που ακολουθήθηκαν από δυο ακόμα διώξεις μέσα στο 2014 και δυο συλλήψεις από την ασφάλεια, για τις οποίες εκκρεμούν δυο ακόμα στρατοδικεία, μετά από δυο χαράτσια των έξι χιλιάδων ευρώ, τα οποία αρνούμαι να πληρώσω και με δεδομένο ότι βρίσκομαι σε καθεστώς ομηρίας με περιοριστικούς όρους και αναμενόμενες δίκες (εκτός των στρατοδικείων) ακριβώς επειδή είμαι στρατευμένος αναρχικός, μετά λοιπόν από από μια σειρά άθλιων ποινικών, φυσικών και οικονομικών εκβιαστικών εγκλημάτων του κράτους που αποσκοπούν στο να καμφθεί το αγωνιστικό σθένος μου, να γίνω ρίψασπις στην μετωπική γραμμή της ολικής άρνησης στην στρατοκρατία και να αποδεχθώ την αιχμαλωσία της στρατιωτικής θητείας, ο ελληνικός στρατός με ξανακαλεί να καταταγώ την Τρίτη 20 Γενάρη 2015 μ’ ένα σημείωμα της στρατολογικής υπηρεσίας αθήνας το οποίο υπογράφεται από τον τμηματάρχη λοχαγό (ΣΣΝΣ) ιωάννη γ. αργυρό και την διευθύντρια αντισυνταγματάρχη (ΣΣΝΣ) ευαγγελία αθανασίου.

Διόλου τυχαία καλείται να καταταχθεί την ίδια μέρα, αλλά σε άλλο στρατόπεδο και ο σύντροφος αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Φώτης Σίψας. Η εντεινόμενη κατασταλτική πολιτική ενάντια στους αρνητές και η ιδιαίτερη επιμονή στους αναρχικούς συντρόφους καταδεικνύουν τον πανικό των στρατοκρατών απέναντι στην απήχηση του προτάγματος της ολικής άρνησης στράτευσης και την γενικότερη ανησυχία του κράτους για την κοινωνική απαξίωση των θεσμών του και των ένοπλων μηχανισμών του.

Αυτήν τη φορά καλούμαι να υπηρετήσω στο πυροβολικό. Με την συγκεκριμένη δημόσια ανακοίνωσή μου ενημερώνω τα στρατολογικά γραφεία, τους στρατιωτικούς εισαγγελείς και δικαστές, τους στρατόμπατσους και την κρατική ασφάλεια, τα επιτελεία τους και τα υπουργεία τους, οποιονδήποτε μισθοφόρο στρέφεται ενάντια στο αντιμιλιταριστικό κίνημα «κάνοντας την δουλειά του», αλλά και όποιον εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο ελληνικός στρατός προστατεύει την ζωή του και την ελευθερία του ή έστω ότι η λειτουργία αυτού του μηχανισμού τρομοκρατίας είναι απλά αδιάφορη, ενημερώνω λοιπόν ότι μόλις έρθει η ώρα για τους προλετάριους να κανονιοβολίσουμε τους στρατώνες, τα κρατητήρια, τα δικαστήρια, τις φυλακές και όλους τους τυραννικούς θεσμούς των αφεντικών για να αποτινάξουμε την εξουσία τους, θα είμαι πρόθυμος και ικανός πυροβολητής.

Δεν χρειάζεται να υπηρετήσουμε καμία σωφρονιστική δομή για να μάθουμε ό,τι είναι απαραίτητο για την φυσική και κοινωνική άμυνά μας και τον πολιτικό αγώνα μας απέναντι στην εξουσία. Δεν τσιμπάμε το τυράκι της μιλιταριστικής αυθεντίας και μιας ψευτομαγκιάς που συντηρεί την υποταγή, όπως δεν τσιμπάμε στο τυράκι του τρελόχαρτου. Η ανοιχτή κοινότητα της μαχητικής αυτοοργάνωσης έχει αρκετή ευφυΐα, την βέλτιστη που μπορεί να επιδείξει η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, ώστε ν’ ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών, ακριβώς επειδή βασίζεται στην δύναμη της ελευθερίας και της αλληλεγγύης.

Κι αφού λοιπόν η κρατική βία, η λεηλασία του φυσικού πλούτου και της ανθρώπινης εργασίας, η φτώχια, ο κατακερματισμός και ο θάνατος σε καθεστώς εγκατάληψης ξεχειλίζουν μέσα στην ελληνική επικράτεια του διεθνούς κεφαλαίου, αλλά και πέρα από τα σύνορά της, οι πυροβολαρχίες του κάτω κόσμου ίσως εμφανιστούν πολύ ταχύτερα απ’ όσο υπολογίζουν στους εφιάλτες τους οι κρατιστές. Κανένας μισθοφόρος της καταστολής δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από γραφειοκρατικές και ιεραρχικές επιφάσεις. Μέσα στον σύγχρονο καπιταλιστικό βόρβορο ούτε το ελαφρυντικό της αμέλειας δεν μπορεί να βρει έδαφος. Όποιος τάσεται στην πλευρά της στρατοκρατίας έχει απάνθρωπο δόλο και πλήρη ευθύνη για τα εγκλήματά της παγκοσμίως.

Καλώ λοιπόν κι εγώ, όχι μόνο εκείνους που θα κληθούν να υπηρετήσουν την στρατοκρατία να αρνηθούν, αλλά κι όλους εκείνους τους αλληλέγγυους που αντιστέκονται στην κρατική κυριαρχία και στην εκμετάλλευση να ταχθούν ως άξιοι πυροβολητές σ’ ένα κοινό μέτωπο για το τσάκισμα της αστικής τρομοκρατίας μέχρι την οριστική εξάλειψη της.

Γιανα παρουσιαστούμε όλοι μαζί ένα ωραίο πρωί με μια μαύρη και μια κόκκινη σημαία εκεί που το κράτος γυαλίζει τα κανόνια του και να τα βγάλουμε στους δρόμους μ’ ένα σύνθημα :

«Εδώ, όλοι εμείς οι πρώην σκλάβοι»

Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης (Ολικός Αρνητής Στράτευσης), 15 Γενάρη 2015

Αφεντικά και αστυνομία: Μια ιστορία αγά[ης χωρίς τέλος (Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας))

ΕΣΕ Ελευθεριακή Συνδικαλιστική ΈνωσηΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κλάδος που κήρυξε απεργία. Οι απεργοί, μαζί μ’ άλλους ανθρώπους (αλληλέγγυους τους λένε) περιφρούρησαν το δικαίωμά τους στην απεργία, αποκλείοντας γνωστά και μη εξαιρετέα αφεντικά, τα οποία έχουν προκαλέσει κατά καιρούς μικρά και μεγάλα προβλήματα στον εν λόγω εργασιακό χώρο, και όχι μόνο. Ο τρόπος που εξελίσσεται η ιστορία μπορεί να ανταγωνιστεί μεγάλα ονόματα στο χώρο της σεναριογραφίας. Μπορείτε να το διαπιστώσετε και εσείς:

Την Κυριακή 28 Γενάρη ο κλάδος του βιβλίου κήρυξε μια μοναχική απεργία. Οι λόγοι της αναγκαιότητας για την κυριακάτικη αργία δε θα αναλυθούν εδώ, αφού μπορεί κάποιος να βρει πλούσιο υλικό μέσω του συντονιστικού για αυτήν. Οργανώθηκαν απεργιακές περιφρουρήσεις στον Ιανό και στον Παπασωτηρίου. Στον Ιανό μάλιστα, ο -κατά τ’ άλλα αριστερών καταβολών- σταθμός “κόκκινο” είχε συνάψει πενθήμερη εορταστική συνεργασία, με φιλανθρωπικό στόχο, προφανώς όχι για τους εργαζόμενους, αφού κανένα αφεντικό δε θα έδειχνε ποτέ την “ανθρωπιά” του σε τέτοια “κτήνη”.

Τότε ο Ιανός αποφάσισε να ζητήσει την ανεκτίμητη συμβολή της αστυνομίας, για να καθαρίσει από την πλέμπα, η οποία παλεύει για τα δικαιώματα που κάποτε χαρακτηρίζονταν αναφαίρετα. Η αστυνομία συνεργάζεται. Και εκεί αρχίζει το show.

Ξυλοδαρμοί γύρω από το μαγαζί, χημικά και εξευτελιστικά γδυσίματα συνέθεσαν μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας. Το θέαμα απογειώνεται με τέσσερις συλλήψεις και μια προσαγωγή. Αξίζει να αναφερθεί πως δυο από τους συλληφθέντες ήταν περαστικοί. Στο Α.Τ. Ακροπόλεως όπου μεταφέρονται, συγκεντρώνονται δεκάδες αλληλέγγυοι, κάποιοι από τους οποίους είχαν χτυπηθεί κατά τη διάρκεια της επίθεσης της αστυνομίας και περίμεναν να υποβάλλουν μηνύσεις. Ο προσαχθείς αφήνεται ελεύθερος. Η συγκέντρωση σπάει απρόκλητα και με τη βία μετά από δυο περίπου ώρες. Εκ νέου χημικά και ξυλοδαρμός, αλλά αυτήν τη φορά η αστυνομία δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική και ο αριθμός των συλληφθέντων μειώθηκε σε τρεις!

Στην ιστορία αυτή υπάρχουν κάποια σημεία στα οποία πρέπει να δείξουμε ιδιαίτερη προσοχή, γιατί αποτελούν πρωτοφανείς συμπεριφορές της εργοδοσίας και της ΕΛ.ΑΣ και μας δείχνουν το δρόμο εκείνων που ενδέχεται να παγιωθούν ή να ακολουθήσουν.

Αρχικά, ο εξευτελισμός μέσω γδυσίματος που υπέστησαν δύο από τους εφτά συλληφθέντες εφαρμόστηκε λίγες ημέρες αργότερα και στους αφισοκολλητές του “Διστόμου”. Επίσης, το να απαιτεί η εργοδοσία από την αστυνομία να χτυπήσει απεργούς, χωρίς καμιά πρόκληση από τους τελευταίους, είναι πρακτική που δε θυμίζει ούτε καν χούντα και δείχνει έκδηλα τα μέτωπα που έχουν δημιουργηθεί. Και στο ATTICA είδαμε ΜΑΤ να φυλάνε το κτίριο κατά τη διάρκεια απεργιακής διαδήλωσης, αλλά ο Ιανός ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Τέλος, ο ξυλοδαρμός των συλληφθέντων, μέσα στο τμήμα, μπροστά στα μάτια των δικηγόρων τους, μας δείχνει ότι τα κτήνη είναι αδίστακτα και ότι πρέπει να οργανώσουμε τη δύναμή μας με θάρρος και αλληλεγγύη, έχοντας στο μυαλό μας πως τίποτα πια δεν είναι δεδομένο.

Δεν είναι ώρα για πεσιμισμούς και ματαιότητες. Αν δεν τους επηρέαζαν οι αγώνες μας θα έμεναν στην τυπική προπαγάνδα περί “γραφικών συνδικαλιστών”. Αν δεν μας φοβόντουσαν δε θα μας χτυπούσαν με αυτόν τον τρόπο. Θα απαντήσουμε στην επίθεση αυτή με οργάνωση και αλληλεγγύη.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 7 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 28ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας)