[Púrrpures] Σχετικά με το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στις 12/12 στο κέντρο της Πάτρας.

Σχετικά με το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στις 12/12 στο κέντρο της Πάτρας.

Στις 12/12/20 το απόγευμα μία κοπέλα δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ότι έπεσε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης σε κοινή θέα καθώς βρισκόταν στο σταθμό Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Πάτρας. Συγκεκριμένα, ένας άνδρας περίπου 22 χρονών την πλησίασε και άρχισε να της μιλάει με χυδαίο τρόπο, τη φίλησε, την έπιανε στο στήθος και στα γεννητικά όργανα σε σημείο πόνου, καθώς και της τραβούσε τα εσώρουχα. Παρά τις φωνές και τις προσπάθειες απομάκρυνσής του, ο άνδρας συνέχισε να αγγίζει βίαια την κοπέλα και οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο σταθμό δεν έκαναν καμία κίνηση για να παρέχουν βοήθεια στην κοπέλα ή να πουν στον άνδρα να σταματήσει, αντιθέτως παρέμειναν σιωπηλοί και αδρανείς. Όταν η κοπέλα πήγε στην αστυνομία να καταγγείλει το συγκεκριμένο άνδρα, οι μπάτσοι τη χλεύασαν και της είπαν χαρακτηριστικά “Καλά να πάθεις”, “Τα ήθελες και τα έπαθες” και συνέχισαν με ειρωνείες και χωρίς να κάνουν τη δουλειά τους, ψάχνοντας και συλλαμβάνοντας τον άνδρα με αποτέλεσμα τον περαιτέρω φόβο της κοπέλας σε σημείο που πλέον δεν μπορεί να κυκλοφορήσει μόνη της πουθενά.

Ο συγκεκριμένος τύπος που έπραξε τα παραπάνω, συνεχίζει να κυκλοφορεί ελεύθερος και πιθανότατα η κοπέλα που βίωσε όλη αυτή την κατάσταση να μην είναι η μόνη. Δεν θα μας φανεί περίεργο το να έχει ενοχλήσει και άλλες κοπέλες με παρόμοιο τρόπο στο παρελθόν και σίγουρα το ότι μένει “ατιμώρητος” κάθε φορά του δίνει κίνητρο για να συνεχίσει να το κάνει χωρίς ενοχές. Δεν θα αναλύσουμε το ψυχολογικό προφίλ του άνδρα αυτού, γιατί δεν είναι ο μόνος. Δυστυχώς η πατριαρχία τρέφει αυτή τη συμπεριφορά και αντίληψη των ανδρών, ότι δηλαδή οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως ερωτικά αντικείμενα, ούτε καν υποκείμενα, και εκείνοι μπορούν να τους συμπεριφέρονται και να πράττουν με γνώμονα τα δικά τους θέλω, χωρίς να τη συναίνεσή τους. Συνένοχη σε όλα αυτά είναι η κοινωνία που κατηγορεί τις γυναίκες για το ντύσιμο και τη συμπεριφορά τους, και αφήνει τους άνδρες να δρουν κατ’ αυτόν τον τρόπο ή απλά παραμένει αμέτοχη και σιωπηλή.

Μέσα σε αυτή τη δυστοπική κοινωνία που είμαστε αναγκασμέν@ να ζούμε, η αδράνεια και η αδιαφορία του κόσμου που βρίσκονταν γύρω μας εξοργίζει. Η αποχαύνωση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ενώ συμβαίνει ένα τέτοιο περιστατικό στη διπλανή τους, οι άνθρωποι αδιαφορούν και συνεχίζουν τη δουλειά τους χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Ας μάθουν όμως πως η σιωπή και η αδράνεια είναι συνενοχή και πως αυτό δεν το έκανε κάποιος ο οποίος είναι απαραίτητα “ψυχικά διαταραγμένος” ή οποιοδήποτε αντικοινωνικό και παράταιρο όν που δεν συμβαδίζει με τα πρότυπά τους, αλλά ένας καθημερινός άνδρας που θα μπορούσε να είναι ο αδερφός μας ή καλός μας γείτονας του απέναντι σπιτιού. Και για τους ίδιους τους αστυνομικούς στους οποίους κατέφυγε η κοπέλα, φάνηκε φυσιολογική και δικαιολογημένη η βίαιη αυτή συμπεριφορά. Μια συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται άλλοτε διαταραγμένη και άλλοτε φυσιολογική και δικαιολογημένη, προκειμένου να μην κοιτάξει ποτέ στα μάτια η κοινωνία το πρόβλημα. Η αδιαφορία του κόσμου διαιωνίζεται από το πατριαρχικό σύστημα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για βιώματα γυναικών, μιας και η γυναίκα θεωρείται “εκ φύσεως” κατώτερη και πιο αδύναμη από τον “κυρίαρχο” άνδρα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σκεφτούν ότι “δεν είναι δική τους δουλειά” και θα συνεχίσουν το δρόμο τους γιατί ο άνδρας, στα μάτια τους, έχει το δικαίωμα να επιτίθεται στις γυναίκες σεξουαλικά και μπορεί να τις κάνει να αισθάνονται άσχημα στην προσπάθειά του να ικανοποιηθεί. Η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για το πώς νιώθει η γυναίκα και έτσι μαθαίνουν να μην ενδιαφέρονται και τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτό το σύστημα. Τα αδιάφορα σφυρίγματα είναι εκείνα που βυθίζουν στο σκοτάδι τέτοια περιστατικά και ξεπλένουν αυτούς που τα προκαλούν.

Το κράτος συνεχίζει να μας υπενθυμίζει πως η αστυνομία ΔΕΝ υπάρχει για να μας προστατεύει με το συγκεκριμένο γεγονός, όπως και πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά που έχουν παραμείνει στο σκοτάδι. Το αληθινό πρόσωπο των αστυνομικών που εξακολουθούν να αγνοούν, να χλευάζουν και σε κάποιες περιπτώσεις να αδιαφορούν επιδεικτικά για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης (και όχι μόνο), κατηγορώντας τα άτομα που τα έχουν βιώσει, τις γυναίκες για το προκλητικό τους ντύσιμο ή/και τη συμπεριφορά τους. Στην ουσία δεν υπάρχει κανένας κρατικός θεσμός στον οποίο μπορούμε να απευθυνθούμε για να ζητήσουμε βοήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις και θα πρέπει να συνεχίσουμε να υποφέρουμε και να βιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις. Η βιαιότητα και η καταστολή των μπάτσων περνά άμεσα σε έμφυλο επίπεδο όταν συμπεριφέρονται έτσι σε άτομα τα οποία υποτίθεται πρέπει να “προστατεύσουν” και να τους δημιουργήσουν το αίσθημα ασφάλειας απλά επειδή τους νοιάζει περισσότερο το φύλο στο οποίο ανήκουν αντί για το περιστατικό που καταγγέλλεται. Το κράτος εθελοτυφλεί με προκλητικό τρόπο στα έμφυλα ζητήματα και αγνοεί τον ελέφαντα στο δωμάτιο, που είναι η διαιωνιζόμενη κουλτούρα του βιασμού, με αποτέλεσμα τα μισά (και ίσως παραπάνω) μέλη του συνόλου του να αντιμετωπίζουν ή να αντιμετωπίσουν στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις με την συγκεκριμένη κοπέλα.

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ, ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΠΡΩΙ ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΗ.

Η ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

[Púrrpures] Κείμενο για το περιστατικό έμφυλης βίας από όργανο καταστολής στην Κέρκυρα.

Για το περιστατικό έμφυλης βίας από όργανο καταστολής στην Κέρκυρα.

Μέσα στο τελευταίο διάστημα έλαβε χώρα ένα ακόμα συμβάν έμφυλης και αστυνομικής βίας στην Κέρκυρα, το οποίο έμεινε στην αφάνεια. Όργανο Καταστολής, έδειρε, εκφόβησε και παρακολουθούσε τη σύντροφο του -και μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας- καταχρώμενος την “εξουσία” και την ελευθερία κίνησης που του δίνει το “επάγγελμά” του. Το γεγονός αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά κάτι που συμβαίνει κατ’ εξακολούθηση. Στην προκειμένη, απλά έτυχε να δημοσιοποιηθεί, με αφορμή έναν δημοτικό σύμβουλο, που ενημερώθηκε για το γεγονός, χωρίς αρκετές πληροφορίες. Σε μια σεξιστική, μπατσοκρατούμενη κοινωνία τι παραπάνω να περιμένουμε;

Η μικροκοινωνία των μπάτσων, στην πλειοψηφία της είναι μία μισογύνικη κοινωνία. Τις περισσότερες φορές που καταγγέλλονται έμφυλα περιστατικά, χλευάζονται και αποσιωπούνται από τα ίδια τα άτομα που έχουν οριστεί από το κράτος ως “προστάτες” των πολιτών. Μόνο προστάτες δεν μπορούμε να τους αποκαλέσουμε, παρατηρώντας καθημερινά φαινόμενα άγριας καταστολής και τραμπουκισμού σε όποι@ δεν τους “γεμίζει το μάτι” και όλα αυτά, εννοείται, με τις ευλογίες του κράτους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η επιβολή της εξουσίας που τους δίνεται, προέρχεται κυρίως από cis straight άνδρες μπάτσους. Ζώντας σε μία πατριαρχική και ιεραρχική κοινωνία, το να εκφοβίζουν άτομα που θεωρούν “κατώτερα” και “αδύναμα” τους μοιάζει φυσιολογικό. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας, ουκ ολίγες φορές έχουν δικαιολογήσει τον καταπιεστή στα περιστατικά έμφυλης βίας. Η άνεση που νιώθει ο μπάτσος γνωρίζοντας πως ο ίδιος αποτελεί το “όργανο καταστολής” του δίνει την αυθαίρετη ελευθερία να δρα, με τα σκατά του καλυμμένα.

Η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι δομημένη με μία μορφή ιεραρχίας. Η ιεράρχηση αυτή παρατηρείται και στις σχέσεις του αντρικού φύλου έναντι του γυναικείου. Πολλοί άντρες, έχουν την πεποίθηση ότι αποκτούν αυτόματα μια ανωτερότητα απέναντι στις θηλυκότητες λόγω του φύλου τους, και των προνομίων που αποκτούν από την κοινωνία λόγω αυτού. Ο εν λόγω άντρας έδειρε την σύντροφό του. Πίστεψε ότι έχει το δικαίωμα να ασκήσει την “αντρική του εξουσία” με αυτόν τον τρόπο πάνω στο σώμα της και στην ίδια. Η πράξη αυτή βιαιότητας, δεν έγινε εξ ‘αιτίας μίας ψυχικής διαταραχής και δικαιολογίες όπως “εξ’ αιτίας της αγάπης και του έρωτα” ή “εν βρασμώ ψυχής”, όπως συνηθίζεται να λένε. Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι σπάνιες και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ως μεμονωμένα περιστατικά που συμβαίνουν κάπου μακριά από εμάς, γιατί συμβαίνουν δίπλα και μπροστά μας. Δεν είναι κάτι μεταξύ τους, είναι κάτι που μας αφορά όλες και όλους. Το συμβάν αυτό, όχι μόνο έχει μείνει στην αφάνεια, αλλά ο θύτης δεν έχει καμία επίπτωση ακόμα και συνεχίζει ανενόχλητος να κάνει την “δουλειά” του. Όσο περιστατικά σαν αυτό καλύπτονται, τόσο θα τους δίνεται η ελευθερία να συνεχίζουν. Δεν έχουμε κουραστεί, ούτε θα κουραστούμε να διεκδικούμε και να καταδικάζουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Κουμάντο στα σώματά μας κάνουμε εμείς.

Η ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΜΠΑΤΣΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΜΙΣΟΓΥΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ.

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

[Púrrpures] Κείμενο για το περιστατικό που συνέβη με το σκηνοθέτη στη Θεσσαλονίκη

Για το περιστατικό που συνέβη με το σκηνοθέτη στη Θεσσαλονίκη.


Στις 12 Νοεμβρίου 2020 δημοσιεύθηκε στην σελίδα Anarchically Queerect1 μία καταγγελία για τον σκηνοθέτη Κώστα Conie Ισαακίδη, κάτοικο της Θεσσαλονίκης. Ο άνδρας αυτός, είχε γράψει στο παρελθόν μία θεατρική παράσταση που αφορά τη σχέση μεταξύ δύο λεσβιών γυναικών, που μέχρι πρότινος ανέβαινε ως μονόλογος. Θέλοντας να “πραγματοποιήσει το όραμά του” προσέλαβε δύο γυναίκες ηθοποιούς. Επέμεινε στην “καύλα” που θέλει να βγάζει το έργο του παροτρύνοντας τις ηθοποιούς να έχουν σεξουαλική επαφή (χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη σκηνή στην παράσταση) με αποτέλεσμα την έντονη αμηχανία μεταξύ τους, διότι για κάθε ζέσταμα πιέζονταν να κάνουν σεξ. Ύστερα από συνεχείς επισημάνσεις της δυσαρέσκειας τους, ο σκηνοθέτης άρχισε την αντεπίθεση με υποτιμητικά σχόλια, χλευασμό, απειλές απόλυσης και αντικατάστασης τους. Η μία εκ των δύο ανέφερε το γεγονός στην ομάδα που συμμετέχει και σκηνοθετεί ο K.C. Ισαακίδης και έλαβε κυρίως σιωπή από τα μέλη της ομάδας και μάλιστα εκδιώχθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη.

Δεν είναι πρωτοφανές ένα συμβάν στο οποίο το γυναικείο σώμα αντικειμενικοποιείται και με πρόσχημα τον ελεύθερο χώρο της τέχνης η γυναίκα χρησιμοποιείται με τρόπους που αποσκοπούν καθαρά και μόνο στην ηδονοβλεψία. Στο “όνομα της τέχνης” πίστεψε πως μπορούσε να ασκήσει την εξουσία που έχει ως σκηνοθέτης (και ως άνδρας) πάνω στα κορμιά των ηθοποιών του, με το πρόσχημα της “καύλας” που τόσο πολύ ποθούσε για το έργο. Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που τρέφει τέτοιες συμπεριφορές και μάλιστα τις επικροτεί. Η τέχνη σαν καθρέφτης δείχνει τον τρόπο με τον οποίο το ασυνείδητο της πατριαρχικής κοινωνίας έχει δομήσει την μορφή της, αλλά και την ίδια την πραγματικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις η γυναίκα, όπως και το σώμα της, σεξουαλικοποιείται και δαιμονοποιείται. Η απεικόνιση της πολλές φορές είναι “ρηχή”, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η ίδια ως άνθρωπος και υποκείμενο, διαστρεβλώνοντας έτσι την πραγματικότητα και προβάλλοντας πάνω στην γυναίκα και μέσα από αυτήν φαντασιώσεις άλλων. Οι φαντασιώσεις των ανδρών μπορούν να ικανοποιούνται με οποιοδήποτε μέσο χωρίς φυσικά να ερωτάται η γυναίκα και να μην προβάλει αντίσταση με κανέναν τρόπο.

Ο Κώστας Conie Ισαακίδης ένας cis straight άντρας, μιλάει για την γυναικεία σεξουαλικότητα ορίζοντας την μέσα από δικές του φαντασιώσεις. Όταν οι ηθοποιοί αρνήθηκαν να συμμετέχουν πια σε αυτές, ξεκίνησαν οι απειλές. Αυτή η χειριστική αντιμετώπιση είναι άλλη μία υποδήλωση της άποψης που έχουν δημιουργήσει πολλοί άντρες σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές και λοιποί του συγκεκριμένου χώρου για τον εαυτό τους. Έχουν, δηλαδή, την ψευδαίσθηση ότι είναι σε θέση να παρουσιάσουν τον λεσβιακό έρωτα και τις σχέσεις μεταξύ των γυναικών χωρίς να έχουν κάποιο αντίστοιχο βίωμα αλλά και χωρίς καμία διάθεση να ακούσουν το ίδιο το βίωμα. Αυτό έχει ως συνέπεια να φετιχοποιούνται καταστάσεις οι οποίες να έχουν διαφορετική σημασία για τις γυναίκες που τις βιώνουν ή να παρουσιάζονται οι σεξουαλικές τους επαφές υπό το πρίσμα του ανδρικού βλέμματος. Οι γυναίκες ηθοποιοί δηλαδή, να καταλήγουν να κάνουν αυτά που θα ήθελε να δει ένας άντρας στα πλαίσια της σεξουαλικής του φαντασίωσης και όχι αυτά που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Ο σκηνοθέτης θεωρεί πως με αυτή του την ιδιότητα έχει την εξουσία να κατευθύνει με όποιον τρόπο αυτός θέλει μια θεατρική παράσταση, ανεξάρτητα από το πως νιώθουν οι πρωταγωνίστριες με αυτό. Με αυτούσιες φράσεις που χρησιμοποίησε όπως “το έργο θα είναι σκληρό”, ” πρέπει να βγάζει καύλα και έκσταση”, κρύβεται πίσω από τον μανδύα της “ελευθερίας στην τέχνη”, τής “τέχνης χωρίς ταμπού” , που στην πραγματικότητα είναι απλά η φαντασίωση του. Το ότι επειδή δεν ντρέπεται να ζητήσει κάτι επειδή τον καυλώνει δεν σημαίνει ότι δεν έχει ταμπού. Αντιθέτως, δεν του καίγεται καρφί για το ποια είναι η αλήθεια των ανθρώπων των οποίων θέλει να εκφράσει το βίωμα και την “καύλα”. Η γυναίκα ως καλλιτέχνιδα μπορεί πολλές φορές να παραγκωνιστεί, να μην ακουστεί όπως ο άντρας καλλιτέχνης. Ο μισογυνισμός και σεξισμός που υπάρχει στην τέχνη, εμφανίζεται συχνά, είτε μέσα από το έργο, είτε μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας. Στην προκειμένη, η γυναίκα συνδημιουργός όχι μόνο δεν ακούστηκε αλλά επειδή έφερε αντίρρηση, απειλήθηκε με απόλυση από έναν άντρα ο οποίος εκμεταλλευόμενος την “ισχυρή” του θέση ως σκηνοθέτης και άντρας στην κοινωνία χρησιμοποιούσε τα σώματα των δύο γυναικών με πρόφαση την τέχνη για δική του ικανοποίηση. Αυτό δείχνει εξουσιαστικές και χειραγωγικές συμπεριφορές που σε καμία περίπτωση δεν είναι ανεκτές. Ας μάθει λοιπόν, πως στην τέχνη μπορεί να υπάρχει ελευθερία μόνο με την προϋπόθεση ότι υπάρχει συναίνεση και ίδια αντιμετώπιση από όλες και όλους τους συντελεστές και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το ίδιο τους το σώμα. Η πατριαρχία και ο μανδύας της ελευθεριακότητας στην τέχνη επιτρέπουν με χειριστικές συμπεριφορές (“εγώ μακάρι να ήμουν στην θέση σας και εσείς γκρινιάζετε”) και απειλές όπως “περιμένουν πολλές για αυτόν τον ρόλο”, την εξουσία και την εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος και της γυναικείας σεξουαλικότητας.


Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΑΦΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ.

Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures

1https://www.facebook.com/AnarchicallyQueerect/posts/839374386829017

[Purrpures]Πανό που κρεμάστηκε στη Σπιανάδα

Πανό που κρεμάστηκε στη Σπιανάδα από τη Φεμινιστική Ομάδα Púrrpures ως ένδειξη αλληλεγγύης στις βασανισμένες μετανάστριες κρατούμενες της Αμυγδαλέζας.

Οι κρατούμενες της Αμυγδαλέζας (πρώην Πέτρου Ράλλη) προχώρησαν σε απεργία πείνας στις 23/10 ύστερα από 2 απόπειρες αυτοκτονίας συγκρατούμενών τους και την αδιαφορία των μπάτσων, με την υγεία τους ήδη κλονισμένη από τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες βρίσκονται.

31/10: Η απεργία αναστέλλεται και μία ακόμη γυναίκα αποπειράται να αυτοκτονήσει. Κύριο αίτημα που είχαν είναι η ενημέρωση τους σχετικά με τις υποθέσεις τους και η άμεση απελευθέρωσή τους. Οι μπάτσοι υποσχέθηκαν ότι μέχρι Παρασκευή 6/11 θα έχουν ενημερωθεί και κάποιες από αυτές θα απελευθερωθούν.

[Purrpures] ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ

Στις 22/10/2020 το συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας αποφάσισε την ολική απαγόρευση των εκτρώσεων.

Εκατοντάδες γυναίκες βγήκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στον έλεγχο του ίδιου τους του σώματος. Ο γενικός εισαγγελέας απείλησε να ασκήσει ποινικές διώξεις εναντιών των διαδηλωτών.
Ακροδεξιοί προσπαθησαν να σπάσουν την πορεία.

Αναρχικές συντρόφισσες έκαναν κατάληψη σε ένα παλιό νοσοκομείο στην οδο Szkolna στο Πόζναν, συμβολικά ονομάζοντας το “Κλινική αμβλώσεων”.

Μετά από δύο εβδομάδες, εκπρόσωπος του πρωθυπουργού του εθνικιστικού κόμματος δήλωσε οτι θα δοθεί “χρόνος για διαλογο”, παγώνοντας το νομοσχέδιο και την εφαρμογή του.

Τα σώματα μας δεν είναι μηχανές αναπαραγωγής, κουμάντο σε αυτά κάνουμε εμεις.

ΚΑΜΙΑ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.

 

[Purrpures] Καμία ανοχή στην έμφυλη βία

Με αφορμή το περιστατικό έμφυλης βίας απ’ έξω απο σχολείο στο κανόνι στις 14 Σεπτεμβρίου, όπου μία γυναίκα ξυλοκοπήθηκε και χαρακτηρίστηκε με χυδαίες εκφράσεις από τον πρώην σύζυγό της μπροστά στο παιδί τους, αλλά και σε όλο το σχολείο, αποφασίσαμε να παρέμβουμε σε κεντρικό δρόμο στην πόλη της Κέρκυρας με ένα πανό που καταδικάζει τη βία της πατριαρχίας που τρέφει και διαιωνίζει τέτοιες συμπεριφορές.

 

 

.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα η μία δίπλα στην άλλη.

Στο δρόμο, στα σχολεία, και μόνες και μαζί, σφαλιάρες και κλωτσιές σε κάθε σεξιστή!

Φεμινιστική Ομάδα Purrpures