Γερμανία, Βρέμη: Εμπρησμός τριών οχημάτων της Dussmann

Αυτόνομη εμπρηστική επίθεση! Αποτέλεσμα: Στις φλόγες 3 οχήματα της Dussmann, εταιρείας που κερδοσκοπεί απ’ τις φυλακές!

Υπάρχουν εταιρείες όπως η Spie, η Wisag, η Massak, η Sodexo… ή, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η Dussmann, οι οποίες, μέσω της συνεργασίας τους, συντηρούν την κρατική εξουσία.

Είναι λάθος να θεωρούμε πως εταιρείες όπως η Dussmann Service Α.Ε. είναι ουδέτερες. Έχουν λάβει την απόφαση να κερδοσκοπούν απ’ την ταπείνωση και την εκμετάλλευση ανθρώπων. Συνειδητά αποδέχονται να δηλητηριάζουν και να σακατεύουν τα σώματα των κρατουμένων.

Η Dussmann αποτελεί υπεργολαβική εταιρεία. Παρέχει “φαγητό” σε κέντρα κράτησης (μεταναστών) και σε φυλακές.

Πάσα συνεργασία με δαύτο το σύστημα αποτελεί συνεισφορά σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη τις φυλακές και την τάξη τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, λοιπόν, τούτες οι λεγόμενες μικρές συνεισφορές στο σύστημα οφείλουν να θέτουν τις εταιρείες προ των ευθυνών τους, αν ποθούμε να ζήσουμε σ’ έναν αντιεξουσιαστικό κόσμο.

Οι φυλακές γεμίζουν με ανθρώπους που συχνά ζουν στο κοινωνικό περιθώριο. Ο σκοπός της φυλακής είναι αποτρεπτικός και πειθαρχικός, και, κατ’ επέκταση, στοχεύει στη διατήρηση της αποκαλούμενης κοινωνικής ειρήνης. Η φυλακή τιμωρεί τους ανθρώπους που είναι φτωχοί, εκείνους που δεν έχουν γερμανικό διαβατήριο, τους χρήστες και τις χρήστριες. Οι φυλακές δεν επιλύουν προβλήματα, μα αποτελούν ενδογενές κομμάτι της καπιταλιστικής, ρατσιστικής και σωβινιστικής λογικής.

“Οι φυλακές είναι κόσμοι κρυμμένοι στις παρυφές της κοινωνίας μας, και συνάμα αναπόπαστο κομμάτι της” (από τον ιστότοπο της Dussmann).

Μια αρκετά μυστικιστική περιγραφή των φυλακών και, ταυτόχρονα, ένα σαφέστατο μήνυμα. Όσοι έχουν ανάγκη τις φυλακές, όπως και μια αντίστοιχη κοινωνία, θα δεχθούν την οργή μας.

Καμιά κοινωνική ειρήνη όσο υπάρχουν φυλακές.

Αλληλέγγυους χαιρετισμούς σε όσους κι όσες αγωνίζονται ενάντια στην ειρήνευση κι ενάντια σ’ αυτήν την κοινωνία-φυλακή.

Μπόλικη δύναμη στη Rigaer94, στο Βερολίνο!

Λευτεριά στη Lina* και λευτεριά σε όλους και όλες τις κρατούμενες.

* Σημείωση του Attaque: Η Lina είναι αντιφασίστρια απ’ τη Λειψία, και συνελήφθη τον Νοέμβριο του 2020, με τη συνήθη κατηγορία περί “εγκληματικής οργάνωσης”.

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ένοπλες συγκρούσεις με τις ειδικές δυνάμεις του χιλιάνικου κράτους

Ανακοινωθέν για ένοπλες συγκρούσεις με τις ειδικές δυνάμεις του χιλιάνικου κράτους.

Η αποφασιστική συνέχεια των επιθέσεων ενάντια στην εξουσία και στον θλιβερό κατασταλτικό μηχανισμό της οφείλει ν’ αποτελεί προτεραιότητα για κάθε ανατρεπτικό άτομο, πέραν του ότι είναι ο καλύτερος κι ο ομορφότερος τρόπος να επαναφέρουμε στο παρόν όσες κι όσους έπεσαν στη διαρκή μάχη με τους κρατικούς εκτελεστές. Τούτη τη φορά, τη ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΜΑΧΗΤΗ, τιμήσαμε τη μνήμη των πεσόντων μας και στηρίξαμε την τρέχουσα απεργία πείνας των ανατρεπτικών πολιτικών κρατουμένων, των αναρχικών και των αιχμαλώτων της εξέγερσης, επιτιθέμενοι με φωτιά και μολύβι στους τοποτηρητές της ειρήνης -τις ειδικές δυνάμεις- στην κοινότητα του Peñalolen.

ΝΑ ΔΙΑΧΥΘΕΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ, Η ΓΝΩΣΗ, ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΜΑΔΩΝ.

Θεωρούμε αναγκαίο να δημοσιοποιούνται αυτές οι πρακτικές, κυρίως έπειτα απ’ την αισχρή διάδοση θεωριών συνωμοσίας (αστικών θρύλων) που υποστηρίζουν πως όλες οι δρομίσιες δράσεις είναι στημένες. Ορισμένοι άνθρωποι, απ’ την άνεση των σπιτιών τους, μακριά απ’ την πραγματικότητα και τον κόσμο, αρνούνται την έγκυρη και αποτελεσματική πρακτική τού να πληρώνει ο εχθρός με το ίδιο νόμισμα. Να λοιπόν γιατί, με δαύτο το σύντομο κείμενο, πασχίζουμε ν’ αποδομήσουμε εκείνες τις θέσεις που δε συνεισφέρουν στον αγώνα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΣΑ.

Στη μνήμη της Emilia Bau, η οποία δολοφονήθηκε από εκτελεστή-σεκιουριτά ιδιωτικού κτιρίου στο Panguipulli.

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!!!

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ MARCELO VILLARROEL!!!

EMILIA BAU ΠΑΡΟΥΣΑ!!!

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Ισπανία, Βαρκελώνη: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστικές επιθέσεις σε κεραίες 5G

Τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών σε κεραίες 5G στη Βαρκελώνη

Ξημερώματα μιας μέρας του Μάρτη, επιλέξαμε να σαμποτάρουμε την κυριαρχία και την τεχνολογική πρόοδο, πυρπολώντας τέσσερις ηλεκτρικές καμπίνες με καλώδια για κεραίες 5G στη Βαρκελώνη.

Η δράση αυτή αποτελεί έκφραση αλληλεγγύης προς όλες και όλους τους αναρχικούς και ανατρεπτικούς κρατουμένους που βρίσκονται σε απεργία πείνας στις περιοχές που κυριαρχούνται απ’ τα κράτη της Χιλής και της Ελλάδας.

Αποτελεί επίσης μια μικρή συνεισφορά σε όλες τις εξεγέρσεις που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό.

Θάνατος στο κράτος και στην κυριαρχία του

Πηγή: Contra Info

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Μια τοποθέτηση με αφορμή τη μήνυση στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία

Μια τοποθέτηση με αφορμή τη μήνυση στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία

Το έναυσμα της συγγραφής του κειμένου αυτού, που άλλωστε προδίδεται και από τον τίτλο, αποτέλεσε η ανακοίνωση περί μήνυσης στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Όμως, η αποδοχή που φάνηκε να έχει από μερίδα κόσμου ήταν η κύρια αιτία.

Σκοπός αυτού δεν είναι να εξαπολύσει μύδρους. Δεν παραθέτει κάτι το πρωτότυπο, κάτι που δεν έχει ειπωθεί, συζητηθεί, γραφεί ποτέ. Σίγουρα, δεν εκθέτει σκέψεις υπό το πρίσμα της καθαρότητας, της πρωτοπορίας, του ελιτισμού. Ας ιδωθεί, λοιπόν, ως μια προωθητική κριτική, ως ένας δίαυλος επικοινωνίας προβληματισμών και αντιφάσεων, που ίσως ξεπεραστούν με ατομική και συλλογική δουλειά. Ίσως πάλι και όχι.

Με αφορμή λοιπόν κάτι τόσο ξένου θα πουν ορισμένοι, εχθρικό άλλοι… συντάχθηκε το παρόν κείμενο. Χωρίς διάθεση προσωποποίησης, έμμεσους υπαινιγμούς και μπηχτές, επιχειρούμε να καταπιαστούμε συνολικά με το ζήτημα της αστικής δικαιοσύνης, τη μήνυση ως “μέσο αγώνα”, τη θέση και τη συμμετοχή του αναρχικού κινήματος σε αιτηματικούς/θεσμικούς αγώνες, παρουσιάζοντας τη δική μας οπτική.

Επιστροφή στα βασικά…

Αντιθεσμικά, αδιαμεσολάβητα, αδιάλλακτα. Δεν είναι λέξεις κενού περιεχομένου, που συμπληρώνουν γραφικά τσιτάτα μόνο και μόνο για να γεμίσουμε κόλλες χαρτιού. Κατέχουν βασική θέση στον αξιακό μας κώδικα. Έννοιες που δεν είναι αυθύπαρκτες, αλλά εντάσσονται στην ευρύτερη θεώρηση για την πραγμάτωση του αναρχικού αγώνα, ως επιλογή ζωής.

Σε καιρούς πλήρους υποτακτικότητας, μάλλον, η συσπείρωση μας γύρω από αυτά τα κοινά προτάγματα θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Μακριά από θεσμούς και κάθε είδους εκπροσώπους, πρόθυμους κάθε ώρα και στιγμή να ανοίξουν διάλογο με τα φερέφωνα της εξουσίας.

Ζητούμενο για την απόδραση από ολάκερο το εξουσιαστικό σύμπλεγμα δεν είναι η προσπάθεια εύρεσης ενός πιο βιώσιμου και λειτουργικού συστήματος ούτε και η εξομάλυνση της δημοκρατίας. Ζητούμενο είναι η ολοκληρωτική κατάλυση τους.

Πάντα και για πάντα απέναντι από την αστική δικαιοσύνη

Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις και οι διορθώσεις και οι βελτιώσεις είναι ανοησίες. Όσο πιο πολύ καλυτερεύεις και μεταρρυθμίζεις τόσο το χειρότερο, γιατί δίνεις προσωρινά τεχνητή ζωή σε κάτι που πρέπει το δίχως άλλο να πεθάνει και να γκρεμιστεί. Δεν είμαι μεγαλοφυΐα κι ούτε θέλω να γίνω. Ξέρω όμως τι πρέπει να γίνει και τώρα αυτό κάνω. Και ’σεις το ξέρετε δεν κάνετε όμως άλλο από το να κλαψουρίζετε. Εμείς όμως δεν κλαίμε… Δρούμε…

-Dostoevsky (Οι Δαιμονισμένοι)

Η αστική δικαιοσύνη, σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα της δημοκρατίας, εκφραστής του status quo, διαμεσολαβητής των ανθρώπινων σχέσεων, υπερασπιστής της τάξης, της ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης, συνιστά την πεμπτουσία του κράτους.

Ένας θεσμός από το σωρό, που πλαισιώνει κάθε δημοκρατικό πολιτισμό που σέβεται τον εαυτό του, φέρει ποικίλες προεκτάσεις και λαμβάνει πολλαπλούς ρόλους. Δεν πρόκειται για μια αφηρημένη έννοια, αλλά για ένα θέσφατο της κυριαρχίας με υλική υπόσταση, που προασπίζει τα συμφέροντα της.

Πρωταρχικός της στόχος είναι η απονομή δικαιοσύνης. Μια έννοια ιδιάζουσα, περίεργη στην κατανόηση. Σωστό και λάθος, ενοχή και αθωότητα, δίκαιο και άδικο, νόμιμο και παράνομο, όλα τους δίπολα ιδιαίτερα φορτισμένα, εύπλαστα παρόλα αυτά, για να προσαρμόζονται στην εκάστοτε περίπτωση. Έννοιες που φέρουν νομοτελειακή σημασία, με κοινό αντιληψιακό και συνειδησιακό έρεισμα στο κοινωνικό σώμα. Η διχοτόμηση τους έχει μπολιάσει στις συνειδήσεις των υπηκόων, διαμορφώνοντας και την κυρίαρχη αφήγηση. Στο εργοστάσιο των τυποποιημένων συμπεριφορών καθετί ορίζεται με βάση τους νόμους που θεσπίζει η εξουσία. Το ατσάλινο πλέγμα της θα φροντίσει να ορίσει και το πλαίσιο βάση διαφόρων παραγόντων, όπως το κοινωνικό κλίμα, οι συσχετισμοί, τα συμφέροντα των εξουσιαστικών πόλων.

Οι νόμοι, άλλωστε, εμπνέουν το καθολικό, το δεδομένο, το ορθό και ταυτόχρονα στέκονται εκφοβιστικά και αποτρεπτικά σε όποιον σκεφτεί να τους παραβεί. Αποτελούν την οχύρωση του κράτους, που φαντάζει ένα άτρωτο και καλοκουρδισμένο οικοδόμημα, στηριζόμενο σε ισχυρά θεμέλια.Όσοι του γυρνούν την πλάτη, προσβάλλουν την επιβολή του, αρνούνται να υπακούσουν, επιτίθενται, περιμένουν τον κολασμό .Την τιμωρία της στοχοποίησης, της χρηματικής ποινής, του εγκλεισμού, της κοινωνικής απομόνωσης και του στιγματισμού.

Μέσα στις δικαστικές αίθουσες, στήνονται πανηγύρια με ενορχηστρωτές επίδοξους κυνηγούς κεφαλών. Ανακριτές, δικαστές, εισαγγελείς, ρουφιάνοι, που από θέση ισχύος κρίνουν τις τύχες όσων στέκονται στα δικαστικά έδρανα. Πρόσωπα με σάρκα και οστά, τοποθετημένα στο απέναντι στρατόπεδο. Πρόσωπα με ονόματα, διευθύνσεις, περιουσιακά στοιχεία… Πρόσωπα που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ουκ ολίγες φορές και σίγουρα εκεί θα συνεχίσουν να βρίσκονται. Πρόσωπα στα οποία δεν μπορούμε παρά να δούμε την αντανάκλαση όλων εκείνων που πολεμούμε με λύσσα.

Το να ζητάμε, λοιπόν, από τους εχθρούς μας να επιλύσουν προσωπικά ζητήματα, κρατικές και μη αυθαιρεσίες και ό,τι άλλο βάλει ο νους μας, είναι σα να παλεύουμε για ένα κράτος δικαίου, ένα κράτος πρόνοιας, ένας κράτος από εμάς για ’μας. Εάν βλέπουμε τα πράγματα από μια αντικρατική, και κατ’ επέκταση αντιθεσμική, σκοπιά τότε υιοθετώντας την παραπάνω θέση, φαίνεται να μην έχουμε αντιληφθεί την ουσία του πιο βασικού μας προτάγματος.

Για τους θεματοφύλακες της τάξης και του νόμου θα είμαστε πάντα ένοχοι. Ένοχοι για την προσπάθεια μας να ζήσουμε ανεξούσια, μακριά από ιεραρχικές σχέσεις, καταπίεση, εκμετάλλευση, ένοχοι γιατί δεν ασπαστήκαμε τα αφηγήματα τους, ένοχοι για τη θέση που έχουμε πάρει στον κοινωνικό πόλεμο, ένοχοι γιατί στρέψαμε τη ζωή μας στο λυσσασμένο κυνήγι της ελευθερίας.

Εκστρατείες διώξεων, αναβαθμίσεις κατηγορητηρίων, αντιτρομοκρατικά νομοθετήματα, καταδικαστικές αποφάσεις, οικονομική αφαίμαξη… Οι άνεμοι φαίνεται να πνέουν κόντρα, όμως στο χέρι μας είναι να αναστρέψουμε τη φορά τους. Μπορεί σύντροφοι και συντρόφισσες να έχουν στοχοποιηθεί, βασανιστεί, αιχμαλωτιστεί, μπορεί στις συνειδήσεις αναρχικών, αγωνιστών και ευρύτερων κοινωνικών κομματιών, η αστική δικαιοσύνη να επιχειρεί να ‘νομιμοποιήσει’ την ικανότητά – υποχρέωση της να κρίνει όσους αγωνίζονται… όμως οι νόμοι και το δικανικό σύστημα έχουν ισχύ όσο εμείς δεν τους καταργούμε στην πράξη.

Η δικαιοσύνη ενός κόσμου που γεννά και θρέφει την καταπίεση και την εξουσία, επανδρώνεται εγκλείοντας σε διαμερίσματα, σχολεία, εργασιακά κάτεργα, ψυχιατρεία, φυλακές, απομυζά τεράστια κέρδη από τη λεηλασία της φύση και την εκμετάλλευση κάθε έμβιου όντος … κείτεται νεκρή, πρώτα και κύρια στις συνειδήσεις μας. Κάθε εκπρόσωπός της στον υλικό κόσμο είναι εχθρός μας είτε αθωώνει είτε μοιράζει αναστολές είτε καταδικάζει σε πολυετείς καθείρξεις.

Πέραν, όμως, του προφανούς ρόλου του, το αστυνομό-δικαστικό σύστημα αποτελεί και μια κερδοφόρα επιχείρηση. Εγγυήσεις, παράβολα, πρόστιμα, εξαγορά ποινών, αλλά και πακτωλός χρημάτων για δικηγόρους που παζαρεύουν την ελευθερία, στήνουν τη μικρο-οικονομία του δικανικού συμπλέγματος, που συμβάλλει ενεργά στο κρατικό κεφάλαιο.

Επιπλέον, η επικύρωση, η διαχείριση, η επίλυση των ανθρώπινων δεσμών περνά κι αυτή με τη σειρά της από τις δικαστικές αίθουσες. Τρίτα πρόσωπα είναι αυτά που θα αποφασίσουν και θα διευθετήσουν τις διενέξεις, την καθημερινότητα, τις ζωές μας, δίνοντας την εντύπωση πως κανείς δεν είναι ικανός να ορίσει μόνος το πλαίσιο ύπαρξης του.

Η πρακτική της μήνυσης ως συλλογική αναρχική τοποθέτηση

Η βαρύτητα μιας τέτοιας επιλογής σε ατομικό επίπεδο, που σαφώς και χρήζει κριτικής, διαφέρει αρκετά από μια δημόσια αναρχική τοποθέτηση. Κι εδώ επιλέγουμε να κεντροβαρίσουμε στο δεύτερο. Μια συλλογική τοποθέτηση, λοιπόν, που θέλει να «Αφήσουμε πίσω την καθαρότητα μιας ιδεολογικής άρνησης», εκ πρώτης προκαλεί τεράστια αμηχανία. Έπειτα, γεννώνται ερωτήματα και τέλος, ακολουθεί μάλλον η απελπισία.

Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά πίσω μας, μετράμε εκατοντάδες ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε δρόμους, υπόγεια, γραφεία, κρατητήρια, κελιά και δεκάδες φυλακισμένους επαναστάτες με χρόνια χτισμένα μέσα σε σκυρόδεμα. Όμως, αριθμούμε και αλύγιστους ανθρώπους, που δε δέχθηκαν να συνεργαστούν, να ρουφιανέψουν, να πέσουν αμαχητί, όχι γιατί έκαναν τους ήρωες ή τους οσιομάρτυρες, αλλά γιατί παρέμειναν πιστοί στην επαναστατική τους συνείδηση.Όταν σύντροφοι και συντρόφισσες αρνήθηκαν να παραστούν σε δίκες-παρωδίες, να συνδιαλλαγούν με μπάτσους-δικαστικούς-εισαγγελείς (χωρίς αυτό να σημαίνει πως υπάρχει μόνο η ομερτά της σιωπής και καμία άλλη αξιοπρεπής στάση εντός των δικαστικών αιθουσών) μια τοποθέτηση περί: καθαρότητας μιας ιδεολογικής άρνησης (sic), που αυτομάτως γειώνει τέτοιου είδους επιλογές, είναι τουλάχιστον προσβλητική.

Ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, ψυχολογικός εκβιασμός φώλιαζαν πάντα στο στρατόπεδο του εχθρού. Η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους και αυτός δεν αλλάζει με κανέναν τρόπο, πόσο μάλλον με θεσμικά μέσα. Αντίστοιχα, είναι δεδομένο πως ο αναρχικός αγώνας δεν μπορεί να αντιπαρατίθεται με το κράτος και τους μηχανισμούς του μονάχα στην σφαίρα των άξιων και των θεωρήσεων. Κι αυτό, όχι γιατί πλαισιώνεται από μια αίγλη ενός φετιχισμού της βίας, άλλα γιατί το οικοδόμημα της κυριαρχίας έχει πρώτα και κυρία υλική υπόσταση. Για αυτό, άλλωστε και εμείς έχουμε επιλέξει το δικό μας δρόμο. Η επαναστατική βία είτε στο πλαίσιο του υλικού αντικρίσματος είτε του συμβολισμού είτε της προπαγάνδισης, στοχεύει στην άμεση σύγκρουση με όλο το φάσμα της εξουσίας.

Τα όπλα μας στον πόλεμο που έχουμε κηρύξει δεν είναι οι μηνύσεις, οι δικογραφίες, οι φιλικά προσκείμενοι δημοσιογραφίσκοι, οι “αδιάβλητοι” σύγχρονοι Ιαβέρηδες… και ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Σε περίπτωση «Δικαίωσης»…

Μιας και δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό το «μέσο αγώνα», δεν μπορούμε να πούμε και με σιγουριά ποια θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική έκβαση μιας τέτοιας δίκης, παρά μόνο να εικάσουμε. Λαμβάνοντας, λοιπόν, υπόψη γενικά και αόριστα την ευκταία για τον καταγγέλλοντα (ή τους καταγγέλλοντες), αλλά και την κοινή γνώμη απόφαση, βλέποντας λίγο πιο μακρόπνοα οι συνέπειες διακρίνονται σφοδρές και το μέλλον φαντάζει ζοφερό. Μια “νίκη” μέσα στις δικαστικές αίθουσες, διά στόματος δικαστικών και εισαγγελέων, θα έρθει να επισφραγίσει την καραμέλα του κράτους δικαίου, της διαφάνειας και της νομιμότητας, την «κάθαρση» μέσα στην αστυνομία. Μια τέτοια “νίκη” θα οδηγήσει στην αποριζοσπαστικοποίηση. Η προσπάθεια κοινωνικής πόλωσης, η αναγκαιότητα των εξεγέρσεων, οι επαναστατικές προοπτικές πηγαίνουν δεκάδες βήματα πίσω.

Η αναδίπλωση του κράτους, που ας μη γελιόμαστε συνιστά ένα επικοινωνιακό τρικ, στοχεύει στην αδρανοποίηση, στην παύση οποιασδήποτε αναταραχής. Όποιος πιστεύει πως οι στοχοποιήσεις, οι διώξεις, οι ξυλοδαρμοί και οι βασανισμοί θα σταματήσουν πλανάται πλάνην οικτράν.

Σε ένα καζάνι που βράζει δε θα ρίξουν λάδι στη φωτιά. Το κράτος στέκεται εκεί πυροσβεστικά, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, σβήνοντας και την τελευταία σπίθα. Οι τόνοι πέφτουν, οδηγούμαστε στην αποκλιμάκωση και εκείνοι ενώ φαίνεται να γνέφουν συγκαταβατικά, οργανώνονται καλύτερα, για να επανέλθουν δριμύτεροι και να κάμψουν και τα τελευταία ψήγματα αντίστασης και ανομίας.

Αλήθεια, θεωρεί κανείς πως με μια δικαστική απόφαση θα τελειώσουμε μια και καλή με τη βία των μπάτσων, θα σταματήσει η ποινικοποίηση φιλικών και συντροφικών σχέσεων, οι στοχοποιήσεις αγωνιστών, οι ξυλοδαρμοί και οι βασανισμοί στο δρόμο και στα τμήματα, οι διώξεις και οι φυλακίσεις επαναστατών; Δεν τρέφουμε αυταπάτες για το αστυνομοδικαστικό σύμπλεγμα ούτε και θα έπρεπε να εστιάζουμε στις παρατυπίες του συστήματος της δικαιοσύνης. Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να το κοιτάξουμε κατάματα και να του επιτεθούμε.

Παράδειγμα των ημερών αποτελεί η δίκη της Χ.Α.. Μια δίκη που κατέβασε χιλιάδες κόσμο στο δρόμο, μια δίκη που παρακολουθήθηκε βήμα-βήμα και αγκαλιάστηκε από τα κοινωνικά κινήματα, ακόμη και από πιο μετριοπαθείς, μια δίκη που πολλοί αναρχικοί, στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, έσπευσαν να πανηγυρίσουν. Λες κι έτσι τελειώσαμε μια και καλή με το φασιστικό οχετό, τις επιθέσεις σε μετανάστες/στριες, τα κολαστήρια συγκέντρωσης, τις πατριωτικές και εθνικιστικές μαλακίες, το αφήγημα της εθνικής κυριαρχίας.

Μια δίκη που κατάφερε να ενισχύσει τη θεωρία των δυο άκρων και έφερε πάλι στο προσκήνιο τη λάσπη για τις επαναστατικές πρακτικές αγωνιστών και αναρχικών, αλλά και την πάλαι ποτέ πιπίλα της “αριστερής τρομοκρατίας”. Τα γκάζια στη Μεσογείων, το ξύλο στον Ασπρόπυργο, η εκτέλεση των 2 στο Νέο Ηράκλειο και τόσες ακόμη δράσεις, έπαιζαν σε πρώτο πλάνο, χαρίζοντας μας ρίγη και υπενθυμίζοντας πως η θέση του κάθε φασίστα είναι στην άσφαλτο, στο ΚΑΤ, στα νεκροκρέβατα. Στον αντίποδα, όμως, έφεραν και ναυτία σε όλους αυτούς που βρήκαν ευκαιρία να βροντοφωνάξουν πως στη βία δεν απαντάμε με βία. Κι όμως στη βία με αυτό ακριβώς απαντάμε… ΜΕ ΒΙΑ.

Οι φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το logo: “Δεν είναι αθώοι, οι ναζί στη φυλακή” ήρθε να επισφραγίσει το ρεφορμιστικό του πράγματος και να ενισχύσει τη θέση της αστικής δικαιοσύνης στο κοινωνικο-πολιτικό γίγνεσθαι, επαναφέροντας στο κοινωνικό σώμα την “πίστη στους θεσμούς”.

Μια δίκη, λοιπόν, την έκβαση της οποίας περιμέναμε έτσι και αλλιώς, ώστε να μην πολωθούν κοινωνικά καταστάσεις, ξεσπάσουν συγκρούσεις, επέλθει ριζοσπαστικοποίηση.

Από την άλλη, ενα άλλο ζήτημα που τίθεται είναι αυτό της καρατόμησης προσώπων, που κατέχουν καίριες θέσεις. Θέσεις που ξέρουμε καλά πως δε θα μείνουν ορφανές, οι αντικαταστάτες καραδοκούν στη γωνία. Θέσεις που δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα αναλάβει, εάν θα είναι καλός άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, φιλόζωος, συνεπής στις κοινωνικές του υποχρεώσεις. Θέσεις σύμφυτες με την εξουσία, εχθρικές και μισητές, με συγκεκριμένη σκοπιμότητα.

Και για να προλάβουμε ίσως και μια αναλογία, που λέει πως το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση μιας πολιτικής εκτέλεσης, η απάντηση είναι ναι, η θέση θα καλυφθεί. ΟΜΩΣ είναι άλλο να σπέρνεις τον τρόμο στο στρατόπεδου του εχθρού, να δίνεις πνοή στην ουσιαστική απειλή, μέσα από τις επαναστατικές πρακτικές, κάνοντας τον επόμενο να σκεφτεί καλά εάν θα αναλάβει ένα τέτοιο πόστο, μιας και το νήμα της μίζερης ζωής του μπορεί να κοπεί απότομα και άλλο να τους τραβάς στις δικαστικές αίθουσες, που το πιθανότερο είναι απλώς να οδηγηθούν σε κάποια άλλη θέση στη χειρότερη, να ιδιωτεύσουν σε μια περίοπτη στην καλύτερη.

Ενδιάμεσοι/Αιτηματικοί Αγώνες

Εδώ έρχεται να προστεθεί ένας ακόμη παραλληλισμός, μεταξύ της συμμετοχής των αναρχικών σε αιτηματικούς αγώνες, αγώνες δηλαδή, που ως επί το πλείστων έχουν θεσμικό χαρακτήρα ή απαιτούν τα «νόμιμα» και της μήνυσης, ως ένα αποδεκτό μέσο αγώνα. Ένας παραλληλισμός τρομερά άστοχος.

Συγκεκριμένα, η συμμετοχή στους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες, που βέβαια δεν αποτελεί επιλογή ούτε και πρώτη προτεραιότητα όλων των αναρχικών, οι οποίοι είτε αντιτίθενται στην καπιταλιστική επέλαση είτε στοχεύουν στη βελτίωση κάποια συνθήκης, για πολλούς συνιστά εύστοχο πεδίο παρέμβασης. Όμως, οι όροι συμμετοχής εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά και τις στοχεύσεις.

Σκοπός είναι να προωθείται η αντιθεσμικότητα, η σημασία της μη διαμεσολάβησης, αλλά και η σύνδεση με την ευρύτερη επαναστατική αντιπαράθεση με το κράτος. Σαφώς και για την επίτευξη των στοχεύσεων, η χάραξη μιας στρατηγικής πρέπει να γειώνεται στην πραγματικότητα του εκάστοτε αγώνα, χωρίς όμως αυτό να μεταφράζεται ως αδυναμία προώθησης των αναρχικών θεωρήσεων και πρακτικών. Τα αναρχικά προτάγματα μπορούν και πρέπει να παραμείνουν και να διαχυθούν αναλλοίωτα, χωρίς να παρουσιάζουμε ωραιοποιημένα και εύπεπτα αφηγήματα, χωρίς να αφομοιωθούμε από τη δυσαρεστημένη μάζα. Να πράξουμε σε κάθε επίπεδο, από τις πορείες έως τα συγκρουσιακά γεγονότα, από τις δημόσιες παρεμβάσεις έως τις συνωμοτικές βόλτες, αναδεικνύοντας την επαναστατική απελευθερωτική προοπτική, δημιουργώντας εφαλτήρια για ανάληψη αντικρατικής δράσης από όλο και περισσότερους ανθρώπους, κοιτώντας πέρα από τα ψευδο δίπολα που μας επιβάλλονται.

Κλείνοντας…

«Το να μην προσμένεις τίποτα δε σημαίνει να συνηθίζεις την ήττα»

Το κράτος είναι ένα σύμπλεγμα επιθετικό. Εάν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε κάτι, ήταν πως επιβάλλεται. Δε θα γνέψει συγκαταβατικά, δε θα μας χαϊδέψει τα αυτιά, δε θα ξεχάσει τις επιθέσεις που δέχεται και σίγουρα δε θα γιορτάσει τις νίκες μας. Αντίστοιχα, οφείλουμε να πράξουμε και εμείς.

Περιμένοντας κάτι από τα παραπάνω καταλήγουμε να χάνουμε το στοίχημα του επαναστατικού πολέμου. Επιλέγοντας να λουφάξουμε, τροφοδοτώντας τη συνείδηση μας με ψέματα και παύοντας να διανοίγουμε μέτωπα αντιπαράθεσης, να στοχεύουμε στην όξυνση των εχθροπραξιών, να προλειαίνουμε το έδαφος της εξέγερσης, να βρίσκουμε τις προοπτικές και τις στρατηγικές για την υλοποίηση των επαναστατικών πρακτικών, κοιτάζοντας πέρα από τη νομιμότητα, τότε θα καταλήξουμε να βυθιζόμαστε στην ανυπαρξία. Καλύτερα, λοιπόν, να βυθιστούμε μια ώρα αρχύτερα στην οχλοβοή που διψά για δικαιώματα, να λάβουμε και κανένα παράσημο και να αποσυρθούμε ησύχως.

Εάν εντός του κοινωνικού πεδίου βλέπουμε πάντα και παντού ευκαιρίες για ανέλιξη, λιμνάζουμε και βρισκόμαστε απέναντι από τα αναρχικά προτάγματα που οι ίδιοι θέτουμε, θα καταλήξουμε να ιδιωτεύουμε, συμπληρώνοντας απλώς τη λίστα των υποτιθέμενων αγωνιστικών υποχρεώσεων, δίχως καμία ουσία, δίχως καμία προοπτική.

Η ζωή μας είναι μια διαρκής σύγκρουση. Με τον εαυτό μας και τις αντιφάσεις μας, τις συμβάσεις και τα αυτοξεπεράσματα μας. Μια σύγκρουση, όμως, και με τους νόμους, το εξουσιαστικό κοινωνικό πλέγμα, το οικοδόμημα της κυριαρχίας και των μηχανισμών του. Σύγκρουση στους δρόμους, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, στα στενά των μητροπόλεων, στις ταράτσες των φυλακών… Σύγκρουση με χαρακτηριστικά επαναστατικά, με συνέπεια σε λόγο και πράξεις.

Η λύση δε βρίσκεται μέσα στα αστικά δικαστήρια, στις κρατικές παροχές, στις καπιταλιστικές υποσχέσεις, στους κοινωνικούς ρόλους, στους κανόνες, στους θεσμούς, στα διάφορα νομοθετήματα. Δεν έρχεται από τους εχθρούς της ελευθερίας, αλλά ούτε και από μια αίολη κοινωνικό-κινηματική συσπείρωση, που μετράται ως ποσοτικό πλεόνασμα, στηριζόμενο σε σαθρά θεμέλια.

Να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας. Σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε πολλά περισσότερα, από το ψάχνουμε διαρκώς και διακαώς σάπια δεκανίκια στο πρόσωπο της εξουσίας. Ας αφήσουμε στην άκρη τον πολιτικαντισμό, τα επικοινωνιακά παιχνίδια, τις κινήσεις εντυπωσιασμού. Ας μη βαλτώσουμε περισσότερο στο βούρκο του ρεφορμισμού, ας μην αφομοιωθούμε σε όσα κάποτε παλεύαμε να καταστρέψουμε, ας μη μπλεχτούμε μόνοι μας στα κρατικά δεσμά, ανοίγοντας την κερκόπορτα του δικαιωματισμού.

Τα μονοπάτια που κυοφορούν τις επαναστατικές προοπτικές είναι πολλά, όμως ο στόχος της καθολικής ρήξης με το υπάρχον κοινός. Κι αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να το μνημονεύουμε συχνότερα.

Να πορευτούμε μαζί με τις αρνήσεις μας, να αναπτύξουμε σχέσεις που αντανακλούν αυτά που προτάσσουμε, να βαδίσουμε πλάι-πλάι με γνώμονα τη συντροφικότητα, την αξιοπρέπεια, την επιθετική διάθεση, την επαναστατική συνείδηση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας.

Πάντα και για πάντα αντικρατικά, αντιθεσμικά, αδιαμεσολάβητα, ανεξούσια, ΑΝΑΡΧΑ.

Σύμπραξη αναρχικών ενάντια στη νομιμότητα

Απρίλιος 2021

Πηγή: Athens Indymedia

Αθήνα: Ανάληψη ευθύνης για εμπρηστική επίθεση σε όχημα ΔΣ

Τις πρωινές ώρες της 29ης Μαρτίου, βάλαμε φωτιά σε όχημα με διπλωματικές πινακίδες που ήταν παρκαρισμένο στην οδό Ίωνος Δραγούμη, στο “περιφρουρημένο” κέντρο της Αθήνας. Επιλέξαμε να δράσουμε τη συγκεκριμένη μέρα που αποτελεί μέρα εορτασμού του νεαρού μαχητή στη Χιλή όπου η μαχητική νεολαία (και όχι μόνο νεολαία) καταλαμβάνει τους δρόμους. Αποτελεί επίσης μια δράση αλληλεγγύης ανταποκρινόμενη στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης για τους 10 αναρχικούς και εξεγερμένους απεργούς πείνας από τις 22/3, στις φυλακές της Χιλής.

Ο αγώνας συνεχίζεται, τίποτα δεν τελείωσε.

αναρχικοί/ές

Πηγή: Athens Indymedia

Ανακοίνωση του 325 για την κατασταλτική επίθεση ενάντια στη διεθνή αντι-πληροφόρηση

Ανακοίνωση της Συλλογικότητας του 325 για την κατασταλτική επίθεση ενάντια στη Διεθνή Αντι-Πληροφόρηση (Ηνωμένο Βασίλειο)

Στις 29.03.21, η ολλανδική αστυνομία εισέβαλε στο κέντρο δεδομένων (data centre) όπου φιλοξενείται ο server του nostate.net, κατάσχοντας τον ίδιο τον server, ως μέρος έρευνας σχετικής με “τρομοκρατία”. Το nostate.net αποτελεί συλλογικότητα που παρείχε μια πλατφόρμα για διεθνείς κινηματικούς ιστοτόπους (websites) από ομάδες αλληλεγγύης σε κρατουμένους, από αρκετά συλλογικά καλέσματα για καμπάνιες, από σελίδες ενάντια σε συνόδους κορυφής και από εγχειρήματα διεθνούς αντι-πληροφόρησης. Σημαντικά sites που χρησιμοποιούσαν το nostate.net ως πλατφόρμα, και τα οποία δέχθηκαν πλήγμα από την κατασταλτική επίθεση της ολλανδικής αστυνομίας, είναι το Anarchist Black Cross Berlin (Αναρχικός Μαύρος Σταυρός Βερολίνου), το Montreal Counter-Info, το Northshore Counter-Info, το Act For Freedom Now! (το οποίο τώρα άνοιξε εκ νέου στο noblogs.org, στον σύνδεσμο: https://actforfree.noblogs.org/) και το 325.

Ως συλλογικότητα, γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτή δεν ήταν μια επίθεση μονάχα από την ολλανδική αστυνομία, αλλά πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου, συνδεόμενη με τις πρόσφατες κατασταλτικές επιθέσεις της στους αναρχικούς κύκλους της χώρας αυτής. Όχι μόνον απειλούσαν εμάς, αλλά προσφάτως απειλούσαν και το nostate.net προκειμένου να κατεβάσει το site μας. Πέραν τούτου, απαίτησαν να τους δώσουν πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα οποιουδήποτε εμπλέκεται στο 325. Δε μας εκπλήσσει η έκταση που δίνουν οι αρχές για να επιτεθούν σ’ εμάς και σ’ οποιονδήποτε υποπτεύονται πως μας βοηθά, καθώς ανά την ιστορία είναι πολυάριθμα τα παραδείγματα όπου οι δυνάμεις του κράτους καταστέλλουν όποιον και όποια τολμά να ορθώσει ανάστημα και να τις πολεμήσει.

Αυτή η κατασταλτική επίθεση οφείλει να ειδωθεί ως επίθεση σε όλα τα εγχειρήματα αντι-πληροφόρησης, στους αναρχικούς κύκλους διεθνώς. Υπό το τρέχον πλαίσιο της νόσου Covid-19 και των κατασταλτικών κινήσεων των κρατών ανά τον κόσμο, δε μας εκπλήσσει το γεγονός ότι συνεργάζονται σε διεθνές επίπεδο. Το πρόσφατο παράδειγμα καταστολής απέναντι στον αναρχικό σύντροφο Gabriel Pomba da Silva, με τη συνεργασία μεταξύ ισπανικού, ιταλικού και πορτογαλικού κράτους, είναι κάτι παραπάνω από χαρακτηριστικό. Τα μυαλά μας γυρνούν πίσω στην καταστολή του Indymedia στη Γερμανία και στην Ελλάδα, όπως επίσης και στην όχι και τόσο μακρινή χρονικά φυλάκιση των συντρόφων και συντροφισσών που συμμετείχαν στα εγχειρήματα Culmine, Parole Armata και Croce Nera Anarchica (Αναρχικός Μαύρος Σταυρός) στην Ιταλία. Ανά τα έτη, το αναρχικό κίνημα διεθνώς δέχεται επιθέσεις στα μέσα με τα οποία επικοινωνεί με τον κόσμο, με τις υποδομές φιλοξενίας αμέτρητων αναρχικών δημοσιεύσεων να εκκενώνονται, με συντρόφια να συλλαμβάνονται, ακόμα και με εκδόσεις να λογοκρίνονται και να καταστρέφονται, όπως συνέβη στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν με την “Ένοπλη Χαρά” του Αλφρέντο Μ. Μποννάνο στην Ιταλία, ή με το “Ο Ήλιος θα συνεχίσει να ανατέλλει” της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στην Ελλάδα.

Επιπλέον, δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός πως η κατασταλτική επίθεση συμβαίνει τώρα, έπειτα απ’ την πρόσφατη έκδοση του “325 #12 – Ενάντια στην Τέταρτη και Πέμπτη Βιομηχανική Επανάσταση”. Θεωρούμε πως η έκδοση αυτή χτυπά στον πυρήνα αυτού που προωθούν το κράτος και ο καπιταλισμός, πριν, και ακόμα περισσότερο τώρα, υπό την κάλυψη της πανδημίας Covid-19 · αποτελεί άμεση απειλή για τα σχέδιά τους περί καθυπόταξης, ρομποτοποίησης και αυτοματοποίησης των πάντων. Η επίθεσή τους έπληξε προς το παρόν τη διάδοση της έκδοσής μας, ψηφιακά και υλικά, αλλά αναπόδραστα απέτυχε. Οι τεχνοκράτες που πασχίζουν να μετατρέψουν τον κόσμο μας σε μιαν εμετική τεχνολογική και στρατιωτικοποιημένη κοινωνία-φυλακή εκτίθενται, όχι μόνον από εμάς, αλλά απ’ τις ήδη ολοένα αυξανόμενες επιθέσεις διεθνώς απέναντι στις υποδομές τους. Αυτό είναι που φοβούνται, τρέμουν το τι διαστάσεις μπορεί να πάρει, γι’ αυτό και βρίσκονται στο κατόπι μας. Απ’ όσο γνωρίζουμε, η αστυνομία που προσπαθεί να μας κυνηγήσει και να μας πιάσει, ξεθάβει τακτικές απ’ τα παλιά τους κατασταλτικά τεφτέρια, αποπειρώμενη να αναγκάσει άλλους να ρουφιανέψουν, και κλείνοντας τα εγχειρήματα αντι-πληροφόρησης. Απ’ όταν εξαπέλυσαν την “Επιχείρηση Rhone”, η οποία στόχευε να επιτεθεί στους αναρχικούς κύκλους του Μπρίστολ, συνέλαβαν μονάχα ένα άτομο που συμμετείχε σε μία επίθεση, κανέναν όμως που να συμμετείχε στην Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (FAI) ή στις αμέτρητες λοιπές αναρχικές επιθέσεις. Σαφέστατα, δεν κατόρθωσαν επ’ ουδενί να καταστείλουν τη φλόγα της εξέγερσης, όπως αποδεικνύουν οι ταραχές, η επίθεση σε αστυνομικό τμήμα και οι εμπρησμοί αστυνομικών οχημάτων τους τελευταίους μήνες.

Επικράτησε σιωπή για πολύ καιρό σε τούτο το νησί του κομφορμισμού, κι ενώ ο έξω κόσμος αρχινά να φλέγεται ξανά, η χόβολη αυτή συνεχίζει να φέγγει κι εμείς να νιώθουμε τη ζεστασιά της. Τώρα πιότερο από ποτέ, υπάρχει η επιτακτική ανάγκη για διεθνή συντονισμό μεταξύ συντροφισσών και συντρόφων, για άμεση επίθεση σε δαύτο το βρωμερό πτώμα που παλεύει ν’ αναστηθεί και να φυλακίσει κι άλλους από εμάς. Η αντι-πληροφόρηση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του διεθνούς συντονισμού, προκειμένου να μπορούν όσες κι όσοι μάχονται για τη λευτεριά ανά τον κόσμο να βλέπουν τα σινιάλα συνενοχής σε κάθε πιθανή γλώσσα, μιλώντας την κοινή γλώσσα της εξέγερσης και της αναρχίας. Πρέπει να τεθεί ξανά σε λειτουργία το διεθνές δίκτυο αντι-πληροφόρησης, ώστε να γίνουμε ξανά απειλή διεθνώς, έπειτα απ’ τα κατασταλτικά αντανακλαστικά που επιδιώκουν να αποξενώσουν τις αναρχικές και τους αναρχικούς τον έναν απ’ την άλλη, όχι μόνο σε διεθνές επίπεδο, αλλά ακόμα και σε τοπικό. Η Συλλογικότητα του 325 συνεχίζει να βαδίζει στο μονοπάτι που ήδη χάραξε, ακόμη και τώρα συνεχίζουμε με τα εκδοτικά μας εγχειρήματα, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας ανατύπωσης του “325 #12”, μιας νέας εκτενέστερης έκδοσης του “Dark Nights”, καθώς και με περαιτέρω μελλοντικά εγχειρήματα διεθνώς. Δε θα μας φιμώσουν ούτε θα μας σταματήσουν, και θα πάρουμε την εκδίκησή μας!

Σχετικά με τον ιστότοπο, δε γνωρίζουμε ακόμη αν θα επανέλθει, καθώς θεωρούμε αρκετά ξεκάθαρο πως αν επαναλειτουργήσει οπουδήποτε αλλού online υπό την ονομασία “325”, οι αρχές θα το στοχοποιήσουν άμεσα για μία ακόμη φορά. Αυτό, επιπλέον, σημαίνει πως θα μπορούσαμε να θέσουμε σε κίνδυνο οποιονδήποτε μελλονικό πάροχο, όπως επίσης και να διακινδυνεύσουμε να κλείσουν κι άλλα κινηματικά εγχειρήματα και εγχειρήματα αντι-πληροφόρησης, όπως συνέβη και στην πρόσφατη κατασταλτική επίθεση. Ποιος ξέρει πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό; Αυτό που γνωρίζουμε, πάντως, είναι πως απέχουμε πολύ απ’ το να υποχωρήσουμε –έστω κι ένα βήμα– απέναντι στον εχθρό. Ίσως θα ήταν καλύτερα να επιστρέψουμε στα παραδοσιακά έντυπα μέσα, βλέποντας τα πρόσωπα των ανθρώπων, ανοίγοντας συζητήσεις, συνωμοτώντας. Δε λέμε όχι σε μια πιθανή επιστροφή του site, ούτε στο να δηλωθεί ως νέο εγχείρημα · ο χρόνος μονάχα θα δείξει.

Προς το παρόν, εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στα συντρόφια του nostate.net και του Act For Freedom Now!, μαζί και σε όλα τα βαλλόμενα εγχειρήματα αντι-πληροφόρησης.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Συλλογικότητα 325

Πηγή: Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Το Act for Freedom Now! άνοιξε εκ νέου στον server του Autistici / Inventati

Δεδομένης της κατασταλτικής κίνησης απέναντι στα συντρόφια του αναρχικού server nostate.net, αρκετά εγχειρήματα πλήττονται αυτή τη στιγμή. Το Act for Freedom Now! αποφάσισε να επιστρέψει σε καινούργιο σημείο φιλοξενίας, στον server του Autistici / Inventati. Ο νέος σύνδεσμος είναι:

https://actforfree.noblogs.org/

ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Επιπλέον, η διεύθυνση mail actforfree(at)riseup.net έχει πλέον καινούργιο δημόσιο κλειδί PGP για κρυπτογραφημένη επικοινωνία (0x9F848E7BACD92EA6). Παρακαλούμε να μη χρησιμοποιείτε τα 0x47F466F0 ή 0x9B065D0C, καθώς έχουν ανακληθεί και δε χρησιμοποιούνται πλέον. Το νέο κλειδί είναι το εξής:

-----BEGIN PGP PUBLIC KEY BLOCK-----

mQINBFzWhigBEAD1W6l3M4ONkkdvRlSUNkybAwhsbVCi7F8/sOzkYo8P7M24zpge
8ar6pT2eYDh4Ergp4w5Tcd5aX5mhS8iQP4z1GBwNEE0quSoT40meNm2BHiu5XPVM
iNkyQ5lFwErCzCLG+ytR0CjGykM//FP6x9Xose0p7JLlIVyQpnTgLkAj8VPrPv6+
np6L57OzojV1Fbg4CFMulffQbHGW+XnnAMsZoxWq0Aa4nmS11Z7xnHPlbVxUd/sz
EQuEjeXZMtgoDQ5eo5q3e6ypQnesGIRQTcV52d+HcNP5FIHFqIbQYha/vO8UQl0H
6BzEZrUdC42Wocgz/dyLFefeiuDxYOplUyFcYF9RIXwk6tsOC1FJbPgR0aQtKrIh
BJYbT3ZJFitvcEvcQP9c0qrud6vV/iO5U/OBFA3OfCH26FR17+j50Vr7gf30/p5Y
qyl4Mu1WjdGWWW8djasTd0oObC0+SsMfwpmpIxlXBzFfLo0C9uUV47x7Pb5J5ie4
0WxWyeI2YXaFRI+D65EBx9yGt3uSmb2HhdItmw5yRfpnFAu5JoeSa6d9uADy6XlC
kkDq1G8/BNyD8W7ZwKrrbqMhmHNvxvBRo+nEKhWcb7XDx3DNyPA1k2BasuZfdKhk
SEgmRySg9faIlwzQ48Cz4tbozJN8xHPUweV1K1UpUgNVcvWsY3oYTWFwkQARAQAB
tCVBY3Rmb3JmcmVlZG9tIDxhY3Rmb3JmcmVlQHJpc2V1cC5uZXQ+iQJUBBMBCgA+
FiEE8WTxmnqIldOjm3zPn4SOe6zZLqYFAlzWhigCGyMFCQlmAYAFCwkIBwMFFQoJ
CAsFFgIDAQACHgECF4AACgkQn4SOe6zZLqb9fg//aNLcMPMjU8ceRhGdddGcFKbL
zJ0jZQtVxknRcL3AUuvC4tMbAMhQdWGH1p8Mf/F2C9mQCirw3r5+DdF2G4oHwLZS
tTy/FmZVf/2i7CB5l19pX0cmGfjzPlWJhrC9d1HBApmsZ0V5K445KdbASQ+zajhj
n1K1/dvEFu0GdfDSE6bG1KI79rZqAyqWclvceP82O0/errr+eKGoUAkRrl21QLsG
8KnYm0R5qL2PWRvaemLcEHu33Q0czJNgyAzhdc8dY9Z1TPyYVXlIxjk4HsyAdSKp
hmaJNMj4IvJ+7RJJ6AbJ9OGbnoj9iGWuRGNy8nMDR83BJxZX4QgWPaj6wtLnl6Cq
iW3yVLXTlozW4vk9ftFpi0elSBEnt9xtcb9LLCpU71sOspQ1VFvDhd+Fmji10fe5
6gCeY6qZatkEJn3n/6XlxHN2jjrJXu4fhzJ2WsZEE687PL2D/PagnxS88ch33/4D
H4JXUZWWpEqijnJVZ0AGYs2s0YRCZk+XOrgNgb5GP9fYhU7RcSWhCZhEH1/0uS4z
S7dmcGUcqfNEU9F9LWD1pz05z4S4WviIMp5O224uo53IzrpdOMh7cf0CgOrUe84u
DSx03W1UiKc+Jvwmtc1ylNRApgKywsOtss+nyTECR0XIditzTOkvDvLibVUh3xIS
4VZ84aWhJdD7zgQu6zK5Ag0EXNaGKAEQAKfGNCMmfCQWHwEl6eIivKwgJZFzEHNb
DYG+FrmVKbKEbAiDF6CROK1L+8u0FmQAITT4usOC2g/udDnMKbF0ZmUQb/ezRwWc
5LsV5IKEF52gWD9Iv4n5q6CeQHutxMSrnOAtKLbWXo+xbKn70z4W3m6UK8kbnS7W
JKN/qu156LHswZ9nZOr9svwhaq4twZFt4GKOJJkkKiircu21z4TCGN4h5y9FiRvt
fpbQygF1JGMy8or/fnJA6dVl3Os4D75MVeNOho0jdITHhwAUFiH4wGOcvz7fe8Me
A/JCG48h50BoDuykd+Y9WHFVMLFpBH9O0lnIn9+i7mrvjg4R2oLM67SoQkl0E7Sg
HkAgIOI3WmshHx9zPPh7rIgOmtMPsn3Bhub3YjmRK++EuA3HbCgWpIoP7yFA7j3w
7+2oAAuf37YQvavmMZYxiJXfENHLhNUTmBHd38jcRsgwRc231PQEld7ARLtRmOXr
TrnNBKG0y/PV9dinhXwjGBQlsgZgsNYW2yDn3YsfoJK51gt8bQC8H5Y2f3JAnZKj
86X6kr8qg/BOuk2rkgxsGF5u77Cq4TCu2v+HB1r1Jc0r/6EuKnUiEJU7e8IQTyMl
L2w4DApQOwlYBVDGW2ALty7WVKsqZoLl0x3pcLOIa0LeDEE6KHamzAe/c5bPx5Zi
mtxCQXYXhGttABEBAAGJAjwEGAEKACYWIQTxZPGaeoiV06ObfM+fhI57rNkupgUC
XNaGKAIbDAUJCWYBgAAKCRCfhI57rNkupgdAD/wOZfpZLBJOrVKW2uS9cF05nIcd
BXJrdKV0H2Q1NqTiTfk3unJuQGsOG6jWiG4SlnJoDxU4BvoMHlxbc7JHyDDhUQFe
IJbSxkpM9brxkiyZhePFgSeGHNFhkXuvEML/wvuFWJtpUqsImtm3N2s8aFm8NmL8
OYCoKnD2kLxn6QIZS9YnBw497kVB+7dpi1nE2WeAFPwIy2sjqmwmEtQdOtn0KPWM
vrR4IdOXjC7P83o0VKJWsEyEIS+sWYngwX+uhymW5iUD9gEV4wgEiPCP4DynwGG7
5zQ7c9QPXwbH4/AwbbTunLWMfHH7crcmKWO4nWWjXT49TH8pdqbdJIVWotw+IZxn
TjriyrvgUP6gehQ5w6JGbBhOkKur4rwUlkrJzWgA/Qv94iWmRt6lIXII8W/cPkKA
44kLqacGugsU9BuNqpsL5gT6nFA5HKzrh3e1Kr9rZFDeRljZy97X1ok817FqFjH4
y8Vhq7tpEMXZV3i4fYRdorzlxBOiGE86zPgFV0VDpAIxu5O9x9bp/XlKmc8NCneZ
VPL7pfHYSKqmPedFZYYRFjN+dSdC6LGD883dEr61yQCD2NjKU2++ThziZ8nhfN+e
jYlcRcuDWALx0UZMlZu7g6oIkXkmNRG33QlPI+W+LquEHL6hicC/71eriewgHlwJ
rz8HTrU2gb1vlyoMyg==
=PuFf
—–END PGP PUBLIC KEY BLOCK—–

Πηγές: Anarquia.info & Act For Freedom Now

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή: Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας

29 Μάρτη – Ανακοινωθέν του Pablo Bahamonde Ortiz “Oso”, ανατρεπτικού κρατουμένου και απεργού πείνας απ’ τη φυλακή Santiago 1

Μέρες σαν τη σημερινή, υπάρχουν πολλά αδέρφια που γυρνούν στη μνήμη μας… Ο καιρός έχει περάσει, αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής μου είναι συνεχώς παρόντες στην ύπαρξή μου, επαναφέροντας όλη την εμπειρία και τη σοφία που συνέλεξαν στα Βήματά τους. Το να αναφέρουμε καθένα ξεχωριστά, θα κατέληγε σε μία εκτενέστατη λίστα · οι ποικίλες συνθήκες των θανάτων τους δείχνουν πως οι καιροί δεν είναι δα και τόσο διαφορετικοί όσον αφορά το κατά πόσο τα χτυπήματα της εξουσίας δολοφονούν όσες κι όσους αμφισβητούν τη βολή των ισχυρών.

Αίμα, πόνος και οργή χτίζουν ένα μονοπάτι καταστροφής και δημιουργίας δίχως τέλος. Μέσ’ από δαύτες τις σκέψεις, ανασαίνω καθάριο αέρα και συνεχίζω ανένδοτα.

Ας κατανοήσουμε πως ο εγκλεισμός είναι απλώς ένα πιθανό σενάριο της Ζωής για όσες και όσους επιλέγουν να διαρρήξουν την κανονικότητα και τη νομιμότητα της εξουσίας.

Η τιμωρία κι η απομόνωση, ως μέθοδος απόσπασης μετάνοιας, είναι η απάντηση που θα συναντήσουν τα αδάμαστα κορμιά κι οι συνειδήσεις μας.

Το συνεχές του αγώνα είναι ένα διαρκές οικοδόμημα, αέναο και πολύμορφο, με εξεγερτικό και θρασύ χαρακτήρα, που έρχεται σε σύγκρουση με την καταστολή, τη δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Απ’ το μέρος αυτό, τα καλέσματα θ’ αποτελούν πάντα μέσο όξυνσης της σύγκρουσης, μέσο προετοιμασίας, μέσο να νιώθουμε και να βιώνουμε τις ανατρεπτικές πρακτικές, να ρηγματώνουμε τις παλιές, δογματικές, ηθικίστικες, πατριαρχικές, εξουσιαστικές και τοξικές λογικές, που μόνο ζημιά και δυσπιστία προκαλούν εντός των συλλογικοτήτων και μεταξύ των σκεπτόμενων ατόμων.

Πάντοτε, ο αγώνας των Αδερφών μας που έχουν απαχθεί απ’ το κράτος αποτελεί έργο που συμπληρώνει τις μάχες στις οποίες καθημερινά χιλιάδες από Εσάς συνεισφέρετε, μέσα από τους διάφορους χώρους επιθετικής αντίστασης.

Είν’ επιτακτικό να πληθύνουμε και να ενισχύσουμε τα συνένοχα δίκτυα, προβαίνοντας σε διάφορες δράσεις για ν’ απαιτήσουμε τη δίχως όρους απελευθέρωση χιλιάδων από εμάς που βρισκόμαστε έγκλειστοι πίσω απ’ αυτά τα τείχη. Η αλληλεγγύη οφείλει να προσδώσει τούτη τη θεσπέσια επιθετική και συγκρουσιακή αλματώδη κίνηση που αντανακλά ιστορικά τα Βήματα των χιλιάδων πεσόντων αυτού του αγώνα.

Ο εχθρός, μέρα με τη μέρα, παραμονεύει, και είναι καιρός να του επιστρέψουμε τα χτυπήματα… Είναι καιρός να βεβαιώσουμε έμπρακτα ότι οι μηχανισμοί ελέγχου θα καταστούν άχρηστοι απέναντι σ’ εκείνες κι εκείνους που αγκαλιάζουν συνειδητά κι ολόψυχα την ατραπό της ολικής απελευθέρωσης.

Μιαν αγκαλιά συνενοχής κι εξέγερσης για τ’ Αδέρφια που βρίσκονται σήμερα σε απεργία πείνας, που παρέα προτάσσουμε σήμερα τα κορμιά μας ως όπλα, αντιμετωπίζοντας για μία ακόμη φορά το Κράτος και τους νόμους του.

Μαχόμενη Νεολαία, Διαρκής Εξέγερση!!!

Για την ανάκληση του άρθρου 9 και την αποκατάσταση του άρθρου 1 του Νομικού Διατάγματος 321!!!

Ελεύθεροι στους δρόμους ο σύντροφος Marcelo Villarroel και όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι ανατρεπτικοί και αναρχικοί κρατούμενοι, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι για την Απελευθέρωση των Μαπούτσε, οι αιχμάλωτες κι οι αιχμάλωτοι της Εξέγερσης!!!

Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!!!

Pablo Bahamondes Ortiz “Oso”
Ανατρεπτικός κρατούμενος απ’ τη Villa France
Σωφρονιστικό κατάστημα Santiago 1
Πτέρυγα Υψίστης Ασφαλείας
29 Μαρτίου 2021.

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Γερμανία: Άνοιγμα φράχτη, απελευθέρωση ζώων, καταστροφή κυνηγετικών πύργων

5η Απρίλη, Γερμανία

Το θράσος τους να χτίσουν παγκάκια δίπλα από κυνηγετικούς πύργους και χώρο εγκλεισμού της άγριας ζωής, απέχει πολύ απ’ το να είναι κάτι καλό. Όφειλε ν’ ακολουθήσει δράση.

6 πύργοι καταστράφηκαν και ανοίχτηκε ένας φράχτης.

Η λευτεριά είναι πολύ πιο όμορφη απ’ τις σφαίρες και τα κοφτερά σύρματα.

Πηγή: Unoffensive Animal

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Αργεντινή, Μπουένος Άιρες: Δράσεις αλληλεγγύης για τους απεργούς πείνας στη Χιλή

Καλούμε σε δράσεις παντός τύπου, πεπεισμένοι πως η εξεγερτική/ανατρεπτική αλληλεγγύη θα βγάλει τα αδέρφια και τα συντρόφια μας έξω απ’ τις φυλακές.

Το βράδυ της 28ης Μάρτη, στην περιοχή Almagro (στο κέντρο του Μπουένος Άιρες), ορθώσαμε πύρινα οδοφράγματα και ρηγματώσαμε την κανονικότητα των πολιτών, αποφεύγοντας το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας.

Προκρίνουμε ένα συνένοχο και εμπρηστικό/εκρηκτικό συνεχές.

Το βράδυ της 29ης Μάρτη, κολλήσαμε αφίσες στην περιοχή του προξενείου της Χιλής στο Μπουένος Άιρες.

Κι αυτό σε στήριξη του αγώνα που διεξάγεται στις φυλακές τους από ανατρεπτικά και αναρχικά έγκλειστα συντρόφια, από αιχμαλώτους και αιχμάλωτες της εξέγερσης του Οκτώβρη, καθώς και του αγώνα για απελευθέρωση των Μαπούτσε.

Δεν κινητοποιούμαστε για να δράσουμε απλώς ενάντια στον εγκλεισμό.

Το να στηρίζουμε όσες και όσους έπεσαν στη μάχη ή απήχθησαν από την εξουσία αποτελεί μια φυσική δυναμική. Θεωρούμε όμως πως η μόνη μορφή αλληλεγγύης είναι η συνέχιση του αγώνα.

Ο χρόνος είναι τώρα!
Όλα συνεχίζονται!
Η απομόνωση είναι βασανιστήριο!
Όσο υπάρχει δυστυχία, θα υπάρχει εξέγερση!
Θάνατος στο Κράτος και ζήτω η Αναρχία!

Πηγή: Attaque

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

Χιλή, Biobío: Εμπρηστική επίθεση σε αρένα ταυρομαχιών

Μια αρένα ταυρομαχιών στο Cañete (στην περιοχή Biobío) δέχθηκε σοβαρότατες υλικές ζημιές έπειτα από εμπρηστική επίθεση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ από καθεστωτικά μέσα, στο σημείο αφέθηκε φυλλάδιο που αναφέρεται στην απελευθέρωση των Μαπούτσε πολιτικών κρατουμένων.

Πηγή: Bite Back

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Αλληλεγγύη στη συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη

Παρεμβάσεις, με σπρέι και τρικάκια, στις επιχειρήσεις: Euromedica και Βιοκλινική, που διαθέτουν παραρτήματα ελέγχου γενετικού υλικού, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στην αναρχική συντρόφισσα Δ. Βαλαβάνη.

Έπειτα από τη σύλληψη των αναρχικών Δ. Βαλαβάνη, Κ. Αθανασοπούλου και Γ. Μιχαηλίδη (29/01/20) στην Αγία Παρασκευή και κατά τη διάρκεια κράτησης της συντρόφισσας Δ.Β. στη ΓΑΔΑ, η απάντηση στην άρνηση της να συνεργαστεί είναι: πολλαπλά χτυπήματα, σωματικός έλεγχος και αγγίγματα από άντρες της αντιτρομοκρατικής, που καταλήγουν σε βίαιη λήψη του γενετικού της υλικού. Και μπορεί για κάποιους αυτά να φαίνονται αποκυήματα της φαντασίας, μιας και όπως πληροφορούμαστε το τελευταίο διάστημα δεν είναι αυτές οι πρακτικές της δημοκρατίας, για εμάς όμως ούτε άγνωστα είναι ούτε εξαπίνης μας έπιασαν ούτε και μείναμε με ένα γιατί ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Γιατί… αυτές ήταν, είναι και θα είναι οι πρακτικές της δημοκρατίας.

Δεν περιμένουμε κανένα μπάτσο, κανέναν δικαστή, κανέναν εισαγγελέα να φερθεί με γνώμονα την αξιοπρέπεια ή την “επιείκεια”, έστω και για το θεαθήναι. Η θέση τους είναι ξεκάθαρη, τα στρατόπεδα διαχωρισμένα, η σύγκρουση μεταξύ μας αναπόφευκτη.

Κι έτσι εμείς, από τη δική μας μεριά, εχθροί της εξουσίας, δίπλα σε όσους και όσες αντιστέκονται, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, γνωρίζοντας πως οι συνειδήσεις δεν κάμπτονται, η οργή μας ξεχειλίζει και δεν μπορεί κανένας και τίποτα να την κάνει να κοπάσει. Δίπλα, λοιπόν, σε εκείνους που δε συνεργάστηκαν, δεν υποτάχθηκαν, αρνήθηκαν να γίνουν έρμαια στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του, που δεν τους λογάριασαν στιγμή ως συμμάχους και στήριξαν τις επιλογές τους με κάθε κόστος. Είμαστε εδώ, για να τους θυμίσουμε με όποιον τρόπο, πως δε θα είναι ποτέ μόνοι απέναντι τους.

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΒΑΛΑΒΑΝΗ

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Consumimur Igni: Μια αντιδικανική τοποθέτηση

Λάβαμε 1/4/2021

Το παρακάτω κείμενο είχε συνταχθεί και ολοκληρωθεί στο τέλος του περασμένου Οκτώβρη, μερικές βδομάδες μετά το πέρας της δίκης της Χρυσής Αυγής και των παρεπόμενων κινητοποιήσεων. Πάραυτα, λόγω αλλεπάλληλων σημαντικών εν εξελίξει αγώνων επιλέξαμε να αναβάλουμε την δημοσίευση του μέχρι να βρεθεί το απαραίτητο χρονικό κενό για αναστοχασμό σε μία ήδη αρκετά επιβαρυμένη επικαιρότητα.

Με την ομαλότητα να επιστρέφει με τον καιρό στις ζωές μας, τις εστίες φωτιάς να σιγοσβήνουν παραχωρώντας την θέση τους σε νέους, αποστειρωμένους φωτισμούς στο πολυτάραχο αθηναϊκό κέντρο, ξεπροβάλλουν και οι κάθε λογής επιτετραμμένοι να συγυρίσουν τα πεδία σύγκρουσης από οτιδήποτε πεισματικά ανθίσταται στην εξάπλωση των επιχειρήσεων ειρήνευσης θυμίζοντας κοινωνική πόλωση.

Μιλάμε για ξεπερασμένη κοινωνική πόλωση γιατί αρνούμαστε εξίσου πεισματικά να ακολουθήσουμε το αφομοιωμένο πλήθος στις νέες του δοξασίες, αναγνωρίζοντας έστω και λειψώς μία οποιαδήποτε έκφανση πολέμου στον αντιφασιστικό θίασο που κατέλαβε το αισθητιριακό μας πεδίο τις μέρες του Οκτώβρη με αφορμή τον δημοκρατικό θίασο που στήθηκε πάνω στις δίκες των νεοναζί καθαρμάτων. Η κοινωνική πόλωση υλοποιείται όταν οι υπόγειες αντιτιθέμενες δυνάμεις που η διακυβέρνησή τους από το κράτος συνιστά ό,τι νοούμε ως εκπολιτισμένη κοσμική κοινωνία, εκρήγνυνται ανεξέλεγκτα, με τον αμοιβαίο ανταγωνισμό τους να κλυδωνίζει τις κυρίαρχες σχέσεις εξάρτησης. Να τις καταπατά καταστρέφοντας ή μετασχηματίζοντάς τες σε νέα κοινωνικά συμβόλαια, όχι να τις επιβεβαιώνει δια της προσκόλλησης στους ήδη υφιστάμενους διαμεσολαβητικούς θεσμούς. Όταν τα όργανα συγκεντροποίησης και καταστολής των συλλογικών και ατομικών δυνάμεων υποχωρούν, αφήνουν ως ίχνος την ανεπανάληπτη ευκαιρία αναθέρμανσης των πολιτικών διαμαχών, καθιστώντας στιγμιαία προφανές ό,τι στα μάτια των εξεγερμένων ανθρώπων αποτελεί βασική κοινοτοπία: την εμφυλιοπολεμική βάση των σύγχρονων κοινωνιών, που μόνο η συντονισμένη προσπάθεια κράτους και κυρίαρχης ηθικής, πολιτισμού και ιδεολογίας μπορεί να αποσιωπήσει.

Η δίκη της Χρυσής Αυγής δε σηματοδοτεί ούτε τη ρήξη της αστικοδημοκρατίας με τον φασισμό, ούτε αποδεικνύει την ισχύ της πίεσης του αντιθεσμικού αντιφασιστικού κινήματος στις νομικές διαδικασίες. Η δίκη των χρυσαυγητών ανακοινώνει απλώς στους εξοικειωμένους με την αστική δικανική γλώσσα ότι είναι συνηθισμένοι να ακούν, παραμένοντας δέσμιοι στο κράτος εν είδει φορέα σταθερότητας, ακόμα κι αν εξανίσταντο όταν αυτό δεν ικανοποιεί όλα τους τα βίτσια. Όλα είναι καλά. Όλα κυλούν ομαλά στην έρημο, αφού η άμμος πάντα απορροφά κάθε τυχόν κραδασμό. Το κράτος, με τα ιδρύματα και τα εκτελεστικά του όργανα, δηλώνει κυρίαρχο, πάντα έτοιμο να φέρει εις πέρας τα κυβερνητικά του καθήκοντα με όποιον τρόπο χρειαστεί. Το γεγονός ότι κάποιοι φασίστες κάθησαν στο δικαστικό έδρανο αποκαλύπτει απλώς την αποτυχία τους, την εξαντλημένη χρησιμότητά τους για το κυρίαρχο καθεστώς, την πλεονάζουσα παρουσία τους, αποκαλύπτει ότι, στην τελική, κρίθηκαν αδύναμοι για να καταλάβουν το κράτος.

Eξάλλου, ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είναι ο πάροχος και ο σκαπανέας των πολιτικών φιλοδοξιών του κάθε -συνειδητού ή μη- φασίστα, όσο του προσφέρει οράματα διακυβέρνησης που μόνο η κατάληψη και η αναβάθμιση των εργαλείων του πρώτου μπορεί να ευοδώσει. Η κρατική δομή και, κυρίως, η αστική του εκδοχή, ήταν και θα παραμείνει ο βασικός ευεργέτης κάθε φασιστικού κινήματος γιατί, ελλείψει της επιρροής του, μπορεί να ευδοκιμεί ο φυλετισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, αλλά θα στερούνταν τα μέσα συγκρότησης και υλικής έκφρασής τους. Δίχως τις χορηγούμενες από την αστική κοινωνία μεταβολές στη δομή των ανθρωπίνων συμπεριφορών και σχέσεων, ήτοι την κεντρική ρύθμιση των οικονομικών δραστηριοτήτων, την απόσπαση της πολιτικής πράξης από το κάθε ενεργό πρόσωπο και την παράδοσή του στη σέχτα των κατασκευασμένων ειδημόνων για την εύρυθμη λειτουργία της μεγαμηχανής, τη μονοπώληση της βίας από τους επιτετραμμένους του κυβερνητικού σχηματισμού, την προώθηση αυστηρών τύπων ηθικής ζωής για την εξασφάλιση της μαζικής ομοιομορφίας και τη νομιμοποίηση μιας ποινικολάγνας κουλτούρας αμφίδρομης αλλά και πυραμιδοειδούς επιτήρησης, πειθάρχησης και τιμωρίας, οι επαίσχυντες αυτές ανθρώπινες προοπτικές θα έχαναν όχι μόνο τον τιμαλφή τροφοδότη τους, αλλά περισσότερο τον τρόπο να επικρατήσουν σε ευρεία κλίμακα καταπολεμώντας τους αντιπάλους τους. Ο φασισμός ως μορφή ολοκληρωτισμού και αίτημα συγκεντροποίησης των εξουσιών δεν μπορρεί να νοηθεί δίχως το πιο συγκεντρωτικό και ολοκληρωτικό μέσο κυριαρχίας: το Κράτος.

Δεν μπορεί ποτέ λοιπόν να σταθεί ανάχωμα στον φασισμό ό,τι απορρέει και υποστηρίζεται από κρατικές διαδικασίες στα εξουσιοδοτημένα γραφεία, εκτελείται δια χειρός έμμισθων κατασταλτικών οργάνων και νομιμοποιείται συνειδησιακά μέσω αλλοτριωτικών ή μεσολαβητικών σωμάτων, όπως οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και οι διάφορες περιστασιακές διασημότητες μιας κοινωνίας ευνουχισμένων ανδρείκελων. Πολλώ δε μάλλον να καταλήγει στη συστράτευση των αναρχικών μαζί τους. Δε θα μπορούσε να εξαλείψει το φασιστικό όνειδος, τουλάχιστον όχι κατά τον τρόπο που οι αναρχικοί διαχρονικά το αναλύουν και λαμβάνουν δράση εναντίον του. Απεναντίας, οι άνωθεν αστικοί αυτοματισμοί είναι οι κατεξοχήν αρωγοί και εγγυητές μιας φασιστικής ολοκληρωτικής πολιτειακής δομής. Η επιτηδευμένα υπερβατική τους εμφάνιση, η κυριαρχική τους δομή, η αγελαία τους συγκρότηση, η κατασταλτική δομική τους λειτουργία, ο εκ γενετής διαχωρισμένος χαρακτήρας τους και, ασφαλώς, η προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν το μονοπώλιο της βίας και της πολιτικής πράξης, είναι αυτά τα απαραίτητα για το φασιστικό όραμα στοιχεία. Στα ίδια δικαστήρια, με τους ίδιους νόμους, στην τελική, αμέτρητες φορές υπέφεραν συντρόφια μας μαζί με άλλους υπονομευτές τους καθεστώτος. Προσέτι, τα ίδια μέσα αύριο θα στρέψουν το ολοκληρωτικό επινόημα της “κοινής γνώμης”, το δημοκρατικό κοπάδι, εναντίον των νέων “εχθρών του λαού και της δημοκρατίας”. Όταν δικαιολογούμε με οποιονδήποτε τρόπο την καταδίκη των φασιστών στα δικαστικά έδρανα, δε θα δικαιούμαστε να μιλάμε για φασισμό όταν στα ίδια δικαστικά έδρανα θα πάρουμε θέση εμείς ως “οι εχθροί του λαού”.

Aφού προβληματιστήκαμε έντονα στη θέα μέρους των ριζοσπαστικών κινημάτων να αξιώνει απαιτήσεις από τον κρατικό αυτό επινίκιο μονόλογο ή, ακόμα χειρότερα, να αγαλλιάζει με τη φυλάκιση ανθρώπων (ακόμα και μονοκύτταρων) -πάντα με το πρόσχημα ότι ναι μεν θα τους ήθελαν στο χώμα, αλλά, εφόσον κρίνεται ανέφικτο, κάτι είναι και η φυλάκισή τους, εν είδει βάλσαμου για τα θύματα της βίαιης δράσης τους- νιώσαμε και εμείς την ανάγκη να λάβουμε δημοσίως μια αντιδικανική τοποθέτηση, ανατρέχοντας σε ορισμένα θεμελιώδη αναρχικά προτάγματα.

Κατά την άποψή μας, η αναρχία ως (αντι)πολιτικό ρεύμα, αλλά πολύ περισσότερο ως βίωμα, συνδυάζει τη μηδενιστική καταστροφική πρακτική με την ανάκτηση της ελευθερίας και της αυτενέργειας στο εδώ και τώρα. Ο μηδενισμός της δεν είναι ιδεολογικός και, κατ’ επέκταση, λειψός, σαν ένας ακόμα άνευρος μηρυκαστικός μονόλογος στα χείλη εξανδραποδισμένων ζηλωτών του κάθε πολιτικού δόγματος. Η αντίδραση δεν αποτελεί καθήκον και αλλότριο αυτοσκοπό, αλλά τίθεται στην υπηρεσία της ατομικής και κοινοτικής απελευθέρωσης,  συμβάλλοντας στην επανάκτηση της κυριότητας της καθεμιάς. Καταρρίπτεται τοιουτοτρόπως και ο παραδοσιακός ετερόνομος συσχετισμός μεταξύ μέσων και σκοπών. Ο σκοπός δεν εξαρτάται από τη χειραγώγηση συνειδήσεων, την κατασκευή νορμών και την κυβέρνηση άβουλων κοπαδιών μαζανθρώπων, αλλά εμπερικλείεται στα ίδια τα μέσα της ενεργής αναρχικής πρακτικής ως συνέχειά τους, όχι ως υποβολέας τους. Η δράση, η σκέψη, η δημόσια παρουσία, η καταστροφή, ο πόλεμος, δεν είναι απλά μέσα πραγμάτωσης ενός ανώτερου τελικού σκοπού. Συνιστούν εκδηλώσεις και φορείς της αυτοπραγμάτωσής μας, του τρόπου μας να ζούμε συντονισμένες και συνεπείς ως προς τις αξίες και τις επιθυμίες μας. Αυτό είναι η αναρχική (αντι)πολιτική. Η κατάργηση του διαχωρισμού μεταξύ μέσων (που ανήκουν στους υπηκόους της δημοκρατίας) και σκοπών (που ταυτίζονται με την κατάκτηση των μέσων διαχωρισμού της κοινότητας από την πραγματική πολιτική της πρακτική, όπως το κράτος, τα εκτελεστικά όργανα, οι θεσμικοί φορείς) οδηγεί στην κατάργηση της εργαλειοποίησης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η πολιτική έτσι ξαναμετατρέπεται σε ένδειξη μιας ολοκληρωμένης και πλούσιας σε σχέσεις και βιώματα ζωής.

Ο αγώνας ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό και τον κυρίαρχο πολιτισμό είναι το αναντικατάστατο παρόν του καθενός και της καθεμιάς μας. Τα προτάγματά μας δε συντάσσονται με τις υπόλοιπες διαφημιστικές προσφορές για επίγειους κοινωνικούς παραδείσους. Αδυνατούν να ξεπέσουν στην κατάντια των διαφημιστικών εκστρατειών όσων θέλουν να “καταλάβουν” τον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό διότι εκφράζουν τις ανεξέλεγκτες επιθυμίες μας να ζήσουμε μακριά από συγκεντρωτικές δομές, απόλυτες αλήθειες και υπεραβικές αρχές. Σηματοδοτούν τον πολεμό μας απέναντι σε κοινωνικές κατασκευές όπως το δίκαιο, ο νόμος, η τιμωρία, ο εγκλεισμός, η ενοχή και η πολιτική ανάθεση. Ενάντια στον γενικευμένο διαχωρισμό, ενάντια στα όργανα και τους επιτελεστές του. Έτσι, θεωρούμε πως ο αντιφασισμός δεν είναι ένα μέσο για να επιτύχουμε την εξόντωση τον φασιστών ως απώτερο σκοπό. Είναι το αίμα που χύθηκε απ’ τα συντρόφια μας για την πραγμάτωση του ολοκληρωμένου εαυτού τους ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και κυριαρχία. Η απαράκαμπτη αυτή πραγματικότητα, το χάσμα μεταξύ των αξιών μας, του τρόπου μας να υπάρχουμε ως κάτοχοι των ζωών μας και της άρνησής μας να αναθέσουμε αυτό το καθήκον σε μηχανισμούς υποβάθμισης της ύπαρξής μας, μας έφερε μετωπικά απέναντι στις ναζιστικές σκουπιδοσακούλες.

Αν προκειμένου να τελεσφορήσει αυτό χρειαζόμαστε δικαστήρια, αποξενωμένα από εμάς εκτελεστικά σώματα για την επίτευξη των ίδιων μας των στοχεύσεων, ειδικά κλιμάκια στρατολογημένων “τιμωρών”, μάζες ετερόκλητων και εχθρικών μεταξύ τους αγελών, επαΐοντες μοραλιστές να επιβάλλουν οικουμενικά ποιος και τινί τρόπω θα τιμωρείται, ας βολευτούμε στην υπάρχουσα πραγματικότητα. Εξάλλου, αν το κριτήριο εναποτίθεται στον πρακτικισμό και στη στείρα αποτελεσματικότητα των κάθε λογής μεθόδων, τα κράτη θα υπερέχουν πάντα συγκριτικά με τις μικρές απείθαρχες ορδές μας. Δε θα επιτρέψουμε ποτέ όμως στην αποτελεσματικότητα να καθιερωθεί ως απόλυτο μέτρο των πράξεων και των ζωών μας, γι’ αυτό τα κράτη και άλλα μορφώματα της πολιτικής αλλοτρίωσης θα περισσεύουν πάντα από τα ζωογόνα όνειρα μας. Όσοι στον βωμό μιας ρηχής υλικής καταπολέμησης του φασισμού λησμονούν τις αναρχικές τους θέσεις, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι μαθηματικά θα αποτύχουν και στο πρώτο.

Βιώνοντας εξ ορισμού μια συνθήκη σχεδιασμένης αλλά και αυθόρμητης κατάπνιξης κλασσικών, αλλά και νεότερων αναρχικών προταγμάτων, πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι δε διαθέτουμε χρονικά περιθώρια να συγχρωτιζόμαστε με τα αφομοιωμένα στην αστικοδημοκρατική ομαλότητα γκρουπούσκουλα της προοδευτικής αριστεράς και ενός αναρχικού χώρου που ζηλεύει τη στόμωση και το διαλεκτικό χάος της πρώτης. Πιθανώς, καθόσον το κενό παρουσίας και επιρροής έχει γίνει δυσβάσταχτα αισθητό με τον χειρουργικό εξοστρακισμό των επαναστατικών ρευμάτων από την υπόληψη της πλειοψηφίας, οι σπασμωδικές εκλάμψεις σύγκρουσης να χαρίζουν δόσεις ανακούφισης και καθησυχαστικές εντυπώσεις, αλλά δε θα εντοπιστεί εκεί η ανασύνταξη των γραμμών μας. Πόσο μάλλον όταν η πολυαναμενόμενη πολυπληθής συνάντησή μας στους δρόμους μετά από καιρό έχει ως πριμοδότη μια δικαστική έδρα, με τον δικανικό της λόγο να θέτει τους όρους του διαλόγου. Όταν λοιπόν η επιχειρηματολογία οργανώνεται βάσει των προτύπων ενός τέτοιου συστήματος αξιολόγησης, όταν οι όροι συμμετοχής είναι προσχεδιασμένοι από τους εμπνευστές της δεξίωσης, η αναρχική εκτροπή δεν είναι κάτι το εφικτό, διότι για εμάς ποτέ το ζήτημα δεν συνοψιζόνταν στο αν οι ναζί είναι αθώοι ή ένοχοι και ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος τιμωρίας τους. Όλη αυτή η ορολογία προσήκει στο σύμπλεγμα αξιών, αντιλήψεων, πεποιθήσεων και παραδόσεων που, ως αναρχικές και αναρχικοί, πολεμάμε διαχρονικά να αποδομήσουμε και να εξαλείψουμε.

Επιπλέον, η συμμετοχή αναρχικών στις επινίκιες τελετουργίες του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, ακόμα και όταν τα θύματα είναι υπάνθρωποι άξιοι να γίνουν δέκτες των χειρότερων μορφών βίας, σηματοδοτεί απλά μια ακόμα επιτυχημένη επιχείρηση των επίδοξων εξολοθρευτών τους, η οποία σε μία καθόλου φανταστική μελλοντική στιγμή θα τοποθετήσει αυτούς στην έδρα, δεχόμενη πολιτική πίεση από αντίπαλους αποχαυνωμένους όχλους, ενώ, την ίδια στιγμή, το κύρος των μηχανισμών αυτών θα παραμένει στο απυρόβλητο. Όσοι, είτε από αγνές και ειλικρινείς αγωνιστικές προθέσεις, είτε από στυγνή απελπισία, διέπονται από την ψευδαίσθηση πως το Δίκαιό τους αποτελεί μία καθολική αρχή ή, ακόμα χειρότερα, πως εκφράζει στο σήμερα μία κοινωνική πλειοψηφία πρόθυμη -μετά την κατάλληλη προσέγγιση- να συστρατευτεί μαζί τους, δυστυχώς είναι αναπόδραστο να δουν τα οράματά τους καταβαραθρωμένα από τις αμείλικτες φασιστικές ορδές των μαζανθρώπων. Για ακόμη μία φορά…

Η επιλογή συμμετοχής σε μία πολιτική διαδικασία εξ ολοκλήρου εχθρική προς κάθε αναρχικό ρεύμα σκέψης, με μοναδικό διακύβευμα την καθιέρωσή μας στο κέντρο των εξελίξεων, ακόμα κι όταν αυτά αντίκεινται στις αξίες, στα προτάγματα, στις στοχεύσεις μας, υπονομεύοντας την αγωνιστική μας υπόσταση και τα θεμελιώδη προτάγματά μας, συνιστά συγκατάβαση με ένα μέλλον απαλλαγμένο από τις επιθυμίες μας. Ποιος εξάλλου σήμερα διατηρεί αμφιβολίες για το αν οι αλλεπάλληλες κονσερβοποιημένες ειδήσεις και τα απορρεόντα από την προπαγάνδα τους κοινωνικά δρόμενα δεν είναι παρά ένας διαρκής εχθρικός μονόλογος, οικείος μοναχά ένεκα της εκτενούς και αδιάληπτης διασποράς του; Η έγνοια να τοποθετηθούμε, και δη μαχητικά, σε γεγονότα τουλάχιστον διαμεσολαβημένα -αν όχι κατασκευασμένα- από έναν πακτωλό πληροφοριών και ειδήσεων που φέρουν ανεπαίσθητα τη σφραγίδα όσων υπαρχουσών πραγματικοτήτων επιδιώκουμε την εξάλειψή τους, είναι ενδεικτική της προέλασης του θεαματικού λόγου και της υποχώρησης της κριτικής σκέψης. Σημαίνει πως ο κομφορμισμός φτάνει σε επίπεδο διαπραγμάτευσης της επαναστατικής μας συνέχειας ως μια συνέχεια δίχως επαναστατικό πρόσημο. Σημαίνει πως, έστω και υποσυνείδητα, έχουμε συμβιβαστεί με το ανέφικτο των αναρχικών μας θέσεων, ενώ αγκομαχούμε να τους βρούμε θέση σε έναν κόσμο αποστερημένο από κάθε αγνή αναρχική προοπτική. Ηττοπαθείς και μουδιασμένοι μπροστά στην κοινή γνώμη, όπως αυτή κατασκευάζεται και μετά επιδεικνύεται στις αμέτρητες οθόνες που πλέον έχουν εισβάλει σε κάθε πτυχή της ζωής, είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε στα μέτρα της την προσωπική μας άποψη και τοποθέτηση. Δεχόμαστε την εκποίηση των έκλυτων πόθων μας, εφόσον καταδικάζονται ως στοιχεία ασύμβατα και παράκαιρα, προκειμένου να εξασφαλίσουμε μία υποτυπώδη επιβίωση σε ένα νέο, αποστειρωμένο από κάθε μικρόβιο ατομικής και συλλογικής εξέγερσης πολιτικό περιβάλλον.

Τούτη η προσαρμογή στους ρυθμούς του παραδεδεγμένου πολιτικού ανταγωνισμού στις μαζικές κοινωνίες, όπου, με οριζόντα την αποτελεσματικότητα, κάθε αντίπαλη φράξια επιχειρεί να γητέψει το θυμικό του πλήθους, εργαλειοποιώντας το στην προσπάθειά της να διαμορφώσει το κοινωνικό κατ’ εικόνα και ομοίωση της Ιδέας της, απέχει έτη φωτός από μία αναρχική (αντι)πολιτική πρακτική.

Δε γίνεται, με μοναδικό κριτήριο τη μαζικότητα και την απόσπαση αποδοχής, να αποφασίζουμε τη δημόσια στάση και την πολεμική μας τακτική, γιατί τότε μπορεί μεν η εξασφάλιση των παραπάνω να επιφέρει ποσοτικές νίκες (θεαματική ανάδειξη αγώνων, κυβερνητικές παραχωρήσεις, υποχρέωση του κράτους σε συνδιαλλαγή, δυναμικότερες συγκρούσεις, λεφούσι χειροκροτητών, ευνοϊκότερη διαχείριση), όμως τι νόημα έχουν αυτές όταν το αντίτιμο έγκειται στην απώλεια των ποιοτικών μας χαρακτηριστικών; Και δεν αναφερόμαστε σε πιθανές αντιφάσεις μεταξύ μακροπρόθεσμων (κατάλυση της αστικής δικαιοσύνης) και άμεσων (αντιμετώπιση των φασιστών) στόχων. Διακυβεύεται η ίδια η ουσία της αναρχικής παρουσίας εδώ και τώρα. Και, λέγοντας αυτό, εννοούμε το πώς ένα σώμα εμφανίζεται, λειτουργεί και κινείται, πάντα σε αλληλεξάρτηση με τα υπόλοιπα σώματα του περίγυρού του και τις σχέσεις δύναμης που σχηματίζουν. Πώς αγωνιζόμαστε, πού στοχεύουμε, πώς τοποθετούμαστε σε κάθε συγκυρία, πώς καταφάσκουμε ως συμπαγές σώμα και πώς διακρινόμαστε φυσικά, ως αναρχικά υποκείμενα, δια της συνολικής μας παρουσίας σε σύγκριση με τα άλλα σώματα.

Δεν πρόκειται λοιπόν περί μιας ακόμα κριτικής στη μερικότητα ενός αγώνα, αλλά ειλικρινούς προβληματισμού σχετικά με τους λόγους παρουσίας των αναρχικών σε μία έδρα τόσο εχθρική για τα προτάγματα και τους όρους συγκρότησής τους.

Πώς είναι δυνατόν η συγκυρία αυτή να συγκρίνεται με τις αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις, τις μαθητικές εξεγέρσεις και τα πλατιά μέτωπα ενάντια στον φασισμό; Πώς εξακολουθεί να μη γίνεται αισθητή η διαφορά μεταξύ της συμμετοχής σε αυθόρμητες κοινωνικές εκρήξεις, όπου, παρά το αναμενόμενα ετερόκλητο πλήθος, η αναρχική παρέμβαση δύναται να τις εκτρέψει με τη διακρτιτή της πολιτική αντζέτα, επηρεάζοντας άμεσα τους συσχετισμούς δύναμης και προβαίνοντας σε αυθεντικές γνωριμίες με νέο κόσμο, και της παρουσίας της σε μία καλεσμένη φίεστα-ύμνο στην αστική δικαιοσύνη, με τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να έχει συρρεύσει προσμένοντας μια καταδικαστική απόφαση; Αν η απόφαση δεν ήταν ικανοποιητική (και ποια απόφαση δηλαδή θα ήταν ικανοποιητική από ένα αστικό δικαστήριο;), τότε σε ποιον θα απευθύνονταν οι συγκρούσεις και από ποια θέση; Τότε η αγανάκτηση των αναρχικών θα ήταν δίκαιη επειδή η έδρα δεν έκανε καλά τη δουλειά της; Πώς είναι δυνατόν εν τέλει να παραβλέπουμε ότι αυτές οι μυωπικές προσεγγίσεις, ερειδόμενες ολικώς στην ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, και η υποστήριξη διαδικασιών αντίστοιχου χαρακτήρα ενδυναμώνει και σταθεροποιεί τους μελλοντικούς μας δήμιους; Να αγνοούμε πως το πλήθος θεατών της αντιφασιστικής παράτας, την ίδια στιγμή που χειροκροτεί για την καταδίκη των ναζί, ταυτόχρονα γυαλίζει τα έδρανα των δικών μας πολιτικών δικαστηρίων…

Σε αυτό το κείμενο, είναι εμφανές πως επιλέξαμε να μη σταθούμε καθόλου στην ίδια τη ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, ούτε να αναφερθούμε σε δεδομένα και στοιχεία ευρέως γνωστά και αναλυμένα από συντροφικές φωνές πολύ καλύτερα απ’ ότι εμείς θα μπορούσαμε. Προτιμήσαμε να πραγματοποιήσουμε μία σύντομη κριτική στη σχέση των αναρχικών με το Δίκαιο. Κυρίως, να θυμίσουμε πως ορισμένες βαθιά ριζωμένες προβληματικές και αντιφάσεις αναδεικνύονται διαμέσου πιθανών προστριβών με την αστική εκδοχή του Δικαίου. Πριν κλείσουμε, θα αναφερθούμε για μία ακόμη φορά σε κάτι λειψώς σχολιασμένο και ελλειπώς κατανοητό, τρομερά κομβικό όμως στην προσπάθεια ανασυγκρότησης ενός εσωτερικά συνεκτικού και ιστορικά αρραγούς αναρχικού χώρου. Η αντίθεσή μας στην οικουμενική και υπερβατική σύλληψη της δικαιοσύνης, απότοκο της οποίας είναι και η αστική εκδοχή της, δεν είναι αισθητικής φύσης.

Η δικαιοσύνη και το δίκαιο είναι έννοιες υποκειμενικές. Εκφράζουν κάποιον αξιακό κώδικα. Όσοι αξιακοί κώδικες υπάρχουν, άλλα τόσα δίκαια θα συναντήσει κανείς. Πολεμάμε τη δικαιοσύνη τους όχι γιατί είναι απλά άδικη, αλλά γιατί ο αξιακός κώδικας του συστήματος που εκφράζει είναι εχθρικός με τον δικό μας. Και δεν μπορεί να υπάρξει κανένα αντικειμενικό δικαστήριο και κανείς δικαστής για να κρίνει αυτή τη σύγκρουση. Είναι οι δικές μας αξίες ενάντια στις δικές τους. Οι επαγγελματίες του δικαίου δεν έχουν καμία θέση στη δικιά μας αντίληψη και κοσμοθεωρία. Και αν μας ρωτήσει κάποιος “και τότε τι θέλετε;”, θα του απαντήσουμε “επιδιώκουμε να κολλήσουμε τους διευθυντές αυτού του συστήματος στον τοίχο, χωρίς όμως να τους αντικαταστήσουμε για να εγκαθιδρύσουμε μια “αγνότερη” έννοια δικαιοσύνης (αντικειμενικά δικαστήρια, δίκαιους νόμους, λογικές ποινές), αλλά μόνο για να αναλάβουμε ένα αδιάλλακτο “καθήκον” ξεκαθαρίσματος λογαριασμών ως μια έντιμη πράξη αυτοδικίας”.

Επαναφέροντας τα λόγια της Σ.Π.Φ., υπενθυμίζουμε πως ο πόλεμος για την κατάλυση των μαζικών εξουσιαστικών κοινωνιών και τη δημιουργία νέων, θεμελιωμένων στην ενσυναίσθηση, τις κοινές αξίες, τις ελεύθερες συμφωνίες, την ατομική αυτοσυνειδησία και τα μεταβλητά κοινωνικά συμβόλαια, διέρχεται μέσω της σύγκρουσης με κάθε υπερβατικό μονολιθικό κώδικα πειθάρχησης και τιμωρίας, όπως και με τα σώματα των ειδικευμένων σχεδιαστών τους. Δεν προθυμοποιούμαστε να επιβάλλουμε νοητικά την παραδοχή ανύπαρκτων συλλογικών σωμάτων προκειμένου να πείσουμε τον οποιοδήποτε αφελή προς δρούμε στο όνομα μιας “ανώτερης ιδέας”. Δε θα γίνουμε οι κομιστές της ελευθερίας κανενός, και δεν έχουμε αναλάβει σε καμία περίπτωση μία “θεϊκή αποστολή” να διαφωτίσουμε τα “παραπλανημένα πλήθη” με τη μαρμαρυγή της Δικαιοσύνης. Ως αποκυήμα των πολλών χρόνων εγκατάλειψης της δημόσιας σφαίρας και της ατομικής ευθύνης, αυτές οι λογικές βρωμάνε ανάθεση και είναι ικανές να γεννήσουν μόνο περισσότερη ανάθεση, ανευθυνότητα, μοιρολατρία, παραίτηση, διαχωρισμό, τελμάτωση, ιεραρχίες και ετερόνομα ανδράποδα, συνηθισμένα στην υποταγή μπρος το κάθε δεσπόζον κοινωνικό σύστημα, αντί για περήφανα και αξιοπρεπή πρόσωπα.

Διαχρονικά, τα ίδια φαινόμενα, οι ίδιες τετριμμένες πολιτικές επιλογές γίνονται κάρβουνο στη μηχανή θανάτου του φασισμού και κάθε ολοκληρωτισμού, εφοδιάζοντάς τους με οράματα προσφιλή για το εκπαιδευμένο στην αποποίηση του εαυτού πλήθους. Γι’ αυτό φροντίζουμε να μη λησμονούμε πως το λαϊκό φύραμα ετερόκλητων συμφερόντων και αξιών, ομοιόμορφο και αρραγές μόνο εν είδει σώματος κυβερνητικής διαχείρησης και βιο-πολιτικής επένδυσης, αποτελεί μήτρα και όχι εξολοθρευτή του φασισμού. Τα δικαστήρια και, κατ’ επέκταση, το δίκαιο, καθίστανται ευκταίο αντικείμενο διεκδίκησης αναμεταξύ των ανακυκλωμένων πολιτικών ομαδοποιήσεων, επειδή, εν αντιθέσει με την περήφανη ατομική αυτοδικία, εκπροσωπεί την υπάρχουσα ιεραρχική και αλλοτριωτική τάξη ενάντια στις άπειρες πιθανότητες της αναρχικής ανταρσίας.

Η διαρκής αναρχική ιστορική κίνηση γνωρίζει πως ο φασισμός προκύπτει αναπόδραστα όταν το πρόσωπο, με το κριτικό του πνεύμα, συνθλίβεται στη μέγγενη των εκάστοτε μεγαλόστομων αφεραίσεων, είτε πρόκειται για έθνη, είτε για τάξεις, είτε για τα κενά αξιακά συστήματα των -ξεπουλημένων στις αγορές- σύγχρονων δημοκρατιών. Ως εκ τούτου, η δημόσια παρουσία των αναρχικών και οι τακτικές τους επιλογές οφείλουν να συνοδεύονται από μία συστηματική κριτική σε κάθε μηχανισμό μαζοποίησης και ανάθεσης. Δίχως μία αδιάσπαστη συνέχεια μεταξύ της αναρχικής επίθεσης στα φαντάσματα του έθνους, της φυλής, του κράτους, της δικαιοσύνης, και της μάχης ενάντια στον φασισμό, δεν είμαστε καταδικασμένοι μόνο να υστερούμε μεθοδολογικά στην αντιμετώπιση του δεύτερου, αλλά, πολύ περισσότερο, να χάνουμε το νόημα και τη συνάφεια στο εσωτερικό μας. Μένουμε μονίμως πνιγμένες στις αντιφάσεις, ανίκανοι να τις υπερβούμε ανακτώντας την πίστη στις δυνάμεις, την πίστη στην προοπτική να διαρρήξουμε τον ρου της ιστορίας. Μένουμε ουρά όσων έχουν μάθει να ζουν με αυτές, αναρριχώμενοι στον βούρκο του σημερινού πολιτικαντισμού. Η ολική συντριβή του φασισμού συμπεριλαμβάνεται στον αναρχικό αγώνα για καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας και ολοκληρωτισμού, και δε συναγελάζεται με προοδευτικούς θιάσους, δικαστικές ετυμηγορίες και δήθεν αντιφασιστικές μωρολογίες. Η ολική συντριβή του φασισμού διέρχεται μέσα από τη ριζοσπαστική ρήξη με τις κοινωνικές και υποκειμενικές συνθήκες γέννησής του, και ειδικά με τη δικαιοσύνη (αστικής ή οποιασδήποτε άλλης υπερβατικής απόχρωσης) ως εξέχουσας μεταξύ αυτών.

Θάνατος στον Φασισμό

Θάνατος στο Δίκαιο της επιβολής και της εξουσίας

Πόλεμος με κάθε μέσο για την Αναρχία στο εδώ και τώρα

Λύσσα και Συνείδηση

Consumimur Igni – Σύμπραξη για τους σκοπούς της ανάφλεξης.

Αναφορικά με τα βιοτεχνολογικά εμβόλια και την μιντιακά τροποποιημένη αντιπολίτευση

Αναφορικά με τα βιοτεχνολογικά εμβόλια και την μιντιακά τροποποιημένη αντιπολίτευση

“Η δράση των βιολόγων που, μέχρι την ανακάλυψη της δομής του DNA, παραμέριζε τη διαλεκτική της φύσης προς όφελος της αποσπασματικής γνώσης αυτής της τελευταίας, άφηνε σε τελική ανάλυση τον κοσμο όπως πάνω κάτω ήταν πριν. Αντίθετα, από τη στιγμή που επιχειρεί την τροποποίηση ενός μόνο οργανισμού μέσα στα εργαστήρια της, η βιοτεχνολογία αρχίζει στην πραγματικότητα ένα πείραμα πάνω σε πλανητική κλίμακα, δηλαδή ένα πράγμα αρκετά διαφορετικό από ένα απλό πείραμα”.

“Το βάθος του ζητήματος είναι ότι αυτοί οι μισθωτοί τεχνικοί που περνιούνται για επιστήμονες όταν καταγγέλουν το σκοταδισμό των αντιπολιτευόμενων στις πρακτικές τους δεν είναι πλέον τίποτε παρόμοιο, ούτε καν με την στενή και εξιδικευμένη έννοια του όρου: στο βαθμό που είναι οι εκπεσμένοι απόγονοι των επιστημόνων της αστικής εποχής, είναι αυτοί οι ίδιοι τα παραδείγματα του εκπεσμού των ειδών των οποίων είναι οι κατασκευαστές. Η αποκρυσταλωμένη σύλληψη της τεχνικής τους δεν είναι επιστημονική αλλά-λογικά, εφόσον είναι ένας πόλεμος αυτός που διεξάγουν- στρατιωτική: προχωράμε μπροστά και μετά βλέπουμε”.”Η συνέχεια που υπάρχει μεταξύ της βιομηχανικής γεωργίας και της βιοτεχνολογικής της τελειοποίησης είναι επίσης αυτή που οδηγεί φυσικά από την μηχανιστική ιατρική στην εφαρμοσμένη γενετική μηχανική πάνω στα άνθρώπινα όντα.

Είναι κατά συνέπεια βλακώδες να θέλουμε να διαχωρίσουμε, όπως κάνουν πολλοί αντιπολιτευόμενοι της διάχυσης των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών, τις ενδεχόμενες θεραπευτικές εφαρμογές των βιοτεχνολογιών, που θα μας προφύλασσαν από την απόρριψή τους ώστε να μην συγκρουστούμε με την κοινη γνώμη ή γιατί είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτές αντιπροσωπεύουν πράγματι μια επιθυμητή πρόοδο”.

Αυτά ακριβώς έγραφε, το μακρινό 1999, η Εγκυκλοπαίδεια των τοξικοτήτων (Encyclopedie des nuisances) στο κεφάλαιο: Παρατηρήσεις πάνω στη γενετικά τροποποιημένη γεωργία και τον εκπεσμό των ειδών. Μέσα στο ίδιο αυτό κείμενο, μεταφρασμένο και διανεμημένο εκείνη την εποχή μέσα στα πλαίσια ενός διεθνούς αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές της γενετικής μηχανικής (άρα όχι μόνο μέσα στη γεωργία, αλλά επίσης μέσα στα θεραπευτικά και τα αναπαραγωγικά πλαίσια), μπορούν να αναγνωστούν επίσης άλλες δηλώσεις μιας συγκλονιστικής επικαιρότητας:

“Η οργανωμένη σε παγκόσμια κλίμακα κοινωνία ζει πλέον μέσα σε ένα κλίμα κατάστασης έκτακτης ανάγκης που σίγουρα αντανακλά την πραγματική της κατάσταση αλλά είναι επίσης η ατμόσφαιρα της καταστροφής μέσα στην οποία πρέπει να μας κάνει να ζήσουμε ώστε να μας επιβάλει τους τεχνικούς της νεωτερισμούς”.”Η σωτηρία της ανθρωπότητας που διατάχθηκε από τους γενετιστές έχει σημαδευτεί εξαρχής από τη σφραγίδα της καταστροφής”.”Τους ιδιοκτήτες και διαχειριστές της τεχνικής ισχύος ελάχιστα ενδιαφέρουν αυτές οι κατ’εξακολούθηση αποτυχίες, αυτές οι απρόβλεπτες καταρρεύσεις […] Πράγματι οι καταστροφές αφορούν μονάχα τους ανθρώπους και τη φύση: για την οικονομία αυτές σηματοδοτούν το κατάλληλο άνοιγμα καινούριων αγορών”.

Αυτές οι λέξεις μας φαίνονται ως το πιο κατάλληλο σχόλιο όχι μόνο αναφορικά με τον μαζικό πειραματισμό των εμβολίων της γενετικής μηχανικής, αλλά επίσης απέναντι στην αναξιοπρεπή μέχρι γελοιότητας γενική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε τον τελευταίο καιρό. Ακριβώς τις ίδιες ημέρες κατά τις οποίες διάφορες χώρες ανέστελαν “προληπτικά” την χορήγηση του εμβολίου της AstraZeneca (βασισμένου-μικρή λεπτομέρεια που παραλήφθηκε από τη “δημόσια συζήτηση”-πάνω στην τεχνική του ανασυνδιαστικού DNA) εξαιτίας των αυξημένων περιπτώσεων των επιπλοκών και των πρώτων θανάτων, η επωνομαζόμενη ριζοσπαστική αριστερά ήταν παρούσα σε ορισμένες ευρωπαϊκές πλατείες με το σύνθημα: “Τα εμβόλια κοινό αγαθό”, για να αμφισβητήσει την πρακτική της πατέντας καθώς και την υποταγή των “δημοσίων θεσμών” στις μεγάλες πολυεθνικές των φαρμακευτικών εταιριών. Ο πειραματισμός των βιοτεχνολογικών εμβολίων (που παράχθηκαν μέσα σε χρονικό διάστημα δέκα μηνών…) είναι επομένως εντάξει. Ακόμη περισσότερο: “Τα θέλουμε για όλους και γρήγορα”. Το πρόβλημα είναι μονάχα και αποκλειστικά το κέρδος των πολυεθνικών που τα παρήγαγαν και τα έκαναν να αδειοδοτηθούν.

Όσον αφορά τους “δημόσιους θεσμούς”, αντίθετα, τι να πρωτοπούμε; Για τον Π.Ο.Υ.(Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) το εμβόλιο είναι απόλυτα ασφαλές και πρέπει να συνεχιστεί (τα συμφέροντα που παίζονται είναι τόσο τεράστια, που δεν εκφράζεται από πλευράς του ούτε ένα πλάγιο και διπλωματικό “θα το επιβεβαιώσουμε”). Ταυτόσημη είναι και η αρχική θέση του Ευρωπαϊκού του Παραρτήματος, που κατόπιν εξαναγκάζεται να διεξάγει μια “έρευνα”. Η δική μας Aifa (Ιταλία) περνά, μέσα σε διάστημα εικοσιτεσσάρων ωρών, από τη δήλωση “αδικαιολόγητου συναγερμού” στην απόφαση να αναστείλει τη χορήγηση όλων των δόσεων του εμβολίου της AstraZeneca, μια αναστολή στην οποία εντωμεταξύ προχώρησαν 14 κράτη (όχι φυσικά η Μεγάλη Βρετανία, της οποίας οι αρχές δεν μπορούν προφανώς να διασπείρουν αμφιβολίες αναφορικά με ένα προϊόν made in U.K). Οι “ύποπτες περιπτώσεις” θα πρέπει να είναι πραγματικά αρκετές δεδομένου ότι αποφασίστηκαν αυτές οι αναστολές, διατρέχοντας τον κίνδυνο να διαραγεί η εμπιστοσύνη προς τα “σίγουρα και αποτελεσματικά” εμβόλια. Μονάχα στην Ισπανία, οι διάφορες τοπικές ειδήσεις σημειώνουν τουλάχιστο 900 νεκρούς στους οίκους ευγηρίας αφού έλαβαν την πρώτη ή τη δεύτερη δόση του εμβολίου (χωρίς να υπολογιστούν οι σχεδόν τρεις χιλιάδες που, αφού εμβολιάστηκαν, θα προέκυπταν ακόμη θετικοί στον Covid-19).

Το κύριο πρόβλημα της επωνομαζόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς, είναι ότι όλα αυτά ενδυναμώνουν…τις “παράνοιες των αντιεμβολιστών (No Vax)”. Με λίγα λόγια, μέσα στο παρόν κύμα του επιστημικού σκοταδισμού δεν είναι πλέον εφικτή ούτε καν η απλή διατύπωση μιας “δειλής αρχής προφύλαξης”. Η αντιπαράθεσή μας στη γενετική μηχανική είναι ξεκάθαρη και ριζοσπαστική. Δεν χρειάζεται να βυθιστεί μέσα στις τεχνικές λεπτομέρειες-που συχνά προκύπτουν αποπροσανατολιστικές-ούτε και να προσκομίσει “επιστημονικές αποδείξεις” επάνω στις εν δυνάμει “παράπλευρες βλάβες”.

Λεχθέντων αυτών, όχι μονάχα δεν λείπει η σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση αναφορικά με τα δυνατά αποτελέσματα αυτών των εμβολίων σε μεσο-μακροπρόθεσμη χρονική περίοδο( που αποτελούν τις περισσότερο επικίνδυνες επιπτώσεις, διότι είναι ενδυνάμει επιγενετικές, δηλαδή μεταδιδόμενες σε κληρονομική βάση)! Αλλά επίσης και οι πιθανές άμεσες βλάβες τους προσδιορίστηκαν έγκαιρα από πλευράς διαφόρων γιατρών και επιστημόνων. Πολύ πριν, δηλαδή, από ειδήσεις όπως η ακόλουθη: “Οι εμπειρογνώμονες του Paul-Ehrlich-Institut (το ομοσπονδιακό γερμανικό ινστιτούτο εμβολίων) βλέπουν τώρα μια εντυπωσιακή συσσώρευση μιας πολύ σπάνιας ιδιαίτερης μορφής αρτηριακής εγκεφαλικής θρόμβωσης (θρόμβωση της στηθιακής αρτηρίας) σε διασύνδεση με μια έλλειψη αιμοπεταλίων (θρομβοκυτοπενία) και απώλεια αίματος σε συνάρτηση με την χρονική εγγύτητα των εμβολιασμών με το εμβόλιο της AstraZeneca” (Από μια είδηση του πρακτορείου Ansa της δέκατηςπέμπτης Μαρτίου 2021).

Εδώ, ακολούθως μπορείτε να βρείτε τη μετάφραση από τα αγγλικά μιας ” επείγουσας ανοιχτής επιστολής” που μια ομάδα γιατρών και επιστημόνων απέστειλε στον ΕΜΑ (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκου) στις 28 του περασμένου Φεβρουαρίου. Πρόκειται για γιατρούς και επιστήμονες που δεν φαίνεται ότι είναι αντίθετοι στις βιοτεχνολογίες και δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την πρακτική των πειραμάτων πάνω στα ζώα, των οποίων όμως εκτιμούμε το θάρρος. Αυτή η επιστολή καταδεικνύει ότι τα καταγεγραμμένα ζημιογόνα αποτελέσματα δεν ήταν μονάχα αναμενόμενα, αλλά ότι είχαν επίσης προβλεφθεί με αξιοσημείωτη ακρίβεια δεκαπέντε ημέρες πρωτού να “σκάσει η βόμβα”.

“Η αναμονή για να μπορέσουμε να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα των βιοτεχνολογιών ώστε να τις κρίνουμε, όπως θα περιμέναμε το αποτέλεσμα ενός πειράματος για να πάρουμε θέση αναφορικά με τη χρησιμότητα μιας υπόθεσης, σημαίνει να παραβλέψουμε, μεταξύ άλλων, ότι είμαστε τα πειραματόζωα αυτού ακριβώς του πειράματος”.

Όμως, για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε μια παρόμοια κριτική άποψη, θα πρέπει επίσης να διαθέτουμε κάποια σταθερή ιδέα-όχι μιντιακά τροποποιημένη δηλαδή-αναφορικά με το ανθρώπινο ον, τη φύση, την ελευθερία.

Επείγουσα ανοικτή επιστολή ιατρών και επιστημόνων προς τον Ευρωπαϊκό οργανισμό φαρμάκου αναφορικά με τις ανησυχίες πάνω στην ασφάλεια του εμβολίου για τον COVID-19

Emer Cooke, εκτελεστικό διευθυντή, Ευρωπαϊκού Οργανισμού για τα φάρμακα,

Άμστερνταμ, Κάτω χώρες 28 Φεβρουαρίου 2021

Αξιότιμοι κύριοι, κυρίες,

ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΥΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΤΟΥ: ΕΜER COOKE, ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ

Ως γιατροί και επιστήμονες, σε γραμμή αρχών υποστηρίζουμε τη χρήση νέων ιατρικών επεμβάσεων που να έχουν αναπτυχθεί και εφαρμοστεί κατάλληλα, κατόπιν φυσικά της πληροφόρησης και της συναίνεσης του ίδιου του ασθενούς. Αυτή η θέση μας περιλαμβάνει τα εμβόλια με τον ίδιο τρόπο όπως και τις θεραπίες.Παρατηρούμε ότι μια εύρεία γκάμα παράπλευρων συμπτωμάτων επισημάνθηκε σε ακολουθία του εμβολιασμού πιο νεαρών ατόμων προηγουμένως υγιών με τα εμβόλια για τον COVID-19 βασισμένων πάνω στο γονίδιο. Επιπλέον, υπήρξαν πολλές ειδήσεις από πλευράς των μέσων πληροφόρησης σε όλο το κόσμο αναφορικά με θεραπευτικά ιδρύματα που επλήγησαν από τον COVID-19 λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό των ενοίκων τους. Παρότι αναγνωρίζουμε ότι αυτά τα γεγονότα θα μπορούσαν να ήταν, το κάθε ένα απ΄αυτά, ατυχείς συμπτώσεις, ανησυχούμε ότι η διερεύνηση των δυνατών αιτίων της ασθένειας ή του θανάτου σε παρόμοιες συνθήκες ήταν και εξακολουθεί να είναι ανεπαρκής, ιδιαίτερα μάλιστα εν τη απουσία των μετά θάνατο διερευνητικών διαδικασιών.

Με ιδιαίτερο τρόπο αναρωτιόμαστε αν τα θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των εμβολίων αντιμετωπίστηκαν με επαρκή τρόπο, πρωτού αυτά να εγκριθούν από πλευράς του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκου (ΕΜΑ).

Με επείγον τρόπο, ζητούμε διαμέσου της παρούσης μας ώστε ο ΕΜΑ να μας χορηγήσει απάντήσεις στα ακόλουθα ζητήματα:

1. Μετά τη ενδομυϊκή ένεση, πρέπει να αναμένουμε ώστε τα εμβόλια γονιδιακής βάσης να προσεγγίσουν τη αιματική ροή και να διαχυθούν μέσα σε ολόκληρο το σώμα [1]. Ζητούμε την απόδειξη ότι αυτή η δυνατότητα έχει αποκλειστεί κατά τη διάρκεια των προ-κλινικών πειραματικών μελετών πάνω στα ζώα όσο αφορά και τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

2. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι τα εμβόλια θα παραμείνουν παγιδευμένα μέσα στην κυκλοφορία και θα απορροφηθούν από τα ενδοτελειακά μόρια. Υπάρχει βάσιμος λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό θα συμβεί ιδιαίτερα μέσα στα κυκλώματα αργής κυκλοφορίας του αίματος, δηλαδή μέσα στις μικρές και κοίλες λεκάνες [2]. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα αποκλείστηκε κατά τη διάρκεια των προ-κλινικών πειραματικών μελετών πάνω στα ζώα και για τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

3. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι κατά τη διάρκεια της έκφρασης του νουκλεϊκών οξέων των εμβολίων, τα πεπτιδικά που θα προκύψουν από την πρωτεϊνη spike θα εμφανιστούν διαμέσου της διαδρομής ΜΗC I επάνω στην φωτεινή επιφάνεια των κυτάρων. Πολλά υγιή άτομα έχουν λινφοκυτικά CD 8 που αναγνωρίζουν παρόμοια πεπτιδικά, γεγονός που είναι δυνατό να οφείλεται σε μια προηγούμενη μόλυνση από COVID, αλλά επίσης σε διασταυρούμενες αντιδράσεις με άλλους τύπους κορωνοϊού [3,4] [5]. Πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτά τα λινφοκύτη θα επιτεθούν στα αντίστοιχα κύταρα. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα έχει αποκλειστεί μέσα στις πειραματικές προ-κλινικές μελέτες πάνω στα ζώα και για τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση πάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

4. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι η ενδοτελιακή ζημιά με επακόλουθη εκδήλωση της πήξης του αίματος θα εκδηλωθεί σε αναρίθμητα σημεία μέσα σε ολόκληρο το σώμα. Ζητάμε την απόδειξη ότι αυτή η πιθανότητα έχει αποκλειστεί μέσα στις πειραματικές προ-κλινικές μελέτες πάνω στα ζώα για όλα τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για τη χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

5. Αν παρόμοια απόδειξη δεν είναι διαθέσιμη, πρέπει να αναμένουμε ότι αυτό θα επιφέρει μια πτώση των αιμοπεταλίων, την εμφάνιση διμερών τύπου D στο αίμα και μια μυριάδα ισχαιμικών καταγμάτων μέσα σε όλο το σώμα, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, του νωτιαίου μυελού και της καρδιάς. Αιμοραγικές διαταραχές θα μπορούσαν να εκδηλωθούν πάνω στα ίχνη αυτής της νέας μορφής συνδρόμου DIC, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ των άλλων δυνατοτήτων, ισχυρές αιμοραγίες και αιμοραγικό ίκτερο. Ζητάμε την απόδειξη ότι όλες αυτές οι δυνατότητες έχουν αποκλειστεί κατά τις προ-κλινικές πειραματικές μελέτες πάνω στα ζώα για όλα τα τρια εμβόλια πριν την έγκρισή τους για χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

6. Η πρωτεϊνη spike SARS-CoV-2 συνδέεται με τον παραλήπτη ACE2 πάνω στα αιμοπετάλια, πράγμα που μεταφράζεται στην ενεργοποίησή τους [6]. Η θρομβοκυτοπενία εντοπίστηκε στις σοβαρές περιπτώσεις μόλυνσης από SARS-CoV-2 [7]. H θρομβοκυτοπενία εντοπίστηκε όμως επίσης σε εμβολιασμένα άτομα [8]. Ζητάμε την απόδειξη ότι ο ενδυνάμει κίνδυνος ενεργοποίσης των αιμοπεταλίων που θα μπορούσε να οδηγήσει επίσης σε διεσπαρμένη ενδοφλεβική πήξη έχει αποκλειστεί με τα τρία εμβόλια πριν την έγκρισή τους για τη χρήση επάνω στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ.

7. Η διάδοση σε όλοκληρο τον κόσμο του SARS-CoV-2 δημιούργησε μια πανδημία ασθένειας συνδεμένης με πολλούς θανάτους. Παρόλα αυτά, τη στιγμή της αξιολόγησης για την έγκρισή των εμβολίων, τα υγειονομικά συστήματα του μεγαλυτέρου μέρους των χωρών δεν βρίσκονταν πλέον κάτω από την άμεση απειλή της διάλυσης τους διότι ένα αυξανόμενο ποσοστό του κόσμου είχε ήδη προσβληθεί και τα χειρότερα της πανδημίας είχαν πλέον παρέλθει. Κατά συνέπεια, ζητάμε συμπερασματικές αποδείξεις της ύπαρξης μιας πραγματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης τη στιγμή που ο ΕΜΑ επέτρεψε την αδειοδότηση για την ενδυνάμει εμπορική κυκλοφορία και των τριών εμβολίων από πλευράς των παραγωγών τους, ούτως ώστε να δικαιολογηθεί η έγκρισή τους για χρήση στα ανθρώπινα όντα από πλευράς του ΕΜΑ, προφανώς εξαιτίας ακριβώς αυτής της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Σε περίπτωση που όλες αυτές οι αποδείξεις δεν θα ήταν διαθέσιμες, ζητάμε ώστε η έγκριση για τη χρήση των εμβολίων γενετικής βάσης να ανακληθεί μέχρις ότου όλα τα ζητήματα που εκτέθηκαν προηγουμένως να έχουν αντιμετωπιστεί επαρκώς με την εκδήλωση της απαιτούμενης φροντίδας από πλευράς του ΕΜΑ.

Υφίστανται σοβαρές ανησυχίες, συμπεριλαμβανόμενες και μη περιοριζόμενες στις προαναφερθείσες, ότι η έγκριση των εμβολίων για τον COVID-19 από πλευράς του ΕΜΑ υπήρξε πρώϊμη και αμέριμνη και ότι η χορήγηση των εμβολίων απετέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί αυτή τη στιγμή “ανθρώπινο πειραματισμό” και ότι ήταν αλλά και εξακολουθεί να είναι μια παραβίαση του κώδικα της Νυρεμβέργης.

Δεδομένης της επείγουσας αναγκαιότητας αυτής της κατάστασης, σας ζητάμε να απαντήσετε σε αυτό το e-mail μέσα σε διάστημα επτά ημερών καθώς και να αντιμετωπίσετε με ουσιαστικό τρόπο όλες μας τις ανησυχίες. Σε περίπτωση που επιλέξετε να μην ικανοποιήσετε αυτό το λογικό αίτημα, θα δημοσιοποιήσουμε την παρούσα επιστολή.

Το παρόν e-mail αποστέλεται στους:Charles Michel, Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ursula von der Leyen, Προέδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Γιατροί και επιστήμονες μπορούν να υπογράψουν την επιστολή αποστέλοντας ένα e-mail με το ονοματεπώνυμό τους, ειδικότητες, πεδία ειδίκευσης, χώρα και ενδεχόμενα σχόλια που θα ήθελαν να υποβάλλουν, στοDoctors4CovidEthics@protonmail.com

Αναφορές

[1] Hasset, K. J. Benenato, K.E. Jacquinet, E. Lee, A. Woods, A.Yuzahakov, O.Himansu, S. Deterling, J. Geilich, B.M.Ketova, T.Mihai, C. Lynn, A.Mc Fadyen, I.Moore, M.J. Senn, J.Standon, M.G. Almarsson, O.Ciaramella, G.and Brito, L.A. (2019). Optimization of Lipid Nanoparticles for Intramuscular Administration of mRNA Vaccines, Molecular therapy.Nucleic acids 15: 1-11. [2] Chen, Y.Y.Syed, A.M.MacMillan, P.Rocheleau, J.V. and Chan, W.C.W.(2020). Flow Rate Affects Nanoparticle Uptake into Endothelial Cells, Advanced materials 32:1906274. [3] Grifoni,A.Weiskopf, D.Ramirez, S.I.Mateus, J.Dan, J.M.Moderbacher, C.R. Rawlings, S.A. Sutherland, A.Premkumar, L.Jadi, R.S. and et al. (2020). Targets of T Cell Responses to SARS-CoV-2 Coronavirus in Humans with COVID-19 Disease and Unexposed Individuals, Cell 181: 1489-1501 e 15. [4] Nelde, A. Bilich, T. Heitmann, J.S. Maringer, Y. Salih, H.R. Roerden, M.Lubke, Μ.Bauer, J. Rieth, J. Wacker, M. Peter, A. Horber, S. Traenkle, B. Kaiser, P.D. Rothbauer, U. Becker, M.Junker, D. Krause, G. Strengert, M. Schneiderhan-Marra, N. Templin, M.F. Joos, T.O. Kowalewski, D.J. Stos-Zweifel, V. Fehr, M. Rabsteyn, A. Mirakaj, V. Karbach, J. Jager, E.Graf, m. Gruber, L.C. Rachfalski, D. Preub, B. Hagelstein, I. Marklin, M. Bachoul, T. Gouttegangeas, C. Kohlbacher, O. Klein, R. Stevanovic, S. Rammensee, H.G. and Walz, J.S. (2020) SARS-CoV- 2-derived peptides define eterologous and COVID-19-induced T cell recognition, Nature immunology. [5] Sekine, Perez-Potti. A. Rivera-Ballesteros, O. Stralin, K. Gorin, J.B. Olsson, A. Llewellyn-Lacey, S. Kamal, H.Bogdanovic, G. Muschiol, S. and et al (2020) Robust T Cell Immunity in Convalescent Individuals with Asymptomatic or Mild COVID-19, Cell 183 : 158-168 e 14. [6] Zhang, S. Liu, Y. Wang, X. Yang, L.Li, H.Wang, Y. Liu, M.Zhao, X. Xie, Y. Yang, Y.Zhang, S.Fan, Z.Dong, J. Yuan, Z.Ding, Z. Zhang, Y. and Hu, L. (2020). SARS-CoV-2 binds platelet ACE2 to enhance thrombosis in COVID-19, Journal of hematology & oncology 13: 120. [7] Lippi, G. Plebani, M. and Henry, B. M. (2020) Thrombocytopenia is associated with severe coronavirus disease 2019 (COVID-19) infections: A meta-analysis, Clin. Chim. Acta 506: 1145-148. [8] Grady, D. (2021) A few Covid Vaccine Recipients Developed a Rare Blood Disorder, The New York Times, Feb 8, 2021.

Θερμούς χαιρετισμούς

Καθηγητής Sucharitt Bhakdi MD, Επίκουρος καθηγητής ιατρικής Μικροβιολογίας και ανοσιολογίας, Πρώην πρόεδρος, Ινστιτούτο ιατρικής μικροβιολογίας και υγειινής, Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg Mainz (Ιατρικό και επιστημονικό) (Γερμανία και Ταϋλάνδη)

Δόκτορας Marco Chiesa MD FRG Psych, Ψυχιατρικός σύμβουλος και καθηγητής, University College of London ( Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία)

Δόκτορας C Stephen Frost BSc MBChB Eιδικός Διαγνωστικής Ραδιολογίας, Στοκχόλμη, Σουηδία (Ιατρός) (Ηνωμένο Βασιλειο και Σουηδία).

Δοκτορέσσα Margareta Griesz-Brisson MD PhD, Νευρολόγος και Νευροφυσιολόγος (σπούδασε ιατρική στο Friburg, Γερμανία, Εξειδίκευση στην Νευρολογία στο New York University, Εξειδίκευση στην Νευροφυσιολογία στο Mount Sinai Medical Center, New York City, PhD Φαρμακολογίας με χαμηλού επιπέδου νευρο-τοξικολογικό ενδιαφέρον και αποτελεσμάτων των κλιματικών παραγόντων στην υγεία του εγκεφάλου, Ιατρικός διευθυντής, The London Neurology and Pain Clinic (Ιατρός και επιστήμων) (Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο).

Καθηγητής Martin Haditsch MD PhD εξειδικευμένος (Αυστρία) στην υγειινή και μικροβιολογία, ειδικός (Γερμανία) στην μικροβιολογία, ιολογία, επιδημιολογία/ επιμολυντικές ασθένειες, ειδικός (Αυστρία) στις επιμολυντικές ασθένειες και την τροπική ιατρική, ιατρικός διευθυντής του TravelMedCenter, Leonding, Αυστρία, ιατρικός διευθυντής του Labor Hannover MVZ GmbH (Ιατρός και επιστήμονας) (Αυστρία και Γερμανία).

Καθηγητής Stefan Hockertz, καθηγητής Τοξικολογίας και Φαρμακολογίας, Τοξικολόγος στα ευρωπαϊκά αρχεία, εξειδικευμένος στην Ανοσιολογία και στην Ανοσιοτοξικολογία, CEO της tpi consult GmbH (επιστήμονας) (Γερμανία)

Δοκτορέσα Lissa Johnson, BSc BA (Media) MPsych (Clin) PhD, Κλινική συμπεριφορολογική ψυχολόγος, Εξιδείκευση στην κοινωνική ψυχολογία των βασανιστηρίων, των αθλιοτήτων και της συλλογικής βίας και προπαγάνδας διασποράς του φόβου, Πρώην μέλος της συμβουλευτικής ομάδας δημοσίου συμφέροντος της Australian Psychological Society (Κλινική ψυχολόγος και συμπεριφορολογική επιστήμων) (Αυστραλία) Καθηγήτρια Ulrike Kammerer PhD, Επίκουρη καθηγήτρια αναπαραγωγικής πειραματικής Ανοσιολογίας και Βιολογίας των καρκίνων στο τμήμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας, Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Wurzbourg, Γερμανία, Μοριακή ιολόγος εκπαιδευμένη (Διπλωματική θέση) και Ανοσιολόγος (υπό κατάρτιση), Ερευνήτρια σε ερευνητικό κέντρο (Μοριακή βιολογία, ατομική βιολογία) (Επιστήμων) (Γερμανία)

Επίκουρος καθηγητής Michael Palmer MD, Τμήμα Χημείας (σπούδασε ιατρική και ιατρική μικροβιολογία στη Γερμανία, δίδαξε Βιοχημεία από το 2001 στο πανεπιστήμιο που εργάζεται τώρα στον Καναδά . Ειδίκευση στην φαρμακολογία, στο μεταβολισμό, στις βιολογικές μεμβράνες, στον προγραμματισμό υπολογιστών, πειραματική έρευνα πάνω στις βακτηριδιακές τοξίνες και τα αντιβιοτικά Δαπτομυκίνη) Συγγραφέας ενός σημαντικού βιβλίου πάνω στη Βιοχημική φαρμακολογία. Πανεπιστήμιο του Waterloo, Ontario, Καναδάς (Ιατρός και επιστήμων) (Καναδάς και Γερμανία).

Καθηγήτρια Karina Reiss PhD, Καθηγήτρια Βιοχημίας, Χριστιανικό πανεπιστήμιο Albrecht του Κιέλου, Εξιδίκευση στην μοριακή, βιοχημική βιολογία, (Επιστήμονας) (Γερμανία)

Καθηγητής Andreas Sonnichsen MD, Καθηγητής Γενικής και οικογενειακής ιατρικής, Τμήμα Γενικής ιατρικής και οικογενιακής ιατρικής, Κέντρο Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο ιατρικής της Βιέννης, Βιέννη (Ιατρός) (Αυστρία) Δόκτωρ Michael Yeadon BSc (Joint Honours στη Βιοχημεία και την Τοξικολογία) PhD (Pharmacology), πρώην αντιπρόεδρος και επιστημονικός διευθυντής του τμήματος Αλλεργιών και Αναπνοής, Pfizer Global R&D, συνιδρυτήs και CEO της Ziarco Pharma Ltd, Ανεξάρτητος σύμβουλος (επιστήμων) (Ηνωμένο Βασίλειο)

Διεθνής αναρχική αντιπληροφόρηση

Πηγή: il rovescio.info

Πηγή: athensindymedia

Σουηδία, Μάλμε: Εμπρηστική επίθεση στην IKEA, εταιρεία που συνεργάζεται με το καθεστώς Λουκασένκο

Το βράδυ της 24ης Μαρτίου, βάλαμε φωτιά σε εμπορικό κέντρο της IKEA στο Μάλμε της Σουηδίας. Ο λόγος της επίθεσης: Η συνεργασία της IKEA με τη δικτατορία του Λουκασένκο στη Λευκορωσία.

Τούτη η δράση αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης άσκησης πίεσης στους Δυτικούς καπιταλιστές που έχουν εμπορικές συναλλαγές με το καθεστώς Λουκασένκο και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξασφαλίζουν την επιβίωσή του. Ενώ σχεδιάζαμε την επίθεση, εμπνευστήκαμε από τις σκέψεις του έγκλειστου αναρχικού-αντάρτη, Igor Olinevich, ο οποίος, στο βιβλίο του «Ο δρόμος για το Μαγκαντάν», έγραφε: «Είναι αποδεκτό να πραγματοποιείς εμπορικές συναλλαγές ακόμα και με κανίβαλους, αυτή είν’ η ουσία των ευρωπαϊκών πολιτικών». Το παράδειγμα της εταιρείας επίπλων IKEA, με βάση στη Σουηδία και πρόσφατα και στην Ολλανδία, αντικατοπτρίζει με απόλυτη ακρίβεια τα συμπεράσματα του Igor.

Πίσω στον Δεκέμβρη του 2018, στον απόηχο της αποκατάστασης των πολιτικών σχέσεων μεταξύ του καθεστώτος Λουκασένκο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η IKEA υιοθέτησε τη στρατηγική “Go Belarus”. Το καλοκαίρι του 2019, ο Λευκορώσος Πρέσβης στη Σουηδία, Dmitry Mironchik, ενημέρωσε τους δημοσιογράφους περί τίνος πρόκειται η στρατηγική αυτή. Σύμφωνα με αυτόν, η IKEA σχεδιάζει ν’ αγοράσει απ’ τη Λευκορωσία προϊόντα με αξία 200 εκατομμυρίων ευρώ. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, κατά τη διάρκεια της επιχειρηματικής συνάντησης Σουηδίας-Λευκορωσίας στο Μινσκ, ο Andrei Yevdochenko, ο πρώτος τότε Υπουργός Εξωτερικών, ανακοίνωσε πως το 2021 η IKEA σχεδιάζει ν’ αυξήσει την αξία των αγορών σε 300 εκατομμύρια ευρώ.

Έπειτα απ’ την έναρξη της επανάστασης στη Λευκορωσία, τον Αύγουστο του 2020, τα σουηδικά μέσα ενημέρωσης έδωσαν βάση στις δραστηριότητες της IKEA στη χώρα αυτή. Στο τέλος του 2020, έγινε ευρέως γνωστό πως το επτά τοις εκατό της ξυλείας που χρησιμοποιεί η IKEA για να κατασκευάσει τα έπιπλά της προέρχεται απ’ τη Λευκορωσία. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά την ορθότητα των όσων είπε ο Igor Olinevic. Στο βιβλίο του, περιέγραψε τη θέση της Λευκορωσίας στην παγκόσμια παραγωγική αλυσίδα ως εξής: «Οικονομικά, η Λευκορωσία βρίσκεται στη βάση της πυραμίδας, είναι περιβαλλοντικά επιβλαβής, επεξεργάζεται πρώτες ύλες». Ως αποτέλεσμα του σκανδάλου, η Γενική Γραμματέας του Οργανισμού Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων “Διεθνές Κέντρο Olof Palme”, Anna Sundström, κάλεσε σε μποϊκοτάζ των προϊόντων της IKEA. Η “Ένωση Εργαζομένων στα Δάση και την Ξυλεία”, η οποία είναι μέρος της σοσιαλδημοκρατικής “Σουηδικής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων”, απαίτησε επίσης απ’ την IKEA να τερματίσει τη συνεργασία της με το καθεστώς Λουκασένκο. Έτσι, όχι μόνο η αντιεξουσιαστική αριστερά, αλλά και ένα διόλου ευκαταφρόνητο μερίδιο της σουηδικής κοινωνίας, το οποίο παρακολουθεί την κατάσταση στη Λευκορωσία, καταδικάζει τις κινήσεις της IKEA στη χώρα αυτή. Εμείς, ως αναρχικές κι αναρχικοί, πιστεύουμε πως αυτοί οι άνθρωποι θα μας κατανοήσουν, θα μας στηρίξουν και θα γίνουν συντρόφια μας.

Δε θα καταγράψουμε εδώ λοιπές αισχρότητες της IKEA, όπως η καταστροφή της φύσης σε διάφορες χώρες του κόσμου, και οι μόνιμες βλάβες λόγω των εργασιακών συνθηκών. Ο καθένας και η καθεμιά μπορεί εύκολα να βρει πληροφορίες γι’ αυτά. Η συνεργασία της IKEA με το καθεστώς Λουκασένκο είναι κάτι παραπάνω από ένας απλός λόγος για επίθεση.

Όπως είπε και ο Igor Olinevich και πολλοί ακόμα αναρχικοί και αναρχικές, οι Λευκορώσοι δε θά ‘πρεπε να ελπίζουν στους πολιτικούς της Δύσης. Δε θα τους βοηθήσουν. Μόνο ο ίδιος ο λαός της Λευκορωσίας, μέσω της ένοπλης εξέγερσης, μπορεί να ρίξει τη δικτατορία. Η βρώμικη και άπληστη φύση των καπιταλιστών, όπως οι ιδιοκτήτες της IKEA, επιβεβαιώνει πως είναι αναγκαίο να παλεύουμε όχι μόνο για πολιτική απελευθέρωση, αλλά επίσης και για την καταστροφή της οικονομικής καταπίεσης, για την ολική απελευθέρωση του ατόμου.

Οι εμπορικές συναλλαγές του καθεστώτος Λουκασένκο με συνεργούς από άλλες χώρες, οφείλει να μπλοκαριστεί μέσω της ριζοσπαστικής άμεσης δράσης. Έτσι, θα συνεχίσουμε την επίθεση. Τα λόγια του Igor Olinovich θα μας εμπνέουν: «Δεν υπάρχει γραμμικό ιστορικό μονοπάτι, όλα μπορούν ν’ αλλάξουν!».

Ομάδα Δράσης “Η Αλληλεγγύη”

Πηγή: AMW English

Μετάφραση: Δ.Ο. Ragnarok