Τα εγκλήματα κατά της ελεύθερης μετακίνησης συνεχίζονται. Κάλεσμα στην πορεία του Σαββάτου 10/4

Δε θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε την εγκληματική διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής ζωής από το ελληνικό κράτος και τη θανατοπολιτική που επιβάλλει στα σύνορα και στα κλειστά κέντρα με τις απάνθρωπες, εξαθλιωτικές συνθήκες. Η προσφυγιά και η μετανάστευση ποινικοποιείται και τιμωρείται με κράτηση για αόριστο χρόνο. Η πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου και νομιμοποίησης σαμποτάρεται με κάθε τρόπο, οι ενστάσεις και οι προσφυγές πάνε στα αζήτητα.
Για άλλη μια φορά, στις 27/3/2021, το ελληνικό κράτος οδήγησε στο θάνατο ακόμη έναν άνθρωπο, αυτή τη φορά, έναν Κούρδο από την Τουρκία. Στις αρχές του 2020, συνελήφθη στην Ηγουμενίτσα, στην προσπάθειά του να περάσει στην Ιταλία και μεταφέρθηκε στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης της Κορίνθου. Για 16 μήνες ζούσε σε μια “κόλαση”, όπως ο ίδιος είχε καταγγείλει σε συγγενικα του πρόσωπα και στερήθηκε την ελευθερία του και το όνειρό του να φτάσει στη Γερμανία. Τις τελευταίες ημέρες είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι τελικά θα έφευγε, αλλά μόλις του μετέφεραν, χωρίς καμιά αιτιολογία, ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί ακόμα, έχασε κάθε έλεγχο και απαγχονίστηκε.
Ένας 24χρονος άντρας που δραπέτευσε από την Τουρκία ως αντικαθεστωτικός, πέρασε φράχτες και αγκαθωτά συρματοπλέγματα και γλίτωσε από πάνοπλους συνοριοφύλακες, στερήθηκε την ελευθερία του για πάνω από ένα χρόνο σε μια φυλακή, αφού διέπραξε “το έγκλημα της ανθρώπινης μετακίνησης” και εξωθήθηκε στην αυτοχειρία ως τη μόνη λύση διαφυγής στον ανυπόφορο, παρατεταμένο εγκλεισμό που του επιβλήθηκε!
Πρόκειται για μια κρατική δολοφονία, ένα βίαιο τέλος στη ζωή ενός νεαρού πρόσφυγα που φυσικά δεν απασχόλησε τα Μ.Μ.Ε… “Ποιος νοιάζεται για τη ζωή ενός παράνομου;”, “ήθελε και τα’ παθε”, “ας καθόταν στ’ αυγά του” θα πει κάποιος νόμιμος πολίτης που κοιτάζει τη δουλίτσα του κι έχει εμπεδώσει πως κάποιες ζωές είναι κατώτερες από τη δική του.. Όμως, μια οικογένεια θρηνεί στην Τουρκία το θάνατο του παιδιού και του αδερφού τους. Οι συγγενείς τους δηλώνουν “σοκαρισμένοι, αποφασισμένοι να τα βάλουν με το ελληνικό κράτος και δεν πιστεύουν σε καμιά περίπτωση πως ο Ι.Ε. θα επέλεγε να βάλει τέλος στη ζωή του, αφού έφυγε γεμάτος όνειρα και δίψα για ζωή κι ελευθερία”.
Η αυτοκτονία του 24 χρόνου Κούρδου πρόσφυγα, ήταν η αφορμή για μια μαζική εξέγερση διαμαρτυρίας για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και φυσικά για το δίκαιο του αιτήματος απελευθέρωσης που είναι κοινό για τους περισσότερους από τους κρατούμενους. Οι ίδιοι καταγγέλλουν: “Κανείς δεν σε πληροφορεί πότε θα φύγεις και κανείς δεν σου μιλάει. Ανανεώνουν απλά την παραμονή σου κάθε 50 ημέρες”, “το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι κοριοί, όλων τα σώματα έχουν γεμίσει δαγκωματιές. Και εκτός των άλλων, αυτό μας στερεί και τον ύπνο”. Φυσικά, το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους έδειξε τα δόντια του για ακόμη μια φορά, προσπαθώντας να καταστείλει οποιαδήποτε αντίσταση των κρατουμένων. Έτσι, την ίδια μέρα της δολοφονίας και για τις επόμενες 3, σύμφωνα με μαρτυρίες των έγκλειστων προσφύγων και μεταναστών, τους κλείδωσαν στα κελιά τους, δεν επέτρεπαν την πρόσβαση τους στα ντους για την προσωπική τους υγιεινή, τους αφαίρεσαν το δικαίωμα προαυλισμού και δεν τους παρείχαν πρωινό, όπως ορίζει ο κανονισμός.
Όλα αυτά τα χρόνια, πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, είτε ως αυτόχειρες, είτε από την εγκληματική αδιαφορία των αρχών, όπως στην περίπτωση του 44 χρόνου μετανάστη από την Νέα Γουινέα στην Κω μέσα στον ίδιο μήνα (Μάρτιο του 2021), ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες της ΚΕΕΡΦΑ επί τρεις μέρες ούρλιαζε από φρικτούς πόνους και οι ανθρωποφύλακες, δεν ανταποκρίνονταν στο αίτημα του για μεταφορά στο νοσοκομείο, με αποτέλεσμα το θάνατο του από περιτονίτιδα, μετά από κρίση σκωληκοειδίτιδας.
Οι μετανάστ(ρι)ες κι οι πρόσφυγες-ισσες δεν είναι αριθμοί, ούτε η αμφιλεγόμενη εικόνα του “καημένου” ή του “κακού” που καλλιεργείται συστηματικά και διαχρονικά. Δεν είναι εγκληματίες ή θύματα που αποδέχονται παθητικά τη μοίρα τους, αλλά πραγματικοί αγωνιστές που τα βάζουν με πάνοπλους στρατούς για να εφαρμόσουν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία. Όσο κι αν χτίζουν φυλακές και φρούρια, η δίψα για ζωή κι ελευθεριά θα υπερβαίνει σύνορα και φράχτες. Ακόμη και μέσα στα σύγχρονα κολαστήρια, διεκδικούν, παλεύουν, αυτοοργανώνονται. Φως στο σκοτάδι των καιρών, οι κοινοί αγώνες για ισότητα και οι δράσεις αλληλεγγύης!!!
Να σταματήσουμε αυτά τα εγκλήματα τώρα! Καλούμε σε πορεία το Σάββατο 10/4/2021, στις 12.00, Πλατεία Δημοτικής Αγοράς
H ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ-ΟΥΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ-ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ / ΚΑΤΑΛΗΨΗ RΟSA NERA

8 Μάρτη – Πλατεία Αγοράς – 2 μ.μ.

Η Rosa Nera στηρίζει και συμμετέχει στην διαδήλωση της 8ης Μάρτη στα Χανιά.

Αναδημοσιεύουμε την αφίσα και το κείμενο που δημοσιοποίησαν οι “Έμφυλες Αταξίες”.

Την 8η Μάρτη ενώνουμε φωνές απέναντι στην εργασιακή υποβάθμιση, 

καθώς και απέναντι σε κάθε μορφής βία και σεξισμού

Η 8η Μάρτη γιορτάζεται ως η παγκόσμια ημέρα των γυναικών. Η μέρα αυτή αναφέρεται στο 1857, μέρα όπου ξεκίνησαν να ξεσηκώνονται εργάτριες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, οι οποίες υπολογίζεται ότι δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, με πολύ χαμηλότερους μισθούς από τους άντρες. Την 8η Μάρτη γυναίκες στα υφαντουργία και στα ραφτάδικα ξεσηκώθηκαν κάνοντας διαδηλώσεις, οι οποίες καταστάλθηκαν άγρια με ξυλοδαρμούς και αιματοχυσίες, απαιτώντας ισότιμους μισθούς με τους άντρες, την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων, το δικαίωμα στη ψήφο, και τη μείωση του εργασιακού 16ωρου σε 10ωρο.

Στην ελληνική πραγματικότητα του 2021, η 8η Μάρτη, μας βρίσκει σε μια περίοδο δεύτερης καραντίνας, που ξεκίνησε για όλες μας με ήδη συσσωρευμένο άγχος και φόβο, έντονο στρες, σωματική κούραση και οικονομική ανησυχία. Τους τελευταίους τρεις μήνες βρισκόμαστε σε μια δεύτερη μακρόσυρτη περίοδο lockdown, η οποία μάλλον θα διαρκέσει αρκετό καιρό ακόμη. Αυτή η περίοδος της υγειονομικής κρίσης συνοδεύεται από πολλούς θανάτους και από μια έντονη και ξεκάθαρη αδιαφορία από τη μεριά του κράτους για τον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας. Το κράτος αδιαφορεί όσον αφορά το ελλιπές υγειονομικό σύστημα και έχει ως μοναδική του στρατηγική αντιμετώπισης της πανδημίας, τις χρονικές περιόδους που θα επιβάλλεται καραντίνα. Έτσι, ειδικά την περίοδο του δεύτερου lockdown είναι ξεκάθαρο πως οι τρύπες στη διαχείριση της κρίσης είναι εσκεμμένες και αυτό που φαίνεται να ενδιαφέρει την τωρινή ακροδεξιά κυβέρνηση είναι η στελέχωση κάθε γειτονιάς, πανεπιστημίου, δρόμου, και εν τέλη σκέψης, με μπάτσους, ώστε να γίνονται αλλαγές σε νόμους χωρίς καμία αντίρρηση. Οι διαδηλώσεις έχουν ποινικοποιηθεί στο όνομα της διάδοσης του ιού ώστε να περνιούνται ανενόχλητα όλα τα νέα νομοσχέδια που εισηγείται η κυβέρνηση, ενώ οι ατελείωτες ουρές στα μαγαζιά επιτρέπονται στο όνομα της κατανάλωσης. Ψηφίζονται νόμοι που υποβαθμίζουν τη φύση και τον τρόπο ύπαρξή μας στο χώρο, τις συνθήκες εργασίας μας, τη διαμαρτυρία μας.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η 8η Μάρτη, μας βρίσκει αντιμέτωπες με κυβερνήσεις που θέλουν ακόμη να ελέγξουν το σώμα μας και τα αναπαραγωγικά μας δικαιώματα. Στην Πολωνία ο αγώνας αυτός βρίσκεται σε εξέλιξη, εφόσον η έκτρωση είναι ποινικοποιημένη, ενώ στην Αργεντινή μετά από μακροχρόνιο αγώνα των κινημάτων κερδήθηκε το δικαίωμα στη διακοπή της κύησης.

Στην περίοδο της καραντίνας η έμφυλη βία είναι όλο και πιο δύσκολο να ακουστεί, καθώς πολλές θηλυκότητες είναι μόνες τους. Βλέποντας πως η καραντίνα δεν έχει τελειωμό, οι ανησυχίες εντείνονται συνεχώς. Κι έτσι αυτή τη μέρα συνεχίζουμε να είμαστε παρούσες, καθώς:

Στο χώρο εργασίας,

συνεχίζει να διαιωνίζεται ο εργασιακός μεσαίωνας, χτυπώντας τις ταξικά αδύναμες και κοινωνικά ασθενέστερες, αφού υποχρεώνονται σε συστηματική και εντατικοποιημένη εργασία από 8 έως 12 ώρες, ενώ τις υπόλοιπες ώρες πρέπει να είναι έγκλειστες στο σπίτι. Μάλιστα με τη συνθήκη της τηλεργασίας πολλές αναγκάζονται να παραμένουν έγκλειστες στο σπίτι όλο το 24ωρο. Η καταπίεση ασκείται μικρομοριακά και καθημερινά αφού ο χώρος εργασίας συνοδεύεται από τη λογική πως μια γυναίκα πρέπει να πληρεί τα δεδομένα πρότυπα του ρόλου της, του ρόλου της περιποιημένης πωλήτριας, της ακούραστης νοσηλεύτριας ή και φροντίστριας κλπ. Ακόμη, η μετακίνηση στο δρόμο για τη δουλειά είναι δύσκολη για πολλές, ιδίως τις μετανάστριες, καθώς δουλεύουν πολλές ώρες και ανασφάλιστες, ενώ πολλά αφεντικά δεν διατίθενται σε καμία περίπτωση να πληρώσουν ένα ενδεχόμενο πρόστιμο.

Στο σπίτι (για όποιες έχουν),

η κατάσταση του εγκλεισμού είναι τεταμένη. Συνήθως όλη την αποσυμφόρηση πρέπει να τη διαχειριστεί η μητέρα δίνοντας μια εθελοντική εργασία καθημερινά, για την τροφή, τον ανεφοδιασμό, την παρηγοριά, και την εκπαίδευση των παιδιών, εργασία που κρίνεται απαραίτητη ώστε να λειτουργεί σωστά ο καπιταλιστικός μηχανισμός. Ακόμη, δεν ισχύει για όλες το μένουμε ασφαλείς, καθώς πολλές μένουν με τους κακοποιητές τους. Στις 17 Γενάρη είδαμε να δολοφονείται από το σύντροφό της άλλη μια γυναίκα στην Κρήτη, στα Μεσκλά Χανίων.

Στα κέντρα κράτησης μεταναστριών και μεταναστών, 

γυναίκες κρατούνται έγκλειστες χωρίς τις στοιχειώδεις παροχές υγιεινής, διατροφής και ασφάλειας και χωρίς καμία πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση και την εργασία. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα γίνονται θύματα βιασμού, ξυλοδαρμού ή και trafficking. Μάλιστα, πριν λίγες μέρες μια έγκυος αναγνωρισμένη ως προσφύγισσα αυτοπυρπολήθηκε μέσα στη σκηνή της όταν έμαθε πως το αίτημά της για τη μετάβασή της, από τη Λέσβο στη Γερμανία, απορρίφθηκε. Οι αρχές αντί να μεριμνήσουν για τα εγκαύματα και την προχωρημένη εγκυμοσύνη της, την κατηγόρησαν για απόπειρα εμπρησμού από πρόθεση.

Στις φυλακές,

όπου μένουν μητέρες με παιδιά και βρέφη, ασθενείς και ηλικιωμένες, δεν υπάρχει καμία φροντίδα παρά μόνο συνεχίζει να υπάρχει έντονη συμφόρηση. Η κατάσταση που επικρατεί αποσιωπάται από το κράτος, παρ’ ότι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνείς οργανισμοί έχουν ζητήσει από το Μάρτη του 2020 να αποσυμφορηθούν. Η εκδικητική τακτική του κράτους είναι να χρησιμοποιεί την πανδημία ως άλλοθι για να περιστέλλει τα δικαιώματα (όπως έξοδοι, επισκεπτήρια και άδειες) των κρατουμένων που συνεχίζουν να βρίσκονται σε ένα συνεχόμενο εγκλεισμό, ξεκομμένες από τον κόσμο, ενώ τα κρούσματα εξαπλώνονται και μέσα στις φυλακές.

Πολλές ακόμα δεν έχουν χώρο,

οι αόρατες αδερφές μας, οι σεξεργάτριες, οι μετανάστριες, οι χρήστριες, που βιώνουν ακόμα πιο έντονα το ζήτημα του εγκλεισμού, της απομόνωσης, του αποδιοπομπαίου τράγου.

Στον δρόμο και παντού,

υπάρχουν μπάτσοι 1., οι επίσημοι εθνικοί φορείς διαχείρισης του ιού. Τους βλέπουμε ακόμη και στα όνειρά μας να περιπλανιούνται ελεύθεροι στην πόλη τραμπουκίζοντας αυτές που τραμπούκιζαν ούτως ή άλλως, τις μετανάστριες, τις εργάτριες, τις νέες, τις αγωνίστριες.

Στα μέσα ενημέρωσης,

βλέπουμε τον Μητσοτάκη να δέχεται το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού προβάλλοντας για άλλη μια φορά το στήθος του, θέαμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία προβάλλουν τέτοιες εικόνες σε μια κοινωνία που ενοχοποιεί το γυναικείο στήθος, κατακρίνοντας ακόμα και τον θηλασμό σε δημόσια θέα.

Από την άλλη, η 8η Μάρτη μας βρίσκει σε μια περίοδο που αρχίζουν επιτέλους να ανοίγουν ρωγμές στην άθλια ελληνική πραγματικότητα όσον αφορά τη σεξουαλική παρενόχληση, κυρίως στο χώρο εργασίας. Το metoo2. έρχεται στην Ελλάδα μέσα από την αποκάλυψη της πρωταθλήτριας Σοφίας Μπεκατώρου, για να δώσει το θάρρος σε πολλές μαρτυρίες γυναικών από διαφορετικούς επαγγελματικούς, και όχι μόνο, κύκλους, να αποκαλύψουν τη σκατίλα των παραβιαστικών συμπεριφορών που διαδραματίζονται εντός τους. Βέβαια, όπως πάντοτε, δε λείπουν οι δηλώσεις που ρίχνουν τις ευθύνες στα θύματα, όπως η δήλωση της Σοφίας Αξιόγλου3. η οποία δήλωσε πως “οι κυρίες, αν δεν έχουν ευαρέσκεια, δεν μπαίνουν ποτέ στα δωμάτια μοναχικών ανδρών στις εκδρομές, στα συνέδρια και εξωσπιτικές διανυκτερεύσεις κλπ”, δικαιολογώντας έτσι τις κακοποιητικές συμπεριφορές και ρίχνοντας το βάρος της κακοποίησης στις αποδέκτριες των συμπεριφορών αυτών. Παράλληλα, βλέπουμε το ωφελιμιστικό και υποκριτικό πρόσωπο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, που κυνηγώντας τα νούμερα, ασχολούνται με το ζήτημα της κακοποίησης μόνο όταν αφορά τον χώρο της show biz. Ακόμη, στο μενού τον τηλεοπτικών εκπομπών δε λείπει και η υποκριτική συμπαράσταση και τα κροκοδείλια δάκρυα που συντάσσονται υπέρ των κακοποιημένων γυναικών. Ενώ σε αντίστοιχη περίπτωση στο παρελθόν έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι παρουσιαστές αναπαράγουν κάθε μορφή σεξιστικής ρητορείας.  4.

Η κίνηση metoo 2. αφορά ένα πολύ θετικό μοίρασμα της εμπειρίας διάφορων επιζήσαντων κακοποιήσεων, αποδίδει ένα αίσθημα δικαιοσύνης στα θύματα, καθώς η δικαιοσύνη όταν της ζητείται είναι ανίκανη συνήθως να τους το αποδώσει. Όμως, στοχοποιώντας συγκεκριμένα πρόσωπα, συνήθως έπειτα από λίγο καιρό ξεθυμαίνει και στα κανάλια και στις συζητήσεις, καθώς δεν καθιστά αντιληπτό πως οι περιπτώσεις που καταγγέλλονται αφορούν συγκεκριμένες εκφράσεις της βίας, μη μεμονωμένα περιστατικά που υπάρχουν όχι μόνο στον χώρο της show biz που τρέφει με lifestyle, αλλά γενικότερα αποτελούν θεμέλιο χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας. Τέτοιες αντίστοιχες μαζικές καταγγελίες είχαν ξεκινήσει νωρίτερα από φοιτήτριες του ΑΠΘ που ξεσκέπασαν καθηγητή του τμήματός τους που παρενοχλούσε κοπέλες προκειμένου να τις περάσει στο μάθημά του, άλλες καταγγελίες για καθηγητή γυναικολογίας που παρενοχλούσε, την ώρα της γυναικολογικής εξέτασης, της φοιτήτριες του τμήματός του, καταγγελίες που έγιναν με αφορμή το me too από φοιτήτριες στην Καλών Τεχνών, και οι οποίες ακούστηκαν πολύ λιγότερο συγκριτικά με αυτές στον χώρο του θεάματος. Ακόμη λιγότερο ακούγονται οι καταγγελίες που αφορούν συχνά φαινόμενα, όπως παρενοχλήσεις στη σχολή, στη δουλειά, στο δρόμο, στο λεωφορείο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι οποίες παίρνουν ελάχιστη και λανθασμένη προσοχή όταν συμβαίνουν, ενώ πολλές φορές τα άτομα που καταγγέλλουν τέτοιες συμπεριφορές στοχοποιούνται.

Η 8η Μάρτη, για εμάς αποτελεί μέρα κατά της κακοποίησης που ασκείται στη γυναίκα και οποιαδήποτε θηλυκότητα, ημέρα ενάντια στη βία οποιασδήποτε μορφής (λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής) και σε οποιοδήποτε περιβάλλον (εργασιακό, εκπαιδευτικό, φιλικό, ακαδημαϊκό, συγγενικό, οικογενειακό). Η βία είναι άσκηση εξουσίας. Η βία δεν έχει φύλα, τάξεις και ηλικία. Αφορά μια παραβιαστική συμπεριφορά, με διαφορετικής έντασης έκφραση και διαφορετική κατεύθυνση. Αφορά την επιβολή εξουσίας από το ένα στο άλλο άτομο και συνδέεται με οποιαδήποτε παραβιαστική συμπεριφορά.

Για να εξαλειφθούν οι διακρίσεις στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο και παντού, πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτές οι συμπεριφορές διαιωνίζονται από το πατριαρχικό σύστημα, μέσα από την αφομοίωσή τους, την αναπαραγωγή τους και την αποσιώπησή τους.

Αυτές οι συμπεριφορές αναπαράγονται εκκινώντας από τις σχέσεις γονιών και παιδιών, εξαπλώνονται στις σχέσεις καθηγητών και μαθητριών, κι έπειτα εγκαθίστανται στις σχέσεις αφεντικών και εργατώννομοθετών και πολιτών. Οι σχέσεις αυτές φροντίζουν να πλάθονται σωστά οι ρόλοι του πατριαρχικού και του καπιταλιστικού συστήματος που έτσι μπορεί πιο εύκολα να ελέγχει τα σώματά μας. Τέτοιοι ρόλοι είναι αυτοί της περιποιημένης και υποτακτικής γυναίκας, της γυναίκας-αντικείμενο πόθου, της γυναίκας-μητέρας, ενώ στοχοποιούνται άλλες ταυτότητες όπως των χρηστριών, των φυλακισμένων, των χωρισμένων και οποιασδήποτε θηλυκότητας βρίσκεται εκτός των χαρτογραφημένων ταυτότητων. Από την άλλη, προωθούνται οι ρόλοι του σκληρού άντρα, του άντρα που παίρνει αυτό που θέλει με κάθε κόστος και αποτέλεσμα και περιθωριοποιούνται οι θηλυπρεπείς, οι εκφραστικοί, οι συνεσταλμένοι άντρες που εκφράζουν χαρακτηριστικά θηλυκότητας.

Για να σπάσει αυτή η νόρμα παραβιαστικών συμπεριφορών χρειάζεται να απεμπλακούμε από τους καθιερωμένους ρόλους στην καθημερινότητα και τη δράση μαςνα μη σιωπάμε απέναντι στην κακοποίηση ακόμη κι αν δεν είμαστε εμείς οι αποδέκτες της, αλλά να  καταδεικνύουμε τα περιστατικά στο περιβάλλον που συμβαίνουν, να αντιδρούμενα μη νιώθουμε ενοχές όταν μας συμβαίνουν κακοποιητικά περιστατικά, να μη θάβουμε τοξικές συμπεριφορές, να είμαστε η μια δίπλα στο άλλονα διεκδικούμε να μην υπάρχουν εξουσιαστικές συμπεριφορές σε κάθε περιβάλλον που ζούμε.

Η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή, αλλά μέρα μνήμης και συνεχούς αγώνα και επαναπροσδιορισμού της θυληκότητας. Την 8η Μάρτη θυμόμαστε και επανανοηματοδοτούμε, λέγοντας πως δεν είμαστε της οικογένειάς μας, της σχέσης μας, της δουλειάς μας, ή της ακαδημαϊκής μας ταυτότητας, αλλά του εαυτού μας. 

Την 8η Μάρτη δε γιορτάζουμε, αλλά κατεβαίνουμε στο δρόμο, ενάντια στον εγκλεισμό, την καταπίεση, τη σιωπή και τη συνενοχή, με νοιάξιμο για να βρεθούμε η μια δίπλα στην άλλη.

πορεία 8 Μάρτη στις 14:00, στην πλατεία Αγοράς

έμφυλες αταξίες, 8η Μάρτη 2021

emfylesataksies@protonmail.com   emfylesataksies.wordpress.com

  1. Μέσα σε αυτήν την περίοδο βλέπουμε μπάτσους στο Ηράκλειο να προσαγάγουν γυναίκες που κυκλοφορούσαν  μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας (έχοντας βεβαίωση μετακίνησης) και ως ένδειξη τιμωρίας, χωρίς καμία δικαιολογία και παράνομα, να τις πηγαίνουν στο τμήμα,  να φωτογραφίζουν τα προσωπικά τους αντικείμενα, να τους κάνουν σωματικό έλεγχο, να τις αναγκάζουν να αφαιρέσουν τα εσώρουχά τους και έπειτα να τις θέτουν σε δίωρη κράτηση.
  2. Το metoo ξεκίνησε διαδικτυακά το 2017, όπου η Alyssa Milano ανάρτησε στο twitter “Εάν έχετε κακοποιηθεί σεξουαλικά, γράψτε Me Too ως απάντηση σε αυτό το ‘tweet”. Δηλαδή, «Και Εγώ». Έπειτα, μέσα σε μια μέρα απάντησαν 12 εκατομμύρια, κατά συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες, καταγγέλλοντας είτε ανώνυμα είτε επώνυμα, περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης στο χώρο της εργασίας, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο δημόσιο χώρο. Το metoo παρόλα αυτά ξεκίνησε από την Tarana Burke στις αφροαμερικανικές γειτονιές του 2006, που πρότεινε αυτήν την κίνηση σα μέσο απελευθέρωσης των ¨επιζήσαντων” κακοποίησης δημιουργώντας μικρές ομάδες αυτοσυνείδησης.
  3. Η Σοφία Αξιόγλου είναι υποψήφια βουλευτής της ΝΔ και τωρινή πρόεδρος του Συλλόγου Πρόληψης και Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών στη Λάρισα.
  4. Τέτοιο παράδειγμα βιώματος που γίνεται αντικείμενο περίγελου, αφορά την αντίδραση του Γιώργου Λιάγκα πριν από έναν χρόνο, για το περιστατικό της φοιτήτριας στο ΑΠΘ που ο συμφοιτητής της εκσπερμάτωσε πάνω της.

συγκέντρωση αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστριες 30/1/21 και παρέμβαση στο λιμεναρχείο χανίων

ακολουθεί το κείμενο που μοιραζόταν και φωτογραφίες από την πορεία που ακολούθησε:

 

“ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς, στρατιωτική διαχείριση,
ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις, ναυάγια”

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί για το “καλό της δημόσιας
υγείας”, έχει οξύνει την αθλιότητα στα νησιά που βρίσκονται πρόσφυγες και
μετανάστες. Στο Καρά Τεπέ στη Λέσβο χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται σε
σκηνές πάνω στις λάσπες, ενώ μια χημική τουαλέτα αντιστοιχεί σε 20 άτομα.
Άνθρωποι που σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία δικαιούνται άσυλο
αλλά και αξιοπρεπή στέγαση, απλώς στοιβάζονται σε υπαίθριες φυλακές και
επιτηρούνται από το στρατό και την αστυνομία, με τις υποθέσεις τους να
καθυστερούν για άγνωστο χρόνο.

Τα μ.μ.ε άλλων ευρωπαϊκών χωρών καθημερινά “παίζουν” το θέμα,
ενώ στην Ελλάδα θάβεται συστηματικά από την καθεστωτική ενημέρωση.
Ακόμα και συντηρητικοί πολιτικοί όπως ο γερμανός Γκερντ
Μίλερ παραδέχεται δημόσια πως στην Ελλάδα τα κέντρα κράτησης των
μεταναστών είναι χειρότερα από του Σουδάν ή του Ιράκ. Μόλις τις τελευταίες
εβδομάδες έγινε γνωστό με τη δημόσια απολογία του επικεφαλής της frontex
Φαμπρίς Λεζερί σε εσωτερική συνεδρίαση της γερμανικής βουλής το ήδη
πασίγνωστο που συμβαίνει χρόνια αλλά έχει ενταθεί από πέρυσι. Το
ελληνικό λιμενικό με τις πλάτες της frontex επαναπροωθεί (το λεγόμενο
pushback) ,παράνομα σε σχέση με το δίκαιο της θάλασσας, βάρκες με
πρόσφυγες και μετανάστες. Κλέβοντας πολλές φορές τις μηχανές τους
αφήνοντάς τους ουσιαστικά εκτεθειμένους χωρίς να έχουν καν τον έλεγχο του
φουσκωτού. Επαναπροωθήσεις βέβαια γίνονται και στα χερσαία σύνορα στην
Αλβανία και στον ‘Έβρο μη επιτρέποντας σε κάποιον καν την αίτηση ασύλου.

Στην Κύπρο επίσης στο στρατόπεδο εγκλεισμού Πουρνάρα έπεσε ξύλο
απ΄την αστυνομία, ύστερα από διαμαρτυρία των ανθρώπων εκεί γιατί ζήτησαν
να μπορούν να περπατούν λίγο έξω από αυτό.
Οι υπαίθριες φυλακές ανθρώπων που κανένα έγκλημα δεν έχουν
πράξει, αλλά κρατούνται για αυτό που είναι, δηλαδή πρόσφυγες και
μετανάστες και που η Ελλάδα με τους εταίρους της το λένε διαχείριση,
δυστυχώς δεν αφορά σε μια προσωρινή κατάσταση. Αυτός ο ¨αβίωτος
βίος¨ που γνωστά φασιστοειδή στον κατασταλτικό βραχίονα του ελληνικού
κράτους έχουν ως τακτική αντιμετώπισης των μεταναστών/τριών, δεν είναι
τίποτα παραπάνω από την πάγια στρατηγική αντιμετώπισης των πιο
ευάλωτων τμημάτων της εργατικής τάξης.

Η χρόνια εκμετάλλευση της μεταναστευτικής φθηνής εργασίας
λόγω της έλλειψης χαρτιών και του απαραίτητου ρατσισμού που τη συνοδεύει,
οδηγούν τη μεταναστευτική ζωή σε εξαθλίωση και υπό το φόβο της άμεσης
απέλασης ή της φυλάκισης τους σε κάποιο στρατόπεδο
εγκλεισμού. Όμως τώρα συμβαίνει κάτι παραπάνω. Οι όποιες νομοθεσίες που
υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα παύουν να ισχύουν και ο
στρατιωτικός νόμος που οσμιζόμαστε πλέον και στα καθ’ ημών οδηγεί στην
εξόντωση ακόμη και ασυνόδευτων παιδιών.

Η επένδυση του ελληνικού κράτους στην ασφάλεια και στην
άμυνα της χώρας, είναι μεταξύ άλλων η επένδυση σε εμπόλεμες
επιχειρήσεις για την έξοδό του από την καπιταλιστική κρίση και την
προσπάθεια να βρεθεί σε καλύτερη θέση στο διεθνή ανταγωνισμό. Αυτό για
τους υποτελείς του ελληνικού κράτους στο εσωτερικό του σημαίνει, ένταση
της τουρκοφοβίας, παραπάνω θυσίες, πετσοκομμένοι μισθοί και συντάξεις, καραντίνες και ξύλο από επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας για όποιον ξεμυτά και διαμαρτύρεται, μιας και οι συναθροίσεις/διαδηλώσεις
απαγορεύονται δια νόμου. Αυτή η συνθήκη φυσικά θέλει κι έναν υπαίτιο. Στο πρόσωπο των προσφύγων και των
μεταναστών βρίσκεται διαχρονικά ο “κακός άλλος” που φταίει για όσα
παθαίνουμε ή ακόμα κι αν δε φταίει, βολεύει μια χαρά για να θολώσουν
τα νερά (προς το παρόν ο ιός έχει αναλάβει την ευθύνη για όλα τα δεινά
της υγείας και της κοινωνίας). Όταν πριν τις καραντίνες τα κανάλια
τάιζαν το φιλοθεάμον κοινό με αποτροπές μεταναστών στον Έβρο και
ρατσιστικές επιθέσεις στη Μυτιλήνη, πήραμε μια γεύση για το ποια θα
είναι η συνέχεια.
Όσο για το εξωτερικό, η Ελλάδα εξοπλίζεται σαν αστακός να λύσει τις
διαφορές της με την Τουρκία ή όποιον άλλο, πράγμα το οποίο
σημαίνει περισσότερες δαπάνες σε εξοπλιστικά (F35, Rafalle, μαχητικά
drones κ.τ.λ), αύξηση της στρατιωτικής θητείας (χωρίς να ανοίξει ρουθούνι)
προσλήψεις επ.οπ (επαγγελματιών οπλιτών). Για μας τι σημαίνουν όλα αυτά;
Στην καλύτερη περίπτωση καθημερινή τρομοκρατία και χειροκρότημα στον
ελληνικό στρατό που παρουσιάζεται ως προστάτης ή στη χειρότερη κάποιοι θα γίνουν κρέας για την πολεμική
μηχανή και τα κρατικά συμφέροντα και κάποιοι άλλοι… πρόσφυγες.

Η απανθρωπιά του ελληνικού κράτους προς στους πρόσφυγες και
τους μετανάστες θα συνεχίζει όσο η αδιαφορία μας αδυνατεί να αλλάξει
υποκείμενο. Να αδιαφορήσουμε για τις προσταγές και τις προτεραιότητες
των αφεντικών μας και να ενδιαφερθούμε για μας και τους ομοίους μας.
Το πολυεθνικό προλεταριάτο που εξοντώνεται στις πόλεις, στην επαρχία
και στα σύνορα. Οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών για ζωή και
ελευθερία είναι απαραίτητοι. Ενάντια στον σύγχρονο φασισμό, πρέπει να
διατηρήσουμε το διαχρονικό μας όπλο, την αλληλεγγύη μεταξύ των
καταπιεσμένων.

 

διαδικτυακή εκδήλωση 30 Γενάρη στις 8μμ
– Parwana Amiri, προσφύγισσα στην Ριτσώνα
– Ιάσωνας Αποστολόπουλος, Διασώστης
– Solidarity with Migrants, Aνοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης σε
μετανάστ(ρι)ες, Αθήνα
– Stop War on Migrants, Ανοιχτή Συνέλευση, Θεσσαλονίκη
– Κατάληψη Rosa Nera
– Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών
zoom:  https://us02web.zoom.us/j/83105535150
https://www.facebook.com/events/2638798346418582/?active_tab=discussion

 

 

 

 

 

ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ Σάββατο, 30.1.2020 ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!

 

Οι συνελεύσεις της Κατάληψης Rosa Nera και του Κοινωνικού Στεκιού –
Στεκιού Μεταναστών Χανίων απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα για τις 30 Γενάρη
ως μέρα δράσεων, διαμαρτυρίας και ορατότητας για τον πόλεμο ενάντια στην
προσφυγιά και την ανθρώπινη μετακίνηση.
Ο στόχος του καλέσματος είναι μέσα από μικρές δράσεις και ανάλογα με τις
δυνατότητες της κάθε συλλογικότητας, να αναδείξουμε ως κεντρικό θέμα την
αναζήτηση απαντήσεων ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση της προσφυγιάς
και της μετανάστευσης σε μια περίοδο σχετικής αποσιώπησης, απώθησης των
ευθυνών για μια σειρά από ταξικά και απάνθρωπα εγκλήματα: βίαιες
επαναπροωθήσεις, παραβιάσεις του ασύλου μέσα από τις πρόσφατες
διακρατικές συμφωνίες, εξώσεις από την προσφυγική στέγη, αποκλεισμός των
προσφυγόπουλων από τα σχολεια, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και της
διάσωσης, ναυάγια, θλιβερές συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα
εγκλεισμού, όξυνση του μιλιταρισμού παράλληλα με την υποτίμηση της
μεταναστευτικής ζωής και εργασίας.

The assemblies of Rosa Nera and Steki Metanaston address an open call
for January, 30 as a day of action, protest and visibility regarding the
war against refugees and human movement.
The purpose of the call is simple. Through small-scale actions and
depending on the capabilities of each collectivity, we search for
answers while we struggle against the military management of refugees
and migrants. We aim to bring to the forefront this crucial issue during
a period of relative silence, of absolvance of responsibilitiy for a
number of inter-state, class and inhumane crimes: violent push-backs,
breaches of asylum under recent intergovernmental agreements, evictions
from points of refuge, exclusion of refugee children from education,
criminalization of solidarity and rescue, shipwrecks, distressful living
conditions within camps, sharp increase of militarism along with a
devaluation of migrant life and work.

Διαδικτυακή εκδήλωση “ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς,
στρατιωτική διαχείριση, ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις,
ναυάγια”
στο πλαίσιο της ημέρας δράσης (Σάββατο, 30/01).
Θέμα θα είναι η ορατότητα και η αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες
ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση, τις ρατσιστικές πολιτικές και το
σύνολο των απάνθρωπων πρακτικών στις οποίες υπόκεινται.
Εισηγήσεις:
– Parwana Amiri, προσφύγισσα στην Ριτσώνα
– Ιάσωνας Αποστολόπουλος, Διασώστης
– Solidarity with Migrants, Aνοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης σε
μετανάστ(ρι)ες, Αθήνα
– Stop War on Migrants, Ανοιχτή Συνέλευση, Θεσσαλονίκη
– Κατάληψη Ρόζα Νέρα
– Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών
Η εκδήλωση θα γίνει στην πλατφόρμα Zoom
Για την διαδικτυακή εκδήλωση:
https://www.facebook.com/events/2638798346418582/?active_tab=discussion

O σύνδεσμος στο zoom: https://us02web.zoom.us/j/83105535150

Aθήνα,
ανακοίνωση από την συνέλευση Solidarity With Migrants:

https://www.facebook.com/events/1330013434033872

Το Σάββατο 30 Γενάρη συμμετέχουμε στην πανελλαδική ημέρα δράσης ,
διαδήλωσης και ορατότητας του πολέμου κατά των μεταναστών και της
ελεύθερης κίνησης που διεξάγουν Ελλάδα, Τουρκία, Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καλούμε σε ανοιχτή συγκέντρωση αλληλλεγγύης σε μεταναστ(ρι)ες με
μικροφωνική στο Πεδίο του Άρεως στις 12.00, κοντά στον παιδότοπο.
Την ίδια μέρα, στις 20:00 συμμετέχουμε στο online event του ανοιχτού
καλέσματος από την Rosa Nera και το Κοινικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών
Χανίων:
“ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ: Εγκλεισμούς, στρατιωτική διαχείριση,
ρατσιστικές πολιτικές εξώσεις, απελάσεις, ναυάγια”
https://www.facebook.com/events/2638798346418582

Ακόμα, και αυτήν την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου, συγκεντρώνουμε βασικά
αναγκαία αγαθά (κυρίως χειμωνιάτικα ρούχα και παπούτσια) για
μετανάστες/στριες που ζουν σε καμπ και στην πόλη, στο αυτοδιαχειριζόμενο
στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής 97 & Ισαύρων, Εξάρχεια) από τις 17.30
μέχρι τις 20.00.


On Saturday we call for an open mic gathering at Pedio tou Areos at
12:00, near the childrens playground, as a response to the open call for
January, 30 as a day of action, protest and visibility regarding the war
against migrants and free movement waged by Greece, Turkey and European
Union.
On the same day we participate in the following online event of the open
call:
https://www.facebook.com/events/2638798346418582
Also, on Thursday 28 Jan. we collect basic necessities (mainly winter
clothes and shoes) for migrants living in camps and the city, at the
self-organized space Perasma (Zoodochou Pigis 97 & Isavron, Eksarcheia)
from 17.30 to 20.00h.

Κάλεσμα 30 Γενάρη…

“…Οι συνελεύσεις της Κατάληψης Rosa Nera και του Κοινωνικού Στεκιού – Στεκιού Μεταναστών Χανίων απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα για τις 30 Γενάρη ως μέρα δράσεων, διαμαρτυρίας και ορατότητας για τον πόλεμο ενάντια στην προσφυγιά και την ανθρώπινη μετακίνηση.

Ο στόχος του καλέσματος είναι μέσα από μικρές δράσεις και ανάλογα με τις δυνατότητες της κάθε συλλογικότητας, να αναδείξουμε ως κεντρικό θέμα την αναζήτηση απαντήσεων ενάντια στη στρατιωτική διαχείριση της προσφυγιάς και της μετανάστευσης σε μια περίοδο σχετικής αποσιώπησης, απώθησης των ευθυνών για μια σειρά από ταξικά και απάνθρωπα εγκλήματα: βίαιες επαναπροωθήσεις, παραβιάσεις του ασύλου μέσα από τις πρόσφατες διακρατικές συμφωνίες, εξώσεις από την προσφυγική στέγη, αποκλεισμός των προσφυγόπουλων από τα σχολεια, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και της διάσωσης, ναυάγια, θλιβερές συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα εγκλεισμού, όξυνση του μιλιταρισμού παράλληλα με την υποτίμηση της μεταναστευτικής ζωής και εργασίας…”