ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συντρόφους Γ. Δημητράκη, Κ. Σακκά, Δ. Συριανού

ΔΕΥΤΕΡΑ 6/09 ΣΤΙΣ 9:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Στις 12/6/19 πραγματοποιείται εκτεταμένη επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής, η οποία οδηγεί στη σύλληψη των συντρόφων Γιάννη Δημητράκη και Κώστα Σακκά, για την απόπειρα ληστείας της χρηματαποστολής ανεφοδιασμού του ATM, που βρίσκεται στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Λίγο αργότερα, συλλαμβάνεται και η συντρόφισσα Δ. Συριανού, την οποία κατηγορούν για συνέργεια. Οι σύντροφοι οδηγούνται στη ΓΑΔΘ, όπου δεμένοι σε καρέκλες με κουκούλες στο κεφάλι, δεν έχουν την παραμικρή επαφή με το περιβάλλον και αποτρέπεται η οποιαδήποτε μεταξύ τους επικοινωνία, με σκοπό την ολοκληρωτική τους απομόνωση. Πέρα από όλα αυτά, διενεργούνται έρευνες σε σπίτια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Αμέσως τα τσιράκια των ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με την αντιτρομοκρατική υπηρεσία βρίσκουν αφορμή να επιδοθούν σε ένα ανελέητο μιντιακό “παραλήρημα” τρομολαγνείας. Οι τίτλοι ειδήσεων μιλούν ξανά για τους “ληστές με τα μαύρα”, για χρηματοδότηση επαναστατικών ταμείων και ενέργειες αντάρτικου πόλης. Κάνουν λόγο συνεχώς για γνωστούς αναρχικούς, δημοσιεύουν τις φωτογραφίες των συντρόφων και γράφουν για παλιές υποθέσεις για τις οποίες είχαν φυλακιστεί. Ταυτόχρονα, φιλήσυχοι πολίτες, ηθικολόγοι και υπερασπιστές της αστικής νομιμότητας, βγαίνουν στα τηλεοπτικά πάνελ ως “τρομοκρατημένοι”, χειροκροτούν το έργο της αστυνομίας και συμβάλλουν με τη σειρά τους και αυτοί στην επικύρωση του “κράτους δικαίου” και της κοινωνικής ασφάλειας, χαρούμενοι ιδιαίτερα για την σύλληψη των συντρόφων μας και την επαναφορά στην κανονικότητα.

Στις 16/09/20 οι σύντροφοι Κ. Σακκάς και Γ. Δημητράκης καταδικάστηκαν σε 7 έτη και 10 μήνες ο πρώτος και 11 έτη και 6 μήνες ο δεύτερος, ενώ η συντρόφισσα Δ. Συριανού σε 2 χρόνια με τριετή αναστολή.

Ωστόσο, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η σύγκρουση με την κυριαρχία είναι διαρκής, μόνιμη και πάντα επίκαιρη. Οι σύντροφοι διώκονται για τις ατομικές τους επιλογές, να προκαλέσουν την παντοδυναμία της εξουσίας και να αμφισβητήσουν έμπρακτα την κοινωνική και εσωτερική της εδραίωση.

Στον πόλεμο που μαίνεται οι διωκόμενοι και έγκλειστοι επαναστάτες πάντα θα αποτελούν υπενθύμιση για νέες εχθροπραξίες. Γιατί αρνούμαστε να ξεχάσουμε τί σημαίνει να πολεμάς. Τί σημαίνει να ρισκάρεις την ίδια σου την ελευθερία, την ίδια σου τη ζωή, για να δεις τον κόσμο αυτό κατεστραμμένο συθέμελα. Και για το λόγο αυτό αρνούμαστε να αφήσουμε τους συντρόφους μας να γίνουν έρμαια των κατασταλτικών μεθοδεύσεων, στα χέρια των μπάτσων και των δικαστών.

H ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΝΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΟΥΜΕ ΧΩΡΟ, ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΠΟΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΗΣΥΧΟΙ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Κ. ΣΑΚΚΑ ΚΑΙ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ Δ. ΣΥΡΙΑΝΟΥ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή
sakm@riseup.net
saekm.espivblogs.net

Πηγή: ΣΑΕΚΜ

Σκάβοντας βαθειά: Από τα βιοτεχνολογικά εμβόλια στις ψηφιακές θεραπείες

ΣΚΑΒΟΝΤΑΣ ΒΑΘΕΙΑ. ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΣΤΙΣ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

” Η μάχη κερδίζεται με τις εφεδρείες”

Ο Άρης Βελουχιώτης προς τον ανθυπίλαρχο Νικηφόρο, ύστερα από την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου.

Τον Απρίλιο του 2020- εν μέσω της πρώτης καραντίνας εξαιτίας του covid-19 και πολύ την πριν έναρξη των μαζικών εμβολιασμών με τα νέα βιοτεχνολογικά εμβόλια- ένα μέλος της ομάδας μας, είχε διατυπώσει σε αναλυτικό του άρθρο στο Athens indymedia, μεταξύ άλλων, την εκτίμηση-πρόβλεψη (που δυστυχώς επαληθεύεται) ότι “το φάντασμα του κορωναϊού έχει (για την εξουσία) μπροστά του πεδίο δόξας λαμπρό”. Ένα φάντασμα όχι φυσικά με την έννοια της ανυπαρξίας του ιού καθώς και των σοβαρών υγειονομικών του επιπτώσεων, αλλά με την έννοια της χειραγώγησης και της εκμετάλλευσης του συναισθήματος του ανθρώπινου φόβου και της ανασφάλειας από πλευράς της καπιταλιστικής και της κρατικής εξουσίας με στόχο την μαζική τρομοκρατία, έτσι ώστε να εξυπηρετηθούν για μια ακόμη φορά τα οικονομικά και τα πολιτικά συμφέροντα της κυριαρχίας και όχι φυσικά η υγεία των ανθρώπινων πληθυσμών. Αυτή ακριβώς τη χρονική στιγμή βρισκόμαστε εν μέσω μαζικών κινητοποιήσεων σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τα νομοθετούμενα ελευθεροκτόνα εκτρώματα τύπου: “Πράσινο διαβατήριο υγείας”, δηλαδή ένα υγειονομικό apartheid-όπως σαφώς καταγγέλεται μέσα από τις διαδηλώσεις και τις άλλες μαζικές κινητοποιήσεις-διαμέσου ενός ιατρικού χαρακτήρα στρατιωτικού ελέγχου κίνησης των πληθυσμών μέσα στο χώρο. Όπως προκύπτει σαφέστατα από τις αναλύσεις των ντοκουμέντων ορισμένων εκ των κινητοποιήσεων αυτών που παραθέτουμε, σε ακολουθία του κύριου αναλυτικού κειμένου που δημοσιεύουμε, στο σημείο που έχουν φτάσει σήμερα τα πράγματα, η εν δυνάμει απόφαση εμβολιασμού του οποιουδήποτε ατόμου δεν θα γίνεται πλέον με βασικό γνώμονα τους λόγους της ατομικής του υγείας και της ελεύθερης απόφασής του (όσο και συζητήσιμοι μπορεί να είναι αυτοί), αλλά με βάση τον υπερισχύοντα φόβο της απώλειας οποιασδήποτε ιδιότητας του ως πολίτη και των “συνταγματικά κατοχυρωμένων” δικαιωμάτων του μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Με αυτήν ακριβώς την έννοια κάνουμε λόγο για την νέα αναδυόμενη κοινωνική συνθήκη του Δημοκρατικού ψηφιακού ολοκληρωτισμού και επιχειρούμε, για μια ακόμη φορά, να την εμβαθύνουμε περισσότερο μέσα στο κείμενο που ακολουθεί. Στην ουσία, από όποιο σημείο και αν θελήσουμε να πιάσουμε το νήμα, από την αρχή ή το τέλος, από τις καταστροφικές συνέπειες των νέων ιών σαν τον covid ή από τις καταστροφικές συνέπειες των πλημμυρών και των πυρκαγιών που μαίνονται αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την Ευρώπη και αλλού, η ανθρώπινη ματαιοδοξία της εξουσίας αποτελεί δίχως αμφιβολία τον σημαντικότερο παράγοντα των δεινών που κατέτρεχαν στο παρελθόν και θα εξακολουθήσουν με ακόμη δριμύτερο τρόπο να κατατρέχουν στο μέλλον μια ανθρωπότητα που εξακολουθεί στην πλειοψηφία της να συμπεριφέρεται στο δημόσιο χώρο σαν μια μάζα ηλιθίων.

Αν κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών γράψαμε αρκετά κείμενα αναφορικά (και ενάντια) με τον μαζικό βιοτεχνολογικό εμβολιασμό, δεν είναι εξαιτίας μιας εμμονής που μας κατατρέχει, αλλά αντίθετα διότι το θεωρούμε ένα θεμελιώδες ζήτημα. Επαναλάμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι το αποφασιστικό σημείο δεν είναι οι άμεσες υγειονομικές ζημιές που αυτός μπορεί να προκαλέσει, όσο οι γιγαντιαίες αχαρτογράφητες περιοχές και οι επιπτώσεις τους σε μεσο-μακροπρόθεσμους όρους (πάνω στα ανθρώπινα σώματα και τους ιούς) και, ακόμη περισσότερο, οι κοινωνικές του επιπτώσεις.

Φτάνει να σκεφτούμε την τεράστια ποσότητα προσωπικών δεδομένων που η φαρμακευτική βιομηχανία περισυλλέγει χάρη στον εμβολιασμό εκατομμυρίων ατόμων. Αυτό είναι το πραγματικό “κρατικό μυστικό” πίσω από την αδιαφάνεια που καλύπτει τις συμφωνίες μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ” Big Pharma”, πολύ περισσότερο από την τιμή πώλησης των εμβολίων ή τη νομική ατιμωρησία που έχουν εξασφαλίσει οι φαρμακευτικές βιομηχανίες (το σκάνδαλο Novartis φαντάζει μπροστά της αστείο για μικρά παιδιά) σε περίπτωση σοβαρών υγειονομικών επιπλοκών ή θανάτων. [1]

Όπως αναφάνηκε δημόσια στην περίπτωση του κράτους του Ισραήλ, -ενώ στα μέρη μας συνεχίζεται να παίζεται ακόμη η θεατρική κωμωδία αναφορικά με την συναίνεση διαμέσου της κατάλληλης πληροφόρησης και της “προστασίας των προσωπικών δεδομένων”- η διάθεση των ιατρικών δεδομένων των ατόμων στην Pfizer ήταν ένας από τους παράγοντες κλειδιά για την εφαρμογή της γεωπολιτικής των εμβολιασμών. Αυτά τα δεδομένα είναι πιθανά πιο πολύτιμα από τα ίδια τα άμεσα κέρδη των εταιριών ( όχι τυχαία η Astra Zeneca ανακοίνωσε ότι θα απέχει “μέχρις ότου θα διαρκεί η κατάσταση της πανδημίας”, εξασφαλίζοντας στους μετόχους της ότι τα κέρδη τους θα επιτευχθούν με τους μελλοντικούς -και περιοδικούς- επανεμβολιασμούς). Ταυτόχρονα, ο διευθύνων σύμβουλος της Pfizer κατονόμασε το κράτος του Ισραήλ ως “το παγκόσμιο εργαστήριο”.

Η διάθεση του εμβολίου σου κατ’ αποκλειστικότητα σε ένα ολόκληρο πληθυσμό και η προοδευτική περισυλλογή των υγειονομικών του δεδομένων αποτελεί αναμφισβήτητα το όνειρο της κάθε πολυεθνικής. Και μπορούμε φυσικά να κάνουμε μια υπόθεση επάνω στην κατεύθυνση στην οποία θα χρησιμοποιηθούν όλα αυτά τα δεδομένα: προς τις ψηφιακές και τις βιοηλεκτρονικές θεραπείες, οι οποίες είναι σε θέση να αντικαταστήσουν τις πρωτείνες, τα μόρια και όλα τα ενεργά βιολογικά στοιχεία του ανθρώπινου σώματος με μικροσκοπικά-νανοτεχνολογικά software, διαμέσου κατάποσης. Πρόκειται για μια καινούρια αγορά, εξού και ο λόγος της συγχώνευσης μεταξύ των γιγάντων της ψηφιακής βιομηχανίας που έχει αρχίσει ήδη από καιρό με την φαρμακευτική βιομηχανία (για παράδειγμα-πέρα από το ήδη γνωστό μεταξύ Microsoft και Biontech στο οποίο αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας- μεταξύ της Google και της ελεγχόμενης από αυτήν Verily Life Sciences και της Glaxo, για να δώσουμε δύο άλλα ονόματα).

Οι ψηφιακές θεραπείες -περί των οποίων όχι τυχαία γίνεται ολοένα συχνότερα λόγος στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο- έχουν μπεί από το 2017 στο εμπόριο στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρονιά κατά την οποία η Ομοσπονδιακή Αρχή Φαρμάκου (FDA) έδωσε την άδεια. Μέσα σε αυτή την αγορά η Ευρώπη βρίσκεται μάλλον σε καθυστέρηση. Χωρίς αυτό να σημαίνει-ιδίως στη Γερμανία- ότι λείπουν τα παραδείγματα των εταιριών biotech που ήδη παρήγαγαν τις νανο-πληροφο-βιο εφευρεύσεις τους για να θεραπεύσουν την υπέρταση, τον διαβήτη ή την παχυσαρκία.

Τι ακριβώς λείπει λοιπόν αυτή τη στιγμή που μιλάμε; Η κοινωνία μέσα στην οποία να τις κάνουν να δουλέψουν.

Ας δώσουμε το πιο χτυπητό παράδειγμα: αυτό των αυτοκινήτων. Για να ξεκινήσει η λειτουργία της αγοράς των αυτοκινήτων που διαθέτουν τηλεκατευθυνόμενη (αυτόνομη!) οδήγηση , είναι απαραίτητη πρώτα η ύπαρξη πόλεων (έξυπνων) μέσα στις οποίες έχουν φυτευτεί παντού αισθητήρες. Για να κατασκευαστούν οι “έξυπνες πόλεις” είναι αναγκαία η κατασκευή του δικτύου 5G καθώς και η παρουσία ενός μηχανισμού Τεχνητής Νοημοσύνης σε θέση να αναλύει μια τεράστια ποσότητα δεδομένων. Την Google, την Microsoft ή την Amazon [2] δεν τις ενδιαφέρουν τα αυτοκίνητα καθαυτά, αλλά μονάχα τα ψηφιακά τους ταμπλώ (τα αυτοκίνητα, αν μπορούσαν, θα τα διέθεταν στο εμπόριο σε τιμές κόστους….όπως ακριβώς κάνει η Astra Zeneca αυτή τη στιγμή με τα εμβόλια της, σε αναμονή φυσικά των κερδών που θα αποκομίσει από την εκμετάλλευση των Big Data).

Ας ξαναεπιστρέψουμε όμως στις ψηφιακές θεραπείες. Δεν είναι αρκετό να έχεις ένα σώμα-μηχανή που να δέχεται θεραπεία με ένα φάρμακο-software. Χρειάζεται (για το κεφάλαιο) μια κοινωνία-μηχανή.

Ένας αισθητήρας τον οποίο αποδέχομαι να καταπιώ διαθέτει ένα νόημα μονάχα στην περίπτωση που στο μεταξύ έχουν αναπτυχθεί, σε κοινωνικό επίπεδο, αυτές οι υποδομές μέσα στις οποίες μπορεί να τοποθετηθεί το ανθρώπινο σώμα που πρέπει να θεραπευθεί: ένα αποτελεσματικό ψηφιακό δίκτυο ώστε να καταστεί εφικτός ο ιατρικός έλεγχος εξ αποστάσεως, με άλλα λόγια, η τηλε-ιατρική.

Και είναι ακριβώς σε αυτή την κατεύθυνση που θα διοχετευτούν τα χρήματα του αποκαλούμενου σχεδίου ανάκαμψης (Ελλάδα 2.0) που ο πανευτυχής πρωθυπουργός-ως, μεταξύ των άλλων αρμοδιοτήτων του, ατζέντης των πολυεθνικών-ανακοίνωσε, και όχι αντίθετα προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης και της χρηματοδότησης του υφιστάμενου “συμβατικού” Εθνικού Συστήματος Υγείας του οποίου, με αυτήν ακριβώς την έννοια, η υποχρηματοδότηση θα πρέπει να θεωρείται πλέον εξασφαλισμένη. Αυτό ακριβώς το πράγμα θεωρείται επίσης από πλευρας σχεδόν όλων αυτή τη στιγμή, ως πρόοδος προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση.    Χρειάζεται μάλλον χιούμορ για να μπορέσει κάποιος να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μιας πραγματικά δραματικής κατάστασης σε εξέλιξη, και με αυτή την έννοια θα λέγαμε οτι η συνολική κατάσταση θυμίζει περισσότερο όχι Ελλάδα 2.0, αλλά μάλλον Χαβάη 5.0 !

Ο επιθεωρητής Μαγκάρετ και οι συνεργάτες του είναι προ πολλού πανέτοιμοι να παρέμβουν ανά πάσα στιγμή για λόγους δημόσιας ασφάλειας και με άμεσο στόχο να προστατεύσουν για μια ακόμη φορά τον δύσμοιρο και “απληροφόρητο” πολίτη.

Η ψηφιακή μετάβαση δεν είναι λοιπόν ένα σλόγκαν, αντίθετα, είναι ένα σχέδιο που επαναδιαμορφώνει ολόκληρη την κοινωνία (συμπεριλαμβανομένων των υγειονομικών υποδομών), ένα σχέδιο το οποίο έχει καταστροφικές οικολογικές επιπτώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους αποτελούν την αιτία καινούριων “κοινωνικών και φυσικών ανισοροπιών” με την εμφάνιση των νέων ιών να είναι, αυτή τη στιγμή, το πιο οφθαλμοφανές τους αποτέλεσμα και η διασπορά των οποίων θα τροφοδοτήσει με άλλοθι μια επιπλέον τεχνολογική φυγή προς τα εμπρός : την ψηφιοποίηση των ανθρώπινων σωμάτων.

Πολύ πιθανά το πρώτο βήμα προς τις ψηφιακές θεραπείες θα είναι τα νέα “εμβόλια” που θα είναι σε μορφή τσιρότου, ή σπρέϋ μύτης, ή σταγόνων, ή χαπιών ή μικροτσίπ. Το “περίβλημα” σε κάθε περίπτωση έχει ελάχιστη σημασία: πρόκειται για νανο-αισθητήρες σε θέση να καταγράψουν “σε πραγματικό χρόνο πόσα αντισώματα έχουμε, ποιά είναι η κατάσταση της υγείας μας και αν είναι απαραίτητο να διαβιβάσουν αυτά τα δεδομένα στον οικογενειακό μας γιατρό χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα από το σπίτι μας”. Κοντολογίς, ” η επιτάχυνση που ο Covid προσέδωσε σε τεχνολογικούς όρους δεν θα τελειώσει με την πανδημία, τουναντίον”.Εδώ και κάποιους μήνες έχει ξεκινήσει μια “μελέτη του πανεπιστημίου της Οξφόρδης πάνω σε ένα εμβόλιο υπό μορφή σπρέϋ και πρωτοτύπων εμβολιακών smart-patch σε πειραματικό στάδιο στο Swansea, πάντοτε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τι ακριβώς όμως είναι ένα smart-patch; Είναι μια τεχνολογία που βρίσκεται υπό μελέτη ήδη εδώ και αρκετό καιρό επίσης και για τη διάγνωση άλλων παθολογικών περιπτώσεων ή για τον έλεγχο της κατάστασης της υγείας του ανθρώπινου σώματος: είναι μικροαισθητήρες που, άπαξ έλθουν σε επαφή με το σώμα, μπορούν να αντιληφθούν τις ζωτικές διαφοροποιήσεις που προκαλούνται από συγκεκριμένες ουσίες που κυκλοφορούν. Θα πρόκειται για μικροτσίπ σε θέση να καταγράψουν πόσα αντισώματα κυκλοφορούν αναφορικά με ένα συγκεκριμένο μικροβιακό, ιικό ή βακτηριακό παράγοντα, ανάλογα την περίπτωση”.

“Η έρευνα θα μπορούσε να προσανατολιστεί, από την άποψη των εμβολίων, σε αυτά τα smart-patch ή τσιρότα που θα μπορούσαν να διοχετεύσουν ή να προκαλέσουν την παραγωγή αντισωμάτων! Από την άλλη πλευρά, τα μικροτσίπ διαγνωστικού τύπου θα μπορούν, με την πάροδο του χρόνου, να εκτιμήσουν ποιά είναι η αντισωματική μας αντίδραση στον εμβολιασμό αλλά επίσης και πολλές άλλες παραμέτρους”. ” Μερικά από τα εβόλια που έχουμε τώρα βρίσκονται σε διαδικασία μελέτης για τη χορήγησή τους από το στόμα υπό μορφή σταγόνων ή χαπιών”.

Από την άλλη, “να φοβόμαστε ένα μικροτσίπ που ελέγχει τα αντισώματά μας είναι πραγματικά παράλογο, άχρηστο και γελοίο. Αντίθετα ο φόβος πρέπει να δώσει τη θέση του στον ενθουσιασμό.” Είναι σαν να πηγαίνουμε στο βενζινάδικο: αντί να πηγαίνουμε κάθε μέρα να βάλουμε 5 ευρώ βενζίνη, γεμίζουμε κατευθείαν το ρεζερβουάρ και η αυτονομία μας διαρκεί για περισσότερο καιρό”. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το σώμα-μηχανή, όπως μας εξηγεί ο λοιμωξιολόγος δρ. Perri: “Βάζουμε όλα τα απαραίτητα για έξι μήνες ή για ένα χρόνο και σε αυτό το σημείο, σιγά-σιγά, από ένα είδος ρεζερβουάρ πού έχουμε μεταξύ των διασυνδεόμενων ιστών υποδόρια, με ένα κανονικό ρυθμό καθημερινά μπαίνει στην κυκλοφορία εκείνη η αναγκαία ποσότητα φαρμάκου, ώστε να καταστείλει τον ιό”. (Εμβολιασμοί με ένα μικροτσίπ. “Να γιατί αυτό είναι το μέλλον”, εφημερίδα: “Il Giornale.it” 13 Απριλίου 2021).

Όπως ορισμένοι Έλληνες σύντροφοι έγραψαν εδώ και αρκετούς πλέον μήνες, τα mRNA δεν είναι ακριβώς εμβόλια, αλλά μάλλον βιοτεχνολογικές πλατφόρμες.Είναι σχεδιασμένα βεβαίως για να ερεθίσουν την παραγωγή αντισωμάτων όπως όλα τα εμβόλια, άλλα το γεγονός ότι είναι υπό μορφή φιάλης (εμβολίου) είναι εντελώς άνευ σημασίας (και αποπροσανατολιστικό). Έχοντας σαν στόχο να μεταδώσουν στο ανθρώπινο σώμα “γενετικές πληροφορίες”, το μέσο μετάδοσης είναι άνευ σημασίας: μπορεί να είναι ένα χάπι, ένα σπρέυ, ένα τσιρότο, οι σταγόνες ή ένα μικροτσίπ.

Όμως, οι πληροφορίες δεν εισάγονται μονάχα, αλλά επιπλέον εξάγονται. Τα υγειονομικά δεδομένα που, διαμέσου αυτού του μαζικού εμβολιασμού, συγκεντρώνει η τεχνο-βιομηχανία από εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα θα ενσωματωθούν με τη σειρά τους στις μελλοντικές ψηφιακές θεραπείες. (ένα σημαντικό βήμα που γίνεται σήμερα στην κατεύθυνση του δημοκρατικού ψηφιακού ολοκληρωτισμού).

Μια κοινωνία δεν δομείται μονάχα από υποδομές, αλλά επίσης από “πολιτισμό” (όπως π.χ. ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός), από ηθική , από ιδεολογία. Και άρα είναι επίσης προς αυτή την κατεύθυνση που δουλεύει ο εχθρός. Αυτό το στοιχείο, που κατά συνέπεια, καθιστά επικίνδυνο τον υποχρεωτικό εμβολιασμό (η εφαρμογή του στο υγειονομικό προσωπικό δεν είναι παρά το πρώτο στάδιο), δεν είναι μονάχα η στρατιωτικοποίηση της εργασίας που προωθεί, αλλά επίσης και η ιδεολογία που δρομολογεί σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο.

Η θεραπεία κάθε ασθένειας έχει ένα “κοινωνικό κόστος”, για αυτό τον λόγο κάθε επιλογή αντανανακλάται στο συλλογικό επίπεδο. Το γεγονός αυτό όμως δεν ισχύει, αν σκεφτούμε καλά, μονάχα για αυτά τα πράγματα που προκαλεί η καπιταλιστική δραστηριότητα. Όλες οι “επιστημονικές αποδείξεις” που στοιχειοθετούν επαρκώς μέχρι σήμερα την κοινωνική της βλαπτικότητα (την ατμοσφαιρική ρύπανση που έχει επιδράσει με δραματικό τρόπο στην κλιματική αλλαγή, την ραδιενέργεια κυρίως εξαιτίας της συνεχιζόμενης λειτουργίας και κατασκευής των εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, την βιομηχανική υποβάθμιση της τροφής μας εξαιτίας της εντατικής μονοκαλιέργειας και της χρήσης των χημικών λιπασμάτων, της χημικής εισβολής μέσα στο ανθρώπινο ανοσιοποιητικό σύστημα……….)-δεν είναι σε καμιά περίπτωση ιατρικές συνταγές, είναι λόγια στον άνεμο, εκτός βέβαια αν ένα πραγματικό κοινωνικό κίνημα τις μεταφράσει σε ενεργή αντίσταση, σε επίθεση.

Η ατομική υγεία, αντίθετα, μπορεί να μεταβληθεί, ανάλογα με τη συγκυρία, σε μια συλλογική επιτακτικότητα, σε μια κοινωνική συνθήκη sine qua non. Και ακριβώς έτσι θα συμβαίνει ολοένα περισσότερο στο μέλλον. Μήπως θα έπρεπε λοιπόν από τον εικοστό πρώτο αιώνα να γυρίσουμε πίσω στον ευρωπαικό μεσαίωνα και να απαιτήσουμε ξανά ένα καινούριο habeas corpus ;

Η παχυσαρκία του καθενός μας, ο διαβήτης του, η μανία του στο κάπνισμα είναι ένα κοινωνικό κόστος για τους άλλους. Θα αρνηθείς ίσως να ακολουθήσεις τις τηλε-συνταγές του γιατρού σου, που έχει επεξεργαθεί για λογαριασμό σου η Τεχνητή Νοημοσύνη που αναλύει σε πραγματικό χρόνο τα συγκεντρωμένα δεδομένα διαμέσου του νανο-αισθητήρα που σου πρότεινα να καταπιείς; Μπορεί ίσως να μην μπορώ να σε εξαναγκάσω, αλλά μπορώ σίγουρα να αυξήσω το κόστος της υγειονομικής σου περίθαλψης και της ασφάλισης. Δεν πρόκειται για επιστημονική φαντασία : είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στις Η.Π.Α. (Και ο Μητσοτάκης και άλλοι πολλοί, εκεί σπούδασαν, να μην το υποτιμούμε αυτό το πράγμα).

Είναι μέσα σε αυτό το ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο που θα πρέπει να τοποθετηθεί το παρόν βιο-ιατρικό μαζικό πείραμα που συμπληρώνει περισσότερο από ένα χρόνο τηλε-εργασίας, τηλε-εκπαίδευσης και “κοινωνικής αποστασιοποίησης” στο όνομα της “συλλογικής ευθύνης”. Διαβάζοντας βέβαια αυτά που σε γενικές γραμμές γράφονται στο εσωτερικό του “κινήματος” [είναι ελπιδοφόρο ότι τελευταία σημειώνονται ολοένα περισσότερες φωτεινές εξαιρέσεις-(η επιστήμη ως παράγοντας προοόδου, η σημασία των εμβολίων μέσα στην ιστορία κ.λ.π.)-] μοιάζει αντίθετα να βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή του Λουί Παστέρ ή της Ρόζας Λούξεμπουργκ….

Είναι οπωσδήποτε αξιοπερίεργο το γεγονός ότι όποιος υποστηρίζει τη θέση ότι τα πάντα μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία υποτάσονται στη λογική του κέρδους και στους ταξικούς συσχετισμούς της δύναμης, θεωρεί παράλληλα την επιστήμη ως ενα είδος οικουμενικής αξίας, της οποίας αντίθετα ο ρόλος, καθίσταται σήμερα ολοένα κεντρικότερος μέσα στη διαδικασία της καπιταλιστικής αξιοποίησης.

Ανάμεσα στα αναρίθμητα παραδείγματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν σχετικά με τη σύγκλιση της επιστημονικής θεωρίας και των σχεδίων της τεχνο-βιομηχανίας, παίρνουμε αυτό των εμβολίων m-RNA τα οποια είναι αποτέλεσμα της σύγκλισης της Τεχνητης Νοημοσύνης, της βιο-πληροφορικής, της γενετικής μηχανικής, της νανοτεχνολογίας και της συνθετικής βιολογίας.

Υπάρχει μέσα στην ιστορία της μοριακής βιολογίας, αυτό το στοιχείο το οποίο για αρκετό χρονικό διάστημα προσδιορίστηκε ως το “κεντρικό δόγμα” της (προτάθηκε το 1958 από τον Francis Crick και ακόλουθα υιοθετήθηκε από τον James Watson): Η γενετική πληροφορία ρέει από το DNA στο RNA και στις πρωτεινες, αλλά δεν μπορεί να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Αυτό ακριβώς το “δόγμα” λοιπόν, αντικρούστηκε εκτεταταμένα κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, προς ώφελος μιας αποφασιστικά περισσότερο σύνθετης θέασης όσον αφορα τις διαδικασίες του μεταβολισμού που οδηγούν στη σύνθεση των ενζύμων και των πρωτεινών. Νάτο όμως που επανεμφανίζεται σε όλη του τη διάσταση τώρα, ενσωματωμένο -πρέπει να το τονίσουμε αυτό το γεγονός- μέσα στα εμβόλια m-RNA, συνοδευόμενο φυσικά από τις διαβεβαιώσεις ότι η δράση αυτών των τελευταίων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τροποποιήσει την γονιδιοματική έκφραση των ανθρώπινων σωμάτων.

Ο λόγος αυτού του ισχυρισμού δεν είναι σε καμμία περίπτωση “επιστημονικός”, αλλά αντίθετα άμεσα διασυνδεμένος με τους τρόπους και τους χρόνους της βιομηχανικής παραγωγής.

Αυτή ακριβώς η απομειωτική θέαση των μεταβολικών διαδικασιών, πράγματι, είναι απλά το πιο αποτελεσματικό μοντέλο ώστε να αναλυθούν και να αλληλουχηθούν τα θραύσματα του DNA στον υπολογιστή, το πιο σύντομο για να καταστούν διαθέσιμες οι παρατηρήσεις και να γίνουν οι μαθηματικοί υπολογισμοί.

Η γονιδιοματική, η μεταγραφική, η πρωτεονομική εξαρτούνται από την δυνατότητα και την ικανότητα των υπολογιστών (και των προγραμματιστών τους) να μορφοποιήσουν σύνθετα συστήματα που κατόπιν η συνθετική βιολογία ή η νανοτεχνολογία κατασκευάζουν (in vitro) μέσα στο εργαστήριο.

Ο τρόπος δράσης μιας πρωτεϊνης, άπαξ είναι προϊόν συνθετικής διαδικασίας, προβλέπει ένα πολύπλοκο σύστημα ενεργοποίησης και απενεργοποίησης, διακοπών, καταρρακτών, αναδρομικών λειτουργιών, ρυθμιστικών μηχανισμών, επιγενετικών διαδικασιών. “Οι σχέσεις που διακυβεύονται, ακόμη και σε μοριακό επίπεδο, είναι στοχαστικής φύσης και χαρακτήρα, ανοικτές και όχι κλειστές, κατά συνέπεια πιθανολογικές” (Nikolas Rose, Η πολιτική της ζωής. Βιοϊατρική, εξουσία και υποκειμενικότητα τον εικοστό πρώτο αιώνα, Εκδόσεις Einaudi, Τορίνο,2008).

Κοντολογίς, αν τα εμβόλια m-RNA είναι δίχως άλλο ένα βήμα μπροστά στο βιοτεχνολογικό bricolage, από την άποψη της επιστημονικής γνώσης που ενσωματώνουν είναι μια οπισθοδρόμηση αρκετών δεκαετιών. Αυτό το λέμε για τους λάτρες της επιστήμης.

Σκοταδιστής ή “αρνητής” [3], κατά συνέπεια, δεν είναι αυτός που προειδοποιεί αναφορικά με τα αχαρτογράφητα πεδία των βιοτεχνολογιών σε μεσο-μακροπρόθεσμους χρονικούς όρους, αλλά αντίθετα, αυτός που σήμερα -ελέγχοντας μονοπωλιακά και άρα ισοπεδώνοντας στην κυριολεξία την πληροφόρηση- διαμηνύει στους τέσσερεις ορίζοντες και λέει: “Τα πλεονεκτήματα είναι ανώτερα από τα μειονεκτήματα. Εμβολιαστείτε και Ευτυχείτε!” (σε αντίθετη περίπτωση ο επιθεωρητής Μαγκάρετ καραδοκεί πάντα στα παρασκήνια). [4]

Ευχαριστώ, αλλά θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου μόνος

Αν τα συνομοσπονδιακά συνδικάτα (στην Ιταλία) ανακοίνωσαν άμεσα τη δουλική τους συγκατάβαση στον υποχρεωτικό εμβολιασμό για το υγειονομικό προσωπικό, η Ένωση των συνδικάτων της βάσης και το συντονιστικό των Cobas εκφράστηκαν ενάντια (οι ανακοινώσεις τους μπορούν να βρεθούν στα αντίστοιχα sites), Και τα δύο αυτά συνδικάτα είναι κατηγορηματικά και αποφασιστικά υπέρ αυτών των εμβολίων , χωρίς ούτε την παραμικρή αναφορά στο γεγονός ότι πρόκειται για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς που δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ στο παρελθόν επάνω στα ανθρώπινα όντα ( οι αναφορές τους αντίθετα αφορούν τη σημασία των εμβολίων μέσα στην ιστορία, τη μαζική προφύλαξη…..ενάντια στην πολυομελίτιδα).

Στη περίπτωση της Ένωσης των Συνδικάτων της Βάσης, η αντίθεση στην υποχρεωτικότητα είναι μάλλον τυπική, χωρίς να συνοδεύεται από καμιά ανακοίνωση δέσμευσης στην υπεράσπιση εκείνων των εργαζομένων που θα εξαναγκαστούν να απομακρυνθούν απο το χώρο της εργασίας τους.

Το συντονιστικό των Cobas, αντίθετα, δεσμεύεται να τους υπερασπίσει. Η υπεράσπιση “μεμονωμένων περιπτώσεων” (τη στιγμή που αυτοί που δεν θέλουν να εμβολιαστούν ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες), η υπεράσπιση μιας άρνησης που όχι μονάχα δεν συμμερίζονται, αλλά που επίσης θεωρούν ότι συνδέεται ” σε ένα σύνολο λόγων στους οποίους συγκλίνουν αμφιβολίες, ατομικοί φόβοι, προκαταλήψεις και στρεβλή πληροφόρηση”, η υπεράσπιση όποιου, “μεταξύ του υγειονομικού προσωπικού, φοβάται, έχει αφιβολίες και αβεβαιότητες” γιατί ” βρίσκεται στο έλεος συγχισμένων πληροφοριών”! Η υπεράσπιση όποιου δεν κατάλαβε ” ότι τα εμβόλια αντιπροσωπεύουν ένα μέσο προστασίας του πληθυσμού και ειδικότερα των πιο αδύναμων κοινωνικά τάξεων, αυτών οι οποίες πληρώνουν τον υψηλότερο φόρο αίματος μέσα στις πανδημίες”.   Κοντολογίς, σε υπερασπίζομαι γιατί είσαι το εξιλαστήριο θύμα πάνω στο οποίο ξεφορτώνονται όλες οι ευθύνες και οι συνέπειες μιας ταξικής και καταστροφικής διαχείρησης της πανδημίας! Γιατί είσαι συναισθηματικός, φοβισμένος και παραπληροφορημένος. Είναι ακριβώς επάνω σε παρόμοιες πατερναλιστικές βάσεις που θα δοθούν χωρίς αμφιβολία μέσα στο μαζικό κίνημα οι μεγάλες μάχες του μέλλοντος.

Αφήνοντας κατά μέρος το στενό περιβάλλον των συντρόφων, γνωρίζουμε είτε γιατρούς είτε-κυρίως- νοσοκόμους και υγειονομικο-κοινωνικούς λειτουργούς που αυτή τη στιγμή οργανώνονται ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Πρόκειται για γιατρούς που έχουν ενεργοποιηθεί στο παρελθόν για να καταγγείλουν τις διάφορες περιβαλλοντικές τοξικότητες (αναφορικά με τις οποίες οι διάφοροι διευθυντές των υγειονομικών δομών, σε τέτοιο βαθμό διαποτισμένοι από επαγγελματική ηθική στην περίπτωση αυτών των εμβολίων, τήρησαν υπεύθυνα σιγή ιχθύος), που όμως αρνούνται να χορηγήσουν κάτι του οποίου τα αποτελέσματα σε μεσο-μακροπρόθεσμη βάση είναι εντελώς άγνωστα.

Πρόκειται για νοσοκόμες που εργάζονται μέσα στα τμήματα Covid των νοσοκομείων, στις οποίες είναι περιττό φυσικά να εξηγηθεί ότι η κατάσταση μέσα στα τμήματα εντατικής θεραπείας είναι δραματική. Πρόκειται για υγεινομικο-κοινωνικούς λειτουργούς που ζήτησαν να τοποθετηθούν μέσα στα τμήματα εντατικής θεραπείας των ασθενών από Covid.

Απέναντι στη λογική του μαζικού εμβολιασμού (ανεξάρτητα ηλικίας, κατάστασης της υγείας, ή από τον βαθμό επίτευξης ενός φυσικού ανοσιοποιητικού τείχους) δεν αντιπροτείνουν…… την κοινωνική επανάσταση, αλλά την άμεση ενεργοποίηση ενός συστήματος έγκαιρων θεραπειών κατ’ οίκο, δηλαδή ένα αποκεντρωμένο χωρικά ιατρικό-υγειονομικό σύστημα δομών πρωτοβάθμιας υγείας που δεν είναι νοσοκομιοκεντρικό, από το οποίο ο εμβολιαστικός μηχανισμός -και κατόπι ο επανεμβολιαστικός- αποσπά και θα συνεχίσει να αποσπά επιπλέον προσωπικό και πόρους.

Ορισμένοι από όλους αυτούς επιπλέον, είναι άριστα καταρτισμένοι και επάνω στις ιδιαίτερες επιστημονικές απόψεις που συνδέονται με τα συγκεκριμένα εμβόλια, ίσως και περισσότερο από τους συνδικαλιστές που δηλώνουν ότι θέλουν να τους υπερασπιστούν.

Άτομα με τα οποία, αν θέλουμε , μπορούμε να αγωνιστούμε μαζί. Επί ίσοις όροις.

Όσο μας αφορά, αυτές οι λιποταξίες από το στρατιωτικο-εμβολιαστικό μέτωπο- οι οποίες εξάλλου προέρχονται από την “πρώτη γραμμή”- είναι ένα σημαντικό σημάδι αντίστασης, μια πολύτιμη ευκαιρία για να δηλώσουμε δυναμικά ότι η παρούσα κοινωνική τάξη γίνεται καθημερινά ολοένα περισσότερο ασύμβατη με την υγεία και με τη ζωή και ότι οι “λύσεις” που προτείνει είναι ενεργό μέρος των καταστροφών που συνεχίζει να προκαλεί.

Γιατί αντιδρούν ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό οι ανά τον κόσμο “παραπληροφορημένοι” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;

Είναι περισσότερο από προφανές, ότι το ΕΚΠΑ και ο εκπρόσωποι του στην Ελλάδα έχουν μεταβληθεί σε παπαγαλάκια της κυβέρνησης, διαδραματίζοντας αυτή τη στιγμή έναν σημαντικό πυροσβεστικό ρόλο αναφορικά με τις εξελισόμενες μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό καθώς και ενάντια στα πάσης φύσης θεσμοθετούμενα-σε ευρωπαϊκό επίπεδο-νομοθετικά εκτρώματα τύπου “πράσινου διαβατηρίου υγείας”.

Δεν νομίζουμε ότι αυτή η στάση υποταγής θα έπρεπε να αντιστοιχεί στο ρόλο ενός από τα θωρούμενα ως σημαντικώτερα πνευματικά ιδρύματα της χώρας, αλλά αντίθετα θα του αντιστοιχούσε αυτός του θάρρους και της μαχητικότητας.

Όμως, και σε αυτή την περίπτωση, η μνήμη των ταγών της εξουσίας αποδεικνύεται για μια επιπλέον φορά κοντόθωρη από τη στιγμή που θίγονται τεράστια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Στο πρόσφατο παρελθόν, η Αίγυπτος του Μουμπάρακ, η Συρία του Άσαντ, η Τουρκία του Ερντογάν αλλά και η Γαλλία του Μακρόν με την συνεχιζόμενη δράση των κίτρινων γιλέκων, είναι μονάχα μερικά από τα παραδείγματα μιας γενικά αποδεκτής θετικής συνεισφοράς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στις κοινωνικές κινητοποιήσεις και τις εξεγέρσεις που έλαβαν χώρα τοπικά, ενάντια στο κρατικό και το καπιταλιστικό black out της πληροφόρησης των επίσημων Μ.Μ.Ε.

Όλοι αυτοί οι υποκριτές λοιπόν δεν έχουν φυσικά επιπλέον το θάρρος να ομολογήσουν ξεκάθαρα σε δημόσο επίπεδο, ότι αυτό που θα ταίριαζε καλύτερα στις επιδιώξεις τους θα ήταν κατά βάθος ένα πολιτικό καθεστώς τύπου Αλ Σίσι, Ερντογάν, ή του κινέζικου κομουνιστικού κόμματος κ.λ.π., που ανάλογα με τη συγκυρία θα έριχνε σε ολοκληρωτικό black out το ίντερνετ ή θα επέβαλε αυστηρή λογοκρισία. Για αυτόν ακριβώς το λόγο μιλούν τώρα για παραπληροφόρηση αναφορικά με το ζήτημα των υποχρεωτικών εμβολιασμών που η κυβέρνηση δρομολογεί.

Όλα τα προηγούμενα φυσικά δεν σημαίνουν με κανένα απολύτως τρόπο ότι, όπως και με όλα τα υπόλοιπα μέσα της ανθρώπινης πληροφόρησης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν βρίθουν επίσης -όπως επισημάναμε ήδη-από τις ακρότητες διαφόρων ειδών τσαρλατάνων των οποίων οι κυβερνητικές αρχές χρησιμοποιούν εργαλειακά τα περιεχόμενα, έτσι ώστε να διαβάλουν επιπλέον, τη θετική συνεισφορά των εναλλακτικών μέσων πληροφόρησης μέσα στις κοινωνικές διεργασίες και τις κινητοποιήσεις.

Και για του λόγου το αληθές. Και εμείς φυσικά αντλούμε-κριτικά-από τα εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης ένα μεγάλο μέρος των πληροφοριών που μας χρειάζονται ώστε να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την σημερινή πραγματικότητα σε εξέλιξη.

Σύμφωνα λοιπόν με την πλειονότητα των διεθνών εναλλακτικών μέσων πληροφόρησης που συμβουλευόμαστε αναφορικά με το υπό συζήτηση θέμα, αλλά επίσης και των αιτημάτων που προκύπτουν από τις μαζικές κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την Ευρώπη:το υγειονομικό διαβατήριο πάνω στο μοντέλο Μακρόν ή Μητσοτάκη (παίρνετε και διαλέγετε), η παράταση- διαμέσου νομοθετημάτων-της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της χρήσης του διαβατηρίου μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η προβλεπόμενη επέκταση της χρήσης του στα τρένα και στα λεωφορεία, μέσα στα σχολεία και στους μαθητές κ.λ.π., λαμβανομένων σοβαρά υπόψη ότι, όλα αυτά τα μέτρα θα θεωρούνταν αδιανόητα από τον οποιονδήποτε πριν την επιδημία του Covid-19 , δηλαδή η απαγόρευση της κυκλοφορίας, η επιβολή του περιορισμού των μετακινήσεων πού ισχύουν έδω και ενάμισυ χρόνο και τώρα το διαβατήριο για τις μετακινήσεις στο εσωτερικό κάθε χώρας που οδηγεί στους εμβολιαστικούς εξαναγκασμούς, αποτελούν ένα υγειονομικό apartheid διευρυνόμενου στρατιωτικού ελέγχου μέσα σε μια ακήρυκτη κατάσταση εμφυλίου πολέμου.

Επαφύεται στην κρίση του καθενός μας να αποφασίσει αν πρόκειται για Fake news, ή αντίθετα, για μια ρεαλιστική εκτίμηση της παρούσας κατάστασης και των εν δυνάμει συνεπειών της. Σε περίπτωση που ισχύει το δεύτερο, σύμφωνα πάντα με την άποψη συγκεκριμένων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το μοναδικό εμπόδιο που μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση είναι η αντίσταση του κόσμου.

Δεν μπορούμε να κλείσουμε αυτό το κείμενο χωρίς να αναφερθούμε υποχρεωτικά σε δύο από τις εκατοντάδες πολύμορφες δημόσιες παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν αυτό το μήνα ανά την Ευρώπη ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό:Αυτή που έγινε στο Τρέντο της Ιταλίας στις 23 Ιουλίου και η οποία οργανώθηκε από αναρχικούς με τους οποίους από ότι φαίνεται μας συνδέουν κοινές απόψεις και προσεγγίσεις επί των συγκεκριμένων ζητημάτων. Ένας άλλος λόγος που επιλέξαμε να παρουσιάσουμε αυτή την παρέμβαση είναι διότι, κατά την άποψη μας, ανακεφαλαιώνει κομβικά σημεία της διεθνούς εξέλιξης της συνολικής κατάστασης μέχρι αυτή τη στιγμή.

Η δεύτερη δημόσια παρέμβαση αφορά ένα κείμενο που μοιράστηκε στους δρόμους του Παρισιού κατά τη διάρκεια των πρόσφατων μαζικών κινητοποιήσεων, το οποίο επίσης ασκεί οξύα κοινωνική κριτική που αφορά σημαντικους προβληματισμούς προς την ίδια πάντα κατεύθυνση.

“……πλέον η κατάσταση στην Ιταλία έφτασε στο σημείο ώστε ένας στρατηγός του ΝΑΤΟ να είναι ο επικεφαλής της εμβολιαστικής εκστρατείας της κυβέρνησης Ντράγκι. Όλοι θυμόμαστε ότι για μήνες μας έλεγαν ότι τα εμβόλια θα μας προστάτευαν από τον ιό, κατόπι τροποποίησαν την αρχική εκδοχή λέγοντας ότι τα εμβόλια δεν εμποδίζουν εντελώς τη μετάδοση του covid-19 αλλά μας προστατεύουν από τις πιο σοβαρές μορφές του. Τα τελευταία νέα λένε τα εξής:

Σύμφωνα με τον Sir Patrick Vallance, ανώτατο επιστημονικό σύμβουλο της κυβέρνησης του Μπόρις Τζόνσον αναφορικά με τους εμβολιασμούς : το 60% των νέων μολύνσεων covid στην Αγγλία έχουν ήδη εμβολιαστεί πλήρως με τις δύο δόσεις της Astra Zeneca. Σύμφωνα επίσης με την εφημερίδα Jerusalem Post: “Περίπου 143 ισραηλινοί που εισάχθηκαν στα νοσοκομεία με covid, τη περασμένη εβδομάδα, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο υγείας: το 58% εξ αυτών ήταν εμβολιασμένο, το 39% δεν ήταν και το 3% ήταν με μια δόση. ….15 από τα 20 άτομα που πέθαναν τον Ιούλιο από covid ήταν εμβολιασμένα.”

Από τη στιγμή που στην Αγγλία το χρησιμοποιούμενο εμβόλιο είναι αυτό της Α.Ζ. και στο Ισραήλ αυτό της Pfizer, δεν υπάρχει λόγος να μην πιστεύουμε ότι και στην Ιταλία τα πράγματα πηγαίνουν ή θα πάνε διαφορετικά .

Στην περίπτωση λοιπόν που θα ήταν τα πραγματικά δεδομένα που θα προσανατόλιζαν τις πολιτικές επιλογές, είναι περισσότερο από λογικό, οι δύο προαναφερόμενες επίσημες στατιστικές που δίνουν την εικόνα από δύο χώρες του Δυτικού κόσμου με το μεγαλύτερο επιτευχθέν εμβολιαστικό αποτέλεσμα στους πληθυσμούς τους, να κάνουν να επανεξετασθεί η συνολική στρατηγική:

Διότι, όχι μόνο τα πειραματικά εμβόλια- που βασίζονται στη γενετική μηχανική-είναι δυνατό να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές ή και θάνατο! Οχι μόνο οι επιπτώσεις τους σε μεσο-μακροπρόθεσμους όρους είναι εντελώς άγνωστες! Οχι μόνο η διάρκεια της ανοσιοποιητικής κάλυψης τους καθιστά απαραίτητο ένα περιοδικό επανεμβολιασμό! Αλλά επίσης το μεγάλο πρόβλημα των εισαγωγών των ασθενών με covid-19 στις Μ.Ε.Θ. δεν πρόκειται να επιλυθεί και να αποσυμφορηθεί η συνολική κατάσταση, αν δεν παρθούν πλέον συγκεκριμένα μέτρα υποστήριξης και λειτουργίας των πρωτοβάθμιων δομών υγείας αποκεντρωμένων παντού μέσα στην επικράτεια, παράλληλα βέβαια με τη θεραπεία του ασθενή στο σπίτι του, με την άμεση συνδρομή του οικογενειακού γιατρού, δημόσιου ή ιδιωτικού.

Δεδομένου ότι μας βομβαρδίζουν εδώ και ενάμισυ χρόνο με τη μιλιταριστική λογική και τη γλώσσα, είναι ενδιαφέρουσα η άποψη ενός γνωστού Γάλλου λοιμωξιολόγου : ” Μια επιδημία αντιμετωπίζεται με τη “βιετναμέζικη” μέθοδο, θεραπεύοντας από σπίτι σε σπίτι και μαθαίνοντας από την αποκομισθείσα εμπειρία και όχι αντίθετα με τις “Ναπολεόντιες στρατιωτικές εκστρατείες”, που μπορούν να αποδειχθούν καταστροφικές, χωρίς δυνατότητα επιστροφής. Διότι υπάρχει αυτή η μικρή λεπτομέρεια την οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε: Αν τα επιστημονικά πειράματα γίνονται μέσα στο εργαστήριο ή σε μικρή κλίμακα, είναι δυνατό να επανεξετασθούν οι αρχικές υποθέσεις σε περίπτωση ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων! Οταν όμως το εργαστήριο έχει γίνει ο κόσμος ολόκληρος και τα πειραματόζωα δισεκατομμύρια άτομα, οι επιπτώσεις ενός πειράματος καθίστανται αναπότρεπτες (γιατί δεν υπάρχει ένας κόσμος για ανταλλακτικό και εμείς δεν διαθέτουμε εφεδρικά ανθρώπινα σώματα).

Ομως η λογική-είτε η οικονομική είτε η πολιτική, σε αυτό όπως και σε άλλα πεδία-είναι ακριβώς αυτή των Μεγάλων Εργων.Είναι ακριβώς αυτή η λογική, η οικονομική και η πολιτική, που προκαλεί τις επιδημίες και κατά συνέπεια και οι λύσεις που προτείνει αποτελούν μια επιπλέον φυγή προς τα εμπρός.

Το γεγονός ότι παρά την διάχυτη τρομοκρατία της κυρίαρχης ελίτ και των μέσων πληροφόρησης που ελέγχει, εκατομμύρια ανθρώπινα όντα δεν θέλουν να γίνουν πειραματόζωα, είναι μια μορφή αντίστασης εξαιρετικά σημαντική! Μάλιστα, αναφορικά με τα εμβόλια χρειάζεται αυτή τη στιγμή να αναποδογυριστεί εντελώς η κυρίαρχη άποψη σχετικά με τους κινδύνους και τις ωφέλειες: Μπροστά στους τραυματίες και τους νεκρούς (που είναι ήδη δεκάδες χιλιάδες σε ολόκληρο το κόσμο), η προπαγάνδα κάνει λόγο για τον ατομικό κίνδυνο εμπρός από μια συλλογική ωφέλεια.

Αν όμως παρατηρήσουμε με ποιόν ακριβώς τρόπο τα εμβόλια επιλέγουν καινούριες παραλλαγές του ιού (των οποίων δεν μπορεί εκ των προτέρων να είναι γνωστή η παθογένεια), μπορούμε χωρίς αμφιβολία να πούμε ότι είναι ακριβώς οι κίνδυνοι που είναι συλλογικοί.

Αυτό το πράγμα είναι αλήθεια στο βαθμό που ένας άλλος γνωστός μοριακός γενετιστής ( ένας που η δουλειά του είναι να φτιάχνει ΓΤΟ (γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς) και άρα που δεν είναι ούτε επαναστάτης, ούτε γνωστός αλλά ούτε και φίλος μας) υποστηρίζει την άποψη ότι να έχεις ένα τμήμα του πληθυσμού μη εμβολιασμένο-ιδίως τον νεανικό, που συνήθως δεν παρουσιάζει συμπτώματα covid- είναι ένα “μάνα”, διότι η κυκλοφορία των αρχικών μορφών των ιών επισκιάζει και “ανταγωνίζεται” τις παραλλαγές που αντιστέκονται στα εμβόλια, οι οποίες με τον μαζικό και αδιάκριτο εμβολιασμό θα κατέληγαν να γίνουν κυρίαρχες και ακόμη περισσότερο απρόβλεπτες.

Όμως στη προκειμένη περίπτωση, η λογική είναι ότι κανένα ανθρώπινο σώμα δεν πρέπει να διαφύγει της σύλληψης και ότι πρέπει να γίνει αβίωτη η ζωή των λιποτακτών. Τα άτομα που αποδέχονται όλη αυτή την κατάσταση χωρίς να ορθώσουν ανάστημα είναι , όπως έλεγε η Σιμόν Βέιγ, ” ένα είδος συμβιβασμού μεταξύ του ανθρώπου και του πτώματος”.

Εμείς είμαστε ζωντανές και ζωντανοί, έτοιμοι να δώσουμε μάχη για την ελευθερία και την υγεία τη δική μας και των άλλων.

Γαλλία: το υγειονομικό αδιέξοδο

Φυσικά και ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός για όλους. Και είναι ακριβώς προσφεύγοντας στο φόβο να μην μπορούμε πλέον να κουνήσουμε ούτε το δάχτυλό μας που η κυβέρνηση σχεδιάζει να μεταβάλλει ολόκληρο τον πληθυσμό σε εργαστηριακά ποντίκια.

Αλλά πέρα από τις αμφιβολίες σχετικά με την ορθότητα του μαζικού εμβολιασμού με ένα πειραματικό και ενδυνάμει επικίνδυνο εμβόλιο, ευχόμαστε πραγματικά να κυκλοφορούμε μέσα στη κοινωνία με μια σφραγίδα στο κούτελο, το ράπιντ τεστ, ή τον κώδικα του διαβατηρίου υγείας που θα μας καταστήσουν, χάρη στο θαυματουργό αποτέλεσμα μιας ένεσης, αξιόπιστους πολίτες;

Μήπως τρέφουμε ίσως μια οποιαδήποτε τάση για μια ζωή της οποίας οι προϋποθεσεις, οι συνθήκες και οι ίδιοι οι στόχοι θα έγγειταν στην προσβλητική επίδειξη-απόδειξη της κατάστασης της υγείας μας;

Εδώ και ενάμισυ χρόνο, και περισσότερο, έχουμε παραλύσει εξαιτίας ενός χείμαρου νοσηρών πληροφοριών που κινδυνολογούν και αντιφάσκουν καθώς και εξαιτίας των ελευθεροκτόνων μέτρων που μας απομακρύνουν ολοένα περισσότερο από τον πραγματικό κόσμο, τον βιωματικό.

Και να που φτάσαμε στο σημείο να απαιτούν από εμάς, στο όνομα της “ευθύνης απέναντι στους άλλους πολίτες”, να υπακούσουμε στο φόβο, να αποκαλέσουμε αυτό το πράγμα “θάρρος” και να διαχωρίσουμε τη κοινωνία στα δύο. Δεν υπάρχει η παραμικρή αρετή να υποκύψουμε στους εμβολιασμούς.

Εμβολιασμένοι ή όχι, αυτό δεν μας αφορά, είναι απλά αδιανόητο να δημοσιοποιηθεί ως γεγονός, δεν ανήκει στη σφαίρα της δημόσιας συζήτησης, δεν μπορεί να γίνει ανταλλακτικό νόμισμα, μια θεώρηση της ύπαρξης ή της ταυτότητας. Αυτό το πράγμα ανήκει αντίθετα στη σφαίρα της πίστης, της ιδιωτικότητας, της εγκατάλειψης.

Και αν εγώ αρνούμαι να εμβολιαστώ, ή αν, ακόμη και αν εμβολιαστώ, αρνούμαι να το επιδείξω, θα τεθώ στο περιθώριο της δημόσιας ζωής; Θα χάσω για αυτό το λόγο, τη δουλειά μου, δεν θα μπορώ πλέον να συναναστραφώ με όλα τα κοντινά μου άτομα;

Τι είδους ζωή είναι αυτή στην οποία εξαναγκάζεσαι να επιδείξεις δημόσια μια πλασματική απόδειξη μιας άδειας ύπαρξης; Να καμαρώσεις για μια ψηφιακή νομιμοποίηση σε βάρος της απλής ύπαρξης σου;

Και όλοι αυτοί που αρνούνται τον εμβολισμό( και που δεν εμποδίζουν κανένα να τον αποδεχθεί) πρέπει να υποστούν τη διαρκή υποψία ότι είναι επικίνδυνοι, μέχρι σημείου να φτάσουν ίσως να υποδηλώσουν τη παρουσία τους με ένα καμπανάκι, σαν τους λεπρούς;

Εξάλλου, ο σεβασμός των προσωπικών δεδομένων και του ιατρικού απόρρητου μας επέτρεπε, μέχρι πρότεινος, να θεωρούμε ότι είμαστε ακόμη άνθρωποι, πριν να γίνουμε όλοι μας εν δυνάμει άρρωστοι τους οποίους τους διαχειρίζονται κάτω από καινούριες ιατρικές ταυτότητες (ο Μένγκελε κατάφερε τελικά να μπει από το παράθυρο σ.τ.μ.)

Θέλουμε πραγματικά, όταν επιχειρούμε μια οικονομική δραστηριότητα ή όταν εργαζόμαστε σε ένα δημόσιο χώρο, να γίνουμε πράκτορες μιας παρανοϊκής πολιτικής μιας κυβέρνησης που διεξάγει μια εκστρατεία, με τίμημα την εξαφάνιση της πιο στοιχειώδους ευγένειας και της φιλοξενίας σε μια ζωή που αξίζει ακόμη τον κόπο να ονομάζεται έτσι;

Να το πούμε με διαφορετικά λόγια: Ίσως οι μπάρμαν, οι πιτσαδόροι, οι βιβλιοθηκονόμοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, αυτοί που δουλεύουν στα γκισέ κ.λ.π. πρέπει να τρέφουν τη φιλοδοξία να γίνουν μπάτσοι; Να απαιτούν από εδώ και στο εξής και πριν από οτιδήποτε άλλο για να κάνουν τη δουλειά τους, τα πιστοποιητικά υγείας του κοινού;

Και να που, καθόλου τυχαία, (ύστερα από μια μακρά περιόδο “δημοκρατίας” και “προόδου”) φτάσαμε τελικά στο σημείο, όχι για λόγους υγείας, αλλά εξαιτίας του φόβου της απαγόρευσης εισόδου και αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να βρουν κλειστές τις πόρτες κάθε δημόσιου χώρου, εκατομμύρια άτομα να αποδέχονται να υποστούν μια ιατρική πράξη, ένα εκβιαστικό βάπτισμα ώστε να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε μια κοινότητα της οποίας κάθε ίχνος ζωής έχει απωλεσθεί προς ώφελος του ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Έπειτα από 200 χρόνια βιοχημικών εμπειριών κάθε είδους, πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι να μην είμαστε τίποτε παραπάνω από λιγότερο ή περισσότερο ενσυνείδητα πειραματόζωα της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Τα ηθικά όρια (ελάχιστα αποτελεσματικά φυσικά) που γεννήθηκαν στη Νυρεμβέργη έπειτα από τα ναζιστικά εγκλήματα, έχουν πάει κατά διαόλου! Τα επιστημονικά πειράματα επάνω στο ζωντανό ανθρώπινο υλικό δεν έχουν πλέον κανένα απολύτως όριο. Βρισκόμαστε ήδη μέσα στη διαρκή φάση 3 του παγκόσμιου εργαστηρίου.   Για να έχουμε ακόμη μια δυνατότητα να χαράξουμε μια κοινή εφικτή πορεία, πρέπει να υπενθυμίσουμε, πέρα από οποιαδήποτε διαμάχη, ότι ο Covid είναι πρωτίστως μια βιομηχανική ασθένεια:

– εξαιτίας του τρόπου της εμφάνισής του (είτε αυτός ο ιός προέρχεται από τη μαζική μετατροπή των φυσικών χώρων σε τεχνητούς, είτε προέρχεται μέσα από τα εργαστήρια μαθητευόμενων μάγων που παραμένουν έγκλειστοι μέσα στο τεχνητό κλουβί τους, είτε προέρχεται από τους χώρους μαζικής εκτροφής ζώων, είναι σε όλες τις περιπτώσεις η λογική της βιομηχανικής ανάπτυξης στο άπειρο που αποτελεί χωρίς καμιά απολύτως αμφιβολία την αιτία)!

– εξαιτίας του τρόπου διάδοσής του (η πρωτοφανής και ενεξέλεγκτη ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου είναι σαφώς η μοναδική αιτία μιας πλανητικών διαστάσεων μόλυνσης με μια εντελώς πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα ταχύτητα)!

– εξαιτίας της κατάστασης της υγείας των ατόμων που πεθαίνουν (η μεγάλη πλειοψηφία των ατόμων που πέθαναν από Covid είχαν ήδη χρόνιες ασθένειες των οποίων η αιτία και η ευθύνη αποδίδεται κυρίως στο βιομηχανικό περιβάλλον μέσα στο οποίο είναι καταδικασμένα να ζουν).

Ποτέ στο παρελθόν αλλά κυρίως αυτή τη στιγμή δεν θα ήταν λογικό και θεμιτό να παραδοθούμε στις υποσχέσεις της βιομηχανίας.

Ας μην τρέφουμε όμως ψευδαισθήσεις. Βρισκόμαστε μονάχα στην αρχή της περιόδου της εμφάνισης των καινούριων αναδυόμενων μικροβίων και των ιών. Ήδη εδώ και 30 χρόνια είμαστε μέσα σε μια φάρμα των ζώων υπομένοντας τα αποτελέσματα των υγειονομικών νορμών που καθορίστηκαν ως απάντηση σε αυτές τις καινούριες επιδημίες : δεν πρόκειται για ένα ζήτημα επίθεσης ενάντια στις αιτίες- ο εξωγήϊνος πολλαπλασιασμός των τρόπων μαζικής εκτροφής (τόσο παρόμοιος με τις συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας των ανθρώπινων όντων)- αντίθετα καθίσταται πάσει θυσία αναγκαίο να εξαλειφθούν από προσώπου γης οι ανοικτές φάρμες μαζικής εκτροφής στις οποίες αυτή έχει μεταβληθεί και που παρόσα συμβαίνουν εξακολουθούν να παραμένουν οι μόνες που μας υπόσχονται ότι θα κατορθώσουν να μας σώσουν από μια θανατηφόρα ζωή που εντελώς ψευδαισθησιακά εξακολουθεί να συντηρείται κάτω από ένα γιάλινο θόλο.

Ας αποφασίσουμε κατά συνέπεια να υποστηρίξουμε με ανιδιοτελή και όχι εικονικό τρόπο κάθε παραβατικό στο υγειονομικό διαβατήριο καθώς και στην πολιτική του μαζικού εμβολιασμού άτομο, καταπολεμώντας τη εμμονική πίεση που ασκείται μεταξύ συναδέλφων, φίλων, γειτόνων κ.λ.π., μην υποπίπτοντας στη κρατική προπαγάνδα που πουλά τη χρήση του εμβολίου με τον αέρα της ευεργεσίας, συσπειρώνοντας τις δυνάμεις μας γύρω από τους δημόσιους χώρους και τα καταστήματα που δηλώνουν την άρνησή τους να συμμορφωθούν, ενσαρκώνοντας σε τελική ανάλυση αυτό ακριβώς το ερώτημα η απουσία του οποίου μας βαραίνει: Για ποιό λόγο ζούμε;

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Διεθνιστική Αναρχική Ομάδα

Σημειώσεις

[1] Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε., μεχρι τις 3 Ιουλίου 2021, εξαιτίας της μαζικής χρήσης των βιοτεχνολογικών εμβολίων σημειώθηκαν στο εσωτερικό των χωρών μελών 17.503 θάνατοι καθώς και 1.687.527 παρενέργειες σε διάφορα άτομα εκ των οποίων το 50% σοβαρές.Αυτά για να στοιχειοθετηθεί μέχρι στιγμής επαρκώς η θέση μας ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο μαζικό βιοτεχνολογικό πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

[2] Το αφεντικό της Amazon, Jeff Bezos, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσίευσε γνωστή οικονομική εφημερίδα τον Ιούνιο του 2021, επενδύει στην κατασκευή καινούριου εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας στην Μ. Βρεττανία (κοντά στην Οξφόρδη), διαμέσου της καναδικής start-up General Fusion, το οποίο αναμένεται να λειτουργήσει μέσα σε 3 χρόνια.Ίσως για να αντιμετωπίσει χωρίς προβλήματα τις τεράστιες ποσότητες ενέργειας που απαιτούνται για την λειτουργία των πληροφορικών υποδομών των επιχειρήσεων του ανά τον κόσμο.

[3] ” Η τεχνολογική πρόοδος είναι σαν ένα τσεκούρι στα χέρια ενός ψυχοπαθή εγκληματία”.

Δεν παραθέτουμε σε αυτό το σημείο ούτε τυχαία αλλά ούτε άλλο τόσο επειδή θέλουμε να εντυπωσιάσουμε τον οποιοδήποτε, τα λόγια του Albert Einstein, αναφορικά με αυτό το καυτό κοινωνικό ζήτημα, για το οποίο αυτός όπως και πολύ άλλοι σαν κι αυτόν, κατόπι, συνειδητοποίησαν τις επιπτώσεις των πράξεων τους και κατά συνέπεια ανέπτυξαν σθεναρή αυτοκριτική καθώς και εκτεταμένη κοινωνική κριτική σκέψη.

“Αντιεμβολιαστές”, “Αρνητές” και Fake News.

Δεν θεωρούμε άλλο τόσο ότι είμαστε σε θέση να κάμψουμε- λόγω της αδυναμίας των ταξικών συσχετισμών αυτή τη στιγμή- την δυναμική του δημοκρατικού μηχανισμού μονοσήμαντης πληροφόρησης (προωθεί, όπως είναι λογικό, μονάχα την κυρίαρχη διεθνή άποψη του κράτους και του κεφάλαιου) εφαρμόζοντας πιστά-όσο και αν ακόμη μπορεί να ακούγεται παράδοξο- την ναζιστική γκεμπελική μέθοδο της γενικευμένης παραπληροφόρησης και της ισοπέδωσης των κριτικών κοινωνικών αντιστάσεων.

Δημοκρατικός ψηφιακός ολοκληρωτισμός.

Αυτή είναι ακριβώς, κατά την ταπεινή μας άποψη, η κοινωνική συνθήκη στην οποία μεταβαίνουμε ολοταχώς έπειτα και από την ουσιαστική επιτάχυνση -“ατύχημα διαδρομής”-την οποία προσέδωσε στην συνολική κατάσταση η επιδημία του Covid 19. Η κριτική μας στα βιοτεχνολογικά εμβόλια αποσκοπεί κατά συνέπεια μονάχα στο να προσανατολίσει την εναπομείνουσα σημερινή κριτική κοινωνική σκέψη στο Δάσος και όχι αποκλειστικά στα βιοτεχνολογικά εμβόλια που είναι το δέντρο.

Η κατασκευή στερεότυπων είναι μια βασική αρχή της λειτουργίας και της αποτελεσματικότητας ενός δημοκρατικού στο όνομα, αλλά στην ουσία μονοσήμαντου μηχανισμού κοινωνικής πληροφόρησης.

Για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε αυτά τα ζητήματα με τρόπο που να είναι εύκολα κατανοητός, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια απλή μαθηματική αναλογία στην οποία θα φτάσουμε στην συνέχεια.

Είναι αδιαμφισβήτητο, ή τουλάχιστο αν προτιμάμε, αναμφίβολο, ότι όσο αφορά τις τεχνικο-επιστημονικές και ιατρικές πληροφορίες επάνω στον Covid-19, την προέλευση και τη διάδοσή του, στο πώς εξαπλώνεται καθώς και στα μέτρα που πρέπει να παρθούν για να περιοριστεί, υφίσταται αδυσώπητα ένα είδος μονοδιάστατης σκέψης.

Τι μπορεί άρα να κάνει όποιος κατέχει τα μέσα για τη διάδοση της μονοδιάστατης σκέψης έτσι ώστε να συκοφαντήσει κάθε άλλη μορφή σκέψης;

Είναι απλό. Να βρεί μια λέξη (στερεότυπο) η οποία να μπορεί να επαναφέρει στη μνήμη τις θηριωδίες του παρελθόντος και του παρόντος και να την κολήσει κατόπι σαν ετικέτα σε κάθε άτομο το οποίο διαφοροποιείται έστω και ελάχιστα από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Όταν μέχρι πρόσφατα (στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα) ξεστομίζονταν η λέξη “αρνητής” και “αρνητισμός” σήμαινε ότι μιλάμε για νεοναζιστές που αρνούνται την ύπαρξη του ολοκαυτώματος και των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Το να εφαρμοστεί, κατά συνέπεια, η ετικέτα του “ΑΡΝΗΤΗ” (όπως δυστυχώς κάνουν άκριτα σχεδόν όλοι αυτή τη στιγμή) σε οποιαδήποτε μορφή ” μη ευθυγραμμισμένης” σκέψης είναι ένα ωραίο παιχνίδι κύρους που καταλήγει στην (προαναφερόμενη) αναλογία:

Όποιος ασκεί κριτική στη διαχείρηση του COVID παίρνει κοινωνικά την ίδια ακριβώς θέση που παίρνουν οι ναζιστές για το ολοκαύτωμα.

Αυτός ακριβώς ο μηχανισμός που τέθηκε σε λειτουργία από πλευράς των κυβερνήσεων και των μέσων μαζικής εξημέρωσης είναι κάτι περισσότερο από κακόφημος, αλλά δυστυχώς όπως ακριβώς και ολόκληρο το ζήτημα του Covid, χωνεύτηκε από πλευράς του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού.

Μια άλλη, θεμελιώδους σημασίας για την εμπέδωση της μονοδιάστατης σκέψης λέξη, είναι τα FAKE NEWS.

Αν αρνητής, ή συνωμοσιολόγος που χρησιμοποιείται συχνά σαν συνώνυμο, είναι η κατηγορία στην οποία ανήκει ένα άτομο που δεν σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο όπως οι μάζες, τα FAKE NEWS είναι το μέσο που χρησιμοποιεί για να διαδόσει αυτές τις πληροφορίες.

Τα FAKE NEWS αφορούν την μεμονωμένη πληροφορία που πηγαίνει ενάντια στο ρεύμα, οποιουδήποτε είδους και αν αυτή είναι.

Πέραν αυτού, είναι ένας όρος στα αγγλικά (σκεφτόμαστε άραγε επαρκώς τι σημαίνουν οι πολυπληθείς αγγλικές λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά;) και το γεγονός αυτό επιτρέπει να ριχτούν μέσα στο ίδιο τσουβάλι ακόμη και πράγματα που δεν είναι “νέα” -news, αλ τσαντίρι νιούζ , όπως έλεγε κάποτε και ο γνωστός ηθοποιός- αλλά αντίθετα είναι σκέψεις, εμβαθύνσεις και ακόμη πολλές φορές είναι η απλή έκφραση αμφιβολιών.

Μια είδηση μπορεί να είναι αληθινή ή ψεύτικη, real ή fake, ακόμη και αν τα πάντα είναι σχετικά, αλλά μια σκέψη (διαλογισμός) δεν μπορεί να είναι. Δηλαδή μπορεί κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί της στη χειρότερη περίπτωση, αλλά για να μπορέσει να τα κάνει αυτά πρέπει πρώτα να την ακούσει ή να την διαβάσει.

Όμως, να κολλάς ετικέτες και χαρακτηρισμούς εξυπηρετεί ακριβώς αυτό το σκοπό: να εξολοθρεύσεις τη κριτική σκέψη και αυτός ο συλλογισμός φυσικά θα μπορούσε να ισχύσει επίσης για μια ολόκληρη σειρά άλλων ζητημάτων.

Από την άλλη, αυτή η μέθοδος είναι το έμβλημα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε: άν ένα πράγμα είναι κατηγοριοποιημένο σε κάνει να αισθάνεσαι μεγαλύτερη ασφάλεια, δεν σου γεννά αμφιβολίες, δεν σου ζητά να κουραστείς, τι να κάνεις ή τι να σκεφτείς, διότι το σκέφτηκε ήδη κάποιος άλλος για δικό σου λογαριασμό.

Η επίλυση αυτού του ζητήματος είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας επίσης του γεγονότος ότι δυστυχώς στο εσωτερικό όλων αυτών των ατόμων που δεν σκέφτονται τα πράγματα όπως ο Μητσοτάκης ή ο Χαρδαλιάς, βρίσκεται στην κυριολεξία κάθε καρυδιάς καρύδι, μεταξύ των οποίων σχεδόν σίγουρα και κάποιος αρνητής ναζιστής (αυθεντικού τύπου), μάλιστα, οι τελευταίες πληροφορίες λένε ότι σε πολλές μαζικές κινητοποιήσεις, σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, μεταμφιεσμένοι ακροδεξιοί και νεοφασίστες προσπαθούν με διάφορους τόπους να καβαλικέψουν, ως συνήθως, το κύμμα, καθώς επίσης και πολλοί άλλοι τσαρλατάνοι διαφόρων τάσεων και είναι άλλωστε ακριβώς αυτός ένας από τους λόγους που διευκόλυνε αντικειμενικά αυτή την κατηγοριοποίηση σκοταδιστικής φύσης και χαρακτήρα.

Συμπερασματικά, με αυτή τη σημείωση που ανοίξαμε στο υπό δημοσίευση κείμενο μας, κάνουμε έκκληση για να αναπτυχθεί μια μεγάλη προσπάθεια ώστε να προσπεραστούν αυτές οι φετιχιστικές και αποπροσανατολιστικές κατηγοριοποιήσεις, για να σκεφτεί ο καθένας χρησιμοποιώντας το δικό του μυαλό και να αμφισβητήσει όλα αυτά που προπαγανδίζονται ως “real news”, ενώ αντίθετα αποτελούν μονάχα την έκφραση μιας μονοδιάστατης σκέψης, όσο αφορά τους ιούς, τις μάσκες, τα εμβόλια, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τους χώρους εργασίας και πολλά άλλα ακόμη.

[4] Πριν τον επιθεωρητή Μαγκάρετ, η “Επιστημονική κοινότητα” σε διατεταγμένη υπηρεσία:

Η “τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο” είναι ένα διαφωτιστικό εγχειρίδιο αναφορικά με την επιστήμη της πολιτικής δημαγωγίας που μας άφησε, μεταξύ άλλων, ως παρακαταθήκη ο σπουδαίος γερμανός φιλόσοφος Άρθουρ Σοπενχάουερ.

“Χρησιμοποίησε τα επιχειρήματα του αντιπάλου σου εναντίον του”, είναι ένα από τα γνωστά της αποφθεύγματά.

Να λοιπόν που εντελώς συμπτωματικά, ανήμερα του εορτασμού για τα 47 χρόνια της αποκατάστασης της ελληνικής δημοκρατίας και εν μέσω μαζικών κινητοποιήσεων ενάντια στους υποχρεωτικούς εμβολισμούς, η “επιστημονική κοινότητα” με το δικό της τρόπο δίνει τη συνεισφορά της στις εορταστικές εκδηλώσεις:

“Τα εμβόλια έναντι του κορωνοϊού δεν μπορούν να αλλάξουν τα γονίδια μας και δεν μένουν στο σώμα μας για περισσότερο από μερικές ημέρες” αναφέρουν οι καθηγητές της θεραπευτικής κλινικής της Ιατρικής σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευστάθιος Καστρίτης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ).

Δίνοντας απάντηση στον “αβάσιμο φόβο” ότι αυτά τα νέα εμβόλια “δεν είναι πραγματικά εμβόλια, αλλά ότι θα αλλάξουν κάπως τα γονίδια μας ή θα εισαχθούν στο DNA των κυττάρων μας”.

Είναι αρκετά συχνό αναφέρουν οι δύο καθηγητές, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να αναφέρεται ότι “αυτά τα εμβόλια είναι ένα είδος γονιδιακής θεραπείας, κι αν εν μέρει αυτό δεν είναι εντελώς λανθασμένο, παραλείπονται ορισμένες σημαντικές λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο δράσης των εμβολίων: (η υπογράμμιση δική μας) δεν μπορούν να αλλάξουν τα γονίδια μας και δεν μένουν στο σώμα μας περισσότερο από μερικές ημέρες.Υπάρχουν πολλές διαστρεβλώσεις σχετικά με τον μηχανισμό δράσης από άτομα και οργανώσεις που δεν έχουν σχέση με την επιστήμη και δεν έχουν σχετικές γνώσεις,(η υπογράμμιση δική μας), ονομάζουν τα εμβόλια ως “γονιδιακή θεραπεία”, υποστηρίζουν ότι “δεν είναι πραγματικά εμβόλια” (η υπογράμμιση δική μας) και ότι προκαλούν την παραγωγή τοξίνης από τον οργανισμό”.

Αν αυτή αποτελεί την απάντηση της επιστήμης στο υφιστάμενο πρόβλημα, εμείς επαναλάμβάνουμε ότι δεν βλέπουμε τίποτε το επιστημονικό μέσα σε αυτή, αλλά αντίθετα βλέπουμε μια καθοδηγούμενη πολιτική απάντηση, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί τα αδύνατα σημεία της επιχειρηματολογίας του αντιπάλου ο οποίος είναι οτιδήποτε άλλο παρά επιστήμονες.

Πηγή: Athens Indymedia

Ο Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν στην Αθήνα: La memoire est une arme chargé du future

La memoire est une arme chargé du future: O Jean Marc Rouillan στην Αθήνα

Μετάφραση της ομιλίας του συντρόφου Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν στην εκδήλωση που διοργάνωσε τον Δεκέμβρη του ’18 στο Κ*ΒΟΞ η αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Έχουν περάσει δυόμισι χρόνια από τη συνάντηση του συντρόφου Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν, με το ελλαδικό κίνημα, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Δυο αναρχικές συλλογικότητες, ο Ρουβίκωνας κι η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, προσκάλεσαν τον παλαίμαχο επαναστάτη σύντροφο, σε δυο εκδηλώσεις τον Δεκέμβρη του 2018. Με τη διοργάνωση μιας σειράς ζωντανών διαλόγων με την ιστορία της επαναστατικής πάλης, που στέκεται παρούσα, οι δυο συλλογικότητες, μας έδωσαν τη σπάνια ευκαιρία να προσλάβουμε όψεις της επαναστατικής καινοτομίας που παραδόξως, επιστρέφει διαρκώς από το παρελθόν, για να εφορμήσει στο μέλλον.

Ο διάλογος με τον σύντροφο Ζαν Μαρκ, αποτέλεσε μια σημαντική και μοναδική στιγμή για το ελλαδικό αντικαπιταλιστικό κίνημα. Πλήθος ανθρώπων, απ’ όλες τις πολιτικές τάσεις κι όλες τις γενιές, κατέκλυσαν τον κατειλημμένο κοινωνικό χώρο Κ*ΒΟΞ, προμηνύοντας ότι θ’ ακουστεί κάτι βαθυά επιδραστικό κι αναντικατάστατο. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η προηγούμενη φορά, αν υπήρξε, όπου όλοι αυτοί οι πολιτικά κι ιδεολογικά στρατευμένοι άνθρωποι συναντήθηκαν, όχι ως αντίπαλοι, αλλά ως συνακροατές. Η κατάθεση του συντρόφου, παρότι αγκυρωμένη στην προσωπική πορεία του, δεν είχε τον χαρακτήρα της πικάντικης ή της θλιμμένης προσωπικής αφήγησης, αλλά αντιθέτως, ήταν ριζικά προταγματική. Η πολιτική παρουσίαση της ιστορίας του κι οι συγκεκριμενοποιήσεις που ακολούθησαν με τις ερωτήσεις, ήταν καθόλα ανατρεπτικές σε σχέση με τις κοινότυπες αφαιρέσεις κι ερμηνείες επί της εποχής του ευρωπαϊκού αντάρτικου πόλης, που έχουν διαδοθεί σαν θέσφατες αλήθειες. Το κοινό της συζήτησης βοήθησε σ’ αυτό, καταθέτοντας αιχμηρές πολιτικές ερωτήσεις, με κίνητρο την πρόσληψη επιβεβαιώσεων από τον παλαίμαχο αγωνιστή. Κι ο διάλογος ήταν γόνιμος, ακριβώς επειδή οι μόνες απαντήσεις που επιβεβαίωσαν τις παραδοχές των αντίστοιχων ερωτήσεων, ήταν εκείνες που βρήκαν στην ερώτηση έναν χώρο κατανόησης κι όχι τον αφορισμό της ήττας. Με τις λακωνικές, μα πλουσιότατες σε συμπυκνωμένα νοήματα, απαντήσεις του, ο Ζαν Μαρκ αποδόμησε ένα πλήθος κατασκευασμένων αφηγήσεων, που επανέρχονται μετά από κάθε σημαντικό πλήγμα στην ένοπλη αντίσταση ή στο ευρύτερο κίνημα, προσπαθώντας να την κρατήσουν στον τάφο μια για πάντα, μόνο και μόνο για να μείνουν οι συνειδήσεις ήσυχες (ο καταλογισμός των τελμάτων των κινημάτων, σε υποτιθέμενες αστοχίες του αντάρτικου… ο δαίμονας της κυριαρχίας του λενινισμού, του συγκεντρωτισμού και του μιλιταρισμού στο αντάρτικο… οι προϋποθέσεις, που δεν πληρούνται ποτέ… η απώλεια επαφής με το μαζικό κίνημα… η νομοτελειακή ερμηνεία του αντιιμπεριαλισμού σαν συντηρητική κι αντι-διεθνιστική γραμμή… η φετιχιστική κατηγορία περί ηγεμονισμού του αντάρτικου, επί του μαζικού κινήματος… η παντοκρατορία της τεχνικής ελέγχου… ο αφορισμός της ήττας, ως ιδεατός τρόπος διαφυγής από το παρελθόν…).

Ο τρόπος για να μην αντιμετωπίσουμε έναν έμπειρο επαναστάτη σαν εικόνισμα, όπως επισήμαναν οι διοργανώτριες συλλογικότητες, είναι η αναγνώριση ως αναγκαίας συνθήκης κι η προώθηση, του συλλογικού αναστοχασμού με βάση τις μαρτυρίες των επαναστατικών εμπειριών. Όσο η επίκληση ενός ονόματος με ιστορικό φορτίο, μπορεί ν’ αποτελεί εργαλειοποίηση στην υπηρεσία κάποιας αυτόκλητης ορθοδοξίας, άλλο τόσο, η κατάθεση φόρου τιμής, με ταυτόχρονη υποτίμηση της πολιτικής μαρτυρίας των ιστορικών προσώπων, επιτελεί μια συντηρητική άμυνα. Ο Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν, δεν έχει αφήσει ούτε χιλιοστό αναπαυτικού εδάφους για οποιαδήποτε ορθοδοξία. Οφείλουμε στη συνεχιζόμενη συμβολή του Ζαν Μαρκ και των συντρόφων του, να κρατήσουμε ζωντανά όλα τα νοήματά της και να συνεχίσουμε τον έμπρακτο διάλογο. Το διάστημα που πέρασε από εκείνες τις δυο εκδηλώσεις, το φαντάζομαι γεμάτο, στον βαθμό που αποτέλεσε χρόνο αναστοχασμού πάνω στον διάλογο που έγινε με τον Ζαν Μαρκ. Αν αμελήσαμε να ποτίσουμε αυτόν τον σπόρο, ο κήπος δεν θα είναι ανθεκτικός. Διότι, για να παίξω με μια έκφραση του συντρόφου, μπορεί να γίνει έφοδος προς το μέλλον1, θάβοντας το παρελθόν;

Η εκδήλωση με τον Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν στην Αθήνα, ηχογραφήθηκε από την κινηματική δομή αντιπληροφόρηρσης Κραυγές απ’ τα Κελιά. Η ηχογράφηση και δημοσίευση του διαλόγου, τον κατέστησε κοινό κτήμα, ένα ντοκουμέντο διαθέσιμο για τη συνέχισή του. Αυτή η διαθεσιμότητα επέτρεψε στον διάλογο με μια πτυχή της ιστορίας, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν στην εκδήλωση στο Κ*ΒΟΞ, να έχει τη δυνατότητα ν’ αναπτύξει τη δυναμική του.

Ωστόσο, κάθε ηχογράφηση, είναι ένα υλικό δυσκολότερο στη στοχαστική και διαλογική επεξεργασία, σε σύγκριση με το γραπτό. To γραπτό παραμένει αναντικατάσταστο στη μελέτη. Και πιστεύω ότι ειδικότερα, η γραπτή αποτύπωση μιας προφορικής κατάθεσης, βοηθάει τον λόγο να κυκλοφορήσει. Γι’ αυτό, αποφάσισα πριν κάποιο καιρό, να συμβάλω στην προαγωγή του διαλόγου που άνοιξαν οι δυο συλλογικότητες, με την παρουσία του Ζαν Μαρκ στον ελλαδικό χώρο, αποδελτιώνοντας τον λόγο του, από τις ηχογραφήσεις (με δεδομένο ότι οι διοργανωτές των εκδηλώσεων δεν είχαν προχωρήσει σε μια έντυπη συνέχεια). Σίγουρα οι σύντροφοι που συνδιαμόρφωσαν την άμεση προφορική μετάφραση, έκαναν ειλικρινή προσπάθεια και παρήγαγαν το βέλτιστο αποτέλεσμα (με το συλλογικό μεταφραστικό δυναμικό της βραδιάς), υλοποιώντας ένα έργο χωρίς το οποίο δεν θα γινόταν εκδήλωση, ζωντανή συζήτηση και παρεπόμενα, ούτε θα είχαμε το υλικό προς επεξεργασία.

Για τη γραπτή αποτύπωση του λόγου του Ζαν Μαρκ, έγινε νέα μετάφραση, από την ομιλία του στα γαλλικά. Η παρακάτω εργασία δεν είναι αποδελτίωση της άμεσης προφορικής μετάφρασης που έγινε στη διάρκεια της εκδήλωσης, από σύντροφο της διοργανώτριας συλλογικότητας, με τη συνδρομή κι άλλων γαλλόφωνων από το κοινό. Αναπόφευκτα, μεταξύ διερμηνείας και γραπτής μετάφρασης υπάρχει διαφορά στο αποδιδόμενο υλικό. Η διερμηνεία γίνεται ακαριαία και χωρίς τη βοήθεια αρχείου στην αρχική γλώσσα, οπότε, είναι εργασία πολύ πιο εξειδικευμένη κι από την πιο επαγγελματική μετάφραση.

Ο διαθέσιμος χρόνος επιδρά στο αποτέλεσμα, για πολλούς λόγους. Για την γραπτή μετάφραση δεν χρειάζεται η ίδια εκ’ των προτέρων εξοικείωση με τις έννοιες και το ύφος του ομιλητή. Συγκεκριμένα στην ιδιαίτερη περίπτωση ενός ομιλητή που διαμορφώνει ad hoc ένα νέο ριζοσπαστικό νόημα, ανταποκρινόμενος σ’ εκείνο που αισθάνεται ως μοναδική υφή μιας ερώτησης, όπως ήταν τα συμπυκνωμένα νοήματα που διατύπωσε ο Ζαν Μαρκ, καμία θεωρητική ή τεχνική εξοικείωση δεν είναι ικανοποιητική. Ακόμα και μετά από πολλαπλές επαναληπτικές ακροάσεις, για τη γραπτή μετάφραση, σημείο προς σημείο, θα μας λείπουν στοιχεία της έκφρασης του συντρόφου, στην ελληνική απόδοσή της. Στον διάλογο της επαναστατικής πάλης, μόνο κάποιος που έχει ζήσει και αγωνιστεί μαζί με τον σύντροφό του, θα μπορούσε να αποδόσει επακριβώς τις καινοτομικές παρατηρήσεις του και πάλι όχι με βεβαιότητα.

Επιπλέον της αδυναμίας να συλλάβει κανείς επιτόπου την πληρότητα ενός ανατρεπτικού νοήματος, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τα τείχη των ερμηνευτικών προκαταλήψεών μας: η θεωρητική εξοικείωση λειτουργεί ανταγωνιστικά. Ισχύει και για τη γραπτή μετάφραση. Επ’ αυτού, ο κύριος παράγοντας δεν είναι ο χρόνος, αλλά οι μεταφραστές. Όταν όμως υπάρχει άνεση χρόνου, οι μεταφραστές που έχουν κατά νου αυτό το εμπόδιο, έχουν τη δυνατότητα του αναστοχασμού πάνω στους δικούς τους ερμηνευτκούς αυτοματισμούς κατά τη διάρκεια της εργασίας, με σταθερό σημείο αναφοράς τον ίδιο τον καταγεγραμμένο λόγο του ομιλητή. Ενώ στην άμεση προφορική μετάφραση, αυτό που ήδη ξέρουμε, αποτελεί συχνά μια λύση στην ασάφεια κατανόησης. Γι’ αυτούς τους λόγους, μια γραπτή μετάφραση με όλη την άνεση χρόνου για πολλαπλές επαναληπτικές ακροάσεις και μελέτη του υλικού, ίσως να προσθέσει κρίσιμα στοιχεία˙ ακόμα και να δώσει διαφορετική τροπή σε ορισμένες διηγήσεις, πολιτικά συμπεράσματα και προτάσεις του ξενόλγωσσου ομιλητή. Χωρίς να ξεχνάμε ότι κάθε μετάφραση είναι αναπόφευκτα ατελής.

Είναι σαφές, η αποτύπωση που ακολουθεί, δεν είναι καταγραφή όσων ειπώθηκαν στα ελληνικά. Υπάρχει μια νέα μεσολαβητική εργασία πάνω στον λόγο του συντρόφου. Έλαβα υπόψη μου την άμεση προφορική μετάφραση, συμβουλευτικά. Δεν την παρέθεσα στο γραπτό, αφού ο σκοπός της νέας μετάφρασης, δεν ήταν η διόρθωση κάποιου «λάθους», αλλά η φροντίδα ενός ποιοτικού συνόλου όπως δεν θα μπορούσε να είχε γίνει επιτόπου. Είναι ένα λιθαράκι σ’ ένα δημόσιο έργο που θεμελίωσαν άλλοι. Κι ως τέτοιο μπορεί να κριθεί.

Ετούτο το γραπτό δεν αποτελεί και δεν θα γινόταν να αποτελεί την αποτύπωση της εκδήλωσης που διοργάνωσε η αναρχική συλλογικότητα/οργάνωση Ρουβίκωνας. Η ευθύνη μιας τέτοιας συνολικής καταγραφής ανήκει στους διοργανωτές. Συμπεριέβαλα την εισήγησή τους, επειδή αποτελεί μέρος του δημοσιοποιημένου διαλόγου. Νομίζω, είναι δικαίωμα των διοργανωτών να ζητήσουν από το athens indymedia τη διαγραφή της, αν κρίνουν ότι ο τρόπος αποτύπωσής της δεν τους εκφράζει. Ή να τη συμπληρώσουν (ορισμένες λέξεις δεν ήταν κατανοητές από το ηχογραφημένο αρχείο) και να τη διορθώσουν, σε συνεννόηση με το κινηματικό μέσο δημοσίευσης. Ως ένας από τους ακροατές της εκδήλωσης κι ένας από το σύνολο του κινήματος που έχει στη διάθεσή του το ηχογραφημένο ντοκουμέντο, ευχαριστώ εγκάρδια τις διοργανώτριες συλλογικότητες, τον σύντροφο που ανέλαβε και κατάφερε την προφορική μετάφραση και την κινηματική δομή που έκανε την ηχογράφηση και τη δημοσίευσή της. Ευχαριστώ και τους συνακροατές που είχαν την παρρησία να θέσουν δύσκολες ερωτήσεις. Και βέβαια, τον σύντροφο Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν, που είχε το ενδιαφέρον και την υπομονή να συνομιλήσει με το ελλαδικό κίνημα.

Διορθωτικές παρεμβάσεις πάνω στη μετάφραση, είναι θεμιτές. Είναι ένας τρόπος εξέλιξης του διαλόγου, η πραγμάτευση του ανοίκειου, του αμφίβολου, του αμφίσημου, του ασαφούς.

Το μεταφρασμένο υλικό είναι ελεύθερο προς αγωνιστική χρήση, με μόνη απαίτηση, αν αναφέρεται το όνομα του βασικού ομιλητή, να αναφέρεται επίσης πότε και που είπε ό,τι είπε.

Στις κατακόρυφες παρενθέσεις, [ ], βρίσκονται δικές μου πληροφοριακές σημειώσεις για τον διάλογο, τη μετάφραση ή τα ιστορικά δεδομένα. Ακολουθούν και λίγες υποσημειώσεις, ως μορφή διαλόγου πάνω στον χαρακτήρα του προφορικού διαλόγου και στη μετάφραση. Όπου συναντάτε […], λείπει λέξη ή κομμάτι φράσης, που δεν ήταν κατανοητό ακουστικά, από το ηχογραφημένο αρχείο.

Sol

Ιούλης 2021

*

Τα (τρια) αρχεία στην ψηφιακή σελίδα των συντρόφων που έκαναν την ηχογράφηση:

https://kraygesapotakelia.espivblogs.net/2018/12/10/hxhtiko-tis-ekdilosis-toy-royvikona-me-ton-jean-marc-rouillan-tis-action-directe-9-12-2018-k-vox/

Πρώτο αρχείο ηχογράφησης:

https://www.youtube.com/watch?v=2c8v9OzPoVs&feature=youtu.be

*

Η εισήγηση της διοργανώτριας συλλογικότητας (αναρχική οργάνωση Ρουβίκωνας):

Καλησπέρα σε όλους και όλες.

Στα πλαίσια μιας συγκυρίας που χαρακτηρίζεται από το τέλος μιας περιόδου επίθεσης κράτους και κεφάλαιου και εμφανίζει τα πρώτα σημάδια μιας νέας περιόδου ακόμα θρασύτερης και καταστροφικής για την κοινωνική βάση επέλασης τους, ο συλλογικός αναστοχασμός των αγωνιστικών εμπειριών του παρελθόντος γίνεται αναγκαία συνθήκη. Δεν ανάβουμε καντήλια σε επαναστατικά εικονίσματα ούτε μας ενδιαφέρουν σκιαμαχίες γύρω από ορθοδοξίες. Οι τελευταίες τέσσερις δεκαετίες ξεκίνησαν με τον επαναστατικό αναβρασμό στις δυτικές μητροπόλεις και τον τρίτο κόσμο και τελειώνουν με τον καπιταλισμό “σίγουρο” στον θρόνο του και τα κράτη να υιοθετούν (με το μεταμοντέρνο γάντι αυτή τη φορά), ξανά την κοσμοαντίληψη και τις πρακτικές του προπολεμικού φασισμού. Οφείλουμε να δούμε, με μόνη σκοπιμότητα την πρόοδο του αγώνα στο σήμερα, τι έγινε αυτές τις δεκαετίες. Διαφορετικά κινήματα με διαφορετικές αφετηρίες και μέσα αγώνα, ηττήθηκαν μεν αλλά άφησαν πίσω τους μια δυνατή ηχώ που ξεπερνάει την απλή παραγωγή εμπειρίας. Θέλουμε να δούμε τις κοινωνικές συνθήκες που τα γέννησαν, πως αυτά τα κινήματα συνδέθηκαν ή αποκόπηκαν από την βάση, μας ενδιαφέρει η δική τους αποτίμηση για την ιστορία που έγραψαν. Κινήματα μαζικά η συνωμοτικά, μερικών διεκδικήσεων ή με το όπλο στο χέρι απαιτώντας το “όλον”, με Δυτική ή τριτοκοσμική κουλτούρα, που έφυγαν γρήγορα μπροστά ή δίστασαν, που ξεπεράστηκαν από τις συνθήκες ή συντρίφτηκαν από τον “παντοδύναμο” εχθρό. Με αυτή την λογική, για την περίοδο 2018-2019 ο Ρουβίκωνας μόνος του ή σε συνεργασία με άλλες συλλογικότητες της Αναρχικής Ομοσπονδίας οργανώνει εκδηλώσεις-συζητήσεις που φυσικοί πρωταγωνιστές τέτοιων αγώνων θα καταθέσουν την άποψη και την ιστορία τους. Μακριά από εμάς λογικές κριτικής επιτροπής. Έχουμε συναίσθηση πόσο είναι το μπόι μας και σίγουρα η “μύτη” μας δεν μπορεί να το ξεπεράσει. Όπως είναι φυσικό δίνουμε έμφαση σε κινήματα με ελευθεριακό, κοινωνικοαπελευθερωτικό πρόσημο αλλά θα υπερβούμε αυτό το όριο όποτε κρίνουμε ότι η κατάθεση “έχει ψωμί” για την υπόθεση. Ξεκινάμε αυτό τον κύκλο λοιπόν με την εμβληματική προσωπικότητα της επαναστατικής αντίστασης στην Γαλλία τις δεκαετίες του ‘70 και ’80, Jean-Marc Rouillan, ελευθεριακό κομμουνιστή και μέλος της ένοπλης οργάνωσης Action Directe. Έναν αγωνιστή πρώτης γραμμής που πλήρωσε το τίμημα με δεκαετίες στην φυλακή, που συνέχισε τον αγώνα του μέσα σε αυτήν και τον συνεχίζει τώρα που είναι έξω απο αυτήν.

Η δεκαετία του ’70 αποτέλεσε για τον Δυτικό κόσμο και κυρίως για την Ευρώπη μια κομβική επαναστατική δεκαετία, που οφείλει να αθροιστεί με τα τελευταία χρόνια των ’60 (sixties), σε μια ενιαία αφήγηση αγώνων. Από τους αγώνες του πεζοδρομίου, των πανεπιστημίων, των εργοστασίων και των γειτονιών, στον απόηχο του γαλλικού Μάη και του αμερικανικού κινήματος, ως τις ένοπλες οργανώσεις. Κάπου στα μέσα του ’80, όλο αυτό το κίνημα ήταν, τουλάχιστον ως προς την επαναστατική του προοπτική, νεκρό. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια όμως, είναι πολλά και χωρίς καμία διάθεση, ούτε να επιδοθούμε σε ωραιοποιήεις, ούτε να κάνουμε ταυτίσεις με το σήμερα, αποτελούν μια τεράστια κληρονομιά, έναν θησαυρό εμπειριών, πειραμάτων και διδαγμάτων, που οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρον, όταν μάλιστα ζούμε σε δεκαετίες που σχετικά με τότε, μπορούν να χαρακτηριστούν από τη διάχυτη κοινωνική ειρήνη και τη συναίνεση στη βάση, στην κρατική-καπιταλιστική επιβολή. Τα κινήματα αυτά, γιατί τελικά μιλάμε για έναν γαλαξία, είχαν αρκετές διαφορές αναμεταξύ τους, αλλά ακόμα κι έτσι, τα κοινά τους στοιχεία επαρκούν για να τα αντιμετωπίσουμε ως μέρος της ίδιας ιστορίας. Το χαρακτηριστικότερο κοινό τους είναι η νεολαιίστικη φύση τους. Μια νεολαία, όχι απλά πρωτοπόρο κομμάτι, ως ήθισται σε κάθε επαναστατικό κίνημα, αλλά καθαυτή ως υποκείμενο που συσπειρώνεται πρώτα και κύρια σε χώρους εκπαίδευσης και σε δεύτερο τόνο μέσα στα εργοστάσια ή το λούμπεν των γειτονιών. Πολιτικά το κίνημα αυτό, αγνόησε τους κυρίαρχους διαχωρισμούς της προηγούμενης επαναστατικής πλημμυρίδας ανάμεσα στο ’20 και στο ’30. Ο αναρχισμός, συντετριμμένος πολιτικά από τις ήττες, είχε αποσυρθεί στον εαυτό του, άτολμος να εξελιχθεί στις νέες συνθήκες και απρόθυμος να τις κατανοήσει. Τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν πλέον δικτατορικό καθεστώς στον μισό πλανήτη και συνδιαχειριστές του κοινωνικού συμβολαίου στον άλλο μισό. Τα συνδικάτα είχαν εξελιχθεί σε θεσμικούς παράγοντες και στυλοβάτες της κοινωνικής ειρήνης. Την ίδια ώρα που η βιομηχανική ανάπτυξη έφτανε στο ζενίθ της, διαμορφώνοντας ένα νεανικό κι ακόμα πολιτισμικά αναφομοίωτο προλεταριάτο σε αρκετές δυτικές χώρες.

Άλλος ισχυρός παράγοντας ήταν η πολιτική, ιδεολογική, φαντασιακή, αλλά και σε επίπεδο μέσων πάλης, επιροή των αντιιμπεριαλιστικών αγώνων σε διάφορα μήκη και πλάτη του κόσμου. Ειδικά η Παλαιστίνη, αποτέλεσε το συμβολικό διεθνές επίκεντρο μιας […] της κοινωνικής βάσης, με τον […] κόσμο, την ίδια ώρα που αυτή γύρναγε την πλάτη της στο σοσιαλιστικό μπλοκ. Ένας ιδιότυπος μαρξισμός, πολυτεμαχισμένος θεωρητικά και οργανωτικά, μονοπόλησε τη θεωρητική παραγωγή, την ίδια ώρα που οι ελευθεριακές πρακτικές, είτε αφορούσαν καταλήψεις κι αμεσοδημοκρατία, είτε την αυτοοργάνωση στη βάση, είτε άγριες απεργίες, είτε ως ο πανταχού παρόν βολονταρισμός της προπαγάνδας με τη δράση, επέβαλαν το πνεύμα τους απέναντι στη λογική του λενινιστικού κόμματος. Όσο κι αν κάποιες από τις πολιτικές ψηφίδες αυτού του παζλ, γίνονταν […] του. Ένα αμάλγαμα, που ο όρος «αυτονομία», είναι ο καλύτερος, αν και όχι συνεκτικός, για να του δοθεί. Ασφαλώς οι διαφορές από χώρα σε χώρα, σε όλα τα επίπεδα, είναι σημαντικές.

Άλλη η ιστορία του γερμανικού κινήματος, άλλη η ελληνική, άλλη η ιταλική, για την οποία θα μιλήσουμε στη επόμενη εκδήλωση αυτού του κύκλου εκδηλώσεων που διοργανώνουμε, το επόμενο Σάββατο. Όταν η αντίληψη για την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης κατέκτησε την ηγεμονία στο εσωτερικό όλου αυτού του κοινωνικού κινήματος σε κάθε χώρα, η ένοπλη πάλη πήρε δικές της κατευθύνσεις, έχοντας τη δική της ατζέντα. Αν η Γαλλία κρατάει τα συμβολικά σκήπτρα της επίσημης έναρξης αυτού του δεκαπενταετούς κύκλου, με τον Γαλλικό Μάη, η συνέχεια του κινήματός της και το πέρασμα μέρους της στο ένοπλο, είναι συγκριτικά λιγότερο γνωστή σε σχέση πχ με το Γερμανικό. Κι όμως, η παρουσία κι η επιρροή, τόσο στη βάση, όσο και στις πολιτικές εξελίξεις, αυτού του κομματιού του κινήματος που ορίστηκε από τη χρήση στρατιωτικών μέσων, ήταν σημαντική. Η οργάνωση Action Direct, ως ενοποίηση μαχητικών ομάδων που είχαν ξεκινήσει δράση τα προηγούμενα χρόνια, συγκροτείται το 1979 και πιάνει αμέσως δουλειά. Στην πορεία της (που σταματάει το 1987, τσακισμένη από την καταστολή) προχωρά σε δεκάδες χτυπήματα. Οι στόχοι της ήταν άνθρωποι και υποδομές του κεφαλαίου και του κράτους, στόχοι που αφορούσαν αλληλεγγύη σε αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες, ενώ πρωτοστάτησε σε διεθνείς συνεργασίες με ένοπλες οργανώσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Μετά το τέλος της, τα μέλη της που συνελλήφθησαν, βίωσαν στο μέγιστο την εκδικητικότητα του κράτους. Το γαλλικό κράτος, με την αιματηρή αποικειακή παράδοση, αλλά και με την ιδιότυπη εσωτερική ιδεολογικοποίηση του ρόλου του, αποδείχτηκε εξόχως βάρβαρο και ανελέητο στην τιμωρία των εχθρών του.

Ο Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν, ιδρυτικό μέλος από τις εμβληματικές μορφές της Action Direct, βίωσε αυτή την καταστολή στο έπακρο. Ένας αγωνιστής που ξεκίνησε από τον Γαλλικό Μάη, συνέχισε τη μαχητική του δράση με την αλληλεγγύη στους Ισπανούς αναρχικούς εξόριστους και τις αντάρτικες επιθέσεις σε ισπανικό έδαφος και συνέχισε ανυπότακτα στο γαλλικό έδαφος, για να φτάσει τέλος, στην καθοριστική συμμετοχή του στην Action Direct, εως το 1987, που συλλαμβάνεται. Ακολουθούν είκοσι χρόνια φυλακής, μέχρι την αποφυλάκισή του με όρους, στα τέλη του ’07. Ξαναφυλακίζεται λίγους μήνες αργότερα, μετά από δηλώσεις του, ότι δεν αποκυρήσει κι ότι δεν μετανοεί για την επιλογή της ένοπλης πάλης. Βίωσε χρόνια απομονώσεις και βασανιστήρια, που όμως δεν άρκεσαν για να τον σπάσουν και μέσα από τις φυλακές συνέχισε να αγωνίζεται… και έξω από αυτές. Πέρα από παράδειγμα επαναστατικής αφοσίωσης, αποτελεί και μια σημαντική πρωτογεννή πηγή εμπειρίας και ανάλυσης, για μια περίοδο επαναστατικών αγώνων εως και κοινωνικών εξελίξεων που σ’ έναν βαθμό, έχει καθορίσει και το επαναστατικό τοπίο που ζούμε, τριάντα χρόνια αργότερα. Είναι τιμή μας, ως Ρουβίωνας κι Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, που τον έχουμε κοντά μας σ’ αυτή την εκδήλωση.

*

Η ιστορική εισήγηση του προσκεκλημένου συντρόφου Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν κι ακολούθως, οι ερωτήσεις του κοινού κι οι απαντήσεις του συντρόφου:

Ευχαριστώ πρώτα πρώτα, τα πρόσωπα και τους συντρόφους που με προσκάλεσαν απόψε, για να μιλήσω ενόπιόν σας. Ευχαριστώ που ήρθατε.

Μια επαναστατική ιστορία, που διατρέχει το άτομο, είναι πάντα συλλογική, οπότε, θα μιλήσω για όλους τους ανθρώπους που μοιράστηκαν την πάλη μαζί μου, αλλά θα μιλήσω επίσης και για μια γενιά, εκείνην που έχει την ηλικία μου και που ένα καλό μέρος της έκανε την επιλογή των όπλων. Όπως το λέω πάντα στη Γαλλία, η μνήμη είναι ένα όπλο γεμάτο με μέλλον [~ένα όπλο που έχει την ευθύνη για το μέλλον]1 και δεν υπάρχει κίνημα χωρίς ρίζες, οπότε, ευχαριστώ γι’ αυτή τη διοργάνωση με το ελληνικό κίνημα, που είναι πάντα ικανό, είναι ακόμα πολύ ικανό. Διότι μετά από πολλά χρόνια στη φυλακή, τώρα η πάλη μου είναι βασισμένη κυρίως στη μετάδοση και την επικοινωνία μεταξύ των διαφορετικών εμπειριών. Θα διηγηθώ λιγάκι την ιστορία μου, ακόμα κι αν έχω υποθέσεις μπροστά μου, διότι υπάρχουν πολιτικά προβλήματα. Κάθε στιγμή του βίου μιας επαναστατικής ομάδας, μιλάει σήμερα σε σας που προσπαθήτε να αγωνιστείται. [Διευκρινιστική επανάληψη, κατόπιν αιτήματος του μεταφραστή] Σκέφτομαι να διηγηθώ ένα κομμάτι της ζωής μου, πάντα υπό το πρίσμα του συλλογικού βίου, διότι πρέπει να μεταφέρω ερωτήσεις που θα αγγίξουν τα τρέχοντα πραγματικά προβλήματα. Λέω πάντα, είχα δυο ευκαιρίες στη ζωή μου, μια, να είμαι 16 χρονών το ’68 και μια, να έχω αυτή την επαναστατική εμπειρία μέσα σε μια πόλη που ήταν εντελώς μη τυπική, στην Τουλούζη. Γιατί η Τουλούζη ήταν μια πόλη μη τυπική; Διότι συγκέντρωνε όλους τους Ισπανούς πρόσφυγες, που είχαν προετοιμάσει, πραγματοποιήσει, χάσει, είχαν αγωνιστεί για μια επανάσταση. Διαμορφώθηκα ως αγωνιστής, από ανθρώπους που είχαν κάνει μια επανάσταση και πήραν τα όπλα στη διάρκεια δυο δεκαετιών, διότι όταν η επανάσταση τελείωσε, οι άνθρωποι συνέχισαν ν’ αγωνίζονται στη ΜΑΚΙ [το αντιναζιστικό αντάρτικο της Γαλλίας]. Κι είναι διαφορετικό να τίθετα το ερώτημα των όπλων, μόνο από τη θεωρία, από τις συζητήσεις. Είμασταν μια ομάδα νέων, αποτελούμενη κυρίως από γιούς Ισπανών προσφύγων, που είχαν ξεκινήσει ν’ αγωνίζονται στις διαδηλώσεις, όπως αυτή που είδα τις προάλλες εδώ. Συνειδητοποιώντας ότι παρά τη ριζοσπαστικότητά τους, οι δράσεις μας δεν είχαν την ίδια επίδραση καθώς επαναλμβάνονταν, περάσαμε στο μικρό νυχτερινό σαμποτάζ, πριν αποκτήσουμε όπλα. Τα όπλα το ’68, ήρθαν πολύ φυσιολογικά. Η γενιά μας, που δεν είχε διαβάσει πολλά βιβλία, δεν είχε διαβάσει θεωρία, ήταν ωστόσο πολύ επηρεασμένη απ’ όλους τους αποικειακούς πολέμους που είχαν περάσει και σίγουρα, τον πόλεμο της Γαλλίας στην Αλγερία. Σημαίνει ότι δεν είχαμε καμία ψευδαίσθηση για το τι ήταν το κράτος, την ικανότητά του να βασανίζει χιλιάδες ανθρώπους και να δολοφονεί άλλους τόσους. Έτσι, όταν συγκροτηθήκαμε από αυτούς τους Ισπανούς επαναστάτες -που προέρχονταν κυρίως από μια οργάνωση που ονομαζόταν FAI (Αναρχική Ομοσπονδία της Ιβιρικής) και που είχε μια μακρά ιστορία στην προετοιμασία της εξέγερσης μέσω του ένοπλου αγώνα, αλλά δεν ήταν σεχταριστές-, με τις πρώτες επαναστατικές εμπειρίες μας, μας έφεραν σε επαφή με μια οργάνωση εθνικής απελευθέρωσης που ονομαζόταν ΕΤΑ και γίναμε μια ομάδα στήριξης στον ένοπλο αγώνα της Χώρας των Βάσκων, σε μια πολύ ιδιαίτερη ιστορική στιγμή, […] όπου ένας μεγάλος αριθμός κρατούμενων κινδύνευαν να καταδικαστούν σε θάνατο. Σ’ αυτό τον αγώνα συναντήσαμε πολλούς Καταλανούς συντρόφους. Μετά από πολλές συζητήσεις για την πρακτική, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια οργάνωση που ονομάστηκε, Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ιβηρικής [ΜΙL]. Αυτό συνέβη του 1970, για να έχουμε ένα χρονικό σημείο αναφοράς. Αυτή η ομάδα είχε ως τακτική της, την παροχή βοήθειας στο αυτοοργανωμένο κίνημα, στην αντίσταση στην Καταλωνία και κατά βάση στη Βαρκελώνη, με όλα τα μέσα. Ήταν ακόμα η εποχή της δικτατορίας του Φράνκο. Αγωνιστήκαμε επί τρια χρόνια στην παρανομία, στη Βαρκελώνη, στηρίζοντας το εργατικό κίνημα, με χρηματικά μέσα, με εκτυπωτικά μέσα, μια ολόκληρη σειρά πρακτικών δράσεων. Μετά από τρια χρόνια αγώνα, αποδιαρθρωθήκαμε από την αστυνομία. Ίσως οι γηραιότεροι να θυμάστε αυτό το όνομα: Σαλβατόρ Πουιτς Αντίκ, που ήταν ο τελευταίος απαγχωνισμένος (με γκαρότα) από τη διδκτατορία. Οπότε, επιστρέψαμε στη Γαλλία και φτιάξαμε μια νέα ομάδα, που ονομάστηκε, Ομάδα Διεθνιστικής Δράσης. Στη διάρκεια ενός χρόνου χτυπήσαμε σε όλη την Ευρώπη, στόχους της δικτατορίας. Προσπαθούσαμε να σώσουμε τους άλλους που ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο. Εκείνη τη στιγμή, μετά από έναν χρόνο, με συνέλαβαν κι έκανα την πρώτη παραμονή μου στη φυλακή. Αμνηστεύθηκα με το τέλος της δικτατορίας, το 1977. Ήταν η εποχή που στην Ευρώπη γινόταν η εξέγερση που ονομάστηκε Αυτόνομη. Εμείς προσεγγίσαμε όλες τις Ιταλικές oμάδες που αγωνίζονταν με το όπλο στο χέρι. Μέσα στο Αυτόνομο κίνημα, στη Γαλλία, φτιάξαμε μια οργάνωση που ονομάστηκε, Άμεση Δράση [Action Direct]. Είπα ήδη, σχετικά με τη δημιουργία των οργανώσεων εκείνης της φάσης, ότι δεν υπήρχε, τουλάχιστον σ’ εκείνες που συμμετείχα, πολιτικός σεχταρισμός, δηλαδή, τόσο στο MIL υπήρχαν επαναστάτες κομμουνιστές κι αναρχικοί… Είναι πολύ σημαντικό, διότι είναι προτιμότερο να εγκολπώνονται μέσα στις επαναστατικές οργανώσεις οι πολιτικές αντιθέσεις (μεταξύ κομμουνιστών, αναρχικών, αυτόνομων), όπως έγινε στη GARI, όπως έγινε στην Action Direct. Η εγκόλπωση των εσωτερικών αντιθέσεων, των πολιτικών αντιθέσεων και των πολιτικών συζητήσεων, επιτρέπει να είμαστε ακραία ανοιχτοί επίσης προς τις άλλες μορφές αγώνα του κινήματος και τους άλλους τύπους οργάνωσης. Η μορφή της επαναστατικής δημοκρατίας μέσα σε μια οργάνωση που έχει πολιτικές αντιθέσεις, γίνεται πιο ισχυρή απ’ ότι σε μια οργάνωση απόλυτης θεωρητικής κι ιδεολογικής συμφωνίας. Η οργάνωση Action Direct, αυτο-διαμορφώθηκε σε ενάμισι χρόνο, μέσα στις δράσεις του κινήματος, στις δράσεις σαμποτάζ, στις δράσεις αντίστασης κατά την Αυτόνομη εξέγερση. Στο τέλος του ’78 κρίναμε ότι έχουμε αρκετή δύναμη για να δημιουργήσουμε μια επαναστατική οργάνωση. Και για να επιστρέψουμε στην προηγούμενη ιδέα, μέσα στην οργάνωσή μας υπήρχαν σύντροφοι που σκέφτονταν όπως η Οργάνωση 17 Νοέμβρη, σύντροφοι που σκέφτονταν όπως η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας κι υπήρχαν επίσης αναρχικοί, με ιστορία. Σκεφτόμουν να σας το πω, επειδή στη γειτονιά των Εξαρχείων βλέπω παντού το άλφα σε κύκλο. Μια συντρόφισσά μας ήταν μέλος εκείνης της πολύ μικρής ομάδας που είχε δημιουργήσει αυτό το σύμβολο. Με την ευκαιρία που το βλέπω στον δρόμο, θέλω να μπορέσω να καταδείξω ότι άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονταν ως μαρξιστές-λενινιστές, άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονταν ως αυτόνομοι, άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονταν ως αναρχικοί, μπορούσαν να έχουν μια κοινή οργανωτική δράση.

Σε σχέση με την ιδιαίτερη κατάσταση της Γαλλίας και που γενικεύτηκε σ’ όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, το προλεταριάτο δεν ήταν πλέον ένα λευκό προλεταριάτο, δεν ήταν ένα προλεταριάτο όπως συνηθίζαμε να το σκεφτόμαστε τη δεκαετία του ’30. Οι εργάτες των κλάδων βάσης, ήταν κατά 60% μετανάστες. Και γι’ αυτό όλες οι πρώτες αναλήψεις ευθύνης μας, ήταν γραμμένες στα γαλλικά και τα αραβικά. Διότι όλες οι επαναστατικές οργανώσεις που στέκονται αποφασιστικά, πρέπει να αναφέρονται σ’ ένα ταξικό υποκείμενο που ταυτοποιείται κεντρικά στην παρούσα στιγμή-εποχή. Η αναλυσή μας βασιζόταν στην κεντρική ερώτηση για το αποικειοκρατικό γαλλικό κράτος. Γι’ αυτό, οι πρώτες δράσεις μας έγιναν βάσει της στόχευσης να χτυπηθεί το ιμπεριαλιστικό γαλλικό κράτος και συγκεκριμένα, η πολιτική του στην Αφρική. Βρισκόμασταν ήδη στη φάση του συστημικού μετασχηματισμού, στη μετάβαση από το καθεστώς του φορντισμού, στο νέο καθεστώς που αργότερα ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός. Η οργάνωσή μας στοχάστηκε πολύ πάνω στην αλλαγή της διαδικασίας της εργασίας. Διότι όταν στοχαζόμαστε πάνω στην διαδικασία της εργασίας, βλέπουμε ποιό είναι το ουσιαστικό ταξικό υποκείμενο στην παρούσα στιγμή και στην επερχόμενη.

Την εποχή που είμασταν στο Παρίσι, ήδη ο ένοπλος αγώνας στην Ευρώπη εφαρμοζόταν ευρέως. Στη Γερμανία, με τη Φράξια Κόκκινος Στρατός [RAF] και στην Ιταλία, με πολυάριθμες ένοπλες ομάδες. Για την Action Direct ήταν αδύνατο να κάνει έναν αγώνα τοπικά περιορισμένο σ’ ένα κράτος, εφόσον βλέπαμε ήδη τη μορφή συντονισμού της μπουρζουαζίας και το ξεπέρασμα του εθνικού κράτους. Οπότε, αμέσως είχαμε μια δράση διεθνή κι όχι μια δράση αποκλειστικά σε μια χώρα. Πχ, από τη δική μου πλευρά, αγωνιζόμουν και με δυο άλλες ομάδες, μια στην Ιταλία, η οποία ονομαζόταν Πρώτη Γραμμή [Prima Linea] και μια ακόμα, που είναι λιγότερο γνωστή, αλλά θα έπρεπε να είναι εξίσου γνωστή, την Επαναστατική Δράση, η οποία ήταν η μόνη οργάνωση ένοπλου αγώνα στην Ιταλία, που χαρακτηριζόταν από την αναρχική τάση της. Επίσης, αμέσως, διότι ήταν φυσικό εκείνη της εποχή, εντελώς φυσικό για μας, αγωνιστήκαμε με τους Παλαστίνιους. Αυτό το διεθνές ζήτημα ήταν πολύ ιδιαίτερο για την οργάνωσή μας. Σ’ αυτή την πρώτη φάση, η σημαντικότητα του διεθνούς αγώνα, μας φάνηκε απολύτως ουσιαστική, ώστε να μην μείνουμε υπό την κυριαρχία της εθνικής επικράτειας.

Θέλω να μιλήσω τώρα για τη δεύτερη φάση της Action Direct, επειδή, υπήρχε μια πρώτη φάση και συνέβη ένα παράξενο γεγονός: όταν η αριστερά ήρθε στην εξουσία στη Γαλλία και μας απελευθέρωσε από τη φυλακή, επί έναν χρόνο είμασταν μια νόμιμη αντάρτικη οργάνωση. Φαίνεται παράξενο, αλλά είμασταν μια αντάρτικη οργάνωση με γραφείο στο Παρίσι. Οπότε, στη διάρκεια ενός έτους προσπαθήσαμε να βρούμε άλλες διαδρομές, επειδή είδαμε ότι υπήρχε πραγματικά ένα ρήγμα στο καπιταλιστικό σύστημα κι ότι φτάναμε σε μια νέα εποχή. Κι εκείνη την εποχή το Παρίσι ήταν μεγάλο κέντρο αγώνα, όπου συνατιόντουσαν πάρα πολλοί σύντροφοι απ’ όλες τις χώρες, Τούρκοι σύντροφοι που είχαν διαφύγει από τη στρατιωτική δικτατορία, Αρμένιοι, Παλαιστίνιοι, Λιβανέζοι και όλες οι ευρωπαϊκές οργανώσεις ένοπλου αγώνα είχαν βάσεις στο Παρίσι. Μετά από πολλές κοινές συζητήσεις, φτάσαμε στον προσδιορισμό της ταυτότητας μιας στρατηγικής γραμμής: τη δημιουργία ενός τρομερού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου στην Ευρώπη, ικανού να αντεπιστρέψει την ισχύ μετά από ένα χτύπημα της καταστολής κι ικανού ν’ απαντήσει στα επίδικα της μετάλλαξης της κυριαρχίας και της καταστολής. Το Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο είχε ως κύριο άξονα τις ευρωπαϊκές οργανώσεις, όπως η RAF, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, εμείς. Η δική μας εργασία σ’αυτό το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, ως Action Direct, ήταν κυρίως αυτή του καταλύτη, κατά τη διάρκεια δυο εκστρατιών πολιτικού αγώνα: Μιας, με τον αγώνα ενάντια στο ΝΑΤΟ. Μπαίναμε στον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, με την κρίση των πυραύλων. Προσπαθώντας ταυτόχρονα ν’ αποκρυσταλλώσουμε όλες τις αντιστάσεις της ζώνης της Μ.Ανατολής. Κι η δεύτερη επιθετική εκστρατία ήταν εστιασμένη πάνω στην βιομηχανική αναδόμηση γύρω από τις νέες τεχνολογίες, αυτό που ονομάστηκε, «ο πόλεμος των άστρων». Αναδόμηση που κατέστρεφε όλη την παραδοσιακή βιομηχανική υποδομή στη χώρα μου κι ειδικά όλη την υποδομή του συμπλέγματος της πολεμικής βιομηχανίας.

Θα κάνω μια σύνοψη, επειδή νομίζω ότι έχουμε ανάγκη ν’ ανταλλάξουμε απόψεις, αλλά θα πω κάτι τελευταίο. Γιατί αυτή η στρατηγική, που ανταποκρίνεται στο νεοφιλελευθερισμό, τελματώθηκε; Ήταν η πρώτη επίθεση ενάντια σ’ αυτή τη μορφή διακυβένρησης, εκμετάλλευσης και καταστολής, που γνωρίζουμε σήμερα. Νομίζω ότι είναι σημαντικό, διότι απαντούσε στις άμεσες αναγκαιότητες, αλλά τελματώθηκε επειδή στην εποχή μας, οι οργανώσεις μας μετά από δέκα χρόνια έντονης καταστολής, ήταν πολύ αδύναμες για να καταφέρουν αυτή τη στρατηγική. Κατά την αποψή μου, πρέπει να μην φοβόμαστε τις ήττες, διότι έχουν ευθύνη για το μέλλον και πολλοί μεταξύ μας περάσαμε δυο δεκαετίες στη φυλακή, αλλά πιστεύω ότι ο πειραματισμός που συσσωρεύσαμε παραμένει πάντα ουσιαστικός για το κίνημα. Θέλω να μην μιλήσω για τη φυλακή, εκτός αν μου θέσετε ερωτήσεις. Πολύ λίγοι σύντροφοι βρίσκονται στη δική μου κατάσταση ακριβώς, να μπορούν να μιλήσουν στον κίνημα, οπότε πάντα στις συλλογικές συναθροίσεις μου ανατίθεται να μιλήσω κι οπότε, θα προσπαθήσω να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα γίνεται.

Άρα μπορούμε να περάσουμε στις ερωτήσεις, που θα συγκεκριμενοποιήσουν όσα διηγήθηκα.

[Διάστημα παύσης]

Δεν ήρθα από τόσο μακρυά γι’ αυτή τη σιωπή… Θρησκευτική σιωπή.

Ερώτηση 1η: Αν μπορείς να επεκταθείς λίγο παραπάνω, γιατί απέτυχε η ένοπλη δράση, ειδικότερα μέσα από τις συγκεκριμένες οργανώσεις, όπως το διατύπωσες τώρα στο τέλος, απέναντι στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού;

Απάντηση:

Είναι μια ήττα περίπλοκη, διότι πρόκειται για μια ήττα διεθνή. Η δική μας γενιά ένοπλης πάλης δεν μπόρεσε να αναπαραχθεί, απλά επειδή φυλακιστήκαμε, σφαγιαστήκαμε από την καταστολή. Επί είκοσι χρόνια είχαμε μια μετωπική αντιπαράθεση με το κράτος, που δεν ήταν δική μας επιλογή. Συχνά δεν καταφέραμε να προβλέψουμε τις αλλαγές. Στην αρχή του ένοπλου αγώνα είχαμε να κάνουμε ακόμα με εθνικά κράτη. Στη διάρκεια της πάλης η αστική τάξη πέρασε σε άλλες μορφές κυριαρχίας, πολυεθνικές, όπως η Ευρώπη [ΕΕ], ο ρόλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Μας βομβάρδισαν με την ταχύτητα των μετασχηματισμών τους κι έτσι βρεθήκαμε ανίκανοι συλλογικά, σε διαφορετικές χώρες, να συλλάβουμε το πρόβλημα αυτών των μετασχηματισμών. Κι επίσης, μετά από είκοσι χρόνια αγώνα -ισχύει για οποιοδήποτε κίνημα- δεν μπορούσαμε να ανταποκριθούμε επαρκώς γρήγορα σ’ αυτές τις ραγδαίες αλλαγές2. Δεν είμασταν μόνο εμείς εκείνοι που απέτυχαν. Τη δεκαετία του ’80 δεν απέτυχαν μόνο οι οργανώσεις της ένοπλης πάλης, αλλά όλο το κίνημα, επίσης το συνδικαλιστικό κίνημα και τα κόμματα. Η ήττα της δεκαετίας του ’80 αφορά όλο το στρατόπεδο της αντίστασης. Πρέπει να θυμόμαστε ότι εξαφανίστηκε κι η ΕΣΣΔ σ’ αυτή την επιθετική αλλαγή της αστικής τάξης. Είμασταν από τους πρώτους που ηττήθηκαν, διότι είμασταν ένα βήμα μπροστά από το κίνημα, όμως, όλο το κίνημα ηττήθηκε.

Ερώτηση 2η: Ποιά ειδικά στυλ καταδίωξης και παρακολούθησης χρησιμοποιήθηκαν τότε, καθαρά πρακτικά στον τρόπο που σας κατέστειλαν; Και κατά πόσο βλέπεις, σε σχέση με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών σήμερα, οι οποίες είναι μια προέκταση του τι συμβαίνει στον σύγχρονο καπιταλισμό -δηλαδή, υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στην τεχνική και στο κεφάλαιο-, ότι οι νέες τεχνολογίες δημιουργούν μια ακόμα δυσκολότερη συνθήκη ανάπτυξης ανάλογων αγώνων, ειδικά σ’ αυτό που ονομάζουμε δυτικό κόσμο ή σ’ ένα επίπεδο αστικού τοπίου; Για την ένοπλη πάλη, μιλάμε πάντα [κατόπιν διευκρινιστικής ερώτησης του μεταφραστή].

Απάντηση:

Σίγουρα υπάρχουν ριζικές αλλαγές, όμως, εγώ μπορώ να μιλήσω παρελθοντικά για τους τρόπους της καταστολής. Νομίζω ότι υπάρχουν δυνατότητες πάλης σήμερα, όσο και στο παρελθόν. Εκείνο που λείπει είναι η αντίληψη της απειλής για το κίνημα κι όχι μόνο για μερικά άτομα. Ο δικός μας πειραματισμός, είκοσι χρόνων ένοπλου αγώνα στην Ευρώπη, πρέπει να γίνει κατανοητός ως πείραμα κι όχι λέγοντας, «έκαναν αυτό, θα κάνουμε κι εμείς ακριβώς το ίδιο». Δεν είναι δυνατόν. Δεν κριτικάρω καθόλου τους ανθρώπους που κάνουν το αντίθετο και πράττουν συνεχίζοντας σε μια μετωπική πάλη ενάντια στις δυνάμεις καταστολής. Αλλά για λόγους δικαστικούς, δεν μπορώ να πω, «είναι καλό να κάνεις αυτό, είναι καλό να μην κάνεις εκείνο».

Ερώτηση 3η: [Μετάφραση από τον άνθρωπο που έκανε την ερώτηση. Έχω προσθέσει στην ελληνική διατύπωσή του, ό,τι προσέθεσε ο ίδιος στη γαλλική]

Παρουσιάστηκε το φαινόμενο της ένοπλης δράσης στην Ευρώπη, από τη δεκαετία του ’70, με τη RAF, με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες λίγο αργότερα στην Ιταλία μ’ ένα σαφές πρόταγμα μαρξιστικό-λενινιστικό κυρίαρχα, με διάφορα στοιχεία επίσης, δανεισμένα και παρμένα από τον Μάη του ’68 ή από την αμερικανική εμπειρία, στην περίπτωση της RAF ιδίως, με το «Do it!», Τζέρι Ρούμπιν, Άμπι Χόφμαν κλπ. Όμως η κυρίαρχη ιδεολογική και οργανωτική βάση ήταν περισσότερο, θα λέγαμε μαρξιστική-λενινιστική κι ίσως αυτό είναι που οδήγησε και σε μια ξεκάθαρα αντιιμπεριαλιστική στρατηγική, με βασικό στόχο το ΝΑΤΟ και την ευρύτερη αυτή πολιτική του καπιταλισμού με βάση τη λενινιστική ανάλυση περί ιμπεριαλισμού. Υπήρχαν όμως, είναι σαφές ότι μέσα στην Action Direct, για όσους έχουν περισσότερη γνώση, προσωπική είτε μέσα από βιβλία, σαφέστατα υπήρχαν κι άλλες μορφές σκέψης που προήλθαν από το αντιεξουσιαστικό κίνημα, σαφέστατα, στην Action Direct εκφράστηκαν και σε τρόπους ζωής και σε κολλεκτίβες και σε κοινοβιακή μορφή, αντίθετα με την οργανωτική μορφή των μαρξιστών-λενινιστών που είναι αυστηρά μίλιταντ και αγωνιστική, υπήρχε σαφέστατα κι ένα στοιχείο ελευθεριακής, rock&roll αντιεξουσιαστικής μορφής στην καθημερινότητα. Παρόλ’ αυτά, η κυρίαρχη στρατηγική ήταν η αντιιμπεριαλιστική, πάντα στη βάση της μαρξιστικής-λενινιστικής πλατφόρμας. Η ερώτηση λοιπόν που κάνω, είναι, σε ποιό βαθμό πιστεύεις εσύ προσωπικά σύντροφε, χωρίς να περιμένω άμεση απάντηση -περισσότερο έναν ευρύτερο στοχασμό και προβληματισμό, γιατί όπως είπαμε ήταν ένας πειραματισμός αυτό που συνέβη στην Ευρώπη κι ιδιαίτερα στην περίπτωση της Action Direct-, ποιά είναι η δική σου άποψη στη σχέση του μαρξισμού-λενινισμού, των προταγμάτων αυτών, των κλασικών, με την ταξική διαστρωμάτωση κλπ, σε σχέση με την αντιεξουσιαστική κριτική, και στη θεωρία, αλλά και στη δράση; Δυο πράγματα που δεν συμπίπτουν.

Απάντηση:

Αυτό είναι που περιμένεις εσύ. Αυτό λες εσύ; (-Ναι.) Αυτό είναι μια πολιτική οπτική. Ξέρεις, η σύνθεση μιας αντάρτικης ομάδας είναι εντελώς διαφορετική απ’ όποιας άλλης ομάδας του κινήματος. Είναι εύκολο όταν είσαι στους δρόμους των Εξαρχείων να διαλέξεις μεταξύ ομάδων. Όταν είσαι στο αντάρτικο, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ξέρεις, έχω συνδεθεί και με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και με τη RAF κι αναφορικά στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, μπορούσες να βρεις αναρχικούς, όπως και στη RAF μπορούσες να βρεις αναρχικούς. Μπορώ να σου πω με ακρίβεια για έναν Γερμανό σύντροφο που σκοτώθηκε το ’94 [27 Ιούνη ’93 είναι η ακριβής ημερομηνία] στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μπαντ Κλάινεν, τον Βόλφγκανγκ Γκραμς, ο οποίος προερχόταν από την ομάδα Άμεση Δράση της Γερμανίας. Υπάρχει ένα ντοκυμαντέρ για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, όπου ο Μορέτι λέει (ήταν ένας αγωνιστής της πρώτης περιόδου των ΕΤ), ότι όταν ετοίμαζε την απαγωγή του Άλντο Μόρο στη Ρώμη, πήγε στη Ρώμη και συνάντησε τους εκεί συντρόφους των ΕΤ κι εκεί αντιλήφθηκε ότι όλοι οι αγνωνιστές των ΕΤ της Ρώμης, ήταν αναρχικοί ή τροτσκιστές. Αν διαβάσεις το κείμενο της Ουρλίκε Μάινχοφ, γύρω από τη δομή της ομάδας, αντιλαμβάνεσαι ότι έχει μια οργανωτική πρόταση που είναι εντελώς διαφορετική από το κλασικό μαρξιστικό-λενινιστικό πρότυπο.

Εγώ πιστεύω ότι στον επαναστατικό αγώνα, οι ομάδες που βασίζονται στους ιδεολογικούς δεσμούς είναι ξεπερασμένες. Πρέπει να έχουμε πολύ ισχυρές αντιφάσεις μέσα σε μια οργάνωση, προκειμένου να έχουμε μια δυναμική και για να μπορούμε να συνδεθούμε με ομάδες που δεν σκέφτονται όπως εμείς. Στην οργάνωση Action Direct, την οποία χαρακτήρισες αντιεξουσιαστική και είμασταν, διότι θεμελιακά, η οργάνωση Action Direct ήταν μια αυτόνομη οργάνωση, που όπως σ’ όλα τα αντάρτικα που είχαν διάρκεια, κάθε αγωνιστής της αυτονομίας είχε την αυτονομία, επειδή κατά την άποψή μου, η αυτονομία είναι ο υψηλότερος βαθμός οργάνωσης. Κάθε αγωνιστής του αντάρτικου πρέπει να είναι ικανός να ανασυντάξει τον αντάρτικο πυρήνα, αν βρεθεί μόνος του, άρα, να είσαι αυτόνομος σημαίνει επίσης, όχι μόνο μια πολιτική σκέψη, αλλά να έχεις τη σφαιρική ικανότητα (και τεχνική) να ξαναβάλεις τον πειραματισμό στο επίπεδο του αντάρτικου. Η μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση είναι πολύ απλή, υπάρχουν πρότυπα, βάζεις τέσσερα, πέντε πρόσωπα σε θέσεις κλειδιά κι ύστερα, δεν κάνεις κάτι άλλο από το να δίνεις εντολές καθέτως, ενώ στο αντάρτικο, ολόκληρη η οριζοντιότητα, όπως διαβάζουμε και στο βιβλίο της Ουρλίκε Μάινχοφ, η συλλογικότητα κάνει την ομάδα. Έτσι γίνεται κάθε άτομο αυτόνομο.

Οπότε, θέλω να πω για τους ανθρώπους που είναι ενάντιοι στην εξουσιαστικότητα, θέλω να θυμίσω τις παλιότερες αναμνήσεις μου, διότι στις οργανώσεις όπως η FAI (η Αναρχική Ομοσπονδία της Ιβηρικής), υπήρχε μια ολοκληρωτική πειθαρχία. Σε συνελεύσεις όπως αυτή εδώ, ακόμα και για απλές συζητήσεις, ήσουν υποχρεωμένος να επιδείξεις το βιβλιάριό σου, για να πάρεις τον λόγο, διότι αν δεν ήσουν μέλος της FAI, δεν είχες δικαίωμα λόγου. Το κίνημα έχει εξελιχθεί πολύ και νομίζω ότι η αυτονομία έκανε μεγάλα βήματα. Βρισκόμαστε σε μια γενική συνέλευση και μπορούμε όλοι να μιλήσουμε.

Ερώτηση 4η: Με βάση την εμπειρία σου, θεωρείς ότι η ένοπλη πάλη έχει προοπτική στις Δυτικές κοινωνίες αυτή τη στιγμή και με ποιές προϋποθέσεις;

Απάντηση:

Θα προσπαθήσω να το πω χωρίς να καταθέσω μια απολογία -δεν ξέρω αν εδώ έχετε αυτόν το νόμο που μπορεί να καταδικάσει κάποιον, απλά επειδή είπε ότι μια δράση ήταν καλή ή κακή-, διότι μια συζήτηση στην Ελλάδα θα μπορούσε να κοστίσει μια φυλάκιση στη Γαλλία και είμαι ήδη στο όριο μιας διαδικασίας νέας καταδίκης, οπότε δεν θέλω να την επαυξήσω. Η ένοπλη πάλη ανήκει στο επαναστατικό κίνημα, από την αρχή της ιστορίας του, στον αγώνα του προλεταριάτου και θα συνεχίσει ν’ ανθίσταται και να υπάρχει μαζί με αυτό τον αγώνα, απολύτως φυσιολογικά, άρα η ιστορία του προλεταριάτου βρίσκεται στην παρούσα στιγμή κι έτσι επίσης η ιστορία της ένοπλης πάλης βρίσκεται στην παρούσα στιγμή κι όχι μόνο στο παρελθόν.

Ερώτηση 5η: Ο σύντροφος Κουφοντίνας, σε μια τοποθέτησή του είχε πει ότι ένα λάθος που έκανε η 17 Νοέμβρη είναι ότι είχε αναπτύξει πολύ το στρατιωτικό κομμάτι και λιγότερο την επαφή με το μαζικό κίνημα. Έκαναν τέτοιο λάθος οι οργανώσεις στη Γαλλία;

Απάντηση:

Στην αρχή, σίγουρα όχι, διότι είμασταν πολύ συνδεδεμένοι με το κίνημα, είμασταν μέσα στο κίνημα και θελήσαμε να παραμείνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα στο κίνημα. Σε σχέση με την καταστολή, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε το μεγαλύτερο μέρος της οργάνωσης μέσα στο κίνημα και να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερους ανθρώπους στη μάχη (στην παρανομία). Το αντάρτικο έχει ακριβείς κανόνες, μια οργάνωση ένοπλου αγώνα δεν μπορεί να έχει 800 έκνομους, όπως είχαν πχ οι σύντροφοι των Ερυθρών Ταξιαρχιών στην περίοδο 1977-’78, μετά την καταστολή του αυτόνομου κινήματος, επειδή με 800 έκνομους το πρόβλημα της επιμελητείας γίνεται υπερβολικά σημαντικό. Μια αντάρτικη ομάδα είναι πάντα μια υπερ-μειωνοτική ομάδα. Το ζήτημα του δεσμού με το κίνημα είναι ουσιαστικό, αλλά δεν γίνεται να συμπιέσει αυτό τον κανόνα ασφάλειας που καθιστά εφικτή την ένοπλη δράση. Όταν το αυτόνομο κίνημα στη Γαλλία αποσυντεθόταν, τα έτη ’84-’85, αυτό το γεγονός [η αποσύνθεση του κινήματος] καταδίκαζε την οργάνωσή μας, επειδή οι υπερ-μειωνοτικές οργανώσεις δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς επαφή με το κίνημα.

Ερώτηση 6η: Τι πιστεύετε γι’ αυτό το κίνημα που εκδηλώνεται σήμερα, των Κίτρινων Γιλέκων;

Απάντηση:

Να σου πω… Μεταξύ των επαναστατών αγωνιστών, παγκοσμίως, ήμουν ένας απ’ τους πρώτους που είπαν, «αγωνιστείτε μαζί με τα Κίτρινα Γιλέκα», διότι όταν οι λαϊκές μάζες βρίσκονται στον δρόμο, ακόμα κι αν το ταξικό φαινόμενο δεν είναι ομοιογενές, δεν ξέρουμε που μπορεί να φτάσουν. Πχ η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία, ξεκίνησε από ένα πρόβλημα θρησκευτικού σχίσματος και κατέληξε με την πολύ ριζοσπαστική καινοτομία του συμβουλίου [σοβιέτ]. Παρότι συνετρίβη, αυτός ο αγώνας που ξεκίνησαν οι μάζες που κινητοποιήθηκαν για αντιδραστικά ζητήματα, τελείωσε ένα βήμα πριν την επανάσταση.

Προφανώς, στις διαδηλώσεις όπου είδατε μόνο τα φλεγόμενα οδοφράγματα, υπάρχουν επίσης μάχες εσωτερικές, μεταξύ των αντιφασιστών αγωνιστών και των φασιστών, που είναι παρόντες σ’ αυτό το κίνημα. Δεν μπορούμε ν’ αφήσουμε τη ριζοσπαστικοποίηση των μαζών στα χέρια των φασιστών. Στις συγκρούσεις στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, υπήρχαν και φασίστες, μα κι επαναστατικά σώματα, που διαδήλωναν όντας σε επαφή μ’ όλες αυτές τις λαϊκές μάζες, που ήταν αποπολιτικοποιημένες και σήμερα, μέσα στον αγώνα πολιτικοποιούνται. Τα Κίτρινα Γιλέκα αποτελούν την αποκρυστάλλωση, όχι μόνο της λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά επίσης, την αποκρυστάλλωση της κρίσης κυριαρχίας από την άφιξη του Μακρόν, που είναι ένας μικρός στρατιώτης του Σόρος και των μεγάλων δυνάμεων όπως η τράπεζα Ρότσιλντ, πάνω στη αποδόμηση και την ολική καταστροφή του κοινωνικού συστήματος. Υπάρχει η βούληση, αλλά δεν μπορούμε να έχουμε βέβαιες προβλέψεις. Δεν ξέρουμε σε ποιά πλευρά θα πέσει η ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Δεν ξέρουμε αν θα είναι ένα πραξικόπημα της ακροδεξιάς -κάτι απολύτως δυνατό- ή αν θα είναι μια κατάσταση επαναστατικής κρίσης.

Ερώτηση 7η: Καταρχήν να καλωσορίσουμε τον σύντροφο για την παρουσία του εδώ πέρα στην Αθήνα. Νομίζω, απ’ όσα ειπωθήκαν ήδη, αλλά όποιος έχει μελετήσει ήδη, ο σύντροφος απ’ όλη την πορεία του, συνδέεται με οργανώσεις, μ’ ένοπλες οργανώσεις οι οποίες έχουν ένα χαρακτηριστικό: ότι συμμετέχουν μέσα σ’ αυτές, τόσο μαρξιστές, κομμουνιστές, όσο κι αναρχικοί. Όσο το MIL, το Μέτωπο Απελευθέρωσης της Ιβιρικής, στην Ισπανία, όσο η GARI, η Ομάδα Επαναστατικής Διεθνιστικής Δράσης στη Γαλλία, όσο κι η Action Direct, όπως είπε κι ο ίδιος, αλλά κι όπως καταγράφεται γενικά, ιστορικά, ήταν οργανώσεις στις οποίες συνυπήρξαν κομμουνιστές με αναρχικούς, σε όλα τα χρόνια της δράσης τους. Σε σχέση και με την ερώτηση που έγινε προηγουμένως και λίγο με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, θεωρείς ότι πολιτικά μια τέτοια συμπόρευση έχει ακόμα νόημα ή όπως ακούγεται από διάφορες καθαρολογικές απόψεις, τόσο αναρχικές, όσο και κομμουνιστικές, ότι κάτι τέτοιο νοθεύει και πάει πίσω τον αγώνα ή αν στην περίοδο που ζούμε, απ’ όσα γνωρίζεις κι ο ίδιος -όσο καταλαβαίνουμε, είσαι ενεργός πολιτικά-, υπάρχουν διαδικασίες όπου αναρχικοί και κομμουνιστές συμπράττουν και δρουν μαζί, στη Γαλλία σήμερα;

Απάντηση:

Ελπίζω, ελπίζω… Ο αναρχισμός κι ο κομμουνισμός, από το ξεκίνημά τους, τον 19ο αιώνα, αντιπαρατέθηκαν, αλλά σ’ ετούτη, την τρίτη φάση της ύπαρξης του προλεταριάτου, νομίζω ότι ούτε οι κομμουνιστές, ούτε οι αναρχικοί, δεν έχουν τα κλειδιά της λύσης, άρα θα πρέπει να φέρουμε τις αντιθέσεις μας σε σημείο όπου να μπορούμε να αγωνιστούμε μαζί.

Ερώτηση 8η: Θέλω να σε ρωτήσω σύντροφε, ένα κατά τη γνώμη μου, θεμελιώδες ερώτημα. Πριν ακούστηκε ότι οι ένοπλες ομάδες μ’ έναν τρόπο ηττήθηκαν όταν αποκόπηκαν από τους κοινωνικούς αγώνες γενικά. Το πρόβλημα που εγώ αντιλαμβάνομαι, στην πραγματικότητα τουλάχιστον του ελλαδικού χώρου, είναι όταν το κίνημα, «ανταγωνιστικό», «αντιεξουσιαστικό», «κομμουνιστικό» κλπ, ανταγωνιστικό πέρα από τα θεσμικά πλαίσια, αποκόπτει την ίδια την ένοπλη επαναστατική βία, τη θεωρεί σαν θεμελιώδη παρέκλιση κι είναι το κίνημα που στρέφεται εχθρικά ενάντια σε τέτοιες μορφές πάλης.

[Παρέμβαση-ερώτηση άλλου από το κοινό, προς τη συντρόφισσα που διατύπωσε την ερώτηση, αν συνέβη αυτό στην Ελλάδα κι αν το πρόβλημα που περιγράφει είναι υποθετικό ή βασίζεται κάπου]3.

Απάντηση:

Μπορώ να σου πω ένα πράγμα, στη Γαλλία, όταν ήταν στη μόδα ο μαρξισμός-λενινισμός, όλοι έλεγαν ότι είμαστε αναρχικοί, σήμερα που η πολιτική μόδα είναι με τον αναρχισμό, όλοι λένε ότι είμαστε μαρξιστές-λενινιστές. 90% της κριτικής που γίνεται προς τις ομάδες της επαναστατικής δράσης, είναι συχνά κριτική-άλλωθι για να μην αγωνιστούμε καθόλου. Εφόσον βρίσκομαι στην Ελλάδα, θα χαιρετούσα εξίσου τους κομμουνιστές συντρόφους του εμφύλιου πολέμου, εξίσου της 17 Νοέμβρη, εξίσου του Επαναστατικού Αγώνα, εξίσου των Πυρήνων της Φωτιάς, εξίσου κι άλλες ομάδες, επειδή, από επαναστατική θέση, η πράξη μετράει˙ πραγματοποιεί την επαναστατική πάλη. Το πέρασμα στη δράση, η επιλογή της αντιπαράθεσης θέτει το επαναστατικό ερώτημα. Το 90% της κριτικής εναντίον μας έγινε από ανθρώπους που παίρνουν μια πολιτική θέση συνθηκολόγησης, είτε είναι κομμουνιστές και δεν κάνουν τίποτα, είτε είναι αναρχικοί των μπαρ. Έχω πολλούς φίλους μεταξύ των αναρχικών των μπαρ, αλλά ξέρω ότι δεν είναι ικανοί για κάτι άλλο εκτός μια επανάσταση της μπάρας.

Αφού υπάρχουν πολλοί αναρχικοί μέσα στην αίθουσα, θα σας πω μια μικρή ιστορία: πολλοί αναρχικοί στην Ισπανία πριν τον πόλεμο, πριν την επανάσταση, ήθελαν να διώξουν από το αναρχικό κίνημα τον Ντουρούτι, τον Ασκάζο κι όλες τις ομάδες δράσης, λέγοντας ότι είναι αναρχο-μπολσεβίκοι.

Θέλω να πω επίσης κάτι που επαναλαμβάνω από το ξεκίνημά μου μέσα στο επαναστατικό κίνημα, θεωρώ ότι ήταν ένα κίνημα ακραία περίπλοκο, έχω πολιτικούς αντιπάλους που […], αλλά δεν έχω εχθρούς. Θυμάμαι ένα γεγονός, όχι μόνο υπήρξαν κριτικές πάνω στη δράση μας, εντελώς υποκειμενικές, αλλά κι ένα μικρό μέρος του κινήματος συνεργάστηκε με την αστυνομία για να πάψουμε να υπάρχουμε.

Ερώτηση 9η: Αν μπορείς να πεις λίγο παραπάνω, πώς κατάφερε η κυριαρχία να σταματήσει πρόσκαιρα την προλεταριακή ανταρσία του ’60 και του ’70, δηλαδή το πέρασμα στον νεοφιλελευθερισμό, πώς κατάφερε να σπάσει τους βαθμούς […] στην Γαλλία, να διασπάσει τους εργασιακούς χώρους τους μαζικούς και τους κοινωνικούς χώρους, που με την εμπειρία, συνολικά της αυτονομίας, έχουν γραφτεί πολλά πράγματα, από που προέρχονταν αυτό και σ’ ένα περιβάλλον όπως είναι η γαλλική κοινωνία, που όλοι οι μετανάστες, λόγω του γαλλικού κράτους, υπήρχαν εντός αυτής της κοινωνίας ως το πιο καταπιεσμένο κι εξωτερικό κομμάτι, πώς κατάφεραν είτε στους εργασιακούς χώρους, είτε στα κύρια ιδεολογικά σημεία, ποιά ήταν η αντιεξεγερτική εκστρατεία, τουλάχιστον του γαλλικού κράτους, για το πέρασμα στη νεοφιλελεύθερη εποχή; Και πρακτικά και ιδεολογικά.

Απάντηση:

Η Γαλλία είχε μια κατάσταση πολύ ιδιαίτερη στο επίπεδο της καταστολής, το γαλλικό κράτος είχε μια σχολή ατιεξέγερσης, την πιο προωθημένη, επειδή είχε τις εμπειρίες του αντιαποικειακού πολέμου. Το γαλλικό κράτος δεν χρησιμοποίησε την εμπειρία του μόνο στη Γαλλία, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο. Πχ, δεν ξέρω αν το ξέρετε, η καταστολή στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, στελεχωνόταν και διευθυνόταν από Γάλλους. Η δυσκολία στη δημιουργία ανατρεπτικού κινήματος στη Γαλλία, ήταν από την αρχή της εμφάνισής μας, ο ψυχολογικός πόλεμος μέσα σ’ όλο το κίνημα ενάντια σ’ αυτό το κίνημα, που είχε παραχθεί κι ενσταλχθεί από ένα κομμάτι του κινήματος.

Συμβαίνει συχνά και σήμερα. Πχ, το γαλλικό κράτος, κατά τη διάρκεια μιας δίωξης, διαμόρφωσε την εντύπωση ότι ήμουν ένας υποστηρικτής της οργάνωσης Daesh [Ισλαμικό Κράτος], παρότι είμαι ριζικά ένας πολέμιος του Daeshκαι κατάφεραν να δημιουργήσουν τη φήμη ότι ήμουν ένας συμπαθόν των ισλαμιστών.

Η καταστολή στη Γαλλία, διεξάγεται σε δυο πεδία, στην εξατομίκευση κι έπειτα, στο κάψιμο της εικόνας του αγωνιστή. Ταυτοποιούν κάθε φορά, μέσα στο κίνημα, τα πρόσωπα που δημιουργούν προβλήματα. Το λέμε «αμερικάνικη καταστολή», από την επιχείρηση εξόντωσης των Μαύρων Πανθήρων, που ξεκίνησε με την εξόντωση του ΦρεντΧάμπτον, επειδή είχαν αναλύσει ότι έτσι θα περιοριστούν οι λευκοί και μαύροι αγωνιστές [η κοινή πάλη, όπως εύλογα μεταφράστηκε στην εκδήλωση]. Ήταν ο πρώτος που εξοντώθηκε, δεν ήταν ο μόνος που έλεγε, «ο πόλεμος των μαύρων» κλπ. Εμένα προσπάθησαν να με εξοντώσουν, επειδή κατάλαβαν ότι ήμουν ο εκπρόσωποςτης παλιάς γενιάς κι ότι έφτιαχνα αρμούς απ’ αυτή τη θέση.

Ερώτηση 10η: Θέλω να κάνω μια πιο γενική ερώτηση. Βλέπεις σύντροφε, κάποια ουσιώδη διαφοροποίηση ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίον διαρθρώνεται ο καπιταλιστικός Λόγος στις μέρες μας, σε σχέση με την εποχή στην οποία έδρασες εσύ με την Action Direct; Μπορεί το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα εν τοις πράγμασι, να δει εκείνο το αναλημματικό στοιχείο στα τείχη που ορθώνει ο καπιταλισμός;

Απάντηση:

Στην αρχή της δεκαετίας του ’80, συνέβη κάτι ριζικό, μια ρήξη με το παρελθόν, που ήταν μια εξέλιξη του παρελθόντος, όπου θεωρήσαμε, στη Γαλλία (δεν ξέρω για την Ελλάδα, δεν ξέρω την κατάσταση των τάξεων στην Ελλάδα), ότι το προλεταριάτο εξαφανιζόταν, η ταξική πάλη εξαφανιζόταν, ενώ η ρήξη αφορούσε ριζικά στο γεγονός ότι αντιθέτως, το προλεταριάτο, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, γινόταν η πολυπληθέστερη τάξη. Οι συνθήκες του προλεταριάτου που γίνεται η πολυπληθέστερη τάξη, θέτουν επίσης το ερώτημα στο επαναστατικό στρατόπεδο. 80 με 90% των προλετάριων σήμερα, ζουν σε χώρες του Τρίτου κόσμου. Φτάνει στο σημείο μιας αλλαγής. Πχ, το ζήτημα των γυναικών. Η πλειονότητα του προλεταριάτου σήμερα είναι γυναίκες. Ο/η προλετάριος/α, είναι γυναίκα. Το προλεταριάτο έγινε έγχρωμο, δεν είναι πια λευκό. Αυτή η τάξη προέρχεται από την παγκοσμιοποίηση. Είπαμε ότι ο τύπος της αλλαγής είναι η παγκοσμιοποίηση κι η σφαιρικοποίηση. Αυτές μεταμόρφωσαν το προλεταριάτο κι επίσης, τις μορφές κυριαρχίας, τη μορφή του κράτους. Ξεκινήσαμε με την κεντρικότητα των εθνικών κρατών και σήμερα, το επίκεντρο της κυριαρχίας βρίσκεται στις πολυεθνικές δομές των κυρίαρχων κρατών, που εσείς στην Ελλάδα το γνωρίζετε, αφού το βιώσατε με την άμεση κυριαρχία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κι όχι ενός Τσίπρα, που έκανε […]. Δεν λέω ότι τα εθνικά κράτη εξαφανίζονται πραγματικά. Πχ, τα Κίτρινα Γιλέκα δείχνουν ότι υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί λαοί, όσες κι οι τάξεις. Το ουσιαστικό για τη δική μας τάξη σήμερα, είναι η παγκοσμιοποιημένη υπόστασή της. Ήδη στην εποχή μας σκεφτόμασταν ότι το ν’ αγωνιστούμε μέσα σ’ ένα μόνο κράτος, ήταν κάτι εντελώς χαζό κι αναλύοντας την κυριαρχία, είχαμε καταλήξει ότι η ζώνη μάχης ήταν από την Ευρώπη μέχρι τη Δύση, με τη ζώνη της Μεσογείου και της Μ.Ανατολής. Γι’ αυτό σ’ όλες τις επιθετικές δράσεις, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε έναν δεσμό με τους Παλαιστίνιους, τις Τούρκικες επαναστατικές οργανώσεις, αλλά και της Πορτογαλίας, της Ισπανίας κι άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Σήμερα σκέφτομαι ότι πάντα το επίπεδο της πάλης, για εμάς που είμαστε Ευρωπαίοι, περνάει από αυτές τις γεωστρατηγικές ζώνες κι ο ουσιαστικός δεσμός της δράσης μας, πρέπει να είναι βασισμένος σ’ αυτή τη γεωστρατηγική. Άρα, σημαίνει επίσης ότι η Ελλάδα παίζει έναν ριζικό ρόλο κι οι σύντροφοι που βρίσκονται στην Ελλάδα, θα έχουν μια ριζική συμβολή σ’ αυτή την πάλη, επειδή είναι το σημείο άρθρωσης αυτών των γεωστρατηγικών ζωνών.

Δεν ξέρω αν απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις με ακρίβεια, αλλά έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.

Ερώτηση 11η: Σύντροφε, με τα δεδομένα της εποχής, εάν δεν είχε πέσει πάνω σας η καταστολή με αυτό τον τρόπο, ποιά ήταν η στρατηγική του αντάρτικου για τη συνέχειά του και ποιά η σύνδεσή του με την ευρύτερη επαναστατική στρατηγική; Δηλαδή, είχατε στο νου σας τη μετατροπή σας, από αντάρτικο, σε επαναστατικό στρατό; Πώς ακριβώς βλέπατε την επαναστατική διαδικασία στη συνέχεια;

Απάντηση:

Το ’84-’85, οι περισσότερες οργανώσεις ένοπλου αγώνα στην Ευρώπη ήταν πολύ αδύναμες κι η συζήτησή μας περιστρεφόταν γύρω από τη διατήρηση μιας επαναστατικής γραμμής, κάνοντας τις στοιχειωδέστερες, αλλά σκληρές καμπάνιες, ελπίζοντας, εφόσον σκεφτόμασταν ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν θα ήταν ανεκτός για πολύ. Περιμέναμε μάταια να αναδιοργανωθεί το ευρωπαϊκό κίνημα, ενάντια στις μεγάλες αναδομήσεις και τις νέες μορφές του νεοφιλελευθρισμού στην Ευρώπη. Χωρίς ένα επαναστατικό κίνημα, χωρίς ένα λαϊκό σημείο στήριξης, το αντάρτικο δεν μπορεί να λειτουργήσει -λειτουργεί κάποιους μήνες ακόμα, κάποια χρόνια ακόμα, αλλά δεν μπορεί να αναγεννηθεί ώστε να έχει μια πραγματική επιρροή στην πάλη. Νομίζω ότι το κίνημα δεν μπορούσε ν’ αναπτυχθεί, απλά επειδή παρέμενε σε πράγματα απαρχαιωμένα, όπως τα εθνικά κράτη, χώρος στον οποίον δεν μπορούμε να έχουμε μια απάντηση κατάλληλη απέναντι στις νέες μορφές του συστήματος.

Ερώτηση 12η: Καταρχήν, να σε ευχαριστήσουμε που έχεις έρθει εδώ. Χαίρομαι πάρα πολύ, χαίρομαι και λυπάμαι, με τα προβλήματα που κατά κάποιον τρόπο είναι τα ίδια, σε κάποιους τομείς, όπως με τους αγωνιστές των μπαρ και των καφενείων. Και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη που γίνεσαι όχημα από διαφόρους -θα το κάνω κι εγώ σ’ ένα βαθμό- , για να δυναμώσεις τη θέση του ενός ή του άλλου μέσα στο κίνημα, μέσα από την απάντησή σου. Οι ερωτήσεις δηλαδή, που γίνονται, έχουν σχέση πολύ με την Ελλάδα, αν και οι χώροι στους οποίους ζούμε κι οι κοινωνίες, η θέση τους στον κόσμο, είναι αρκετά διαφορετικές. Σ’ ένα μεγάλο βαθμό υπάρχουν κοινά ζητήματα. Θα ήθελα να σε ρωτήσω, εγώ προσωπικά ως άνθρωπος που συμμετέχω στο κίνημα όλ’ αυτά τα χρόνια κι όχι στο ένοπλο, ποιά νομίζεις ότι θα πρέπει να είναι στο μέλλον η σχέση ανάμεσα στο ένοπλο κομμάτι του κινήματος και στο μαζικό κομμάτι του κινήματος, γιατί εγώ έτσι τα βλέπω; Θα πρέπει να είναι μια σχέση διαλεκτική ανάμεσα σε ίσους συντρόφους ή πρέπει το ένα απ’ τα δυο κομμάτια να μιλάει από θέση ανωτερότητας, είτε το ένοπλο κομμάτι ως το πιο δυναμικό κι αυτό που ρισκάρει περισσότερα, ή το μαζικό κομμάτι του κινήματος, ως το κομμάτι που έχει τη μεγαλύτερη σύνδεση ή προσπαθεί να έχει τη μεγαλύτερη σύνδεση, με πρακτικούς όρους, με την κοινωνία; Και σε αυτό το κομμάτι που μπαίνουν οι σύντροφοι οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή, όντας ένας άνθρωπος που έχει περάσει πάρα πολλά χρόνια στη φυλακή, υπάρχει ανωτερότητα του ενός ή του άλλου, στον λόγο και στην αξία του λόγου, ή θα πρέπει να είναι μια διαλεκτική σχέση;

Απάντηση:

Υπάρχει η διαλεκτική σχέση, υπάρχουν διαφορετικές λειτουργίες στο μαζικό κίνημα και στο αντάρτικο, δεν υπάρχει ένα πρόβλημα ανωτερότητας. Όταν το αντάρτικο αποφασίζει, μιλάει για τα στρατηγικά προβλήματα όλου του κινήματος, όταν το κίνημα αποφασίζει, αποφασίζει πάνω σε διαφορετικά πράγματα, διότι αυτό ζει από μέρα σε μέρα με μια οπτική στενής τακτικής. Όταν το αντάρτικο χτυπάει, μιλάει για την επανάσταση, για τον πειραματισμό με σκοπό την επανάσταση, ανοίγει τους ορίζοντες στο κίνημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται σ’ ένα επίπεδο ανωτερότητας σε σχέση με το υπόλοιπο κίνημα.

Ερώτηση 13η: Θέλω να ρωτήσω, κατά πόσο θεωρείς ότι οι κομμουνιστές από χώρα σε χώρα μπορεί να διαφέρουν; Γιατί οι δικοί μας εδώ κομμουνιστές ή μάλλον οι κνίτες, πριν από δέκα χρόνια στη G8 στο Ναύπλιο μας δώσαν στους μπάτσους και το 2011 φυλάγαν τη βουλή. Θεωρείς ότι είναι άλλο οι ελευθεριακοί κομμουνιστές κι άλλο οι κομμουνιστές που παίρνουν γραμμή από το κόμμα; Σε περίπτωση σύμπλευσης, πρέπει να έρθουν εκείνοι κοντά στα αναρχικά ιδεώδη και όχι να πάμε εμείς κοντά στα κομμουνιστικά; Επίσης, θέλω να ρωτήσω, κατά πόσο είναι εφικτό κατά τη γνώμη σου το αντάρτικο πόλης αυτή την εποχή, με τα κινητά τηλέφωνα, με τις κάμερες, με τα ντρόουνς, με τους δορυφόρους, δηλαδή κατά πόσο μπορεί να κρατηθεί η απαραίτητη μυστικότητα κινήσεων για να γίνει μια αποτελεσματική κίνηση;

Απάντηση:

Όταν μιλάω για κομμουνιστές, δεν αναφέρομαι σε κόμματα θεσμικά, της παλαιάς παράδοσης, ρεβιζιονιστικά˙ μιλάω για κομμουνιστές αγωνιστές, για μικρές ομάδες κομμουνιστών που υπάρχαν ήδη πριν την καταστροφή της ΕΣΣΔ και της ορθόδοξης γραμμής. Και σίγουρα δεν αντιλαμβάνομαι ως συντρόφους τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τους θεσμικούς οργανισμούς και που είναι θεσμικά ενσωματωμένοι.

Εγώ έρχομαι από μια εποχή όπου δεν υπήρχε κινητή επικοινωνία, αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν είσαι υποχρεωμένος να τα πάρεις για να αγωνιστείς. Εκπλήσομαι που όλοι δίνουν ραντεβού μέσω του δικτύου, όλα περνούν από το δίκτυο. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι, γνωριζόμαστε μέσα σ’ αυτή τη γειτονιά, μπορούμε να συναντηθούμε και να κάνουμε μια δράση παράνομη χωρίς να χρειάζεται να έχουμε το τηλέφωνο πάνω μας.

(Για τη σύμπλευση): Είναι μια ενότητα του επαναστατικού κινήματος. Αν δεν βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα στο επαναστατικό κίνημα και δεν θέλεις να κάνεις επανάσταση και προτιμάς να κάνεις υποθέσεις κυβερνητικών συνεργασιών, δεν είναι το πρόβλημά μας. Το ζήτημα αφορά αποκλειστικά στο επαναστατικό κίνημα.

Ερώτηση 14η: Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση […] για κάτι που είπες πριν κι ελπίζω να γίνει κατανοητή. Μίλησες για την ανοιχτή αντιπαράθεση με το κράτος, την οποία επέλεξε να κάνει η οργάνωσή σου, σε μια εποχή βέβαια, τελείως διαφορετική, σε μια εποχή που σε όλη την Ευρώπη τα επαναστατικά κινήματα ήταν στα πάνω τους κι ήταν η εποχή που υπήρχε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός, δηλαδή, που δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο που γνωρίζουμε σήμερα. Για να γίνει κατανοητός ο λόγος που κάνω την ερώτηση, εγώ θεωρώ -προσωπική μου εκτίμηση- ότι αυτή τη μετάβαση του κράτους της Γαλλίας και της καταστολής της δεκαετίας του ’90, που περιέγραψες, εμείς το βιώσαμε εδώ πέρα, μετά το 2008 και την επέλαση του ΔΝΤ και των διεθνών οικονομικών οργανισμών στην Ελλάδα κι ότι πιο πριν είχαμε πιο πολύ αυτή τη μορφή του εθνικού κράτους, οπότε, το δικό μας κίνημα, η δικιά μας γενιά, από το ’08 και μετά ήρθε αντιμέτωπο με τέτοιου είδους διλλήματα.

Θέλω να σε ρωτήσω, με μια σκέψη στην άλλη λογική, του λατινοαμερικάνικου αντάρτικου, που είχε αυτή τη λογική, «το ψάρι μέσα στο νερό» κι ότι ένα ευρύ, δυνατό κίνημα στήριζε μια αντάρτικη πρωτοβουλία και τελικά είχε μια επαναστατική προοπτική και σε σχέση με αυτό που είπα για την Ελλάδα, θεωρείς ότι σε κάποιο σημείο της διαδρομής της η οργάνωση, κάποια στιγμή στο παρελθόν στη Γαλλία ή και συνολικότερα στην Ευρώπη τα επαναστατικά κινήματα, θα έπρεπε να είχαν λειτουργήσει κάπως διαφορετικά; Δηλαδή, θεωρείς ότι θα μπορούσε να είχε αποδεχτεί την ήττα του αντάρτικου όλης εκείνης της γενιάς στην Ευρώπη, με μια αλλαγή στρατηγικής ή πολιτικής ενδεχομένως;

Απάντηση:

Οι οργανώσεις μας, αντίθετα προς ό,τι εμφανίστηκε στην ιστορική κριτική, ήταν οργανώσεις που είχαν λαϊκό στήριγμα και δεν μπορώ να δω τη διαφορά με τη λατινοαμερικάνικη εμπειρία, διότι το πρόβλημα είναι ακραίως περίπλοκο. Σαφώς, εκείνοι όπως κι εμείς, δεν καταφέραμε να μετασχηματίσουμε τη λαϊκή στήριξη, σ’ επαναστατική εξέγερση. Στην Ιταλία, το κίνημα είχε μια υπολογίσιμη λαϊκή στήριξη κι ωστόσο, ήταν το πρώτο που ηττήθηκε. Θα χρειαζόμασταν όλο το βράδυ για να εξηγήσουμε τις συνθήκες της ήττας. Όμως, οι απαντήσεις δεν είναι προγραμμένες. Που σημαίνει ότι οι απαντήσεις σ’ αυτή την ήττα, δεν έχουν ακόμα γραφτεί. Το παρόν και το άμεσο μέλλον… χρειάζεται να πειραματιστούμε. Ο πειραματισμός θα είναι σκληρός. Δεν μπορούμε να σηκώσουμε πολλούς ακόμα φυλακισμένους, πολλούς νεκρούς, αλλά είμαστε ακόμα σε πειραματική φάση. Από ήττα σε ήττα, θα συσσωρεύσουμε την εμπειρία ώστε να βρούμε μια λύση για μια δράση που αντιστοιχεί στην εποχή και στην αλλαγή της εποχής.

Ερώτηση 15η: Θέλω να κάνω μια μικρή τοποθέτηση και ν’ ακούσω τις σκέψεις σου πάνω σ’ αυτό. Ακούστηκε, συζητήθηκε η αποτυχία του κινήματος του ’70 και για να πω και τη δικιά μου γνώμη, η αποτυχία είναι μια ισχυρή λέξη, γιατί μπορεί αυτά τα κινήματα να ηττήθηκαν στρατιωτικά από την καταστολή, αλλά αφήσανε μια ιστορία πίσω τους. Και τα ίδια τα κινήματα και οι οργανώσεις, από την Action Direct και οργανώσεις σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία, την Ισπανία και αλλού και η πορεία η προσωπική, των αγωνιστών που συνελήφθησαν κι έκατσαν χρόνια στη φυλακή, όπως ο ίδιος… και αυτές οι εμπειρίες, όπως καταγράφτηκαν και μεταφέρθηκαν σε επόμενες γενιές, μέσα από σύνορα και και και και…, εμπνεύσανε και δημιουργήσαν αφετηρίες για νέους αγώνες. Προσωπικά, αυτό το θεωρώ μια μικρή νίκη του κινήματος εκείνης της εποχής, όπως και τα προηγούμενα απ’ αυτά, που εμπνεύσανε τους ίδιους. Θέλω τη γνώμη σου πάνω σ’ αυτό. Συμφωνείς, διαφωνείς, έχεις κάποιες σκέψεις;

Απάντηση:

Είναι αυτό που έλεγα όταν είπα ότι η μνήμη είναι ένα όπλο γεμάτο με μέλλον [~ένα όπλο που έχει την ευθύνη για το μέλλον]1. Σκέφτομαι, όπως στον απολογισμό της ιστορίας της Action Direct, που γράψαμε, ότι δεν περιμένουμε παρά κριτική, την κριτική των νέων επιθετικών εγχειρημάτων, που θα πάρουν [Σ’ αυτό το σημείο κόβεται η ηχογράφηση. Η συνέχεια στην αντάρτικη πρωτοβουλία…].

[Μια ερώτηση κι η απάντηση, που για τεχνικούς λόγους δεν ηχογραφήθηκαν, με βάση την καταγραφή που έκαναν οι σύντροφοι που ηχογραφούσαν]:

Ερώτηση 16η: Μπορείς να μιλήσεις για τους αγώνες που έδωσες μέσα στη φυλακή ακόμα και όταν βρισκόσουν σε καθεστώς απομόνωσης; Για τις απεργίες πείνας μαζί με τους Βάσκους πολιτικούς κρατούμενους, για την γνωριμία σου με τον Ζωρζ Αμπνταλλά, τον μακροβιότερο πολιτικό κρατούμενο στην Ευρώπη, για τις σχέσεις μεταξύ των πολιτικών κρατουμένων; Επίσης, τι έχουν απογίνει οι εν ζωή σύντροφοί σου, πώς είναι σήμερα η Ναταλί Μενιγιόν, ο Ζωρζ Σιπριανί, αλλά και ο Ρεζίς Σλεσέρ με τον οποίο υπήρξαν και κάποια προβλήματα;

Απάντηση:

Στη φυλακή μας έριξαν στα λευκά κελιά της απομόνωσης, ώστε μέσα από τα βασανιστήρια να μας αναγκάσουν να αποκυρήξουμε τη δράση μας. Εμείς ήδη πριν συλληφθούμε είχαμε συζητήσει και αποφασίσει ότι δεν επρόκειτο να αποκηρύξουμε. Και οι τέσσερίς μας το τηρήσαμε. Συνεχίσαμε να μαχόμαστε μέσα στη φυλακή για βελτίωση των συνθηκών με απεργίες πείνας τριών, τεσσάρων μηνών, με απεργίες πείνας όπου εναλλασσόμασταν προκειμένου ν’ αυξάνουμε τη διάρκεια του αγώνα. Είχαμε καλή σχέση μεταξύ μας σε όλη τη διάρκεια της κράτησής μας. Σ’ αυτό το διάστημα ο Ζωρζ Σιπριανί τρελάθηκε, η Ναταλί Μενιγιόν έπαθε πολλαπλά εγκεφαλικά, η Ζοέλ Ομπρόν πέθανε από καρκίνο.

2ο αρχείο ηχογράφησης:

https://www.youtube.com/watch?v=PXxdwNmdKsM

Ερώτηση 17η: Συνάντησες εθνικιστές, φασίστες μέσα στις φυλακές και πώς το αντιμετώπισες; Τι προβλήματα υπάρχουν μ’ αυτούς μέσα στη φυλακή κι αν πάει κάποιος στη φυλακή, τι να κάνει απέναντι στους φασίστες;

Απάντηση:

Ακριβώς τρεις μήνες μετά τη δίκη, δεν υπήρχε κανένας λόγος να με βάλουν στην απομόνωση και μεταφέρθηκα σ’ ένα κτήριο όπου ήταν όλοι οι φυλακισμένοι φασίστες, προκειμένου να προκαλέσουν την εξόντωσή μου, αφού πίστευαν ότι [οι φασίστες] θα με σκότωναν, αλλά οι κοινωνικοί κρατούμενοι με υπερασπίστηκαν επί μήνες ενάντια στους φασίστες. Μετά ομαδοποιηθήκαμε ορισμένοι κρατούμενοι, όπως με τον Ζωρζ Αμπνταλλά, με τον οποίον είχαμε αγωνιστεί τη δεκαετία του ‘80 και τον οποίον μέχρι και σήμερα θεωρώ περισσότερο αδερφό, παρά μέλος της οργάνωσης [των κρατούμενων].

Ερώτηση 18η: Πώς αποτιμήσατε εκ’ των υστέρων την περίοδο της νομιμοποίησης; Υπήρξε μια σύντομη περίοδος νομιμοποίησης, στην αρχή της εκλογής του Μιτεράν. Τη θεωρούσατε έναν απ’ τους λόγους της ήττας ή θεωρείτε ότι έχει κάποια σχέση με τη χρονικότητα ([συγχρονική σύμπτωση με] το τέλος της Action Direct);

Απάντηση:

Κάθε φορά που η αστική τάξη περνάει μια κρίση δυνατότητας, χρησιμοποιεί το σοσιαλιστικό κόμμα για ν’ αναπλαισιώσει τους θεσμούς και να τους κάνει πιο πλατυά αποδεκτούς από τις μάζες, απ’ ότι πριν. Νομίζω ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σήμερα στα Εξάρχεια, διότι εμείς, ως ένοπλη οργάνωση, χρησιμοποιήσαμε αυτή τη νομιμότητα για να κάνουμε περίπου αυτό που κάνετε σ’αυτή τη γειτονιά. Πήγαμε στη γειτονιά του Μπαρμπές, που είναι αμιγώς μεταναστευτική και φτιάξαμε μια κόκκινη βάση, καταλαμβάνοντας κτίσματα, αγωνιζόμενοι μαζί με τους κατοίκους της γειτονιάς και δίνοντας χώρο στους Τούρκους και Κούρδους πρόσφυγες του πραξικοπήματος [στην Τουρκία]. Είναι σαφές ότι σ’ αυτή την περίοδο νομιμοποίησης η οργάνωση έχασε τους μισούς ανθρώπους της, είτε διότι βρέθηκαν στη φυλακή, είτε διότι βγήκαν από την παρανομία κι επανήλθαν στη νομιμότητα, προκρίνοντας άλλες μορφές αγώνα. Μα βγήκαμε ισχυροί μέσα από την εμπειρία στη λαϊκή γειτονιά. [Σ’ αυτό το σημείο, ένας μεταφραστής από το κοινό προσέθεσε τη δική του ερμηνεία, σαν λόγια του ομιλητή]4.

3ο αρχείο ηχογράφησης:

https://www.youtube.com/watch?v=y1lbglr3Lpw

Ερώτηση 19η: [Ερώτηση στα γαλλικά] Υπήρχε κοινός χώρος μεταξύ των ένοπλων ομάδων και του κινήματος; Πώς συνέβαινε; Ήταν εφικτός ο διάλογος; Τι συνέβαινε στις συνελεύσεις; Υπήρχε υποστήριξη;

Απάντηση:

Ξέρεις, η μεγάλη πλειονότητα των μελών των οργανώσεων, ήταν άνθρωποι του κινήματος. Απλά, υπήρχε η πλευρά των σχέσεών τους μέσα στις οργανώσεις, που ήταν εκτός νόμου, αλλά οι ίδιοι συμμετείχαν στις συνελεύσεις, όπως κι οι υπόλοιποι αγωνιστές. Όλες οι οργανώσεις αναστελεχώνονταν μετά από κάθε σύλληψη, χάρη στις πληροφορίες που έφερναν οι σύντροφοι, για ομάδες που ήταν έτοιμες να εισέλθουν στην παρανομία. Υπήρχε συζήτηση με το κίνημα, συζήτηση του κινήματος μέσα στις οργανώσεις, εφόσον οι σύντροφοι των οργανώσεων ήταν μέλη του κινήματος.

Ερώτηση 20η: [Συνέχεια της 9ης ερώτησης, πέρα απο το ζήτημα της καταστολής] Έχοντας ζήσει το πέρασμα από την εποχή του κοινωνικού κράτους, στο νεοφιλελευθερισμό και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, έχοντας βιώσει μια μεγάλη επίθεση στα κοινωνικά κινήματα και στην ένοπλη έκφρασή τους, ποιά θεωρείς ότι είναι τα σημαντικά σημεία σήμερα για τον προλεταριακό αγώνα; Κι ένα δεύτερο [σημείο] που θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη σημασία και για μας εδώ στην Ελλάδα, με ποιό τρόπο οι μετανάστες, με την οντότητα που είχε το γαλλικό κράτος, πολιτικοποιήθηκαν με δομές και διαδικασίες κι εντάχθηκαν στο ευρύτερο κοινωνικό κίνημα και την ένοπλη επέκτασή τους, γιατί αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία και για μας σήμερα, όχι από μια προοπτική στράτευσης σώνει και ντε, αλλά από μια προοπτική ανάδειξης κοινών αγώνων;

Απάντηση:

Ένα μέρος της οργάνωσης ήταν μετανάστες εργάτες. Οπότε, υπήρχαν αρκετοί σύντροφοι που έφεραν μέσα στην οργάνωση την ιστορία του μεταναστευτικού αγώνα. Πχ, ο αγωνιστής της οργάνωσης, που σκοτώθηκε στη […], ήταν μέλος του κινήματος των Αράβων εργατών και μέλος της οργάνωσης. Γνωρίζουμε ότι η εκπροσώπηση του προλεταριάτου… [διακόπηκε από τη μετάφραση]. Εμείς δεν αποκοπήκαμε ποτέ από το μεταναστευτικό προλεταριάτο της Γαλλίας, επειδή υπήρχαν ήδη μέλη αυτού του προλεταριάτου μεταξύ μας. Πχ ένα μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων που κάναμε στη Γαλλία, έγιναν με ανθρώπους που είχαν έρθει από αλλού, όπως Τούρκοι, μέλη διαφορετικών οργανώσεων, όπως το DHKP-C, το MLCPB. Πολλοί Παλαιστίνιοι εργάστηκαν μαζί μας σε επιχειρήσεις. Σήμερα, ο δεσμός με τις μεταναστευτικές μάζες, αποτελεί θεμέλιο της επαναστατικής πάλης, διότι ο μετανάστης εδώ αποτελεί το πρόσωπο του παγκόσμιου προλεταριάτου. Δεν είναι ένας μετανάστης, είναι ένας προλετάριος, μια ταξική μορφή. Στη Γαλλία αυτή η ιστορία ήταν μια καταστροφή, διότι όταν οι λαϊκές γειτονιές εξεγέρθηκαν, το ακροαριστερό κίνημα, όχι μόνο εγκατέλειψε αυτή την εξέγερση απέναντι στην καταστολή, αλλά επιπλέον, κριτίκαραν εκείνα τα μέλη τους που συμμετείχαν στην εξέγερση.

Μέχρι τις μεγάλες συγκρούσεις του 2005, σε εθνικό επίπεδο, κριτίκαραν αυτό το κίνημα με αξιωματικές αποφάνσεις, ως «ξένο», «απολίτικο», «απολίτιστο» κι έτσι δημιούργησαν μια ρωγμή, στο όνομα των μεγάλων επαναστατικών αρχών, που παρέδωσε τις λαϊκές γειτονιές στους ισλαμιστές.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, που το επαναστατικό κίνημα κατάλαβε ότι οι λαϊκές γειτονιές εκπροσωπούσαν το παγκόσμιο προλεταριάτο, προσπαθεί να επανασυνδέσει τα κομμάτια. Είναι μια διεργασία μακρά και δύσκολη. Το καταφέραμε με τους αγώνες ενάντια στην αστυνομική βαναυσότητα κατά των μεταναστών και τον κρατικό ρατσισμό, αλλά ακόμα είναι σ’ εμβρυακό στάδιο.

Πρόσφατα, στις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων, μεγάλο μέρος των συγκρούσεων που επεκτάθηκαν στις πλούσιες γειτονιές, έγιναν από ανθρώπους που ήρθαν από τα [μεταναστευτικά λαϊκά] προάστια, για να συμμετέχουν στις συγκρούσεις.

Ερώτηση 21η: Είπες εξαρχής ότι κάνατε αγώνα ενάντια στο ΝΑΤΟ, τις πολεμικές προετοιμασίες κλπ. Ποιές ήταν οι θέσεις σας εκείνη την εποχή, απέναντι στο ζήτημα του πολέμου, όπως το βλέπατε τότε και τι προβλέπατε να έρχεται;

Απάντηση:

Στις αρχές του ’80, με την άφιξη των μεγάλων προσωπικοτήτων και της θεωρίας της πρώτης φάσης του νεοφιλελευθερισμού, της Θάτσερ και του Ρήγκαν, επέλεξαν να κάνουν πόλεμο στο Σοβιετικό μπλοκ και να προετοιμάσουν αυτό που ονόμασαν πόλεμο των άστρων. Ήταν αυτονόητο ότι όλα τα επαναστατικά στρατόπεδα έλαβαν τη θέση ότι μόνο με πόλεμο σταματάμε τον πόλεμο και προχώρησαν το σαμποτάζ στις δομές που προετοίμαζαν τον πόλεμο.

Ερώτηση 22η: Τόνισες πάρα πολύ το στοιχείο του ιμπρεριαλισμού. Στη συγκρότηση και τη δράση, τι θεωρείς ότι σηματοδοτεί μια θέση αντιιμπεριαλιστική σήμερα;

Απάντηση:

Με την μετάλλαξη του κεφάλαιου, την οργάνωση και παγκοσμιοποίησή του, όλο και περισσότερο οι αντικαπιταλιστικοί αγώνες δεν μπορούν παρά να συναντηθούν με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, εφόσον τα κέντρα αποφάσεων, τα κέντρα της προηγμένης τεχνολογίας, βρίσκονται στο κέντρο του καπιταλιστικού κόσμου κι οι προλετάριοι βρίσκονται στις παλιές χώρες του Τρίτου κόσμου. Όσο περισσότερο μπαίνουμε στην τρίτη φάση του προλεταριακού αγώνα, όπου [το προλεταριάτο] αποτελεί την πλειονότητα της ανθρωπότητας, τόσο ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας έρχεται στο επίκεντρο.

Σύντροφοι, εξουθενώνουμε την ομάδα των μεταφραστών. Αν υπάρχουν ακόμα δυο ή τρεις ερωτήσεις, όμως μετά, σταματάμε. Μπορούμε να κουβεντιάσουμε γύρω από ένα ποτήρι.

Κλείνοντας, ευχαριστώ πάλι όλους όσοι ήρθαν. Πολύς κόσμος. Από την αρχή αυτής της συνάντησης, είναι λίγο χαοτικό να μην μιλάς την τοπική γλώσσα. Με συγχωρείτε. Ελπίζω μια μέρα, να μπορέσω να ξανάρθω και να μιλάω τουλάχιστον δυο, τρεις ελληνικές λέξεις.

Υποσημειώσεις:

1. Ο σύντροφος παραπέμπει αρκετές φορές σ’ ένα σύθημα, μια δική του φράση, που, νομίζω, συμπυκνώνει και το νόημα εκείνης της εκδήλωσης, όπως το προσδιόρισαν οι διοργανωτές της: “La memoire est une arme chargé du future”. Το νόημα είναι διττό: «Η μνήμη είναι ένα όπλο γεμάτο με μέλλον» και «… ένα όπλο με την ευθύνη του μέλλοντος». Εφόσον δεν ρωτήσαμε τον ίδιο τον σύντροφο, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το λογοπαίγνιο. Κι έχει νόημα, διότι κάνει έναν επαμφοτερισμό στη φορά του χρόνου. Δίχως τη σκοπιά της προοπτικής, το όπλο της μνήμης είναι άδειο. Μα και χωρίς τον δρόμο που χαράζει η μνήμη, πάντα αρνητικά, διαλεκτικά, δεν υπάρχει διαδρομή στον ορίζοντα.

Στη φράση το ρήμα είναι στην παθητική φωνή. «Φορτωμένο με πυρομαχικά και φορτωμένο με μια ευθύνη». Στην ενεργητική φωνή έχει επιπλέον το νόημα της εφόδου, σα να λέγαμε, «άδειασε το φορτίο στον στόχο».

2. Σ’ αυτό το σημείο ο μεταφραστής της εκδήλωσης συνέδεσε το μεγάλο χρονικό διάστημα, με μια συνεπαγώμενη εξάντληση. Σίγουρα έχει ένα λογικό υπόβαθρο ο συνειρμός. Ενέχει όμως, την καθιερωμένη μοιρολατρική αποτίμηση ενός αγώνα που έκανε τον κύκλο του. Τα πάντα εξαντλούνται στη φύση, τα πάντα έχουν τη συνέχειά τους. Θεωρώ ότι αν μείνουμε στην παραδοχή της εξάντληση, δεν θα κάνουμε κανένα βήμα μπροστά. Στην εισήγησή του ο σύντροφος, σημείωσε καταληκτικά ότι δέκα χρόνια καταστολής αποδυνάμωσαν την οργάνωση, τόσο που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις ιστορικές αλλαγές. Απαντώντας σ’ ετούτη την ερώτηση, προσέθεσε μια σκέψη ακόμα, ένα βλέμμα πιο εσωτερικό ως προς τις αιτίες της εξάντλησης: την ταχύτητα προσαρμογής. Άρα, η ιστορική κρίση δεν καταλήγει στην αναπότρεπτη επιβεβαίωση ενός καθοριστικά άνισου συσχετισμού ισχύος, σε σχέση με τον οποίον η πεποίθηση του αντάρτικου ότι μπορεί να τον ανατρέψει, είναι απατηλή˙ διανοίγει τη δυνατότητα του υποκειμένου να μετατοπίσει τα εγγενή εξελικτικά όρια του, προς το επαναστατικότερο. Έχω την εντύπωση ότι σε όλη τη συζήτηση, ο Ζαν Μαρκ συνέδεσε τη δυναμική της σύγκρουσης, με τον αυτοπροσδιορισμό και την πρακτική τοποθέτηση του μαχόμενου υποκειμένου μέσα στον κοινό χρόνο, δηλαδή, με την ικανότητά του να έχει την πρωτοβουλία των αλλαγών. Όπως επισήμανε σε διάφορα σημεία, οι απαρχαιομένοι τρόποι του κινήματος, η ανικανότητα του και μαζί βέβαια, του αντάρτικου, να αναπροσαρμοστεί, να συλλάβει το επερχόμενο και να δημιουργήσει εγκαίρως τις κατάλληλες νέες στρατηγικές, παρήγαγε εξάντληση. Με δεδομένη τη διαρκή παρουσία του παράγοντα εξάντληση, του κοινού φυσικού παρονομαστή, πάνω στον οποίον παλεύουμε, ειδικά σ’ έναν πόλεμο φθοράς, όπως ο ταξικός, θέλω να προσθέσω μια υπόθεση-διερώτηση: Μήπως ο χειρότερος εχθρός σε σχέση με τον χρόνο και την καινοτομία που απαιτεί, είναι η σκλήρυνση του αυτοματισμού; …η δυσκολία ανανέωσης, αντικατάστασης κι αναβάθμισης του υλικού που συνθέτει το υποκείμενο;

3. Μεταξύ πολλών ερωτήσεων που ξεκινούσαν με δεδομένη μια κριτική αποτίμηση του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού αντάρτικου, μέσα στην παραπλανητική διάζευξη αντάρτικου και λοιπού κινήματος, κατατέθηκε κι αυτή η ερώτηση, η μοναδική που αντέστρεψε τις συνήθεις κατηγορίες σε βάρος του αντάρτικου. Πριν απαντήσει ο Ζαν Μαρκ, η ερώτηση δέχτηκε λεκτικές επιθέσεις από άλλους συμμετέχοντες και μάλιστα, αντιφατικές. Μια παρέμβαση έθεσε υπό αμφισβήτηση την ιστορική υπόσταση του σχήματος που περιέγραψε η συντρόφισσα, στον ελλαδικό χώρο. Και μια άλλη, αναγνωρίζοντας ότι η ερώτηση αγγίζει τη ντόπια ιστορία, διαχώρισε τη συζήτηση από το ελλαδικό κίνημα, με την ένσταση, «δεν μιλάμε για την Ελλάδα». Όπως λεγόταν από παλιά, όσο πιο μακρυά η αιματηρή πάλη και τα επίδικά της, τόσο πιο καλά. Βέβαια, η εισήγηση των διοργανωτών είχε θέσει σαφέστατα προηγουμένως, ως σκοπό της εκδήλωσης τη σύνδεση της εμπειρίας του διεθνιστή/Γάλλου συντρόφου, με τους δικούς μας αγώνες σήμερα. Η απάντηση του Ζαν Μαρκ, όχι μόνο επικύρωσε την ερώτηση, προσδένοντάς την στην πραγματικόητητα των κινημάτων, αλλά κι έδειξε ότι στη δική του διαδρομή κι ειδικά στο γαλλικό κίνημα, η κατάσταση υπήρξε μάλλον χειρότερη από την περιγραφόμενη στην ερώτηση.

4. Η συγκεκριμένη εμπειρία της αυτοοργάνωσης σε μια γειτονιά, μαζί με μετανάστες συντρόφους, μεθερμηνεύτηκε ως «άνοιγμα στην κοινωνία». Κάτι που ποτέ ο Ζαν Μαρκ Ρουϊγιάν δεν είπε ότι έλλειπε. Αντιθέτως, σε πολλά σημεία της πολιτικής διήγησής του, επισήμανε ότι η Action Direct ζούσε και συμμετείχε μέσα στο ευρύτερο κίνημα κι υπήρχε και δρούσε μέσα από την παγκοσμιοποιούμενη προλεταριακή βάση. Θεωρώ προκρούστεια ιδεολογική αναγωγή, τη θεωρησιακή ταύτιση ενός μαχητικού κοινοτιστικού εγχειρήματος, μ’ ένα πολιτικό ρεύμα που προσδιορίζει την έννοια κοινωνία ως αυτό από το οποίο διαρκώς λείπουμε ή με τις επικοινωνιοκεντρικές αναθεωρήσεις του αντάρτικου, που εμφανίστηκαν αργότερα.

Επιτούτου (κι όχι για να το κάνουμε αναλυτικό δόγμα), θα έλεγα ότι υπάρχουν τρεις μορφές κοινωνίας: αυτή στην οποία αναγνωρίζουμε συλλογικά τον εαυτό μας, αυτή που οραματιζόμαστε κι αναζητούμε, για να διευρύνουμε τον εαυτό μας κι αυτή στην οποία δεν θα βρούμε ποτέ κανέναν, αφού εξορισμού την ψάχνουμε ως οι Κάποιοι Άλλοι. Η διαφορά ανάμεσα στον εναγκαλισμό του Άλλου, που φέρνει τη ριζοσπαστική εξέλιξη και στο Εμείς οι Άλλοι, είναι σαν την τάφρο που χωρίζει τον αριστοκρατικό πύργο από τους επαναστατημένους αγροίκους.

Πηγή: Athens Indymedia

Αυτοκόλλητα για την οικολογική καταστροφή

Για την οικολογική καταστροφή δεν ευθύνεται η κλιματική αλλαγή, αλλά ο αδηφάγος καπιταλισμός. Ό,τι χτιστεί πάνω στα καμένα, θα καεί.

Πηγή: Athens Indymedia

Φώτης Τερζάκης: Άκυρο λόγω συμφέροντος

ΑΚΥΡΟ ΛΟΓΩ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Αν και μπορούμε να είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως κανένας επιστήμονας δεν θα τολμούσε να μεταχειριστεί έναν άνθρωπο σήμερα όπως μεταχειρίζεται τα κουνέλια, παραμένει μολαταύτα ο φόβος πως οι επιστήμονες ως σώμα μπορεί, αν τους επιτραπεί να το κάνουν, να υποβάλουν ζωντανούς ανθρώπους σε επιστημονικά πειράματα, σίγουρα λιγότερο σκληρά αλλά όχι λιγότερα ολέθρια για τ’ ανθρώπινα θύματά τους. Αν ωστόσο οι επιστήμονες δεν μπορούν να κάνουν πειράματα πάνω στα σώματα των ατόμων, είναι πρόθυμοι να κάνουν τέτοια πάνω στο συλλογικό σώμα, και σε αυτό ακριβώς πρέπει να εμποδιστούν ασυζητητί …Μια αριστοκρατία της διάνοιας και της μάθησης! Από πρακτική σκοπιά, θα ήταν η πιο αδιάλλακτη και, από κοινωνική σκοπιά, η πιο επηρμένη και αηδιαστική αριστοκρατία. Και τέτοια θα ήταν η δύναμη που θα εδραιωνόταν εν ονόματι της επιστήμης. Ένα τέτοιο καθεστώς θα ήταν ικανό να παραλύσει όλη τη ζωή και την κίνηση στην κοινωνία.

ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ

Είπαμε ν’ αποφεύγουμε ad hominem επιχειρηματολογίες και ιμπρεσιονιστικές αναφορές προς φτηνό εντυπωσιασμό· ο κύριος Γεροτζιάφας όμως δεν φαίνεται να το άκουσε. Στο πρόσφατο άρθρο-ανάρτησή του στο INFOWAR —εκεί που δημοσιεύθηκε πρότινος το άρθρο τού Άρη Χατζηστεφάνου «Εμβολιάσου ρε, τί σου ζητάμε;» στο οποίο απάντησα κάπως αιχμηρά, και κάτι σαν ανταπάντηση μου φαίνεται τούτο τώρα— με τίτλο «Περί υποχρεωτικού εμβολιασμού, φασιστών και μικροαστών φιλοτομαριστών»1 προσπαθεί πάλι να μας συγκινήσει με μια δραματική περιγραφή ασθενούς του, της οποίας η θέση στη συγγραφική του σκηνοθεσία (ακριβώς στην αρχή) έχει προφανή πρόθεση να κλονίσει κάθε ψύχραιμη κρίση ώστε να δεχθούμε σαν «φυσικό» το ανήκουστο συμπέρασμά του:  

Εάν τον ρωτούσαμε (ως κράτος και ως γιατροί) τον Φλεβάρη «μήπως θέλετε να κάνετε το εμβόλιο;» και «πείτε μας πιο προτιμάτε (Astra ή Pfizer ή Moderna)» θα ήμασταν απλώς εγκληματικά ηλίθιοι.

Εάν ερχόταν και έλεγε «όχι δεν κάνω το εμβόλιο γιατί άκουσα ότι…» και δεχόμασταν την «ελεύθερη βούληση» (αυτό είναι η προαιρετικότητα του εμβολιασμού) θα ήμασταν απλά εγκληματίες και υποκριτές.

Εάν λέγαμε «πρέπει να κάνεις το εμβόλιο γιατί εάν δεν το κάνεις θα τιμωρηθείς» (και για τα λαϊκά στρώματα δεν είναι τιμωρία ο αποκλεισμός από μπαρ και τα ταξίδι) θα ήμασταν φασίζοντες υποκριτές.

Στην πραγματική ζωή λοιπόν το θέμα τίθεται με απλό και σαφή τρόπο: «Κύριε θα κάνετε το εμβόλιο —αυτό που έχουν αποφασίσει αυτοί που ξέρουνγιατί θα σας προφυλάξει από μια αρρώστια που μπορεί να σας σκοτώσει […] και δεν έχει μα και μου». (υπογραμμίσεις δικές μου).

Παγώνει κανείς και μόνο διαβάζοντάς το. Αλλοίμονο αν δεχθούμε την «ελεύθερη βούληση» όποιου πιστεύει ότι έχει δικαίωμα στο σώμα του, ότι έχει δικαίωμα ν’ αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατό του! Όχι κύριε, η υγεία και η ζωή σου δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση, ανήκεις εξ ολοκλήρου στο κράτος (που εύγλωττα συμπαρατάσσεται εδώ με τους γιατρούς) είτε στη φυλή ή στον σύγχρονο στρατό εργασίας και μην έχεις αυταπάτες ελευθερίας και αυτοκυριότητας, για σένα αποφασίζουν εκείνοι που ξέρουν!

Πώς τολμάει ένας άνθρωπος σε υπεύθυνη θέση σήμερα να ξεστομίζει δημόσια τέτοια λόγια και να μη λυντσάρεται; Και πώς μπορεί να δίνει στον εαυτό του το δικαίωμα χρήσης μιας τέτοιας γκαιμπελικής ρητορικής χωρίς αυτό να ταράζει διόλου την «αριστερή» του αυτοσυνειδησία; Ή θα πρέπει να είναι σχιζοφρενής, ή κάτι άλλο συμβαίνει εδώ… Θα μου κάποιος, βέβαια, έχει και μια ορισμένη «αριστερά» στα ντουλάπια της σκελετούς – τα σταλινικά στρατόπεδα αναμόρφωσης και την ψυχιατρική μεταχείριση των αντιφρονούντων, αίφνης… Όμως πίστευα ότι έχουμε συμφωνήσει πλέον, όσοι τουλάχιστον δεν ψάχνουμε άλλοθι για τον αντικομμουνισμό, πως ο τίτλος «αριστερά» πρέπει να αφαιρεθεί από τέτοιες στρατογραφειοκρατίες του εικοστού αιώνα.

Ο κύριος Γεροτζιάφας πάντως δεν είναι σχιζοφρενής. Είναι ένας ευφυής επιστήμονας με όλα τα τυπικά διαπιστευτήρια, καθηγητής αιματολογίας στην Ιατρική Σχολή τής Σορβόννης και διευθυντής ενός ερευνητικού κέντρου που αναπτύσσει ερευνητικά κι εκπαιδευτικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από τις εταιρείες Sanofi, Pfizer, Leo και Stago. Αυτό φυσικά δεν είναι είδηση· είναι τρέχουσα πρακτική στον ιατρικό κλάδο και προβλέπεται μάλιστα τυπική της αναφορά στις παραγόμενες εργασίες υπό τον τίτλο «δήλωση σύγκρουσης συμφερόντων». Αρνείται όμως να το συνειδητοποιήσει, φοβάμαι, το ευρύ κοινό, εκείνο που εθελοτυφλεί πιστεύοντας στον ευεργετικό ρόλο τής ιατρικής, ή της τεχνοεπιστήμης γενικότερα, και κυρίως πιστεύει πως οι επιστήμονες ξέρουν. Ό,τι δηλαδή ο ίδιος ο κος Γεροτζιάφας προσπαθεί να εγγράψει στο μυαλό τού κόσμου με την υπερφίαλη δήλωσή του. 

Ας γίνει επιτέλους συνείδηση όλων: εκείνο που ξέρουν με βεβαιότητα οι επιστήμονες είναι κυρίως το πού θα βρουν χρηματοδοτήσεις για τη δουλειά τους, και το τί δεν πρέπει να περιέχει αυτή η δουλειά εάν δεν θέλουν να βρεθούν με κλειστές όλες τις πόρτες· η πόζα τού ειδήμονα που παίρνουν απέναντι στους αδαείς είναι μια θλιβερή υπεραναπλήρωση της βαθιάς τους δουλοπρέπειας και της αυτοπεριφρόνησης που θα πρέπει νιώθουν επειδή ξέρουν —και αν δεν το ξέρουν είναι πραγματικά ηλίθιοι— ότι αποτελούν τον τελευταίο τροχό τής αμάξης. Η επιστήμη σήμερα, και κατεξοχήν η ιατρική, είναι κάτι ελάχιστα περισσότερο από πρακτορείο δημοσίων σχέσεων ενός ολιγοπωλιακού καρτέλ εταιρικών γιγάντων, και οι «επιστημονικές» αποφάνσεις της πρέπει να κρίνονται με τα ίδια κειμενικά κριτήρια που κρίνεται η φιλολογία τής διαφήμισης.

Πολύ αφελέστερος ο κος Χατζηστεφάνου, δεν έχει πάψει να δίνει δείγματα αυτής της γονυκλισίας τού μαζικού κοινού μπροστά στην επιστημονικότητα και στην επιστήμη. Αμετακίνητος επανήλθε προσφάτως2 με την αποσβολωτική δήλωση «το ηθικό πλεονέκτημα σε αυτούς τους χώρους [εν. της αριστεράς] έγκειται πρωτίστως στο γεγονός ότι δεν εγκαταλείπουν […] την πίστη τους στην επιστήμη και τον ορθό λόγο» (!) Δεν θα διαφωνήσω βέβαια με τον όρο πίστη· είναι η πιο ακριβής λέξη που μπορούσε να βρει για να περιγράψει τη στάση τού μέσου ανθρώπου σήμερα απέναντι στην αυθεντία τής επιστήμης: άλλοι πιστεύουν στη μετενσάρκωση, άλλοι πιστεύουν στην ύπαρξη εξωγήινων και άλλοι πιστεύουν στην επιστημονική «αλήθεια»… Με τη διαφορά ότι το να πιστεύεις στην ύπαρξη κάποιου είδους μεταθανάτιας ζωής, για παράδειγμα, είναι ίσως απλοϊκό ή και γραφικό αλλά δεν βλάπτει σοβαρά κανέναν – αντίθετα, δίνει ενδεχομένως σε κάποιους ανθρώπους κουράγιο και αντοχή για να ζήσουν, όταν δεν μπορούν να τα ποριστούν από αλλού. Το να πιστεύεις όμως στον έγκυρο κι ευεργετικό ρόλο τής τεχνοεπιστήμης είναι τραγικό: χαλυβδώνει την πιο δεινή κοσμοεξουσία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, η οποία στον φοβερό αιώνα που πέρασε μας έφερε μόλις ένα βήμα πριν από τον πυρηνικό όλεθρο, και σήμερα απειλεί τη γενετική ταυτότητα του είδους άνθρωπος ενώ δοκιμάζει σκληρά τα όρια αντοχής τού πλανήτη. 

Εκείνο που είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου στην παραπάνω φράση είναι το «ηθικό πλεονέκτημα [της αριστεράς]»… Ο κος Χατζηστεφάνου —και μαζί του, δυστυχώς, μεγάλο μέρος τής απολιθωμένης «αριστεράς» των ημερών μας— νομίζει ότι βρίσκεται ακόμα στον δέκατο όγδοο αιώνα, όταν η θρησκεία εκπροσωπούσε καθετί το οπισθοδρομικό και σκοταδιστικό και η επιστήμη συμβάδιζε με τη χειραφετησιακή υπόσχεση για τις ανερχόμενες τάξεις! Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι από τότε, κε Χατζηστεφάνου μας, και ο καπιταλισμός που διαδέχθηκε τη φιλελεύθερη οικονομία τής αγοράς οργανώθηκε εξαρχής σαν ένα γιγαντιαίο τεχνοεπιστημονικό εγχείρημα για την απεριόριστη, ανελέητη κυριαρχία πάνω στα φυσικά και τ’ ανθρώπινα βιοσυστήματα· η επιστήμη και η τεχνική, αποσυνδεδεμένες από κάθε αξιακή κρίση και αναστοχασμό, είναι η ιδεολογία του. Και αυτό από μόνο του υποδεικνύει, νομίζω, ποιο είναι —ή ποιο θα έπρεπε να είναι— το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς: η ανυποχώρητη κριτική στην εργαλειακή ορθολογικότητα, δηλαδή την τεχνοεπιστήμη, από τη σκοπιά μιας αξιακής ή καθ’ ύλην ορθολογικότητας που προκρίνει διαλεκτικά (με την έννοια της πραξεολογικής διαμεσολάβησης του γνωσιοθεωρητικού στοιχείου) τούς ανθρώπινους σκοπούς: ένα πρόταγμα, δηλαδή, και όχι μια «γνώση». 

Τα «εμβόλια» που προπαγανδίζουν σήμερα οι γιατροί-βαθμοφόροι τού κράτους —για να επιστρέψω σ’ αυτά— είναι στην πραγματικότητα πλατφόρμες γενετικής τεχνολογίας οι οποίες, ως τροποποιητές τής λειτουργίας των κυττάρων, το λιγότερο που μπορούν να προκαλέσουν είναι μόνιμη αλλοίωση στον μηχανισμό φυσικής αυτοανοσοποίησης με συνέπειες τις οποίες δεν μπορεί να προβλέψει κανένας. Δεν θα αναφερθώ εδώ στο διογκούμενο κύμα των παρενεργειών (περιλαμβανομένων θανάτων, φυσικά, αλλά και ραγδαία νόσηση από τον ίδιο τον ιό απ’ όπου υποτίθεται ότι θα ήταν προφύλαξη!) οι οποίες έχουν σημειωθεί και σημειώνονται κιόλας αυτούς τους λίγους μήνες τού μαζικού εμβολιασμού – τις οποίες παρεμπιπτόντως πασχίζουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να κρύψουν, και αυτό είναι ήδη έγκλημα κατά της ανθρωπότητας… Εκείνο που θέλω κυρίως να τονίσω είναι η δομική λογική που κατευθύνει την διεστραμμένη ιδέα τού υποχρεωτικού εμβολιασμού. 

Έχω ξαναπεί ότι ο θεμελιώδης εχθρός τού καπιταλισμού είναι η αυτονομία, που ενέχει την έννοια της αυτάρκειας σε οιοδήποτε επίπεδο. Κεντρική επιδίωξη είναι όλοι —άτομα, χώρες, γεωγραφικές περιοχές— να εξαρτώνται από μία κεντρική αγορά, μονοπωλιακά ή ολιγοπωλιακά ελεγχόμενη· και αυτό γίνεται με την ένταξη σε έναν διεθνή καταμερισμό εργασίας. Στο πλαίσιο του παγκόσμιου συστήματος, είναι εκείνο που είδαμε να συμβαίνει με το τέλος τής αποικιοκρατίας: οι χώρες που απέκτησαν εθνική ανεξαρτησία ήταν ήδη κατεστραμμένες παραγωγικά από την πολιτική των μονοκαλλιεργειών που είχε επιβάλει το αποικιακό σύστημα, και για να σταθούν στα πόδια τους ήταν υποχρεωμένες να ενταχθούν στην παγκόσμια αγορά, πράγμα που έκαναν αναγκαστικά δανειζόμενες. Δανείζονταν ακριβώς από τους πρώην δυνάστες τους, με δυσμενείς τοκογλυφικούς όρους, πράγμα τις έκανε ακόμη πιο εξαρτημένες —τεχνολογικά, οικονομικά και πολιτικά— από το κεφαλαιοκρατικό κέντρο, οδηγώντας τες σε ένα σπιράλ καταβαράθρωσης.

Σήμερα, βλέπουμε αυτή τη διαδικασία να προχωρεί αμείλικτα από την παγκόσμια περιφέρεια προς ολοένα κεντρικότερες ζώνες. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συμβαίνει στην ευρωπαϊκή περιφέρεια – πράγμα το οποίο εξηγεί επίσης τα δεινά που έζησε με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο η Ελλάδα μέσα στην τελευταία δεκαετία. Γύρω στο 1980 η Ελλάδα είχε ποσοστό παραγωγικής αυτάρκειας κάπου 60-70%. Αυτό κατέρρευσε μετά την ένταξή της στην ΕΕ και σήμερα εμφανίζει την εικόνα μιας χώρας κατεχόμενης από το διεθνές (και πρωτίστως ευρωπαϊκό) κεφάλαιο, εξειδικευμένη αποκλειστικά στην παροχή υπηρεσιών μέσα στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας και στερημένη ακόμη και από τη στοιχειώδη αυτάρκεια στον πρωτογενή (αγροτικό) τομέα.

Για τον ίδιον ακριβώς λόγο, και με την ίδια λογική, επιχειρείται σε όλες σχεδόν τις χώρες να εμποδιστούν οι καλλιέργειες με φυσικούς σπόρους και, είτε μέσω απαγορεύσεων (με κλασικό πρόσχημα την «ασφάλεια των τροφίμων») είτε μέσω επιδοτήσεων, να επιβληθούν οι τεχνητοί σπόροι —σαν να λέμε, γενετικές «πατέντες»— των εταιρειών βιοτεχνολογίας. Οι πατέντες των αγροτικών προϊόντων ισοδυναμούν με υποκλοπή της τροφικής αυτάρκειας από τον παγκόσμιο πληθυσμό εκ μέρους ενός βιοτεχνολογικού τραστ (με πρώτη τη δυσώνυμη Monsanto) που στηρίζεται από τις ισχυρότερες κυβερνήσεις τού πλανήτη. Έτσι συνδυάζεται το οικονομικό όφελος με τη δυνατότητα στρατηγικού ελέγχου χωρών και πληθυσμών.

Αναλογικά, το ίδιο γίνεται τώρα με τις φαρμακοβιομηχανίες. Η πολιτική τού υποχρεωτικού εμβολιασμού ισοδυναμεί με «πατεντοποίηση» της υγείας, των ίδιων των βιολογικών αυτορρυθμιστικών μηχανισμών τού ανθρώπινου οργανισμού, και με υποκλοπή τής ανοσολογικής του αυτάρκειας από βιοτεχνολογικά εργαστήρια που ελέγχονται από λίγους φαρμακευτικούς εταιρικούς γίγαντες σε στρατηγική συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.3 Δια βίου εξαρτημένοι από τα προϊόντα τους, που στοχεύουν πλέον όχι σε μια περιορισμένη αγορά «ασθενών» αλλά στην απέραντη αγορά των υγιών, όχι μόνο θα είμαστε όλοι μια ανεξάντλητη πηγή κερδοφορίας αλλά κι ελεγχόμενα εξαρτημένοι μέχρι —κυριολεκτικά— τις παραμικρές μας κυτταρικές λειτουργίες.

Αλήθεια, δεν σας έχουν περάσει ποτέ από το μυαλό αυτά κε Γεροτζιάφα; Δεν ξέρετε μήπως ότι το δήθεν «ασφαλές» εμβόλιο της Astra Zeneca έχει απαγορευτεί πλέον στις περισσότερες χώρες (και στην Ελλάδα υπό όρους) και τώρα μόλις η ΕΜΑ εξέδωσε απαγόρευση επίσης για το σκεύασμα της Johnson & Johnson; Τί ποσοστό τού παγκόσμιου πληθυσμού πρέπει ακόμα να θυσιαστεί μέχρι να απαγορευτούν και τα υπόλοιπα βιοτεχνολογικά τέρατα που έχετε αναλάβει με σταυροφορικό πάθος να προωθείτε;

Αν πραγματικά «αγωνίζεστε για να προστατέψετε και να θεραπεύσετε τους φτωχούς και τους οικονομικά αδύναμους, τα λαϊκά στρώματα σε όλες τις χώρες σε όλον τον πλανήτη», το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να τους αφήσετε στην ησυχία τους: δεν χρειάζονται εσάς, ούτε τα εμβόλια, ούτε την ιατρική σας· αρκετά έχουν πληρώσει ώς τώρα την τεχνογνωσία σας και τις «προστατευτικές» σας προθέσεις. Κρατήστε για τον εαυτό σας και τους ομοίους σας τα δηλητηριώδη σας δώρα· αν η ανθρωπότητα επιβιώσει, δεν θα επιβιώσει με τη βοήθειά σας αλλά ενάντια στον «πολιτισμό» σας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. https://info-war.gr/epitaktiki-i-anagki-gia-emvoliasmo-/?fbclid=IwAR2zXh8yRQTK-GnUa2Y6NvJiXPb69yTq2OSt5eC-cEblEp49fo_qxTGy728, όπου, εκτός των άλλων, προσφεύγει στο ιλιγγιώδες τέχνασμα να χρησιμοποιεί το παράδειγμα ενός βαρύτατα ασθενούς βορειοαφρικανού μετανάστη ως επιχείρημα για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό υγιών! Νωρίτερα, άλλωστε, στον ίδιον δικτυακό τόπο είχε (ανα)δημοσιευθεί άρθρο του με τίτλο «Επιτακτική ανάγκη για εμβολιασμό των εγκύων»: ο άνθρωπος είναι αληθινά αδίστακτος…!

2. https://info-war.gr/o-polakis-psareyei-psifoys-sti-dexameni/, όπου λοιδωρεί έναν πρώην υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ επειδή ένιωσε την ανάγκη να σπάσει την «ομερτά» τής συνενοχής στο εμβολιαστικό έγκλημα που στηρίζουν με τη σιωπή τους όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Κι εκτός αυτού, συνεχίζει αμετανόητα να χρησιμοποιεί την κακή λέξη: «ψεκασμένοι»…. Πιπέρι!

3. «Τείχος ανοσίας» το λένε αυτό στην υπηρεσιακή γλώσσα των υγειονομικών επιτελείων. Στην πραγματικότητα —όπως ήδη αποδεικνύεται, αλλά δεν ήταν δύσκολο να το μαντέψει κανείς— λειτουργεί μάλλον σαν «αγωγός νοσηρότητας»… Η μόνη αληθινή ανοσία που μπορεί να χτιστεί είναι μέσ’ από την ίδια τη νόσηση και κατοπινή ανάκαμψη – και προστατεύει αληθινά τους συνανθρώπους του μόνο εκείνος που διατίθεται, νοσώντας σχετικά ο ίδιος, να συμβάλει με τη φυσική του ανοσολογική αντίδραση στη βαθμιαία αποδυνάμωση του ιού. Όθεν και «φιλοτομαριστές μικροαστούς» πρέπει να λέμε όλους τους άλλους…

ΜΙΚΡΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΡΟΣ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΩΝ κ.κ. ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΡΟΤΖΙΑΦΑ 

Anton Panekkoek, Ο Λένιν σαν φιλόσοφος, μετ. Ζαχαρίας Δεμαθάς, επιμ. Γ. Σιούνας (Ύψιλον, 1981 [1938])

M. Horkheimer / T.W. Adorno, Η διαλεκτική τού διαφωτισμού, μετ. Λευτέρης Αναγνώστου, επίμετρο: Κοσμάς Ψυχοπαίδης ( Νήσος (Αθήνα 1996 [1947]).

Heidegger Martin, «Το ερώτημα για την τεχνική», στο Περί πολιτικής, περί αληθείας, περί τεχνικής, εισαγ.-μετ.-σχόλια: Δημήτρης Τζωρτζόπουλος (Ηριδανός 2011 [1954]).

Michel Foucault, Η γέννηση της κλινικής. Μια αρχαιολογία τού ιατρικού βλέμματος, μετ. Κική Καψαμπέλη (Νήσος Αθήνα 2012 [1963).

Georges Canguilhem, Το κανονικό και το παθολογικό, πρόλ. Michel Foucault, μετ.-επίμετρο: Γιώργος Φουρτούνης (Νήσος: 2007 [1966]).

Jürgen Habermas, «Tεχνική και επιστήμη ως ιδεολογία», στο Κείμενα γνωσιοθεωρίας και κοινωνικής κριτικής, εισαγ.-μετ. Λευτέρης Αναγνώστου (Πλέθρον, 1990 [1968]).

René Dubos, Man, Medicine, and Environment (Praeger: Νέα Υόρκη 1968).

Ivan Illich, Ιατρική νέμεση. Η απαλλοτρίωση της υγείας, μετ. Βασίλης Τομανάς (Νησίδες: Σκόπελος  2010 [1975]).

Harris L. Coulter, A History of the Schism in Medical Thought, τόμ. I. The Patterns Emerge: Hippocrates to Paracelsus, τόμ. II. Progress and Regress: J.B. Van Helmont to

Claude Bernard (Wehawken Book Co.: Ουάσινγκτον 1975/1977).

Κορνήλιος Καστοριάδης, «Η κρίση τής νεωτερικής επιστήμης και ο επιστημονικός προοδευτισμός», και «Το νόημα της τεχνικής», στο Τα σταυροδρόμια του λαβύρινθου, μετ. Ζήσης Σαρίκας (Ύψιλον, 1991 [1977)

Jacques Ellul, Το τεχνικό σύστημα, μετ.-πρόλ. Γιάννης Δ. Ιωαννίδης (Αλήστου Μνήμης, 2012 [1980]).

Michael Fitzpatrick, Η τυραννία τής υγείας, μετ. Άσπα Γολέμη, επιμ. Βαγγ. Γεωργίου και Θαν. Παπαγεωργίου (Πολύτροπον: Αθήνα 2004 [2001]).

Brian Goodwin, Nature’s Due. Healing of Fragmented Culture (Floris Books: Εδιμβούργο 2007).

Φώτης Τερζάκης, Αντι-επιστημολογικά (Πανοπτικόν: Θεσσαλονίκη 2012)

Peter Gøtzsche, Φονικά φάρμακα και οργανωμένο έγκλημα. Πώς οι μεγάλες εταιρείες φαρμάκων έχουν διαβρώσει την υγεία, πρόλ. Richard Smith, Drummond Rennie, μετ. Σωτηρία Ευθυμίου, επιμ. Χρήστος Πανοτόπουλος (Levantes: Αθήνα 2015 [2013]).

Giorgio Agamben, Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή, μετ. Παναγιώτης Τσιαμούρας, επιμ. Γιάννης Σταυρακάκης (Scripta 2005 [1998]).

Giorgio Agamben, Πού βρισκόμαστε; Η επιδημία ως πολιτική, μετ. Παναγιώτης Καλαμαράς, Τάσος Θεοφιλογιαννάκος (Αλήστου Μνήμης: Αθήνα 2020).

David Cayley, Πανδημικές αποκαλύψεις. Ερωτήματα για την τρέχουσα πανδημία υπό τη θεώρηση του Ιβάν Ίλλιτς, μετ. Τ. Θεοφιλογιαννάκος, Γ. Πινακούλας και Β. Τζούνης, εισαγ. Φ. Τερζάκης (Αλήστου Μνήμης: Αθήνα 20121).

ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Πηγή: grivas.info

Gianfranco Mormino: Η πολιτική διάσταση της θυσίας στον Ρενέ Ζιράρ

Προλογισμός και μετάφραση: Γιώργος Κουτσαντώνης και Αλέξανδρος Μπριασούλης

«Όσοι, σήμερα όπως και στο παρελθόν, ξέρουν πώς να διακρίνουν τη βία στο κέντρο κάθε ανθρώπινου γεγονότος, βρίσκουν τους πιο όμορφους, τους πιο καθαρούς καθρέφτες· η ισχύς της βίας είναι ο μόνος αληθινός πρωταγωνιστής του ομηρικού έπους, αλλά και του κέντρου της Ιστορίας. Όταν μεμονωμένα άτομα, κατά καιρούς, έρχονται σε στενή επαφή με τη βία, την ασκούν ή την υφίστανται, γίνονται πράγματα, τα σώματά τους και η ψυχή τους απολιθώνονται από την ισχύ της και αυτός ο μετασχηματισμός, αν και με διαφορετικούς τρόπους, συμβαίνει πάντα». Τα  λόγια αυτά που έγραψε η Σιμόν Βέιλ για την Ιλιάδα[1], δεν περιγράφουν μόνο μία βασική πτυχή του ομηρικού έπους, αλλά κλείνουν μέσα τους και μια ολόκληρη φιλοσοφική θεώρηση για ένα από τα πιο φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας και της ανθρώπινης ύπαρξης συνολικότερα, τη βία. Η βία ως επίκεντρο και υποκείμενο της ιστορίας, η μετατροπή του ανθρώπου σε πράγμα και, το κυριότερο, η εξίσωση θυτών και θυμάτων μπροστά στην ισοπεδωτική ισχύ της, όλα αυτά αποτελούν τον πυρήνα μιας πολύ τολμηρής ερμηνείας για το φαινόμενο της βίας, μιας ερμηνείας που δύσκολα θα γινόταν κατανοητή σε όλο της το βάθος αν δεν εύρισκε το αντίστοιχό της στην ανθρωπολογική θεωρία και σκέψη του Ρενέ Ζιράρ.

Όπως και η σκέψη της Βέιλ, η μιμητική θεωρία του Ζιράρ, ίσως εξαιτίας του ευρύτατου διεπιστημονικού της χαρακτήρα, δεν έγινε πάντα κατανοητή σε όλη της την περιπλοκότητα. Πρόκειται για μια θεωρία που διατρέχει παράλληλα πολλά γνωστικά πεδία για να φέρει στο φως τις υπόγειες διυποκειμενικές σχέσεις που επηρεάζουν την κοινωνική οργάνωση, καταλήγοντας τελικά να υποδείξει ως κεντρικό κινητήριο μοχλό της ανθρώπινης ιστορίας τη βία και, μέσω αυτής, τη μίμηση. Η μίμηση πρέπει όμως να γίνει κατανοητή στην βαθιά, ουσιωδώς ανθρωπολογική της διάσταση, όπως αυτή εκφράζεται πρώτη φορά στην αριστοτελική Ποιητική, και την οποία ο Ζιράρ προτείνει ως θεμέλιο, τόσο της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όσο και ως βασική ρυθμιστική αρχή των κοινωνικών σχέσεων.

Αυτή η υπόθεση εργασίας του Ζιράρ μας υποχρεώνει να ξαναδούμε, υπό διαφορετικό φως, τις καθαρά μοντέρνες έννοιες που καθορίζουν το νεωτερικό άνθρωπο, όπως υποκείμενο και επιθυμία. Αυτό που η μοντέρνα νοοτροπία αναγνωρίζει ως το ιερό και όσιο της ατομικής μοναδικότητας, την υποκειμενική και ασυνείδητη επιθυμία, η ζιραρική ανάλυση το ερμηνεύει ως το αποτέλεσμα της τυφλής μίμησης ενός προτύπου. Είναι σε αυτό ακριβώς το πρότυπο που ο Γάλλος στοχαστής μεταθέτει το κέντρο βάρος της επιθυμίας και όχι στο ίδιο το επιθυμητό αντικείμενο. Στο δυαδικό μοντέλο της επιθυμίας που αναγνωρίζει ο μοντέρνος άνθρωπος (υποκείμενο-αντικείμενο), τοποθετώντας το Εγώ στο επίκεντρο, ο Ζιράρ αντιπαραθέτει μια τριαδική δομή (υποκείμενο-πρότυπο-αντικείμενο), στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται ο Άλλος, αυτός δηλαδή που μας παρέχει το μοντέλο της ίδιας μας της επιθυμίας και ο οποίος, εξαιτίας της λειτουργίας του, ονομάζεται διαμεσολαβητής. Πρέπει εδώ να υπογραμμίσουμε την ιδιαίτερη αυτή πτυχή της ζιραρικής ανάλυσης, η οποία αποτελεί και την αιτία για τις περισσότερες παρανοήσεις σχετικά με την σκέψη του Γάλλου συγγραφέα. Το γεγονός δηλαδή ότι ο διαμεσολαβητής είναι ταυτόχρονα ενδιάμεσος και πρότυπο: ενδιάμεσος σε σχέση με το καθαρά υλικό αντικείμενο της επιθυμίας, αλλά και πρότυπο όσον αφορά την ίδια την επιθυμία. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η δίχως όρια επιθυμία, αφού ξεπεράσει το πρώτο, πραγμοειδές στάδιο, καταλήγει πάντα σε αυτό που ο Ζιράρ ονομάζει μιμητική αντιπαλότητα, στην κατάσταση δηλαδή όπου ο διαμεσολαβητής μεταβάλλεται από πρότυπο σε εμπόδιο της επιθυμίας του υποκειμένου. Σε αυτό το τελικό στάδιο το υποκείμενο εγκλωβίζεται σε μία διαλεκτική αγάπης και μίσους, αλαζονείας και εξευτελισμού, που οδηγεί αναπόφευκτα στη βία, μια βία που μπορεί να ξεκινάει σε διαπροσωπικό επίπεδο, αλλά διαποτίζει σιγά σιγά την κοινότητα, υπνωτίζει ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, και καταλήγει τελικά να γίνει συλλογική. Η βασική θέση της ζιραρικής θεωρίας είναι ότι η ανάδυση του ανθρώπινου πολιτισμού, και κατ’ επέκταση των κοινωνικών δομών, συμπίπτει ακριβώς με την ανακάλυψη ενός αποτρεπτικού μηχανισμού, ικανού να προστατέψει την κοινότητα από το άλογο ξέσπασμα της συλλογικής βίας. Αυτός ο μηχανισμός, τον οποίο η ανθρωπολογική έρευνα του Ζιράρ εντοπίζει στο έθιμο του αποδιοπομπαίου τράγου, διοχετεύει τη βία σ’ ένα τελετουργικό κανόνων που κορυφώνεται με την θυσία και επιτρέπει έτσι στην κοινότητα να αποβάλλει τις εσωτερικές εντάσεις που την σπαράσσουν, να διοχετεύσει, υπό μια έννοια, την Ενοχή και το Κακό, εκτός κοινωνίας.

Όλοι οι θεσμοί που συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη από τις απαρχές της ιστορίας ως σήμερα – εντολές, απαγορεύσεις, ταμπού, κανόνες, νομικά συστήματα – είχαν πάντα ως σκοπό όχι μόνο να εμποδίσουν τη μολυσματική εξάπλωση της βίας, αλλά και να στρέψουν την έμφυτη μιμητική τάση του ανθρώπου σε θετικά και παραγωγικά πρότυπα και διαδικασίες (τέχνη, εκπαίδευση, εκμάθηση δεξιοτήτων κτλ.). Όπως ο θυσιαστικός μηχανισμός αποτελούσε μια προσπάθεια εξαγνισμού της βίας, προκειμένου να μετατραπεί από διαλυτική δύναμη σε ενοποιητικό κοινωνικό θεμέλιο, έτσι και οι κοινωνικοί θεσμοί αντικατοπτρίζουν την προσπάθεια του ανθρώπου να αποκαθάρει τη μίμηση από τη βίαιη αντιπαλότητα και να την καταστήσει μια γόνιμη πολιτιστική διαδικασία.

Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι τα νεωτερικά φιλοσοφικά ρεύματα βρίσκονται στους αντίποδες της ζιραρικής ανάλυσης. Οι στρουκτουραλιστικές φιλοσοφίες επιδίδονται στην αποδόμηση των θεσμών προκειμένου να απελευθερώσουν το επιθυμητικό δυναμικό του υποκειμένου, οδηγώντας το σε μια «σχιζοφρενική» έκρηξη (χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι «επιθυμητικές μηχανές» του Ντελέζ)· αντιθέτως, ο Ζιράρ αποδομεί το νεωτερικό υποκείμενο, ξεσκεπάζει τη σχετικότητα της επιθυμίας του και κατονομάζει αυτή την τελευταία ως κινητήρια δύναμη της μιμητικής αντιπαλότητας και της βίας. Η μοντέρνα ευαισθησία βλέπει τη βία ως ένα απλό εργαλείο των άδικων και καταπιεστικών θεσμών, με τους οποίους οι ισχυροί επιβάλλουν τη θέλησή τους στους αδύναμους. Αντιθέτως, η ανάλυση του Ζιράρ επιβεβαιώνει τα διορατικά λόγια της Σιμόν Βέιλ, ότι δηλαδή είναι οι άνθρωποι, είτε θύτες είτε θύματα, που μετατρέπονται σε άβουλα εργαλεία στα χέρια της βίας, σε πράγματα δηλαδή, αφού πρώτα έχουν παραδοθεί στον στρόβιλο της μιμητικής αντιπαλότητας, χάνοντας το κατεξοχήν ανθρώπινο χαρακτηριστικό τους, την πνευματική αυτοτέλεια.

Σε αντίθεση με την μανιχαϊστική οπτική του μοντέρνου ηθικισμού που προσπαθεί να εξοβελίσει τη βία και να απολυμάνει τις διαπροσωπικές σχέσεις, ο Ζιράρ αποδεικνύεται πολύ περισσότερο σχετικιστής, ιδίως σε σχέση με τις διάφορες ουσιοκρατικές ερμηνείες της επιθυμίας, είτε φροϋδικής είτε μαρξιστικής προέλευσης. Κι αυτό γιατί συλλαμβάνει την παράδοξη αμφισημία της βίας, το γεγονός ότι μόνο η βία μπορεί να ορίσει και να περιορίσει τη βία και ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κατάστασης, τόσο της ψυχοφυσικής όσο και της κοινωνικό-πολιτισμικής. Το έργο του Ρενέ Ζιράρ φέρνει έτσι στο φως μια άβολη αλήθεια, που η μεταμοντέρνα υποχονδρία προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξοβελίσει από το οπτικό πεδίο της σύγχρονη κοινωνίας: το γεγονός δηλαδή ότι η ίδια αμφισημία που χαρακτηρίζει τη βία, χαρακτηρίζει επίσης και το θεσμικό οικοδόμημα που απορρέει από αυτήν. Όπως τα κρυστάλλινα παλάτια της Προόδου μπορούν να μετατραπούν σε σύγχρονη κόλαση, έτσι και οι κοινωνικοί θεσμοί δεν είναι ποτέ αποκλειστικά καλοί ή κακοί, αλλά όμως ούτε και ουδέτεροι μηχανισμοί, εξαρτώμενοι απλά από τις αρετές των εκάστοτε διαχειριστών τους. Οι θεσμοί είναι όλα αυτά, αλλά και κάτι παραπάνω: είναι, ή τουλάχιστον θα ‘πρεπε να είναι, οι ζωντανοί φορείς του πολιτισμικού εκείνου πλαισίου που είναι ζωτικό για την δυνατότητα ανάπτυξης μιας πραγματικά ανθρωποκεντρικής ύπαρξης. Και όχι μόνο: όπως εξιστορεί αριστοτεχνικά ο Ρομπέρτο Καλάσσο στο κλασικό του έργο Η Καταστροφή του Κας, μόνον εκείνοι οι θεσμοί που είναι έκφραση και ενσάρκωση μιας απρόσωπης και υπερβατικής παράδοσης μπορούν να έχουν την ωριμότητα να γνωρίζουν πότε η θυσία του Ενός μπορεί να αποτελέσει έναυσμα μιας νέας αρχής και ουσιαστική δυνατότητα μιας όσο το δυνατό πιο αρμονικής συνύπαρξης των Άλλων.

– – – ◊ – – –

Ο Ρενέ Ζιράρ δεν ασπάστηκε ποτέ τον αριστοτελικό ορισμό του ανθρώπου ως «φύσει πολιτικόν ζώον». Η ανθρωπολογία του δεν προβλέπει εύκολες αρμονίες ή έμφυτες τάσεις που οδηγούν με τρόπο φυσικό στη συνεργασία· αντιθέτως, το πλεόνασμα μίμησης που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, σε σύγκριση με άλλα είδη, είναι για αυτόν ένα δίκοπο μαχαίρι που, ενώ από τη μία πλευρά επιτρέπει την ανάπτυξη εκλεπτυσμένων δεξιοτήτων, από την άλλη εκθέτει σε κίνδυνο απώλειας οποιασδήποτε ικανότητας του ανθρώπου να ελέγξει τα γεγονότα και να υποπέσει στο χάος της βίας. Ενώ γίνεται όλο και πιο εξειδικευμένη, στην αντιμετώπιση των φυσικών κινδύνων, η ανθρωπότητα παραμένει ανίσχυρη μπροστά σε εκείνους που τεχνητά σφυρηλατεί από μόνη της, ζώντας σε μια συνεχή κατάσταση αυτο-προκαλούμενης επισφάλειας. Με αυτή τη θέση του ο Ζιράρ είναι σύμφωνος με την κριτική που ασκεί ο Χομπς στην αριστοτελική πολιτική δομή, που υπαγορεύεται από μια σύλληψη του ανθρώπου η οποία δεν αφήνει χώρο στην ψευδαίσθηση μιας τάξης που είναι εγγεγραμμένη στη φύση. Η ψυχολογική συγκρότηση του ανθρώπου που παράγει μέσα του την επιθυμία να ιδιοποιηθεί, με οποιοδήποτε μέσο, όλα όσα κατέχουν οι άλλοι και ο φόβος του θανάτου δεν τον οδηγούν απαραιτήτως στην αναζήτηση της ειρήνης, αλλά, πιο συχνά, στο να ελπίζει σε μια νίκη έναντι άλλων που, ακόμη κι αν επιτευχθεί, δεν τον προστατεύει καθόλου από νέες απειλές (Hobbes 2001, σ.87). Αυτό που αποδίδει ο Χομπς σε ορισμένα ζώα, δηλαδή μια συνεχή αρμονία, είναι για εμάς μια υπαγόρευση του Λόγου που μπορούμε πράγματι να διατυπώσουμε και να κατανοήσουμε, αλλά δύσκολα την ακολουθούμε. Τα ίδια μέσα που επινοούμε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας και να πολεμήσουμε αυτό τον αέναο πόλεμο, τόσο ανώτερα από εκείνα άλλων ζώων, μας προσφέρουν μόνο βραχυπρόθεσμα οφέλη, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν εξίσου αποτελεσματικά εναντίον μας, από άλλους. Επομένως, δεν υπάρχει κάποιο αυθόρμητο φρένο στον ενδοειδικό ανταγωνισμό, ούτε αυτό θα αποτελούσε πλεονέκτημα, για ένα μεμονωμένο άτομο, να διαθέτει μια «φυσική» προδιάθεση στην ειρήνη, καθώς αυτή θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εάν όλοι είχαν εξίσου την ίδια προδιάθεση και συμφωνούσαν να την εφαρμόσουν ταυτόχρονα.

Η επιβίωση, για τον Χομπς, είναι επομένως δυνατή μόνο χάρη σε ένα τεχνούργημα, το οποίο, ο ίδιος πιστεύει, μπορούμε να το ταυτοποιήσουμε τόσο με τη σωστή μεθοδολογία έρευνας, όσο και χάρη στη παρατήρηση των μεγάλων και ανθεκτικών αυτοκρατοριών για τις οποίες μας πληροφορεί η Ιστορία. Οι Ρωμαίοι, σε θέση να αντέξουν και να ευημερήσουν για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, βασίστηκαν σε μια αδιαίρετη και αδήριτη αρχή, που κυρώνεται από το νόμο και στην οποία απονεμήθηκε υπέρτατη ηθική και θρησκευτική αξία. Για τον Χομπς, αυτή η λύση δεν έχει τίποτε το φυσικό: αντιθέτως, μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχής εξαίρεση, την οποία δεν είναι σε θέση να καταφέρουν όλες οι κοινωνίες και όπου ο άνθρωπος καθοδηγείται από το Λόγο, και στην οποία, προκειμένου αυτός να γίνει αποτελεσματικός, απαιτείται ένα έργο βαθιάς παιδαγωγικής και πολιτιστικής δομής – «Ο άνθρωπος γίνεται κατάλληλος για την κοινωνία όχι από τη φύση, αλλά από την εκπαίδευση» (ibid, σελ. 82) – και, πάνω απ ‘όλα, δια του πειθαναγκασμού. Για τον Χόμπς, το κατώφλι, για την οικοδόμηση μιας οργανωμένης κοινωνίας συμπίπτει με τη μετάβαση από τη φύση στον πολιτισμό· με αυτήν την προοπτική προσδιορίζει τι είναι αποκλειστικά ανθρώπινο, όχι τόσο στην λογική, όσο στη γλώσσα, ικανότητα (η γλωσσική), η οποία, αφενός, μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα συγκρούσεων, αφετέρου είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σύναψη συμφωνών και, ως εκ τούτου, για την θεμελίωση του σωστού και του λάθους (Hobbes 2004, σ.29).

Ακριβώς η έλλειψη Λόγου, σύμφωνα με τον Χόμπς, καθιστά αδύνατο στα άλλα ζώα να ξεπεράσουν τη διάσταση της καθαρής φυσικότητας, υποβιβάζοντάς τα σε έναν κόσμο χωρίς ηθική, χωρίς πολιτική και χωρίς δικαιοσύνη, στην οποία η συνεργασία και η ειρήνη, σίγουρα δεν είναι πάντα παρούσα, και όταν εκδηλώνεται συνδέεται με απλά ένστικτα. Με ορισμένες από τις προηγούμενες παραδοχές ο Ζιράρ συμφωνεί απόλυτα: αυτό το φυσικό προνόμιο της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν είναι αρκετό για να χτιστεί μια ασφαλής ζωή. Χρειάζεται κάτι περισσότερο, που αποτελεί την ιδιαιτερότητα του ανθρώπου-ζώου. Άλλα ζώα, πιστεύει ο Ζιράρ, έχουν ενστικτώδεις μορφές ειρήνευσης, για παράδειγμα μοτίβα κυριαρχίας, που εξομαλύνουν τις αντιπαλότητες και επιτρέπουν μια ανεκτά διαταγμένη συνύπαρξη (Girard 1983, σ.118). Η αποκάλυψη είναι ανθρώπινο προνόμιο, καθότι είμαστε το μόνο είδος ικανό να προκαλέσει ακραίες συγκρούσεις και την ίδια στιγμή να κατασκευάσει εκείνα τα τεχνικά μέσα που μπορούν να οδηγήσουν σε παγκόσμια καταστροφή. Η ζιραρική ανθρωπολογική απαισιοδοξία σίγουρα τροφοδοτείται και από την ιδέα του προπατορικού αμαρτήματος, αλλά οφείλει τη ριζοσπαστικότητά της, πάνω απ ‘όλα στην διαπίστωση ότι η πλουσιότερη και ισχυρότερη κοινωνία που υπήρξε ποτέ, δηλαδή αυτή μετά το 1945, είναι ταυτόχρονα και η πρώτη που απειλείται άμεσα από τον κίνδυνο πυρηνικής και περιβαλλοντικής καταστροφής. Ο άνθρωπος δεν εκτίθεται σε αυτές τις απειλές λόγω φυσικών δυνάμεων, αλλά μάλλον εξαιτίας της δικής του ψυχολογικής συγκρότησης, δηλαδή της υπερμιμητικής του τάσης. Έτσι, είναι σαφές ότι, όπως και ο Χόμπς, ο Ζιράρ αναζήτησε μια εξήγηση για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, με πρώτη ματιά πολύ αβάσιμη, στη διάσταση του πολιτισμού, του οποίου η εμφάνιση, από τη σφαίρα της καθαρής φυσικότητας, απαιτείται να διερευνηθεί με έναν εντελώς νέο τρόπο. Η απάντησή του συνίσταται στη θεωρία της θεμελιώδους θυσίας, που νοείται ως μια λύση που βρέθηκε, δεν αναζητήθηκε, και διαιωνίζεται απλά και μόνο λόγω του πλεονεκτήματος που προσφέρει στις ανθρώπινες ομάδες που την συναντούν τυχαία (Girard 2004, σ.127).

Σε αντίθεση με τον Χομπς και τις μεγάλες σχολές σκέψης της πρώιμης νεωτερικότητας, ο Ζιράρ δεν πιστεύει ότι ο άνθρωπος έχει φτάσει στη λύση του πολιτικού προβλήματος με τρόπο συνειδητό και εσκεμμένο. Η ιδέα του κοινωνικού συμβολαίου του φαινόταν πάντα μια από τους μεγαλύτερες φενάκες της φιλοσοφίας, δεδομένου ότι προϋποθέτει την κυριαρχία του ορθολογισμού έναντι της μιμητικής, πράγμα που διαψεύδεται απολύτως από τα ίδια τα γεγονότα (Girard 1998, σσ.364-365). Επομένως, εάν η ανθρωπολογική υπόθεση είναι συμβατή με τη χομπσιανή σκέψη, η λύση είναι διαφορετική. Το γεγονός που σπάει την αλυσίδα της αντεκδίκησης και της αντιπαλότητας, δηλαδή το αρχετυπικό αγελαίο λιντσάρισμα, είναι το πρώτο, απαραίτητο, αλλά όχι επαρκές, βήμα. Εάν οι κοινωνίες δεν μάθαιναν να εφαρμόζουν έναν μηχανισμό σταθεροποίησης, δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Μόνο με την τελετουργική επανάληψη του λιντσαρίσματος, δηλαδή, με τη τοποθέτησή του στη σκηνή, ο μηχανισμός τίθεται πραγματικά σε κίνηση. Η θυσία, με την οποία γεννιέται η θρησκεία, είναι συνάμα η πρώτη στιγμή της πολιτικής ζωής, διότι είναι το μοναδικό όπλο όχι απλά ικανό να συντρίψει τις αντιπαλότητες, αλλά και να αποτρέψει την αναβίωσή τους χάρη στις προσεκτικά μελετημένες τελετές, που επαναλαμβάνονται αν τακτά διαστήματα, αποτρέποντας έτσι το ξεπέρασμα του σημείου μη επιστροφής, όπου η κοινωνική τάξη έχει εκμηδενιστεί. Επομένως, η πρώτη πολιτική στιγμή και η πρώτη θρησκευτική στιγμή συμπίπτουν. Κατανοώντας, ο Ζιράρ, τη θυσία ως την πρώτη εκδήλωση μιας πολιτικής δράσης, της προσφέρει μια ολοκληρωμένη κοινωνιολογική ανάγνωση. Σε αντίθεση με άλλους θεωρητικούς, πιστεύει ότι η θυσία είναι η λύση σε ένα συλλογικό πρόβλημα: αυτό που το χαρακτηρίζει, εκτός από τη βία, είναι η ομοφωνία. Η ζιραρική ερμηνεία της θυσίας εξαρτάται κατά πολύ από την προσέγγιση του Ντυρκέμ, γεγονός αναμφισβήτητο στο Η Βία και το Ιερό (Girard 2008, σσ. 55-56). Η κοινωνιολογική ερμηνεία θέτει τη θυσία σε μια διάσταση που δεν είναι αυτή της ατομικής συνείδησης. Η θυσία πρέπει λοιπόν να διακρίνεται από άλλες μορφές τελετουργίας που επίσης φαίνεται να έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά: σκεφτείτε για παράδειγμα πρακτικές μαγείας, οι οποίες επίσης εμποτίζονται με βία αλλά όχι με στοιχεία ομοφωνίας, ή τις διάφορες μορφές ιδιωτικής θυσίας που εγγράφονται σε αφθονία ήδη στον κλασικό κόσμο. Και εδώ ο Ζιράρ φαίνεται να ακολουθεί τα βήματα του Ντυρκέμ, ο οποίος είχε διαχωρίσει ρητά τη θρησκεία από τις πρακτικές μαγείας και τις ιδιωτικές/οικιακές ή ακόμη και μεμονωμένες τελετουργικές πρακτικές, ακριβώς λόγω της απαραίτητης συμμετοχής, στην πρώτη, ολόκληρης της κοινότητας (Durkheim 2005, σ. 92).

Θα επιστρέψουμε σύντομα στο θεωρητικό ζήτημα της θυσίας. Ωστόσο, εξαρχής είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί, η μεγάλη αξία του ζιραρικού λόγου, στο να δείξει πόσο η πολιτική πρακτική – μακράν του να είναι η φυσική συνύπαρξη των ανθρώπων για ένα κοινό καλό – είναι μάλλον πλούσια σε αποκλεισμούς και βία. Οι κοινωνίες βασίζονται στη ριζική εξάλειψη του θύματος, σχηματιζόμενες τόσο θεωρητικά όσο και κυριολεκτικά, γύρω από τον τόπο όπου δολοφονήθηκε ένα υποκείμενο, στον τάφο του πρώτου θύματος (Mormino 2013). Εάν η αριστοτελική πολιτική θεωρία προσπάθησε ίσως να επισκιάσει τη σκληρή φύση της Πόλεως, που βασίστηκε στον αποκλεισμό εκείνων που είναι θυσιάσιμοι (σκλάβοι, γυναίκες, βάρβαροι) λόγω της φυσικής τους κατωτερότητας, εμφανίζεται τώρα χωρίς υποκρισία στη ζιραρική σκέψη, η οποία υπογραμμίζει την αυθαίρετη διάσταση της θυσίας ως θεμελιωτή του κοινωνικού οικοδομήματος. Όσα οι πολιτικές φιλοσοφίες της αριστοτελικής μήτρας αποδίδουν στη φύση, που θεωρείται μια νόρμα που κάποιος μπορεί απλά να διαπιστώσει, για τον Ζιράρ είναι αποτέλεσμα μιας περιστασιακής και προσωρινής σχέσης δυνάμεων που δεν έχει οντολογική ή, πολύ λιγότερο ηθική, αξία. Η καταστροφή της θεωρίας της έμφυτης ανθρώπινης κοινωνικότητας (με συνέπεια τον φυσικό αποκλεισμό των κατώτερων ατόμων), φτάνει, στον Γάλλο στοχαστή, στις ακραίες συνέπειές της, δείχνοντας την αβεβαιότητα της κοινωνικής τάξης και τις εκδιώξεις οι οποίες προκαλούνται αναπόφευκτα. Εάν η λύση του πολιτικού προβλήματος υπονοείται απλά και μόνο στο Ζιράρ, η διάγνωση του κακού είναι ιδιαιτέρως οξεία και σίγουρα βρίσκεται υπό την  επιρροή πιο σύγχρονων στοχαστών, όπως ο Μακιαβέλλι, ο Χομπς και ο Σπινόζα, που ήταν οι πρώτοι που παραβίασαν την κυριαρχία του αριστοτελικού νατουραλισμού.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο πρόβλημα της θυσίας: ένα από τα σπουδαία προσόντα του Ρενέ Ζιράρ υπήρξε το θάρρος με το οποίο ξεκίνησε εκ νέου την αναμέτρηση με το πρόβλημα της προέλευσης του ιερού, το οποίο η δομική ανθρωπολογία είχε πλέον ανακηρύξει ως κάτι χωρίς νόημα. Για να φέρει σε πέρας αυτή τη μεγάλη πρόκληση, που τον φέρνει στην καρδιά του πολιτικού προβλήματος, χρησιμοποιεί και εξελικτικά επεξηγηματικά σχήματα (Girard 2003, passim), που δυστυχώς σπανίως χρησιμοποιούν άλλοι θεωρητικοί, με εξαίρεση τον Μπούρκερτ (Burkert 2003). Εάν η προέλευση του ιερού έγκειται στη συλλογική δολοφονία ενός θύματος, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε ποια οφέλη θα μπορούσε να προσφέρει αυτή η πράξη στις ανθρώπινες ομάδες που την τελούν.

Η θεωρία της θυσίας του Ρενέ Ζιράρ, αν και απολύτως ξένη της ιδέας do ut des[2] (Tylor 2016), επιβεβαιώνει, ωστόσο, τον τεχνικό της χαρακτήρα, δηλαδή της θυσίας ως μέσο επίλυσης μιας κατάστασης κρίσης, και μάλιστα έχει το πλεονέκτημα να εξηγεί την αποτελεσματικότητά της, η οποία μαρτυρείται από την ευρεία διάδοσή της σε βάθος χρόνου και χώρου. Η αλλαγή του ζιραρικού παραδείγματος, σε σχέση με προηγούμενες εξηγήσεις, συνίσταται στην παρουσίαση της θυσίας ως επανάληψη μιας δράσης που προηγουμένως πραγματικά λειτούργησε. Αλλά πώς είναι δυνατόν μια βίαιη πράξη να εκπληρώνει την αποστολή αναχαίτησης της βίας; Η απάντηση βρίσκεται στην ομοφωνία που παράγεται από την επιθετικότητα η οποία επανενώνει τις συνειδήσεις γύρω από έναν κοινό στόχο, συμφιλιώνοντας τους θύτες πάνω από το πτώμα του φερόμενου ως δημόσιου εχθρού (Girard 1980). Με τρόπο ανάλογο, ο Ντυρκέμ είχε δείξει την κοινωνικά συνεκτική επίδραση που έχουν οι τιμωρίες· η συλλογική καταδίκη που εκφράζεται μέσα από τη δημόσια επιβληθείσα ποινή επιτρέπει στις ταραγμένες συνειδήσεις, από ένα έγκλημα, να ανακτήσουν την αμοιβαία αλληλεγγύη και να ξεχάσουν για κάποιο χρονικό διάστημα τις μικρότερες καθημερινές και ενδημικές αντιμαχίες των επιμέρους ομαδοποιήσεων (Durkheim 1999, σ. 93 κ.ε.). Η διάχυτη και ασύντακτη βία, τόσο επικίνδυνη για την κοινωνική ζωή, αντικαθίσταται από μια συντεταγμένη πράξη, της οποίας το τελετουργικό σταθεροποιεί την ομάδα και της δίνει πίσω, με κόστος τον χαμό ενός μόνο, την πολύτιμη ειρηνική συνύπαρξη. Όπως η τιμωρία νοείται μέσα από τον Ντυρκέμ, η ζιραρική θυσία προσφέρεται στους θεούς μόνο με την παραπλανητική ερμηνεία που της δίνουν οι ηθοποιοί· στην πραγματικότητα προσφέρεται από ολόκληρη την κοινότητα στον ίδιο τον εαυτό της και επομένως είναι η συστατική πράξη της πολιτικής.

Η ζιραρική θεωρία της θυσίας έχει αξιόλογες επεξηγηματικές ικανότητες και βρίσκει επιβεβαίωση σε μεγάλη και καλά τεκμηριωμένη ποικιλία τελετουργιών. Ωστόσο, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί εάν διέπεται από μια ορισμένη μονομέρεια. Το μόνο πρόβλημα στο οποίο η θυσία δίνει λύση είναι στην πραγματικότητα η ενδοειδική επιθετικότητα: πιστεύει πράγματι ότι η μιμητική βία είναι το πρόβλημα των ανθρώπινων ομάδων, η πραγματική και θανατηφόρα απειλή που κρύβεται πίσω από κάθε κατάσταση κρίσης. Για παράδειγμα, επιμένει στο γεγονός ότι κάθε είδους φυσική καταστροφή, από την πανούκλα έως το λιμό, μετατρέπεται αμέσως σε πρόβλημα κοινωνικής τάξης, καθώς προκαλεί μια ρήξη στους εύθραυστους κανόνες συνύπαρξης (Girard 1980, σσ. 22-23). Ωστόσο, η ερμηνεία, με ανθρωπικό τρόπο, όλων των προβλημάτων που προκύπτουν στις ανθρώπινες ομάδες, φαίνεται μια πολύ επιλεκτική επιλογή· στο περιβάλλον παρουσιάζονται πολλές καταστάσεις δυσκολίας στις οποίες ο κίνδυνος προέρχεται από εντελώς διαφορετικούς παράγοντας και εχθρούς. Η γονιμότητα του εδάφους, για παράδειγμα, εξαρτάται από παράγοντες που οι πρώτες ανθρώπινες ομάδες δεν μπόρεσαν να καθορίσουν· η γη δεν μπορεί να είναι αναγκασμένη να μας δώσει τους καρπούς της. Εάν ακολουθήσουμε τη ζιραρική λογική, η στειρότητα των χωραφιών θα δημιουργούσε μια κατάσταση διχασμού και διαφωνίας μεταξύ των μελών μιας ομάδας: κάποιο θα άρχιζαν την προσπάθεια οικειοποίησης των αποθεματικών του γείτονα, να αποδίδεται η ευθύνη στο «κακό μάτι» κάποιου «ξένου» ατόμου κ.λπ. Η συλλογική θυσία μπορεί ενδεχομένως να αποκαταστήσει και να ανανεώσει την αλληλεγγύη στην κοινότητα, εις βάρος του φερόμενου ως ένοχου για την υπογονιμότητα του εδάφους, αλλά σίγουρα δεν είναι σε θέση να επαναφέρει τη βλάστηση στο έδαφος.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Ζιράρ εξηγεί την αποτελεσματικότητα του θυσιαστικού μηχανισμού είναι καθαρά πολιτικός, η ποικιλία όμως των σχετικών τελετουργικών μορφών μάς γεννά την υποψία ότι ο πολιτικός παράγοντας αποτελεί ένα μόνο μέρος της εξήγησης. Είναι γι’ αυτό χρήσιμο να προσέξουμε τις περιστάσεις κατά τις οποίες τελούνταν οι θυσίες. Οι σχετικές μαρτυρίες είναι ξεκάθαρες: θυσίες τελούνταν όποτε έπρεπε να ικανοποιηθεί μία ανάγκη ή να αποφευχθεί κάποιος κίνδυνος. Οι περιπτώσεις είναι σχεδόν άπειρες: υπάρχουν θυσίες που έχουν σκοπό να αποτρέψουν τον θάνατο αγαπημένου προσώπου ή να εξασφαλίσουν την ευτυχή κατάληξη ενός γάμου, άλλες προκειμένου να έχουν ευοίωνη συζυγία ή να ηρεμήσουν τη θάλασσα πριν από ένα ταξίδι, είτε πάλι να εξασφαλίσουν την επιτυχή κατασκευή μιας γέφυρας ή να κάνουν να επιστρέψει ένας γιος από τον πόλεμο. Η πολιτική παράμετρος, στην οποία ο Ζιράρ ποντάρει όλα του τα επιχειρήματα, συνυπάρχει, στην καλύτερη περίπτωση, με πολλές άλλες που η θεωρία του δεν εξηγεί πειστικά. Για ποιο λόγο, π.χ., να θυσιάζεται μια γυναίκα όταν πρέπει να θεμελιωθούν οι τοίχοι ενός μοναστηριού; Γιατί η ασθένεια ενός μέλους μιας οικογένειας να αποτελεί κίνδυνο για όλη την κοινότητα; Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η θυσία είναι ακριβώς αυτό που καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας ισχυρίζονταν όλοι οι θυσιαστές: μία πρακτική που ευνοεί την ευτυχή κατάληξη μιας επιχείρησης, μία τεχνική επίλυσης προβλημάτων ποικίλης φύσης. Οι κανόνες της θυσιαστικής τελετουργίας παρέχουν τις οδηγίες εκείνες που είναι απαραίτητες για την επίτευξη ενός αποτελέσματος, η οποία θεωρείται αμφίβολη ή και εντελώς αδύνατη (Mormino 2017). Για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι πρόγονοί μας δεν είχαν στη διάθεσή τους αποτελεσματικότερο μέσο για να ανταπεξέλθουν σε διάφορα προβλήματα που αντιμετώπιζαν. Η μαγεία, η οποία κατά τη γνώμη μου δεν διαφέρει και πολύ από τη θυσία, κατέχει σε πολλούς πολιτισμούς, ακόμα και σήμερα, αυτήν ακριβώς τη λειτουργία. Είναι το ίδιο είδος προβλήματος που μας οδηγεί στο μάγο και στον γιατρό. Η ιστορία του πολιτισμού μας είναι η ιστορία της συνεχούς εκλέπτυνσης των μηχανισμών επίλυσης προβλημάτων. Παρ’ όλα αυτά, για να κατανοήσουμε τη λογική του θυσιαστικού μηχανισμού, είναι αναγκαίο να συλλάβουμε τα αίτια που το δημιούργησαν, δηλαδή τις ανάγκες και τους φόβους της καθημερινής ζωής που εμείς μπορούμε και αντιμετωπίζουμε με καταλληλότερους τρόπους. Θα μπορούσαμε τελικά να ισχυριστούμε ότι για μια μεγάλη χρονική περίοδο η θυσία αντικατέστησε μια σειρά λειτουργιών πρακτικής φύσης που είναι δυνατόν να συνοψίσουμε ως εξής: την εξασφάλιση ενός οφέλους, για την οποία οι υπάρχουσες γνώσεις δεν μας προσφέρουν κάποια καλύτερη λύση.

Υπάρχει όμως και μια άλλη δυσκολία για μια καθαρά πολιτική ερμηνεία της θυσίας. Ο Ζιράρ δεν παραδέχεται την πιθανότητα ύπαρξης ιδιωτικών θυσιών, παρά μόνο ως μια ύστερη μορφή του μηχανισμού η οποία καθιερώθηκε όταν η δημόσια τέλεση των θυσιών έγινε τόσο συνηθισμένη που άρχισε να τελείται αφελώς και εκτός του παραδοσιακού πλαισίου. Είναι όμως δύσκολο να αρνηθούμε την ύπαρξη θυσιαστικών συμπεριφορών χωρίς πρακτικό σκοπό ή δημόσια λειτουργία. Η πρακτική των ex voto, διαδεδομένη μέχρι και σήμερα, μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως μία μορφή ευχαριστηριακής πράξης που όμως λειτουργεί σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο. Προκειμένου να ερμηνευτεί ανεξάρτητα από τον θυσιαστικό μηχανισμό, πρέπει να διαστρεβλώσουμε το νόημά της και να την υποβιβάσουμε σε ψυχοπαθολογικό φαινόμενο. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τις διάφορες μαγικές τεχνικές: και εκεί επιβάλλεται πολλές φορές μια προσφορά, μια παραίτηση από κάτι, που συνοδεύεται από ένα αυστηρό τυπικό και εκδηλώσεις έκφρασης υποταγής. Η διαδικασία αυτή είναι ανάλογη με αντίστοιχες περιστάσεις του δημόσιου βίου, όταν η ευημερία της πόλης εξαρτιόνταν από την ορθή τέλεση της προσφοράς στην θεότητα. Ο πολιτικός χαρακτήρας τέτοιων τελετουργικών είναι βέβαια αδιαμφισβήτητος αλλά μοιάζει να είναι μία υποπερίπτωση και όχι ο κανόνας. Αντιθέτως, αν υποθέσουμε ότι η θυσιαστική τελετουργία είναι μια τεχνική problem solving, όχι απαραίτητα πολιτικής υφής και λειτουργίας, τότε πολλές από τις γνωστές μορφές τις βρίσκουν μια πιο ταιριαστή εξήγηση.

Μία άλλη ένδειξη του μονόπλευρου χαρακτήρα της ζιραρικής ερμηνείας είναι το γεγονός ότι θεωρεί τη βία εγγενή παράγοντα του θυσιαστικού μηχανισμού. Και σε αυτή την περίπτωση, έχουμε στοιχεία που μαρτυρούν το αντίθετο, ξεκινώντας από την πληρέστερη πραγμάτευση του ζητήματος που μας άφησε η αρχαιότητα, το δεύτερο βιβλίο του «Περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων» του Πορφύριου: υπάρχουν θυσίες φυτών, άψυχων πραγμάτων αλλά και η απλή παραίτηση από την εξάσκηση μιας δραστηριότητας. Η πρακτική της νηστείας, της αποχής από το σεξ ή η απάρνηση των ανέσεων είναι κάποια γνωστά παραδείγματα, τα οποία, σύμφωνα με τον Ζιράρ, ερμηνεύονται μόνον ως δείγματα εκφυλισμού της θυσίας, ως απομάκρυνση από την αυθεντική μορφή της, που είναι πάντα ο φόνος. Θα μπορούσαμε όμως να υποθέσουμε ότι η αιματηρή μορφή της θυσίας είναι ένας μόνο από τους πολλούς πιθανούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων. Η παγκόσμια κοινή αιτία των τελετουργιών δεν είναι λοιπόν η διοχέτευση της βίας αλλά μάλλον η ανάγκη αντιμετώπισης οποιουδήποτε προβλήματος για το οποίο δεν υπάρχει διαθέσιμη κάποια καλύτερη λύση – άρα και των μιμητικών αντιπαλοτήτων. Σε αυτή την προοπτική μπορεί επίσης να ερμηνευτεί και η χρήση της προσευχής ως συνέχεια των θυσιαστικών μορφών. Σύμφωνα με μία μακρά παράδοση, αυτή η μορφή λατρείας εισάγει ένα στοιχείο ολοσδιόλου καινοτόμο σε σχέση με την αρχαϊκή νοοτροπία που εκφράζεται στην αιματηρή θυσία. Είναι ο Ζιράρ που σε όλα του τα έργα επιμένει στην αλλαγή εποχής που εγκαινιάζει η εγκατάλειψη της αιματηρής πρακτικής της θυσίας, από την εβραϊκή θρησκεία αρχικά και κατόπιν από τα Ευαγγέλια. Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι που μας κάνουν να υποθέσουμε ότι αυτό το πέρασμα από τη θυσία στην προσευχή αποτέλεσε αρχικά μια τεχνική καινοτομία, η οποία διαφοροποιεί την ενδεδειγμένη διαδικασία επίκλησης της εύνοιας της θεότητας. Ακόμα και οι τρόποι με τους οποίους η κοινότητα προσφεύγει σε αυτήν την τελετουργία, φαίνεται να επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι πρόκειται για μια τεχνική προορισμένη να επιλύσει το πρόβλημα με τον λιγότερο επιβαρυντικό τρόπο, σύμφωνα με τη λογική του do ut des: π.χ. το πρεστίζ και ο αριθμός των θυμάτων εξαρτιόνταν από το ειδικό βάρος του εκάστοτε αιτήματος. Επίσης, όπως παρατηρεί ο Ελίαντε, συνήθως η κοινότητα απευθύνεται στην αρχή σε θεότητες ενδιάμεσης ισχύος, οι οποίες και θεωρούνται πιο προσιτές, αφήνοντας για το τέλος την πιο ισχυρή (Eliade 1968, σσ. 127-128). Άλλοι συγγραφείς σημειώνουν ότι πόσο εύκολα ο θυσιαστικός μηχανισμός γεννά φαινόμενα διαφθοράς. Είναι δύσκολο να ερμηνεύσουμε όλα αυτά τα δεδομένα αποκλειστικά διά μέσω της ζιραρικής θεωρίας ενός επαναλαμβανόμενου καταγωγικού λιντσαρίσματος: ο χαρακτήρας της ανταλλαγής που παρατηρούμε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα εμφανής.

Στην προσπάθειά του να καταπολεμήσει το φροϋδικό πανσεξουαλισμό, ο Ζιράρ υπέπεσε στο σφάλμα μιας άλλης μονοδιάστατης εξήγησης των κοινωνικών φαινομένων, αυτή της συλλογικής μιμητικής βίας. Γι’ αυτό το λόγο αρνείται να θεωρήσει τη θυσία ως αποτέλεσμα της ελλιπούς γνώσης του κόσμου. Αντί γι’ αυτό διατείνεται ότι οι θρησκείες κατέχουν μία βαθιά γνώση της βίας και του μιμητισμού, η οποία και τις οδηγεί στη μόνη κοινωνικά αποτελεσματική, αν και ηθικά καταδικαστέα, λύση του προβλήματος της επιθετικότητας. Η άγνοια όμως για την οποία κατηγορεί τους αρχαίους αφορά την αθωότητα των θυμάτων, όχι τη γνώση των νόμων της φύσης. Η θυσία ως ευχαριστήρια ανταπόδοση βασίζεται στην έλλειψη γνώσεων που θα επέτρεπαν τη λύση καθημερινών προβλημάτων. Ας δούμε, για παράδειγμα, τους μύθους και τα τελετουργικά που σχετίζονται με την οικοδόμηση, τα οποία συναντιούνται σε όλα τα Βαλκάνια και που μελέτησε ο Ελίαντε. Σύμφωνα με τον ιστορικό, το σχετικό σκεπτικό της θυσίας βασίζεται στην πίστη ότι «μια κατασκευή (ένα σπίτι ή γενικότερα ένα τεχνικό αλλά και πνευματικό έργο), προκειμένου να αντέξει στον χρόνο, πρέπει να διαθέτει σώμα αλλά και ψυχή. Η μεταβίβαση (transfert) της ψυχής δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μέσω της θυσίας, με άλλα λόγια μέσω ενός φόνου» (Ελίαντε 1975, σελ. 162). Θα μπορούσαμε εδώ να παρατηρήσουμε ότι, σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζεται ο Ελίαντε, η θυσία δεν έχει μία «πνευματική πηγή» (ό,τι και να σημαίνει αυτό) αλλά ότι προτίθεται να λύσει προβλήματα που μια επαρκέστερη γνώση των νόμων της στατικής θα μπορούσε να αντιμετωπίσει με πιο αποτελεσματικό τρόπο. Είναι αλήθεια ότι μια θυσία δεν ήταν πολύ αποτελεσματική στη συγκεκριμένη περίπτωση: το να ταφεί ζωντανή η γυναίκα του αρχιμάστορα δεν θα εμποδίσει την κατάρρευση των τοίχων του μοναστηριού. Τι άλλο θα μπορούσε όμως να κάνει κανείς ελλείψει ακριβέστερων αρχιτεκτονικών γνώσεων;

Το να αποδεχόμαστε ότι η θυσία ως ευχαριστήρια πράξη καθιερώθηκε γιατί ικανοποιούσε μια συγκεκριμένη ανάγκη δεν σημαίνει ότι η αποτελεσματικότητά της ήταν εγγυημένη, αλλά μάλλον ότι οι σπάνιες περιπτώσεις επιτυχίας, εντελώς τυχαίες, οδήγησαν στην επαναλαμβανόμενη χρήση της ελλείψει καλύτερων λύσεων. Ο Ζιράρ επιμένει πολύ στον επαναληπτικό, σχεδόν ψυχαναγκαστικό, χαρακτήρα των θυσιαστικών τελετουργιών. Όμως, μία σύγκριση μεταξύ διαφορετικών εποχών και περιοχών μας αποκαλύπτει ότι το τελετουργικό άλλαξε μορφή άπειρες φορές, προσαρμοζόμενο προφανώς στον επείγοντα χαρακτήρα προβληματικών, ανεπίλυτων καταστάσεων. Η πολιτική ερμηνεία της θυσίας που προτείνει ο Ζιράρ συλλαμβάνει λοιπόν τέλεια τον λειτουργικό της χαρακτήρα, αλλά αποδεικνύεται περιοριστική όταν αποκλείει από το ερμηνευτικό της μοντέλο όλες εκείνες τις διαφορετικές σκοπιμότητες που είναι συνδεδεμένες με την ανάγκη ικανοποίησης είτε ατομικών, είτε καθαρά πρακτικών προβλημάτων.

*Ο Gianfranco Mormino είναι ομότιμος καθηγητής ηθικής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου La Statale.

Το κείμενο περιλαμβάνεται στην ύλη του τεύχους αρ.22 του Νέου Ερμή του Λόγιου.


Βιβλιογραφία

  • W. Burkert, La creazione del sacro. Orme biologiche nellʼesperienza religiosa, tr. it. Adelphi, Milano (2003).
  • É. Durkheim, Le forme elementari della vita religiosa, tr. it. Meltemi, Roma (2005) και La divisione del lavoro sociale, tr. it. Edizioni di Comunità, Torino (1996).
  • M. Eliade, Da Zalmoxis a Gengis-Khan. Studi comparati sulla religione e sul folklore della Dacia e dellʼEuropa Centrale, tr. it. Astrolabio-Ubaldini, Roma (1975) και Il mito dellʼeterno ritorno – Archetipi e ripetizione, tr. it. Borla, Torino (1968).
  • R. Girard, Portando Clausewitz all’estremo, trad. It. Adelphi, Milano (2008) και Conversazione con Benoît Chantre, trad. it. Adelphi, Milano (2004) και La pietra dello scandalo, trad. it. Adelphi, Milano (2001) και Origine della cultura e fine della storia. Dialoghi con Pierpaolo Antonello e João Cezar de Castro Rocha, tr. it. Raffaello Cortina, Milano (2003) και Shakespeare. Il teatro dell’invidia, trad. it., Adelphi, Milano (1998) και Delle cose nascoste sin dalla fondazione del mondo. Ricerche con Jean-Michel Oughourlian και Guy Lefort, tr. it. Adelphi, Milano (1983) και La violenza e il sacro, tr. it. Adelphi, Milano. C. Grottanelli (1999) και Il sacrificio, Laterza, Roma-Bari (1999).
  • T. Hobbes, Elementi di legge naturale e politica, tr. it. Sansoni, Milano (2004) και De cive, Elementi filosofici sul cittadino, tr. it. Editori Riuniti, Roma (2001).
  • G. Mormino, Il sacrificio animale, in G. Mormino – R. Colombo – B. Piazzesi και Dalla predazione al dominio – La guerra contro gli animali, Edizioni Libreria Cortina, Milano (2017).
  • Pietro Conte (éd.), Une absence présente. Figures de l’image mémorielle, Mimesis France-Vrin και Le tombeau comme premier symbole culturel dans la pensée de René Girard (2013).
  • Porfirio, Astinenza dagli animali, tr. it. Bompiani, Milano (2005).
  • G.G. Stroumsa, La fine del sacrificio. Le mutazioni religiose della tarda antichità, tr. it. Einaudi, Torino, (2006).
  • E.B. Tylor (2016), Primitive culture, Dover Thrift, Mineola, NY (2016).
  • P. Veyne, Inviter les dieux, sacrifier, banqueter. Quelques nuances de la religiosité gréco- romaine, στο “Annales. Histoire, sciences sociales”, p.55-1. (2000).

[1]Simone Weil, Iliade o il poema della forza στο La Rivelazione Greca, σσ. 31-64, εκδόσεις Adelphi, Milano 2014.

[2] Σ.τ.Μ.: η έκφραση do ut des σημαίνει σύμβαση ανταλλαγής (πάρε-δώσε) βάσει της οποίας δίνεται κάτι έτσι ώστε να μπορεί να ληφθεί κάτι άλλο ως αντάλλαγμα.

Πηγή: ResPublica

Τι λέτε για τον εμβολιασμό;

Ενώ το ελληνικό κράτος, όπως πολλά άλλα κράτη της Ευρώπης, εντείνει την πίεση επί του λαού για την χορήγηση του εμβολίου κατά της Covid-19, πολλοί είναι αυτοί που φαίνεται να ενδίδουν στην “υπεύθυνη επιλογή”. Ας ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ότι τα άτομα μπορεί να έχουν σοβαρούς λόγους να εμβολιαστούν. Δεν ηθικολογούμε για τον εμβολιασμό. Εμείς όμως παραμένουμε απρόθυμοι. Πιστεύουμε πως όλος ο επίσημος λόγος σχετικά με την προσωπική ευθύνη αποσκοπεί στο να δώσει μεγαλύτερη εξουσία το κράτος, δημιουργώντας μια κοινωνία δύο ταχυτήτων με προνόμια για όσους συμμορφώνονται και κυρώσεις για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να συμμορφωθούν. Αυτό σημαίνει ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου και των ανισοτήτων.

Πιστέψτε τους ηγέτες

Δεν θεωρούμε ότι χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ’ αυτό το θέμα. Μας ανάγκασαν να φοράμε μάσκες ενώ περπατάμε μόνοι μας στο πάρκο. Μας έριξαν πρόστιμα επειδή βρισκόμασταν στον δρόμο τη νύχτα, ενώ τα μετρό ήταν γεμάτα κόσμο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μας έβρισαν που καθόμασταν στις πλατείες, ενώ οι εσωτερικοί χώροι εργασίας λειτουργούσαν με πλήρη χωρητικότητα. Τους είδαμε να υπολογίζουν το κόστος παροχής επιπλέον νοσοκομειακών κρεβατιών ή το κλείσιμο τμημάτων της οικονομίας, αλλάζοντας κυνικά την πολιτική τους ανάλογα με το οικονομικό συμφέρον. Τους είδαμε να επιλέγουν την πρόσληψη περισσότερων μπάτσων ενώ διακυβεύεται η υγεία τόσων ανθρώπων. Τους είδαμε να προσπαθούν να καταπνίξουν οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας, ενώ προελαύνουν με πολιτικές εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία και το γνωρίζουν, το μόνο πράγμα που μπορούν ακόμα να κάνουν είναι να μας εξαναγκάζουν και να μας εκβιάζουν.

Πιστέψτε τα δεδομένα

Μας λένε ότι τα δεδομένα είναι σαφή, ότι η λήψη του εμβολίου είναι η ασφαλής επιλογή (αν όχι η ασφαλέστερη). Ακόμα όμως κι αν αποδεχθούμε ότι τα υπάρχοντα δεδομένα σχετικά με τους εμβολιασμούς είναι ορθά, υπάρχουν πάρα πολλά δεδομένα τα οποία δεν διαθέτουμε (ακόμα).

Το πρώτο πράγμα άξιο προσοχής, είναι ότι όλα τα διαθέσιμα εμβόλια εγκρίνονται προσωρινά μέσω μιας διαδικασίας έκτακτης ανάγκης. Κανένα από τα εμβόλια για Covid-19 δεν έχει εγκριθεί πλήρως και δεν μπορεί να εγκριθεί λόγω έλλειψης δεδομένων σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Μπορούν να γίνουν υποθέσεις βάσει άλλων παρόμοιων εμβολιασμών από το παρελθόν (αν και τα εμβόλια που βασίζονται στη νέα τεχνολογία mRNA δεν έχουν τέτοιο ιστορικό), αλλά δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το πώς συμπεριφέρονται μακροπρόθεσμα. Όλοι όσοι εμβολιάζονται πρέπει να το γνωρίζουν καλά. Και λόγω αυτού του γεγονότος και μόνον, οποιαδήποτε υποχρέωση ή πίεση για εμβολιασμό είναι ηθικά εσφαλμένη.

Τα δεδομένα που έχουμε για τα εμβόλια προέρχονται κυρίως από δοκιμές σε εργαστήρια και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα. Για να καταλήξουν σε οποιοδήποτε ουσιαστικό συμπέρασμα σχετικά με την αιτία και το αποτέλεσμα, αυτές οι δοκιμές πρέπει να διεκπεραιώνονται σε καλά ελεγχόμενες συνθήκες (ακόμα και αν έχουν δοκιμαστεί σε άτομα που ζουν την καθημερινή τους ζωή). Φυσικά, η πραγματική ζωή έχει πολλές επιπλοκές, παρεμβολές, απρόβλεπτα γεγονότα κ.λπ. Έτσι, αυτά τα δεδομένα μπορούν να προβλέψουν μόνο τη συμπεριφορά των εμβολίων με πολύ περιορισμένο τρόπο. Πράγματι, βλέπουμε τις συστάσεις για το ποιος δεν πρέπει να λάβει ορισμένα εμβόλια και τους καταλόγους πιθανών παρενεργειών να επικαιροποιούνται, ενώ τα εμβόλια χορηγούνται ήδη σε κόσμο κι ενώ αρχίζουν να εμφανίζονται απρόβλεπτα προβλήματα. Σε αυτήν την κλίμακα, οι παρενέργειες που επηρεάζουν μόνο ένα μικρό ποσοστό εμβολιασμένων μπορεί στην πραγματικότητα να σημαίνει μια παράπλευρη απώλεια που αποτελείται από χιλιάδες άτομα. Ακόμη και στις καλύτερες περιόδους, η σύγχρονη ιατρική δεν έχει αψεγάδιαστο ιστορικό όσον αφορά στον σεβασμό προς τη ζωή σε όλη της την ποικιλομορφία, τις αποχρώσεις, τις πολυπλοκότητες και το σύνολο της. Μην αυταπατάστε, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει είναι ένα πείραμα μαζικής κλίμακας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πιστέψτε την επιστήμη

Μας λένε να έχουμε εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Αλλά ακόμη και όταν εξετάζουμε τις επιστημονικές συστάσεις μόνο κατά τη διάρκεια αυτού του ενάμιση έτους πανδημίας Covid-19, αυτή η δήλωση είναι είτε αφελής είτε ψευδής. Στην αρχή της πανδημίας στην Ευρώπη, υπήρχε ισχυρή σύσταση να μην φοράμε μάσκες. Η θεωρία τους ήταν τότε ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω της επαφής και έτσι η απολύμανση ήταν η σωστή απάντηση (επιπλέον υπήρχε έλλειψη μασκών, οπότε προορίζονταν για το νοσοκομειακό προσωπικό). Μήνες αργότερα, αυτή η γνώμη άλλαξε και πλέον οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο ιός εξαπλώνεται μέσω του αέρα και όχι με επαφή. Ξαφνικά οι μάσκες έγιναν η απάντηση σε όλα. Παρόλα αυτά, συνεχίζουμε να απολυμαίνουμε τα πάντα, αντί να αερίζουμε (αυτό ονομάζεται υγειονομικό θέατρο, αφού η αίσθηση της ασφάλειας είναι το σημαντικότερο). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος και πως η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να χρειαστεί ακόμη περισσότερο χρόνο για να συνειδητοποιήσει το λάθος αυτό.

Ένα άλλο παράδειγμα από την πανδημία για το πώς δεν πρέπει απλώς να εμπιστευόμαστε την επιστήμη είναι η ασάφεια που επικρατεί γύρω από τη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής. Στην αρχή της πανδημίας ένα άρθρο που συνυπέγραφαν πολλοί επιστήμονες, ειδικοί επί του θέματος, δήλωνε ότι η υπόθεση σύμφωνα με την οποία ο ιός που ευθύνεται για την Covid-19 θα μπορούσε να προέρχεται από εργαστήριο ήταν εντελώς βλακώδης. Το άρθρο αυτό έγινε η βάση για τα mainstream media, τα social media, τους πολιτικούς και τους ειδικούς για να χαρακτηρίσουν ως θεωρία συνωμοσίας οποιαδήποτε αναφορά στην υπόθεση της εργαστηριακής διαρροής. Χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος, σε μια εποχή όπου ο ιός ήταν έτσι κι αλλιώς σε κάθε πρωτοσέλιδο, μέχρι ορισμένοι επιστήμονες και δημοσιογράφοι να εξετάσουν με μεγαλύτερη κριτική σκέψη το άρθρο αυτό. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κύριο αποδεικτικό στοιχείο ήταν άνευ σημασίας και ότι ορισμένοι από τους συγγραφείς του άρθρου είχαν άμεσο ενδιαφέρον να διατηρηθεί μια καλή εικόνα (των μεθόδων) των εργαστηρίων, οι οποίες θα ήταν οι πρώτες ύποπτες στη θεωρία της εργαστηριακής διαρροής.

Πλέον είναι ευρέως αποδεκτό ότι μια εργαστηριακή διαρροή είναι δυνατή και η πιθανότητα αυτή αξίζει να διερευνηθεί (για να είμαστε σαφείς, ούτε η υπόθεση εργαστηριακής διαρροής ούτε η ζωονοσογόνος υπόθεση έχουν αποδειχθεί ή καταρριφθεί, και οι δύο είναι πιθανές σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό). Αυτό είναι ένα παράδειγμα που δείχνει ότι στην πραγματικότητα η επιστημονική μέθοδος δεν είναι τόσο ισχυρή και αλάθητη όσο ισχυρίζεται. Η κυρίαρχη θεωρία αλλάζει λόγω μη επιστημονικών επιχειρημάτων (πολιτική καιροσκοπία, οικονομικά συμφέροντα κ.λπ.), ένας μικρός κύκλος εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων δεν θέλουν ή δεν έχουν το χρόνο να ελέγχουν ο ένας τον άλλον κ.λπ. Η φιλοσοφία και η κοινωνιολογία της επιστήμης έχουν ήδη αποδείξει το χάσμα μεταξύ της ιδεολογίας της επιστήμης και της πραγματικότητάς της, από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα (βλ. για παράδειγμα Paul Feyerabend και Pierre Thuillier). Οι άνθρωποι φαίνεται να διατηρούν ακόμη μια πολύ αφελή αντίληψη για το τι κάνουν οι επιστήμονες.

Πιστέψτε στη συλλογική ανοσία

Μας λένε να κινητοποιηθούμε για να επιτύχουμε τη συλλογική ανοσία και να ”απελευθερωθούμε” από τον ιό. Για τον σκοπό αυτό, προτείνεται ο εμβολιασμός του 70% του πληθυσμού. Ωστόσο αυτός ο αριθμός υπάρχει πριν από την εμφάνιση των μεταλλάξεων (όπως της Delta) που είναι πιο μολυσματικές και κατά των οποίων ο εμβολιασμός είναι λιγότερο αποτελεσματικός. Ας έχουμε κατά νου επίσης ότι τα εμβόλια έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν τη σοβαρότητα της νόσησης και η μείωση των λοιμώξεων είναι μόνο μια παρενέργεια (και τα περισσότερα εμβόλια που δεν είναι mRNA φαίνεται να μην είναι πολύ αποτελεσματικά ως προς αυτό). Δεδομένης της εμφάνισης των νέων μεταλλάξεων του ιού, πολλοί ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι στην πραγματικότητα το 80 με 90% του πληθυσμού πρέπει να εμβολιαστεί για να φτάσουμε στη συλλογική ανοσία. Αυτός ο αριθμός θα σήμαινε ότι – εάν εξακολουθούμε να θεωρούμε ανήθικο να παρέχουμε μαζικά ένα νέο και όχι πλήρως κατανοητό εμβόλιο στους ανηλίκους και ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους – όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θα πρέπει να εμβολιαστεί. Κάθε δημόσια πολιτική που χρειάζεται 100% συμμόρφωση για να πετύχει είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η ανοσία μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Υπάρχει ήδη συζήτηση για ενισχυτικές δόσεις του εμβολίου, 6 ή 9 μήνες μετά το αρχικό εμβόλιο (θα χρειαστεί να γίνει μία φορά ή θα πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε εξάμηνο ή κάθε χρόνο; Αυτή τη στιγμή δεν το γνωρίζουμε), κάνοντας τις πιθανότητες αποτυχίας ακόμη μεγαλύτερες.

Επιπλέον, δεδομένου ότι πρόκειται για μια παγκόσμια πανδημία ενός άκρως μεταδοτικού ιού, δεν φαίνεται πολύ ρεαλιστικό μια χώρα ή μια περιοχή να μπορεί να πετύχει μόνη της τη συλλογική ανοσία. Πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουν καν αρκετές προμήθειες ή δεν διαθέτουν τις απαραίτητες υποδομές για να εμβολιάσουν έστω κι ένα μικρό μέρος του πληθυσμού τους, πόσο μάλλον τη μεγάλη πλειονότητά του. Βασίζονται, επίσης, κυρίως σε εμβόλια που είναι λιγότερο αποτελεσματικά στην αναχαίτιση των λοιμώξεων. Οι πιθανότητες εξάλειψης αυτού του ιού είναι ανύπαρκτες. Σε αυτό το σημείο ο ιός έχει φτάσει στην ενδημική του φάση, που σημαίνει ότι ο SARS-CoV-2 θα αρχίσει να συμπεριφέρεται όπως και άλλες ποικιλίες ιών corona, με τις εποχικές επιδημίες τους. Η συλλογική ανοσία δεν είναι παρά το τελευταίο “τυράκι” που μας πέταξαν για να υποταχθούμε. Αργά ή γρήγορα θα αντικατασταθεί με κάποιο άλλο, που στόχο θα έχει να πιστέψουμε πως μπορούμε να επιτύχουμε την «ελευθερία» μόνο αν υπακούσουμε.

Να είστε υπεύθυνοι

Το ζήτημα της συλλογικής ανοσίας (ή τουλάχιστον ο εμβολιασμός όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων) γεννά το ερώτημα του ποιος λαμβάνει τα εμβόλια. Σε πολλές περιοχές, άτομα που διατρέχουν κίνδυνο σοβαρής νόσησης από την Covid-19, που θέλουν να εμβολιαστούν και δεν έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, δεν λαμβάνουν εμβολιασμό. Ενώ στην Ευρώπη, άτομα που δεν διατρέχουν καν μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης ήπιων συμπτωμάτων κι έχουν απειροελάχιστο κίνδυνο σοβαρής νόσησης έχουν εκατομμύρια εμβόλια που προορίζονται για αυτούς. Η συσσώρευση εμβολίων θα αυξηθεί ξανά με την ανάγκη για εμβόλια – ενισχυτές. Το γεγονός ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν θέλει να προτείνει εμβόλια-ενισχυτές φαίνεται να εμπνέεται κυρίως από τέτοιου είδους ανησυχίες. Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η αναπαραγωγή των παγκόσμιων ανισοτήτων;

Η οικοδόμηση της συλλογικής ανοσίας και η ρητορική του «πολέμου ενάντια στον αόρατο εχθρό» συμβαδίζουν με τον αυστηρό έλεγχο της πρόσβασης στα κρατικά εδάφη και την εντεινόμενη διαχείριση του πληθυσμού. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει σε μια κατάσταση όπου η λεγόμενη προοδευτική μερίδα της κοινωνίας τάσσεται τώρα υπέρ του ελέγχου της κυκλοφορίας και των κλειστών συνόρων (φυσικά, δύσκολα θα το παρατηρήσουν οι ίδιοι, δεδομένου ότι διαθέτουν τα κατάλληλα έγγραφα για να κυκλοφορούν «ελεύθερα» ). Είναι αυτό η υπεύθυνη επιλογή ή είναι η εντατικοποίηση της επιτήρησης και του αποκλεισμού;

Αν έχουμε μάθει κάτι από τις τελευταίες δεκαετίες – την 11η Σεπτεμβρίου και την απειλή της τρομοκρατίας, την οικονομική κρίση και την απειλή της χρεοκοπίας, τα μέτρα λιτότητας και την απειλή του κοινωνικού κανιβαλισμού, τις προσφυγικές βάρκες και την απειλή ρατσιστικών πογκρόμ, την κλιματική αλλαγή και την απειλή οικολογικών καταστροφών κ.λπ. – είναι ότι μια θέση που δεν αντιτίθεται ριζοσπαστικά στη εξουσία του κράτους (ανεξάρτητα από το ποιος το ελέγχει), τελικά απλώς θα την ενισχύσει και θα ανοίξει τον δρόμο για τον επόμενο κύκλο κρίσεων που προκαλεί το κράτος και ο καπιταλισμός, καθώς και για τη διαχείριση των κρίσεων αυτών από το κράτος και τον καπιταλισμό.

Αναρχικοί/ες

Αθήνα, μέσα Ιουλίου 2021

Το κείμενο σε μορφή PDF (Ελληνικά)

Το κείμενο σε μορφή PDF (English)

Πηγή: Athens Indymedia

Γκυ Ντεμπόρ: Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων #5 – Abat-Faim (Κατασταλτικό της Πείνας)

Γκυ Ντεμπόρ – Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων #5

(Νοέμβριος 1985)

Μετάφραση: Πριονιστήριο το Χρυσό Χέρι
(Αιγάλεω, Ιούλιος 2021)

Εκτυπώσιμη μορφή του Κατασταλτικού της Πείνας

Σημείωση της μετάφρασης

Το κείμενο που ακολουθεί συντάχθηκε από τον Γκυ Ντεμπόρ υπό τη μορφή σημειώσεων και διαβιβάστηκε μέσω αλληλογραφίας στην Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων στις 16 Σεπτεμβρίου 1985. Η τελική εκδοχή του κειμένου, που παρατίθεται στη συνέχεια, δημοσιεύτηκε ανώνυμα στο τεύχος 5 της Εγκυκλοπαίδειας τον Νοέμβριο του 1985.

ABAT-FAIM
(ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ)

Είναι γνωστό ότι αυτός ο όρος αναφερόταν σε ένα πιάτο που σερβίρεται πρώτα για να κατευνάσει, να καταστείλει την αρχική πείνα των συνδαιτυμόνων” (Larousse). Οι Hatzfeld και Darmesteter τον χαρακτηρίζουν στο λεξικό τους ως παρωχημένο”. Αλλά η ιστορία είναι αλάνθαστη αφέντρα των λεξικών. Με τις πρόσφατες προόδους της τεχνικής, το σύνολο της τροφής που καταναλώνει η σύγχρονη κοινωνία κατέληξε να αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από κατασταλτικά της πείνας.

Η ακραία υποβάθμιση της τροφής είναι μια προφανής διαπίστωση που, όπως και μερικές άλλες, γίνεται κατά κανόνα ανεκτή με εγκαρτέρηση: σαν κάτι μοιραίο, τίμημα της αδιάκοπης προόδου, όπως γνωρίζουν όσοι συντρίβονται από αυτήν κάθε μέρα. Όλοι σωπαίνουν σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα. Στην κορυφή επειδή δεν θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτό, στη βάση επειδή δεν μπορούν. Η τεράστια πλειονότητα του πληθυσμού, που ανέχεται αυτή την υποβάθμιση, έστω και αν έχει έντονες υποψίες, δεν μπορεί να δει κατάματα μια τόσο δυσάρεστη πραγματικότητα. Πράγματι, δεν είναι ποτέ ευχάριστο να παραδεχτεί κανείς ότι εξαπατήθηκε, και αυτοί που εγκατέλειψαν την “μπριζόλα” –και τη διεκδίκηση της “μπριζόλας”– για χάρη της “αναδομημένης” σκιάς της είναι τόσο απρόθυμοι να παραδεχτούν αυτά που έχασαν από την ανταλλαγή όσο και εκείνοι που πίστεψαν ότι αποκτούν πρόσβαση στην άνεση με την αποδοχή παρόμοιων υποκατάστατων εντός της κατοικίας τους. Είναι συνήθως οι ίδιοι, που δεν μπορούν να απορρίψουν τίποτα επειδή φοβούνται να αποκηρύξουν όλα όσα άφησαν να γίνει η ζωή τους.

Ωστόσο αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο, που επηρεάζει καταρχάς όλες τις οικονομικά προηγμένες χώρες και επενεργεί άμεσα στις χώρες που υπόκεινται στην καθυστέρηση της ίδιας διαδικασίας, μπορεί εύκολα να χρονολογηθεί με ακρίβεια. Αν και προαναγγέλθηκε από βαθμιαίες τροποποιήσεις, το κατώφλι που ξεπεράστηκε ως προς την απώλεια ποιότητας εκδηλώνεται μέσα σε δύο ή τρία χρόνια ως ξαφνική ανατροπή όλων των παλιών “διατροφικών συνηθειών”. Αυτό το αντιποιοτικό άλμα πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, για παράδειγμα, γύρω στο 1970· και περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα στη Βόρεια Ευρώπη, δέκα χρόνια αργότερα στη Νότια Ευρώπη. Το κριτήριο που επιτρέπει να εκτιμηθεί πολύ απλά η τρέχουσα κατάσταση της διαδικασίας είναι βεβαίως η γεύση: αυτή των σύγχρονων τροφίμων υποβάλλεται ακριβώς σε επεξεργασία από μια βιομηχανία, αποκαλούμενη εδώ ως “αγροδιατροφική”, της οποίας συμπυκνώνει, ως καταστροφικό αποτέλεσμα, όλα τα χαρακτηριστικά, καθώς η χρωματιστή όψη δεν εγγυάται τη νοστιμιά, ούτε η ανοστιά την αβλάβεια. Πρώτα απ’ όλα η χημεία είναι αυτή που επιβάλλεται μαζικά στη γεωργία και στην κτηνοτροφία, προκειμένου να αυξηθεί η αποδοτικότητα εις βάρος οποιουδήποτε άλλου παράγοντα. Στη συνέχεια η χρήση νέων τεχνικών συντήρησης και αποθήκευσης. Και κάθε “πρόοδος” που επιτυγχάνεται, ανατρέποντας όσα οι ειδικοί των κατασταλτικών της πείνας ονομάζουν “νοητικούς φραγμούς” μας, δηλαδή την παλιά εμπειρία μιας ποιότητας και μιας γεύσης, καθιστά δυνατή την περαιτέρω προέλαση της εκβιομηχάνισης. Έτσι η κατάψυξη, και η ταχεία μετάβαση στην απόψυξη, χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για να διατεθούν στο εμπόριο “μπούτια πουλερικών”, παραδείγματος χάρη, τα οποία παρασκευάζονται από αλεσμένο υλικό και ανασυσταίνονται με “μορφοποίηση”. Σε αυτό το στάδιο, το υπό εξέταση υλικό εξακολουθεί να έχει κάποια συνάφεια με το όνομά του, “πουλερικό”, που διαφοροποιείται μόνο σχετικά από αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα πουλερικό το οποίο θα είχε διαφύγει από τη βιομηχανική εκτροφή. Αλλά από τη στιγμή που γίνεται αποδεκτή αυτή η μορφή, το περιεχόμενο μπορεί ακόμα πιο εύκολα να αλλάξει: το παράδειγμα έρχεται και πάλι από την Ιαπωνία – ex Oriente lux [φως εξ Ανατολής]– όπου τα “πόδια από καβούρια” και “γαρίδες” παράγονται στην πραγματικότητα βιομηχανικά από φτηνά ψάρια που ανασυσταίνονται με αυτή την όψη. Αυτό είναι κάτι που καθιστά αισιόδοξο κάποιον σαν τον Ζακ Γκεγκέν [Jacques Gueguen], “υπεύθυνο ερευνών στον σταθμό του I.N.R.A.[1] της Ναντ”, όπου μελετώνται οι τρόποι να μας κάνουν να καταπιούμε μπιφτέκια από “πρωτεϊνικές ύλες φυτικής προέλευσης”. Αυτά εξακολουθούν βέβαια να έχουν κάποια ελαττώματα, αλλά θα διορθωθούν: «Το χρώμα δεν είναι ακριβώς το ίδιο, παραδέχεται ο Ζακ Γκεγκέν: “Τα απομονώματα σόγιας είναι υπόλευκα, με αισθητό άρωμα λάχανου. Ο ηλίανθος παράγει γκρίζες ίνες. Εκείνες της ελαιοκράμβης είναι κίτρινες, πάντα με μια επίγευση λάχανου. Σε κάθε περίπτωση, όπως διαβεβαιώνει, αυτές οι ίνες είναι επαναλεσμένες, επαναχρωματισμένες και αρωματισμένες, και δεν θα τις παρατηρήσετε καθόλου όταν θα τις ξαναβρείτε με τη μορφή μπιφτεκιού βοδινού, μοσχαρίσιου, χοιρινού ή γαλοπούλας”. Δύσπιστοι, θα αναλογιστείτε ότι δεν θα φάτε ποτέ αυτό το κρέας. Ρίξτε όμως μια λίγο προσεκτικότερη ματιά στη σύνθεση των αγαπημένων σας ραβιολιών ή του χάμπουργκερ που μόλις αγοράσατε από το τμήμα των κατεψυγμένων προϊόντων: μια πολύ συνηθισμένη συσκευασία, με τη φωτογραφία ενός μισοψημένου μπιφτεκιού τοποθετημένου πάνω σε μια σαλάτα. Είναι άραγε βοδινό κρέας όπως τα άλλα; Όχι ακριβώς, αν διαβάσετε τι είναι γραμμένο στο χαρτόνι: 69% (μερικές φορές μπορεί να πέφτει μέχρι το 65%) βοδινός κιμάς, “καρυκευμένος” με φυτικές πρωτεΐνες. Στην πραγματικότητα αυτό το 31% φυτικών πρωτεϊνών δεν είναι καρύκευμα αλλά αποτελεί ένα είδος πρόσθετης γέμισης στο πραγματικό κρέας.» (Cosmopolitan, Ιούνιος 1985.)

Αλλά η λογική που υπάρχει στην υπενθύμιση όλων όσα έχουμε ήδη καταπιεί δεν χρειάζεται να διατυπώνεται με τόση ειλικρίνεια για να είναι περιοριστική: αρκεί να μας κάνει να ξεχάσουμε όλα όσα δεν μπορούμε πλέον να γευτούμε. Έτσι, αφού η μπίρα έγινε απαίσια ώστε να μπορεί να αποθηκευτεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν θα μας λείψει τίποτα ιδιαίτερο όταν θα προσαρμοστεί ακόμα καλύτερα στις ανάγκες της εμπορευματικής κυκλοφορίας: «Η ζυθοποιία Adelshoffen στο Σιλτιγκχάιμ [Schiltigheim] στα περίχωρα του Στρασβούργου λανσάρει τώρα τη συμπυκνωμένη μπίρα. Ένας όγκος μπίρας για πέντε όγκους ανθρακούχου νερού. Χάρη στις σύγχρονες τεχνικές υπερδιήθησης, η μπίρα δεν είναι πλέον παρά μια μηχανική με την οποία μπορεί να διαχωριστεί κάθε στοιχείο: νερό, αλκοόλη, αρωματικές ουσίες… Όπως η Coca-Cola, η Adelshoffen ονειρεύεται ήδη να μεταφέρει από την Αλσατία σε ολόκληρο τον κόσμο σιρόπι που μπορεί να ανασυσταθεί επί τόπου από τοπικούς εμφιαλωτές. […] “Αυτό μειώνει τα έξοδα μεταφοράς και συσκευασίας καθώς οι ζυθοποιοί είναι ολοένα περισσότερο πωλητές συσκευασιών, κρίνοντας από το μερίδιο της τιμής του υγρού στο κόστος του τελικού προϊόντος” εξηγεί ο Μισέλ Ντεμπύφ [Michel Debuf]. “Το συμπύκνωμα μπίρας είναι ένα τεράστιο σχέδιο με παγκόσμιες προοπτικές”, δηλώνει με ενθουσιασμό. Στο εξής ένας απλός τοπικός εμφιαλωτής θα μπορεί να σπάει τα μονοπώλια των ζυθοποιιών. “Με το συμπύκνωμα αρκεί μια γραμμή εμφιάλωσης για να προστεθεί το νερό και το διοξείδιο του άνθρακα. Κάθε εμφιαλωτής αναψυκτικών, τύπου Coca-Cola, μπορεί να το κάνει.”» (Libération, 29 Ιουνίου 1985).

Με αυτή την ανόητη επιδίωξη κάθε εξοικονόμησης χρόνου και δαπανών εργασίας ή υλικών (παραγόντων που μειώνουν παρομοίως το κέρδος) τείνει να επικρατήσει στην αφηρημένη καθαρότητά της η λογική του εμπορεύματος, που, μαζί με τον χρόνο (για παράδειγμα τον χρόνο που συσσωρεύτηκε στην ανθρώπινη ιστορία προκειμένου να αποκτηθεί η απαραίτητη εμπειρογνωμοσύνη για την παρασκευή μιας καλής μπίρας) θέλει να παραβλέπει το ποιοτικό. Το οποίο επιστρέφει αρνητικά, ως ασθένεια. Υποκαθίσταται έτσι από διάφορες ιδεολογικές αξιώσεις, κρατικούς νόμους που υποτίθεται ότι επιβάλλονται στο όνομα της υγιεινής, ή απλώς της εγγυημένης εμφάνισης, ώστε να ευνοηθεί προφανώς η συγκέντρωση της παραγωγής· η οποία θα μεταφέρει καλύτερα το κανονιστικό βάρος του νέου μολυσμένου προϊόντος. Στο τέλος της διαδικασίας, το μονοπώλιο στην αγορά στοχεύει να αφήσει μόνο την επιλογή μεταξύ του κατασταλτικού της πείνας και της ίδιας της πείνας.

Έτσι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την Food and Drugs Administration [Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων], και εδώ η αφηρημένη κατανάλωση αφηρημένων εμπορευμάτων έχει αποκτήσει προφανώς τους νόμους της –αν και δεν λειτουργούν πολύ καλά– με τους κανονισμούς της λεγόμενης “Κοινής Αγοράς”. Είναι ακριβώς η κύρια ουσιαστική πραγματικότητα αυτού του θεσμού. Κάθε ιστορική παράδοση πρέπει να εξαφανιστεί, και η αφαίρεση πρέπει να βασιλεύει μέσα στη γενική απουσία της ποιότητας (βλ. το άρθρο Abstraction [Αφαίρεση]). Όλες οι χώρες δεν είχαν βέβαια τα ίδια χαρακτηριστικά (γεωγραφικά και πολιτιστικά) στη διατροφή. Για να παραμείνουμε στην Ευρώπη, η Γαλλία είχε κακή μπίρα (εκτός από την Αλσατία), πολύ κακό καφέ, κ.λπ.. Αλλά η Γερμανία έπινε καλή μπίρα, η Ισπανία έπινε καλή σοκολάτα και καλό κρασί, η Ιταλία καλό καφέ και καλό κρασί. Η Γαλλία είχε καλό ψωμί, καλά κρασιά, πολυάριθμα τυριά, πολλά πουλερικά και βοδινά. Στο πλαίσιο της Κοινής Αγοράς, όλα πρέπει να υποβιβαστούν σε μια ισότητα του μολυσμένου εμπορεύματος. Ο τουρισμός έπαιξε έναν ορισμένο ρόλο σε αυτό, με τον προσερχόμενο τουρίστα να συνηθίζει επί τόπου στην αθλιότητα των εμπορευμάτων που είχαν ακριβώς μολυνθεί για εκείνον, καθώς ερχόταν να καταναλώσει όλα όσα είχαν επιδεινωθεί εξαιτίας της ίδιας της παρουσίας του. Ο τουρίστας είναι στην πραγματικότητα αυτός που αντιμετωπίζεται παντού τόσο άσχημα όσο και κατ’ οίκον: είναι ο ψηφοφόρος σε κίνηση.

Η βασική χρησιμότητα του σύγχρονου εμπορεύματος, που αναπτύχθηκε σε βάρος οποιασδήποτε άλλης, έγκειται στο να αγοράζεται: έτσι με ένα από αυτά τα θαύματα των οποίων κατέχει το μυστικό, και με τη μεσολάβηση του κεφαλαίου, μπορεί να “δημιουργεί θέσεις απασχόλησης”! Όσο για τη δική του ενασχόληση, τη χρήση του, αυτή θεωρείται αυταρχικά ως δεδομένη ή υπονοείται παραπλανητικά, στην περίπτωση των τροφίμων διατηρώντας τεχνητά ορισμένα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασής τους. Αλλά αυτές οι εξωτερικές όψεις απευθύνονται βέβαια στις αισθήσεις που είναι πιο εύκολο να εξαπατηθούν: “Χάρη στις νέες μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να αποφευχθεί η αλλοίωση των τροφίμων, βρίσκουμε σε όλες τις εποχές φρούτα και λαχανικά που παλιότερα εμφανίζονταν στις αγορές μας μόνο μερικές εβδομάδες κάθε μήνα. Τα μήλα, για παράδειγμα, που αποθηκεύονται μέσα σε γιγαντιαίους καταψύκτες. Το μόνο σοβαρό πρόβλημα είναι ότι τα φρούτα που καταψύχονται χάνουν ένα μεγάλο μέρος από τη φυσική τους γεύση” (Cosmopolitan, ό.π.). Παλιότερα, όταν οι μήνες δεν είχαν παρά μόνο μερικές εβδομάδες, υπήρχε ένας χρόνος για κάθε πράγμα: σήμερα στερούμαστε ταυτόχρονα την πραγματικότητα του χρόνου και εκείνη των πραγμάτων. Οι πιο άμεσα πρακτικές αισθήσεις είναι αυτές που θυσιάζονται: η γεύση, η όσφρηση, η αφή καταργούνται προς όφελος δολωμάτων που παραπλανούν διαρκώς την όραση και την ακοή (βλ. το άρθρο Abbé [Αβάς]). Καθώς η χρήση ορισμένων αισθήσεων καταπνίγεται (είναι σίγουρα προτιμότερο να χάσει κανείς την όσφρηση όταν κατοικεί σε μια μεγάλη πόλη), και εκείνη ορισμένων άλλων παραπλανάται κατ’ αυτόν τον τρόπο, διαπιστώνεται μια γενικευμένη υποχώρηση της αισθαντικότητας, που συμβαδίζει με την ακραία υποχώρηση της πνευματικής διαύγειας· η οποία ξεκινάει από τη ρίζα με την απώλεια της ανάγνωσης και του μεγαλύτερου μέρους του λεξιλογίου. Για τον ψηφοφόρο που οδηγεί ο ίδιος το αυτοκίνητό του και βλέπει τηλεόραση, κανένα είδος γεύσης δεν έχει πλέον καμία σημασία: γι’ αυτό μπορούν να τον κάνουν να φάει Findus ή να ψηφίσει Fabius, να καταπιεί Fabius ή να επιλέξει Findus [2]. Οι σημαντικές δραστηριότητές του, η κατακλύζουσα παθητικότητά του, δεν του αφήνουν πραγματικά τον χρόνο να διαμορφώσει και να αναπτύξει γούστα που η ίδια η εμπορευματική παραγωγή δεν έχει άλλωστε τον χρόνο να ικανοποιήσει: αυτή η αξιοθαύμαστη αντιστοιχία μεταξύ απουσίας χρήσης και χρήσης της απουσίας χαρακτηρίζει τη σημερινή απώλεια οποιουδήποτε κριτηρίου αξίας. Επανερχόμαστε λοιπόν στο σημαίνον ζήτημα του χρόνου, αυτού του χρόνου που κερδίζεται παντού ώστε να μη βιώνεται. Έτσι, αφού ο χρόνος που αφιερωνόταν παλιότερα στην προετοιμασία γευμάτων απορροφάται σήμερα από την ενατένιση της τηλεόρασης, “οι καταναλωτές ζητάνε ολοένα λιγότερο τεμάχια κρέατος δεύτερης διαλογής που απαιτούν μακράς διάρκειας μαγειρικές παρασκευές”. Αυτά τα “τεμάχια δεύτερης διαλογής”, με τη βοήθεια των οποίων φτιάχνονταν κάποτε πολλά εξαίρετα πιάτα της γαλλικής λαϊκής κουζίνας, πρέπει σήμερα να ανακυκλωθούν με μια όψη πιο κατάλληλη για γρήγορο μαγείρεμα: «Αν την κοιτάξει κανείς από (όχι πολύ) κοντά και την δοκιμάσει, θα ξεγελαστεί. Έχει όλα τα γνωρίσματα μιας σπαλομπριζόλας: την εμφάνιση, τη μαλακή υφή, την “τρυφερότητα”. Ωστόσο, αυτή είναι φτιαγμένη από κότσι, από λάπα, από λαιμό βοδινού κρέατος, με λίγα λόγια από εκείνα τα κομμάτια που συνήθως προορίζονται για την παρασκευή μπραιζέ ή σιγοβρασμένων ραγού. Το μοσχάρι μπραιζέ μεταμορφώθηκε σε μπριζόλα; Αυτό μας ετοιμάζουν οι ερευνητές και βιομήχανοι που καταστρέφουν την αρχιτεκτονική του κρέατος, αναμιγνύουν λιγότερο ή περισσότερο λεπτοτεμαχισμένα κομμάτια και τα μορφοποιούν ξανά δημιουργώντας “αναδομημένο” κρέας.» (Le Monde, 25 Σεπτεμβρίου 1985.) Δεν αμφιβάλλουμε ότι αυτή η αναδόμηση θα επεκτείνει πολύ γρήγορα το πεδίο της δράσης της πολύ πέρα από τον τομέα των βοοειδών: «Αν καταφέρουμε να φτιάξουμε νόστιμες και τρυφερές “μπριζόλες” από κρέας πουλερικών ή από χοιρινό, που είναι λιγότερο ακριβά από το βοδινό, “τα βοοειδή θα έχουν το μέλλον πίσω τους”, όπως επισημαίνει ο κ. Ντυμόν [Dumont].» (ό.π.) Αυτός ο πολλά υποσχόμενος Ντυμόν είναι διευθυντής του ερευνητικού εργαστηρίου κρέατος του Εθνικού Ινστιτούτου Γεωπονικής Έρευνας (I.N.R.A.)· είναι λοιπόν ένας ειδικός των κατασταλτικών της πείνας, όπως και εκείνος που, αναφορικά με την τεχνική της “θερμικής εξώθησης” που καθιστά δυνατή την παραγωγή “προϊόντων με κυψελοειδή δομή”, σαν αυτών που προορίζονται για τους σκύλους και τις γάτες, δηλώνει: «Όσον αφορά τις εφαρμογές αυτής της διαδικασίας στην ανθρώπινη διατροφή, “υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να γίνουν”.» (ό.π.) Όσον αφορά την προσχώρησή μας σε μια κτηνώδη κατάσταση χωρίς ένστικτο, έχουν ήδη γίνει πολλά.

Η αστική τάξη είχε πει εδώ και πολύ καιρό: “Η ιστορία υπήρχε, αλλά δεν υπάρχει πια.” (Μαρξ.) Καθώς γραφειοκρατικοποιεί την κυριαρχία της, προσθέτει: “Το γούστο υπήρχε, αλλά δεν υπάρχει πια.” Δεν πρέπει καν να υπάρχει πια, για τον καθένα, αυτή η ατομική ιστορία μέσω της οποίας ανακάλυπτε και διαμόρφωνε τα γούστα του. Πρέπει να αποδεχτεί κανείς όλα όσα υπάρχουν εδώ αδιακρίτως, χωρίς να επιδιώκει να διατηρήσει οποιοδήποτε δικό του κριτήριο αξιολόγησης. Πρέπει να ακούγονται μόνο οι διακηρύξεις των ειδικών που, για παράδειγμα, μας περιγράφουν το ακτινοβόλο μέλλον του ακτινοβολημένου λαχανικού και ισχυρίζονται ήδη ότι “ποτέ δεν ήταν τόσο καλά τα λαχανικά” (l’ Express, 6-12 Σεπτεμβρίου 1985). Αυτό είναι το τελευταίο “look” της κοινωνίας του θεάματος, και κάθε ατομικό “look”, όσο μοδάτο και αν θέλει να φαίνεται, δεν μπορεί παρά να συνδέεται μαζί της· γιατί αυτή είναι που διατηρεί ολόκληρο το δίκτυο. Έτσι αυτό το “κρέας-πατέ” που αποτελεί το κατασταλτικό της πείνας του φτωχού μισθωτού, και που το καταπίνει όρθιος με φόντο τις τουαλέτες ενός σιδηροδρομικού σταθμού, μπορεί ακόμα και να μοιάζει με την τελευταία λέξη ενός νεωτερισμού, τον οποίο μάλλον επιλέγουν παρά υπομένουν αυτοί που τρώνε Mac Donald και σκέφτονται Actuel.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Ποιος το ήθελε; Παλιότερα, κανένας. Από τους φυσιοκράτες, το αστικό σχέδιο ήταν ρητά να βελτιωθούν ποσοτικά και ποιοτικά τα προϊόντα της γης, γνωρίζοντας ότι είναι σχετικά πιο αμετάβλητα από τα προϊόντα της βιομηχανίας. Αυτό επιτεύχθηκε πράγματι καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και μετά. Οι επικριτές του καπιταλισμού ενδιαφέρονταν μερικές φορές περισσότερο για την υψηλότερη ποιότητα. Ο Φουριέ [Fourier] ειδικότερα, που υποστήριζε πολύ τις απολαύσεις και τα πάθη, και ήταν μεγάλος λάτρης των αχλαδιών, προσδοκούσε από το βασίλειο της αρμονίας μια πρόοδο των γευστικών ποικιλιών αυτού του φρούτου. Εδώ όπως και αλλού οι πρόοδοι του πολιτισμού τον δικαίωσαν πραγματοποιώντας το αντίθετο. Σήμερα η κατάσταση του προβλήματος θα μπορούσε να περιγραφεί πολύ συγκεκριμένα παίρνοντας μια κλασική συνταγή της γαλλικής κουζίνας και δείχνοντας ακριβώς τι έχει γίνει καθένα από τα συστατικά της στο πλαίσιο της σημερινής κατανάλωσης (βλ. το άρθρο Agro-alimentaire [Αγρο-διατροφικός]).

Οι οχλήσεις των κατασταλτικών της πείνας δεν περιορίζονται σε όσα εξαλείφουν, αλλά επεκτείνονται σε όσα κομίζουν με την ίδια την ύπαρξή τους, σύμφωνα με ένα σχήμα που εφαρμόζεται σε κάθε νέα παραγωγή του παλιού κόσμου. Η τροφή που έχασε τη γεύση της παρουσιάζεται σε κάθε περίπτωση ως υγιεινή, διαιτητική, ωφέλιμη, σε σύγκριση με τις επικίνδυνες περιπέτειες των προ-επιστημονικών μορφών διατροφής. Αλλά ψεύδεται κυνικά. Όχι μόνο περιέχει μια απίστευτη δόση δηλητηρίου, με τη θλιβερά διάσημη Union Carbide να κατασκευάζει για παράδειγμα τα δραστικά προϊόντα της για τη γεωργία [3], αλλά προάγει κάθε είδους ελλείψεις των οποίων οι επιπτώσεις αποτιμώνται, κατόπιν εορτής, στη δημόσια υγεία: όπως ανέφερε ένας γιατρός με μια απόλυτα επιστημονική αίσθηση του ευφημισμού, “φαίνεται ότι η αύξηση της γεωργικής παραγωγικότητας υλοποιείται χωρίς επαρκή μέριμνα για εκείνη την έννοια της ποιότητας για την οποία τα ιχνοστοιχεία αποτελούν έναν σημαντικό παράγοντα” (Ανρί Πικάρ, Θεραπευτική χρήση των ιχνοστοιχείων.[4]) Αυτό που είναι νόμιμο, αν και τρομακτικό, στην επεξεργασία των τροφίμων συνοδεύεται επιπλέον από ένα μερίδιο ανεκτής παρανομίας, και από την ανενδοίαστη παρανομία που υπάρχει σε κάθε περίπτωση (υπέρβαση των δόσεων ορμονών στο βοδινό, αντιψυκτικό στο κρασί, κ.λπ.) Είναι γνωστό ότι ο ευρύτερα διαδεδομένος καρκίνος στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αυτός που αρέσκεται στους πνεύμονες του καπνιστή μολυσμένου καπνού ή του κατοίκου των ακόμα πιο μολυσμένων πόλεων, αλλά εκείνος που κατατρώει τα σωθικά ενός προέδρου Ρήγκαν[5], και των συνδαιτυμόνων του είδους του.

Αυτή η ευρεία πρακτική των κατασταλτικών της πείνας είναι επίσης υπεύθυνη για την έλλειψη τροφίμων στις χώρες της περιφέρειας που υπόκεινται πιο απόλυτα, αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, στο καπιταλιστικό σύστημα. Η διαδικασία είναι απλή: οι εδώδιμες καλλιέργειες εξαλείφονται από την παγκόσμια αγορά, και οι αγρότες των λεγόμενων υπανάπτυκτων χωρών μετατρέπονται μαγικά σε ανέργους στις ραγδαία επεκτεινόμενες παραγκουπόλεις της Αφρικής ή της λατινικής Αμερικής. Γνωρίζουμε ότι τα ψάρια που αλίευαν και έτρωγαν οι Περουβιανοί υφαρπάζονται σήμερα από τους ιδιοκτήτες των προηγμένων οικονομιών, προκειμένου να ταΐσουν με αυτά τα πουλερικά που διαθέτουν εδώ στην αγορά. Και για να εξαφανιστεί η γεύση αυτών των ψαριών, χωρίς προφανώς να αποκατασταθεί οποιαδήποτε άλλη γεύση, πρέπει να χρησιμοποιηθεί η ακρολεΐνη, ένα πολύ επικίνδυνο χημικό προϊόν, που οι κάτοικοι της Λυών, μεταξύ των οποίων κατασκευάζεται, δεν γνωρίζουν –τόσο ως καταναλωτές όσο και ως γείτονες του παραγωγού–· αλλά που είναι βέβαιο ότι θα μάθουν κάποια στιγμή, υπό το φως μιας καταστροφής.

Οι ειδικοί της πείνας στον κόσμο (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, και συνεργάζονται στενά με άλλους ειδικούς που επιχειρούν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι εδώ κυριαρχούν οι άφθονες λιχουδιές ποιος ξέρει ποιου “μεγάλου συμποσίου”) μας γνωστοποιούν τα αποτελέσματα των υπολογισμών τους: ο πλανήτης θα εξακολουθούσε να παράγει αρκετά δημητριακά ώστε κανένας να μην υποφέρει από την πείνα, αλλά αυτό που χαλάει το ειδύλλιο είναι ότι οι “πλούσιες χώρες” καταναλώνουν καταχρηστικά τα μισά από αυτά τα δημητριακά για τη διατροφή των ζώων τους. Αλλά όταν γνωρίζουμε την απαίσια γεύση του κρέατος των σφαγίων που παχύνονται έτσι γρήγορα με δημητριακά, μπορούμε άραγε να μιλάμε για “πλούσιες χώρες”; Σίγουρα όχι. Ένα μέρος του πλανήτη πρέπει να πεθαίνει από την πείνα για να ζούμε εμείς όχι μέσα στον συβαριτισμό, αλλά μέσα στη λυματολάσπη. Αλλά στον ψηφοφόρο αρέσει να τον κολακεύουν, υπενθυμίζοντάς του ότι είναι λίγο σκληρόκαρδος, αφού ζει τόσο καλά ενώ κάποιες άλλες χαμένες χώρες τον παχαίνουν με τα πτώματα των παιδιών τους, stricto sensu [κυριολεκτικά]. Αυτό που είναι σε κάθε περίπτωση ευχάριστο για τον ψηφοφόρο, σε αυτή τη συζήτηση, είναι ότι του λένε πως ζει πλουσιοπάροχα. Του αρέσει να το πιστεύει.

Όχι μόνο τα φάρμακα, αλλά και η τροφή, όπως και πολλά άλλα πράγματα, έχουν γίνει κρατικό μυστικό. Μια από τις ισχυρότερες αντιρρήσεις εναντίον της δημοκρατίας, την εποχή όπου οι ιδιοκτήτριες τάξεις εξακολουθούσαν να διατυπώνουν αντιρρήσεις, επειδή φοβούνταν ακόμα, όχι αναίτια, τι θα σήμαινε γι’ αυτές μια πραγματική δημοκρατία, ήταν η επίκληση της άγνοιας της πλειονότητας των ανθρώπων, ως ουσιαστικά ανυπέρβλητου εμποδίου για να γνωρίζουν και να διευθύνουν οι ίδιοι τις υποθέσεις τους. Σήμερα λοιπόν νιώθουν καθησυχασμένες από τα εμβόλια που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα έναντι της δημοκρατίας, ή μάλλον έναντι εκείνης της υπολειμματικής δόσης που ισχυρίζονται ότι μας εξασφαλίζουν: γιατί οι άνθρωποι αγνοούν αυτό που υπάρχει στο πιάτο τους εξίσου με τα μυστήρια της οικονομίας, τις αναμενόμενες επιδόσεις των στρατηγικών όπλων ή τις ανεπαίσθητες “επιλογές της κοινωνίας” που παρουσιάζονται έτσι ώστε να επαναλαμβάνεται η ίδια και να ανανεώνεται.

Καθώς το μυστικό πυκνώνει έως και μέσα στο πιάτο μας, δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι όλοι αγνοούν τα πάντα. Αλλά οι ειδικοί, εντός του θεάματος, δεν πρέπει να διαδίδουν τόσο επικίνδυνες αλήθειες. Τις αποσιωπούν. Όλοι έχουν συμφέρον να το κάνουν. Και το πραγματικό απομονωμένο άτομο που δεν εμπιστεύεται τη δική του γεύση και τις δικές του εμπειρίες δεν μπορεί να εμπιστευτεί παρά μόνο την κοινωνικά οργανωμένη απάτη. Ένα συνδικάτο θα μπορούσε να μιλήσει; Δεν μπορεί να πει κάτι που θα ήταν ανεύθυνο και επαναστατικό. Το συνδικάτο υπερασπίζεται κατά βάση τα συμφέροντα των μισθωτών εντός του πλαισίου της μισθωτής εργασίας. Υπερασπιζόταν, για παράδειγμα, “την μπριζόλα τους”. Αλλά ήταν μια αφηρημένη μπριζόλα (σήμερα υπερασπίζεται, ή αντιθέτως δεν υπερασπίζεται, κάτι ακόμα πιο αφηρημένο, “την εργασία τους”). Ενώ η πραγματική μπριζόλα έχει σχεδόν εξαφανιστεί, αυτοί οι εδικοί δεν την είδαν να εξαφανίζεται, τουλάχιστον επισήμως. Γιατί η μπριζόλα που εξακολουθεί να υπάρχει κρυφά, αυτή που φτιάχνεται από κρέας το οποίο έχει εκτραφεί χωρίς χημεία, έχει προφανώς υψηλότερη τιμή, και η αποκάλυψη και μόνο της ύπαρξής της θα κλόνιζε συθέμελα τις στήλες του ναού της “συμβατικής πολιτικής”. Η δυτική νομενκλατούρα γνωρίζει ωστόσο αρκετά καλά τι συμβαίνει ώστε να πληρώνει συνήθως ακριβά τα υγιεινά τρόφιμα.

Την περίοδο αμέσως πριν από την επανάσταση του 1789, θυμόμαστε πόσες λαϊκές εξεγέρσεις πυροδοτήθηκαν εξαιτίας των τότε μετριοπαθών προσπαθειών παραποίησης του ψωμιού, και πόσοι τολμηροί πειραματιστές σύρθηκαν κατευθείαν στον φανοστάτη πριν μπορέσουν να εξηγήσουν τους λόγους τους, που ήταν σίγουρα πολύ σοβαροί. Εκείνη την εποχή, και καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η παραποίηση, ελάσσων και χειροτεχνική, εφαρμοζόταν στο επίπεδο του λιανοπωλητή: δεν είχε αναχθεί ακόμα στην ίδια την πηγή της παρασκευής τροφίμων, όπως έμελλε να συμβεί, με όλα τα μέσα της σύγχρονης βιομηχανίας, από τον πόλεμο του 1914, που γέννησε τα υποκατάστατα. Αλλά προκαλούσε μια δίκαιη οργή. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη· ή, για να το θέσουμε καλύτερα, τα οφέλη που αντλεί η ταξική κοινωνία από τον θεαματικό βαρύ εξοπλισμό της, σε μηχανήματα και σε προσωπικό, υπερβαίνουν κατά πολύ τις δαπάνες που είναι αναγκαίες για να συνοδευτούν τα υποκατάστατα από το απαραίτητο συμπλήρωμά τους, την πλύση εγκεφάλου. Έτσι όταν είδαμε, πριν από περίπου δέκα χρόνια, το ψωμί να εξαφανίζεται στη Γαλλία, και να αντικαθίσταται σχεδόν παντού από ένα ψευδο-ψωμί (μη αρτοποιήσιμα άλευρα, χημικές ζύμες, ηλεκτρικούς φούρνους), όχι μόνο αυτό το τραυματικό γεγονός δεν πυροδότησε κάποιο κίνημα διαμαρτυρίας και υπεράσπισης σαν εκείνο που εμφανίστηκε πρόσφατα υπέρ του λεγόμενου ελεύθερου σχολείου, αλλά κυριολεκτικά κανένας δεν μίλησε γι’ αυτό. Και ως αποκορύφωμα κυνισμού, αφού μας έκαναν με αυτόν τον τρόπο να χάσουμε τη γεύση του ψωμιού, επιχειρούν τώρα να την καταστήσουν αντικείμενο διδασκαλίας για μια νέα επέκταση της γραφειοκρατίας της κουλτούρας: «Πρόκειται για την εφαρμογή ενός είδους εκπαίδευσης της γεύσης που, ενδεχομένως, θα ξεκινούσε από στοιχειώδη πράγματα: την παρασκευή ψωμιού, την αναγνώριση της σύνθεσής του. Αυτού του ίδιου ψωμιού που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μιας ενημερωτικής εκστρατείας, “του ψωμιού που θεωρείται ως αντικείμενο κληρονομιάς”, ως “ζωντανός εθνικός θησαυρός”, όπως θα έλεγαν οι Ιάπωνες.» (Ζακ Λανγκ[6], όπως παρατίθεται από την le Monde, 7-8 Απριλίου 1985.) Με αυτό το νέο ψωμί “εκστρατείας”, δεν θα μπορούσε να μας υποδειχθεί καλύτερα ότι σε αυτόν τον κόσμο το αυθεντικό δεν έχει πλέον θέση στην καθημερινή ζωή και πρέπει να καταλήξει στο μουσείο.

Έτσι όλες οι απολαύσεις που παλιότερα χαρακτηρίζονταν “απλές” γίνονται, με την εξαφάνισή τους, αντικείμενο μιας ειδικευμένης μουσειογραφίας. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική έχει ήδη εξαλείψει ένα μεγάλο μέρος τους μέσα στην τεράστια σφαίρα δράσης της. Φυσικά, αν η απόλαυση αποτελούταν από θεαματικές διασκεδάσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι καταναλωτές είναι ευχαριστημένοι εφόσον βρίσκουν εικόνες για να βοσκήσουν. Αλλά η επικίνδυνη διαλεκτική επιστρέφει με διαφορετικό τρόπο. Γιατί βλέπουμε καθαρά ότι όλες οι κατακτήσεις αυτού του κόσμου αποσυντίθενται. Ενώ η κριτική αποφεύγει οποιαδήποτε διαχείρισή τους, όλα τα αποτελέσματα τις εξαλείφουν. Είναι το σύνδρομο της θανάσιμης ασθένειας του τέλους του 20ου αιώνα: η κοινωνία των τάξεων και των εξειδικεύσεων, με μια αδιάκοπη και εκτενή προσπάθεια, αποκτά ανοσία έναντι όλων των απολαύσεων. Η κατάρρευση της ανοσοποιητικής άμυνάς της έναντι όλων των δηλητηρίων που παράγει θα είναι ακόμα πιο καθολική.

Σημειώσεις της μετάφρασης

[1] INRA (Institut National de la Recherche Agronomique): Εθνικό Ινστιτούτο Γεωπονικής Έρευνας της Γαλλίας.

[2] Findus: Σουηδική εταιρεία παραγωγής κατεψυγμένων τροφίμων.
Fabius, Laurent: Ηγετικό μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, πρωθυπουργός της Γαλλίας κατά την περίοδο 1984-1986.

[3] Αναφέρεται στα τοξικά χημικά αέρια που διέρρευσαν από το εργοστάσιο παρασκευής εντομοκτόνων της εταιρείας Union Carbide κοντά στην πόλη Μποπάλ της Ινδίας τη νύχτα της 2ας προς 3η Δεκεμβρίου 1984. Υπολογίζεται ότι λόγω της διαρροής πέθαναν συνολικά 15.000-25.000 άνθρωποι και έμειναν ανάπηροι πάνω από 500.000.

[4] Henry Picard (1972). Utilisation thérapeutique des oligo-éléments.

[5] Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση τον Ιούλιο του 1985 για να αφαιρεθούν καρκινικοί πολύποδες από το παχύ του έντερο.

[6] Ζακ Λανγκ [Jack Lang]: Υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας κατά την περίοδο 1981-1986 και 1989-1993.

Πηγή: The Bad Days Will End

325: Εισήγηση από την εκδήλωση στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνης

Εισήγηση του αναρχικού εξεγερτικού περιοδικού 325 στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνης

“Ακολουθεί η μετάφραση της εισήγησης που πραγματοποιήθηκε στα αγγλικά του συντρόφου από το αναρχικό εξεγερτικό Περιοδικό 325 στην εκδήλωση (https://athens.indymedia.org/event/84890/ ) που διεξήχθη στο ελευθεριακό στέκι Πικροδάφνη για την στήριξη του Ταμείου Αλληλεγγύης φυλακισμένων & Διωκόμενων Αγωνιστ(ρ)ιών.”

Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι λυπάμαι που δεν είμαι μαζί σας ζωντανά, να δω τα πρόσωπα των συντρόφων/ισσων που παρακολουθούν σήμερα. Υπάρχουμε όλο και περισσότερο σε μία πραγματικότητα που κυριαρχείται ολοένα και πιο πολύ από τις οθόνες και από συσκευές που έχουν γίνει τεχνητά υποκατάστατα της πραγματικής, της ανθρώπινης πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας, κάτι που πραγματικά λείπει στην παρούσα κατάστασή μας.

Ελπίζω λοιπόν πως μία μέρα θα μπορέσουμε να δούμε τα πρόσωπα ο ένας/μία του άλλου/ης, τις εκφράσεις συνενοχής μας, να ανταλλάξουμε κάποια συνωμοτικά λόγια. Ζούμε σε στιγμές που τα “κινήματα”, προτιμώ να τα αποκαλώ τα υπολείμματα αυτών, παλεύουν να βρουν μία νέα ενέργεια, ένα νέο μονοπάτι, μία νέα τροχιά διαμέσου αυτών των καιρών της πανδημίας, της κραυγαλέας καταστολής και ελέγχου που έχει συμβεί σε όλο τον κόσμο, και όχι μόνο στα “κινήματα”.

Για αυτό το λόγο σας μιλάω σήμερα, ως σύντροφος με βαθιά ανησυχία για το τί μας έρχεται από τον ορίζοντα με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι συνέβαινε στο παρελθόν. Για να χτίσω διασυνδέσεις διεθνώς, για να διαδώσω ιδέες που μπορούν να μετασχηματιστούν σε πράξεις, επειδή είμαστε αναρχικοί/ες, όχι φιλόσοφοι, ακαδημαϊκοί, αριστεριστές ή ακτιβιστές, είμαστε αυτοί/ες που δεν βλέπουμε διαχωρισμό μεταξύ των ιδεών και της πράξης, που μετασχηματίζουμε την κάθε μέρα μας σε επίθεση.

Η συλλογικότητα 325 με τις εκδόσεις της από το 2004 γεννήθηκε από ένα DIY ήθος, με εξεγερτική θεματική, για την ποινική καταστολή και το «έγκλημα», την αυτονομία, ενάντια στις φυλακές και στην ψυχιατρική, μετεξελισσόμενη σε επόμενα τεύχη σε ένα “εξεγερμένο περιοδικό του κοινωνικού πολέμου και της αναρχίας”. Από την αρχή υπήρχε μία αυξανόμενη επικέντρωση στη διεθνή οπτική, αλλά ειδικά στην ανάπτυξη της τεχνολογίας, στην καταστροφή, στον θάνατο και έλεγχο που αυτή επιβάλλει.

Πρόσφατα στα τελευταία 3 τεύχη, το νο10, νο11 και το τρέχον νο12 στο οποίο επικεντρώνει αυτή η παρουσίαση, έχει δοθεί έμφαση σε μία οπτική ενάντια στην τεχνολογία. Φτάνοντας στο σημείο να δοθεί όνομα σε αυτήν την επιταχυνόμενη μεταβολή εντός του κράτους, του καπιταλισμού και του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος, ως η 4η και 5η Βιομηχανική Επαναστάση (ΒΕ) και εντός αυτών τον κίνδυνο της Τεχνολογικής Μοναδικότητας (Technological Singularity).

Το πρόσφατο τεύχος του 325, αποτελεί μία συνάντηση διεθνών αναρχικών ατομικοτήτων και συλλογικοτήτων που επικεντρώνουν σε σχετικές θεματικές, ανάλυσης των νέων πραγματικοτήτων που είναι η 4η και 5η Βιομηχανική Επανάσταση. Νιώθω ότι χρειάζεται ένας ορισμός και για τις δύο εδώ. Η 4η Βιομηχανική Επανάσταση (επίσης γνωστή ως Βιομηχανία 4.0) είναι ο εξελισσόμενος αυτοματισμός των παραδοσιακών κατασκευαστικών και βιομηχανικών πρακτικών, με τη χρήση σύγχρονης έξυπνης τεχνολογίας.

Η μεγάλης κλίμακας επικοινωνία μεταξύ μηχανών και το Δίκτυο των Πραγμάτων (Internet of Things, IoT) ολοκληρώνονται για επίτευξη αυξημένου αυτοματισμού, βελτιωμένης επικοινωνίας και αυτο-επισκόπησης, και για την παραγωγή έξυπνων μηχανών που μπορούν να αναλύσουν και να διαγνώσουν θέματα χωρίς την ανάγκη τις ανθρώπινης παρέμβασης. Αυτά θα καθοριστούν κυρίως από την ανάδυση τεχνολογιών όπως η ρομποτική, η τεχνητή νοημοσύνη, η νανοτεχνολογία, οι κβαντικοί υπολογιστές, το δίκτυο των πραγμάτων (IoT), το βιομηχανικό δίκτυο των πραγμάτων, τα συστήματα αποκεντρωμένης συναίνεσης, η κοινωνία χωρίς ρευστό χρήμα, τα κρυπτονομίσματα, οι 5G ασύρματες τεχνολογίες, η 3D εκτύπωση και τα πλήρως αυτόνομα οχήματα. Όλα αυτά, όπως μάλλον οι περισσότεροι/ες από εσάς θα γνωρίζετε, ήδη διαπερνούν τη σημερινή κοινωνία μας, κάτι που δείχνει ότι η 4η ΒΕ είναι ήδη καθοδόν.

Η 5η ΒΕ θα συμβεί παράλληλα με την 4η, και έχει να κάνει περισσότερο με τον ορισμό της ηθικής και του αντίκτυπου της τεχνολογίας που αναπτύσσεται κατά την 4η ΒΕ. Δεν θα επηρεάσει μόνο το πως οι μηχανές χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν προϊόντα αλλά το πως ζούμε γενικώς. Ήδη η ψηφιοποίηση της βιομηχανίας και της εργασίας έχει αλλάξει την έννοια της 9 με 5 εργασίας και αυτό είναι πιθανό να επεκταθεί περισσότερο. Ήδη βλέπουμε μία αύξηση της εργασίας από το σπίτι κατά τη διάρκεια της καραντίνας, που τώρα έχει αρχίσει να προωθείται ως το εναλλακτικό στυλ της εργασίας, αν είσαι βέβαια τυχερός αρκετά για να είσαι καταρτισμένος ώστε να κάνεις αυτές τις δουλειές.

Το πως οι εργοδότες μπορούν να μας επιβλέπουν και να επικοινωνούν με εμάς, το πως ακόμα και το να πας να αγοράσεις οτιδήποτε από έξω μπορεί να γίνει πλέον με online αγορές και παράδοση, κάτι που επίσης αυξήθηκε γρήγορα κατά τη διάρκεια των καραντινών οδηγώντας ακόμα πιο πολύ στην πτώση των εμπορικών φυσικών αγορών και της εργασίας εντός αυτών. Αυτά είναι ορισμένες από τις πτυχές με τις οποίες θα ασχοληθεί η 5η ΒΕ, το πως η 4η ΒΕ θα μας επηρεάσει και θα επηρεάσει την κοινωνία εντός της οποίας ζούμε. Οι εξουσίες και οι καπιταλιστές έχουν επίγνωση της επίπτωσης που θα έχουν οι νέες τεχνολογίες, το ότι θα υπάρχει μία καθυστέρηση μεταξύ της τεχνολογικής εξέλιξης και των υποτιθέμενων ωφελειών αυτής, όπως έγινε και στις προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις.

Θα συμβεί μία δραστική αναμόρφωση των κρατών πρόνοιας, η δημιουργία ενός καθολικού βασικού εισοδήματος, που θα λαμβάνεται ασχέτως της κατάστασης εργασίας. Πάνω από όλα αυτά θα δούμε μία έμφαση στην «αντιμετώπιση» των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, όπου οι εταιρείες θα ενδιαφέρονται περισσότερο για έναν “πιο πράσινο καπιταλισμό”, χρησιμοποιώντας ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, περιορίζοντας το ίχνος τους στο περιβάλλον. Κάτι που βλέπουμε ήδη να συμβαίνει εντός του καπιταλισμού, όχι απαραίτητα επειδή ενδιαφέρονται για το πως η κοινωνία σκέφτεται για αυτό, αλλά περισσότερο επειδή προσαρμόζονται στην καταστροφή του πλανήτη που ήδη συμβαίνει. Όχι τίποτε άλλο αλλά η καταστροφή, η εξάλειψη και η μόλυνση απλώς θα μεταφερθούν αλλού καθώς νέοι περισσότερο καταστροφικοί πόροι, ορυκτά και διαδικασίες θα απαιτηθούν για την παραγωγή αυτών των πράσινων τεχνολογιών.

Ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσουμε την 5η ΒΕ είναι να τη δούμε ως τη διαχείριση των επιπτώσεων, αυτών που αλλάζει η 4η ΒΕ, χρησιμοποιώντας τις προαναφερθείσες τεχνολογίες, όπως την Τεχνητή Νοημοσύνη, την κυβερνητική, τους αλγόριθμους, τους αυτοματισμούς, κοκ, ώστε να διαχειριστεί, να δημιουργήσει μία μεταβολή στο πως τα ανθρώπινα όντα λειτουργούν και ζούνε, εργάζονται και κοινωνικοποιούνται, καταναλώνουν και παράγουν. Το πως ακόμα και το κράτος, ο καπιταλισμός και η κοινωνία λειτουργούν, με λιγότερη έμφαση σε συγκεκριμένα στοιχεία που έχουν αυτοματοποιηθεί και δημιουργώντας άλλες υποδομές, υποτίθεται λόγω ενδιαφέροντος για την κοινότητα και το περιβάλλον.

Όπως ξέρουμε αυτό ήταν πάντα ένα ψέμα, έτσι δίνεται έμφαση στο πως όλη αυτή η αναπτυσσόμενη τεχνολογική επιστημονική ανάπτυξη, όπως πάντα, γίνεται εις βάρος ενός πλανήτη που πεθαίνει, το πως αντιμετωπίζουμε μία “βιολογική εκμηδένιση” ή όπως καλύτερα περιγράφεται το “6ο Γεγονός Μαζικής Εξάλειψης/Εξαφάνισης” όσον αφορά τη βιόσφαιρα και τα ζωικά είδη που ήδη παλεύουν να επιβιώσουν. Ακόμα και η έννοια του αγώνα ήδη έχει και θα γίνεται ολοένα και περισσότερο τμήμα του του κόσμο τεχνο -φυλακή στον οποίο ζούμε.

Συμβαίνει, σίγουρα σε μερικές υπερανεπτυγμένες τεχνολογικά χώρες, μία αναδιάρθρωση, μία αλλαγή, μία μεταβολή της παραγωγής ή ακόμα και εξαφάνιση της έννοιας της βιομηχανίας όπως την ξέρουμε. Το πως, μαζί με αυτό, παραδοσιακές μορφές αντίστασης, ειδικά αυτές βασισμένες στην τάξη, ενσωματώνονται και γίνονται τμήμα του συστήματος. Ως παράδειγμα του πως έχουν θολώσει οι γραμμές μεταξύ των εννοιών της τάξης, του πως ο συνδικαλισμός έχει γίνει τμήμα της λειτουργίας της προόδου του καπιταλισμού αντί να είναι μία επαναστατική δύναμη, του πως καθώς μιλώ πρόσφατα έχουν περαστεί νόμοι από το ελληνικό κράτος για την περαιτέρω φυλάκιση της κοινωνίας, για την μεταμόρφωση της έννοιας της εργασίας ώστε να ταιριάζει στις δυτικές χώρες, ενώ ο Μητσοτάκης μαζί με τον Μπακογιάννη ανοίγουν την Ελλάδα στην ανάπτυξη, για να γίνει ένας παράδεισος των νέων τεχνολογιών του μέλλοντος.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μία άλλη συζήτηση για μία άλλη φορά σύντροφοι/ισσες. Θα ήθελα να επικεντρωθώ σύντομα στις θεματικές που αγγίζουν τα άρθρα του ίδιου του τεύχους. Πρώτα έχουμε το “Αυτοματισμός, Ρομποτική και οι επιπτώσεις τους στην Εργασία” που μόλις αγγίξαμε νωρίτερα, για το πως θα μεταμορφωθεί η έννοια της εργασία, για την ιδέα του κράτους πρόνοιας, για το πως η μαζική ανεργία λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων θα μπορούσε να αποτελέσει ένα συχνό φαινόμενο όπως έδειξαν η καραντίνα της πανδημίας και η πρόσφατη “οικονομική κρίση”. Του πως οι ξεχωριστές εξελίξεις εντός της 4ης και 5ης ΒΕ θα οδηγήσουν σε αυτές τις μεταβολές, όχι μόνο μέσα στους φυσικούς χώρους εργασίας αλλά και στο πως βλέπουμε την εργασία και την χαλάρωση, το κράτος, την κοινωνία, την κοινότητα κοκ στο μέλλον. Του πως σχεδιάζεται μία μετα-βιομηχανική κοινωνία δυστοπικών αναλογιών, η οποία δεν θα απαιτεί φυσική βίαιη καταστολή αλλά περισσότερο έναν ψυχολογικό γραφειοκρατικό αλγοριθμικό εξαναγκασμό.

Η συνεχιζόμενη πανδημία και τα καταπιεστικά μέτρα σχολιάζονται επίσης σε άρθρα, επειδή αυτό που βλέπουμε και ελπίζω ότι οι περισσότεροι/ες εδώ θα έχουν επίγνωση είναι το πως η πανδημία και κυρίως η καραντίνα αποτέλεσαν μία αφορμή για τους τεχνοκράτες και τους επιστήμονες μαζί με τους τεχνο-επιχειρηματίες σαν τον Μασκ, την Google, την Apple και την Boston Robotics να επιταχύνουν τη χρήση τεχνολογιών και της επιστήμης στις ζωές μας, αλλά περισσότερο ποντάρουν στον φόβο και στην απομόνωση πάνω στα οποία αυτές θεριέβουν.

Αυτό με οδηγεί σε ένα άρθρο από την Ιταλική συλλογικότητα “Resistenze al Nanomondo” πάνω στο “Υπερανθρωπισμός και Τεχνητή Αναπαραγωγή”, που αφορά το πως η γενετική, η βιοτεχνολογία και ακόμα και η νανοτεχνολογία χρησιμοποιείται για να «παίξει» με τα σώματά μας ακόμα και στο κυτταρικό επίπεδο σε ένα τρελό κυνήγι για ένα άτρωτο ανθρώπινο ον, για αιώνια ζωή, ακόμα και στο άνοιγμα της πόρτας για την ένωση μηχανής και ανθρώπου.

Υπάρχει ακόμα το υπέροχα γραμμένο άρθρο “Ψυχολογία της Μηχανής” από τον John Zerzan ειδικά γραμμένο για το τρέχον τεύχος. Ο Zerzan, η Πράσινη Αναρχία και η αντί-πολιτισμική τάση έχει υπάρξει μία αναδυόμενη επιρροή στην συλλογικότητά μας καθώς περνάει ο καιρός, επειδή ακριβώς τα θέματα τα οποία επιλέγει αφορούν την κυβερνητική, έννοιες της πραγματικότητας, το ρόλο των αλγορίθμων, το ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης. Το πως έχουμε ήδη για κάποιο καιρό γίνει περισσότερο σαν τις μηχανές στις φυσικές και ψυχολογικές μας συμπεριφορές.

Αυτή η διαπίστωση οδηγεί και σε άλλα κείμενα γύρω από την έξυπνη τεχνολογία, όπως τα έξυπνα τηλέφωνα και το 5G, στο πως αυτά μας επηρεάζουν και θα μας επηρεάσουν περισσότερο, στο πως όλες αυτές οι εξελίξεις από την 4η και 5η ΒΕ θα τρέξουν πάνω από τα ήδη κατασκευαζόμενα δίκτυα 5G. Αυτό που είναι σημαντικό εδώ όμως είναι το πόσο τρωτά είναι αυτά τα συστήματα, ιδιαίτερα τα δίκτυα πάνω στα οποία στηρίζονται. Ως μία παράπλευρη σκέψη, πρόσφατα είχαμε ένα κύμα από επιθέσεις σε υποδομές 5G στην Ευρώπη σε πολλές χώρες κατά τη διάρκεια των καραντινών, και ήταν έκπληξη ότι δεν ήταν όλες συγκεκριμένα αναρχικές επιθέσεις. Μαζί με άλλα γεγονότα έδειξαν την τρωτότητα τους, όπως η τελευταία διακοπή στην παροχή internet αυτό το μήνα, που οδήγησε πολλά διεθνή websites να κλείσουν λόγω της δυσλειτουργίας πλατφορμών νέφους (cloud). Τίποτα δεν είναι ανίκητο, σε αντίθεση με το πόσο δηλώνουν ότι είναι, και θα ήθελαν να είναι, οι τεχνοκράτες και οι ιερείς της επιστήμης.

Μαζί με αυτά τα άρθρα έχουμε τη συμβολή από το σύντροφο μας Ντίνο στην “Διεθνή Συνάντηση ενάντια στην Τεχνολογία και στην Επιστήμη”, ο οποίος πάντα έχει διατηρήσει μια αξιοπρεπή και συνεχή στάση ενάντια στην τεχνολογική φυλακή για την οποία μιλάμε εδώ.

Υπάρχουν ακόμα γραπτά για την “Κοινωνία χωρίς μετρητά”, ένα ήδη διογκούμενο φαινόμενο ειδικά μετά την έναρξη της πανδημίας. Περιγράφει την εξαφάνιση του φυσικού νομίσματος, την online ψηφιοποίηση του χρήματος, μαζί με την ανάδυση των κρυπτονομισμάτων. Τέλος έχουμε ορισμένα ενδιαφέροντα άρθρα για το πως εντός της τεχνολογικής μεταβολής που ήδη συμβαίνει, θα δούμε μία περαιτέρω επέκταση έξω από τη γη στο διάστημα, είτε με τη δημιουργία του δορυφορικού συστήματος Starlink από τον Elon Musk ή με τη γενική ανάπτυξη της βιομηχανίας, την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, κυριάρχηση στο διάστημα όσο η Γη γίνεται ένα όλο και πιο κατεστραμμένο μέρος.

Είναι ξεκάθαρο από την ανάλυση και την κριτική που περιέχεται στο τρέχον τεύχος, το ότι ξεκάθαρα έχει εμφανιστεί στις μέρες μας ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον που περιέχεται σε ένα δυστοπικό διήγημα ή ταινία, αλλά αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα τώρα στο παρόν. Με την ανάδυση μία “εξυπνότερης από τον άνθρωπο” μηχανικής νοημοσύνης που είναι στο επίπεδο του Εξολοθρευτή και του Μάτριξ. Θα δούμε τα κράτη, τον καπιταλισμό και τις κοινωνίες να κυβερνώνται ολοένα και περισσότερο από αυτήν. Κατευθυνόμαστε προς την κατασκευή μίας κοινωνίας όπως την περιέγραψε ο Αλφρέντο Μπονάνο στο “Μετα-βιομηχανική Κοινωνία”, όπου το χάσμα μεταξύ εκείνων που θα γνωρίζουν τη γλώσσα των νέων τεχνολογιών και θα αισθάνονται τα οφέλη από αυτήν, μέσα στις απομονωμένες οχυρωμένες νησίδες προνομίων, θα μεγαλώνει από αυτούς που δεν την κατανοούν, αποκλεισμένοι εξ’ αρχής από αυτήν ή όσων επιλέγουν να την αρνηθούν, σπρωγμένοι μέσα στα νέα γκέτο. Ήδη βλέπουμε εξεγερσιακά ξεσπάσματα που παράγονται από όλα αυτά μαζί με τις επιπτώσεις της πανδημίας και των περιορισμών κίνησης.

Αρκεί να παρατηρήσεις την άνοδο στις μέρες μας του ολοκληρωτισμού σε μία αναδυόμενη Ρωσία και την άνοδο της Κίνας, χώρες εμμονικές με τις τεχνολογικές εξελίξεις για τον έλεγχο των πληθυσμών τους. Εάν επικεντρώσουμε στην Κίνα για παράδειγμα, ήδη λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό ως ένα ολοκληρωτικό κράτος της 4ης και 5ης ΒΕ, με έξυπνες πόλεις, ρομποτική και τεχνητή νοημοσύνη να διαπερνούν το σύνολο του πληθυσμού. Από την αναγνώριση προσώπου που επιβάλλεται στα παιδιά στα σχολεία ή από τα τεχνολογικά στρατόπεδα συγκέντρωσης του μέλλοντος για τον εγκλεισμό των Ουιγούρων έως το πραγματικό γεγονός ότι έχει ένα σύστημα επιτήρησης πραγματικού χρόνου που χωρίς πλάκα αποκαλείται “Skynet”. Γιατί πρέπει αυτό να μας αφορά; Γιατί αυτές είναι ακριβώς οι τεχνολογίες που αντιγράφει η Δύση! Επίσης αναπτύσσεται ένας διακρατικός ανταγωνισμός μεταξύ όλων των χωρών παγκόσμια για την τεχνητή νοημοσύνη, της κυβερνητική και τον αυτοματοποιημένο πόλεμο, που προσομοιάζει με προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους, φτάνοντας στο σημείο να βάζει τα κράτη στα πρόθυρα ενός νέου πολέμου.

Συνδυάστε όλα αυτά με έναν online κατοπτρικό κόσμο τεχνητής και επαυξημένης πραγματικότητας, που διαφημίζει μία διέξοδο από τον φυσικό κόσμο με τον οποίο τα ανθρώπινα όντα γίνονται όλο και λιγότερο συνδεδεμένα. Είτε είναι μέσω των παιχνιδιών, της επικοινωνίας, ακόμα και των αισθημάτων, δεν θα χρειάζεται να φύγεις από την άνεση του δικού σου σπιτιού, που δεν είναι και πολύ μακριά από όπου είμαστε τώρα. Ένα αυτόνομο άνετο κελί φυλακής δικής μας δημιουργίας για το οποίο χρησιμοποιούμε την ψηφιακή κάρτα κλειδί για να φυλακίσουμε τους εαυτούς μας. Είναι οι αλγόριθμοι, οι αναλυτές δεδομένων, οι τεχνοκράτες που θα κυβερνούν το κράτος του μέλλοντος. Ακόμα και το πως οι νέοι άνθρωποι θα δημιουργούνται, κάτι που προάγει περαιτέρω την Τεχνολογική Μοναδικότητα, όπου οι άνθρωποι γίνονται ρομπότ και τα ρομπότ άνθρωποι. Ένας ορισμός της Τεχνολογικής Μοναδικότητας, για να μπορέσουμε να την καταλάβουμε, είναι ότι αποτελεί ένα σημείο στο χρόνο κατά το οποίο η τεχνολογική ανάπτυξη γίνεται ανεξέλεγκτη και μη αναστρέψιμη, έχοντας ως αποτέλεσμα μη προβλέψιμες αλλαγές στον ανθρώπινο πολιτισμό. Είναι βασικά το σημείο όπου είτε η τεχνητή Νοημοσύνη ή ανθρώπινα όντα σε συνδυασμό με ΤΝ, θα έχουν ως αποτέλεσμα μία ισχυρή υπερ-νοημοσύνη που ποσοτικά υπερβαίνει κατά πολύ όλη την ανθρώπινη νοημοσύνη. Αυτό πάλι έχει τις δυστοπικές αναλογίες καταστάσεων που περιγράφονται στην ταινία “Ghost In The Shell” ή στο βιβλίο “Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος”, μία κατάσταση όπου κάθε κύτταρο και άτομο, κάθε μυαλό θα έχει ενσωματωμένη τεχνολογία και τότε θα είναι πολύ αργά για αντίσταση.

Έτσι μέσα από αυτήν την σκοτεινή εικόνα, αντλούμε κάποιο φως, μέχρι και φωτιά, από την επιρροή του Ρώσου συγγραφέα/φιλοσόφου Nikolay Chernyshevsky, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή στους Ρώσσους επαναστάτες, αναρχικούς και νιχιλιστές. Θα πάρω τον τίτλο ενός από τα διηγήματά του και θα ρωτήσω “Τί πρέπει να γίνει”;

Οι αναρχικοί/ες πάντα κατόρθωναν να προσαρμόζονται και να είναι επιδέξιοι/ες στη χρήση των νέων τεχνολογιών για να αντιπαλέψουν το σύστημα που προσπαθεί να τους/τις ελέγξει. Από τους κατασκευαστές βομβών, στους χειριστές όπλων, στους τυπογράφους, πλαστογράφους, για να θυμηθούμε τους αναρχικούς στα τέλη του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου, οι οποίοι πολέμησαν την άνοδο της τότε αναδυόμενης βιομηχανικής επανάστασης και της τεχνολογικής και επιστημονικής καταπίεσης που την συνόδευε. Το ίδιο θα συμβεί και στη νέα εποχή, και είναι αυτό που το έντυπο και εγώ σας προτείνω εδώ. Η εποχή της “προπαγάνδας της πράξης” χρειάζεται να επιστρέψει, επειδή ακόμα μία φορά ως αναρχικοί/ες περιοριζόμαστε στο πως μπορούμε να λειτουργήσουμε και αυτό απαιτεί από εμάς να επιτεθούμε αντί να θρηνούμε για τα μέσα που χάνονται και στα οποία βασιζόμασταν.

Η αναρχία πρέπει να ξαναγίνει απειλή, χρειάζεται να προκαλέσει φόβο στον εχθρό πάλι, να κάνει το φόβο να αλλάξει πλευρά. Το σαμποτάζ, η καταστροφή της κοινωνικής μηχανής, των δικτύων της, της περιουσίας, των μέσων παραγωγής είναι κυρίαρχης σημασίας μέσα σε αυτό το εφιαλτικό παρόν που πάει να δημιουργηθεί.

Ακόμα και εμείς στο 325 ως συλλογικότητα καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να εξελιχθούμε μαζί με τις καταστάσεις. Όπως έχουμε δηλώσει πρόσφατα, δεν ξέρουμε εάν η συλλογικότητά μας θα συνεχίσει ή θα εξελιχθεί ως μέρος κάτι άλλου, αλλά σίγουρα ξέρουμε που πρέπει να δοθεί η εξεγερσιακή σύγκρουση.

Η πρόσφατη καταστολή ενάντια στο 325 είναι ένα παράδειγμα του πόσο φοβούνται μία τέτοια προοπτική εάν κερδίσει έδαφος, το οποίο έχει σαφώς τη δυνατότητα να το κάνει. Δεν είναι σύμπτωση ότι επιτέθηκαν ενάντια στη συλλογικότητά μας μετά την δημοσίευση του τεύχους 12 πέρυσι. Χρειάζονται περισσότερες πρωτοβουλίες με κριτική και ανάλυση ενάντια στον κόσμο της τεχνολογικής φυλακής, ανάλυση παλαιών αγώνων διεθνώς, τις αποτυχίες τους, τις επιτυχίες τους. Χρειάζεται να συμβεί μία ρήξη μεταξύ των παλαιών μορφών αγώνα, ακόμα και των απομειναριών του αναρχισμού, ώστε να εμφανιστεί μία νέα μορφή που προσαρμόζεται στο σύγχρονο κρίσιμο σταυροδρόμι. Η αντιπληροφόρηση, οι εκδόσεις, οι χώροι, οι εκδηλώσεις είναι σημαντικά για να δημιουργήσουν τη βάση, να δημιουργήσουν την ανταλλαγή της γνώσης, των ιδεών, της εμπειρίας που πηγαίνει πέρα από απλά λόγια. Επειδή όπως σχολίασα και στην αρχή αυτής της παρουσίασης οι αναρχικοί ήταν πάντα με τις ενέργεια, την ζώσα πράξη. Μόνο τότε μπορεί να διαμορφωθεί μία νέα επίθεση από την συγγένεια, τις άτυπες μορφές οργάνωσης, διεθνώς συντονισμένη ενάντια σε αυτό το νέο Λεβιάθαν που είναι η 4η και 5η ΒΕ και η Τεχνολογική Μοναδικότητα. Επειδή αν δεν γίνουν αυτά, η Γη, όλα τα ζώντα είδη και εμείς ως ανθρώπινα όντα όπως τα γνωρίζαμε είμαστε σε κίνδυνο.

Πηγή: Athens Indymedia

Οργάνωση Αναρχική Δράση: Δημόσια επικύρηξη έμμισθων μαφιόζων του κράτους και των αφεντικών

Να πληρώσουν όλοι τους ακριβά | Να πληρώσουν για όλα

Αρνούμαστε να γίνουμε θεατές στο χαμό μας. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε σαν όρο ζωής τη χυδαιότητα και την κάθετη πτώση των αξιών. Το τέλος της ιστορίας ανήκει σε αυτούς που παραδίδουν τα όπλα. Αντίθετα για μας, η ιστορία γράφεται μόνο μέσα από την επίπονη προσπάθεια για την κοινωνική ανατροπή. Την πίστη και την προσήλωση στον δρόμο της αδιαλλαξίας και της ρήξης με το υπάρχον. Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, οφείλουμε να επιστρατεύσουμε κάθε μέσο για να συγκροτήσουμε τις κοινωνικές και ταξικές μας άμυνες. Εκεί όπου όλοι σιωπούν και απέχουν, είναι επαναστατικό καθήκον όχι απλά να μιλάμε, αλλά να πράττουμε. Η σιωπή είναι θέση συνενοχής σε κάθε κρατικό έγκλημα. Και έχουμε χάσει ήδη πάρα πολλές για να σιωπούμε προκλητικά.

Όλη η χυδαιότητα της Δημοκρατίας, βρίσκει σάρκα και οστά στα σώματα ασφαλείας

Η αποκρουστική ανηθικότητα της γνωστής οικογένειας που κουμαντάρει τις ζωές μας, καθρεφτίζεται στην λευκή επιταγή που έχει δώσει στους ένστολους δολοφόνους να πάρουν πίσω το αίμα και τη χαμένη τιμή της δεξιάς για τα χρόνια αποχής από τη μεγάλη καρέκλα. Συνεχής ξυλοδαρμοί και βασανισμοί από τα ένστολα σκουπίδια, παραβιαστικές συμπεριφορές και χυδαία βλέμματα σε όποια περνάει δίπλα από κάθε ξεληγωμένο μπάτσο, συλλήψεις, φυλακίσεις, βιασμοί, βασανιστήρια, θάνατοι σε τμήματα, φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης και μια λίστα εγκληματικών ενεργειών της ΕΛ.ΑΣ. που δεν έχει τέλος. Σε αυτή τη συνθήκη η ατιμωρησία δεν είναι απλά αμέλεια. Είναι βεβήλωση της μνήμης όσων βασανίστηκαν, κακοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν από ένστολα χέρια.

ΕΛ.ΑΣ.-Ελλήνων-Βιαστών

Αν κάποιες από εμάς δεν είναι πια μαζί μας, γιατί η πατριαρχία φρόντισε να τις θάψει στο χώμα, οφείλουμε να γίνουμε η κραυγή τους που αποζητά εκδίκηση. Εκδίκηση για κάθε χαμένη αδελφή μας. Για κάθε μια που κακοποιήθηκε, βιάστηκε, βασανίστηκε, δολοφονήθηκε από τους άντρες της διπλανής πόρτας. Για κάθε μια ξεχωριστά που όταν η υπόθεσή της ήρθε στο φώς και ξέπεσε στα βρώμικα χέρια της αστικής δικαιοσύνης, οι μπάτσοι φρόντισαν να επαναλάβουν το ίδιο μαρτύριο. Να αμφισβητήσουν τις μαρτυρικές καταθέσεις, να αδιαφορήσουν για τις καταγγελίες, να μην επέμβουν τηρώντας το πρωτόκολλο , να κάνουν τα στραβά μάτια. Γιατί; Γιατί πολύ απλά οι μπάτσοι είναι αυτοί που ελέγχουν νόμιμα τη σωματεμπορία ντόπιων και μεταναστριών, το ναρκεμπόριο και κάθε άλλη παράνομη δραστηριότητα που θρέφει τη βία και το θάνατο. Οι βιαστές, οι σωματέμποροι, οι ναρκέμποροι και κάθε άλλο σκουπίδι, είναι κομμάτι και του δικού τους συναφιού που θα βρεί πρόθυμα προστασία κάτω από την ένστολη φτερούγα.

Για τα ένστολα μιάσματα ο δολοφόνος της Καρολάϊν είναι βλάκας (δια στόματος Μπαλάσκα), όχι γιατί αφαίρεσε τη ζωή μιας γυναίκας αλλά γιατί δεν ζύγισε καλύτερα την υπερασπιστική του γραμμή έτσι ώστε να βγεί σε 4-5 χρόνια επικαλούμενος έγκλημα εν βρασμώ ψυχής και να συνεχίσει ατάραχος τη ζωή του. Για τη χρόνια επικαλούμενη πείρα σε αντίστοιχες υποθέσεις στα κεντρικά βασανιστήρια της ΓΑΔΑ, αρκούσε έτσι και αλλιώς ένα πειστικό παραμύθι για να αθωώσει τον Έλληνα συζυγοκτόνο και ένας Γεωργιανός συλληφθέντας που, δε μπορεί, θα ομολογούσε μετά από 4 μέρες βασανιστηρίων ακόμα και έναν φόνο που δεν έχει κάνει. Για τα ένστολα μιάσματα το άσυλο της κατοικίας είναι ιερό αγαθό καθώς τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια στα Πετράλωνα, καθόλη τη διάρκεια του βιασμού και του βασανισμού 50χρονης εργαζόμενης για 9 ολόκληρες ώρες, μέχρι να έρθει ένταλμα έρευνας με τον βιαστή να έχει όλη τη ζωή μπροστά του για να γίνει καπνός. Λίγες ώρες αργότερα η παρουσία της αστυνομίας ήταν ταχεία και ασφυκτική, όταν εκατοντάδες αλληλέγγυες έσπευσαν να γεμίσουν τους δρόμους για να αναδείξουν το περιστατικό, στεκόμενες έμπρακτα στο πλευρό της εργαζόμενης γυναίκας. Και εκεί που όλα μοιάζουν να παίρνουν το δρόμο τους ακόμα ένα περιστατικό προκαλεί σόκ στο πανελλήνιο: ένστολο σκουπίδι κρατούσε σε ομηρία, βίαζε και εξέδιδε για ένα μήνα μια 19χρονη, με τους αδιάφθορους του Εσωτερικών Υποθέσεων να έχουν πλήρη γνώση συγκαλύπτοντας ολόκληρο κύκλωμα μαστρωπίας και προχωρώντας στην πολύωρη κράτηση-ανάκριση του θύματος και όχι στην προφανή και άμεση ιατροφαρμακευτική και ψυχική του περίθαλψη. Δε ζητάμε ούτε διαφάνεια, ούτε τήρηση της νομιμότητας παρότι αποδεχόμαστε την αναγκαιότητα προσφυγής, για μια γυναίκα, στα εργαλεία της αστικής νομιμότητας για να προασπίσει τη ζωή και την ακεραιότητά της. Από τη θέση που βρισκόμαστε και τις επιλογές μαχητικής αντίστασης που έχουμε κάνει, έχουμε απόλυτο χρέος να αναδείξουμε την πραγματική διάσταση του προβλήματος και να αποζητήσουμε εκδίκηση για το χαμό κάθε αδελφής μας. Η Ελληνική Αστυνομία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια συμμορία μαστροπών, βιαστών, βασανιστών και δολοφόνων που οχυρώνονται πίσω από τη βιτρίνα της νομιμότητας, της τάξης και της ασφάλειας. Όμως καμιά από μας δεν ένιωσε ποτέ ασφαλής σε χέρια μπάτσων.

Ο φόβος θα αλλάξει στρατόπεδο

Λίγους μήνες πριν, παρακρατικοί δημοσιογραφικοί κύκλοι που εργάζονται για τα συμφέροντα της αστυνομίας δημοσίευσαν μια λίστα που στοχοποιούσε 21 αγωνιστές και αγωνίστριες, ως υπόπτους για συμμετοχή σε επιθέσεις σε αστυνομικούς στόχους. Μια κίνηση που θέτει σε κίνδυνο την ακεραιότητα συντρόφων και συντροφισσών. Κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει ανεκτό. Είναι η δική μας σειρά να απαντήσουμε στην νομιμοποίηση των αντιδραστικών εργαλείων του σκοτεινού παρακρατούς, μεταφέροντας την ευθύνη εκεί που της αναλογεί. Από σήμερα προχωρούμε στην δημόσια επικήρυξη 21 ένστολων μιασμάτων που είναι ύποτοι για βασανισμούς και κακοποιήσεις, βιασμούς και συγκαλύψεις περιστατικών έμφυλης βίας, διασπορά φόβου και τρομοκρατίας, συλλήψεις, φυλακίσεις και κάθε άλλη νόμιμη δραστηριότητα μέσα από τα γραφεία της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, που εχθρέυεται τη ζωή, την ελευθερία και τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια της κοινωνικής βάσης.

Στο τιμωρό χέρι της ιστορίας παραδίδονται οι:

(Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης)

1. Παναγιώτης Αγγελίδης – Πλούτωνος 5, ΤΚ 55131

2. Αλέξανδρος Καλευράς – Νεμέας 20, ΤΚ 54249

3. Δημήτρης Δαγκλής – Ολυμπιάδος 45, ΤΚ 54633

4. Γιώργος Δεληγιώργης – Ομήρου 33, ΤΚ 54639

5. Βασίλης Κατσίμπρας – Σινώπης 12, ΤΚ 54453

6. Παύλος Μαυρίδης – Βενιζέλου 1, ΤΚ 54638

7. Βασίλης Παδιώτης – Λαρίσης 4, ΤΚ 54249

8. Στέφανος Πάνος – Πυλαίας 35, ΤΚ 54454

9. Κωνσταντίνος Σπανός – Ι. Δραγούμη 34, ΤΚ 54631

10. Κυριακή Λαδοπούλου – Πηνειού 7, ΤΚ 54630

11. Γιώργος Ταλιχμανίδης – Πυθέως 10, ΤΚ 54633

12. Αναστάσιος Χαλκίδης – Μαρασλή 16Α, ΤΚ 54248

13. Κωνσταντίνος Χριστοφορίδης – Tσακάλωφ 19, ΤΚ 54636

14. Μανώλης Φραντζεσκάκης – Παπακυρίτση 4, ΤΚ 55133

15. Πασχάλης Ευθυμιάδης – Καμέλιας 15, ΤΚ 56123

16. Σταύρος Φέτκος – Ολύμπου 20, ΤΚ 56429

(Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Δίωξης Λαθρομετανάστευσης Νομού Θεσσαλονίκης)

17. Δημήτρης Χασεκίδης (Πρόεδρος) – Αριστοτέλους 23, ΤΚ 55133

18. Δημήτρης Ορλιακλής – Ζηργάνου 40, ΤΚ 55134

19. Αναστάσιος Τσομπάνης (Γενικός Γραμματέας) – Παϊσίου 25, ΤΚ 56728

(Συνδικαλιστική Κίνηση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης)

20. Νικόλαος Αμανατίδης – Αργέντη 12, ΤΚ 54453

21. Λευτέρης Γάτος – Γκράτσιου Κ. 19, ΤΚ 54633

Η αντεκδίκηση για κάθε αστυνομική αυθαιρεσία είναι υπόθεση όλων μας. Τώρα μπορεί ο καθένας τους ξεχωριστά, να νιώσει πως είναι να φοβάσαι να γυρίσεις μόνος σπίτι. Να μετράς τα βήματα αντάμα με τις ανάσες σου. Τώρα μπορεί ο καθένας τους ξεχωριστά, να έρθει αντιμέτωπος με το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Ενός λεπτού σιγή για κάθε θύμα αστυνομικής βίας, πριν ακολουθήσει η έκρηξη των μηχανισμών στα σπίτια των ένστολων δολοφόνων.

Όταν λέμε πως βρισκόμαστε σε πόλεμο, το εννοούμε.

Στη βία απαντάμε με βία. Το κυνήγι κεφαλών, έχει αρχίσει…

Οργάνωση Αναρχική Δράση

Πηγή: Athens Indymedia

ΣΑΕΚΜ, Θεσσαλονίκη: Μπροσούρα και παρέμβαση ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά

Tο τελευταίο διάστημα πραγματοποιήθηκαν παρεμβάσεις με τρικάκια, σπρέι, πανό, ενάντια στο θεσμό της μισθωτής εργασίας. Συγκεκριμένα, στον ΟΑΕΔ στη Λαγκαδά, στον ΟΑΕΔ της Καλαμαριάς, στο ΚΕΚ Τούμπας-Voucher , σε παράρτημα επαγγελματικού προσανατολισμού του φροντιστηρίου ΜΠΑΧΑΡΑΚΗΣ στην Παπαναστασίου, στο γραφείο ευρέσεως εργασίας RESULT και σε παράρτημα της Shell (εταιρεία που χρησιμοποιεί κρατούμενους των αμερικανικών φυλακών ως φτηνό εργατικό δυναμικό)

Link ολόκληρης της μπροσούρας ενάντια στο θεσμό της εργασίας

Περιεχόμενα

Εισαγωγή……………………………….σελ.4

Το Πέρασμα στις Μεταβιομηχανικές Κοινωνίες…σελ.6

Πράσινη Ανάπτυξη………………………..σελ.10

Τεχνολογία: Το Όπλο της Εξουσίας………….σελ.13

Ο Ρόλος της Εργασίας στο Κοινωνικό Πεδίο…..σελ.16

Περί Ελαστικόποιησης της Εργασίας…………σελ.22

Ο Συνδικαλισμός…………………………σελ.24

Προσκόλληση στο Χθες…………………….σελ.26

Εναλλακτικά Μοντέλα Οικονομίας……………σελ.28

Η Καταστροφή των Μέσων Παραγωγής………….σελ.32

Φυλακή και Εργασία………………………σελ.37

Η Ληστεία Ως Όπλο των Επαναστατών…………σελ.40

Αντί Επιλόγου…………………………..σελ.43

*

Η οικονομία, ακόμη και σε πρωτόλεια μορφή, αποτελεί έναν από τους πυλώνες της κυριαρχίας. Η ιεραρχία, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η εξημέρωση και υποδούλωση ανθρώπινων και μη όντων, ο έλεγχος και οι κοινωνικοί ρόλοι, εμφανίζονται από καταβολής των οργανωμένων κοινωνιών, το ίδιο και η ανάγκη του ανθρώπου για κτήση, συσσώρευση αγαθών, συναλλαγές και μετέπειτα εμπόριο. Πολύ πριν τον καπιταλισμό, ακόμη και πριν τη δόμηση των πρώτων κρατών, ο πολιτισμένος κόσμος ύφανε ένα πλέγμα εξουσιών.Το επίδικο όμως για εμάς, είναι η ιχνηλάτηση της χρονικής πραγματικότητας που βιώνουμε, κι όχι να σταθούμε σε αναχρονισμούς. Της πραγματικότητας εκείνης, που επανδώνει το σύγχρονο μαζικό κοινωνικό μόρφωμα, υπαγορεύει κάθε πτυχή της ύπαρξης μας, οχυρώνει το εξουσιαστικό οικοδόμημα στο σήμερα.

Το καπιταλιστικό σύστημα έχει αλλάζει ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες, κρατώντας όμως ορισμένα θεμελιώδη στοιχεία του. Βασισμένο στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση, θέτει ως αυτοσκοπό τη συνεχή παραγωγή κέρδους, για τη διαιώνιση της οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ομαλότητας.

Αναγιγνώσκοντας την παρούσα συνθήκη, η μηχανοποίηση και ο αυτοματισμός της ζωής, η δομή του τρόπου των παραγωγικών και καταναλωτικών διεργασιών και ο ρόλος της εργασία, ο πράσινος καπιταλισμός που έχει ενσωματωθεί στο lifestyle των υπηκόων, τα διάχυτα κοινωνικά πρότυπα, η πειθαρχία και η υπακοή, η δυναμική των εξουσιαστικών σχέσεων, αποδεικνύουν την προσαρμοστικότητα του πλέγματος της εξουσίας, που μέσα απο κρίσεις, μεταρρυθμίσεις και καθολικές αλλαγές καταφέρνει να κρατά τα ινια, παραμένοντας ακέραιο και εύρυθμο.

Χωρίς, λοιπόν, να αναπολούμε εποχές προ αμνημονεύτων χιλιετιών, να πέσουμε στην παγίδα ανάλυσης ή εκθείασης των πρωτόγωνων κοινοτήτων ή να ευαγγελιζόμαστε μετεπαναστατικά οράμα και πρωτοπορίες, θα επιχειρήσουμε να κεντροβαρίσουμε στο εδώ και το τώρα, κατανοοώντας τις επικρατούσες συνθήκες και βρίσκοντας τις προοπτικές της ολοκληρωτικής κατάλυσης του υπάρχοντος.

TO ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙEΣ

Η αναδιάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος, οι ελιγμοί του κεφαλαίου, οι μεταβλητές που δομούν το πλέγμα των κοινωνικών συσχετισμών συνιστούν εν εξελίξει διαδικασίες. Με τη γέννηση των νέων τεχνολογιών και την εισαγωγή τους στους παραγωγικούς τομείς, την ελαστικοποίηση της εργασίας και τη χαμηλή πλέον εξειδίκευση, την ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής, αλλά και την αναγκαιότητα διεύρυνσης του δικτύου κατανάλωσης, στελεχώνεται, έως ένα βαθμό, το οικονομικό σύστημα του σήμερα.

Από τον πρωτογενή και δευτερογενή, ο δυτικός κόσμος πέρασε ομαλά, στον τριτογενη, τεταρτογενή κ.ο.κ.. Απέναντι από τη γεωργία και τη βιομηχανία, στάθηκαν επάξια οι υπηρεσίες, η δημόσια διοίκηση, ο τουρισμός, οι εφαρμογές οικολογικών συστημάτων, η οργάνωση του ελεύθερου χρόνου, ο εθελοντισμός, η παιδεία κλπ. Από το στενό χωροχρονικό πλαίσιο του εργοστασίου, μεταβήκαμε στον αχανή μητροπολιτικό ιστό, που πλέον μετατρέπεται στο κέντρο της παραγωγικής διαδικασίας των προϊόντων, των υπηρεσιών και των κοινωνικών σχέσεων. Από το χρηματιστικό κεφάλαιο του χθες στο διανοητικό κεφάλαιο του σήμερα, από το αμιγώς εμπορικό στο τεχνολογικό know how, η μηχανή φαίνεται να παραδίδει τη σκυτάλη στον «εγκέφαλο», αφήνεται σε μεγάλο βαθμό στα χέρια της γνώσης. Οι παραπάνω μεταβολές επέφεραν σωρεία αλλαγών στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, αλλά στην κλασική ταξική πυραμίδα του προηγούμενο αίωνα, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σαφώς και ο βιομηχανικός πολιτισμός δεν έχει εξαλειφθεί ούτε βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο που η παραγωγική διαδικασία είναι πλήρως αυτοματοποιημένη. Ακόμη όμως και στις περιοχές που η βιομηχανία κυριαρχεί, η διαχείρηση του κύκλου παραγωγής-κατανάλωσης, αλλά και της εργασίας σηλλήβδην, δεν έχει μείνει αλώβητη από τις μεταβολές του καπιταλισμού.

Εστιάζοντας στο δυτικό κόσμο, η αλυσίδα της παραγωγής έχει ξεφύγει προ πολλού απο το φορντικό μοντέλο, τη θέση του οποίου κατέκτησε η εργασιακή ευελιξία. Το κεφάλαιο, άυλο και μη, δεν περιορίζεται στα στενά όρια των βιομηχανικών μονάδων, παρά εμφανίζεται διάχυτο. Στις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο, στη διασκέδαση, στα ΜΜΜ και πάει λέγοντας. Πέρα από τη μηχανιστική και μαρξιστική αντίληψη περί διπόλου κράτους και κεφαλαίου, η ανάπτυξη και επάνδρωση των κρατών πραγματοποιείται μέσα από τη μισθωτή εργασία, τα τεχνολογικά μέσα , το χρήμα. Στα δομικά αυτά στοιχεία έρχονται να προστεθούν η κατασκευή συνειδήσεων και αξιών, αναγκών και επιθυμιών, διαποτισμένων με την κουλτούρα της κατανάλωσης.

Πλέον κάθε χτύπος του ρολογιού σημαίνει παραγωγικός χρόνος. Όλη η ζωή διαμορφώνεται με τρόπο τέτοιο, ώστε όχι μόνο ο εργάσιμος χρόνος να είναι καπιταλιστικός, αλλά ολόκληρη η μέρα να ανήκει στην οικονομία. Πέρα από τις συνειδητές στιγμές (εργασία, ψώνια), μία από τις παραχωρήσεις της κυριαρχίας είναι ο λεγόμενος “ελεύθερος χρόνος”. Οι ώρες της μέρας ή και της εβδομάδας δηλαδή, τις οποίες θεωρητικά παύεις να είσαι ένα γρανάζι της παραγωγικής μηχανής και την αφιερώνεις σε εσένα και τους/τις “αγαπημένους/ες” σου.

Ο καπιταλισμός ξέρει. Μία “άνθρωπο-μηχανή”, που δουλεύει ασταμάτητα κάποια στιγμή θα “κλατάρει” Έτσι λοιπόν, παραχωρεί ένα διάστημα απαλλαγής. Οι ώρες αυτές, όμως, δεν μπορούν να πάνε χαμένες, με κάποιο τρόπο πρέπει να πέφτει λάδι στη μηχανή, να συνεχίσει να αξιοποιείται και να λειτουργεί. Το λάδι της στην προκειμένη προέρχεται από τη δική μας καταναλωτική συμπεριφορά. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα. Από τον απλό καφέ, τα χόμπι, το άραγμα σε ένα ζεστό “Cosy” σπίτι. Ό,τι και όπου κι αν κοιτάξουμε γύρω μας βλέπουμε αντικείμενα προς πώληση και πελατειακές σχέσεις. Η ύλη, η γνώση, ακόμα και η επιβίωση.

Τα τελευταία χρόνια, με την τεχνολογία να αγκαλιάζει την κάθε μας κίνηση, ο κλοιός αυτός γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικός και οι έννοιες των όρων αλλάζουν. Σήμερα το εμπόρευμα δεν ταυτίζεται απαραίτητα με το αντικείμενο, κι αυτό γιατί έχουμε ξεφύγει ακόμα και από το καθιερωμένο πλαίσιο της καταναλωτικής διαδικασίας. Πλέον ένα scrolarisma στο διαδίκτυο επιφέρει κέρδος σε πληθώρα κολλοσών, μονάχα μέσα από τις διαφημίσεις. Άλλωστε, η κυριαρχία δε βλέπει το άτομο τόσο ως παραγωγό (με την παλαιά ανάγνωση του όρου) όσο ως καταναλωτή.

Τεράστια έκταση σε όλη αυτή την κοινωνικο-οικονομική μεταρρύθμιση καταλαμβάνει η πληροφορία. Ως υλική ποσοτητα παίρνει χώρο ως προϊόν είτε ως εμπόρευμα είτε ως επικοινωνιακό εργαλείου κοινωνικού ελέγχου είτε ως λειτουργικός συντελεστής των μηχανισμών της κυριαρχίας. Διανύουμε μια εποχή βασισμένη σε ένα δαιδαλώδες σύστημα data-στατιστικών δεδομένων.

Κατέχοντας, λοιπόν, πρωταγωνιστικό ρόλο πια, η πληροφορία συλλέγεται, μετατρέπεται σε προϊόν ή υπηρεσία και διοχετεύεται στην αγορά. Από τις διαδικτυακές έρευνες μέχρι τις “αθώες” διαφημίσεις, το καπιταλιστικό σύστημα φροντίζει να συγκεντρώσει προσεκτικά τις διαθέσεις των καταναλωτών. Κάθε μας κίνηση (ιντερνετική και μη) καταγράφεται και αναλύεται ενδελεχώς για τη διαμόρφωση ενός χάρτη των προσωπικών μας σκέψεων και επιθυμιών. Τί μας αρέσει, με τί συμφωνούμε, πώς σκεφτόμαστε, με ποιά σειρά ιεραρχούμε τις καταναλωτικές μας “ανάγκες” και τελικά τί και με ποιό τρόπο θα μπορούσαν να μας πουλήσουν.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Εντός αυτού του συνονθυλεύματος ανακατατάξεων προστίθεται ένα κομμάτι ακόμη. Μια νέα “κρίση”, η περιβαλλοντική ήρθε για να αποδείξει πως με τους σωστούς χειρισμούς, τα πάντα μπορούν να σωθούν. Ό,τι “έσπασε” ο βιομηχανικός πολιτισμός τα προηγούμενα χρόνια, έρχεται τώρα να “κολληθεί” από τον επονομαζόμενο πράσινο καπιταλισμό.

Το τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα, εδώ και κάμποσες δεκαετίες κατασπαράζει το φυσικό και ζωικό κόσμο για να ικανοποιήσει τα οικονομικά του συμφέροντα. Καπιταλισμός και σοσιαλισμός, πάλεψαν κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου συμβάλλοντας στην επέλαση και ανάπτυξη του. Βαριά βιομηχανία, εξορύξεις πρώτων υλών, πυρηνικά, οπλικά συστήματα έντυναν την τότε περίοδο.Σήμερα όμως, έρχεται να “εξανθρωπιστεί”, να συμβαδίσει με την εποχή και ό,τι αυτή επιτάσσει.

Μέσα από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιοκαύσιμα, μονοκαλλιέργειες, ανακύκλωση, περιπλεγμένες έννοιες λειτουργίας, τοποθετήσεις περί περιβαλλοντικής προστασίας, αλλά και πρωτόκολλα όπως του Κιότο, τα τελευταία χρόνια, το εναλλακτικό πράσινο μόρφωμα έχει εδραιώσει την παρουσία του. Το οικολογικό του προσωπείο έχει βοηθήσει τραγικά στην αύξηση του target group του, εντάσσοντας μέσα κι εκείνους που ίσως μάχονταν μια παλαιότερη μορφή του καπιταλιστικού συστήματος, μη φιλική προς το περιβάλλον. Η νέα αυτή ανάπτυξη διατείνεται πως θα επιλύσει το προβλήματα της κλιματικής αλλαγής, των κορεσμένων πηγών ενέργειας, προσφέροντας ταυτόχρονα θέσεις εργασίας, δίνοντας την αίσθηση της συμμετοχής στους ευσυνείδητους που νοιάζονται για την πορεία του πλανήτη, ενώ προλειαίνει το έδαφος για την πρόοδο και περαιτέρω εξάπλωση μεγάλων, ισχυρών κεφαλαίων.

Μέσω διαφόρων “φουσκών” κάθε ευυπόληπτος πολίτης κοιμίζει τη συνείδηση του, θεωρώντας πως ξοδεύοντας λίγα παραπάνω χρήματα ρίχνεται στη μάχη για τη διάσωση του περιβάλλοντος. Όμως, όλο αυτό αποτελεί μια πλάνη, μιας και τις περισσότερες φορές τα προϊόντα αυτά δε χαίρουν κάποιας τρομερά διαφορετικής μεταχείρισης σε επίπεδο ποιότητας. Πάλι παράγονται από καταστρεπτικά για το φυσικό κόσμο εργοστάσια, η ανακύκλωση τους περνά ξανά μέσα από αυτά, ενώ στην περίπτωση των βιολογικών προϊόντων, όλα ψεκάζονται με “εναλλακτικές” χημείες. Είναι η ίδια τραγική ειρωνεία, με την ένδειξη που αναγράφεται στις φωτεινές οθόνες των ΑΤΜ: “Χωρίς απόκομα αναγραφής υπολοίπου, για έναν πράσινο πλανήτη”.

Ένας νέος κόσμος επιλογών και εμπορευμάτων ορθώνεται μπροστά μας, τρομερά επικερδής, αφού πουλά με το κιλό ευαισθητοποίηση και “αφύπνιση”, πλαισιωμένος από χαρούμενους πράσινους υποστηρικτές. Εύπεπτος προς το ευρύ κοινό, που συνεχίζει ακάθεκτο να καταναλώνει μπαμπού ποτηράκια, μεταλλικά καλαμάκια, εναλλακτικούς τρόπους διατροφής, όπως η χορτοφαγία και ο βιγκανισμός, ανανεώσιμη ενέργεια…

(…)

ΠΕΡΙ ΕΛΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Χαρακτηριστικό της νέας εποχής του κεφαλαίου αποτελεί η ελαστικοποίηση και η προσαρμοστικότητα. Η χαμηλή εξειδίκευση και η μη καθαρή επαγγελματική κατάρτιση, με εξαίρεση βέβαια εκείνους που θα ακολουθήσουν τον ακαδημαϊκό ή επιστημονικό δρόμο, είναι γεγονός. Ελαστικά και απελευθερωμένα ωράρια, “Λευκές Νύχτες”, Κυριακάτικη εργασία, προγράμματα voucher και κοινωφελούς εργασίας δεσπόζουν στην οικονομία του σήμερα.

Μέσα από αυτές τις μετατροπές, το κεφάλαιο κατάφερε να ξανά-ισχυροποιηθεί (επειτά από την πετρελαϊκή κρίση του ’70) και να επιλύσει και σε μεγάλο βαθμό το ζήτημα της ανεργίας, αφού η ευελιξία λειτουργεί ως δεξαμενή αφομοίωσης των ανέργων και ανειδίκευτων.

Η εργασία άλλαξε τελείως ρότα και μορφή. Συγκεκριμένα, η ψηφιοποίηση και αυτοματοποίηση μεγάλου μέρους του βιομηχανικού παραγωγικού σχηματισμού οδήγησε σε μείωση του εργατικού δυναμικού, χωρίς όμως η αποβολή των εργαζομένων να ισοδυναμεί με έξοδο από τον κόσμο της εργασίας. Πρόκειται απλώς για μια ενδοκαπιταλιστική μεταρρύθμιση, καθώς το εργατικό δυναμικό, ευέλικτο πια διοχετεύεται, βραχυπρόθεσμα μεν άμεσα δε, εκεί που θα φανεί αποτελεσματικό κι έπειτα θα μεταπηδήσει κάπου αλλού, για να προσφέρει. Έτσι, φαίνεται πως μετά από μεγάλες κρίσεις καπιταλιστικό σύστημα και κεφάλαιο, με τη συμβολή της τεχνολογίας μετέβαλλαν τις επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες, καταφέρνοντας να ορθοποδήσουν και να κερδίσουν ακόμη περισσότερη δύναμη, δημιουργώντας κάτι εκ νέου.

Κι αν κάποτε η απόδραση από την εργασία ξεκινούσε με το τέλος του 8ωρου, σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Πλέον το 24ωρο μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τη δουλειά, μιας και υλικά όρια της ξεφεύγουν από εκείνα που κάποτε είχαν οριστεί. Πληθώρα διεργασιών πραγματοποιούνται εκτός του χωρικού της πλαισιού. Τηλεδιασκέψεις, παρουσιάσεις, e-mail, συμφωνίες, μπορούν να διεκπεραιωθούν ηλεκτρονικά από την άνεση του καναπέ, με τη βοήθεια του κινητού στο δρόμο, στη βόλτα, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Παράλληλα αυξάνεται και ο έλεγχος. Μέσα από τις κάμερες που ευλαβικά παρακολουθούν τα αφεντικά, τις κάρτες εισόδου και τους σεκιουριτάδες, τις αξιολογήσεις και επιβραβεύσεις των άξιων και προκομμένων.

(…)

ΑΝΤΙ-ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Μεταξύ δουλειάς και δουλείας,η διαφορά βρίσκεται στον τονισμό

Η πραγματικότητα που βιώνουμε έχει σαφή γνωρίσματα. Ζούμε σε μία κοινωνία που επικυρώνει κάθε στιγμή την εδραίωση της εξουσίας σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής. Άνθρωποι πουπεριφέρονται δίχως ουσία στις μητροπόλεις, χωρίς συνείδηση, ακολουθούν πιστά το πρόγραμμα εντολών. Στοιβαγμένοι σε σπίτια που μοιάζουν με κελιά, ανάμεσα σε σωλήνες και σκυρόδεμα, πνιγμένοι από τον ίδιο τον εαυτό τους, χάνουν κάθε μέρα την ουσία της ύπαρξη τους.

Ο καπιταλισμός ζει και βασιλεύει και οι υπήκοοι των σύγχρονων κοινωνιών υποκλίνονται μπροστά του. Πολυτελή αυτοκίνητα, ρούχα και παπούτσια, τεχνολογικά επιτεύγματα, παροχές υπηρεσιών, ψυχαγωγίας και διασκέδασης, σωρεία άχρηστων αντικειμένων, για κάθε γούστο, προς πάσα χρήση, είναι εδώ για να καλύψουν το κενό, να προσφέρουν κάλπικη ευτυχία και αποχαύνωση. Το καταναλωτικό όνειρο παίρνει σάρκα και οστά, πιο ζωντανό από ποτέ είναι έτοιμο να προσφέρει τα πάντα, με μοναδικό αντάλλαγμα τα χρήματα. Χρήματα που κερδίζονταιμέσω της μισθωτής σκλαβιάς, της παραίτησης, της κανονικότητας που διέπει τις σύγχρονες ζωές. Η κοινωνία ξυπνά και κοιμάται με την αγωνία της εκπλήρωσης του. Ζει για να δουλεύει και δουλεύει για να αγοράζει.

(…)

Δεν μας αφορά η μεταρρύθμιση, η αναδιάρθωση του καπιταλιστικού σύστηματος, μια δικαιότερη κατανομή πλούτου, ούτε και θέλουμε να προτείνουμε εναλλακτικά μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό που επιθυμούμε είναι η καταστροφή!Ο αγώνας ενάντια στην εργασία και στην οικονομία εντάσσεται στο συνολικότερο πόλεμο ενάντια στο εξουσιαστικό οικοδόμημα. Γιατί όταν κάτι παραμένει αίτημα, αφομοιώνεται, στερείται επαναστατικής προοπτικής, μετατρέπεται σε ελεημοσύνη απευθείας από τα χέρια της εξουσίας.

Μακριά από μαοστικές, λενινιστικές, μαρξιστικές, αναρχοσυνδικαλιστικές θεωρήσεις περί κολλεκτιβοποιημένων αγρών, απαλλοτριωμένων μέσων παραγωγής, αυτοδιαχείρισης των εργοστασίων. Μακριά από τη θεοποίηση της εργασίας, σε κάθε της μορφή, οικονομικά οργανωτικά μοντέλα, συνέδρια και συμβούλια. Βρισκόμαστε εδώ για να σπάσουμε στο τώρα τη φαυλοκυκλική ροή του κεφαλαίου. Επιτιθόμαστε στην καρδιά των καπιταλιστικών σχέσεων και της δυναμικής τους, στα μέσα παραγωγής, σαμποτάρουμε την καταναλωτική διαδικασία, λεηλατούμε τις βιτρίνες των καταστημάτων, απαλλοτριώνουμε χρήματα.

ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΡΩΓΜΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ!

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΝΑ ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ ΒΙΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στην Κοινωνική Μηχανή

sakm@riseup.net

saekm.espivblogs.net

Πηγή: ΣΑΕΚΜ

Άνθρωποι και «νοήμονες» μηχανές

Καθώς μέσα στον ορυμαγδό άκριτου θαυμασμού (ή επίσης άκριτου τρόμου) απέναντι στα τεχνολογικά επιτεύγματα και τη σωτηριολογία τους διαβάζουμε και ένα σωρό ειδήσεις, σύμφωνα με τις οποίες ολοένα και συχνότερα κάποιες εξελιγμένες μηχανές «πέρασαν επιτυχώς το τεστ Τιούρινγκ πιστοποιώντας ότι οι μηχανές αποκτούν σταδιακά “νου” και “νοημοσύνη”, που στο μέλλον δύσκολα θα μπορεί να ξεχωρίσει κανείς από τον ανθρώπινο νου» κττ, είπαμε να στρίψουμε ξανά και πάλι το μαχαίρι στο κόκκαλο της α-νοησίας δείχνοντας σε πόσο σαθρό, από λογικής και φιλοσοφικής άποψης, έδαφος στηρίζονται όλες αυτές οι διαβεβαιώσεις. Θα δείξουμε λοιπόν, με την πολύτιμη βοήθεια του αγαπητού μας φιλόσοφου Βενσάν Ντεκόμπ, ποιους όρους θέτει το τεστ Τιούρινγκ και τι ακριβώς είναι σε θέση να καταδείξουν αυτοί οι όροι … πάντως όχι, όπως θα δείτε, ότι μια μηχανή που θα το περάσει, είναι «νοήμων». —Σημ. HS.

*

«(…) Το περίφημο “τεστ Τιούρινγκ” προέρχεται από ένα παλιό παιχνίδι συναναστροφής, που παιζόταν με τρία άτομα, Α, Β και Γ. Ένας από τους παίκτες, ο Γ, κλεινόταν σε ένα δωμάτιο μακριά από τους άλλους δυο, με τους οποίους επικοινωνούσε τηλεγραφικά. Το στοίχημα ήταν, κάνοντάς τους ερωτήσεις, να μαντέψει ποιος από αυτούς είναι ο άντρας και ποιος η γυναίκα. Ο ρόλος του Α, που ήταν άντρας, ήταν να απαντάει στις ερωτήσεις του Γ με τέτοιο τρόπο ώστε να τον κάνει να νομίσει πως είναι γυναίκα. Ο ρόλος του Β, που ήταν γυναίκα, ήταν να βοηθήσει τον Γ ώστε να μην παραπλανηθεί αλλά να καταφέρει διακρίνει ποιος από τους Α και Β είναι αληθινή γυναίκα και ποιος την υποκρίνεται.

Αυτό που πρότεινε ο Τιούρινγκ [στο Computing Machinery and Intelligence (1950)] ήταν μια αναδιαμόρφωση αυτού του παιχνιδιού έτσι ώστε η δοκιμασία να μην αφορά το να μαντέψει κανείς ποιο είναι το φύλο των συνομιλητών του, αλλά να μαντέψει αν συνομιλεί με άνθρωπο ή με μηχανή. Εάν σε αυτό το τεστ η μηχανή κατορθώσει να περάσει για άνθρωπος δίνοντας απαντήσεις που μοιάζουν πραγματικά νοήμονες, τότε —είπε— θα πρέπει να δεχτούμε ότι η μηχανή διαθέτει νου όπως ένα ανθρώπινο ον.

Έχουμε εδώ να κάνουμε με ένα συλλογισμό που αφορά την προσομοίωση και το επιχείρημα είναι το εξής: εάν μια μηχανή σε αυτή την υπό τους συγκεκριμένους όρους “συνομιλία” της με κάποιους ανθρώπους καταφέρει να την περάσουν για άνθρωπο, τότε οφείλουμε να πούμε ότι είναι νοήμων.  Ωστόσο αυτό το επιχείρημα είναι μάλλον αμφίσημο και ίσως αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο έχει χρησιμοποιηθεί σε μάλλον αδύναμες επιχειρηματολογίες, που στοχεύουν να αποδείξουν ότι οι μηχανές μπορούν να σκέφτονται. Για παράδειγμα, ισχυρίζονται ενίοτε ότι εάν ένας παίκτης χάσει στο παιχνίδι στο οποίο μια μηχανή προσομοιώνει την ανθρώπινη νοημοσύνη, αυτό αρκεί ως απόδειξη ότι οι μηχανές αυτές διαθέτουν νοημοσύνη. Όμως αυτός ο ισχυρισμός στηρίζεται στο φαινομενιστικό [phenomenaliste] αξίωμα, σύμφωνα με το οποίο όταν μια διαφορά δεν είναι εμφανής τότε είτε δεν υφίσταται, είτε δεν έχει καμιά σημασία.

Στην πραγματικότητα, όλο κι όλο το ενδιαφέρον του παιχνιδιού που περιγράψαμε, προέρχεται από το γεγονός ότι είναι δυνατόν κάποιος να κάνει λάθος: ένας από τους λόγους που το μάντεμα “άντρας ή γυναίκα;” είναι διασκεδαστικό, είναι ότι είναι πιθανόν ο παίκτης Γ, βγαίνοντας από το δωμάτιο, να ανακαλύψει ότι ο συνομιλητής για τον οποίο νόμισε πως ήταν γυναίκα, στην πραγματικότητα ήταν άντρας. Το παιχνίδι είναι διασκεδαστικό επειδή ένας άντρας, που κάνει πως είναι γυναίκα, στην πραγματικότητα δεν είναι γυναίκα. Με δυο λόγια, αυτό το παιχνίδι δεν το παίζουμε για να βρούμε το φύλο των ανθρώπινων όντων.

Από φιλοσοφικής άποψης λοιπόν, το παιχνίδι αυτό στηρίζεται στην αντίθεση μεταξύ φαινομενικότητας και πραγματικότητας, και όχι στην φαινομεναλιστική ταύτισή τους. Δεν αποκτά κανείς το στάτους της γυναίκας απλώς και μόνο με το να εκφράζεται σαν γυναίκα ή με το να γράφει σαν γυναίκα. Επομένως, η αναλογία ανάμεσα στο παιχνίδι συναναστροφής που περιγράψαμε και στο τεστ Τιούρινγκ θα έπρεπε να είναι μάλλον η ακόλουθη: το απλό γεγονός ότι μπορεί κάποιος να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις σε μια συνομιλία, δεν εξασφαλίζει ότι είναι ένας νοήμων συνομιλητής. Ο παίκτης Α, που δεν είναι γυναίκα, μπορεί να καταφέρει ώστε ο συμπαίκτης του Γ να τον περάσει για γυναίκα. Παρομοίως, στο τεστ Τιούρινγκ, ο παίκτης που καλείται να μαντέψει αν συνομιλεί με άνθρωπο ή με μηχανή, μπορεί να εξαπατηθεί και να νομίσει ότι συνομιλεί με άνθρωπο ενώ συνομιλεί με μια μηχανή.

Οι λέξεις “μίμηση” και “προσομοίωση”, που πρωτοστατούν στην επιχειρηματολογία του Τιούρινγκ, διατρέχουν το κίνδυνο ότι ενδέχεται να παραπέμπουν σε ψευδαισθήσεις ή σε τρυκ. Στην πραγματικότητα όμως, το γεγονός ότι υπό ορισμένους όρους, σε ορισμένες συνθήκες, ενδέχεται να περάσουμε μια μηχανή για άνθρωπο, δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα. Ούτε αποδεικνύει κάτι για την “ψυχολογία” της μηχανής. Το ότι μια μηχανή μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι είναι νοήμων, δεν αποτελεί κάποια ψυχολογική ιδιότητα της ίδιας της μηχανής. Απεναντίας,  αποτελεί μια ψυχολογική ιδιότητα του παρατηρητή της μηχανής το γεγονός ότι μπορεί να ξεγελαστεί ή να μπερδευτεί από ένα έξυπνο παιχνίδι με τις φαινομενικότητες.

Επομένως, η δοκιμή Τιούρινγκ έχει αξία μόνο εάν της δώσουμε μια διαφορετική ερμηνεία. Στο παιχνίδι συναναστροφής η ιδέα ήταν να μαντέψει κανείς το φύλο του συμπαίκτη του. Ο παίκτης Γ είναι άραγε τόσο πολύ σίγουρος ότι μπορεί να αναγνωρίσει μια γυναίκα από τον τρόπο με τον οποίον εκφράζεται, ώστε να δεσμευτεί να συνοδεύσει στο χορό τον συμπαίκτη που πιστεύει πως είναι όντως γυναίκα; Στο παιχνίδι που πρότεινε το τεστ Τιούρινγκ, η ιδέα δεν είναι να μαντέψει κανείς αν ο συνομιλητής του είναι άνθρωπος, αλλά την ορθολογικότητά του και μάλιστα την ορθολογικότητα όπως την έχει ορίσει ο Καρτέσιος, δηλαδή ως ικανότητα να συζητεί κανείς. (…)

Το πρόβλημα όμως είναι ότι δυσκολευόμαστε να προσδιορίσουμε τη διαφορά μεταξύ ορθολογικού και ανθρώπινου. Δεν είναι ότι μας λείπει η φαντασία. Ποτέ δεν δυσκολευτήκαμε να φανταστούμε νοήμονα πλάσματα, τα οποία δεν είναι άνθρωποι (για παράδειγμα τους αγγέλους ή τους Αρειανούς). Όταν όμως αναρωτιόμαστε σε τι έγκειται η νοημοσύνη αυτών των πλασμάτων, το μόνο που μπορούμε να σκεφτούμε είναι να φανταστούμε ότι μας απευθύνουν το λόγο, ότι συζητούμε μαζί τους. Και εδώ ακριβώς, στο πεδίο αυτής εδώ της εκδήλωσης του νου, η απλή νοημοσύνη τείνει να συγχέεται με μια μορφή ζωής.

Από την άποψη αυτή, η δοκιμή που πρότεινε ο Τιούρινγκ γαργαλάει τη φαντασία του αναγνώστη ακριβώς επειδή έχει να κάνει με το πεδίο των ερωταποκρίσεων. Το συνομιλητή σε μια συζήτηση δεν μπορούμε να τον διανοηθούμε παρά ως ένα ανθρώπινο ον, ή τουλάχιστον ως ένα ον που ο νους του μοιάζει με του ανθρώπου (ανεξάρτητα από τη σωματική του εμφάνιση, όπως τονίζει ο Τιούρινγκ). Όμως, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο  η επιλογή του Τιούρινγκ να ελέγξει τη θέση του δοκιμάζοντάς την στο πεδίο της συζήτησης είναι ατυχέστατη! Πράγματι, τα “αυτόματα” που έχουν κατασκευαστεί μέχρι σήμερα, δεν έχουν καταφέρει να κάνουν παρά μόνο εξαιρετικά εξειδικευμένα πράγματα, όπως για παράδειγμα “διαγνωστική ιατρική” ή να παίζουν σκάκι. Το περισσότερο που κατόρθωσαν, είναι να προσομοιώνουν το ρόλο ενός θεραπευτή σε μια “μη κατευθυντική” συνέντευξη. Όμως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι ακριβώς εκείνο το είδος του “απόντος θεραπευτή”, σκοπός του οποίου δεν είναι τίποτα περισσότερο από το να έχει μια κενή ανταλλαγή με τον “ασθενή” του. (…)

Όπως γνωρίζουμε, ο Καρτέσιος πρότεινε ως κριτήριο ορθολογικότητας τη συζήτηση στο Περί Μεθόδου Λόγος. Να σημειώσω ότι πρέπει εδώ να καταλάβουμε την έννοια της συζήτησης όπως οι Γάλλοι: ένα ελεύθερο κουβεντολόι, σαν αυτό που μπορεί να λάβει χώρα σε ένα καθιστικό ή μεταξύ ταξιδιωτών στο ίδιο κουπέ ενός τρένου. Υπάρχει μια τέχνη της συζήτησης και δεν μετράει σαν συζήτηση κάθε λεκτική ανταλλαγή. Για ποιο λόγο λοιπόν αυτό το κριτήριο του Καρτέσιου είναι εξαίρετο; Διότι, για να πάρει κανείς μέρος σε μια συζήτηση, πρέπει να έχει ενδιαφέροντα και επίσης να είναι σε θέση να μοιράζεται τα ενδιαφέροντα των άλλων. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι οι άλλοι θα δώσουν αυτομάτως προσοχή σε αυτά που ενδιαφέρουν εμάς. Έχουν τους δικούς τους στόχους, διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικά γούστα. (…)

Μια μηχανή λοιπόν δεν μπορεί να έχει ενδιαφέροντα παρεκτός κι αν έχει μια μορφή ζωής, αν έχει στόχους που μπορεί να βρίσκονται σε αρμονία ή σε σύγκρουση με τους στόχους άλλων μηχανών, καθώς και ένα σύνολο θεσμών. Όλα αυτά πρέπει να υπάρχουν εάν θέλουμε να λέμε ότι αυτά που κάνει διαθέτουν μια γενική νοημοσύνη. Διότι το μέτρο της νοημοσύνης εδώ είναι ο βαθμός στον οποίον το υποκείμενο μετέχει σε μια νοήμονα κοινοτική δραστηριότητα. (…)

Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι μια καλώς προγραμματισμένη μηχανή θα μπορούσε (ίσως) να προσομοιώσει ένα ενδιαφέρον για τα διάφορα θέματα, για τα οποία επιθυμώ να μιλήσω σε μια συζήτηση. Όμως αυτή η προσομοίωση παραμένει στο επίπεδο μιας απογοητευτικής παραπλάνησης εφόσον η μηχανή, κάνοντας ότι ενδιαφέρεται για αυτά που με απασχολούν, δεν είναι σε θέση να τα μοιραστεί μαζί μου. Με δυο λόγια, ο μοναδικός συνομιλητής με τον οποίο επιθυμώ να ζήσω την εμπειρία μιας καλής συζήτησης, είναι αυτός που είναι σε θέση να αναγνωρίζει (ειλικρινώς ή από απλή ευγένεια έστω) τα θέματα που με απασχολούν σαν θέματα δικά του, σαν θέματα που τον απασχολούν και αυτόν. (…)».

Vincent Descombes, La denrée mentale (1995)

Πηγή: dangerfew

Ενημέρωση για το δικαστήριο των Βαλαβάνη, Μιχαηλίδη, Αθανασοπούλου

Στην προτελευταία συνεδρία του δικαστηρίου εξετάστηκαν οι μάρτυρες υπεράσπισης των συντρόφου/συντροφισσών και ακολούθησαν οι τοποθετήσεις τους στο στάδιο των απολογιών.

Η πολιτική τοποθέτηση του Γιάννη έχει ήδη δημοσιευθεί (https://athens.indymedia.org/post/1613376/).

Εδώ ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα της πολιτικής τοποθέτησης της αναρχικής συντρόφισσας Δήμητρας Βαλαβάνη στο στάδιο των απολογιών. Λόγο του ότι η ανάπτυξη της τοποθέτησης ήταν κυρίως προφορική παραθέτουμε τα κυρίως μέρη της.

«Από τις 29/1/2020 βρίσκομαι φυλακισμένη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, ενώ σήμερα, μετά από 16 μήνες καλούμαι να απολογηθώ για βαρύτατες κατηγορίες. Κατηγορίες που σε καμία περίπτωση δε συνάδουν με τις πράξεις μου. Δεν αναζητώ μέσα από αυτή τη διαδικασία κάποιο είδος δικαιοσύνης, άλλωστε ως αναρχική έχω τελείως διαφορετική αντίληψη σε σχέση με εκείνη που έχουν οι κρατικοί μηχανισμοί για το πώς ορίζεται η έννοια αυτή. Βρίσκομαι σε μία δικαστική διαδικασία που τοποθετούμαι απέναντι της και η οποία δεν μπορώ να δεχτώ πως είναι εκείνη που θα κρίνει τις επιλογές μου. Παρόλα αυτά, με βάση τη σχετική δικογραφία έχει συντεθεί μία πραγματικότητα εις βάρος μου, εις βάρος μας, η οποία μετά το τέλος αυτής της διαδικασίας και της απόφασης για το αν ισχύει ή όχι μπορεί να με οδηγήσει ξανά πίσω στη φυλακή. Και ακριβώς επειδή δεν ισχύει αυτή η πραγματικότητα, θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένα γεγονότα προς αποκατάσταση της. Σύμφωνα με τη δικογραφία προσωπικά έρχομαι σήμερα εδώ μεταξύ άλλων, ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης που διέπραττε ληστείες και κλοπές και ως κάτοχος και μεταφορέας βαρύτατου οπλισμού. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ξανά τις κατηγορίες, όμως αυτό που θέλω να πω είναι πως τις αρνούμαι και η μόνη που αποδέχομαι είναι αυτή της χρήσης πλαστού εγγράφου.»

Στην συνέχεια η Δήμητρα κατήγγειλε τις ασφυκτικές παρακολουθήσεις της από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία καθώς και την παρενόχληση φίλων της, συγγενικών της προσώπων καθώς και την λήψη DNA από τον παππού της μετά την σύλληψη της από άντρες της αντιτρομοκρατικής.

«Θα ξεκινήσω και εγώ τη δική μου ιστορία λοιπόν, την περιγραφή βασικά της πραγματικότητας, από το σημείο που ξεκινάει και εις βάρος μας δικογραφία, από την απόδραση δηλαδή του Γιάννη. Το καλοκαίρι του 2019 ο Γιάννης αποφασίζει να φύγει από τις αγροτικές φυλακές Τίρυνθας όπου ήταν φυλακισμένος. Δεν έχω να πω κάτι για αυτή του την επιλογή καθώς ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και ο μόνος που μπορεί να μιλήσει για τις πράξεις του.

Ο Γιάννης είναι πλέον καταζητούμενος. Εγώ συνεχίζω να μένω στο σπίτι μου στα Ιλίσια, να έχω όλες τις ασχολίες που είχα και πριν σκεπτόμενη όμως πως κάποια στιγμή θέλω να βρεθώ μαζί του. Σε αυτό το χρονικό σημείο είναι που ξεκινάει και το κυνηγητό μου από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Μία υπηρεσία που έχει βάλει όσο πιο βαθιά γίνεται τα θεμέλια της στην παρανομία μιας και αφού έπρεπε να βρει τον Γιάννη θα το προσπαθούσε με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο. Και φυσικά αναφέρομαι στην πρακτική της παρακολούθησης των κοντινών του ανθρώπων εκ των οποίων ήμουν φυσικά και εγώ. Άσχετα αν η παρακολούθηση στην προκειμένη περίπτωση ήταν παράνομη.

Πραγματικά επί 3 ολόκληρους μήνες η αντιτρομοκρατική είχε γίνει η σκιά μου. Η πρώτη φορά που είδα ανθρώπους να με παρακολουθούν ήταν έξω από το σπίτι μου. Άλλωστε αυτό ήταν και το γνωστό σημείο αναφοράς. Έκτοτε καθημερινά βρισκόμουν υπό στενή παρακολούθηση. Καθημερινή παρουσία έξω από το σπίτι μου είτε μέσα σε όχημα είτε όχι, περιμένοντας κάποια έξοδο μου στο παρκάκι απέναντι από την είσοδο της πολυκατοικίας. Όταν κυκλοφορούσα με τα ΜΜΜ ή το ποδήλατό μου, τουλάχιστον δύο οχήματα ένα αυτοκίνητο και ένα δίκυκλο με ακολουθούσαν με δύο άντρες ανά όχημα. (…) Ήταν πάντα μαζί μου, όλη μέρα και όλη νύχτα ακόμη και εντός του χώρου του πανεπιστημίου όπου πήγαινα για να διαβάσω παραβιάζοντας έτσι το πανεπιστημιακό άσυλο όπου λίγο καιρό αργότερα καταργήθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν περιορίστηκαν μόνο στο νομό Αττικής αλλά και στις πόλεις της Θεσσαλονίκης όπου είχα πάει να επισκεφτώ την αδελφή και τη μητέρα μου όπως και στην Πάτρα, την πόλη που σπούδαζα για 6 χρόνια και επισκεπτόμουν συχνά προκειμένου να δω τους φίλους μου. (…) Ήταν μαζί μου στους περιπάτους μου στο βουνό του Υμηττού που εβδομαδιαία συνήθιζα να κάνω, στις προπονήσεις μου με το ποδήλατο προς τη Μονή Καισαριανής, στις βραδινές βόλτες μου στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τους χώρους εργασίας φίλων μου, μέχρι και μέσα στην αυλή του σπιτιού μου στα μέσα της νύχτας.

Και η απόδειξη της παρακολούθησης μου από την αντιτρομοκρατική αποτελεί το γεγονός ότι μετά τη σύλληψη μου δόθηκε εντολή να γίνει έρευνα σε δύο συγκεκριμένα σπίτια που είχαν σχέση με εμένα, καθώς η αντιτρομοκρατική με είχε δει να μεταφέρω προσωπικά μου αντικείμενα εντός τους.(…)

Αρνούμαι να συμμετέχω στο κοινό μυστικό της παρακολούθησης, στο αυτονόητο αυτής της πρακτικής. Και για να απαντήσω σε όλα αυτά τα αυτονόητα που περιτριγυρίζουν αυτή την υπηρεσία, που όλες της οι πρακτικές δικαιολογούνται αυτόματα, θα πω πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν επιπλέον εκείνοι που ενώ τους ενημερώσαμε και εγώ και ο Γιάννης για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζω με χτυπούσαν βίαια προκειμένου να μου αποσπάσουν γενετικό υλικό. Είναι εκείνοι που μπήκαν 2 φορές στο σπίτι του παππού μου και υπέβαλαν έναν μεγάλο άνθρωπο που ουδεμία σχέση έχει με την υπόθεση σε λήψη DNΑ. Εκείνοι που έδωσαν πάσα στους δημοσιογράφους να βαφτίσουν το σπίτι μου γιάφκα. Εκείνοι που κατά τη σύλληψη κλωτσούσαν όλοι μαζί τον Γιάννη και έχουν και το θράσος να έρχονται εδώ παίρνοντας όρκο στην τιμή και τη συνείδηση τους και σε μια προσπάθεια θυματοποίησης τους να μας κατηγορούν για αντίσταση. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα ούτε από τιμή ούτε από συνείδηση και εν κατακλείδι είναι εκείνοι που ευθύνονται για το ψέμα που μας θέλει εγκληματική οργάνωση. Αυτονόητα είναι όλα αυτά; Γιατί τα μόνα αυτονόητα που βλέπω εγώ είναι η συγκάλυψη όλων αυτών των πρακτικών από τους υπόλοιπους κρατικούς μηχανισμούς και πως η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης αποτελεί πάγια τακτική προς παράταση της φυλάκισης μας »

Στην συνέχεια επιχειρηματολόγησε εκτενώς για τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να πραγματοποιεί ταξίδια με την χρήση πλαστών εγγράφων από την Αθήνα προς την Γερμανία και το αντίστροφο πριν την σύλληψη της.

«Αρχές Αυγούστου ταξίδεψα νόμιμα στο Βερολίνο προκειμένου να είμαι με τη μητέρα μου η οποία επίσης ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική και σωματική κατάσταση. Δύο αγαπημένοι μου άνθρωποι, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους ζούσαν εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις. Και εγώ ήθελα όσο μπορώ να είμαι και να στηρίζω και τους δύο. Αυτός είναι και ο λόγος όπου ταξίδευα τόσο συχνά προκειμένου να μπορώ να είμαι στην Αθήνα για να βρίσκομαι όταν τα καταφέρναμε με ασφάλεια με τον Γιάννη, ενώ παράλληλα να βρίσκομαι και με τη μητέρα μου σίγουρα μία φορά τον μήνα, ειδικά τις μέρες που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο για την φαρμακευτική της αγωγή. Φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι πίστευα με αυτό τον τρόπο πως θα με αφήσει ήσυχη η αντιτρομοκρατική. Το γεγονός ότι επέλεξα να κάνω αυτά τα παράνομα ταξίδια από και προς την Γερμανία απορρέει ξεκάθαρα από την ασφυκτική παρακολούθηση της αντιτρομοκρατικής και από την θέλησή μου να βρίσκομαι με τον Γιάννη. Ήταν μία διέξοδος από αυτή τη συγκυρία, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.»

Κλείνοντας η Δήμητρα τοποθετήθηκε τόσο για τα γεγονότα την ημέρα της σύλληψης της, τον ξυλοδαρμό της και βασανισμό της μέσα στα κελιά της αντιτρομοκρατικής όταν αρνήθηκε να δώσει DNA. Ενώ κατέρριψε τα αστυνομικά σενάρια περί ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης και αναφέρθηκε στις τραγικές ελλείψεις και τα προβλήματα που δημιουργούν οι συνθήκες κράτησης εντός των φυλακών.

«Κάποια στιγμή τέλη Γενάρη ο Γιάννης με ενημερώνει πως έχει αντιληφθεί ύποπτες κινήσεις παρακολούθησης. Πιο συγκεκριμένα, ξημερώματα 29/1 έρχεται απροειδοποίητα στο σπίτι μου και με ενημερώνει για την πιθανή παρακολούθηση του από την αντιτρομοκρατική καθώς και για την πρόθεσή του να εξαφανιστεί άμεσα προς αποφυγή της σύλληψης του. Εξαιρετικά ανήσυχη για την καινούργια κατάσταση αντιλήφθηκα πως μπορεί να χάσω κάθε επαφή μαζί του. Το ίδιο θεωρούσε και εκείνος.(…) Μάζεψα γρήγορα κάποια από τα προσωπικά μου αντικείμενα και φύγαμε βιαστικά από το σπίτι όπου μας περίμενε το ταξί με το οποίο είχε έρθει ο Γιάννης. Φτάσαμε σε ένα σημείο της περιοχής του Βύρωνα όπου συναντήσαμε την Κωνσταντίνα. Και οι τρεις μαζί οδηγηθήκαμε στο σημείο όπου ήταν το αυτοκίνητο όπου ενημερώθηκα τότε πως ήταν κλεμμένο. Τα πράγματα ήταν ήδη τοποθετημένα σε αυτό σε προγενέστερο χρόνο ενώ για το γεγονός ότι υπήρχαν όπλα εντός ενημερώθηκα αφού ξεκινήσαμε. Μπροστά στη σημαντικότητα του να φύγουμε από τον πιθανό κλοιό και να γλυτώσουμε τη σύλληψη, το γεγονός αυτό είχε για μένα μικρή σημασία. Καθώς ο Γιάννης ήταν κουρασμένος και εκείνος που αναζητούσε η αντιτρομοκρατική ενώ η Κωνσταντίνα δεν γνωρίζει οδήγηση αποφασίσαμε να οδηγήσω εγώ το αυτοκίνητο. Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση του βουνού του Υμηττού. Αφού βγήκαμε από το βουνό στην έξοδο της Αγίας Παρασκευής και στρίψαμε προς την Αγίου Ιωάννου μετά από λίγο όπως όλοι γνωρίζουμε έγινε και η σύλληψη. Η ιστορία από εδώ και πέρα είναι γνωστή.(…)

Ως επακόλουθο τώρα όσων προανέφερα έρχεται και η κατάρριψη των δύο βασικών κατηγοριών που με κάνουν να βρίσκομαι στη φυλακή. Ειδικά η κατηγορία περί ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης δεν μπορεί να στηριχθεί κατά τη γνώμη μου από τα υπάρχοντα στοιχεία. Αρχικά και βασικά δεν νοείται μία τέτοια κατηγορία να χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας. Εγκληματική οργάνωση αποτελούν άνθρωποι που έχουν εγκληματική δράση και που κινούνται με βάση ιεραρχικές δομές, ανθρώπους εγκεφάλους και ανθρώπους εκτελεστές. Κάτι τέτοιο είναι κάτι παραπάνω από προσβλητικό να ταυτίζεται με μας και τις σχέσεις μας. Πόσο μάλλον με τη συγκεκριμένη περίπτωση της σύλληψης μας. Και αν ήμασταν οργάνωση τότε ποια είναι η εγκληματική μας δράση; Υπάρχει ένα συγκεκριμένο συμβάν και μία συγκεκριμένη ερμηνεία: η σύλληψη μας και το γεγονός ότι εγώ ήθελα να στηρίξω το σύντροφό μου σε μία δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπιζε, όπως και το να βοηθήσω όσο μπορώ να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη σύλληψη. Η μόνη άλλωστε κοινή παράνομη ενέργεια που αφορά και τα τρία άτομα που κατηγορούμαστε για οργάνωση είναι ότι έχει σχέση με τη σύλληψη.(…)

Η φυλακή είναι κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να σε αποκόβει όσο γίνεται περισσότερο από τον κόσμο έξω από αυτή και να δημιουργεί συνεχή εμπόδια στις όποιες προσπάθειες σου. Έτσι κι εγώ αντιμετώπισα σοβαρά προβλήματα σχετικά με το ζήτημα των σπουδών μου και κυρίως σχετικά με το ζήτημα της υγείας μου, μιας και από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου μέχρι σήμερα δεν έχω την παραμικρή ιατρική παρακολούθηση που απαιτείται.»

Στην τελευταία συνεδρία, έπειτα και από τις τοποθετήσεις των δικηγόρων το δικαστήριο αποφάσισε την αθώωση όλων για την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης και την κατηγορία της αντίστασης και βίας κατά υπαλλήλων.

Πιο αναλυτικά οι ποινές έχουν ως εξής:

Ο Γιάννης καταδικάστηκε συνολικά σε 26 χρόνια για τις κατηγορίες της ληστείας στην Τράπεζα Πειραιώς Ερυμάνθειας, ληστείας-αρπαγής αστυνομικού στη Χαλκιδική, οπλοκατοχής, πλαστογραφίας, κλοπές αυτοκινήτων, απόδρασης ενώ αθωώθηκε για την κατηγορία της οπλοχρησίας. Η Κωνσταντίνα σε 3 χρόνια με αναστολή για οπλοκατοχή (του πιστολιού που βρέθηκε πάνω της), πλαστογραφία και χρήση πλαστού. Η Δήμητρα, όπου και αποφυλακίστηκε, σε 2 χρόνια και 6 μήνες με αναστολή για μεταφορά οπλισμού και χρήση πλαστού.

Πηγή: Athens Indymedia

Εμβόλια και Γενετική Μηχανική: Μερικές αναγκαίες διευκρινίσεις

Το κείμενο σε μορφή PDF

*

Θεωρούμε πως το ζήτημα του εμβολιασμού και δη, του υποχρεωτικού, είναι πρωτίστως πολιτικό και όχι ιατρικό. Eντούτοις βλέποντας πως η σχετική συζήτηση, πέρα από αδιανόητη πόλωση, κυριαρχείται και από –συχνά εξωφρενικές– δογματικές απόψεις, ένθεν κακείθεν, κρίναμε πως αξίζει να επιχειρήσουμε μια προσπάθεια σύνοψης για το τι είναι γνωστό για τις διάφορες εμβολιαστικές τεχνολογίες με τη φιλοδοξία αυτό να λειτουργήσει ως μια πρώτη βάση για την περαιτέρω εμβάθυνση στο θέμα – και στις πιο τεχνικές, πολιτικές και επιστημονικές, λεπτομέρειές του. Σε κάθε περίπτωση, οι ιδιαιτερότητες αυτών των γενετικών νανοσυσκευών που αποκαλούνται εμβόλια, απαιτούν μια πρώτη διασαφήνιση του βιοτεχνολογικού υποβάθρου τους.

Παραδοσιακά εμβόλια

Όλα τα εμβόλια μέχρι και το 2020 (με εξαίρεση κάποιες εργαστηριακές και μικρής κλίμακας δοκιμές των τελευταίων χρόνων σε νέες τεχνολογίες) στηρίζονταν στη «μόλυνση» του ανθρώπινου σώματος με ένα «ακίνδυνο» στέλεχος του ιού, έτσι ώστε να εκπαιδευτεί το ανοσοποιητικό σύστημα στην αντιμετώπισή του: είτε με κάποιο αδρανοποιημένο στέλεχος (έναν ιό που έχει απονεκρωθεί με υπεριώδεις ακτινοβολίες π.χ.) που δε μπορεί να μολύνει τον οργανισμό, είτε με κάποιο εξασθενημένο στέλεχος του ιού (από κάποια φυσική μετάλλαξη, ή από κάποια εργαστηριακή διαδικασία) που ναι μεν είναι ζωντανός ιός, αλλά δεν έχει την ικανότητα να αναπαραχθεί και να βλάψει τον ανθρώπινο οργανισμό (π.χ. επειδή δεν αντέχει σε θερμοκρασίες άνω των 30°C), ή –σχετικά πιο πρόσφατα– με μια χαρακτηριστική, εργαστηριακά παρασκευασμένη, πρωτεΐνη της επιφάνειας του ιού.

Αυτά είναι τα λεγόμενα παραδοσιακά εμβόλια και αποτελούν σχεδόν το σύνολο των προγραμμάτων εμβολιασμού. Πρόκειται για μια τεχνολογία δοκιμασμένη σε βάθος χρόνων.

Το κάθε ξεχωριστό εμβόλιο έχει ωστόσο τις δικές του παραμέτρους (το υλικό του «περιβλήματος» του εξασθενημένου ή απονεκρωμένου ιού, το υλικό της ιικής καλλιέργειας, τις ίδιες τις ιδιότητες των εξασθενημένων ιικών στελεχών κλπ.) και σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να μιλάμε για μια γενικά ασφαλή τεχνολογία. Για παράδειγμα ο υποτίθεται ακίνδυνος εξασθενημένος ιός πολιομυελίτιδας που χρησιμοποιήθηκε σε μαζικούς εμβολιασμούς στην Αφρική, όντως περιόρισε τον άγριο ιό, αλλά πλέον μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και προκαλεί επιδημίες ήμερης πολιομυελίτιδας. Κάποια από τα χημικά πρόσθετα στα εμβόλια έχουν κατηγορηθεί για πρόκληση νευρολογικών βλαβών, ενώ διάφορες παταγώδεις (και θανατηφόρες) εμβολιαστικές αποτυχίες (όπως για τη γρίπη των χοίρων το 1976 στην Αμερική, για την H1N1 στην Eυρώπη το 2009, ή για τον HPV στην Ινδία το 2010), θέλουν η κάθε μια τη δική τους μελέτη για το τι πήγε λάθος.

Το βασικό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι πως το ανθρώπινο σώμα δεν είναι μια «περίπλοκη μηχανή» όπου ισχύουν 100% οι αναγωγικές και επαγωγικές μέθοδοι, αλλά ένας εξαιρετικά πολύπλοκος ζωντανός οργανισμός με πολλαπλά επίπεδα συσχέτισης και ολιστικού τύπου οργάνωση, την κατανόηση του οποίου σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καυχιέται πως έχει πλησιάσει ούτε στο ελάχιστο η επιστήμη. Και ειδικά σε ό,τι αφορά το ανθρώπινο ανοσοποιητικό, η σύγχρονη επιστήμη δε γνωρίζει σχεδόν τίποτε. Τα ολοένα και αυξανόμενα αυτοάνοσα νοσήματα δείχνουν ξεκάθαρα αυτήν την εντυπωσιακή άγνοια: η σύγχρονη ιατρική δεν έχει άλλο τρόπο αντιμετώπισης παρά την γενική ανοσοκαταστολή, μπας και έτσι σταματήσουν τα συμπτώματα.

Επομένως η κάθε παρέμβαση στον ανθρώπινο οργανισμό, ειδικά σε ό,τι αφορά τη διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος, εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας. Όσες in vitro δοκιμές και να γίνουν, κανείς δε μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα πώς θα αντιδράσει στην πραγματικότητα το ανθρώπινο σώμα με το βομβαρδισμό του π.χ. με εκατομμύρια απονεκρωμένων ιών. Η ανάγκη μαζικής δοκιμής σε πραγματικές συνθήκες είναι η βασική αιτία που διάφορες φαρμακευτικές αναζητούν μέρη με φτηνή αξία ζωής, π.χ. Ινδία ή Αφρική, για να διεξαγάγουν τις συχνά δολοφονικές κλινικές μελέτες τους. Γενικά τα στάδια ελέγχου και δοκιμών, για το κάθε εμβόλιο, διαρκούν από τρία έως και δέκα χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση, ένα εμβόλιο που χορηγείται εδώ και 5 δεκαετίες, έχει ήδη παράξει έναν όγκο βιβλιογραφίας, στην οποία μπορεί η κάθε μία να ανατρέξει και να αποφασίσει υπεύθυνα –σε ένα βαθμό πάντοτε– για τον εμβολιασμό της. Σαφώς και καλό είναι να εξετάζουμε κριτικά το κάθε «παραδοσιακό» εμβόλιο, αλλά η λίγο-πολύ σταθερή τεχνολογική τους βάση και η συνήθως πολύχρονη χρήση τους προσφέρουν μια σχετική ασφάλεια.

Μεταμοντέρνα Εμβόλια

Από τους τρεις διαφορετικούς τύπους εμβολίων που προσφέρονται στον δυτικό πολίτη, μόνο ο ένας είναι «παραδοσιακός»: αυτός του κινέζικου Sinovac που στηρίζεται σε αδρανοποιημένο στέλεχος SARS-CoV-2. Επειδή η χρήση του είναι επί του παρόντος σχετικά περιορισμένη στη Δύση (κυρίως σε βαλκανικές χώρες) δε θα επεκταθούμε –για την ώρα– σε αυτό.

Θα ασχοληθούμε οπότε με τους άλλους δύο τύπους που ουσιαστικά αποτελούν και το σύνολο των εμβολιαστικών επιλογών: τα εμβόλια CRISPR DNA (AstraZeneca, Sputnik V και Johnson & Johnson) και τα εμβόλια mRNA (Pfizer και Moderna). Αμφότερα έχουν τον ίδιο –πρωτοφανή στην εμβολιαστική ιστορία– στόχο: την παραγωγή των τμημάτων του ιού –στην προκειμένη περίπτωση την παθογόνο πρωτεϊνική ακίδα– από τα ίδια τα ανθρώπινα κύτταρα. Ενώ δηλαδή όλα ανεξαιρέτως τα εμβόλια μέχρι και σήμερα, εισήγαγαν τα ίδια τον ιό ή το περίβλημά του, τώρα τα ανθρώπινα κύτταρα αξιοποιούνται ως εργοστάσια παραγωγής παθογόνων με τα ενδεχόμενα ανοσολογικών καταστροφών να είναι ανοιχτά.

Αν και το επίδικο είναι κοινό, υπάρχουν δυο διαφορετικές τεχνολογικές προσεγγίσεις, αμφότερες σχετιζόμενες με τη βιοτεχνολογία και πρόκειται μάλιστα για τις δύο πιο δημοφιλείς καινοτόμες βιοτεχνολογικές εξελίξεις.

Α. CRISPR DNA

Η τεχνική CRISPR χρησιμοποιεί το ένζυμο Cas9 για την κοπτοραπτική ακριβείας σε συγκεκριμένες γενετικές ακολουθίες. Αν και είναι αντικείμενο μελέτης από το 1985, μόλις τα τελευταία λίγα χρόνια έχει φτάσει στο επίπεδο τεχνικής ανάπτυξης ώστε να χρησιμοποιείται ευρέως – το νόμπελ χημείας του 2020 αφορούσε ακριβώς την ανάπτυξη αυτής της τεχνικής. Μέχρι και πρόσφατα η γενετική μηχανική στηριζόταν στον βομβαρδισμό του γονιδιώματος (κυρίως των φυτών) με ένα γονιδιακό κανονάκι για να επιτύχει τις επιθυμητές μεταλλάξεις ώστε τα φυτικά τερατάκια της Monsanto να αντέχουν πιο πολλά φυτοφάρμακα ή να δίνουν μεγαλύτερους καρπούς. Όπως έχει εύστοχα περιγραφεί, ήταν κάπως «όποιον πάρει ο χάρος». Με την τεχνική CRISPR ωστόσο, υποτίθεται πως μπορούμε να έχουμε κοπτοραπτική ακριβείας: απεικονίζουμε σε υπολογιστή το γονιδίωμα, εντοπίζουμε το τμήμα που θέλουμε να αντικαταστήσουμε και το επιτυγχάνουμε με ακρίβεια. Δε θα επεκταθούμε στην ασφάλεια ή την ακρίβεια της ίδιας της τεχνικής, είναι άλλωστε πολύ καινούργια για να μπορεί να αποτιμηθεί. Ας κρατήσουμε ωστόσο το γεγονός πως είναι η πρώτη φορά ιστορικά που η γενετική μηχανική καταφέρνει να εισχωρήσει σε τέτοιο βαθμό στον βασικό της στόχο: το ανθρώπινο σώμα.

Στα εμβόλια DNA λοιπόν χρησιμοποιείται ένας γενικά χαμηλής επικινδυνότητας ιός, στην περιπτωσή μας ο αδενοϊός των πιθήκων –ένας ιός της μεγάλης οικογένειας των ιών του κρυολογήματος– και με την τεχνική CRISPR αφαιρείται τμήμα του γενετικού του υλικού και αντικαθίσταται με τα γονίδια που έχουν τις πληροφορίες για τη σύνθεση της πρωτεϊνικής ακίδας του SARS-CoV-2. Έχουμε δηλαδή ένα χιμαιρικό ιό, με γονίδια από δύο διαφορετικούς ιούς, ο οποίος υποτίθεται ότι χρησιμοποιεί την αυξημένη ικανότητα μόλυνσης –δηλαδή εισαγωγής στο κύτταρο– του αδενοϊού, μόνο που αυτός ο χιμαιρικός ιός όταν καταλάβει το κύτταρο αντί να αναπαραγάγει τον εαυτό του, αναπαράγει την πρωτεΐνη του SARS-CoV-2. Το γενετικά πειραγμένο DNA του μεταφράζεται σε RNA και το RNA αυτό δίνει εντολή στα ριβοσώματα να φτιάξουν την πρωτεϊνική ακίδα.

Τέτοιου τύπου εμβόλια, ανασυνδυασμένων δηλαδή ιών, έχουν χρησιμοποιηθεί ξανά τα τελευταία χρόνια αλλά σε πολύ περιορισμένο πλαίσιο, κυρίως σε μικρές δοκιμές στη θεραπεία καρκίνου και σε κάποια εμβόλια γρίπης στην Αμερική, είναι ωστόσο η πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται σε τόσο μαζική κλίμακα. Πρόκειται για μια τεχνική που επειδή ακριβώς ενσωματώνει ένα από τα πιο σημαντικά βιοτεχνολογικά επιτεύγματα, το CRISPR δηλαδή, προωθείται πολύ, αλλά τα μέχρι τώρα κλινικά δεδομένα για τη χρήση ανασυνδυασμένων ιών σε γονιδιακές θεραπείες (κυρίως σε καρκίνους) είναι αποθαρρυντικά: υπήρξε μεγάλο ποσοστό φλεγμονών και υπερβολικών ανοσολογικών αντιδράσεων.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ο ανασυνδυασμένος ιός των εμβολίων DNA εισχωρεί στον πυρήνα του κυττάρου για να αρχίσει να δίνει εντολές στα κύτταρα για την παραγωγή της πρωτεϊνικής ακίδας. Αυτό προφανώς αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της γενετικής επιμόλυνσης, της ενσωμάτωσης δηλαδή τμήματος του ιικού DNA στο ανθρώπινο DNA. Μεγάλο τμήμα του ανθρώπινου γονιδιακού υλικού είναι απομεινάρι ιικού DNA (εξ ου και διάφοροι βιολόγοι βλέπουν στους ιούς έναν κομβικό παράγοντα εξέλιξης), ίσως και αρκετά πάνω από το μισό. Πρόκειται δηλαδή για κάτι που συμβαίνει και που άλλωστε περιγράφεται ως πιθανότητα και επίσημα. Το τι ακριβώς μπορεί να συμβεί με την ενσωμάτωση του γενετικά πειραγμένου ιικού DNA στο ανθρώπινο γονιδίωμα, κανείς δε μπορεί να γνωρίζει. Προφανώς, καθώς κανείς δε μπορεί να προβλέψει σε ποιο ακριβώς σημείο του γονιδιώματος θα ενσωματωθεί το εργαστηριακό DNA, η πιθανότητα γενετικών βλαβών και καρκίνων δεν είναι αμελητέα. Υπάρχει επίσης η μικρή πιθανότητα γενετικής επιμόλυνσης των ανθρώπινων γαμετών – πράγμα που σημαίνει πως οι όποιες γενετικές ανωμαλίες θα είναι κληρονομικές. Μπορεί και να μη συμβεί και τίποτε, το ενσωματωμένο DNA να ακολουθήσει το πάνω από το 90% του ανθρώπινου γενετικού υλικού, για το οποίο δεν έχει κανείς την παραμικρή ιδέα το τι ακριβώς κάνει (οι γενετιστές, σε μια σαφή ένδειξη του τρόπου σκέψης τους και της αγαθότητας των προθέσεών τους αποκαλούν αυτό το γενετικό υλικό τη λειτουργία του οποίου δε μπορούν να κατανοήσουν, junk Dna). Μπορεί να μείνει σε λανθάνουσα κατάσταση μέχρι να ενεργοποιηθεί από κάποιο μελλοντικό συμβάν με απρόβλεπτες συνέπειες, ή μπορεί και να αποδειχθεί πως έχει κάποιες άγνωστες για την ώρα μακροχρόνιες συνέπειες. Αχαρτογράφητα νερά γεμάτα σκοπέλους, δίνες και θαλάσσια τέρατα.

Β. mRNA

Πρόκειται για το άλλο χαϊδεμένο παιδί της βιοτεχνολογίας. Είναι εξαιρετικά πρόσφατη: μόλις το 2018, ο επικεφαλής της Moderna, δήλωσε περιχαρής για το mRNA: «βρήκαμε τρόπο να χακάρουμε το ανθρώπινο λειτουργικό σύστημα…» Με την τεχνική αυτή κατασκευάζεται ένα κομμάτι RNA που περιέχει την πληροφορία για την παραγωγή της πρωτεϊνικής ακίδας του SARS- CoV-2 και περικλείεται σε μια κάψουλα από λιπίδια ώστε να αντέξει μεγαλύτερο διάστημα και να μπορέσει να εισαχθεί στο ανθρώπινο κύτταρο. Όταν αυτό το νανοσωματίδιο εισαχθεί στο κύτταρο και πιο συγκεκριμένα στο κυτταρόπλασμα, θα μπορέσει να παραμείνει αρκετό διάστημα ώστε να μεταδώσει την πληροφορία του RNA του για την παραγωγή της γνωστής πρωτεϊνικής ακίδας από τα ριβοσώματα. Έχει δηλαδή το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα με τα εμβόλια DNA χωρίς όμως τη χρήση κάποιου ιού ως οχήματος.

Το RNA από μόνο του δε μπορεί να αντιγραφεί στο DNA, οπότε αυτή η μέθοδος έχει υποτίθεται το πλεονέκτημα της διασφάλισης έναντι γενετικών βλαβών, σε σχέση με τα εμβόλια DNA. Υπάρχει ωστόσο ένα ένζυμο, μια πρωτεΐνη με το όνομα ανάστροφη τρανσκριπτάση (αποδίδεται και ως αντίστροφη μεταγραφάση), η οποία μελετάται εδώ και περίπου μισό αιώνα και που κάνει αυτήν την μεταγραφή του RNA σε DNA εφικτή. Οι ρετροϊοί (ιοί RNA με πιο διάσημο εκπρόσωπο τον HIV) περιέχουν οι ίδιοι αυτή την πρωτεΐνη έτσι ώστε το RNA τους να μεταφράζεται σε ανθρώπινο DNA, αλλά δεν είναι οι μόνοι. Διάφοροι άλλοι RNA ιοί περιέχουν το ένζυμο αυτό (όπως αυτός της ηπατίτιδας β), αλλά και οι ανθρώπινες γονιδιακές ακολουθίες Line-1, οι οποίες υποτίθεται πως αποτελούν απομεινάρια αρχαίων επιμολύνσεων με ιούς RNA. Είναι κάτι σαν ενδογενείς, συμβιωτικοί ρετροιοί και υπολογίζεται πως αποτελούν το 8% του ανθρώπινου γoνιδιώματος. Το πόσο συχνά και με τι σκοπό, παράγει το ίδιο μας το σώμα, μέσω των γενετικών ακολουθιών Line-1, την ανάστροφη τρανσκριπτάση, είναι εξαιρετικά θολό. Μια σχετικά πρόσφατη έρευνα πάντως (www.biorxiv.org/content/10.1101/2020.12.12.422516v1.full.pdf) τεκμηριώνει μερικές σπάνιες περιπτώσεις που τμήματα του RNA του SARS-CoV-2 εγγράφονται στο ανθρώπινο DNA. Δεν είναι ξεκάθαρο πώς συμβαίνει κάτι τέτοιο, αν ευθύνονται οι ακολουθίες Line-1, η πολυμεράση-θ (ένα ένζυμο που χρησιμοποιείται στον ανθρώπινο οργανισμό για γενετικές επιδιορθώσεις και που μπορεί να δράσει σαν την ανάστροφη τρανσκριπτάση), ή κάποια άλλη άγνωστη ακόμα διαδικασία. Το σίγουρο είναι πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί πολύ πιο εύκολα σε κάποιον που έχει ήδη μολυνθεί με ένα ρετροϊό, ακόμα και αν δεν έχει πλέον ενεργή μόλυνση. Σε φορείς HIV για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί ενσωμάτωση τμημάτων RNA του SARS-CoV-2 σε ανθρώπινο DNA. Αν κάτι τέτοιο είναι πιθανό για ένα φυσικό ιό, του οποίου το RNA είναι εξαιρετικά ασταθές και δε μπορεί να παραμείνει παρά για ελάχιστο διάστημα στο κύτταρο πριν αποσυντεθεί, είναι σίγουρα ακόμα πιθανότερο για το RNA των εμβολίων, το οποίο έχει κατασκευαστεί ώστε να αντέχει παραπάνω.

Πράγματι πρόκειται για μια πολύ μικρή πιθανότητα: να βρεθεί ταυτόγχρονα το RNA του εμβολίου με το σπάνιο ένζυμο στο ίδιο σημείο του κυττάρου, κοντά στον πυρήνα του. Μπορεί και να είναι στην περιοχή του ενός στα 10 δισεκατομμύρια. Αλλά μιλάμε για 30 τρισεκατομμύρια κύτταρα στο ανθρώπινο σώμα και δισεκατομμύρια εμβολιαστικών δόσεων με εκατομμύρια νανοσωματιδίων πειραγμένου RNA η κάθε μία: σε τέτοια νούμερα, το εξαιρετικά απίθανο, γίνεται ρεαλιστικά πιθανό. Οι συνέπειες από την ενσωμάτωση του εργαστηριακού RNA στον ανθρώπινο οργανισμό, είναι οι ίδιες με αυτές των εμβολίων DNA, που περιγράφηκαν παραπάνω, δηλαδή, άγνωστες.

Γενετικές νανοσυσκευές

Οι δύο διαφορετικές οικογένειες εμβολίων, CRISPR DNA και mRNA, έχουν πολύ περισσότερα κοινά απ’ ότι διαφορές. Καταρχάς αμφότερες στηρίζονται στη γενετική μηχανική: τη γονιδιακή δηλαδή παρέμβαση με στόχο την αλλαγή της φυσιολογίας ενός οργανισμού. Το γεγονός πως δεν υπάρχει άμεση τροποποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος (αν και υπάρχουν πολλές επιφυλάξεις για την έμμεση) δεν μετριάζει την επικινδυνότητα της πειρατείας των ανθρώπινων κυττάρων από γενετικά τροποποιημένους παράγοντες. Να θυμίσουμε πως δόθηκαν μακροχρόνιοι και σκληροί αγώνες ώστε –τουλάχιστον στην ΕΕ– να απαγορεύεται η καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων φυτών που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση. Αυτό που απαγορεύτηκε δηλαδή για το μαρούλι, επιτράπηκε για τους ανθρώπους.

Τόσο τα DNA, όσο και τα mRNA εμβόλια, δεν έχουν λάβει κανονική άδεια χρήσης, από κανένα αρμόδιο οργανισμό. Η χρήση τους χαρακτηρίζεται πειραματική και το στάδιο τρία των δοκιμών τους αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2022 για κάποια, και του 2023 για κάποια άλλα. Με άλλα λόγια, ο παγκόσμιος πληθυσμός χρησιμοποιείται επίσημα ως πειραματόζωο.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, αμφότερα –και εν αντιθέσει με κάθε άλλο εμβόλιο στην ιστορία– μετατρέπουν τα ίδια τα κύτταρα σε εργοστάσια παραγωγής παθογόνων. Γεγονός που γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο υπό το φως σχετικά πρόσφατων μελετών που αποδίδουν στην ίδια την πρωτεϊνική ακίδα του SARS-CoV-2 –αυτής που εξαναγκάζονται να παράξουν τα ανθρώπινα κύτταρα– ένα μεγάλο μέρος των θανάσιμων επιπλοκών του ιού. Ακόμα και αποκομμένη από τον υπόλοιπο ιό, η πρωτεϊνική ακίδα, βλάπτει μεγάλο μέρος των ανθρώπινων οργάνων. (https://www.salk.edu/news-release/the-novel-coronavirus-spike-protein-plays-additional- key-role-in-illness/). Από τα 5 διαθέσιμα DNA και RNA εμβόλια, υποτίθεται πως μόνο αυτό της AstraZeneca παράγει πανομοιότυπη ακίδα με αυτή του ιού – στα άλλα 4 υπάρχουν μικρές μεταλλάξεις, που είναι ωστόσο άγνωστο κατά πόσο επηρεάζουν την παθογόνο δράση της.

Διάφοροι ειδικοί διαβεβαιώνουν πως η ακίδα που παρασκευάζεται στα κύτταρα μένει ως επί τω πλείστον στο σημείο του εμβολιασμού. Η πραγματικότητα βέβαια δείχνει να τους διαψεύδει: σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στις 20 Mάη στο Oxford Academic, η ακίδα βρέθηκε σε ανιχνεύσιμες ποσότητες στο αίμα σε 11 από τους 13 συμμετάσχοντες, ήδη από την πρώτη μέρα μετά τον εμβολιασμό τους. (https://academic.oup.com/cid/advance-article/doi/10.1093/cid/ciab465/6279075).

Προφανώς και είναι νωρίς ακόμη για να εξαχθούν κάποια ασφαλή συμπεράσματα σχετικά τόσο με την επικινδυνότητα της ακίδας, όσο και με το εύρος της διασποράς της στο ανθρώπινο σώμα. Η δημοσίευση μιας μελέτης από μόνη της δεν λέει και πολλά για την ορθότητα των ισχυρισμών της. Αυτό που για την ώρα μπορούμε να κρατήσουμε είναι πως βαδίζουμε σε αχαρτογράφητες περιοχές και το αφήγημα των ειδικών που θέλει την ακίδα που προκαλείται από τα εμβόλια να παραμένει στην επιφάνεια των κυττάρων και να μην εντοπίζεται πέρα από το σημείο εμβολιασμού και το συκώτι, έχει πάρα πολλά κενά.

Οι μέχρι τώρα παρενέργειες στον ανθρώπινο πληθυσμό είναι πάνω κάτω ίδιες. Τα DNA προκαλούν περισσότερες θρομβώσεις ενώ τα mRNA προηγούνται σε καρδιακές επιπλοκές. Η θνησιμότητα ωστόσο και οι γενικότερες σοβαρές επιπλοκές τους είναι περίπου ίδιες και υπερδεκαπλάσιες (για την ακρίβεια έως και τριάντα φορές περισσότερες) από το μέσο όρο κάθε άλλου εμβολίου. Μέχρι και τις 22 Μαΐου του 2021, έχουν καταγραφεί επίσημα 12.184 θάνατοι και 1.196.190 επιπλοκές στην Ευρώπη. Και αυτό παρά την υπολειτουργία του συστήματος της κίτρινης κάρτας (πόσοι στ’ αλήθεια ενημερώνονται για την ύπαρξη αυτού του επίσημου συστήματος καταγραφής παρενεργειών, πριν τον εμβολιασμό τους;) το οποίο αγνοείται ακόμα και από πολλούς γιατρούς.

Χρειάζεται να τονίσουμε εδώ πως ένα εμβόλιο, σε αντίθεση με ένα φάρμακο, δε χορηγείται μόνο στους αρρώστους αλλά κυρίως σε υγιείς ανθρώπους. Ενώ δηλαδή όντως μπορεί, μέσα σε κάποια πλαίσια και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να αποτιμήσει κανείς τα οφέλη, σε σχέση με τις ζημιές, ενός φαρμάκου, κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον παράλογο στην περίπτωση των εμβολίων. Άλλωστε εμβόλια, με σαφώς μικρότερα ποσοστά παρενεργειών, όπως αυτό της γρίπης του 1976 στις ΗΠΑ, αποσύρθηκαν αμέσως μετά τα πρώτα σοβαρά περιστατικά.

Σε όλες σχεδόν τις χώρες παγκοσμίως, παρατηρείται αύξηση θανάτων και κρουσμάτων σε άμεση συσχέτιση με την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών. Σε κάποιες χώρες, όπως το Γιβραλτάρ, η Χιλή, τα ΗΑΕ ή το Νεπάλ, η συσχέτιση είναι πραγματικά ανατριχιαστική (https://vaccineimpact.com/2021/french-medical-doctor-covid-19-injections-increasing-deaths-and-new-infections-the-evidence-is-overwhelming/). Γενικά, παρατηρείται μια εξασθένιση του ανοσοποιητικού έως και 20-30 μέρες μετά την πρώτη δόση και αυξημένη θνησιμότητα από 2 έως και 6 εβδομάδες μετά την έναρξη των μαζικών εμβολιασμών. Το μοτίβο είναι λίγο πολύ το ίδιο παντού, έτσι ώστε η πιθανότητα να έχουν συμπέσει απλά τα εμβολιαστικά προγράμματα με κάποιο επιδημικό κύμα, να είναι πολύ μικρή.

Ωστόσο, μετά από αυτό το διάστημα 3-6 εβδομάδων απότομης αύξησης θανάτων, η θνησιμότητα πέφτει σε φυσιολογικά επίπεδα και μάλιστα όπως μπορούμε να δούμε σε χώρες με μεγάλη εμβολιαστική κάλυψη, όπως η Αγγλία ή το Ισραήλ, οι επίσημες καταγραφές κρουσμάτων και θανάτων covid πέφτουν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Αν και δε μπορεί να αγνοηθεί η επίδραση των καιρικών συνθηκών ή η αναμενόμενη πτώση των θανάτων μετά από μια κορύφωση θνησιμότητας, τα επίσημα τουλάχιστον δεδομένα (ας κρατάμε μικρό καλάθι για την αξιοπιστία τους) δείχνουν πως τόσο τα DNA, όσο και τα mRNA εμβόλια, μετά και τη 2η δόση τους προσφέρουν όντως –μια κάποια τουλάχιστον– προστασία από τον ιό.

Αυτό όμως που επίσης κάνει τις συγκεκριμένες γενετικές πλατφόρμες να διαφέρουν από κάθε άλλο γνωστό εμβόλιο και να είναι πιο κοντά στο φάρμακο μάλλον, παρά στο εμβόλιο, είναι τα αυξημένα, συγκριτικά με τα παραδοσιακά εμβόλια, ποσοστά μόλυνσης μετά τον εμβολιασμό, όσο και της δυνατότητας μετάδοσης του ιού. Όντως οι νοσηλείες μειώνονται μετά και τη δεύτερη δόση τους, αλλά είναι εντελώς ασαφές σε τι ποσοστό αποτρέπουν τις σοβαρές νοσηλείες και τις θανάσιμες επιπλοκές, καθώς επίσης και το κατά πόσο αποτρέπουν τη μετάδοση του ιού. Με άλλα λόγια, η συνεισφορά τους στο περιβόητο ανοσολογικό τείχος προστασίας είναι αμφισβητήσιμη.

Ένα επίσης πολύ σημαντικό θέμα, και των δυο τύπων εμβολίων, είναι η χορήγησή τους ακόμα και σε ανθρώπους που έχουν περάσει τον ιό και χωρίς μια πρωτύτερη καταμέτρηση των αντισωμάτων. Είναι πραγματικά παράξενο πως καμία αρχή στην Eυρώπη δε συστήνει τον υπολογισμό των αντισωμάτων, τουλάχιστον για όσους υπάρχει βεβαιότητα ή ισχυρές ενδείξεις πως έχουν ήδη κολλήσει τον ιό. Οι περιπτώσεις θανάσιμων φλεγμονών και υπεραντιδράσεων του ανοσοποιητικού σε ανθρώπους με ήδη αυξημένο αριθμό αντισωμάτων είναι πολλές και αν δεν αλλάξει το καθεστώς χορήγησής τους, αναμένεται να αυξηθούν.

Οι επιπλοκές των εμβολίων είναι σαφώς περισσότερες σε νεαρότερες ηλικίες. Κάτι που είναι αναμενόμενο, δεδομένου του πιο ζωηρού ανοσοποιητικού των πιο νέων ανθρώπων και που όμως γίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό με την αδιανόητη επιμονή των περισσότερων χωρών για τον μαζικό εμβολιασμό των παιδιών και εφήβων.

Παράλληλα με την, κοινή και στους δυο τύπους εμβολίων, πιθανότητα επιμόλυνσης του ανθρώπινου γενετικού υλικού υπάρχει και μία, ίσως πιο σοβαρή, πιθανότητα επικίνδυνων γενετικών επιμολύνσεων, ή καλύτερα, μεταλλάξεων, άλλων ιών. Γενικά, αυτός ο κίνδυνος ισχύει για όλα τα εμβόλια, ειδικά εν καιρώ πανδημίας. Καθώς οι συγγενικοί ιοί, ανταλλάσσουν εύκολα γονιδιακό υλικό όταν βρεθούν σε μια σχετική εγγύτητα –και αυτός είναι και ένας βασικός παράγοντας της συχνής μετάλλαξης των ιών–, η μόλυνση ενός εμβολιασμένου με τον SARS-CoV-2 ή με οποιοδήποτε κορωνοϊό, μπορεί να επιφέρει μεταλλαγμένα στελέχη του ιού. Παρόλο που αυτό το ρίσκο ισχύει όπως αναφέρθηκε παραπάνω για όλα τα εμβόλια και είναι σχετικά μικρό, στην περίπτωση των DNA και RNA γενετικών πλατφορμών τα πράγματα είναι σαφώς πιο ανησυχητικά. Ενώ από την ανταλλαγή γονιδίων π.χ. με ένα εξασθενημένο στέλεχος γρίπης ενός εμβολίου και ενός ιού του αναπνευστικού, το πιο πιθανό είναι να προκύψει μια μη βιώσιμη ή και λιγότερο επικίνδυνη μετάλλαξη, ένας τυχαίος και ακίνδυνος ιός του κρυολογήματος που θα εισχωρήσει στο κύτταρο όπου ήδη βρίσκεται κάποια γενετική νανοσυσκευή της AstraZeneca ή της Pfizer, η πιθανή ανταλλαγή γονιδίων είναι εύλογο να προσφέρει στον μέχρι τότε ακίνδυνο ιό τον εμπλουτισμό του με το πιο επικίνδυνο τμήμα του SARS-CoV-2: την πρωτεϊνική του ακίδα. Μια ακίδα με αξιοσημείωτες ικανότητες πρόσδεσης στους ανθρώπινους υποδοχείς ACE-2 και που είναι από μόνη της κύριος παράγοντας αγγειακών και άλλων βλαβών. Θα κατασκευαστεί δηλαδή μια εν δυνάμει θανάσιμη ιική απειλή από ένα τετριμμένο και ακίνδυνο ιό, από τους χιλιάδες που κυκλοφορούν κάθε τόσο στο ανθρώπινο σώμα. Με άλλα λόγια οι DNA και mRNA γενετικές πλατφόρμες, προσφέρουν απλόχερα σε οποιονδήποτε ιό εισχωρήσει στο ανθρώπινο σώμα, τον εμπλουτισμό του με ένα θανάσιμο υπερόπλο. [Το ότι ακριβώς αυτή η πρωτεϊνική ακίδα είναι το τμήμα του ιού στο οποίο επικεντρώνονται πολλές μελέτες για να επιχειρηματολογήσουν περί εργαστηριακής κατασκευής του ιού, είναι κάτι που πρέπει να κρατήσουμε ως πληροφορία. Η συγκεκριμένη ακίδα, δείχνει όντως να είναι αφύσικα καλά εξοπλισμένη για να μολύνει και να βλάπτει τον ανθρώπινο οργανισμό.] Πράγματι, οι πιθανότητες μιας τέτοιας μετάλλαξης είναι μικρές, αλλά και πάλι: μιλάμε για τρισεκατομμύρια νανοσυσκευών σε τρισεκατομμύρια κυττάρων, παγκοσμίως: το απίθανο μετατρέπεται σε στατιστικά βέβαιο.

Αυτό που επίσης θα πρέπει να έχουν κατά νου, όσοι σκοπεύουν να εμβολιαστούν, «για να τελειώνει όλη αυτή η ιστορία», είναι πως οι συγκεκριμένες γενετικές πλατφόρμες, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά εμβόλια, φαίνεται πως χρειάζονται διαρκείς ενισχύσεις και αναβαθμίσεις για να λειτουργούν. Ήδη, η ανάγκη και για τρίτη δόση για το εμβόλιο της Moderna έχει ανακοινωθεί επίσημα, ενώ πιθανολογείται και η ανάγκη ετήσιας επανάληψης εμβολιασμών και για αυτά της Pfizer. Δεν πρόκειται δηλαδή για ένα ρίσκο, που όπως πολλοί νομίζουν παίρνει κανείς άπαξ, αλλά αντίθετα για την είσοδο σε ένα νέο καθεστώς ύπαρξης όπου η υγεία εξαρτάται σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό από τις αποφάσεις των μεγάλων φαρμακευτικών και βιοτεχνολογικών εταιρειών.

Το κοινό χαρακτηριστικό και των δυο τύπων γενετικών ιατρικών συσκευών ωστόσο που πρέπει να μας προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία είναι το τεράστιο εύρος των πιθανών μακροχρόνιων συνεπειών. Από θανάσιμες φλεγμονές και επιπλοκές σχετιζόμενες με ADE (autoimmune dependent enhancement) και γενικά αυτοάνοσων νοσημάτων, μέχρι διαβήτη τύπου ΙΙ, εκφυλιστικές ασθένειες και προβλήματα στην κύηση και την αναπαραγωγική λειτουργία. Γενικά οι διαταραχές στην λειτουργία του ανοσοποιητικού παίρνουν κάποιο χρόνο ώστε να εμφανιστούν ως ασθένειες, αυτοάνοσες ή μη. Και έχουμε να κάνουμε με μια διέγερση του ανοσοποιητικού με τρόπους που ποτέ άλλοτε δεν έχουν δοκιμαστεί στο παρελθόν. Στις πιθανές μελλοντικές εξάρσεις διαβήτη, αποβολών, νευρολογικών συνδρόμων ή πνευμονικών οιδημάτων, θα είναι δύσκολο, έως αδύνατο να γίνει μια αιτιολογική σύνδεση με τα εμβόλια.

Εν κατακλείδι ή πώς μπλέξαμε έτσι

Είναι πραγματικά αδιανόητο το πώς από τις αρχές αυτής της πανδημίας, ενώ δεν υπήρξε σχεδόν καμία οργανωμένη προσπάθεια εύρεσης φαρμακευτικών σκευασμάτων –αντίθετα υπήρξαν οργανωμένες προσπάθειες κατασυκοφάντησης διαφόρων σκευασμάτων που προτάθηκαν– όλες οι χρηματοδοτήσεις και οι έρευνες στράφηκαν στην ανάπτυξη εμβολίων, παρόλο που μέχρι τώρα –αν και έγιναν πολλές προσπάθειες– δεν έχει γίνει δυνατό να κυκλοφορήσει κανένα εμβόλιο για οποιοδήποτε μέλος της μεγάλης οικογένειας των κορωνοϊών. Το παραπάνω, σε συνδυασμό με το ότι –τουλάχιστον στη Δύση– εφαρμόστηκαν εξαρχής προωθημένες βιοτεχνολογικές τεχνικές, με μηδενικό σχεδόν ιστορικό δοκιμών, θα πρέπει να μας κάνει, ανεξάρτητα από τις πιθανές τους παρενέργειες, εξαιρετικά επιφυλακτικούς απέναντι στα συγκεκριμένα σκευάσματα.

Παρόλα αυτά, ο εμβολιασμός παραμένει μια προσωπική απόφαση –ακόμη τουλάχιστον– και είναι απόλυτα κατανοητό πως για πολλούς ανθρώπους είτε λόγω επαγγέλματος είτε της κατάστασης της υγείας τους, αποτελούν μια εύλογη επιλογή. Για τους υπόλοιπους όμως –και όσο ακόμη μπορούν να έχουν επιλογή: άνθρωποι με ιστορικά αυτοάνοσων, υπερευαίσθητου ανοσοποιητικού, αλλεργικών αντιδράσεων, γυναικολογικών προβλημάτων, με πρόθεση αναπαραγωγής ή κυοφορούντες, με ιστορικό θρομβοπενίας, ή με καρδιολογικά προβλήματα, θα ήταν καλό να αποφύγουν το εμβόλιο. Ούτως ή άλλως είναι ήδη καλοκαίρι και οι πιθανότητες μόλυνσης με κορωνοϊό, είναι μικρές. Ας περιμένουν τουλάχιστον μέχρι την επόμενη ιική σεζόν, κάπου το Νοέμβρη (που πιθανώς θα αρχίσουν να εμφανίζονται και τα πρώτα σοβαρά περιστατικά ADE) – ίσως μέχρι τότε να έχουν μπορέσει να παρουσιαστούν κάπως αξιόπιστα στοιχεία για τη δράση και τις παρενέργειες των εμβολίων. Για την ώρα η συντονισμένη προπαγάνδα και η λογοκρισία, δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια.

Το ότι μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων επιλέγουν να ρισκάρουν τη ζωή τους και τη συνενοχή τους με μια αναδυόμενη δυστοπία, για να πάνε πιο ξέγνοιαστα διακοπές ή γυμναστήριο, είναι εξαιρετικά προβληματικό. (Ας κοιτάξουν τουλάχιστον να αποφύγουν κάθε πιθανή ιική μόλυνση για 3 βδομάδες μετά τον εμβολιασμό τους). Οι υπόλοιποι όμως καλό είναι να αναβάλουν την απόφασή τους. Αν δεν ανησυχούν για την απώλεια της ελευθερίας τους, θα πρέπει τουλάχιστον να ανησυχούν για αυτήν της υγείας τους. Οι βιοτεχνολογικές πλατφόρμες είναι εντελώς καινούργιες και χωρίς κανένα στοιχειωδώς σοβαρό ιστορικό δοκιμών και η βιοτεχνολογία γενικά, πέρα από –ανεκπλήρωτες επί του παρόντος– υποσχέσεις για θεραπεία του καρκίνου με θαυμαστά νανορομπότ και τη μελλοντική δυνατότητα να επιλέγετε το χρώμα ματιών του απογόνου σας, το μόνο που έχει παραγάγει μέχρι τώρα είναι διάφορα φυτικά τερατάκια που καταστρέφουν τα χωράφια και τα υπόλοιπα φυτά.

Εν τέλει, θα έπρεπε να θεωρείται κοινοτοπία ότι τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών και των συμμάχων τους, όχι μόνο δεν συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με το γενικό κοινωνικό συμφέρον, αλλά συχνά προωθούνται με ακραία αντικοινωνικές πρακτικές, όπως δείχνουν τα ουκ ολίγα ιατροφαρμακευτικά σκάνδαλα, η εδώ και χρόνια εγκατεστημένη πολυφαρμακία και αχρείαστη συνταγογράφηση, το ιστορικό χρηματοδότησης και δωροδοκίας γιατρών, ερευνητών, δημοσιογράφων, αξιωματούχων και πολιτικών. Κάτω από αυτό το πρίσμα, κάθε επιστημονική καινοτομία, ειδικά στο βιοτεχνολογικό τομέα, μεταφράζεται σε δυνητικό κίνδυνο. Με τα νέου τύπου (CRISPR και mRNA) εμβόλια για πρώτη φορά η γενετική μηχανική καταφέρνει να εισχωρήσει στο ανθρώπινο σώμα σε μαζική κλίμακα και η συζήτηση για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό μοιάζει με πρόβα για ένα νέο καθεστώς όπου οι ιατρικές αποφάσεις που αφορούν τον καθένα και την καθεμιά θα λαμβάνονται ερήμην τους. Η απαλλοτρίωση του ανθρώπινου σώματος και της υγείας του που περιέγραφε πριν χρόνια ο Ιβάν Ίλλιτς, φαίνεται να φτάνει στην ολοκλήρωσή της, μέσα από ένα πλέγμα αλγοριθμικών μοντέλων και διαγνωστικών τεστ. Στο άμεσο γενετικά τροποποιημένο μέλλον η υγεία θα είναι ο δυσπρόσιτος στόχος ενός διαρκή αγώνα συμμόρφωσης με τις εκάστοτε εντολές των κρατών και εταιρειών.

Γλωσσάρι

Ριβοσώματα: πρόκειται για οργανίδια αποτελούμενα από πρωτεΐνες και RNA που μεταφράζουν το mRNA σε πρωτεΐνες.

mRNA: Messenger RNA – Αγγελιοφόρο Ριβονουκλεϊκό Οξύ. Πρόκειται για μακρoμόρια μονού έλικα (σε αντίθεση με τον περιβόητο διπλό έλικα του DNA) που μεταφέρουν τις πληροφορίες για τη σύνθεση πρωτεϊνών από το DNA, που βρίσκεται στον πυρήνα του κυττάρου, στα ριβοσώματα που βρίσκονται στο κυτταρόπλασμα. Έχουν πολύ μικρό χρόνο ζωής, από λίγα λεπτά μέχρι το πολύ 1-2 μέρες.

Ιοί DNA και RNA: Γενικά οι ιοί αποτελούνται από γενετικό υλικό, DNA ή RNA, που περικλείεται συνήθως σε ένα κέλυφος λιπιδίων με κάποιες πρωτεΐνες στην επιφανειά του. Δε μπορούν να αναπαραχθούν μόνοι τους, καθώς δεν έχουν την ικανότητα σύνθεσης πρωτεϊνών, γι’ αυτό και «μολύνουν» συνήθως κύτταρα ώστε να χρησιμοποιήσουν τους κυτταρικούς μηχανισμούς για την αναπαραγωγή του γενετικού τους υλικού και των πρωτεϊνών τους.

Ιοί DNA: όταν εισχωρούν στο κύτταρο, μεταγράφουν τμήματα του DNA σε RNA για την παραγωγή των απαραίτητων πρωτεϊνών οι οποίες περικλείουν το γενετικό τους υλικό.

Ιοί RNA: όταν εισχωρούν στο κύτταρο πολλαπλασιάζουν το γενετικό τους υλικό και μεταφράζουν απευθείας το RNA τους σε πρωτεΐνες. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος είναι φυσικά ο κορωνοϊός.

Ρετροϊοί: ιοί RNA που χρησιμοποιούν το ένζυμο ανάστροφη τρανσκριπτάση για να εγγράψουν το RNA τους στο DNA του κυττάρου και μέσω αυτού να δώσουν τις εντολές για τη σύνθεση των κατάλληλων πρωτεϊνών για την αναπαραγωγή τους. Το πιο διάσημο μέλος τους είναι ο HIV.

Ειδικοί: Χαμηλόβαθμα στελέχη του επιστημονικού Ιερατείου, υπεύθυνα κυρίως για τη μετατροπή του Καπιταλιστικού Συμφέροντος σε Επιστημονικό Δόγμα και από εκεί σε οδηγίες προς τους υπηκόους. Συχνά σχηματίζουν επιτροπές και λυμαίνονται τις πολιτικές υποθέσεις. Αν παρομοιάσουμε τον κόσμο μας με ένα κύτταρο, τότε εμείς είμαστε τα εργοστάσια ενέργειάς του, τα ριβοσώματα δηλαδή, οι ελίτ μας το DNA και οι επιτροπές ειδικών το mRNA.

Υγεία: η κατάσταση της ανθρώπινης φυσιολογίας που συνάδει με τις προβλέψεις και απαιτήσεις των μηχανών και των αλγοριθμικών μοντέλων.

Γαμέτες: Τα γεννητικά κύτταρα και επί τω προκειμένω για τον άνθρωπο, τα ωάρια και σπερματοζωάρια. Έχουν τα μισά χρωμοσώματα από ένα κανονικό κύτταρο (δηλαδή, 23) και απο τη συγχωνευσή τους παράγεται το ζυγωτό κύτταρο και βαθμιαία, ένα ακόμη ανθρωπογενές πρόβλημα.

ADE: Βελτιστοποιμένη Μόλυνση λόγω Αντισωμάτων. Τα αντισώματα (που είναι ένα από τα πολλά όπλα του ανοσοποιητικού) γενικά αδρανοποιούν έναν ιό, προσκολλούμενα πάνω του και καλύπτοντάς τον. Υπάρχει όμως η περίπτωση αυτή η προσκόλληση να είναι ατελής οπότε ο ιός όχι μόνο να μην αδρανοποιηθεί, αλλά να χρησιμοποιήσει τα αντισώματα προς όφελός του, για να μολύνει είτε τα λεμφοκύτταρα του ανοσοποιητικού είτε ζωτικά όργανα. Δε συμβαίνει με όλους τους ιούς αυτό, ωστόσο οι κωρονοϊοί είναι από αυτούς που έχουν έντονη σύνδεση με περιστατικά ADE και αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που δεν είχε αναπτυχθεί κάποιο εμβόλιο για κωρονοϊό μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια διαδικασία με πολλές άγνωστες παραμέτρους. Πάντως τα εμβόλια γενικά, επειδή «εκπαιδεύουν» το ανοσοποιητικό με ένα τμήμα, ή μια παραλλαγή του ιού και όχι με τον ίδιο τον ιό, αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισής της, έναντι μιας «φυσικής» μόλυνσης.

Ανθρώπινο Σώμα: Ατελές και ανορθολογικό βιολογικό κατασκεύασμα, προϊόν μιας τυφλής και άνοης εξελικτικής διαδικασίας. Απαιτεί σειρά ρυθμίσεων και παρεμβάσεων, τεχνολογικού, γονιδιακού και πειθαρχικού χαρακτήρα ώστε να είναι στοιχειωδώς λειτουργικό για την Κερδοφορία της Αγοράς.

Μερικές προτάσεις για περαιτέρω ανάγνωση:

https://leftlockdownsceptics.com/2021/05/have-you-had-your-jab-yet-part-1/ https://anatopia.files.wordpress.com/2021/05/74.embolia-fakos-vellot_compressed.pdf https://www.americasfrontlinedoctors.org/frontline-news/expert-evaluation-on-adverse-effects- of-the-pfizer-covid-19-vaccination https://www.cureus.com/articles/55228-covid-19-vaccine-and-hyperosmolar-hyperglycemic-state http://www.ectrx.org/detail/epub/1/1/1/0/1041/0 https://drmalcolmkendrick.org/2021/06/03/covid19-the-spike-protein-and-blood-clotting/

Η αρxική μορφή αυτού του κειμένου βρίσκεται στα ημερολόγια ενός ιού, diariesofinfection.wordpress.com

λέσχη ανειδίκευτων

Ιούνης 2021

lesxianeidikefton.wordpress.com

viralvirus19 στο protonmail τελεία com

Πηγή: Athens Indymedia

Τοποθέτηση του αναρχικού Γ. Μιχαηλίδη στο δικαστήριο για τις συλλήψεις στην Αγία Παρασκευή

Τοποθετούμαι για άλλη μια φορά απέναντι απο ένα δικαστήριο το οποίο δεν αποδέχομαι να κρίνει τις επιλογές μου και τη δράση μου. Έχω ήδη δηλώσει τη θέση μου για το κράτος, το κεφάλαιο, την καθεστηκύια τάξη της ανισότητας και της γενικευμένης υποδούλωσης και εκμετάλλευσης ανθρώπων και φύσης, τη σταδιακή μετατροπή του πλανήτη σε μια απέραντη φυλακή για κάθε έμβυο ον. Απέναντι στους νόμους που συντηρούν τη δολοφονική τάξη κράτους – κεφαλαίου έχω σταθεί τόσο με το λόγο όσο και με τις πράξεις μου. Προσπάθησα να μείνω συνεπής στη θέση μου απέναντι στον νόμο και την τάξη κάθε φορά που με έσυραν κατηγορούμενο τα όργανα της εφαρμογής του, μη συμμετέχοντας στην υποκριτική διαδικασία της εκάστοτε δίκης που στόχο πάντα έχει την επικύρωση του κρατικού ελέγχου πάνω στη ζωή και την ελευθερία.

Έχω πληρώσει το τίμημα των επιλογών μου περνώντας σχεδόν 8 χρόνια από τη ζωή μου εντός των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, που αποτελούν το κέντρο του κοινωνικού πανοπτικού, το φόβητρο για τη πειθάρχηση της κοινωνίας αλλά και εργαλείο αναπαραγωγής του εγκλήματος με όρους ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική σκοτεινή οικονομία. Εκεί που εν ονόματει του Δικαίου οι τοίχοι υποφέρουν από τη γενικευμένη αδικία. Εκεί στη γκρίζα περιοχή του νόμου όπου τσακίζονται κόκκαλα και ψυχές ανθρώπων για να πεταχτούν έπειτα διαλυμένοι ηθικά και οικονομικά και μη έχοντας άλλη επιλογή, να ανατροφοδοτήσουν με την απελπισία τους το τέρας του σωφρονισμού. Παρέχοντας το τέλειο άλλοθι για την δήθεν αναγκαιότητα του νόμου και της κρατικής δόμησης της κοινωνίας. Φυσικά τα αίσχη που αν τυχόν αποκαλυφθούν βαφτίζονται μεμονομένα περιστατικά, στην πραγματικότητα αποτελούν δομικά στοιχεία του συστήματος και γίνονται υπό τον έλεγχο ή επιτήρηση διαφόρων κρατικών αξιωματούχων και λειτουργών, των “διεφθαρμένων” και όσων παθητικά τα ανέχονται μη τυχον κινδυνέψει η θέση ή η καριέρα τους.

Και όλο αυτό για τη δικαστική ελίτ αποτελεί αριθμητική : μετράτε μηχανικά ημέρες, μήνες, χρόνια φυλακής χωρίς καμία συναίσθηση του τι συνεπάγονται οι επιλογές σας. Ή ακόμα χειρότερα, το πόσο χρόνο θα περάσει κανείς στη φυλακή εξαρτάται τις περισσότερες φορές από το τι πιέσεις θα δεχτεί κάποιος δικαστής ή τι θα τον οφελήσει οικονομικά. Αν έχεις την οικονομική επιφάνεια να πληρώσεις αναγνωρισμένο δικηγόρο με τις κατάλληλες διασυνδέσεις και αρκετό ρευστό για λίπανση δεν θα σαπίσεις στη φυλακή σαν τους ταλαίπωρους οικονομικά αδύναμους που πέφτουν στα δύχτια της. Αν είσαι αστυνομικός και πυροβολήσεις έναν πιτσιρικά η ισόβια θα σπάσει. Αν είσαι δεσμοφύλακας και σκοτώσεις κρατούμενο στο ξύλο το πολύ να βγάλεις μερικούς μήνες φυλακή. Αν είσαι αναρχικός, εχθρός του καθεστώτος, δεν θα σου χαριστεί ούτε μέρα. Αυτό το βαθιά ταξικό και άδικο στην ουσία του σύστημα, αποκαλείτε με θράσος Δικαιοσύνη.

Στέκομαι λοιπόν απέναντι στην αυτοαποκαλούμενη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της, που με αντιμετώπισε ως εχθρό. Εως και την προηγούμενη σύλληψη μου επέλεγα να μείνω σιωπηλός σε σχέση με τις κατηγορίες που με βάραιναν ποινικά με αποτέλεσμα να καταδικαστώ ακόμα και για πράγματα που δεν έχω κάνει. Εν προκειμένω όμως η απαγωγή της συντρόφου μου και ο παρατεταμένος εγκλεισμός της στη φυλακή αποτελεί έναν μόνιμο εκβιασμό προς τη θέση και τη στάση μου. Πλέον δεν έχω να υπολογίζω μόνο τις συνέπεις της κάθε επιλογής μου σε εμένα προσωπικά, αλλά και τι αντανάκλαση θα έχει στην ποινική της μεταχείρηση. Συνειδητοποιώντας ότι βρίσκομα απέναντι σε ένα κράτος – απαγωγέα, που κρατά στη φυλακή τη σύντροφο μου για να εκδικηθεί και να εκβιάσει εμένα, δεν έχω άλλη επιλογή από το να ξεκαθαρίζω διαρκώς ποιά είναι η μοναδική εμπλοκή της στην υπόθεση, όσο και αν δεν έχω καμία διάθεση να δίνω εξηγήσεις για τις πράξεις μου, τη ζωή μου ή τις σχέσεις μου σε κάποιο θεσμικό όργανο του κράτους.

Γι αυτό δήλωσα από τη πρώτη στιγμή στην ανακριτική διαδικασία, ότι η συντροφός μου δεν έχει καμία ανάμειξη στις ληστείες και τις κλοπές που μου χρεώνονται, ενώ τα όπλα που βρέθηκαν πάνω μου και δίπλα μου ήταν δικά μου και υπό τον αποκλειστικό μου ελεγχό. Οι 2 κοπέλες που κάθονταν στα μπροστινά καθίσματα δεν είχαν καν οπτική επαφή καθώς βρίσκονταν σε τσάντες κλεισμένες με φερμουάρ.Ωστόσο ότι και να είπα, το δήθεν δόγμα της δικαιοσύνης περί απόδειξης ενοχής και όχι αθωότητας, δεν ίσχυσε στη δική μας περίπτωση. Παρά τα σοβαρά προβλήματα της ίδιας και της μητέρας της, προφυλακίστηκε και παραμένει εως και τώρα στη φυλακή, καθώς ασκήθηκαν πιέσεις για τη συμμόρφωση των ανεξάρτητων κατά τα άλλα δικαστικών αρχών με τις εντολές του βαθέως κράτους. Η μιντιακή προπαγάνδα είχε ήδη δείξει τον δρόμο με τα χονδροειδή ψέμματα της, όπως πχ το σπίτι της Δήμητρας που βαφτίστηκε γιάφκα παρότι δεν βρέθηκε τίποτα παράνομο εντός του.

Στο σημείο αυτό θα ξεκινήσω μια σύντομη εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύλληψη μας ώστε να διαφανεί ξεκάθαρα ότι το αφήγημα της αστυνομίας περί εγκληματικής οργάνωσης δεν έχει καμία σχέση με τη πραγματικότητα. Καθώς η θέση μου είναι να μην συνεργάζομαι με την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, δεν προτίθεμαι να δώσω πληροφορίες σε σχέση με τη δική μου δράση και τις ενέργειες για τις οποίες κατηγορούμαι ατομικά. Θα μιλήσω αποκλειστικά για το γεγονός της σύλληψης που είναι και το μοναδικό που με συνδέει ποινικά με τις 2 κοπέλες.

Αυτό που προσβλητικά μου χρεώνετε, μια υποτιθέμενη εγκληματική οργάνωση με ιεραρχικούς ρόλους, της οποίας μάλιστα είμαι διευθυντής, είναι κάτι που αντιτίθεται στις αξίες μου, τις αναρχικές σχέσεις που προσπαθώ να προωθήσω και στον τρόπο που λειτουργώ ως άνθρωπος.

Στην πραγματικότητα αυτό που μας συνέδεσε με τη Κωνασταντίνα είναι ότι ήμασταν και οι 2 κυνηγημένοι, ενώ με τη Δήμητρα μια βαθία συντροφική σχέση. Εξαιτίας αυτής της σχέσης και της αφοσίωσης της, που δεν νοείται να κριθεί από κανένα δικαστήριο, η Δήμητρα είχε αναγκαστεί να υποστεί μακροχρόνιες, επίμονες και ενοχλητικές παρακολουθήσεις από την αντιτρομοκρατική προκειμένου να εντοπίσουν εμένα. Αυτό την οδήγησε να προσαρμόσει τη ζωή της σε καθεστώς αντικατασκοπείας προκειμένου να μπορεί να με συναντάει. Αναγκάστηκε εν τέλει μέχρι και να ταξιδεύει με πλαστή ταυτότητα που της έδωσα ώστε να ξεφεύγει από τον κλοιό της αντιτρομοκρατικής κάθε φορά που επισκεπτόταν τη μητέρα της στο Βερολίνο η οποία διαμένει εκεί διότι λαμβάνει θεραπεία. Το σπίτι που ζούσε η Δήμητρα στην Αθήνα για να μπορώ να την επισκέπτομαι έπρεπε να ελέγχεται για πιθανή παρουσία ασφαλιτών. Καθ’ ότι εκεί ήταν ένα νόμιμο σπίτι, που υπό κανονικές συνθήκες δεν κινδύνευε από αστυνομική εισβολή, είχα αφήσει εκεί κάποια νόμιμα πράγματα μου όπως ρούχα, παππούτσια, σημειώσεις κλπ.

Εκείνες τις ημέρες που προηγήθηκαν της σύλληψης μας, είχα αντιληφθεί πιθανές ενδείξεις αστυνομικής παρακολούθησης και αποφάσισα ότι για να διαφύγω της σύλληψης έπρεπε να εγκαταλείψω το καταφύγιο μου (το οποίο εν τέλει δεν εντοπίστηκε) και να οργανώσω τη φυγή μου από τον κλοιό που είχε δημιουργηθεί. Για αυτό το σκοπό έκλεψα το RAV 4 και έφτιαξα πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας. Το πρηγούμενο βράδυ (πριν την ημέρα της σύλληψης), άδειασα το καταφύγιο μου και φόρτωσα όλα τα χρήσιμα πράγματα στο αυτοκίνητο που είχα κλέψει. Εν συνεχεία ενημέρωσα τη Κωνσταντίνα τηλεφωνικά και δώσαμε ραντεβού στο Βύρωνα για να πάμε στο αυτοκίνητο και να φύγουμε αιφνιδιαστικά. Τέλος πήγα ξημερώματα με ταξί στο σπίτι της Δήμητρας. Είπα στον οδηγό να περιμένει απ’ έξω και την ξύπνησα. Της μίλησα σύντομα και ψιθυριστά καθώς ανησυχούσα μην έχουν τοποθετήσει μικρόφωνα στο σπίτι. Της είπα να μαζέψει βιαστικά τα πράγματα της που θεωρούσε απαραίτητα για να φύγουμε. Αφήσαμε το σπίτι της σε ανάστατη κατάσταση και επιβιβαστήκαμε στο ταξί, όπου και πάλι δεν μπορούσα να της εξηγήσω τι συνέβαινε καθώς άκουγε ο οδηγός. Όταν φτάσαμε στο Βύρωνα η Κωνσταντίνα μας περίμενε ήδη εκεί και επιβιβαστήκαμε αιφνιδιαστικά στο RAV 4 προκειμένου να μην γίνουμε αντιληπτοί από την ομάδα παρακολούθησης και να ξεφύγουμε από τον κλοιό. Ζήτησα από τη Δήμητρα να οδηγήσει διότι ήμουν πολύ κουρασμένος από το ξενύχτι και την όλη διαδικασία της φυγής. Μόλις ξεκινήσαμε ενημέρωσα αναλυτικά για το τι είχα δει, τι είχα κάνει και ότι μετέφερα παράνομα αντικείμενα.

Όταν ανεβήκαμε στον Υμηττό, όπου είχα τη ψευδαίσθηση ότι δεν ήμασταν υπό παρακολούθηση, άλλαξα πινακίδες στο αυτοκίνητο και του έβαλα τις πλαστές που είχα ετοιμάσει ώστε να κινηθούμε ασφαλείς στη συνέχεια. Στο σημείο αυτό επικοινώνησα με έναν φίλο μου και του ζήτησα να φροντίσει το σπίτι της Δήμητρας σε περίπτωση που κάτι μου συνέβαινε. Εκείνος από φόβο μη τυχόν μπλέξει κάποιος άσχετος άνθρωπος εφόσον συλληφθήκαμε (όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν σε αντίστοιχες περιπτώσεις), κανόνισε τον καθαρισμό του σπιτιού.

Μόλις κατεβήκαμε από το βουνό και μπήκαμε στον αστικό ιστό, δεχτήκαμε την επίθεση από την αντιτρομοκρατική. Τη στιγμή που με τράβηξαν έξω από το πίσω κάθισμα όπου καθόμουν μου έπεσε το τσαντάκι με το Scorpion στο έδαφος ενώ στη τσέπη μου βρέθηκε το πιστόλι CZ. Δίπλα μου βρέθηκε και μια κλειστή τσάντα με το Kalashnikov. Με δεκάδες όπλα να μας σημαδεύουν δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να παραδωθούμε ή να πεθάνουμε. Ωστόσο η σύλληψη μας έγινε με εκδικητική βιαιότητα από την πλευρά τους, έφτασαν μάλιστα στο σημείο να μου σκίσουν τα ρούχα. Οι ισχυρισμοί τους περί αντίστασης από εμάς που είμασταν αριθμητικά λιγότεροι και εγκλωβισμένοι υπό καθεστώς αιφνιδιασμού είναι τουλάχιστον γελοίοι. Το μόνο που αποδυκνείεται από αυτή τη γελοιότητα είναι η τάση της αστυνομίας να διογκώνει τις δικογραφίες με ψευδή γεγονότα.

Το πρώτο πράγμα που είπα, όταν τελείσε η κλωτσοπατινάδα και με φόρτωσαν δεμένο πισθάγκωνα στο συμβατικό της αστυνομίας, ήταν ότι έπρεπε βα ενημερώσουν τους ανώτερους τους ότι η Δήμητρα έχει ευαισθησία στο κεφάλι λόγω της πρόσφατης εγχείρησης ώστε να μην τη χτυπήσουν. Κάτι που δεν εμπόδισε βέβαια τους ασφαλίτες από το να χτυπάνε το κεφάλι της στον τοίχο, ενώ ήταν πισθάγκωνα δεμένη, για να της αποσπάσουν βίαια γενετικό υλικό. Απέδειξαν πόσο τους εξοργίζει να βλέπουν ανθρώπους να στέκονται με αξιοπρέπεια απέναντι τους και να μην συνεργάζονται στην επιβολή του βιομετρικού ολοκληρωτισμού.

Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύλληψη μας καθώς τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ γνωστά. Εξαιτίας αυτής της αλληλουχίας γεγονότων η σύντροφος μου βρίσκεται εδώ και 16 μήνες στη φυλακή χρεωμένη με κατηγορίες όπως συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και κατοχή βαρέων όπλων. Με μια ισοπεδωτική λογική που στόχο έχει την απομόνωση των καταζητούμενων αναρχικών, τα δικά μου όπλα, που είχα επάνω μου και καλυμμένα, θεωρούνται αυτομάτως σαν όπλα της συντρόφου μου, ενώ από τη στιγμή που συνελήφθησαν 3 άνθρωποι μαζί βαφτίζονται εγκληματική οργάνωση κι ας μην υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που να συνδέει τα 3 αυτά άτομα με παράνομες ενέργειες από κοινού εκτός από το γεγονός της σύλληψης. Με ξεχειλωμένα κατηγορητήρια και τραβηγμένες λογικές ακροβασίες η σύντροφος μου κρατήθηκε στη φυλακή, στερήθηκε την πρόσβαση στις μεταπτυχιακές σπουδές της και κινδύνεψε η υγεία της από την ελλειπή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του Κορυδαλλού, όταν μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου η ιατρός του νοσοκομείου συνίστησε τακτική ιατρική εξέταση που ουδέποτε έγινε.

Κλείνοντας την τοποθέτηση μου εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία να πάρω θέση και ως προς τις κατηγορίες που βαραίνουν εμένα προσωπικά. Σχετικά με την κατηγορία της απόδρασης είναι τιμή μου που έσπασα τα δεσμά της αιχμαλωσίας μου με ρηξιακό τρόπο. Να αναφέρω όμως ότι η απόδραση μου, που οργανώθηκε σε λιγότερο από 12 ώρες, αποτέλεσε απάντηση σε μια στημένη δικογραφία για στάση στη φυλακή, χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο ή μαρτυρία, που μου έκοβε τις άδειες και θα τερμάτιζε τον ευεργετικό υπολογισμό ποινής στην αγροτική φυλακή με συνέπεια την αύξηση της παραμονής μου στις φυλακές κατά 1 χρόνο, κάτι που δεν ήμουν διατεθειμένος να αποδεχτώ παθητικά, οπότε επέλεξα αντί της ταπείνωσης να ζω κυνηγημένος.

Αναφορικά με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης τοποθετήθηκα ήδη. Συμπληρωματικά θα πω ότι η εγκληματική οργάνωση με διακριτούς ρόλους και ιεραρχική δομή είναι το αστυνομικό – δικαστικό σύμπλεγμα που βασανίζει και φυλακίζει χιλιάδες ανθρώπους για να επιβάλλει το μονοπώλιο της κρατικής βίας.

Αν ψάχνεται για διακίνηση βαρέων όπλων δείτε το διακρατικό νταλαβέρι οπλικών συστημάτων που προορίζεται για τη σφαγή ολόκληρων πληθυσμών, όπου συμμετέχει ενεργά και το Ελληνικό κράτος. Ένα παράδειγμα οι ρουκέτες προηγούμενης τεχνολογικής γενιάς που η Ελλάδα πούλησε στη Σαουδική Αραβία, μια χώρα που ο βιασμός ανήλικων κοριτσιών λέγεται νόμιμος γάμος. Οι ρουκέτες που ξεφορτώθηκε το Ελληνικό κράτος χρησιμοποιήθηκαν λοιπόν στους βομβαρδισμούς εναντίον της πιο φτωχής του κόσμου, της Υεμένης, ώστε να καταστραφούν οι υποδομές και να οδηγηθούν στο θάνατο από την πείνα εκατομμύρια άνθρωποι. Φυσικά δεν θα συρθεί κανένας υπουργός στα δικαστήρια. Οι μαζικές δολοφονίες και το διεθνές νταλαβέρι βαρέων όπλων είναι απολύτως σύννομη δραστηριότητα. Αν εγώ βέβαια κατέχω 3 όπλα χειρός περασμένων δεκαετιών βαφτίζονται βαριά όπλα και οδηγούμαι στη φυλακή μαζί με όποιον τύχει να βρίσκεται δίπλα μου. Αυτή όμως είναι η ουσία των νόμων, η προστασία των ισχυρών από την εξέγερση της βάσης της κοινωνικής πυραμίδας.

Όσον αφορά τη κατηγορία της ληστείας την επιστρέφω σε κάθε τράπεζα που ο ίδιος ο χαρακτήρας της ύπαρξης της είναι η συσσώρευση πλούτου και η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Ληστεία είναι η ίδρυση μιας τράπεζας, αυτό που έκανα εγώ είναι αναδιανομή του πλούτου.

Και τέλος η κατηγορία της αρπαγής επιστρέφεται σε κάθε όργανο της αστυνομίας που κατ’ επάγγελμα αρπάζει ανθρώπους, τους βασανίζει και τους οδηγεί σιδηροδέσμιους στα κρατικά μπουντρούμια όπου καταστρέφονται ολόκληρες ζωές.Όσοι κατηγορούνται επειδή δε συμβιβάστηκαν με το απέραντο σφαγείο που τα κράτη έκαναν τη γη, επειδή έψαξαν τρόπους να ζήσουν έξω από τη συνθήκη της γενικευμένης αιχμαλωσίας, υπάρχουν στιγμές αγώνα όπως αυτή που επιστρέφουν τις κατηγορίες στους διώκτες τους και σπάνε το προβεβλημένο είδωλο της αντεστραμμένης πραγματικότητας που έχει επιβληθει ως μοναδική αλήθεια.

Πηγή: Athens Indymedia